Αγία Θωμαΐς

Αἰῶνος ἦρας τοῦδε τὴν Θωμαΐδα, Τὸ τῆς Γραφῆς, μέλλοντος αἰῶνος Πάτερ.

Βιογραφία Η Αγία Μάρτυς Θωμαΐς γεννήθηκε και έζησε στην Αλεξάνδρεια και διακρινόταν για την ευσέβεια και την πνευματική της μόρφωση. Από μικρή ηλικία είχε επιδοθεί στα έργα της φιλανθρωπίας και του ελέους, συνοδεύοντας την μητέρα της. τη διακονία αυτή εξακολούθησε να την ασκεί ακόμα και όταν νυμφεύθηκε. Η Αγία είχε μία κατά πάντα ευλογημένη οικογένεια. Με τον σύζυγό της συνδεόταν με αληθινή και ανυπόκριτη αγάπη. Την ειρηνική τους όμως συνύπαρξη την φθόνησε ο εφευρέτης της κακίας, διάβολος και θέλησε να τους χωρίσει, μάλιστα δε με τραγικό τρόπο. Κάποτε που η Θωμαΐδα ήταν μόνη της στο σπίτι, επειδή ο σύζυγός της έλειπε σε δουλειές, δέχθηκε ανήθικη επίθεση από τον πατέρα του συζύγου της, δηλαδή τον πεθερό της, ο οποίος κυριευμένος από το δαίμονα της πορνείας και υποδουλωμένος στο πάθος της ακολασίας, ήθελε να έχει μαζί της ερωτική σχέση. Η Αγία, η οποία είχε πάντοτε ζωντανή στη μνήμη της την αίσθηση της πανταχού παρουσίας του Θεού και ζούσε με αγνότητα και σωφροσύνη, αντιστάθηκε με σταθερότητα και παρρησία. Προσπάθησε να τον πείσει ότι κάτι τέτοιο δεν πρέπει να γίνει, επειδή είναι αντίθετο με το θέλημα του Θεού, το οποίο ήταν γι' αυτήν τρόπος ζωής και πηγή εμπνεύσεως. Τυφλωμένος όμως εκείνος από το πάθος, επέμενε απειλώντας την με θάνατο. Η Αγία Θωμαΐς συνέχισε να αντιστέκεται και προτίμησε τον θάνατο από την υποδούλωση στο κράτος της αμαρτίας και την εξουσία του θανάτου. Γιατί η έξοδος με μαρτυρικό τρόπο από την παρούσα σύντομη ζωή για την δόξα του Θεού δεν είναι θάνατος, αλλά μετάβαση από τον θάνατο στη ζωή. Είναι νίκη της ζωής επί του θανάτου. Ο δυστυχής εκείνος την μαχαίρωσε θανάσιμα και μετά το τραγικό αυτό περιστατικό έχασε το φως του και γύριζε μέσα στο σπίτι σαν χαμένος. Στην κατάσταση αυτή τον βρήκαν κάποιοι γείτονες που έψαχναν για τον υιό του, και τον παρέδωσαν στις αρχές για να δικαστεί. Ενώ η Θωμαΐδα, όπως γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, «ἔλαβε στέφανον μάρτυρος διὰ τὴν σωφροσύνην». Ο προϊστάμενος της σκήτης της Αλεξανδρείας, μοναχός Δανιήλ, μόλις πληροφορήθηκε το μαρτυρικό τέλος της Θωμαΐδος, κατέβηκε αμέσως στην πόλη με μερικούς μοναχούς και παρέλαβε το ιερό λείψανο της Αγίας. Το μετέφερε με ευλάβεια στη Σκήτη και το ενταφίασε με τιμές στο κοιμητήριο των Πατέρων. Τότε συνέβη και το εξής θαυμαστό. Κάποιος μοναχός, ο οποίος πολεμείτο από τον δαίμονα της πορνείας και είχε ταλαιπωρηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, προσευχήθηκε στον τόπο που ενταφιάσθηκε το λείψανο της Μάρτυρος, ζητώντας την βοήθειά της. και αφού άλειψε το σώμα του με λάδι από το καντήλι που έκαιγε στον τάφο της, απαλλάχθηκε από τον πειρασμό και ειρήνευσε. Αλλά κατά καιρούς και άλλοι πιστοί, μοναχοί και λαϊκοί, που βασανίζονταν από σαρκικούς πειρασμούς, προσεύχονταν στην Αγία και με τις πρεσβείες της ενισχύονταν στον αγώνα τους ή και απαλλάσσονταν από το πάθος.

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Αγία Θωμαΐς

Αγία Θωμαΐς

Συναξαριστής της 14ης Απριλίου

Οἱ Ἅγιοι Ἀρίσταρχος, Πούδης καὶ Τρόφιμος Ἀπόστολοι ἀπὸ τοὺς 70

 

Ἦταν καὶ οἱ τρεῖς ἀπὸ τοὺς ἑβδομήκοντα Ἀποστόλους καὶ ἀφοσιωμένοι συνεργάτες τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

Τὸν Ἀρίσταρχο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει στὴν πρὸς Κολασσαεῖς (δ´ 10) ἐπιστολή του σὰν συναιχμάλωτό του στὴ Ῥώμη, καθὼς καὶ στὴν πρὸς Φιλήμονα (στ´ 24) σὰν συνεργάτη του. Γιὰ τὸν Πούδη κάνει λόγο στὴ Β´ πρὸς Τιμόθεον (δ´ 22) ἐπιστολή του, ἀπὸ τὴν ὁποία καταλαβαίνουμε ὅτι ὁ Ἀπόστολος Πούδης ἦταν ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ συνεργάστηκαν ὑπὲρ τοῦ Εὐαγγελίου στὴ Ῥώμη. Τὸν Τρόφιμο ἔφερε στὴν χριστιανικὴ πίστη ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν πῆγε στὴν Ἔφεσο. Ἀπὸ τότε, τὸν ἀκολούθησε στὰ Ἱεροσόλυμα, ἀλλὰ καὶ στὴ Ῥώμη, γιὰ νὰ συνεργασθεῖ καὶ νὰ κακοπάθει μαζὶ μὲ τὸ διδάσκαλό του. Στὸν Τρόφιμο ἀναφέρεται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴ Β´ πρὸς Τιμόθεον (δ´ 20) ἐπιστολή του.

Στὸ φοβερὸ διωγμὸ τοῦ Νέρωνα καὶ οἱ τρεῖς αὐτοὶ συνεργάτες τοῦ Παύλου ἀξιώθηκαν νὰ μαρτυρήσουν μὲ θάνατο δι᾿ ἀποκεφαλισμοῦ. Κατόρθωσαν, ἔτσι, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὸν προσωπικό τους ἀγῶνα, νὰ γίνουν «συνεργοὶ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ».
Δηλαδή, συνεργάτες γιὰ τὴν διάδοση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Χορείαν τὴν τρίπλοκον, τῶν Ἀποστόλων Χριστοῦ, συμφώνως τιμήσωμεν, ὡς ποταμοὺς λογικούς, τῆς θείας χρηστότητας, Πούδην σὺν Ἀριστάρχω, καὶ Τροφίμῳ τῷ θείῳ λόγοις θεογνωσίας, καταρδεύσαντας κόσμον. Αὐτῶν Χριστὲ μεσιτείαις πάντας οἰκτείρησον.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος γ'.
Ἀπόστολοι ἅγιοι, πρεσβεύσατε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Κοντάκιον 
Ἦχος πλ. δ’. Ὡς ἀπαρχάς τῆς φύσεως.
Ὡς ἱεροί συνέκδημοι, Παύλου τοῦ θεοκήρυκος, τὴν οἰκουμένην σὺν τούτῳ διήλθετε, γνῶσιν τὴν θείαν σπείραντες, Ἀρίσταρχε θεόφρον, σὺν Τροφίμῳ τῷ Θείῳ καὶ Πούδη ἔνδοξε· διὸ καὶ ἠθληκότες, ἀξίως συνεδοξάσθητε.

Μεγαλυνάριον
Τρίφωτος λυχνία τῶν ἀγαθῶν, τῶν τῆς εὐσεβείας, ἐχρημάτισαν τοῖς ἐν γῇ, Ἀρίσταρχος Πούδης, καὶ Τρόφιμος ὁ θεῖος, τοῖς ἐν νυκτὶ τοῦ βίου, τὸ φῶς ἐκλάμποντες.

---

 

Ὁ Ἅγιος Ἀρδαλίων ὁ μῖμος

Μὲ τὴν σημερινὴ ὁρολογία ἦταν ἠθοποιός, στὰ χρόνια του Διοκλητιανοῦ (298). Ἐργαζόταν στὰ θέατρα καὶ ἔπαιζε κωμῳδίες καὶ δράματα.

Μία μέρα λοιπὸν τοῦ ἦλθε ἡ ἰδέα, νὰ μιμηθεῖ τὴν ἀντίσταση τῶν χριστιανῶν μπροστὰ στοὺς τυράννους. Κρεμάστηκε ψηλά, ἐπάνω στὴ σκηνή, καὶ δῆθεν ξεσχιζόταν ἐπειδὴ δὲν ἤθελε νὰ προσφέρει θυσία στοὺς θεούς. Ἡ παράσταση ἦταν - σὰ δρᾶμα- τόσο καταπληκτική, ὥστε ὁ λαὸς ἄρχισε νὰ χειροκροτεῖ θερμὰ τὴν ἐπιδεξιότητα τοῦ Ἀρδαλίωνα καὶ τὴν γενναιοκαρδία τῶν χριστιανῶν.

Τότε ὁ Ἀρδαλίων φώναξε δυνατὰ καὶ εἶπε στὸ λαὸ νὰ σωπάσει, διότι καὶ αὐτὸς ἦταν στ᾿ ἀλήθεια χριστιανός.

Ὅταν τὸ ἄκουσε αὐτὸ ὁ ἄρχοντας, τοῦ εἶπε ν᾿ ἀλλάξει γνώμη. Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ ὁ Ἀρδαλίων ἐπέμενε στὴν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ, τὸν ἔριξαν μέσα στὴ φωτιὰ καὶ ἔτσι ἔλαβε τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

---

 

Ἡ Ἁγία Θωμαΐς

 

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς της τὴν ἀνέθρεψαν ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου. Ὅταν ἦλθε σὲ κατάλληλη ἡλικία τὴν πάντρεψαν μὲ κάποιο νέο, μὲ τὸν ὁποῖο ζοῦσε ἁρμονικὰ καὶ μὲ μεγάλη σωφροσύνη.

Ἀλλὰ κατὰ τὴν ἀπουσία τοῦ ἀνδρός της, ὁ πεθερός της ποὺ συνοικοῦσε μαζί τους, προσπαθοῦσε μὲ κάθε τρόπο νὰ τὴν ἑλκύσει σὲ συνουσία. Μάταια ἡ καλὴ νύφη προσπαθοῦσε νὰ λογικέψει τὸν πόρνο γέροντα. Αὐτὸς ὅμως, ἐπειδὴ δὲν μπόρεσε νὰ καταφέρει τὰ ἄνομα σχέδια του, καὶ τυφλωμένος ἀπὸ τὸ πάθος, μαχαίρωσε τὴν νύφη του. Ὅταν τὸ ἔμαθε αὐτὸ ὁ ἄρχοντας τῆς Ἀλεξάνδρειας, καταδίκασε τὸν πόρνο γέροντα σὲ θάνατο.

Τὸ δὲ λείψανο τῆς Θωμαΐδας, παρέλαβε ὁ ἀββᾶς Δανιήλ, ὁ ἀπὸ τὴν Σκήτη, καὶ τὴν ἔθαψε στὸ κοιμητήριο, ἐπειδὴ ἔδωσε τὸ αἷμα της γιὰ τὴν σωφροσύνη.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Σωφροσύνης τῇ χάριτι διαπρέπουσα, ὑπὲρ ταύτης νομίμως ἐτύθης πάνσεμνε, καὶ Μαρτύρων κοινωνὸς ἀξίως γέγονας· ὅθεν ἀπάλλαξον ἡμᾶς, Θωμαΐς νύμφη Χριστοῦ, ἐκ πάσης ἡδυπαθείας, τῇ σῇ θερμῇ ἀντιλήψει, καὶ προσβολῶν αἰσχρῶν τοῦ ὄφεως.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τὴν τοῦ ἐχθροῦ ἐπιβουλὴν κατανοήσασα Τὴν σωφροσύνην σου ἀμίαντον ἐτήρησας Καὶ τὸν θάνατον ὑπέστης ἀνδρειοφρόνως. Ἀλλὰ ῥῦσαι μολυσμῶν σαρκὸς καὶ πνεύματος Καὶ παντοίων προσβολῶν τοῦ πολεμήτορος Τοὺς βοῶντάς σοι, Θωμαΐς χαῖρε πάνσεμνε.

Μεγαλυνάριον
Χαίροις σωφροσύνης στήλη λαμπρά, Θωμαΐς θεόφρον, ἡ τοῦ δράκοντος τὴν ὁρμήν, ῥεῖθροις σῶν αἱμάτων, ποντίσασα τελείως, καὶ γῆν πρὸς ἀφθαρσίας, κατασκηνώσασα.

---

 

Ὁ Ἅγιος Δημήτριος ὁ Πελοποννήσιος

 

Γεννήθηκε στὸ χωριὸ Λιγούδιστα τῆς Ἀρκαδίας καὶ σὲ μικρὴ ἡλικία ἦλθε μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του στὴν Τρίπολη, ὅπου ἐργαζόταν μαζὶ μὲ κάποιους κτίστες. Ἐπειδὴ ὅμως αὐτοὶ τὸν βασάνιζαν, ἔφυγε ἀπὸ τὴν συντροφιά τους καὶ πῆγε στὸ σπίτι ἑνὸς Τούρκου κουρέα, ὁ ὁποῖος καὶ κατόρθωσε τὸν ἐξισλαμισμό του, ὀνομάζοντάς τον Μεχμέτ.

Ἀργότερα ὁ Δημήτριος ἐγκατέλειψε τὴν Τρίπολη, μετάνιωσε γιὰ τὴν ἀποστασία του καὶ ἦλθε στὸ Ἄργος. Ἀπὸ τὸ Ἄργος, γιὰ μεγαλύτερη ἀσφάλεια, πῆγε στὴ Σμύρνη καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴ Μονὴ τοῦ Προδρόμου κοντὰ στὶς Κυδωνιές, ὅπου βρῆκε εὐσεβῆ πνευματικό, ἐξομολογήθηκε καὶ ζήτησε τὶς συμβουλές του.

Μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ πνευματικοῦ αὐτοῦ ὁ Δημήτριος ἦλθε στὴ Χίο, ὅπου ἔμεινε γιὰ ἀρκετὸ καιρὸ κοντὰ σὲ ἄλλο φημισμένο πνευματικό, μὲ προσευχὴ καὶ μετάνοια. Προετοιμάσθηκε γιὰ τὸ μαρτύριο καὶ πῆγε στὸ Ἄργος, ὅπου παρέμεινε κρυμμένος καὶ χειραγωγούμενος ἀπὸ τὸν Ἱερέα Ἀντώνιο Σακελάριο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἔφτασε στὴν Τρίπολη.

Παρουσιάστηκε μπροστὰ στὸν Τοῦρκο Διοικητή, δήλωσε ὅτι πιστεύει στὸν Χριστὸ καὶ ὅτι εἶναι ἕτοιμος νὰ χύσει καὶ τὸ αἷμα του γι᾿ Αὐτόν. Τὰ βασανιστήρια ποὺ ἀκολούθησαν ἦταν φρικτά, ἀλλὰ ὁ Δημήτριος ἔμεινε ἀμετακίνητος στὴν πίστη του καὶ ἔτσι στὶς 14 Ἀπριλίου 1803 τὸν ἀποκεφάλισαν στὴν Τρίπολη.

Τὸ ἱερό του λείψανο διασώθηκε ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς στὸν Ναὸ τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγ. Νικολάου Βαρσῶν.

Στὴν κεντρικὴ ἀγορὰ τῆς Τρίπολης, μικρὸς ναὸς τιμᾶται στὸ ὄνομα τοῦ Νεομάρτυρα αὐτοῦ.

---

 

Οἱ Ἅγιοι Ἀντώνιος, Ἰωάννης οἱ αὐτάδελφοι καὶ Εὐστάθιος, οἱ ἐν Λιθουανίᾳ Μάρτυρες (+ 1342)
 

 

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἀντώνιος, Ἰωάννης καὶ Εὐστάθιος ἦταν ἀδέλφια καὶ μαρτύρησαν τὸ ἔτος 1342 στὴ Βίλνα τῆς Λιθουανίας. Τὰ ἱερὰ λείψανα αὐτῶν φυλάσσονται στὴν ἱερὰ μονὴ Ἁγίας Τριάδος Βίλνας.

 

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΚΑΝΤΗΛΙΑ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΙΣ ΜΟΝΕΣ ΚΑΙ Η ΚΛΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΓΗΣΕΙ !!!

"Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΥΠΗΡΕΤΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ"

.                                                                                                                                                            .

ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΟΤΑΝ Η ΜΑΥΡΗ ΦΙΓΟΥΡΑ ΕΝΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΥ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΛΑΤΑΙΑΚΙ  ΟΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΙ  ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΔΡΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗΣ ΣΕ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΓΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ...
ΜΙΑ ΒΑΘΙΑ ΕΚΠΝΟΗ ΣΥΝΟΔΕΥΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΝΑ ΒΑΘΥ ΑΔΕΙΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΑΣ ΜΑΡΤΥΡΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΥΡΑΣΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΔΙΕΚΡΙΝΕ ...
ΛΙΓΑ ΜΕΤΡΑ ΠΙΟ ΠΕΡΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕ ΤΟ ΠΑΡΤΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΡΚΟΥ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΟΥΣΕ Η ΑΥΛΗ ΕΝΟΣ ΣΠΙΤΙΟΥ,  4 ΑΝΤΡΕΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΡΑΠΕΖΙ ΓΕΜΑΤΟ ΜΕΖΕΔΕΣ ΚΑΙ ΚΑΝΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ ΕΔΕΙΧΝΑΝ ΝΑ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΚΑΙ ΤΣΟΥΓΚΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ,  ΣΑΝ ΝΑ ΚΑΛΟΣΩΡΙΖΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΖΕΣΤΑΝΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ
ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ...
Η ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΖΕΣΤΑΙΝΟΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΣΙ,  ΕΝΩ ΟΙ ΓΕΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΡΕΑΤΟΜΕΖΕΔΕΣ ΦΡΟΝΤΙΖΑΝ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ΤΟΥΣ ...
ΞΑΦΝΟΥ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΧΑΜΗΛΟΦΩΝΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΟ:
"ΑΠΟ ΠΟΥ ΞΕΦΥΤΡΩΣΕ Ο ΠΑΠΑΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;
"ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ ΗΡΘΕ",  ΑΠΑΝΤΑΕΙ Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΤΟΥ ...
''ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΦΙΛΕΨΟΥΜΕ ΚΑΤΙ",  ΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΤΡΙΤΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΟΡΘΙΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΟ ...     

"ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ ΠΑΤΕΡ ΜΗΠΩΣ ΧΡΕΙΑΖΕΣΤΕ ΚΑΤΙ;
ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ ΕΔΩ ΠΙΟ ΠΕΡΑ ΠΟΥ ΚΟΥΤΣΟΠΙΝΟΥΜΕ,  ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΕΡΘΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΚΕΡΑΣΟΥΜΕ ΚΑΤΙ;"
Ο ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ ΜΕ ΕΥΓΕΝΙΚΟ ΥΦΟΣ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ:
"ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΝΕΡΟ ΜΟΝΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ" ...
"ΕΛΑΤΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ" ...
Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΣΕ ΛΙΓΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΒΡΕΘΗΚΕ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΠΟΥ ΛΙΓΟ ΣΥΓΚΡΑΤΗΜΕΝΟΙ ΤΟΝ ΕΒΛΕΠΑΝ ΝΑ ΠΙΝΕΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΑΝ,  ΜΕ ΛΑΧΤΑΡΑ ...
  " ΠΑΤΕΡ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΜΕΖΕΔΑΚΙ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΚΡΑΣΙ; "
"ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΧΑΛΑΣΩ
ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ...
ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΠΕΝΘΟΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ ΣΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΠΑΡΕΑ ΣΑΣ ..."
"ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ ΠΑΤΕΡ ΧΑΣΑΤΕ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟ;"
"ΝΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ..."
"ΖΩΗ ΣΕ ΕΣΑΣ ..."
ΓΙΑ ΛΙΓΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΙΓΗ ...
"ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΠΑΤΕΡ;"
"ΕΝΑΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ ..."
"ΠΩΣ ΕΦΥΓΕ;"
"ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΓΙΑ ΛΙΓΑ ΧΡΗΜΑΤΑ"
"ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ ...
ΠΟΙΟΙ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ΑΥΤΟ ΠΑΤΕΡ;
ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ;
"ΟΧΙ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ..."
Η ΠΑΡΕΑ ΑΛΛΑΞΕ ΔΙΑΘΕΣΗ  ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΠΟΥ ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΣΒΗΝΕ ΤΟ ΘΥΜΟ ΤΟΥΣ,  ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ...
ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥΣ Η ΟΡΓΗ ΕΚΔΗΛΗ ΤΟΝΙΣΕ ΤΟΥΣ ΜΟΡΦΑΣΜΟΥΣ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗΣ ...
"ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ...
ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ...
ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΠΑΤΕΡ ΕΧΕΙ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ Ο ΔΡΑΣΤΗΣ;"
"Ο ΔΡΑΣΤΗΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ ..."
ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΚΟΙΤΑΞΑΝ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΟ ...
"ΘΕΙΑ ΔΙΚΗ" ΑΠΟΚΡΙΘΗΚΕ ΕΝΑΣ ...
"ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΕΡΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΑΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΘΑ ΜΑΣ ..."
Ο ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΙ ...
"ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΣ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ", ΤΟΥ ΕΙΠΕ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΜΙΛΗΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ...
"ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΑΝ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΘΑ ΤΟΝ ΑΓΑΠΟΥΣΑΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΑΝ ΘΕΟ,  ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΤΕΡ;"
Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ...
"ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ ΤΡΩΜΕ ΧΟΙΡΙΝΟ ΚΑΙ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ,  ΕΝΩ ΕΚΕΙΝΟΣ ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ...
ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΑΤΕΡ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΕΔΩ ΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΠΟΥ ΤΡΩΜΕ Η ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΠΟΥ ΠΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΕΥΛΟΓΙΣΕ ΤΟ ΚΟΜΜΑ,  ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΖΩΗ,  ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΡΑΣΗ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ,  ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣ ...
ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ,  ΟΥΤΕ ΝΗΣΤΕΥΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ...
ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΣΟΥ,  ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ...
ΑΝ ΜΑΣ ΚΑΛΕΣΕΙ Ο ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΤΡΕΞΟΥΜΕ,  ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ..."
Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΟΝΤΟΣΤΕΚΕΤΑΙ ...
"ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΑΓΑΠΩ ΑΙΩΝΙΑ ΓΙΑΤΙ ΕΚΑΝΕ ΜΟΝΟ ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΑΔΙΚΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ...
Η ΘΛΙΨΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΔΙΚΟ ΧΑΜΟ ΤΟΥ ...
ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΤΟΝ ΤΙΜΩ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΟΥ ...
 ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΑΝΤΑ ΖΗΤΟΥΣΕ ΝΑ ΔΕΙΧΝΩ ΣΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ,  ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ...
Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΤΟΥΣ ΝΗΣΤΕΥΤΕΣ,  ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΑΡΘΕΝΙΕΣ ...
ΔΕΝ ΕΔΙΝΕ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΑ ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΑ,  ΤΑ ΕΞΕΡΧΟΜΕΝΑ ΤΟΝ ΕΝΟΧΛΟΥΣΑΝ ...
ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΦΟΥ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ..."
Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΛΕΓΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΥΡΙΣΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ...
Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΕ ΓΡΗΓΟΡΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΣΠΕΥΣΕ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΜΟΝΑΧΟ ΚΑΙ ΜΠΑΙΝΟΝΤΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ:
"ΠΡΙΝ ΦΥΓΕΙΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟΝ ΣΤΕΡΗΣΟΥΝ,  ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ..."
"ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ...
Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΝΑΘΡΩΠΟ ...
ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΗ Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΣΤΗ ΝΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΙ,  ΓΙ ΑΥΤΟ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΜΕ ...
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΚΑΝΤΗΛΙΑ ΚΟΥΝΙΟΥΝΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΙΣ ΜΟΝΕΣ ΚΑΙ Η ΚΛΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΓΗΣΕΙ" !!!

πηγή

Γνώριζαν οι αρχαίοι Ελληνες για την έλευση του Χριστού;

 

Τα εξουσιαστικά ιερατεία που υπογείως κινούν τα νήματα του κόσμου και κατευθύνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την Γνώση… προσπαθούν εδώ και πολλούς αιώνες – πλαστογραφώντας τις πηγές ή αποκρύπτοντάς τες – να φέρουν σε σύγκρουση τον Ελληνισμό με τον Χριστιανισμό. Ξέρουν ότι…η σύνδεση αυτών των δύο δυνάμεων είναι το ισχυρότερο εμπόδιο για την υλοποίηση των υποχθόνιων σχεδίων τους, ξέρουν ότι αν οι λαοί γαντζωθούν πάνω σ’ αυτά, θα είναι αδύνατο να εφαρμόσουν την Νέα Τάξη πραγμάτων. 

Αυτός είναι ο λόγος πού αποκρύπτονται οι προφητείες των Αρχαίων Ελλήνων οι οποίες μιλούν ξεκάθαρα για την έλευση του Χριστού… Προσπαθούν να παρουσιάσουν τον Χριστιανισμό ως εβραιογενή θρησκεία και όλους τους Αρχαίους Έλληνες ως ειδωλολάτρες.

Ωστόσο έχουν διασωθεί αρχαία κείμενα πού αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο.

Στην Πολιτεία του Πλάτωνα (B, V , 362) – βιβλίο πού το σύστημα το αποδέχεται – περιέχεται μία προφητεία ισάξια μ’ αυτές των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης:

«Θα απογυμνωθεί απ’ όλα εκτός της δικαιοσύνης, διότι φτιάχτηκε αντίθετος στην ως τότε συμπεριφορά. Χωρίς να αδικήσει κανέναν θα δυσφημισθεί πολύ ως άδικος ώστε να βασανισθεί για την δικαιοσύνη και θα γεμίσει με δάκρυα εξαιτίας της κακοδοξίας αλλά θα μείνει αμετακίνητος μέχρι θανάτου και ενώ θα είναι δίκαιος θα θεωρείτε άδικος για όλη του τη ζωή. Έχοντας τέτοιες διαθέσεις ο δίκαιος θα μαστιγωθεί, θα στρεβλωθεί, θα δεθεί, θα ανάψουν τα μάτια του και στα τελευταία του αφού πάθει κάθε κακό θα καρφωθεί πάνω σε πάσσαλο, και να ξέρεις ότι δεν είναι δίκαιο αλλά αφού έτσι το θέλει ας γίνει».

Στο έργο Προμηθεύς Δεσμώτης του Αισχύλου, ο Προμηθέας όντας φυλακισμένος στον Καύκασο προλέγει ότι ο λυτρωτής του θα γεννηθεί από την παρθένο `Ιώ και τον Θεό(στ.772,834,848) θα είναι δηλαδή υιός Θεού και υιός Παρθένου. Αυτός ο Θεάνθρωπος θα καταλύσει την εξουσία των παλαιών θεών και θα αφανίσει αυτούς και την δύναμή τους (908,920).\

Ο Ερμής τότε σταλμένος από τον Δία προαναγγέλλει στον Προμηθέα τα εξής:

«Τοιούδαι μόχθου τέρμα μη τί προσδόκα πριν αν θεός τις διάδοχος των σων πόνων φανή, θελήση τ’ είς αναύγητον μολείν ‘Άιδην , κνέφαια τ’ άμφί Ταρτάρου βάθη» μετάφραση «μην περιμένεις να λυτρωθείς από τους πόνους προτού θεός πάρει τα πάθια τα δικά σου πάνω του και με τη θέλησή του κατέβει στον ‘Άδη τον ανήλιαγο, στους άφεγγους του Ταρτάρου βυθούς» (στ. 1041-1043).

Ο Σωκράτης στην απολογία του αναφέρει τα ακόλουθα:

«Θα μείνετε κοιμισμένοι σε όλη σας τη ζωή εάν δεν σας λυπηθεί ο Θεός να σας στείλει κάποιον άλλον» (Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους 18{31α}). Στο Άγιο Όρος υπάρχουν χειρόγραφα που διασώζουν προφητείες της Σίβυλλας – της ιέρειας του Απόλλωνα – για την έλευση του Χριστού π.χ σε χειρόγραφο με την ονομασία «Υπόμνημα εις τον Άγιον Απόστολον Φίλιππον» πού φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Δοχειαρείου αναφέρονται τα εξής: «Ύστερα από πολύ καιρό θα φθάσει κάποιος εις αυτήν την πολυδιηρημένην γη και θα γεννηθεί με σάρκαν αμόλυντον. Με ανεξάντλητα όρια ώς Θεότητα θα λυτρώσει τον άνθρωπον από την φθοράν των ανίατων παθών. Και θα τον φθονήσει άπιστος λαός και θα κρεμασθεί ψηλά ώς κατάδικος εις θάνατον. Όλα αυτά θα τα υποφέρει με πραότητα».

Στο ίδιο χειρόγραφο αναφέρεται μία ανατριχιαστική προφητεία για την θεανθρώπινη φύση του Χριστού, για το εκούσιον πάθος Του, αλλά και για την Ανάστασή Του «Ένας ουράνιος με πιέζει ισχυρά, ό οποίος είναι φως τριλαμπές. Αυτός είναι ο παθών Θεός, χωρίς να πάθει τίποτε ή Θεότης Του, διότι είναι συγχρόνως θνητός και αθάνατος. Αυτός είναι συγχρόνως Θεός και άνθρωπος, που υποφέρει από τους θνητούς τά πάντα, δηλαδή τον σταυρό, την ύβριν, την ταφή. Αυτός κάποτε από τα μάτια του έχυσε δάκρυα θερμά. Αυτός πέντε χιλιάδες χόρτασε με πέντε άρτους, κάτι που ήθελε δύναμη θεϊκή. Ο Χριστός είναι ο δικός μου Θεός, ο οποίος εσταυρώθη εις το ξύλον, ο οποίος εξέπνευσεν, ο οποίος εκ του τάφου ανήλθεν εις τον ουρανόν».

Οι παραπάνω προφητείες αναφέρονται και σε άλλα χειρόγραφα πού βρίσκονται σε άλλες Μονές του Αγίου Όρους η αλλού(π.χ Μονή Σινά).

Παρατίθενται ακόμη σε σύγχρονο βιβλίο, στον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Αρχιμανδρίτη Βίκτωρος Ματθαίου.

Και γι’ αυτούς που ίσως αμφισβητήσουν ότι τα παραπάνω ειπώθηκαν πράγματι από την Σίβυλλα και ισχυριστούν ότι είναι επινοήσεις κάποιον Χριστιανών Μοναχών, αρκεί το εξής αδιαμφισβήτητο γεγονός:

Από διάφορες πηγές έχει διασταυρωθεί πώς τις προφητείες αυτές αλλά και άλλες –είτε της Σίβυλλας είτε άλλων σοφών Ελλήνων- χρησιμοποίησε η Αγία Αικατερίνη. Συγκεκριμένα, το 305 η Αγία Αικατερίνη η Αλεξανδρινή έλεγχε τον αυτοκράτορα Μαξιμίνο για την ειδωλολατρική του πολιτική. Ό τελευταίος συγκέντρωσε τότε τους σοφότερους ειδωλολάτρες της αυτοκρατορίας για να την μεταπείσουν και να την κάνουν παγανίστρια.

Στο διάλογο που ακολούθησε, αυτή η πάνσοφη και σπουδαγμένη στην Ελληνική παιδεία γυναίκα στην προσπάθειά της να αποδείξει ότι ο Χριστός είναι ο μοναδικός Θεός ανέφερε – μεταξύ άλλων – και τις προφητείες της Σίβυλλας. Και για να προληφθεί η κάθε απερίσκεπτη “σκέψη”, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να έπλασε αυτές τις προφητείες η ίδια η Αγία για τους εξής βασικότατους λόγους:

Δεν θα μπορούσε να πει ένα τόσο μεγάλο ψέμα σχετικά με την ιέρεια του Απόλλωνα μπροστά στους σοφότερους εκπροσώπους της αρχαίας θρησκείας, διότι αμέσως όλοι θα διαπίστωναν το ψέμα της. Όμως, όχι μόνο δεν την κατηγόρησε κανείς για αναλήθειες, αλλά αντιθέτως οι σοφοί ειδωλολάτρες παραδέχτηκαν την λεκτική τους ήττα και όλοι αμέσως ασπάστηκαν με τη θέληση τους τον Χριστιανισμό με αποτέλεσμα ο αυτοκράτορας να τους θανατώσει. Κανείς δεν μπορεί λοιπόν να αμφισβητήσει την αδιάσειστη αλήθεια ότι τα προφητικά αυτά λόγια βγήκαν από το στόμα της Σίβυλλας.

Σε άλλο χειρόγραφο που βρίσκεται στην Αγιορείτικη Μονή Διονυσίου, αναφέρεται μια άλλη προφητεία της Σίβυλλας «Σας προφητεύω έναν τρισυπόστατο Θεό στα ύψη εκτεινόμενο του οποίου ο αιώνιος Λόγος σε ανυποψίαστο κόρη θα κυοφορηθεί, όπως ακριβώς το φέρον φωτιά τόξο, το μέσον του κόσμου διαπερνώντας . Όλο τον κόσμο αφού επαναφέρει στην ζωή, και στον Πατέρα θα τον προσφέρει σαν δώρο. Μαρία θα είναι το όνομα αυτής».

Βλέπουμε λοιπόν ότι η Θεία Πρόνοια μέσω του “σπερματικού λόγου” (όπως τον ονόμασαν οι Πατέρες της Εκκλησίας) φώτισε κάποιους Έλληνες της Αρχαιότητας και έτσι άφησαν εκατοντάδες χρόνια πρίν τον Χριστό προφητείες για την έλευσή Του. Και άλλοι αρχαίοι λαοί έδωσαν τέτοιες προφητείες χωρίς να πλησιάζουν σε καμία περίπτωση την ακριβολογία των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης περιοριζόμενες αποκλειστικά και μόνο στην αναφορά για τον ερχομό κάποιου Σωτήρα πού θα λυτρώσει τον κόσμο. Οι προφητείες όμως των αρχαίων Ελλήνων δίνουν λεπτομερέστατα στοιχεία για τον Χριστό (γέννηση Του από την Παρθένο Μαρία, θεανθρώπινη φύση Του, θαύματα Του, Σταύρωση, Κάθοδος στον Άδη και Ανάσταση Του, τρείς υποστάσεις του Θεού). Έτσι, πολλές απ’ αυτές καθίστανται ισάξιες με τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ κάποιες άλλες τις ξεπερνούν κιόλας. Αυτό ακριβώς αναγνωρίζει και ο μεγάλος μας εκκλησιαστικός συγγραφέας Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (2ος αιώνας μ.Χ), ο οποίος στο έργο του Στρωματείς (5,13) δηλώνει απερίφραστα: «Ούκ οίμαι υπό Ελλήνων σαφέστερον προσμαρτυρήσεσθαι τόν Σωτήρα ημών» δηλαδή«δεν είναι δυνατόν, νομίζω, να προαναγγελθεί σαφέστερα από τους Έλληνες ό Σωτήρας μας».

Και μόνο αυτές οι λίγες προφητείες πού αναφέρθηκαν (σε σχέση με το πλήθος που υπάρχει αλλά βρίσκεται κρυμμένο εδώ και αιώνες) αρκούν να καταρρίψουν την γελοιότητα εκείνη που δυστυχώς παρασέρνει πολλούς και πού ψευδώς κηρύττει ότι ό Χριστιανισμός είναι ένα εβραϊκό κατασκεύασμα, όλοι οι αρχαίοι Έλληνες ειδωλολάτρες και ο Ελληνισμός και ο Χριστιανισμός δύο εντελώς αντικρουόμενοι κόσμοι. Για να τελειώνουν τα ψέματα, ο Χριστιανισμός δεν είναι εβραιογενής θρησκεία. Δεν είναι κατασκεύασμα των Εβραίων ούτε κανενός άλλου λαού… Είναι η αληθινή θρησκεία που αποκαλύπτεται ανεξαιρέτως σε όλους τους λαούς της γης.

Το ότι αποκαλύφθηκε πρώτα στους Εβραίους δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι είναι εβραιογενής θρησκεία. Άλλωστε, λίγες δεκαετίες μετά την Ανάληψη του Χριστού, ό Χριστιανισμός πέρασε στα χέρια των Ελλήνων (αυτό δηλαδή σημαίνει πως έγινε θρησκεία Ελληνογενής; Εννοείτε πώς όχι) και άρχισε να απομακρύνεται από τα Εβραϊκά στεγανά για να απλωθεί σε όλη τη γή. Από την άλλη βλέπουμε ότι οι σοφοί Έλληνες της αρχαιότητας όχι μόνο πίστευαν σε ένα Θεό αλλά μίλησαν κιόλας για την τριαδικότητα Του, για την διττή φύση του Χριστού, για την Σταύρωση και την Ανάστασή Του.

Προσπαθούσαν να αποδεσμευτούν από την δυναστεία των θεών και να πλησιάσουν τον ένα και αληθινό Θεό. Αποδεικνύεται πώς περίμεναν καρτερικά την έλευση του Χριστού για αιώνες. Γι’ αυτό και όταν έγινε η συνάντηση Χριστού και Ελλήνων, ο Χριστός είπε: «Ελήλυθεν η ώρα ‘ινα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου»(Κατά Ιωάννην -12,23) δηλαδή «έφτασε ή ώρα να δοξαστεί ο Υιός του Ανθρώπου (=ο Χριστός)»

Και έτσι έγινε… Όλα τα Ευαγγέλια γράφτηκαν στα ελληνικά, σε χέρια Ελλήνων πέρασε άπ’ την πρώτη στιγμή ή Εκκλησία, Έλληνες Πατέρες διατύπωσαν τις αιώνιες αλήθειες στο αίμα χιλιάδων Ελλήνων μαρτύρων στερεώθηκε τους πρώτους αιώνες η Εκκλησία, Έλληνες αυτοκράτορες και κληρικοί ανέλαβαν επί Βυζαντίου την διάδοση του Ευαγγελίου και τον εκχριστιανισμό των ως τότε βάρβαρων λαών.

Επομένως, όχι μόνο δεν συγκρούονται ο Χριστιανισμός και ο Ελληνισμός αλλά αντιθέτως συνδέονται τόσο στενά, σε σημείο ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως να γράψει στο έργο του «Περί της Ελληνικής φιλοσοφίας ως προπαιδείας εις τον Χριστιανισμόν» τα εξής: «Ο Έλλην είναι πλασμένος φιλόσοφος, είναι και πλασμένος Χριστιανός, είναι πλασμένος να γνωρίζει την αλήθεια και να την διαδίδει εις τα άλλα έθνη (…)

Ναι, ό Έλλην εγεννήθη κατά την Θεία Πρόνοια διδάσκαλος της ανθρωπότητας (…) Αυτή είναι η αποστολή του, αυτό είναι το ξεχωριστό κάλεσμά του μεταξύ των εθνών (…) Από καταβολής κόσμου, το Ελληνικό Έθνος ήταν πλασμένο διά τον σκοπόν αυτόν.

Ο Θεός (…) διέπλασε το Ελληνικό Έθνος ως οφθαλμόν εις το σώμα της ανθρωπότητας».

Ακόμη, οι αρχαιοελληνικές προφητείες αποδεικνύουν περίτρανα ότι ο Χριστός είναι ο μόνος Θεός… Πολλοί ανόητοί κατά καιρούς λένε πώς οι Εβραϊκές προφητείες γράφτηκαν από Χριστιανούς μετά Χριστόν για να ισχυροποιήσουν την πίστη τους. Ψέμα μεγάλο μιας και έχουν βρεθεί χειρόγραφα της Παλαιάς Διαθήκης γραμμένα στα Ελληνικά (από την μετάφραση των εβδομήκοντα) πού χρονολογούνται τον 2ο με 1ο αιώνα πριν τον Χριστό.

Τι μπορεί όμως να πει κανείς για τις προφητείες του Πλάτωνα και του Αισχύλου (4ος και 3ος αιώνας π.Χ) που είναι καταγεγραμμένες σε επίσημα βιβλία («Πολιτεία» και «Προμηθεύς Δεσμώτης») – άσχετα αν κανείς δεν τις δίνει σημασία; Χωρίς αμφιβολία, ο Χριστός είναι ο μόνος Θεός, η Ορθοδοξία η κιβωτός της Αλήθειας, και το Γένος των Ελλήνων επιφορτισμένο με το ιερό χρέος να κρατά την δάδα της αληθινής Πίστης άσβεστη μέχρι τα έσχατα.

Αναγνώστης

πηγή

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ- ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΝΙΚΩΝΟΣ

πηγή

ΑΓΙΟΥ ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΩΝ

Γιορτάζουμε σήμερα 14 Απριλίου, ημέρα μνήμης των Αγίων Αριστάρχου, Πούδη και Τροφίμου από τους εβδομήντα Αποστόλους.

Ήταν και οι τρεις από τους έβδομηκοντά Αποστόλους και αφοσιωμένοι συνεργάτες του Αποστόλου Παύλου.

Για τον Απόστολο Αρίσταρχο αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων ότι ήταν Μακεδόνας καταγόμενος από τη Θεσσαλονίκη και κατά πάσα πιθανότητα Ιουδαίος. Επίσης, για τον Αρίσταρχο, ο Απόστολος Παύλος αναφέρει στην προς Κολασσαεΐς (δ' 10) επιστολή του σαν συναιχμάλωτό του στη Ρώμη, καθώς και στην προς Φιλήμονα (στ' 24) σαν συνεργάτη του.

Για τον Πούδη κάνει λόγο στη Β' προς Τιμόθεον (δ' 22) επιστολή του, από την οποία καταλαβαίνουμε ότι ο Απόστολος Πούδης ήταν από αυτούς που συνεργάστηκαν υπέρ του Ευαγγελίου στη Ρώμη.

Τον Τρόφιμο έφερε στην χριστιανική πίστη ο Απόστολος Παύλος, όταν πήγε στην Έφεσο. Από τότε, τον ακολούθησε στα Ιεροσόλυμα, αλλά και στη Ρώμη, για να συνεργασθεί και να κακοπάθει μαζί με το διδάσκαλο του. Στόν Τρόφιμο αναφέρεται ο Απόστολος Παύλος στη Β' προς Τιμόθεον (δ' 20) επιστολή του.

Στο φοβερό διωγμό του Νέρωνα (54 - 68 μ.Χ.) και οι τρεις αυτοί συνεργάτες του Παύλου αξιώθηκαν να μαρτυρήσουν με θάνατο δι' αποκεφαλισμού.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Χορείαν την τρίπλοκον, των Αποστόλων Χριστού, συμφώνως τιμήσωμεν, ως ποταμούς λογικούς, της θείας χρηστότητας, Πούδην συν Αριστάρχω, και Τροφίμω τω θείω λόγοις θεογνωσίας, καταρδεύσαντας κόσμον. Αυτών Χριστέ μεσιτείαις πάντας οικτείρησον.

Το Απολυτίκιο ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός

Με πληρ. από τον Ορθόδοξο Συναξαριστή 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
 Κυριακῇ τετάρτῃ τῶν Νηστειῶν,
 μνήμην ποιοῦμεν 
τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου, 
τοῦ Συγγραφέως τῆς Κλίμακος.

Ὁ σάρκα καὶ ζῶν νεκρὸς ὢν Ἰωάννης,
Αἰωνίως ζῇ, καὶ νεκρὸς φανεὶς ἄπνους.
Σύγγραμμα λιπὼν Κλίμακα τῇ ἀνόδῳ,
Δείκνυσιν αὐτοῦ πορείαν τῆς ἀνόδου.

Ταῖς αὐτοῦ πρεσβείαις, 
ὁ Θεός, ἐλέησον,
 καὶ σῶσον ἡμᾶς.
 Ἀμήν.

MNHMH ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΥ, ΠΟΥΔΗ, ΤΡΟΦΙΜΟΥ

Τῌ ΙΔ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Μνήμη 
τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα,
 Ἀριστάρχου, Πούδη καὶ Τροφίμου.

Τῇ ΙΔ' τοῦ αὐτοῦ μηνός,
 Μνήμη 
τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα,
 Ἀριστάρχου, Πούδη καὶ Τροφίμου.

Τιμῶ τὸν Ἀρίσταρχον ὡς ἀριστέα,
Καλῶς ἀριστεύσαντα μέχρι καὶ ξίφους.
Ποῦ δὴ μετέστης, ὡς ἀπετμήθης, Πούδη;
Ποῦ δὴ μετέστην, ἢ πρὸς ἄφθαρτον κλέος;
Τρυφὴν Τρόφιμος οὐρανοῦ ποθῶν ἄκρως,
Τροφὴ προσῆκται τῷ τεθηγμένῳ ξίφει.
Τῇ δεκάτῃ δὲ μαθηταὶ ἀπῆραν καί γε τετάρτῃ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
 Μνήμη 
τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἀρδαλίωνος τοῦ Μίμου.

Νῦν Μῖμος ὄντως Ἀρδαλίων ἢ πάλαι.
Μιμούμενος γὰρ Μάρτυρας, τὸ πῦρ στέγει.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
 Μνήμη 
τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Θωμαΐδος.

Αἰῶνος ἦρας τοῦδε τὴν Θωμαΐδα,
Τὸ τῆς Γραφῆς, μέλλοντος αἰῶνος Πάτερ.

Ταῖς τῶν Ἁγίων σου πρεσβείαις,
 ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.
 Ἀμήν.

Kρήτη: Συγκλονίζει ο μαθητής που τρώει απ’τα σκουπίδια πριν μπει για μάθημα!

Σκηνικό κοινωνικής κατάρρευσης και οικονομικής εξαθλίωσης καταγράφεται σε σχολεία της Κρήτης με μαθητές να αναζητούν το κολατσιό τους σε κάδους απορριμμάτων. Η εκπαιδευτική κοινότητα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Το φαινόμενο παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και η ανάγκη να δημιουργηθεί ένας θεσμός που θα προσφέρει γεύματα, σαν συσσίτια, σε σχολικές μονάδες μοιάζει επιτακτική.

Ο πρόεδρος του συλλόγου των δασκάλων του νομού Ηρακλείου με παρέμβασή του στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης αναφέρθηκε σε συγκεκριμένο περιστατικό με πρωταγωνιστή μαθητή που πήρε από τα σκουπίδια μία τυρόπιτα για τη φάει. Και αυτό το περιστατικό όπως επισημαίνει δεν είναι μεμονωμένο.

Πολλοί γονείς εξομολογούνται σε εκπαιδευτικούς τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ακόμη και για να προσφέρουν ένα πιάτο φαγητό στα παιδιά τους, δηλώνει χαρακτηριστικά ο κ.Κώστας Πλουμής στο prismanews.gr και συμπληρώνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις οι γονείς δεν επιθυμούν τη δημοσιοποίηση του προβλήματός τους.

πηγή / μεταφορά

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟ ΘΕΟ ΑΛΛΑ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ π .ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

             

Πόσες φορές δεν ακούμε στην ζωή μας μέσα στον κόσμο την εξής κατηγορία: «Πιστεύω στο Θεό, αλλά νιώθω ότι η Εκκλησία δεν έχει να μου πει κάτι. Ο κλήρος της δεν μπορεί να με κάνει να πιστέψω, γιατί απέχει πολύ από αυτό που θέλει ο Χριστός». Προσέχουμε τι κάνουν οι ιερείς, πώς φέρονται, αν πορεύονται σύμφωνα με τα πρότυπα που έχουμε στη σκέψη μας γι’ αυτούς. Και όχι μόνο αυτό. Τα τελευταία χρόνια, μέσα από τα ΜΜΕ και την πολεμική που κατά καιρούς ασκείται κατά της Εκκλησίας, η συγκεκριμένη κατηγορία παίρνει διαστάσεις. Ενίοτε γίνεται και η τετριμμένη δικαιολογία στα χείλη των ανθρώπων, γιατί, παρόλο που δεν θέλουν να το παραδεχτούν, η συνείδησή τους τούς ελέγχει για το γεγονός ότι έχουν περιθωριοποιήσει το Θεό από τη ζωή τους. Δεν είναι όμως σε θέση να το παραδεχθούν με ειλικρίνεια. Έτσι, προσαρμόζονται στα δεδομένα ενός άθεου πολιτισμού, ο οποίος θεωρεί την θρησκευτική πίστη και ζωή, όπως αυτή εκφράζεται μέσω της Εκκλησίας, ως ιδιωτικό γεγονός και μάλιστα ξεπερασμένο για το σύνολο. Τα πρόσωπα είναι πάντοτε εύκολος στόχος, όταν δεν θέλουμε να ψάξουμε την ουσία στη ζωή μας.

Αυτή την κατηγορία, διατυπωμένη όμως με παράπονο και απογοήτευση και όχι με απόρριψη, εξέφρασε και ο πατέρας που έβλεπε το παιδί του να πάσχει από δαιμονικό πνεύμα και το έφερε στο Χριστό, λίγο μετά την Μεταμόρφωσή Του. Δεν θέλησε να το πάει πρώτα στον Κύριο, γιατί δεν Τον είδε ανάμεσά τους. Ο Χριστός κατέβαινε με τους τρεις, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, από το Θαβώρ. Οι υπόλοιποι μαθητές δεν μπόρεσαν να κάνουν καλά το παιδί με το δαιμονικό πνεύμα, παρότι ο Χριστός τους είχε δώσει την ευλογία να κηρύττουν το μήνυμα του Ευαγγελίου και να θαυματουργούν στο όνομά Του, όπως επίσης και είχαν δει τα δαιμόνια να υποτάσσονται σ’ αυτό το όνομα. Όμως, στην συγκεκριμένη περίπτωση, οι μαθητές δεν μπόρεσαν να δώσουν στον πατέρα αυτό που επιζητούσε. Έτσι, εκείνος, όταν ο Χριστός εμφανίζεται ενώπιον όλων, του λέει  για το δαιμόνιο: «είπον  τοις μαθηταίς  σου ίνα αυτό εκβάλωσι, και ουκ ίσχυσαν» (Μάρκ. 9, 18).

                Γιατί όμως δεν κατάφεραν οι μαθητές να εκδιώξουν το δαιμόνιο;

                Η απάντηση βρίσκεται στα λόγια του Χριστού, ο οποίος χαρακτηρίζει τη γενιά των Ιουδαίων «άπιστη». ΟΙ μαθητές δεν ήταν μάγοι. Ήταν άνθρωποι που πίστευαν στο Χριστό. Δεν είχαν μέσα τους μαγικές δυνάμεις, ούτε ήταν θαυματοποιοί. Δεν έκαναν θαύματα κατά παραγγελίαν, ούτε ήταν επαγγελματίες οπαδοί ενός ξεχωριστού προσώπου.  Η σχέση του ανθρώπου με το Θεό δεν μπορεί να εγκλωβιστεί στο επίπεδο μιας μαγικής συναλλαγής. «Δώσε μου», για να πιστέψω. «Ικανοποίησέ μου την επιθυμία και το θέλημά μου κι εγώ θα είμαι κοντά Σου». Αυτή η στάση δεν έχει να κάνει με την πίστη, δηλαδή την εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού και στον Θεό ως Πρόσωπο, αλλά ικανοποιεί την ανθρώπινη ιδιοτέλεια και ανάγκη να πετύχει στόχους στη ζωή. Όμως ο Θεός ζητά από εμάς πρωτίστως αγάπη και εμπιστοσύνη στο Πρόσωπό Του και όχι συναλλαγή.

                Ταυτόχρονα, όταν οι μαθητές Του θα ρωτήσουν το Χριστό «γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να βγάλουμε αυτό το δαιμονικό πνεύμα;» (Μάρκ. 9, 28), ο Χριστός θα τους απαντήσει ξεκάθαρα ότι το γένος των δαιμόνων, η δύναμη του κακού, δεν εξέρχεται από την ανθρώπινη ύπαρξη παρά μόνο με την προσευχή και τη νηστεία. Η προσευχή είναι η σπουδαιότερη κίνηση εμπιστοσύνης του ανθρώπου προς το Θεό. Μέσα από την προσευχή η ύπαρξη αφήνεται σ’ Αυτόν που την αγαπά και αποδέχεται το θέλημά Του. Η νηστεία είναι ο μικρότερος ή μεγαλύτερος κόπος που καταβάλλει ο άνθρωπος για να μπορέσει να προσαρμόσει τη ζωή του στο Ευαγγέλιο και την Αλήθεια που αυτό φανερώνει, δηλαδή στο λόγο και τη ζωή που ο Χριστός μας διδάσκει. Η νηστεία είναι εκκοπή του θελήματός μας, είναι αλλαγή όχι μόνο διατροφής, αλλά κυρίως της επιθυμίας μας να ζούμε ελεύθερα, χωρίς όμως Θεό, και να απολαμβάνουμε τα πάντα.
              Άρα, ο Χριστός απορρίπτει την μαγική λογική της ισχύος έναντι του κόσμου και έναντι του κακού.  Δείχνει στους μαθητές Του ότι δεν μπορούν με γνώμονα την αυτάρκειά τους και την προσωπική τους ικανότητα να σώσουν τον άνθρωπο και σωματικά και πνευματικά, αλλά μόνο δια της πίστεως σ’ Εκείνον. Κι αυτή η πίστη εκφράζεται μέσα από την προσευχή και τη νηστεία. Μάς δίνει ο Θεός, αλλά Εκείνος κρίνει τι και πώς και πότε. Ζητά όμως από εμάς, συγκαταβαίνοντας στις ανάγκες μας, να Του προσφέρουμε την εμπιστοσύνη, την προσευχή και τη νηστεία, δηλαδή να κάνουμε πράξη το θέλημά Του μέσα στον τρόπο ζωής της Εκκλησίας.
            Κάθε φορά που ακούμε την κατηγορία εναντίον του κλήρου και ζητούμε μαγικά από το Θεό να μας δώσει στη ζωή μας ή ισχυριζόμαστε ότι μπορούμε να έχουμε σχέση με το Θεό εκτός της ζωής της Εκκλησίας, εκτός δηλαδή του τρόπου τον οποίον Εκείνος μας υπέδειξε, παραδίδουμε τον εαυτό μας στις δυνάμεις του κακού, που μας καταλαμβάνουν γιατί μας βρίσκουν δίχα Χριστού και δίχα Εκκλησίας στη ζωή μας. Είναι εύκολο να λιθοβολούμε πρόσωπα, για να δικαιώσουμε τους εαυτούς μας και τις επιλογές μας ή να λειτουργούμε στα πλαίσια του πολιτισμού μας, χωρίς Θεό και συνείδηση.  Όμως χωρίς την Εκκλησία και τη ζωή της, χωρίς την πίστη, την προσευχή και τη νηστεία, σώματος και ψυχής, ας μην περιμένουμε ότι  θα βρούμε λύτρωση από τις δυσκολίες που το κακό προξενεί τόσο στον κόσμο όσο και στη ζωή μας. Όχι γιατί ο Θεός δεν μπορεί να το καθυποτάξει και να μας δώσει ό,τι ποθούμε. Αλλά γιατί τότε θα προσέκρουε στην ελευθερία μας και στην ανάγκη να την αποδεικνύουμε καταβάλλοντας λίγο κόπο.
           Αυτά όλα βεβαίως δεν δικαιολογούν συμπεριφορές και στάσεις ζωής από την μεριά των ταγών της Εκκλησίας που σκανδαλίζουν ή τραυματίζουν τους αδύναμους ανθρώπους. Όμως, όπως υπάρχουν τα κακά παραδείγματα, υπάρχει και ο τρόπος και ο δρόμος των Αγίων μας. Ας διδαχθούμε από αυτούς τουλάχιστον και ο Χριστός δεν θα μας αφήσει. 

 Κέρκυρα, 14 Απριλίου 2013

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός