Περί μνήμης θανάτου - Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

πηγή

ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ

Η δουλοπρεπής-προδοτική-μνημονιακή-τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά υλοποίησε άμεσα τη δέσμευσή της προς τον επικυρίαρχο Ερντογάν και ανακοίνωσε την αντισυνταγματική ανέγερση τεμένους (τζαμιού) στο κέντρο της Αθήνας (Βοτανικός),προκειμένου τάχατες, να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα,στο πλαίσιο της ανεξιθρησκίας όλα τα στίφη των Μουσουλμάνων που συνέρρευσαν χωρίς την συγκατάθεσή μας, τα τελευταία 30 χρόνια στην πατρίδα μας. Αυτή η απόφαση των προδοτών, θα έχει ως επακόλουθο να πληγούν επιπλέον, τα χρηστά ήθη της κοινωνίας μας και θα οδηγήσει στην αποδόμηση του Ελληνικού Έθνους. 

Γιατί έτσι, προσβάλλεται η Ορθοδοξία, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Ελλάδα και τα δυο μαζί ζουν και αναπνέουν από τον πατριωτισμό των Ελλήνων. «Διότι όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος», δηλαδή«Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδος την Ελευθερία». Επιπρόσθετα, είναι σίγουρο πως αυτή η απόφαση θα δημιουργήσει κοινωνικές αναταραχές, διότι η κοινωνία των Ελλήνων δεν είναι δυνατόν να ανεχτεί το «κάλεσμα» του ιμάμη, όπου θα καλεί αρκετές φορές την ημέρα τους Μουσουλμάνους για τη δημόσια προσευχή τους.

            Αυτούς τουςάθλιους μοιρολάτρες και οσφυοκάμπτες της τρικομματικής κυβέρνησης, που υλοποιούν άλλη μια προδοτική δέσμευση προς τους επικυρίαρχους του Ελληνικού Έθνους, δεν είναι δυνατόν να τους έχει γεννήσει μήτρα Ελληνική.

Δεν είναι δυνατόν να τους έχει γεννήσει η μήτρα η οποία γέννησε τις Σπαρτιάτισσες μάνες, οι οποίες παραδίδοντας την ασπίδα στα παιδιά τους, τα παρότρυναν «ή ταν ή επί τας». Δεν είναι δυνατόν να τους έχει γεννήσει η μήτρα που γέννησε τις Σουλιώτισσες γυναίκες, οι οποίες σέρνοντας το χορό έπεσαν στο Ζάλογγο, προκειμένου να μην υποταχτούν στον κατακτητή.  Δεν είναι δυνατόν να τους έχει γεννήσει η μήτρα που γέννησε τους Κολοκοτρωναίους, τους Καραϊσκάκηδες, τους Μποτσαραίους, τους Φεραίους που βροντοφώναξαν «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».

            Αυτή η απόφαση του «πατριώτη» Σαμαρά, είναι η συνέχεια πολιτικών αποφάσεων όλων των αντίχριστων και αντεθνικών κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης, οι οποίες αργά αλλά σταθερά προσπάθησαν για την πλήρη αποδόμηση των Ιερών και Οσίων του Έθνους μας. Αυτά τα πολιτικά ανδρείκελα είναι οι εγχώριοι υπάλληλοι-εκφραστές της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της πιο χυδαίας μορφής παγκοσμιοποίησης, οι οποίοι κατάφεραν να χρεοκοπήσουν την πατρίδα μας όχι μόνο οικονομικά αλλά και από ηθικές αξίες, αρετές, ελπίδα και οράματα για το λαό. Αυτές, οι αντίχριστες και αντεθνικές πολιτικές τους εκφράστηκαν πολλές φορές κατά το παρελθόν. Τότε, που αποκαλούσαν τον Μακαριστό Χριστόδουλο αγύρτη.

Τότε, που δήλωναν παρών στο άτυπο δημοψήφισμα για την επαναφορά του θρησκεύματος στις ταυτότητες και στη συνέχεια πρόδωσαν αυτή τη θέση τους. Τότε, που δήλωναν πως «είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να καίει την ελληνική σημαία»!

Θυμάται, άραγε, αυτός ο λαός, ποιοι πολιτικοί και σε ποιους πολιτικούς χώρους, κόπτονται για τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών, αλλά δεν αγωνίστηκαν ποτέ για τα δίκαια των Βορειοηπειρωτών ή των προσφύγων της Ελληνικής μας Κύπρου; Θυμάται, ποιοι προσπάθησαν μέσω των σχολικών βιβλίων να ονομάσουν τη Μικρασιατική καταστροφή, ως συνωστισμό ανθρώπων στην παραλία της Σμύρνης;

Θυμάται, εκείνους που προσπαθούν ντε και καλά να μας μάθουν Τούρκικα μέσω των τούρκικων σήριαλ, αλά Σουλεϊμάν ή μέσω νόμων εκμάθησης των τούρκικων στα σχολεία της Θράκης μας; Θυμάται αυτούς που χλεύασαν, προπηλάκισαν και εκδίωξαν από το σχολείο του Μέγα Δέρειου την ηρωίδα δασκάλα μας, Χαρά Νικοπούλου; Θυμάται, θυμάται…..

            Ωστόσο, απώτερος στόχος του σατανικού σχεδίου, αυτών των θεματοφυλάκων της Νέας Τάξεως Πραγμάτων και της Παγκόσμιας διακυβέρνησης του πλανήτη, είναι να ξεριζώσουν την πίστη για την Ορθοδοξία, από τις καρδιές των Ελλήνων. Ο μεγάλος εχθρός τους, ήταν και είναι ο Σταυρός της Πίστεώς μας.

Γι΄ αυτό, παλαιότερα, αφαίρεσαν το Σταυρό από το κοντάρι της σημαίας. Από τότε, στα δημόσια κτίρια, υπουργεία κτλ, η γαλανόλευκη κυματίζει πάνω σε κολοβό κοντάρι. Σταυρός πουθενά! Παλαιότερα, τέτοιες «προοδευτικές» φωνές (Σηφουνάκης) απεργάστηκαν την αφαίρεση του Σταυρού και από το επάνω αριστερό άκρο της σημαίας μας! Σήμερα, αυτά τα υποταγμένα ανδρείκελα της τρικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά, προσπαθούν την υλοποίηση αυτού του σχεδίου.

Έτσι, στην πρόσφατη παρέλαση της απελευθερωτικής επετείου της 25ης Μαρτίου, σε πολλές πόλεις της Ελλάδας μας, διακρίναμε το Ιερό Σύμβολο των αγώνων του Έθνους μας, να εμφανίζεται ως κακόγουστη καρικατούρα, μόνο με μπλε και άσπρες παράλληλες γραμμές και πουθενά δεν υπήρχε το θρησκευτικό σύμβολο του Σταυρού στο άνω αριστερό μέρος τους.

            Στο σημείο αυτό να θυμηθούμε πως από το 1922 και μέχρι το 1978 η Ελληνική Σημαία μας ήταν η επονομαζόμενη σημαία της ξηράς και έφερε στη μέση από άκρων σε άκρων ένα μεγάλο άσπρο Σταυρό και με καμάρι ο Ελληνικός λαός τραγουδούσε: «Της πατρίδας μου η Σημαία, έχει χρώμα γαλανό και στη μέση χαραγμένο ένα κάτασπρο Σταυρό.

Κυματίζει με καμάρι δεν φοβάται τον εχθρό, σαν τη θάλασσα είναι γαλάζιο και λευκή σαν τον αφρό». Δυστυχώς, όμως, η πρώτη χειρουργική επέμβαση κατά του Ιερού μας Συμβόλου έγινε με το Νόμο 851/1978 (ΦΕΚ 233 τ. Α΄), από την κυβέρνηση του «Εθνάρχη» Κωνσταντίνου Καραμανλή, όπου καθιέρωσε ως επίσημη σημαία του Έθνους μας την σημαία του πολεμικού ναυτικού. Αυτό το επιχείρημα ήταν το τυρί στη φάκα και όπου ποντικός, ο Ελληνικός λαός, ο οποίος αδιαμαρτύρητα δέχτηκε την παραποίηση του Εθνικού του Συμβόλου. Έτσι, ο ενοχλητικός για τους παγκοσμιοποιητές Σταυρός, περιορίστηκε στο πάνω αριστερό άκρο της Σημαίας μας.    

            Συνεπώς, Συνέλληνες, ο παγκόσμιος σιωνισμός, γνωρίζει πως η μεγαλύτερη αντίσταση για την επιβολή των Αντιχριστιανικών τους σχεδίων, είναι η Ορθόδοξη Ελλάδα. Έτσι, κατά πρώτον, δηλητηρίασε την κοινωνία μας με την είσοδο των εκατομμυρίων Μουσουλμάνων, οι οποίοι έχουν αλώσει την εργασία, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τις γειτονιές μας, δημιουργώντας τους τώρα και επίσημους θρησκευτικούς χώρους, και κατά δεύτερον, η υλοποίηση της παντελούς αφαίρεσης του Σταυρού από τη Σημαία μας, θα είναι η ολοκλήρωση του σχεδίου τους πριν την επιβολή της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Έτσι, όταν οι αντιστάσεις θα έχουν μειωθεί, θα μπορέσουν να αφαιρέσουν πολύ πιο εύκολα τον «ενοχλητικό» Σταυρό και από τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, όπως, η Φιλανδία, η Σουηδία, η Δανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Μάλτα, χώρες δηλαδή με λιγότερο ανεπτυγμένο το θρησκευτικό συναίσθημα.

Όμως, για να μπορέσουν να υλοποιηθούν τα παραπάνω από τους θεματοφύλακες της Νέας Τάξεως Πραγμάτων και της Παγκοσμιοποίησης, απαιτήθηκε ο ωχαδερφισμός μας και ο ραγιαδισμός μας. Θα ξυπνήσουμε επιτέλους, για να ξαναζωντανέψει μέσα μας η αγάπη για την πατρίδα και τη θρησκεία, τις διαχρονικές αξίες που θωράκισαν τους απελευθερωτικούς αγώνες του Έθνους μας;

apostoloupanos.gr

ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΓΑΠΗΣ, ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΧΙΟΝΙΑΣ

Γιορτάζουμε σήμερα 16 Απριλίου, ημέρα μνήμης των Αγίων Αγάπης, Ειρήνης και Χιονίας.

Ήταν και οι τρεις αδελφές και πνευματικά βλαστάρια της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης. Οι ψυχές και των τριών παρθένων ήταν στολισμένες με πολλά χριστιανικά χαρίσματα.Όταν έγινε ο διωγμός κατά των χριστιανών επί Μαξιμιανού, οι τρεις αδελφές κατέφυγαν σε κάποιο ψηλό βουνό.

Η κρυψώνα τους, όμως, ανακαλύφθηκε. Το έτος 304 μ.Χ. συνελήφθήσαν και τις έφεραν μπροστά στον άρχοντα Δουλσήτιο. Αυτός με κάθε τρόπο προσπάθησε να τις κάνει να αρνηθούν το Χριστό. Αυτές, με όπλα τις αρετές που είχαν, ομολογούσαν Χριστόν Εσταυρωμένον.

Τότε, η Αγάπη και η Χιονία πέθαναν, αφού τις έριξαν στη φωτιά. Η Αγία Ειρήνη αφού κλείσθηκε σε πορνείο (κανένας δεν τόλμησε όμως να την ενοχλήσει), βρήκε μαρτυρικό τέλος, από το βέλος που της έριξε ένας στρατιώτης.

Τα ιερά λείψανα που απέμειναν από την πυρά συνελέγησαν από ευλαβείς Χριστιανούς και ενταφιάσθηκαν δυτικά της πόλεως, σε μικρή απόσταση από τα τείχη. Εκεί ανεγέρθηκε ένας ναΐσκος στην αρχή, που αργότερα έγινε μεγαλύτερος.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον.
Ως αυτάδελφοι Κόραι και ουρανόφρονες, προς ευσέβειας αγώνας ομονοούσαι καλώς, τον αρχέκακον εχθρόν κατεπαλαίσατε, Χιονία η σεμνή, συν Αγάπη τη κλυτή, Ειρήνη η πανολβία. Καί νυν Χριστόν δυσωπείτε, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Το Απολυτίκιο ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός

Με πληρ. από τον Ορθόδοξο Συναξαριστή 

ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ, ΑΓΑΠΗΣ, ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΧΙΟΝΙΑΣ

Τῌ ΙΣΤ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Μνήμη
 τῶν Ἁγίων μαρτύρων γυναικῶν,
 Ἀγάπης, Εἰρήνης, καὶ Χιονίας.

Τῇ ΙΣΤ' τοῦ αὐτοῦ μηνός,
 Μνήμη
 τῶν Ἁγίων Μαρτύρων γυναικῶν,
 Ἀγάπης, Εἰρήνης καὶ Χιονίας.

Χιὼν τὸ πῦρ ἦν τῇ Χιονίᾳ τάχα,
Οὗ συμμετασχεῖν ἠγάπησεν Ἀγάπη.
Βέλος σε πέμπει πρὸς τὸν εἰρήνης τόπον,
Ἀφ' αἱμάτων σῶν ἐκμεθυσθὲν Εἰρήνη.
Χιονίην τ' Ἀγάπην ἐκκαιδεκάτῃ κατέκαυσαν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
 Μνήμη τ
οῦ Ἁγίου Φήλικος Ἐπισκόπου,
 Ἰανουαρίου Πρεσβυτέρου, 
Φουρτουνάτου 
καὶ Σεπτεμίνου.

Τετρὰς ἀθλητῶν συγκεκομμένων ξίφει
Νῦν συγχορεύει μυριάσιν Ἀγγέλων.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων 
Λεωνίδου, Χαρίσσης, Νίκης, Γαληνῆς, 
Καλλίδος, Νουνεχίας, Βασιλίσσης 
καὶ Θεοδώρας.

Κόλποις θαλάσσης ἐκδοθεὶς Λεωνίδης
Φθάνει κολυμβῶν Ἀβραὰμ κόλπων ἄχρι.
Θάλασσαν ἡ Χάρισσα φρίττειν οὐκ ἔχω,
Ἥτις θάλασσαν προξενεῖ μοι χαρίτων.
Βυθῷ Γαληνὴ καὶ Νίκη βεβλημέναι,
Νίκην ἐφεῦρον καὶ γαλήνην ἐκ σάλου.
Βυθὸς θαλάσσης λαμβάνει τὴν Καλλίδα,
Κάλλους ἐρῶσαν ψυχεραστοῦ Κυρίου.
Εὑροῦσα κέρδος ἐκ βυθοῦ σωτηρίαν
Τὸ νουνεχές σου δεικνύεις, Νουνεχία.
Γαστὴρ θαλάσσης λαμβάνει κόρας δύο,
Λίχνην φυγούσας, δυσσεβείας γαστέρα.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
 Μνήμη
 τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Εἰρήνης.

Εἰρηνικῶς ζήσασα, Μάρτυς Εἰρήνη,
Οὐκ εἰρηνικῶς, ἀλλ' ἐκ τοῦ ξίφους θνῄσκεις

Ταῖς τῶν Ἁγίων σου πρεσβείαις,
 Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.
 Ἀμήν.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ – Η πορεία του Ορθόδοξου μοναχισμού

πηγή

Ασκητής μοναχός: «Να πάρουν μπουρλότο οι άμβωνες!»

Ένας ασκητής μοναχός μας στέλνει το δικό του "επαναστατικό" μήνυμα

 

Ήγγικεν η ώρα.. Ο παπάς να ξαναγίνει μπροστάρης…φανάρι στο πληττόμενο ποίμνιο του από την εισβολή- κατοχή ξένων σκοτεινών δυνάμεων , κυρίως οικονομικών εγκληματιών, οι οποίοι αδίστακτα εν μια νυκτί μετέβαλαν την Ελλάδα σε απέραντο τόπο γενικής απελπισίας. 
Ήλθε η ώρα ο άμβωνας να ξαναπάρει φωτιά και τη σημασία που είχε προ της επιδρομής της αποχαυνωτικής βρωμιάρας .τηλοψίας. 

Ο θρυλικός ΄Ελλην παπάς ,αν και γνωρίζει τα πάντα, σιωπά, σήμερα στα διαδραματιζόμενα, περιοριζόμενος, για την απάλυνση των πολλαπλών δεινών που επέλασαν, ξάφνου, από εγχωρίους και εξ Εσπερίας ληστοσυμμορίτες…στον ρόλο του απλού σιτιστή των πεινασμένων…

Είναι κι αυτό βέβαια , η φιλανθρωπία ,μέσα στην αποστολή του, αλλά ΟΥΚ ΕΠ ΑΡΤΩ μόνον.. Τα συσσίτια είναι το αποτέλεσμα των αρπακτικών εισβολέων … Και τις ασχήμιες αυτές καλείται η Εκκλησία να πληρώσει από το βαλάντιόν της! Και δεν οργίζεται!.Θαρρεί πως εκτελεί το αποστολικόν της καθήκον..Κατά Χριστόν! Αμ δεν είναι έτσι και το γνωρίζετε, αδελφοί λίαν καλώς και καλύτερον εμού, του απομακρυσμένου μέσα στα ρουμάνια και τις σπηλιές!

 Είναι η ώρα της εξέγερσής σου Έλληνα παπά. Ο λόγος σου ας πάψει πια να είναι παρηγορητικός. Να γίνει πύρινος, καταγγελτικός και σκληρός για να αφυπνίσει κοιμώμενες κι αποχαυνωμένες συνειδήσεις. Είμαι ο ελάχιστος που θα σου υποδείξω τι θα πεις. Εσύ ξέρεις ..Βιώνεις τους ενορίτες σου.Ύψωσε την ..αγιαστούρα σου και δώσε με τη λαλιά σου ζωντάνια στον άμβωνά σου.. Είσαι κατ΄επιταγήν των Ουρανών μπροστάρης. Κάνε ξανά το ράσο σου να ανεμίζει κι ο λόγος σου να τρομοκρατεί τις κατσαπλιάδικες φάρες και τα συνάφια τους! Ξεκίνα τώρα και μη σκιάζεσαι από τον οικείον Δεσπότη σου ..του οποίου η αφόρητη σύνεση και η συμπόρευση του με την εκάστοτε κοσμική εξουσία.. την οποία και ενόχως θυμιατίζει.. προκαλεί συχνάκις εμετικές καταστάσεις! Παράτα τον και σήκωσε το μπαϊράκι της ψυχής σου! Αυτή ξέρει που θα σε οδηγήσει! Τα υπόλοιπα είναι φαιδρώς δημοσιουπαλληλικά .. ενώ εσύ είσαι σταλμένος από τα αψηλά των Ουρανών! Ή το ξέχασες σάμπως;

“Ομπρός αδέλφια και δεν βολεί μοναχός του ν’ ανέβει ήλιος, ομπρός αδέλφια και μας έζωσε με τη φωτιά του…» και να που η φωτιά του γίνηκε φωτιά της λευτεριάς, φωτιά της ζωής και της αιωνιότητας…προστάζει ο Άγγελος Σικελιανός!

 Να κι ένα άλλο:

 “Να τι σπαθί χρειαζόμαστε. Το σπαθί του λόγου του Θεού, το οποίο φοβούνται όλοι οι δαίμονες αλλά και ο ίδιος ο διάβολος· διότι με το λόγο του Θεού φυγαδεύονται και νικούνται. Αν πάρουμε στα χέρια μας το φοβερό αυτό όπλο, το όπλο του λόγου του Θεού, τότε δεν έχουμε να φοβηθούμε κανέναν εχθρό. Διότι όλοι τους έχουν ήδη νικηθεί από παλαιά από το σταυρό του Χριστού. Συντρίφτηκε η κεφαλή του αρχαίου όφεως, του διαβόλου, κάτω από το υποπόδιο του παντοδύναμου σταυρού του Χριστού,” (Αγ. Λουκά, Αρχιεπ. Κριμαίας, «Λόγοι και ομιλίες», τ. Α΄, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σ. 165-171) Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας 

Άναψε, κάνε , παπά μου, τον Άμβωνά σου ξανά ΠΥΡ και ΦΩΣ!” 

ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ( Σκήτη Αγ. Στεφάνου) 



Πηγή

"Μόνο ο Θεός το ξέρει!"

Κάποτε ζούσε σ’ ένα χωριό κάποιος φτωχός γέροντας, ο οποίος είχε ένα όμορφο άλογο που τον βοηθούσε στις γεωργικές του ασχολίες και το οποίο ήταν τόσο όμορφο και δυνατό, ώστε ήταν γνωστό σε όλη τη γύρω περιοχή.
Κάποια μέρα, ένας πρίγκιπας που εντυπωσιάστηκε από τη φήμη και το παρουσιαστικό του αλόγου, θέλησε να το αγοράσει, προσφέροντας στον γέροντα ένα υπέρογκο ποσό. Αυτός, όμως, αρνήθηκε να πουλήσει το αγαπημένο του άλογο, µε το οποίο είχε δεθεί τόσα χρόνια, και επέστρεψε στο χωριό του.
-“Μα καλά είσαι ανόητος;” ρωτούσαν οι συγχωριανοί του.

“Πούλα το άλογο για το καλό σου, 

θα πιάσεις πολλά χρήματα και θα είσαι ευτυχισμένος!”
-“Ααα, εμένα το άλογο με βοηθά στην εργασία μου... 

Καιποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό;” απαντούσε ο γέροντας, 

“Μόνο Ο Θεός το ξέρει!”
Οι μέρες περνούσαν και το άλογο παρέμενε αχώριστη συντροφιά του γέροντα. 

Ένα πρωί ξύπνησε και είδε ότι το άλογό του είχε φύγει.
Οι συγχωριανοί του μαζεύτηκαν για να του εκφράσουν τη λύπη τους:
-“Τι μεγάλο κακό που σε βρήκε, τώρα ποιος θα σε βοηθά στις δουλειές σου; 

Ήσουν ανόητος που δεν πούλησες το άλογο.
Τώρα δεν έχεις ούτε τα χρήματα, ούτε το άλογο”.
Ο γέροντας με τη χαρακτηριστική ηρεμία του απαντούσε:
-“Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό; Μόνο Ο Θεός το ξέρει!”
Οι χωριανοί απομακρύνονταν νομίζοντας ότι του γέρου του έχει σαλέψει..
Ύστερα από λίγες μέρες το άλογο επέστρεψε στη μάντρα του γέροντα, μαζί µε μερικά άλλα πανέμορφα άγρια άλογα που είχε συναντήσει στο δάσος.
Μαζεύτηκαν ξανά οι συγχωριανοί και του έλεγαν:
-“Τι τυχερός που είσαι! Σου έτυχε μεγάλο καλό, 

αφού τώρα έχεις περισσότερα άλογα να σε βοηθούν.”
Ο γέροντας τους απάντησε:
-“Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό.. Μόνο Ο Κύριος γνωρίζει! 

Πάντως, είμαι ευχαριστημένος που το άλογό μου γύρισε.
Οι συγχωριανοί του τον κοιτάζανε πάλι περιφρονητικά.
Μετά από λίγες μέρες, ο γιος του, καβαλικεύοντας ένα από τα άλογα, 

έπεσε κι έσπασε τα πόδια του, μένοντας ανήμπορος.
Μαζεύτηκαν πάλι οι χωριανοί λέγοντας:
-“Τι κακό που σε βρήκε! Με τα άλογα που ήρθαν, έχασες τελικά το δεξί σου χέρι στις δουλειές – τον γιο σου – που υποφέρει τώρα από τους πόνους 

και ίσως υποφέρει για όλη του τη ζωή.”
Ο γέρος απαντούσε πάλι:
-“Ποιος ξέρει … μόνο Ο Θεός γνωρίζει τι είναι καλό και τι κακό!”
Δεν πέρασε μια βδομάδα από αυτό το ατύχημα και μια γειτονική χώρα κήρυξε τον πόλεμο στη χώρα του. Πέρασε, λοιπόν, και από την πόλη του ο στρατός και επιστράτευσε όλους τους νέους άντρες της πόλης. 

Δεν πήραν, φυσικά, τον γιο του, που είχε σπασμένα πόδια, 

κι έτσι δεν έλαβε μέρος στις άγριες μάχες που ακολούθησαν.
Ήρθαν πάλι οι συγχωριανοί και έλεγαν:
-“Είσαι πολύ τυχερός, αφού οι γιοι όλων μας πάνε να σκοτωθούν στον πόλεμο, ενώ εσύ θα έχεις τον γιο σου πάντα κοντά σου.”
Και ο γέροντας τούς απάντησε με τρυφερότητα:

-“Εμείς οι άνθρωποι δεν ξέρουμε ποτέ αρκετά, για να κρίνουμε αν κάτι είναι ευλογία ή συμφορά. Ακόμη αδελφοί μου δεν το καταλάβατε: 

Μόνο Ο Θεός γνωρίζει το καλό και το κακό μας!!”
Πρέπει λοιπόν να δείχνουμε απόλυτη εμπιστοσύνη Στον Θεό μας, όχι στα λόγια αλλά έμπρακτα! Υπάρχει άραγε περίπτωση αν αφεθούμε όπως ένα μικρό παιδί στο Θέλημά του, να νιώσουμε ποτέ θλίψη, άγχος , στενοχώρια;

πηγή

Χριστέ μου δεν ξέρω να διαβάζω...

Κάποτε, σ' ένα εκκλησιαστικό βιβλιοπωλείο
Μπήκε μια γριούλα για να ψωνίσει!
Κατευθύνθηκε προς τον υπάλληλο του βιβλιοπωλείου
 Και ζήτησε την Καινή Διαθήκη!
Ο υπάλληλος πρόθυμος, την εξυπηρέτησε αμέσως!
Στο κατάστημα εκείνη τη στιγμή έτυχε
Να βρίσκεται και κάποιος ιερέας!
Βλέποντας την γριούλα να αγοράζει την Καινή Διαθήκη
Αναρωτήθηκε αν την ήθελε για την ίδια ή για κάποιον άλλον
Καθώς την θεώρησε αρκετά μεγάλη για να ξέρει να διαβάζει!
Πήρε το θάρρος λοιπόν, και την ρώτησε:
-Γιαγιάκα, για σένα την θέλεις την Καινή Διαθήκη;
-Μάλιστα, Πάτερ μου, απάντησε εκείνη!
-Αλήθεια, ξέρεις να διαβάζεις;
-Όχι!
Απάντησε η γριούλα, εντελώς φυσιολογικά!
-Και τότε τι θα την κάνεις την Καινή Διαθήκη αν δεν μπορείς να την διαβάσεις;
Την ξαναρώτησε ο ιερέας!
-Να παιδί μου, του απάντησε η γριούλα!
-Την κρατάω αγκαλιά, πάω μπροστά στην εικόνα του Χριστού, του δείχνω την Καινή Διαθήκη και του λέω:
"Χριστέ μου δεν ξέρω να διαβάζω, αλλά ότι λες σε αυτό το βιβλίο, βάλτο εδώ μέσα"
Και με ένα ελαφρύ χτύπο του χεριού της, έδειξε την καρδιά της!

πηγή

Η “Εντός των τειχών “εκκοσμίκευσις” (Ἀρχιμ. Δοσιθέου Κανέλλου – Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Τατάρνης).

Ἀπόσπασμα ἀπό τό κείμενο τοῦ π. Δοσιθέου «Ἡ “ἐντός τῶν τειχῶν” ἐκκοσμίκευσις» πού δημοσιεύεται στό βιβλίο «Ἐκκλησία καί ἐκκοσμίκευση», ἐκδόσεις Μυριόβιβλος, 2003.

“…Περικοπές ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, ἐκκοσμίκευσις τοῦ Τυπικοῦ, εἰσαγωγή νέων ὕμνων (τοῦ τύπου “Ἁγνή Παρθένε…”) εἶναι πλέον κάτι σύνηθες. Ἀκούονται διαταγές ἡγουμένης σάν αὐτή: “Ἀπόψε θά κάνουμε δυό (!) χαιρετισμούς, ἕναν στίς τέσσερις καί ἕναν στίς ἕξι, γιατί θά ἔλθουν τέσσερα πούλμαν”…

Σέ ἐρώτησή μου σέ γυναικεῖον μοναστήρι μέ πενήντα καί πλέον καλόγρηες, μετά τόν ἑσπερινό:

“Γιατί παραλείψατε τό ψαλτήρι” ἡ ἀπάντησις ἦταν ξερή: “γιατί παριμένουμε κόσμο”… Ὅποτε τό Μοναστήρι μεταβάλλεται σέ κατάστημα πωλήσεως ἐργοχείρων καί τά πάντα προσαρμόζονται βάσει ἑνός σκοποῦ:

Νά ἔρχεται κόσμος.

Τό μοναστήρι τότε μεταβάλλεται σέ ἐνορία. Πράγμα πού ἐκκλησιαστικῶς εἶναι ἀνεπίτρεπτον. Ἐπιφέρει δέ σύγχυσιν οὐ τήν τυχοῦσαν. Καί γι’ αὐτό ὑπεύθυνοι εἴμεθα ἐμεῖς οἱ μοναχοί. Ἀντί νά διδάσκωμε τούς Χριστιανούς νά ἔχουν ζωντανή σχέση μέ τήν ἐνορία τους, τούς διδάσκουμε νά ἔρχωνται σέ μας, γιατί ἐδῶ σ’ ἐμᾶς ὑπάρχει ἁγιότης, ὑπάρχει κατάνυξις, ὑπάρχει μισοσκόταδο.

Καί ὅλα αὐτά συμβαίνουν γιατί στίς μέρες μας ἡ καλογερική θεωρεῖται ὦς ἡ ἀφρόκρεμα (ἡ ἐλίτ) τῆς κοινωνίας. Κατά τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ὁ μοναχός εἶναι κάτω πάντων. Γι’ αὐτό κατά τήν ἀρχαίαν πράξιν οὐδέποτε ἀπεσχηματίζετο. Ο,τιδήποτε καί ἄν διέπραττε. Καί τοῦτο διότι ἀποσχηματιζόμενος δέν τιμωρεῖται, τουναντίον ἀμείβεται, ἀνερχόμενος εἷς τήν τάξιν τῶν λαϊκῶν.

Τώρα πλέον στόν τύπο τοῦ σύγχρονου μοναχοῦ δέν ταιράζει τό “πολύθυρον τριβώνιον”, τό τρύπιο ράσο δηλαδή, οὔτε τά χονδροπάπουτσα, οὔτε οἱ “μαλλίνες” οὔτε τά τσουράπια οὔτε ὁ τορβάς.

Τώρα τό λόγον ἔχουν τά πτυχία, οἱ γνώσεις, οἱ δημόσιες σχέσεις. Καί κυρίως ὁ κοινωνικός μοναχισμός. Λίγη προσευχή (καί αὐτή σέ ζεστό ἤ δροσερό περιβάλλον, ἀναλόγως ἐποχῆς) καί πολλή δράσις. Πολλή φιλοσοφία καί ἐλάχιστη θεολογία, δηλαδή ζωή πνευματική. Πολλή κριτική ἐναντίον πάντων (μηδέ τοῦ Πατριάρχου ἑξαιρουμένου) καί καθόλου αὐτοκριτική. Ἀπαντήσεις γιά ὅλα τά θέματα (ἀπό ἀντισύλληψη μέχρι σύλληψι) καί, παρακαλῶ, ὄχι ἀντιρρήσεις. Ράσο ἀτσαλάκωτο καί ἀρίστης ποιότητος, κουκούλι γιά νεράϊδες… καί κυρίως ὄχι ζόρι. Καί ἔτσι, Θεοῦ παραχωρήσει, φθάσαμε σέ μοναχούς “ροκάδες” πού τραγουδοῦν λικνιζόμενοι τούς αἰσθησιακούς ρυθμούς τῆς “ρόκ” μουσικῆς, παίζοντας ἠλεκτρική κιθάρα γιά τό…. καλό μας καί γιά τό καλό της νεολαίας. Πῶς ἀλλιῶς θά γνωρίσουν τό Χριστό;”

πηγή

Το θαύμα του Αγίου Νεκταρίου στον Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνό

του Αρχιμ.Δαμασκήνου Λιονάκη, Πρωτοσυγκέλλου Ι.Μ.Κυδωνίας και Αποκορώνου, από την ιστοσελίδα της Μητροπόλεως   πηγή

 

Στις 28 Δεκεμβρίου, από νωρίς φθάσαμε μαζί με συνεργάτες της Μητροπόλεως στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Δαμασκηνός νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση. Αρκεί να αναφέρουμε ότι παρουσίαζε ανεπάρκεια ζωτικών οργάνων, σηψαιμία, ίκτερο, παγκρεατίτιδα και πολλές άλλες οργανικές επιπλοκές! Η ζωτικής σημασίας τοποθέτηση του στεντ (stent), η οποία αποφασίσθηκε τελικώς από τον κορυφαίο ιατρό κ. Γεράσιμο Στεφανίδη, δεν υπήρξε καθόλου εύκολη υπόθεση. Η παρατεταμένη ταλαιπωρία του Ποιμενάρχου μας καθιστούσε την υγεία του ακόμη πιο εύθραυστη.

Στο Νοσοκομείο «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ» οι θεράποντες ιατροί κ. Ευάγγελος Κοκκινάκης και κ. Σωτήριος Πρίγκουρης μιλούσαν για την τελευταία ευκαιρία του Σεβασμιωτάτου. Τα ανθρώπινα-ιατρικά δεδομένα δυσμενέστατα· γύρω μας και μέσα μας όλα βουβά… Στιγμές μεγάλης αγωνίας και «συνοχής καρδίας»… Με πίστη καταφύγαμε στην βοήθεια του μεγάλου Θεού και στις πρεσβείες του θαυματουργού Αγίου Νεκταρίου, λείψανο του οποίου είχαμε πάρει μαζί μας από το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος. Πλησιάσαμε τον ασθενή Επίσκοπο και τοποθετήσαμε το χαριτόβρυτο λείψανο πάνω του, ενώ διαβάζαμε ευχές και προσευχόμασταν «όση ημίν δύναμις». Ο ίδιος δεν έδειχνε να επικοινωνεί με το περιβάλλον· μόνο είχε πιάσει την λειψανοθήκη, καθώς έπαιρνε βαθειές εισπνοές λόγω εισρόφησης. Σε λίγο τον πήραν για το χειρουργείο. Οι «έγγιστα αυτού», είκοσι και πλέον άνθρωποι, περιμέναμε έξω από το χειρουργείο «εν αγωνία».

Δύο ώρες αργότερα, και ενώ είχαμε σχεδόν καταβληθεί από την αγωνιώδη αναμονή, η πόρτα του χειρουργείου άνοιξε. Μας φώναξε ο ιατρός και μας είπε επί λέξει: «Ακούστε. Δυσκολεύτηκα πολύ. Ένα θεϊκό χέρι με οδηγούσε, γιατί εγώ χάθηκα. Δεν έχω συναντήσει ξανά τόσο περίπλοκη κατάσταση»… Αμέσως «εγενήθημεν ευφραινόμενοι»! Την αγωνία διαδέχθηκε η ανακούφιση. Οι καρδιές μας βεβαιώθηκαν ότι ήταν ο Άγιος Νεκτάριος εκείνος που βοήθησε τον ιατρό στην επέμβαση και συνέβαλε στην θαυμαστή επιτυχία της! Ήταν ο Άγιος Νεκτάριος! Εκείνος που τόσα χρόνια στήριζε τον Σεβασμιώτατο, τον βοηθούσε στην ζωή του και στο έργο του, τον ευλογούσε «εξ ύψους» και τον χειραγωγούσε εν μέσω δυσκολιών, πειρασμών και θλίψεων· ο «ταχύς εις βοήθειαν» και «άμισθος ιατρός», ο οποίος «αναβλύζει ιάσεις παντοδαπάς», το νέο καύχημα των κατοίκων των Χανίων, οι οποίοι είχαν πεποίθηση στην αγιότητά του πριν την αγιοκατάταξή του!

«Τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστιν» (Λουκ. 18, 27), όπως μαρτυρεί το αψευδές στόμα του Κυρίου, και «Ουδέν Ανίατον δια τον Άγιον Νεκτάριον», όπως κηρύττει ο μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος, ο χαρισματούχος λαϊκός ιεροκήρυκας και άνθρωπος του Θεού. Στις τόσες σελίδες των θαυμάτων του Αγίου Νεκταρίου προστέθηκε άλλη μία. Ας είναι δοξασμένο το Όνομα του Θεού, ο Οποίος δια πρεσβειών του Αγίου Νεκταρίου «εθαυμάστωσε το έλεος αυτού εν πόλει περιοχής» (Ψαλμ. 30, 22).

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας επέστρεψε «χάριτι Θεού» στον τόπο της ποιμαντορικής του διακονίας, στην ευλογημένη πόλη των Χανίων. Κρίνουμε εδώ αναγκαίο να ευχαριστήσουμε όσους πόνεσαν στο άγγελμα της ασθενείας του και χάρηκαν στο άγγελμα της θεραπείας του, όσους θεράποντες της Ιατρικής και Νοσηλευτικής Επιστήμης τον υπηρέτησαν με συνέπεια και ανθρωπιά, όσους με ελπίδα αγρύπνησαν στο προσκέφαλό του, όσους «ουκ εν χείλεσι δολίοις» προσευχήθηκαν για την αποκατάσταση της υγείας του, όσους τον στήριξαν και ενίσχυσαν στην δοκιμασία του· όσους ποικιλοτρόπως υπούργησαν το θαύμα της θεραπείας του! «Το έλεος του Κυρίου είη μετά πάντων αυτών». Αμήν.