Η ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ (ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΒΙΜΟΡΙΤΣ)

 

Τον βίο της θαυμαστής αυτής όσιας έγραψε ο άγιος Σωφρόνιος, Πατριάρχης Ιεροσολύμων.

Κάποτε, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ένας ιερομόναχος, ο Γέρων Ζωσιμάς, αποσύρθηκε μέσα στην έρημο πέραν του Ιορδάνου. Οδοιπορούσε επί είκοσι ημέρες, χωρίς να δει ψυχή, όταν, ξαφνικά, μια ανθρώπινη φιγούρα με ζαρωμένο γυμνό σώμα και κατάλευκα σαν χιόνι μαλλιά πέρασε φευγαλέα από μπροστά του κι έγινε άφαντη. Ο Γέροντας έτρεχε ξοπίσω της για αρκετή ώρα, μέχρι που η φιγούρα στάθηκε σε ένα ρυάκι και τον κάλεσε με το όνομά του: «Αββά Ζωσιμά», του είπε, «συγχώρεσέ με χάριν του Κυρίου· δεν μπορώ να εμφανιστώ σε σένα, διότι είμαι μια γυναίκα γυμνή».

Ο Ζωσιμάς της πέταξε το εξώρασό του κι εκείνη τυλίχτηκε μ’ αυτό και εμφανίστηκε μπροστά του. Στο άκουσμα του ονόματός του, από το στόμα της άγνωστης γυναίκας, ο Γέροντας φοβήθηκε. Ύστερα από παρατεταμένη επιμονή του, η γυναίκα διηγήθηκε την ιστορία της.

Γεννήθηκε στην Αίγυπτο και σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών άρχισε να ζει ακόλαστο βίο στην Αλεξάνδρεια επί δεκαεπτά χρόνια ακολουθούσε διεστραμμένο τρόπο ζωής. Η Μαρία, οιστρηλατημένη απ’ το σαρκικό πάθος της πορνείας, ακολούθησε κάποιους νέους και επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο με προορισμό τα Ιεροσόλυμα. Φθάνοντας στην Αγία Πόλη, θέλησε να επισκεφθεί την εκκλησία για να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό. Όμως μια αόρατη δύναμη την εμπόδιζε να εισέλθει στον Ναό της Αναστάσεως. Έντρομη, τότε, στήλωσε το βλέμμα της στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου στον νάρθηκα και προσευχήθηκε θερμά να της επιτραπεί να ασπαστεί τον Τίμιο Σταυρό, ομολογώντας την αμαρτωλότητά της και εμπιστευό­μενη τα βήματά της στην Πανάχραντο Θεοτόκο.

Τότε πράγματι, της επετράπη η είσοδος μέσα στην εκκλησία. Αφού προσκύνησε τον Σταυρό, επέστρεψε στον νάρθηκα γονάτισε μπροστά στην εικόνα και ευχαρίστησε θερμά τη Θεοτόκο. Την ίδια στιγμή άκουσε μια φωνή να της λέει: «Εάν περάσεις τον Ιορδάνη, θα βρεις την αληθινή ειρήνη!». Η Μαρία βγήκε και, αφού αγόρασε τρία καρβέλια ψωμί, ξεκίνησε για τον Ιορδάνη ποταμό.

Την επομένη μετέλαβε των Αχράντων Μυστηρίων στο μοναστήρι του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή και πέρασε τον Ιορδάνη πόταμο. Παρέμεινε σαράντα οκτώ χρόνια στην έρημο ολομόναχη, υπομένοντας αγόγγυστα πολλές δοκιμασίες, με ακρότατη άσκηση, «πυκτεύουσα», παλεύοντας με τα άλογα πάθη της και τους εμπαθείς λογισμούς σαν με άγρια θηρία. Τρεφόταν μόνο με αγριόχορτα.

Αφού τελείωσε την αφήγησή της, στάθηκε όρθια σε στάση προσευχής· τότε ο Ζωσιμάς την είδε να αιωρείται πάνω από το έδαφος. Η Μαρία τον παρακάλεσε να έλθει ξανά τον επόμενο χρόνο να της φέρει τη Θεία Ευχαριστία· εκεί, στις όχθες του Ιορδάνη, θα ερχόταν να τον συναντήσει για να κοινωνήσει.

Πράγματι, ένα χρόνο αργότερα, ο αββάς Ζωσιμάς κατέφθασε με τη Θεία Κοινωνία στις όχθες του Ιορδάνη· ήταν ήδη βράδυ. Έμεινε να αναρωτιέται πώς εκείνη θα διέσχιζε τον Ιορδάνη ποταμό; Τότε, μέσα στο φεγγαρόφωτο διέκρινε τη μορφή της να πλησιάζει το ποτάμι, να κάνει το σημείο του Σταυρού επάνω του και κατόπιν να βαδίζει επάνω στο νερό σαν να ήταν ξηρά! Αφού την κοινώνησε, η οσία τον παρακάλεσε να ξανάρθει μετά από ένα χρόνο στην ίδια εκείνη πηγή όπου συναντήθηκαν την πρώτη φορά.

Ο καιρός πέρασε, ο αββάς επέστρεψε σ’ εκείνο το σημείο και ανακάλυψε εκεί το άψυχο σώμα της. Πάνω απ’ το κεφάλι της ήταν γραμμένο στην άμμο: «Αββά Ζωσιμά, θάψε εδώ το σώμα της ταπεινής Μαρίας, απόδος χουν εις χουν. Απεβίωσα την 1η Απριλίου, το ίδιο βράδυ του σωτηρίου μαρτυρίου του Χριστού, αφού κοινώνησα των Αχράντων Μυστηρίων». Από την επιγραφή αυτή πληροφορήθηκε για πρώτη φορά ο Ζωσιμάς το όνομα της οσίας και ερμήνευσε το άλλο φοβερό θαύμα που είχε συντελεστεί: το γεγονός ότι τον προηγούμενο χρόνο, όταν της μετέδωσε τη Θεία Κοινωνία, εκείνη είχε φθάσει μέσα σε λίγες ώρες το ίδιο βράδυ στο σημείο συνάντησής τους, ενώ εκείνος πεζοπορούσε είκοσι ημέρες για να μεταβεί εκεί. Ο άγιος Ζωσιμάς έθαψε το σώμα της μεγάλης αυτής οσίας, της Μαρίας της Αιγύπτιας. Επιστρέφοντας στο μοναστήρι του, διηγήθηκε όλο τον βίο της και τα θαύματα στα οποία ο ίδιος υπήρξε αυτόπτης μάρτυς.

Έτσι δοξάζει ο Κύριός μας τους μετανοημένους αμαρτωλούς. Η οσία Μαρία μνημονεύεται επίσης την Ε΄ Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η Εκκλησία την έχει ως υπόδειγμα μετανοίας για τους πιστούς, τις ημέρες αυτές της αγίας Νηστείας . Αναπαύθηκε περί το έτος 530.

Ύμνος στην οσία Μαρία την Αιγυπτία

Η Μαρία, πρότυπο μετανοίας και αυτομεμψίας, έκρυβε τον εαυτό της από το πρόσωπο των ανθρώπων:

Οίμοι, εμέ την αμαρτωλή, τη σκοτισμένη από τα πάθη!

Θεριά είναι τα πάθη, κατασπαράξουν την καρδιά μας· έρποντας σαν φίδια φωλιάζουν μέσα μας.

Οίμοι, εμέ την αμαρτωλή,

την καταποθείσα από τα πάθη!

Εκουσίως έπαθες, Χριστέ μου,

για να σώσεις τους αμαρτωλούς. Μη βδελύξεις εμέ την ακάθαρτη!

Εισάκουσε την κραυγή της Μαρίας, Κύριε,

της πιο αχρείας αμαρτωλής!

Ο Κύριος έδειξε την ευσπλαχνία Του. θεράπευσε τη Μαρία·

τη σκοτισμένη ψυχή της Εκείνος σαν χιόνι τη λευκανε. Ευχαριστώ Σε Πανάγαθε, παμπόθητε Κύριε!

Συ κατελάμπρυνες ένα σκεύος ακάθαρτο.

με χρυσάφι το κατακόσμησες·

Συ το υπερχείλισες με την Χάρη Σου.

Ιδού το έλεος το αληθινό!

Σοι δόξα πρέπει. Κύριε!

Η Μαρία διέλαμψε διά του Πνεύματος περισωσμένη δύναμιν, ως άγγελος Θεού. χάρις στη Δύναμή Σου, Χριστέ, χάρις στο Έλεός Σου. Πάναγνε!

Τί είναι αυτή η ευωδία που απλώνεται στη φοβερή έρημο,

σαν πυρίπνου θυμίαμα σε μυροδοχείο;

Η Μαρία ευωδιάζει,

η αγιότητα της μυροβλύζει!

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Πρόλογος της Αχρίδος» – Απρίλιος, εκδ. Ἀθως),

πηγή

Κυριακή Ε' Νηστειών. Μνήμη τῆς Ὁσίας Μητρός ἡμῶν Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας.

 

Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα προβάλλει καί τιμᾶ τήν ἱερά μνήμη

 μιᾶς ἁγίας γυναικός, τῆς Ὁσίας Μητρός ἡμῶν Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας,

 ἡ ὁποία ξεκίνησε ἀπό τήν περιθωριακή ζωή καί τελειώθηκε στήν ἄσκηση. 

Ὁ βίος της εἶναι μιά ἀκραία ὁσιακή ἱστορία, ἱστορία ἀδαμικῆς γυμνότητας,

 φυσικῆς καί ψυχικῆς ἀπάθειας, ἀποβολῆς τῶν ἀνθρωπίνων ἰδιωμάτων, 

ἐγκαταλείψεως τῶν ἰδίων νοημάτων καί θελημάτων, ἀνακλήσεως τῆς 

ἀρχαίας ὑγείας τῆς ψυχῆς, ἱστορία τῆς παρθενίας τοῦ σώματος καί τοῦ 

πνεύματος, ἱστορία καταδύσεως στό ἄπειρο βάθος τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, 

πού ἑορτάζεται πρός τό τέλος τῆς Σαρακοστῆς, γιά ἐξέγερση καί βαθύ

 προβληματισμό, γιατί ἡ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία ἔζησε τό χάος τῆς ἁμαρτίας 

καί ἀπεκάλυψε τό νόημα τῆς ἀληθινῆς μετάνοιας καί συγγνώμης, ζώντας 

σαράντα ἑπτά ὁλόκληρα χρόνια στήν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου.

Ἀπεκάλυψε τό πόσο ἀπέραντη εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς 

τούς ἀδύναμους καί ἁμαρτωλούς ἀνθρώπους. Τό πόσο ἀναρίθμητοι

 εἶναι οἱ δρόμοι πού κατασκευάζει ὁ Θεός μέσα ἀπό τήν καθημερινότητα 

τῆς ζωῆς, γιά νά ὁδηγήση τόν καθένα μας στήν ὁδό τῆς σωτηρίας. 

Τό μέ πόση ταπείνωση, πραότητα καί μακροθυμία ἑτοιμάζει καί 

ἀναμένει τήν μετάνοια τοῦ καθενός μας.

Πολλές φορές ὁ Ἰησοῦς Χριστός μέσα στό Εὐαγγέλιο ἐπαναλαμβάνει, 

ὅτι οἱ "τελῶναι καί αἱ πόρναι προάγουσιν ἡμᾶς εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν", 

καί ἡ ἄποψη αὐτή ξενίζει τούς Φαρισαίους κάθε ἐποχῆς, οἱ ὁποῖοι 

σκανδαλίζονται ἐπί πλέον, γιατί ὁ Ἰησοῦς δέν περιφρονεῖ, ἀλλά 

ἀγκαλιάζει τούς ἁμαρτωλούς.

Ὁ Χριστός προβαίνει στήν προσφορά ἑνός νέου Νόμου χάριτος 

καί φιλανθρωπίας. Ἀποκαλύπτει στόν λαό Του ἕνα Θεό ἀγάπης 

καί συγγνώμης. Ἕνα Θεό σώζοντα τόν κόσμο. 

Ἕνα Θεό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ πατέρας, ὁ φίλος, ὁ ἀδελφός, ὁ ὑπερασπιστής

 τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ Κύριος παραμερίζει ὅλα τά ἀνθρώπινα τεκμήρια καί ἀπευθύνεται

 στόν κρυπτό τῆς καρδίας ἄνθρωπο. Ἔτσι Τόν βλέπουμε, στό Εὐαγγέλιο,

 νά ἐμπιστεύεται τήν μοιχαλίδα γυναίκα. Δέν πηγαίνει ἀντίθετα

 στόν Νόμο, ἀλλά ἀντιμετωπίζει τήν γυναίκα πέρα ἀπό τά φαινόμενα. 

Ἡ μοιχαλίδα εἶχε καταδικασθῆ σέ λιθοβολισμό. 

Ὁ Χριστός τήν ἐλευθερώνει, τήν ἀφήνει νά φύγη ἀναστημένη σέ μιά

 νέα ζωή. Εἶδε τήν καρδιά της, μίλησε στόν βαθύτερο ἑαυτό της. 

Τά φαινόμενα ξεπεράσθηκαν ἀπό μιά μεγάλη καί σωτηριώδη 

ἀλήθεια: τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί τήν μετάνοια τοῦ ἀνθρώπου.

Τό "προνόμιο" ἑνός ἀνθρώπου πού πουλάει τό σῶμα του, τόν ἑαυτό του,

 καί προσποιεῖται τήν ἀγαπητική σχέση, εἶναι οἱ ἐμπειρίες τῆς ζωῆς 

του καί τό βίωμα τῆς κολάσεως. Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ζεῖ τήν 

μεγαλύτερη κόλαση. Γιατί πραγματικά ὁ ἄνθρωπος πού ὑποβιβάζει 

τήν ἱερώτερη σχέση καί τήν κάνει ἀντικείμενο συναλλαγῆς, ζεῖ τήν

 πιό μεγάλη τραγωδία. Ἀρνεῖται οὐσιαστικά τήν κοινωνία

 καί τήν δημιουργία.

Ἡ τρομακτική ὅμως ἐμπειρία τῆς κακῆς ἀλλοιώσεως τοῦ ἀνθρώπου

 μπορεῖ, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, νά γίνη ἀφετηρία γιά μιά νέα ζωή.

 Αὐτό συνέβη καί μέ τήν Ὁσία Μαρία τήν Αἰγυπτία, πού ἔθεσε ὡς 

μοναδικό σκοπό τῆς ζωῆς της τήν μετάνοια καί τήν συγγνώμη.

Ἡ μνήμη μιᾶς Ἁγίας γυναικός, πού ἦταν πόρνη στόν πρότερό

 της βίο, μᾶς κάνει νά ἐμβαθύνουμε στό μυστήριο τῆς σωτηρίας μας.

Τί ἀνοίγει ἀπό μέρους μας τόν δρόμο πρός τόν Κύριο, πού ἔρχεται

 νά σταυρωθῆ γιά τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, ἤ τί εἶναι ἐκεῖνο πού

 μᾶς σώζει; Ἡ εὐσέβεια καί ἡ ἀρετή, ἡ σοφία καί δύναμή μας, ὅλη

 ἐκείνη ἡ ἀξιόμισθη φλυαρία καί πολυπραγμοσύνη σέ

 κάποιο σχῆμα τυπικῆς θρησκευτικότητας καί ἐπιβαλλόμενου ἠθικισμοῦ,

 ἤ οἱ οἰκτιρμοί καί τά ἐλέη, ἡ χάρη καί φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, ὁ 

Ὁποῖος ἔρχεται μέ ὑπερβολή ἐρωτικῆς ἀγαθότητας, γιά νά σώση

 τόν ἄνθρωπο;

Ὁ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία μᾶς μαθαίνει, ὅτι ἐκεῖνο πού εἶναι ἀπαιτητό 

ἀπό ἐμᾶς εἶναι ἡ αἴσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας ἤ ἡ ἀπόγνωση ἀπό τόν 

ἑαυτό μας, πού μᾶς στρέφει, ὅταν μᾶς κατακαίει ἡ δίψα τῆς προσωπικῆς

 ἐπικοινωνίας καί τῆς ἀγάπης καί μᾶς φλογίζη ὁ ἄνθρωπος τῆς ὀδύνης

 καί τοῦ θείου πόθου, στήν ἀγάπη καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Δέν μποροῦμε νά ἐλπίζουμε στόν ἑαυτό μας, ἀλλά νά ἔχουμε πεποίθηση 

μόνο στόν Θεό, πού ἐγείρει τούς νεκρούς, "τούς νεκρωθέντας τῇ ἁμαρτίᾳ". 

Ἐκεῖνο πού τελικά μᾶς σώζει εἶναι ἡ ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία 

σφραγίζει τό μυστήριο τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ καί τῆς αἰωνιότητας

 τοῦ ἀνθρώπου.

Κανένας δέν ἔχει ἐκπέσει ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Οὔτε καί μιά πόρνη. 

Γιατί ὁ ἄνθρωπος καί μέσα στήν ἁμαρτωλότητά του, ἀκόμη καί

 στά ἔσχατα ὅρια τῆς ἀξιοπρέπειάς του, δέν παύει νά εἶναι παιδί τοῦ 

Θεοῦ, καί γιατί "δέν εἶναι κακό ἡ γυναίκα, ἀλλά ἡ πορνεία",

 γράφει ὁ Ὅσιος Πέτρος ὁ Δαμασκηνός. Μποροῦμε καί πρέπει νά 

μισοῦμε τήν πορνεία, ἀλλά ὀφείλουμε νά ἀγαπᾶμε τήν πόρνη, πού δέν 

παύει νά εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ κι ὅταν φέρνει τήν πληγή καί τήν ὀδύνη 

τῶν πταισμάτων της. Ἄλλωστε ποιός μπορεῖ νά μᾶς βεβαιώση, 

ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὅ,τι πράττει ἤ ὅτι εἶναι ἐλεύθερος στίς πράξεις

 του ἤ ἀγαπᾶ αὐτό πού πράττει;

Ἡ Ὁσία Μαρία γίνεται τύπος τῶν πιστῶν, πού τόσο παγιδεύονται

 στόν πειρασμό τῆς αὐτοδικαίωσης καί τῆς αὐτάρκειας, γιατί δίνει αὐτό 

πού εἶναι: τό εἶναι της γυμνό, γιά νά τό ἐνδύση καί πάλη ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ. 

Δίνει ἀκριβῶς αὐτό πού γνωρίζει καί περιμένει ὁ Θεός ἀπό τόν ἄνθρωπο:

 τήν ἄβυσσο τοῦ μυστηρίου τῆς καρδιᾶς, τήν μετάνοια, ἡ ὁποία μᾶς σώζει

 καί μᾶς ἁγιάζει.

Τό πρότυπο στό ὁποῖο ἀπέβλεπε πάντοτε ἡ Ἐκκλησία δέν ἦταν ἡ 

πληρότητα τῆς ἠθικῆς αὐτάρκειας, ἀλλά ὁ θρῆνος τῆς ἀδιάκοπης μετάνοιας, 

βεβαίωση τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω στήν ἁμαρτία, πού προϋποθέτει μιά 

προσωπική καί βαθειά αἴσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας.

 Αὐτό πού μετράει εἶναι, ὅτι ἡ ἀρετή ὑπάρχει γιά τήν ἀλήθεια καί ὄχι

 ἡ ἀλήθεια γιά τήν ἀρετή. Αὐτό σημαίνει, ὅτι πρέπει νά 

ἀντιληφθοῦμε, νά ζήσουμε τήν μετάνοια μέ αὐθεντικά ὀρθόδοξο τρόπο.

"Ὁ αἰσθηθείς τῶν ἑαυτοῦ ἁμαρτιῶν, κρείττων ἐστί τοῦ ἐγείροντος τούς νεκρούς" 

καί αὐτό σημαίνει ὄχι ἁπλῶς "νά πουλήσουμε ὅ,τι ἔχουμε" - κατά τόν 

εὐαγγελικό λόγο - ἀλλά "νά πουλήσουμε ὅ,τι εἴμαστε". Νά τί λέγει ἡ 

Ὁσία Μαρία στόν Ἀββά Ζωσιμᾶ κατά τήν συνάντησή τους στήν ἔρημο:

 "Γιά ποιό λόγο ἦλθες ἄνθρωπε σέ μένα τήν ἁμαρτωλή; Γιά ποιό λόγο 

θέλησε νά δῆς μιά γυναίκα γυμνή ἀπό κάθε ἀρετή;"

Σέ ὁλόκληρη τήν πατερική παράδοση καί διδασκαλία

 τονίζεται, ὅτι ἡ μετάνοια δέν ἐξαντλεῖται σέ ὁρισμένες 

ἀντικειμενικές βελτιώσεις τῆς συμπεριφορᾶς, οὔτε σέ τύπους καί

 σχήματα ἐξωτερικά, ἀλλά ἀναφέρεται σέ μιά βαθύτερη καί καθολική

 ἀλλαγή στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Δέν εἶναι μιά παροδική συντριβή 

ἀπό τήν συναίσθηση διαπράξεως κάποιας ἁμαρτίας, ἀλλά 

μιά μόνιμη πνευματική κατάσταση, πού σημαίνει σταθερή κατεύθυνση 

τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεό καί συνεχῆ διάθεση γιά ἀνόρθωση, 

θεραπεία καί ἀνάληψη τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος.

Μετάνοια εἶναι ἡ ἀλλαγή τοῦ νοῦ, τό νέο φρόνημα, ἡ δυναμική μετάβαση

 "ἐκ τοῦ παρά φύσιν εἰς τό κατά φύσιν, καί ἐκ τοῦ διαβόλου πρός τόν Θεόν 

ἐπάνοδος δι' ἀσκήσεως καί πόνων". Αὐτός ὁ ὁρισμός καθιστᾶ σαφές,

 ὅτι ἡ μετάνοια δέν εἶναι συμμόρφωση πρός τόν Νόμο, ἀλλά 

συγκλονιστική συνάντηση μέ τόν Χριστό. Δέν εἶναι εἴσοδος σέ 

μιά κοινότητα Φαρισαίων, ἀλλά στήν Ἐκκλησία τοῦ ἀσώτου υἱοῦ, 

τῶν ἐργατῶν τῆς ἑνδεκάτης ὥρας, τῶν τελωνῶν καί τῶν πορνῶν.

Ἡ ὀρθοδοξία καί ἡ μετάνοια δέν διαδραματίζονται ἀνάμεσα 

στό καλό καί τό κακό μιᾶς ἀνθρώπινης ἠθικῆς, ἀλλά ἀνάμεσα

 στούς δύο ληστές, δεξιά καί ἀριστερά στόν Ἰησοῦ Χριστό, ἀνάμεσα

 στόν μετανοήσαντα καί ἀμετανόητο ληστή. Μέ ἄλλα λόγια καλούμεθα

 ὄχι νά γίνουμε τοῦτο ἤ ἐκεῖνο, ἀλλά νά εἴμαστε στό μέτρο πού μᾶς

 δόθηκε ἀπό τόν Θεό.

"Ἐγγίσατε τῷ Θεῷ καί ἐγγιεῖ ὑμῖν". Ἐμεῖς ἔχουμε χρέος ν' ἀρχίσουμε. 

Ἄν κάνουμε ἕνα βῆμα πρός τόν Θεό, Ἐκεῖνος κάνει δέκα πρός ἐμᾶς.

Ἡ κόλαση, ἀδελφοί μου, ξέρετε, δέν εἶναι γιά τούς ἁμαρτωλούς, ἀλλά 

γιά τούς ἀμετανόητους. Γιά ἐκείνους, πού δέν αἰσθάνονται τήν 

ἀναξιότητά τους, πού δέν γνωρίζουν τό μεγαλεῖο τῆς συγγνώμης, 

πού ἀγνοοῦν τόν παράδεισο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, πού δέν ζοῦν τήν

 ἐλπίδα τῆς πίστεως.

Ἡ Ἐκκλησία μπορεῖ νά λέγη στόν κάθε ἄνθρωπο: Τίποτε μήν φοβᾶσαι, 

ποτέ μήν φοβᾶσαι καί μήν θλίβεσαι. Μιά καί μετανοεῖς ὅλα θά στά 

συγχωρέση ὁ Θεός. Μά κι οὔτε ὑπάρχει οὔτε μπορεῖ νά ὑπάρχη, νά γίνη 

στόν κόσμο τέτοιο κρῖμα, πού νά μήν τό συγχωρέση ὁ Θεός σέ κεῖνον πού 

μετανοεῖ ἀληθινά. Μά κι οὔτε μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά κάνη ἕνα τόσο

 μεγάλο ἁμάρτημα πού θά μποροῦσε νά ἐξαντλήση τήν ἀστείρευτη 

ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Ἄς ἔχουμε πάντοτε στό νοῦ μας πόσο σωτήρια εἶναι ἡ 

ἀποδοχή τῆς γυμνότητάς μας, ἡ ἀπόγνωση ἀπό τόν ἑαυτό μας,

 ἡ βεβαιότητα, ὅτι εἴμαστε ἁμαρτωλοί. Πόσο ψεύτικες καί ἀνεπαρκεῖς

 εἶναι οἱ αὐτονόητες ἤ αὐτάρκεις καταστάσεις τῶν ἀνθρώπων, 

ὅταν στήν καρδιά τοῦ κάθε μαθητῆ μπορεῖ νά κρύβεται καί ἕνας

 προδότης, γιατί δέν εἶναι μόνο ὁ Ἰούδας, ἤ ὅταν στήν καρδιά

 μιᾶς πόρνης μπορεῖ νά φυλάσσεται μιά ἁγνή καρδιά.

 π. Α.Χ

Ε' Κυριακή των Νηστειών (Μαρίας της Αιγυπτίας) - Το νόημα της εξουσίας εκ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου

(Μαρκ. ι΄32-45)                              (Εβρ. θ΄11-14)

Το νόημα της εξουσίας

«Ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι»

Η κατανυκτική περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής οδεύει προς το τέλος της. Ήδη η ευαγγελική περικοπή της ημέρας μάς εισάγει στα Πάθη των αγίων ημερών και μάλιστα με τον ξεκάθαρο λόγο που κάνει ο ίδιος ο Χριστός. Είναι στην ουσία ένας πνευματικός οδοδείκτης, τον οποίο καλείται να ακολουθήσει ο άνθρωπος για να εγκολπωθεί τα βαθύτερα μηνύματα και νοήματα των γεγονότων της Μεγάλης Εβδομάδας. Στη χρονική αυτή στιγμή αποκτά τη δική της σημασία η προβολή από την Εκκλησία της μνήμης μιας αγίας γυναίκας, της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, η οποία μετά την καταβαράθρωσή της στο βούρκο της ασωτίας, γνώρισε μια σωτήρια πορεία τελείωσης στην άσκηση και αφού η μετάνοιά της έγινε τρόπος και υπόδειγμα ζωής.

Πρωτοκαθεδρίες

Ο Κύριος όταν προέλεγε το Πάθος του ήθελε ακριβώς να προετοιμάσει τους μαθητές του για να κατανοήσουν τα γεγονότα που θα επακολουθούσαν. Ήθελε ακριβώς να συνοδοιπορήσουν μαζί του στο Πάθος, με την καρδιά και την ψυχή τους, όπως άλλωστε αρμόζει στον καθένα που θέλει να είναι πραγματικός μαθητής του. Ωστόσο, οι μαθητές φαίνεται ότι επέμεναν να ζουν στο δικό τους κόσμο. Εκείνο των προσωπικών και εφήμερων φιλοδοξιών. Μέσα από τις δικές τους στενές αντιλήψεις ήθελαν να αντικρίζουν τον Χριστό να ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα ως ένας εγκόσμιος βασιλιάς, χωρίς να είναι σε θέση να κατανοήσουν το βάθος της σωτηριολογικής του πορείας. Γι’ αυτό και τους βλέπουμε να διεκδικούν θέσεις και αξιώματα.  Αντί της διακονίας στο παράδειγμα του Διδασκάλου τους εκείνοι ζητούσαν εξουσία και πρωτοκαθεδρίες.

Η εξουσία ως διακονία

Τα πρωτεία εξουσίας που επιδίωκαν οι μαθητές, στην προοπτική της αγάπης του Χριστού προσλαμβάνουν ένα διαφορετικό νόημα και περιεχόμενο. Δεν έχουν την έννοια της επιβολής και της προβολής αλλά της προσφοράς, της θυσίας και της διακονίας. Δεν χαρίζονται αλλά τα αποκτούν όσοι αποδέχονται και ανταποκρίνονται στην προσφερόμενη αγάπη του Θεού και αφήνουν διάφανη την ύπαρξή τους για να πλημμυρίζει από την χάρη που ο ίδιος προσφέρει. Μάλιστα προχωρεί για να υποδείξει στους μαθητές του αλλά και στον καθένα μας ότι «όποιος θέλει να γίνει μεγάλος, να είναι ο υπηρέτης των άλλων και όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι ο δούλος των άλλων». Πραγματικά, όταν ο άνθρωπος στη ζωή του υπηρετεί και διακονεί τους άλλους τότε μεταβάλλει την ύπαρξή του σε δοχείο της αγάπης του Θεού. Με αυτό τον τρόπο αφήνει τον εαυτό του να ανυψωθεί στα πιο ευγενή πρωτεία. Το ισχυρό παράδειγμα δίνει ο ίδιος ο Κύριος, ο οποίος «ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών». Η διακονία δεν φαντάζει πλέον ως κάτι το αφηρημένο, αλλά αποκαλύπτεται ως αγάπη στην πιο αυθεντική της μορφή. Άλλωστε, η φανέρωση του Θεού στον κόσμο δομείται στη θυσία του «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας».

Η σωτήρια οδός

Η θυσία και η διακονία ως τρόπος ζωής διακλαδώνονται μέσα από το βάθος της μετάνοιας. Τα δάκρυα μετανοίας ανύψωσαν στις κορυφογραμμές της αγιότητας ανθρώπους που για χρόνια ήταν βυθισμένοι στην αμαρτία και την ασωτία. Τέτοιαμορφή ήταν και η οσία Μαρία η Αιγυπτία. Η περίπτωσή της συνιστά μια ζωντανή ιστορία ανάδυσης στο άπειρο ύψος της χάριτος του Θεού. Η μνήμη της προβάλλεται από την Εκκλησία τη συγκεκριμένη αυτή χρονική στιγμή για παράδειγμα προς μίμηση. Γιατί ακριβώς η Μαρία η Αιγυπτία έζησε το χάος της αμαρτίας και αποκάλυψε το νόημα της αληθινής μετάνοιας και συγγνώμης, ζώντας 47 ολόκληρα χρόνια στην έρημο του Ιορδάνη. Με την όλη ζωή της έδειξε πόσο απέραντο είναι το πέλαγος της αγάπης του Θεού, ο οποίος δεν σταματά ποτέ να μάς προσκαλεί να επαναπαυθούμε και να εναποθέσουμε τον εαυτό μας στις ανοικτές του αγκάλες.

Η οσία Μαρία η Αιγυπτία γίνεται ένας νέος τύπος για όσους παγιδεύονται στον πειρασμό της αυτοδικαίωσης και της αυτάρκειας. Γιατί δίνει όλο το είναι της γυμνό για να το ενδύσει αρχοντικά και χαριτωμένα η αγάπη του Θεού. Αποκαλύπτει με τη ζωή και το παράδειγμά της ότι η μετάνοια δεν είναι μια απλή συμμόρφωση με νόμους και κανόνες αλλά η συγκλονιστική συνάντηση του προσώπου με τον Χριστό.

Αγαπητοί αδελφοί, η αγάπη του Χριστού μάς δείχνει ένα νέο τρόπο και δρόμο ζωής. Η φιλοδοξία γι’ ανάδειξη του ανθρώπου περνά μέσα από το δρόμο της θυσίας και της διακονίας. Η προσφορά της αγάπης ανεβάζει τον άνθρωπο και τον αναδεικνύει στην απόλυτη πνευματική αρχοντιά του. Στην τροχιά αυτή, η αγάπη που απορρέει από τη σταυρική θυσία προσκαλεί τον άνθρωπο να βιώσει τη μετάνοια για ν’ ανακαλύψει τον αυθεντικό εαυτό του. Το παράδειγμα της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας δείχνει ότι όσο κι αν έχουμε ξεπέσει στη ζωή, η αγάπη του Χριστού μάς κυνηγά και μάς προσκαλεί για να μάς ανεβάσει ψηλά. Σε πρωτοκαθεδρίες που δεν έχουν να κάνουν με τις αρχές του κόσμου τούτου, αλλά με τους πιο σταθερούς και αιώνιους προσανατολισμούς.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ «Τους δοξάσαντάς με αντιδοξάσω» του Σεβασμιωτάτου Μητροπολ΄του Λέρου Καλύμνο και Αστυπάλαιας κ.κ. Παισίου

«Τους δοξάσαντάς με αντιδοξάσω»
Ο ΟΣΙΟΣ  ΠΑΤΗΡ  ΗΜΩΝ  ΣΑΒΒΑΣ
Αγαπητοί μου  αδελφοί,
«Πανηγυρίζει χορεύουσα σήμερον η νήσος της Καλύμνου, εν πνεύματι ευφημουσά σε πίστει, Σάββα μακάριε».
Η χάρη και η ευλογία του Πανάγαθου Θεού επισκιάζει, ως  δρόσος Αερμών η καταβαίνουσα επί τα όρη Σιών, τους ταπεινούς στην καρδία ανθρώπους, επισκιάζει σε εκείνους τους ανθρώπους που απαρνούνται τον εαυτό τους, σηκώνουν τον  σταυρόν  τους  και δεν υψηλοφρονούν διότι «Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν».
Ο ταπεινός και πράος στην καρδιά άνθρωπος, όταν παραδοθεί ανεπιφύλακτα στο Θεό και αφήσει τις επιθυμίες του και αφοσιωθεί ολοκληρωτικά, ψυχή τε και σώματι, στο θέλημα του Θεού, τότε θα πλημμυρίσει την καρδία του ειρήνη, χαρά και ευλογία και η ένωσή του με τον Πανάγαθο Θεό θα είναι πραγματικότητα.
Αυτή την ταπείνωση, αυτή την πραότητα, αυτήν την αυταπάρνηση στα του κόσμου τούτου πράγματα, αυτή την αφοσίωση επέδειξε στην επι γής ζωή του και ο Όσιος και Θεοφόρος Πατήρ ημών Σάββας, ο της Νήσου Καλύμνου θείος φρουρός και Δωδεκανήσου απροσμάχητος βοηθός.
Οι λόγοι του Σωτήρα Χριστού προς τους μαθητές Του Ιάκωβο και Ιωάννη, «ουκ οίδατε τι αιτείσθε», ήταν πάντοτε  φλογεροί και πάντοτε νωποί  στην ταπεινή καρδιά του μοναχού Σάββα.
Πράος και ταπεινός, σώφρων και αγάπης έμπλεως, δεν ζήτησε θέσεις και πρωτοκαθεδρίες, αξιώματα και υστεροφημίες αλλά, αφού εγκατέλειψε άπαντα τα του βίου τερπνά και πρόσκαιρα, στους ισχνούς ώμους του σήκωσε τον δικό του σταυρό και ζήτησε να βρεί, «ως η διψώσα έλαφος παρά τας διεξόδους των υδάτων», τον φραγγελωμένο, σταυρωμένο και αναστημένο Χριστό.
Το Άγιον Όρος, οι Άγιοι Τόποι, η Παλαιστίνη, η εγκαταβίωσή του στην σκήτη της Αγίας Άννας εν Χοζεβά, η Αθήνα, η Αίγινα, η Πάτμος, τόποι περισυλλογής  και προσευχής, και τέλος η μυροβόλος Κάλυμνος, με την χάρη του Τριαδικού Θεού, έγινε τόπος  εγκαταβίωσης, προσευχής  και ανάπαυσης της ψυχής του πράου και ταπεινού στη καρδία αγίου ανδρός. Η μετά του Αγίου Νεκταρίου συγκαταβίωσή  του στην Νήσον Ύδρα, συνέβαλε μεγάλως στην περαιτέρω πνευματική πρόοδο του ιερομονάχου Σάββα.
Η αξιάγαστος και αυστηρά άσκηση, οι πόλεμοι  και οι σκευωρίες υπό των μικρών ανθρώπων, η αρετή, η παροιμιώδης ταπείνωση, η απλότητα και η απαλότητα του χαρακτήρα, οι πνευματικές αναβάσεις, και προ πάντων οι πατρικές συμβουλές του Αγίου Νεκταρίου, έγιναν πνευματικό έρεισμα δια την πνευματική ζωή του πατρός Σάββα.
Κατά τον Θείον Παύλον, λέγοντας προς Φιλιππησίους, «πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ», όλα έχω την δύναμη για τον Χριστό να τα κάνω, ο οποίος με ενδυναμώνει, συνεχίζει αθόρυβα να ασκείται στο στάδιο των πνευματικών καμάτων του, ο ελάχιστος εν Κυρίω ιερομόναχος πατήρ Σάββας, ο νέος ασκητής της Νήσου Καλύμνου.
Προσευχή, αγρυπνία, μετάνοιες, νηστεία, η τροφή του ήταν τροφή ενός πτηνού, «μιά κουταλιά βρεγμένο σιτάρι την ημέρα και νερό από τον ποταμό», μαρτυρία πολλών Καλυμνίων πού γνώρισαν εκ του σύνεγγυς τον  σεβάσμιο Ιερέα, τον πνευματικό, τον πράο και ταπεινό τη καρδία και Άγιο της Καλύμνου,  Γέροντα Σάββα.
Ο Όσιος Σάββας, της Θράκης ο θεόσδοτος βλαστός και της Καλύμνου, ο πολύτιμος θησαυρός όλη του την καρδία την έδωσε σε Εκείνον, ο Οποίος σήμερα ανεβαίνει προς τα Ιεροσόλυμα και προλέγει τα μέλλοντα σ’ Αυτόν συμβαίνειν.
Ο Όσιος και Θεοφόρος Πατήρ ημών Σάββας της Καλύμνου, ο Μέγας Ασκητής, όλα τα συναισθήματά του τα κατάθεσε κάτω από τον Σταυρό Εκείνου, ο οποίος εμπαιγμούς και εμπτυσμούς και μάστιγας και κολαφισμούς και θάνατο υπέμεινε δια την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.
Ο Όσιος και Θεοφόρος Πατήρ ημών Σάββας, των Ιερέων το καύχημα, των Μοναζόντων το κλέος, της μετανοίας ο διδάσκαλος, έμπλεως αγάπης προς πάντα άνθρωπο, αγάπησε τον Νυμφίο της Εκκλησίας Χριστό και έτυχε παρ’ Αυτού δόξης αφθάρτου, και στεφάνου αμαράντου και έγινε κρουνός θείων θαυμάτων ανεξάντλητος και θερμός προστάτης και αντιλήπτορας, της Νήσου  Καλύμνου το σέμνωμα και της Ορθοδόξου Εκκλησίας ο αλάστορας.
Αυτήν την Αγία Μορφή, τον ταπεινό και πράο εργάτη του αμπελώνα του Κυρίου, φιλέορτοι Πατέρες και αδελφοί, εορτάζει σήμερα των Καλυμνίων η Νήσος και μετ’ αυτής σύμπασα η Ορθοδοξία.
Αυτόν τον επί γης ισάγγελο και θαυματουργό Άγιο με  ύμνους και ωδές πνευματικές τον παρακαλούμε και τον ικετεύουμε από την χαριτόβρυτο λάρνακά του να περιφρουρεί και να σώζει από πάσης επιβουλής εναντίας την νεολαία μας και μετά του ψαλμωδού ας ψελλίσουμε και εμείς:
«Ευχαρίστοις άσμασι, των Καλυμνίων η νήσος, προσκαλείται σήμερον των Ορθοδόξων τα πλήθη, μέγιστον νεοφανέντα εγκωμιάσαι, καύχημα ορθοδοξίας αναφανέντα, Σάββα τον θείον, τον ρύστην ταύτης ομού και πρόμαχον». ΑΜΗΝ.  Ο.Λ.Κ.Α.Π. 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΝΗΣΤΕΙΩΝ Η ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ π.ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

                Λίγες μέρες πριν από το Πάθος του Κυρίου μας οι δύο από τους μαθητές Του, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, οι υιοί Ζεβεδαίου, Τον πλησιάζουν  και Του ζητούν «όταν εγκαταστήσει την ένδοξη βασιλεία Του να τους βάλει να καθίσουν έναν από τα δεξιά Του και έναν από τα αριστερά Του» (Μάρκ.10, 37). Το αίτημα των υιών Ζεβεδαίου προκαλεί την οργή των υπόλοιπων μαθητών, ίσως γιατί δεν πρόλαβαν  να το ζητήσουν εκείνοι πρώτοι, ίσως γιατί αισθάνθηκαν την θρασύτητα της φιλοδοξίας τους. Είναι γεγονός, πάντως, ότι ο Χριστός απορρίπτει το αίτημα και χωρίς να κατακρίνει την φιλοδοξία των μαθητών Του, της δίδει άλλο τρόπο εκπλήρωσης, ανατρέποντας τα δεδομένα με τα οποία εκείνοι πορεύονται.

                Δεν απορρίπτει ο Χριστός την φιλοδοξία των μαθητών Του να είναι πρώτοι. Δεν απορρίπτει την φιλοδοξία κανενός ανθρώπου να κάνει κάτι ξεχωριστό, να γίνει κάποιος ξεχωριστός στη ζωή άνθρωπος. Δεν αρνείται ο Κύριος την φιλοπρωτία. Δεν ζητά από τους ανθρώπους να  μένουν στάσιμοι στη ζωή τους. Να μην θέλουν να προχωρούν, να μην ανεβαίνουν στα σκαλοπάτια της ζωής τους, αλλά να παραμένουν κρυμμένοι πίσω από τους άλλους, με την αιτιολογία ότι δεν κάνει να προκαλούν. Ο Χριστός όμως ζητά από τους μαθητές Του να έχουν μία άλλην φιλοδοξία. Να διακριθούν δια της διακονίας, να διακριθούν με το να είναι «πάντων δούλοι». Να διακριθούν δια της προσφοράς της ίδιας τους της ζωής. Και αυτός ο δρόμος αποτελεί το ποτήριο, το οποίο καλείται να πιει αυτός που θέλει να ξεχωρίσει από τους άλλους.

                Είναι ανατρεπτική αυτή η έκφραση της φιλοδοξίας. Η διακονία προϋποθέτει παραίτηση από το εξουσιαστικό πνεύμα. Δεν φιλοδοξώ να εξουσιάσω, να κυριαρχήσω απέναντι στους άλλους. Δεν ζητώ αυτούς που θα με διακονήσουν, που θα μου προσφέρουν στη ζωή μου. Αντίθετα, επιλέγω εγώ να διακονήσω τους άλλους, να προσφέρω σ’ αυτούς ό,τι έχω και ό,τι μπορώ να τους δώσω. Προσανατολίζω τη ζωή μου να έχει για να δώσει. Και καθιστά το δόσιμο της διακονίας τον σκοπό της ζωής μου. Παράλληλα, επιλέγω να είμαι πάντων δούλος. Αυτό σημαίνει όχι μόνο να μη θέλω να εξουσιάζω, αλλά παραιτούμε και από την ίδια μου την ελευθερία. Δεν θέλω να κάνω πράξη τα δικαιώματα που έχω στη ζωή μου, όχι μόνο δεν τα ασκώ, αλλά χάριν της αγάπης των άλλων, στερούμαι εκούσια και την ελευθερία μου. Δεν επιλέγω το θέλημά μου. Δεν ζητώ το δίκιο μου. Δέχομαι να μου φέρονται ως δούλο, ως υπηρέτη τους οι άλλοι. Είμαι πρόθυμος να προσφέρω την ύπαρξή μου, για ό,τι θα ωφελήσει τον αδελφό μου. Και γι’ αυτό, επειδή ο δούλος δεν έχει δικαιώματα, αλλά κάνει ό,τι του λέει ο κύριός του, κι εγώ είμαι πρόθυμος να εκπληρώσω το λόγο των άλλων, να τους συνδράμω σε ό,τι έχουν ανάγκη, χωρίς να μένω στο αν πρέπει ή όχι. Αφού κριτήριο της ζωής μου είναι ο αδελφός μου και όχι το «εγώ» μου,  θα βρω χρόνο γι’ αυτόν. Θα συγχωρήσω τα παραπτώματά του. Θα ανεχτώ τις δυσκολίες του χαρακτήρα του. Και θα προσπαθήσω, μέσα από την διακονία μου προς εκείνον, να τον κάνω να συναντήσει το Θεό. Γιατί αυτός είναι ο απώτερος σκοπός αυτής μου της στάσης. Να γνωρίσουν κι άλλοι το Θεό. Αυτή είναι η φιλοδοξία μου. Να έρθουν οι άνθρωποι που γνωρίζω και διακονώ σε κοινωνία με το Θεό. Και γι’ αυτό μπορώ να δώσω όλη μου τη ζωή. Να μην κρατήσω τίποτε για τον εαυτό μου. Ούτε καν το δικαίωμα στη σωτηρία. Αρκεί να σωθούν οι άλλοι.

                Ανατρεπτική και σκανδαλώδης η στάση του Χριστού. Ιδίως για όλους εμάς που έχουμε μάθει να μετράμε ακόμη και τη σχέση μας με το Χριστό με βάση τι μας ωφελεί. Με βάση τι καλύπτει τις φιλοδοξίες μας για πρόοδο και άνοδο στη ζωή μας. Καθόλου δεν αφήνουμε την εκκοσμικευμένη λογική της φιλοδοξίας να έχουμε αγαθά, αποδοχή από τους ανθρώπους, να δούμε τους εαυτούς μας και τους οικείους μας, ιδίως τα παιδιά μας, να προχωρούν, να έχουμε υγεία και ζωή και χαρές. Το συνηθέστερο μάλιστα είναι να ζητούμε από το Χριστό να μας δίνει δίκιο σε ό,τι κάνουμε. Στις σχέσεις μας με τους άλλους. Στις φιλοδοξίες μας να είμαστε το κέντρο του κόσμου και οι άλλοι να προσαρμόζονται σ’  αυτά που θέλουμε. Σ’ αυτό το κλίμα που αγγίζει πολλούς μέσα στην Εκκλησία, καλούμαστε να προσεγγίσουμε τον τρόπο της έκφρασης της φιλοδοξίας, όπως τον βλέπει ο Χριστός. Γιατί εμείς Εκείνον καλούμαστε να έχουμε ως πρότυπο και Εκείνου τα λόγια να ακολουθούμε.

                Το να εκπληρώσουμε τις φιλοδοξίες μας με τον τρόπο του Χριστού είναι η απόδειξη πρόσληψης του ποτηρίου, το οποίο Εκείνος μάς δίνει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν μας υποσχέθηκε άνεση και δόξα κοσμική. Γι’ αυτό και ο σκοπός της πνευματικής ζωής είναι να μας εξοικειώσει μ’ αυτόν τον τρόπο και δρόμο. Όχι για να απογοητευτούμε ή για να παραιτηθούμε από την φιλοδοξία μας. Το αντίθετο. Για να αγωνιστούμε ώστε να εκπληρωθεί.  Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, η ανάληψη του σταυρού μας αποτελεί τον τρόπο εκπλήρωσης της φιλοδοξίας μας να είμαστε πρώτοι. Και η υπενθύμιση στον εαυτό μας ότι ο αγώνας μας είναι  να αφήσουμε στην άκρη τον τρόπο του κόσμου, που ζητά την κυριάρχηση και τον κατεξουσιασμό και να μιμηθούμε τον Κύριό μας που  δεν ήρθε για να διακονηθεί, αλλά για να διακονήσει, αποτελεί την επιστροφή μας στο γνήσιο χριστιανικό ήθος.

                Καγχάζει ο κόσμος σε μια τέτοια θεώρηση. Καγχάζει ίσως και ο ίδιος μας ο εαυτός που άλλα έχει ως προτεραιότητα. Η Εκκλησία όμως ζητά από τον καθέναν μας να δει τις φιλοδοξίες του μέσα από την πνευματική προοπτική. Και να λειτουργήσει σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο, όπως θέλει ο Χριστός. Όχι για να αλλάξει  ο κόσμος. Αλλά γιατί η ταπεινή διακονία αποτελεί την έκφραση της δικής μας αγάπης προς το Πρόσωπό Του. Και από δω ξεκινά ο γνήσιος δρόμος της μετοχής μας στη ζωή της Εκκλησίας.  

Κέρκυρα, 21 Απριλίου 2013

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Μαρίας ὁσίας τῆς Αἰγυπτίας) (Μρκ. 10, 32-45) εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβιών και Κοζάνης

ΚΥΡΙΑΚΗ  Ε΄  ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Μαρίας ὁσίας τῆς Αἰγυπτίας)

(Μρκ. 10, 32-45)

Τελευταία Κυριακή σήμερα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, καί ἡ Ἐκκλησία μᾶς  προετοιμάζει γιά τά Ἄχραντα Πάθη, τό Ζωοποιό Σταυρό καί τή Λαμπροφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Στήν προετοιμασία μας αὐτή συμβάλλει ἀφενός ἡ μνήμη τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, ἡ ὁποία προβάλλεται ὡς παράδειγμα μετανοίας καί ἀφετέρου τό ἱερό εὐαγγέλιο πού ἀκούσαμε πρίν λίγο καί θά ἀποδώσουμε τώρα στά νέα ἑλληνικά:

«Ἐκεῖνο τόν καιρό ὁ Ἰησοῦς πῆρε τούς δώδεκα μαθητές του ξεχωριστά κι ἄρχισε νά τούς λέει τά ὅσα ἦταν νά τοῦ συμβοῦν. «Ἀκοῦτε», τούς ἔλεγε, «ἀνεβαίνουμε στά Ἱεροσόλυμα καί ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου θά παραδοθεῖ στούς ἀρχιερεῖς καί στούς γραμματεῖς. Αὐτοί θά τόν καταδικάσουν σέ θάνατο καί θά τόν παραδώσουν στούς ἐθνικούς. Θά τόν περιγελάσουν, θά τόν μαστιγώσουν, θά τόν φτύσουν καί θά τόν θανατώσουν. Ὕστερα ἀπό τρεῖς μέρες ὅμως θά ἀναστηθεῖ». Πλησιάζουν τότε τόν Ἰησοῦ ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης, οἱ γιοί τοῦ Ζεβεδαίου, καί τοῦ λένε: «Διδάσκαλε, θέλουμε νά μᾶς κάνεις τή χάρη πού θά σοῦ ζητήσουμε». «Τί θέλετε νά κάνω γιά σᾶς;» τούς ρώτησε. Κι ἐκεῖνοι τοῦ ἀποκρίθηκαν: «Ὅταν θά ἐγκαταστήσεις τήν ἔνδοξη βασιλεία σου, βάλε μας νά καθίσουμε ὁ ἕνας στά δεξιά σου καί ὁ ἄλλος στά ἀριστερά σου». Ὁ Ἰησοῦς τότε τούς εἶπε: «Δέν ξέρετε τί ζητᾶτε. Μπορεῖτε νά πιεῖτε τό ποτήρι τοῦ πάθους ποῦ θά πιῶ ἐγώ ἤ νά βαφτιστεῖτε μέ τό βάπτισμα μέ τό ὁποῖο θά βαφτιστῶ ἐγώ;» Αὐτοί τοῦ εἶπαν: «Μποροῦμε». Κι ὁ Ἰησοῦς τούς εἶπε: «Τό ποτήρι πού θά πιῶ ἐγώ θά τό πιεῖτε, καί μέ τό βάπτισμα τῶν παθημάτων μου θά βαφτιστεῖτε· τό νά καθίσετε ὅμως στά δεξιά μου καί στά ἀριστερά μου δέν μπορῶ νά σᾶς τό δώσω ἐγώ, ἀλλά θά δοθεῖ σ’ αὐτούς γιά τούς ὁποίους ἔχει ἑτοιμαστεῖ». Ὅταν τ’ ἄκουσαν αὐτά οἱ ὑπόλοιποι δέκα μαθητές, ἄρχισαν νά ἀγανακτοῦν μέ τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη. Τούς κάλεσε τότε ὁ Ἰησοῦς καί τούς λέει: «Ξέρετε ὅτι αὐτοί πού θεωροῦνται ἡγέτες τῶν ἐθνῶν ἀσκοῦν ἀπόλυτη ἐξουσία πάνω τους, καί οἱ ἄρχοντές τους τά καταδυναστεύουν. Σ’ ἐσᾶς ὅμως δέν πρέπει νά συμβαίνει αὐτό, ἀλλά ὅποιος θέλει νά γίνει μεγάλος ἀνάμεσά σας πρέπει νά γίνει ὑπηρέτης σας· καί ὅποιος ἀπό σᾶς θέλει νά εἶναι πρῶτος πρέπει νά γίνει δοῦλος ὅλων. Γιατί καί ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου δέν ἦρθε γιά νά τόν ὑπηρετήσουν, ἀλλά γιά νά ὑπηρετήσει καί νά προσφέρει τή ζωή του λύτρο γιά ὅλους».

Οἱ σύγχρονοι Ἰουδαῖοι τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ ἀνέμεναν ἔντονα τήν ἔλευση τοῦ Μεσσία. Μέ τόν ὄρο ὅμως «Μεσσίας» ἐννοοῦσαν ἕναν βασιλιά ἐγκοσμιοκρατικό, πανίσχυρο καί δυνατό πού θά ἀσκοῦσε ἐξουσία βασιλική καί ἱερατική μέ τρόπο δυναμικό καί ἀπόλυτο καί θά συνέτριβε τούς ἐχθρούς του Ἰσραήλ. Ἔτσι δικαιολογεῖται ἡ κίνηση τῶν δύο γιῶν τοῦ Ζεβεδαίου, πού ζητοῦν πρωτοκαθεδρίες, ἀλλά καί τῶν ἄλλων δέκα πού ἀγανακτοῦν, ἐπειδή φοβήθηκαν πώς οἱ δύο ἀδελφοί  πήγαιναν νά τούς ὑποσκελίσουν. Λίγο πρίν τό πάθος, ὅταν ὁ Ἀθῶος πορεύεται πρός τό σταυρό ἑκουσίως, ἐκεῖνοι δέν κατανοοῦν γιατί τούς μιλάει ἔτσι καί τούς προετοιμάζει γιά τή θυσία. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀπέναντι στήν κρατοῦσα ἀντίληψη γιά τό Μεσσία, ἔρχεται νά ἀντιπαραθέσει τό δικό του μεσσιανολογικό λόγο, ὄχι πλέον ὡς θεωρία, ἀλλά ὡς πράξη, καί μάλιστα μέ μία ἀπόλυτη συνέπεια πού τόν ὁδήγησε τελικά στό μαρτυρικό θάνατο. Ὁ λόγος τοῦ Ἰησοῦ ὡς Μεσσία εἶναι οὐσιαστικά ἀντιεξουσιαστικός, ἤ καλύτερα, προβάλλει τήν «ἐξουσία» τῆς διακονίας. Στό ἱστορικό αὐτό παράλογο βρίσκεται ἡ σοφία τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος. Γιά τό θεῖο Διδάσκαλο ὁ Σταυρός εἶναι ἡ δόξα καί ἡ διακονία ἡ ἀληθινή ἐξουσία. Γι’ αὐτό καί Χριστός κάλεσε κοντά του ὅλους καί τούς διευκρίνισε τί εἶναι ἐξουσία γιά τόν πολύ κόσμο καί τί γιά τούς μαθητές του.

«Ὅποιος θά θέλει νά γίνει μεγάλος μεταξύ σας, θά εἶναι ὑπηρέτης σας, κι ὅποιος θά θέλει νά εἶναι μεταξύ σας πρῶτος, θά εἶναι ὁλονῶν δοῦλος». Εἶναι τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου σήμερα καί πάντα, τό ὁποῖο φέρνει σέ τέλεια ἀντίθεση τήν Ἐκκλησία μέ τό πνεῦμα τοῦ κόσμου. Οἱ ἄνθρωποι γοητεύονται πάντα ἀπό τήν κοσμική ἐξουσία καί τούς ἀρέσει νά τούς ὑπηρετοῦν. Ἰδανικό τους εἶναι νά κυριαρχοῦν στούς πολλούς καί νά ἐξουσιάζουν τούς παρακάτω· νά διεκδικοῦν παντοῦ δικαιώματα καί νά ξεχνοῦν τό ἕνα, πού εἶναι τό χρέος.

Ἄν οἱ μαθητές δέν εἶχαν καταλάβει τότε τί εἴδους Μεσσίας εἶναι ὁ Χριστός, πολύ περισσότερο ἐμεῖς σήμερα, μετά ἀπό 2000 χρόνια χριστιανικῆς διδασκαλίας, ξεχνᾶμε τό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου. Δύναμή μας καί μεγαλεῖο μας θεωροῦμε τήν ἐξουσία, καί τήν ἀκμή τῆς Ἐκκλησίας τήν τοποθετοῦμε στήν κυριαρχία της στόν κόσμο μέ κοσμικά μέσα. Ἡ Ἐκκλησία ὅμως δέν κυριαρχεῖ πάνω στούς ἀνθρώπους, βασιλεύει μέσα στίς ψυχές καί τίς συνειδήσεις τους. Γιατί ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι κράτος ἀλλά τό συνεχῶς σταυρούμενο καί συνεχῶς ἀνιστάμενο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ὅπου ἀντιστρέφονται οἱ ὄροι, τότε χάνει τή θέση της καί τήν ἀποστολή της ἡ Ἐκκλησία στόν κόσμο καί δέν εἶναι πιά τό φῶς τῶν ἀνθρώπων καί τό ἅλας τῆς γῆς. Τότε ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι πιά Ἐκκλησία ἀλλά μία πολιτική διοίκηση καί ἕνας  θεσμός  τοῦ κράτους, ἕνα ὑποκατάστατο κι ἕνα ὁμοίωμα κοσμικῆς ἐξουσίας, ἕνας θεσμός μέ ὅλα τά γνωρίσματα καί τά στοιχεῖα τῶν ἱστορικῶν θεσμῶν, πού διαρκῶς ἀλλάζουν, ξεπερνιοῦνται καί πεθαίνουν.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, Σέ λίγες μέρες καί μετά τή διδαχή αὐτή ὁ Ἰησοῦς Χριστός σέ μία συμβολική κίνηση ζώνεται τό λέντιον καί νίπτει τά πόδια τῶν μαθητῶν του. Σέ δύο μέρες ἀνεβαίνει τό Γολγοθά αἴροντας τόν Σταυρό του, στόν ὁποῖο θά καρφωθεῖ ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας. Μ’ ὅλα αὐτά δείχνει ἔμπρακτα πώς ὁ Μεσσίας «δέν ἦρθε γιά νά τόν ὑπηρετήσουν, ἀλλά γιά νά ὑπηρετήσει» καί νά δώσει τόν ἑαυτό του γιά νά σωθοῦν οἱ ἄνθρωποι. Ἀμήν.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ε´ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν Τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας

Ε´ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν
Τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας

 

Σήμερα, Ε΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, τιμᾶται ἡ μνήμη τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, ποὺ ἐφέτος συμπίπτει καὶ μὲ τὴν 1η Ἀπριλίου, ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν κοίμησή της. Λίγες ἡμέρες πρὶν ἀπὸ τὸ Πάσχα ὁ βίος τῆς Ἁγίας ἔρχεται νὰ συγκλονίσει πραγματικὰ ὅλους ὅσοι εἶναι ράθυμοι, ἀμελεῖς, πνευματικὰ ὀκνηροὶ καὶ ἁμαρτωλοί. Ἡ ἁγία Μαρία ἡ Αἰγυπτία μᾶς δείχνει τὸν δρόμο, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὸ χῶρο τῆς μετανοίας καὶ νὰ διορθώσουμε τὴν πορεία τῆς ζωῆς μας.

Ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν 12 ἐτῶν εἶχε ἀρχίσει νὰ ζεῖ ἀσώτως. Ὅταν ὅμως στὰ 29 της χρόνια πῆγε στοὺς Ἁγίους Τόπους, γιὰ νὰ προσκυνήσει τὸν Τίμιο Σταυρό, δὲν κατάφερνε νὰ εἰσέλθει στὸ Ναό, ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι, ἐπειδὴ αἰσθανόταν μιὰ ἀόρατη δύναμη νὰ τὴν ἐμποδίζει.

Τότε συναισθάνθηκε τὴν ἁμαρτωλότητά της καὶ ὑποσχέθηκε ν’ ἀλλάξει ζωή, ἀκολουθῶντας τὴν ὁδὸ τῆς σωφροσύνης καὶ τῆς τιμιότητας. Ἔτσι μὲ τὴν βοήθεια τῆς Παναγίας προσκύνησε τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ ἀναχώρησε γιὰ τὴν ἔρημο, πέραν τοῦ Ἰορδάνου, ὅπου ἔζησε ἄλλα σαράντα ἑπτὰ χρόνια.

Τὰ πρῶτα δεκαεπτὰ μὲ πολλοὺς πειρασμοὺς καὶ δυσκολίες, ἐνῷ τὰ ὑπόλοιπα τριάντα ὡς ἐπίγειος ἄγγελος, ἀπὸ τὰ λίγα ποὺ κατέστη δυνατὸν νὰ μᾶς πληροφορήσει ὁ ἅγιος Ζωσιμᾶς ὁ ὁποῖος τὴν ἀνακάλυψε κατὰ τὸ τεσσαρακοστὸ ἕκτο ἔτος διαμονῆς της στὴν ἔρημο. Μᾶς ἀναφέρει λοιπὸν ὅτι σ’ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια δὲν συνάντησε ἄνθρωπο, ὅτι ζοῦσε μὲ τὰ θηρία καὶ ὅτι τὴν κοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων μετὰ τὴν πάροδο ἑνὸς ἔτους.

Ἂν καὶ τελείως ἀγράμματη, ἐγνώριζε πολὺ καλὰ τὴν Ἁγία Γραφή, ἀπέκτησε τὴν ἱκανότητα νὰ γράφει, νὰ περπατᾶ πάνω στὰ ὕδατα, νὰ μετακινεῖται ἀστραπιαῖα σὰν πνεῦμα καὶ προικίσθηκε μὲ τὸ διορατικὸ χάρισμα. Ἕνα χρόνο μετὰ τὴν Θεία Μετάληψή της, ὅταν ὁ ἅγιος Ζωσιμᾶς ἐπανῆλθε γιὰ νὰ τὴν ξανακοινωνήσει, τὴν βρῆκε κοντὰ στὴν σπηλιὰ ὅπου διέμενε νεκρὴ καὶ δίπλα της ἕνα πρόχειρο σημείωμα ποὺ ἔγραφε: «Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ, θάψον ὧδε τὸ σῶμα τῆς ἀθλίας Μαρίας. Ἀπέθανον τὴν αὐτὴν ἡμέραν, καθ’ ἥν ἐκοινώνησα τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Εὔχου ὑπὲρ ἐμοῦ». Αὐτὸ συνέβη τὸ 378 μ.Χ. Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, μαζὶ μὲ τὴν ὁσία Πελαγία, τὸν ὅσιο Μωϋσὴ τὸν Αἰθίοπα, τὸν ἱερὸ Αὐγουστῖνο καὶ τόσους ἄλλους εἶναι ζωντανὰ παραδείγματα τῆς δυνάμεως τῆς μετανοίας.

Ἡ παρουσία ὅλων μας σήμερα καὶ μάλιστα στὸ ἄκουσμα τοῦ βίου τῆς ἑορταζομένης ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας κοσμεῖται καὶ λαμπρύνεται ἀπὸ ἕνα μεγάλο θησαυρὸ ποὺ ἀκούει στὸν ὅρο μετάνοια.

Μιὰ λέξη μὲ ἕνα μεγαλειῶδες περιεχόμενο, γιατὶ σηματοδοτεῖ τὴν κατάκτηση τῆς αἰωνιότητας. Ἐπειδὴ ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε ἁμαρτωλοὶ μὲ πολλὰ λάθη, ἀστοχίες, πτώσεις, παρεκκλίσεις καὶ ἁμαρτίες, ἔχουμε ἕνα θεϊκὸ δῶρο, τὴν μετάνοια, γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε εἰς ἐαυτὸν καὶ νὰ ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Μετανοοῦμε, ὅταν ἀλλάζουμε τὶς σκέψεις μας, ὅταν αὐτὲς εἶναι κυριευμένες ἀπὸ πάθη, μίση, κακίες, αἰσχροὺς λόγους, θεάματα καὶ ἀκούσματα. Μετανοοῦμε, ὅταν συντρίβουμε τὸν ἐγωϊσμό μας, τὴν ἀλαζονεία μας, τὴν αὐτοθεοποίησή μας. Μετανοοῦμε, ὅταν δὲν θέλουμε νὰ εἴμαστε κυριευμένοι ἀπὸ τὴν προσκόλληση στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, τὴν ἀπληστία καὶ τὶς ματαιότητες αὐτῆς τῆς ζωῆς. Ἂν τὰ ἁμαρτήματά μας εἶναι ἕνας σωρὸς ἀναμμένα κάρβουνα, ἡ ἀγάπη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι μιὰ πλατειὰ καὶ βαθειὰ θάλασσα. Ἂν τ’ ἀναμμένα κάρβουνα πέσουν στὴ θάλασσα ποιὸς θὰ ὑπερισχύσει; Μετάνοια εἶναι ἡ ἀνταπόκρισή μας στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καὶ τότε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ γίνεται ἡ ἀνταπόκρισή Του στὴ δική μας μετάνοια. 

Κατὰ πρῶτον πρέπει νὰ περιπατήσουμε στὴν ὁδὸ τῆς ἐπίγνωσης, ὥστε ἀναγνωρίζοντας τὴν ἁμαρτωλότητά μας νὰ τὴν ἐξαγορεύσουμε στὸ ἱερὸ Μυστήριο τῆς Μετανοίας καὶ Ἐξομολογήσεως. Κατὰ δεύτερον λόγον ὀφείλουμε νὰ ἐκζητήσουμε τὴν συγγνώμη μας ἀπὸ τὸν Θεό. Πρέπει νὰ καταλάβουμε ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ παραβαίνουμε τὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ. Δὲν μποροῦμε νὰ κρυφτοῦμε κάτω ἀπὸ τὸ μάτι τοῦ παντεπόπτη, καρδιογνώστη καὶ παντογνώστη Θεοῦ.

Μὲ τὴν πάροδο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἂς πάρουμε τὴν μεγάλη ἀπόφαση ν’ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπ’ ὅ,τι ἔχει σχέση μὲ τὴν ἁμαρτία «ἐν ἔργῳ καὶ λόγῳ», «ἐν γνώσει καὶ ἐν ἀγνοίᾳ», «ἑκουσίως καὶ ἀκουσίως».

Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία κατενίκησε τὸν διάβολο, διότι «ἀπεκδύθη» τὴν ἁμαρτία. Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία μετενόησε εἰλικρινά, βαθιὰ καὶ ἀληθινὰ καὶ κέρδισε τὴν αἰωνιότητα.

Ἂς τὴν ἀκολουθήσουμε σ’ αὐτὴ τὴν μεγαλειώδη ἀπόφασή της παρακαλῶντας τὸν Θεὸ νὰ μᾶς ἐνισχύσει στὸν πνευματικό μας ἀγῶνα, γιὰ νὰ καταξιωθοῦμε νὰ ὑποδεχθοῦμε μὲ καθαρὴ καρδιὰ τὸν Νυμφίο Χριστό. 

π. Κ.Σ.

Κυριακή Ε Νηστειών Ο Μέγας Αρχιερέας

Ο Μέγας Αρχιερέας

Το σώμα του Κυρίου

Στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα ο θείος Παύλος κάνει μία σύγκριση των αρχιερέων της Παλαιάς Διαθήκης με τον μόνο αληθινό Αρχιερέα, τον Κύριο Ιησού Χριστό. Για να κατανοήσουμε όμως αυτήν τη σύγκριση θα πρέπει πρώτα να αναφέρουμε επιγραμματικά το έργο των παλαιών Αρχιερέων. Κάθε Αρχιερέας στην Παλαιά Διαθήκη είχε μόνο αυτός το δικαίωμα να εισέρχεται μία φορά το χρόνο στο ιερότερο μέρος του Ναού, στα Άγια των Αγίων, και να προσφέρει εκεί τη θυσία του Εξιλασμού. Την ημέρα αυτή έμπαινε στα Άγια των Αγίων τρεις φορές, την πρώτη φορά κρατώντας χρυσό θυμιατήριο. Έπειτα θυσίαζε στην αυλή του Ναού ένα μοσχάρι, κι έμπαινε στα Άγια των Αγίων για δεύτερη φορά κρατώντας μία λεκάνη με το αίμα του ζώου. Και ράντιζε επτά φορές για να εξιλεωθεί για τις δικές του αμαρτίες. Κατόπιν έβγαινε πάλι έξω και θυσίαζε ένα τράγο. Και προχωρούσε για τρίτη φορά στα Άγια των Αγίων, όπου ράντιζε με το αίμα του τράγου για την εξιλέωση των αμαρτιών όλου του λαού.

Στο ιερό κείμενο λοιπόν ο απόστολος Παύλος μας εξηγεί ένα μεγάλο μυστήριο. Μας λέει ότι ο Χριστός ως Αρχιερέας των μελλοντικών αγαθών δεν μπήκε στον Ναό του Σολομώντος για να προσφέρει τη θυσία του. Αλλά μπήκε μέσα από έναν ανώτερο και τελειότερο ναό που δεν κατασκευάσθηκε από χέρια ανθρώπων, δεν ανήκε δηλαδή στην κτίση αυτή. Αυτός ο ναός ήταν το σώμα του. Το τίμιο σώμα του ήταν ο τελειότερος Ναός του Θεού Λόγου. Διότι ο Κύριός μας ως άνθρωπος συνελήφθη εκ Πνεύματος Αγίου και γι’ αυτό προερχόταν από νέα πνευματική κτίση. Το Ναό αυτό του σώματος του Χριστού τον κατασκεύασε το Άγιο Πνεύμα την ώρα του Ευαγγελισμού της Παναγίας.

Βέβαια τι να κατανοήσουμε εμείς από το φοβερό μυστήριο που παρουσιάζει το ιερό κείμενο; Αυτό μόνο που πρέπει να κρατήσουμε καλά στο νου μας είναι ότι το πανάγιο σώμα του Κυρίου μας ήταν και είναι αιωνίως ο τελειότερος ναός της θεότητας. Μέσα σ’ αυτό κατοικεί ο ίδιος ο Θεός. Ο Κύριός μας λοιπόν διά του σώματός του εισήλθε στα αληθινά Άγια των Αγίων, στον πνευματικό ουρανό, στο υπερουράνιο θυσιαστήριο, και πρόσφερε εκεί την αρχιερατική του θυσία. Ήταν ο Ίδιος και ναός και Αρχιερέας μέγας, αληθινός και αιώνιος.

Το αίμα του Χριστού

Για την ατίμητη αυτή θυσία του ο Αρχιερέας μας Κύριος δεν χρησιμοποίησε το αίμα τράγων και μόσχων, όπως οι αρχιερείς των Ιουδαίων, αλλά με το δικό του αίμα μπήκε μία φορά για πάντα στα επουράνια Άγια. Και εξασφάλισε για μας απολύτρωση όχι προσωρινή αλλά αιώνια. Διότι το αίμα ταύρων και τράγων και το ράντισμα με «σποδό δαμάλεως», με στάχτη αγελάδας, εξάγνιζε στην Παλαιά Διαθήκη τους θρησκευτικά μολυσμένους και τους καθάριζε εξωτερικά, για να μπορούν να μετέχουν στη λατρεία χωρίς να υποστούν κάποια τιμωρία για τις αμαρτίες τους. Ποια σύγκριση τώρα μπορεί να γίνε με το ατίμητο αίμα του Κυρίου; Ο Μέγας και αιώνιος Αρχιερέας πρόσφερε στο Θεό Πατέρα του ολοκληρωτικά τον Εαυτό του καθαρό από κάθε αμαρτία. Γι’ αυτό και μπορεί να καθαρίσει τη συνείδησή μας από τα έργα της αμαρτίας, που φέρνουν στην ψυχή νέκρωση και να αξιώσει όλους μας να λατρεύσουμε τον αληθινό Θεό.

Ο Χριστός λοιπόν έγινε ο Ίδιος και θύτης και θύμα και θυσιαστήριο για να συμφιλιώσει τον άνθρωπο με τον Θεό. Επικύρωσε ανεξίτηλα με αίμα Δεσποτικό τη νέα συνθήκη του, την Καινή Διαθήκη, αιώνια και ανεξάλειπτη. Και το άσπιλο αυτό αίμα του που έχυσε επάνω στο σταυρό δεν το πρόσφερε στο Ναό του Σολομώντος ή σε κάποιο άλλο επίγειο θυσιαστήριο, αλλά το πρόσφερε ως θυσία ευάρεστη στο υπερουράνιο θυσιαστήριο, στα αληθινά Άγια. Εκεί το πρόσφερε ο αναμάρτητος για τις αμαρτίες του λαού του ως θυσία πνευματική ανεκτίμητης αξίας. Εκεί «πρόδρομος υπέρ υμών εισήλθε Ιησούς». Για να εισέλθουμε κι εμείς εκεί στον αιώνιο θρόνο του.

Αυτό βέβαια θα συντελεσθεί μετά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας. Όμως κι απ’ τη ζωή αυτή οι πιστοί έχουμε τη δυνατότητα να προγευόμαστε την είσοδό μας στα Άγια των Αγίων του ουρανού. Διότι κάθε φορά που μετέχουμε στο ιερό μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, μπορούμε και πρέπει να βιώνουμε πνευματικώς την είσοδό μας στην αιωνιότητα. Διότι ο ίδιος ο αιώνιος Αρχιερέας μας μας προσφέρει το πανάχραντο σώμα του και το τίμιο αίμα του. Αυτός επιτελεί την ίδια θυσία. Αυτήν που προσέφερε τότε στο υπερουράνιο θυσιαστήριο, την ίδια παρέχει και σε μας. Και γινόμαστε κι εμείς θυσιαστήρια πνευματικά. Αυτό το τίμιο αίμα του και το άχραντο σώμα του μας καθιστά ναούς ιερούς και δοχεία της χάριτός του. Καθαρίζει το νου και την ψυχή μας, νεκρώνει μέσα μας τη φθορά και τα πάθη μας. Καλλωπίζει την ψυχή μας, πυρώνει την καρδιά μας. Γι’ αυτό κι εμείς με κατάλληλη προετοιμασία, «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης» και με συγκλονισμό ψυχής να προσεγγίζουμε για να κοινωνούμε «Σώμα και Αίμα Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν την αιώνιον».

Περιοδικό «Ο Σωτήρ», αριθ. 1997