Ο ιερέας και ο άγγελος μαζί στην προσκομιδή

Κάποιος ιερεύς, σε μία αγρυπνία, και ενώ είχε αρχίσει την Προσκομιδή, δυσκολευόταν, τρόπον τινά, με μόνο το φως ενός κεριού να διαβάζει τα ονόματα.
Ξαφνικά, διαπίστωσε ότι το φως του κεριού, πού ήταν παραπλεύρως, όλως περιέργως, έγένετο πιο δυνατό! Και τότε αναρωτήθηκε:
-Πώς είναι δυνατόν; Πώς φέγγει περισσότερο τώρα το κερί;
Κι όπως γύρισε το κεφάλι του, βλέπει να στέκεται μπροστά του στα τρία τέσσερα μέτρα με πολύ σεβασμό και ευλάβεια ένας Άγγελος.

Στην αρχή απολιθώθηκε, μαρμάρωσε στη θέση του και έκανε αρκετή ώρα να συνέλθη. Αλλά ή παρουσία του Αγγέλου, του γλύκανε την ψυχή κατά τέτοιον τρόπον, ώστε ή κατάνυξης μέσα του να αυξηθεί πολύ, να απόκτηση ή ψυχή του πολύ μεγάλη γλυκύτητα, μία, τρόπον τινά, ένωση με την παρουσία του αγίου Αγγέλου.
Και παρόντος του αγίου Αγγέλου, τελείωσε την ιερά Πρόθεσι, είπε το «Ευλογημένη ή βασιλεία...» και άρχισε τη Θεία Λειτουργία.
Ό Άγγελος ήταν πάντοτε παρών, μέχρι πού τελείωσε και την Κατάλυσι.

Ό ιερεύς δεν μπορούσε να συγκράτηση την συγκίνηση του, την κατάνυξη και το δέος, πού τον είχε καταλάβει μπροστά σ' αυτήν την παρουσία, διότι ήταν ένα γεγονός, πού του συνέβαινε πρώτη φορά στη ζωή του. Άλλωστε, αυτά τα γεγονότα συμβαίνουν, δεν ξέρω! πιθανόν να κάνω λάθος, μια-δύο φορές στη ζωή ενός ευλαβούς και ταπεινού ιερέως.
Ασφαλώς όμως θα υπάρχουν κι άλλοι άγιοι ευλαβέστατοι και χαριτωμένοι κληρικοί παντός βαθμού, πού έχουν θεϊκές αποκαλύψεις κάπως πιο συχνά! Ό Θεός γνωρίζει...

Ό παππούλης, παρέμεινε στη θέση του. Δεν ξεντύθηκε, κάθισε σε μια καρέκλα μέσα στο ιερό Βήμα και συνεχώς έκλαιγε. Έκλαιγε και δεν μπορούσε να συνέλθη από την κατάνυξη, το δέος και την συντριβή πού ένιωθε.
Έτσι παρέμεινε για ώρα πολλή απολαμβάνοντας με συγκίνηση και ταπείνωση όσα βίωσε στη Θεία Λειτουργία με την παρουσία του άγιου Αγγέλου.
Ό διακριτικός και άγιος Γέροντας του με διαβεβαίωσε για την αλήθεια του γεγονότος.

Από τότε ή πίστης του ιερέως αυτού έγινε βράχος ακλόνητος, αυτός δε με πολύ δέος στην καρδιά λειτουργούσε πλέον τα πανάχραντα Μυστήρια.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ
πηγή

Άγιος Νεκτάριος: «Να αγαπάμε τους αιρετικούς»

Μητροπολίτου Νικοπόλεως ΜΕΛΕΤΙΟΥ
Το θέμα της επικοινωνίας με τους μη Ορθοδόξους, με τους αιρετικούς και τους σχισματικούς, είναι σήμερα ένα από τα μείζονα θέματα της Εκκλησίας.

Μερικοί καλλιεργούν μια έντονη δυσπιστία για το κάθε τι, που έχει σχέση με τέτοιου είδους επικοινωνίες. Τις θεωρούν προδοσία. Και απαιτούν την πλήρη διακοπή τους. Άλλοι τις θεωρούν εντολή του Χριστού, ζήτημα γνησιότητος. Τάσεις πολωτικές αναπτύσσονται. Βαρείες κατηγορίες εκτοξεύονται. Και όλοι ζητούν να τεκμηριώσουν την Ορθότητα των απόψεων τους, με παραπομπές στην πράξη και στις θεολογικές θέσεις των αγίων.


Ο άγιος Νεκτάριος, σαν τέκνο του 20ου αιώνα, σοφός θεολόγος, θεοχαρίτωτος θαυματουργός, έχει γενική αποδοχή, από όλους. Πως έβλεπε τις σχέσεις με τους αιρετικούς; Τι έλεγε γι' αυτές; Ας ιδούμε.

Α' 

Επιτρέπεται να έχει η Εκκλησία μας σχέσεις με ετεροδόξους; Πότε; Υπό ποιες περιστάσεις;

Κάποιοι δίνουν την απάντηση:
Μόνο όταν προσέρχωνται εν μετάνοια. Όταν δεν προσέρχωνται εν μετάνοια, όταν δεν στρέφωνται προς την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, σαν την ΜΙΑ ΑΓΙΑ, ποία πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας προς αυτούς; Μία ομολογία; Αρκεί; Αρκεί να την δώσωμε; Και ξεμπλέξαμε; Ποία είναι η τοποθέτηση του Αγίου Νεκταρίου επάνω στα ερωτήματα αυτά;

1. Στα ερωτήματα αυτά ο άγιος Νεκτάριος δεν μας απαντά με μία συστηματική διαπραγμάτευση του θέματος. Στις ημέρες του δεν είχε ακόμη δημιουργηθή η λεγόμενη οικουμενική κίνηση. Η προβληματική της ήταν άγνωστη. Δεν είχε ακόμη εμφανισθή η πολωτική τάση, που παρατηρείται σήμερα, μεταξύ «Οικουμενιστών» και «αντιοικουμενιστών». Ο άγιος μιλάει παρεμπιπτόντως για το θέμα αυτά στο βιβλίο του Ποιμαντική (Μέρος Γ', τμ. Β' § 3, σελ. 210211). 

Πώς απαντά;
Απαντά καταφατικά. Απόλυτα, θα ελέγαμε, καταφατικά. Γιατί δεν λέγει απλώς «επιτρέπεται», αλλά χρησιμοποιεί την λέξη: «επιβάλλεται». Και η λέξη «επιβάλλεται», είναι πολύ πιο έντονη από την λέξη «επιτρέπεται». Η μια αφήνει δικαίωμα επιλογής η άλλη δεν αφήνει τέτοιο περιθώριο.

Ο άγιος Νεκτάριος λέγει:
«Ο επίσκοπος, οφείλει να εμμένει αείποτε (=υπό τις οποιεσδήποτε συνθήκες) στις ηθικές αρχές του Ευαγγελίου». Και σημειώνει εμφαντικά: Τις ηθικές αυτές αρχές του Ευαγγελίου δεν έχει κανένας δικαίωμα, να τις παραβαίνει ούτε «δήθεν λόγω δογματικών αρχών».

Αναφύεται εύλογα το δικό μας ερώτημα:
Μπορούμε λοιπόν να έχωμε σχέσεις με τους ετεροδόξους;

Απαντάει ο άγιος:
«Αι δογματικοί διαφοραί αναφέρονται στο κεφάλαιον της πίστεως». Δεν επιτρέπεται να περιορίζουν την αγάπη. Γιατί «το δόγμα δεν καταπολεμεί την αγάπην». Δηλαδή η διαφορά δόγματος δεν αίρει, δεν καταργεί, το χρέος της αγάπης. Αντίθετα: Η αγάπη είναι τόσο πλατειά ώστε συγκαταβαίνει «και χαρίζεται» στο μη ορθό δόγμα. Πάντα στέγει. Πάντα υπομένει. Δεν επιτρέπεται το δόγμα, ούτε να καθιστά την αγάπη ανενεργό, ούτε να την αλλοιώνει ούτε πολύ ούτε στο ελάχιστο. Η «χωλαίνουσα πίστις των αιρετικών δεν επιτρέπεται ούτε καν να αλλοιώση και να υποβαθμίση το προς αυτούς της αγάπης συναίσθημα», «το χρέος της αγάπης». 

2. Μερικοί σύγχρονοί μας δεν συμφωνούν. Έχουν άλλη γνώμη. Λένε:
Ναι. Οφείλουμε να τους αγαπάμε! Και τους αγαπάμε! Και προσευχόμεθα γι' αυτούς! Όμως. Άλλο αγάπη, και άλλο επικοινωνία. 

Η τοποθέτηση αυτή, τον άγιο Νεκτάριο δεν τον ευρίσκει σύμφωνο. «Η αγάπη, λέγει, ουδέποτε χάριν δογματικής τίνος διαφοράς πρέπον εστί να θυσιάζεται». Πόσο κατηγορηματικός είναι ο άγιος! «Ούτε χάριν δογματικής τίνος διαφοράς!». Το χρέος της αγάπης είναι απόλυτο. 

Όμως αρκεί η προσευχή από μακριά;
Ο άγιος Νεκτάριος απαντά:
Όχι. Αυτό δεν αρκεί. Όποιος λέγει ότι η αγάπη μπορεί να περιορισθή μόνο στην προσευχή, κάνει λάθος! Και σε επίρρωση, φέρνει σαν παράδειγμα τον Παύλο. Επισημαίνει ότι ο απόστολος Παύλος προσεύχονταν για τους Εβραίους. Και προσεύχονταν για χάρη τους, για τη σωτηρία τους, «ηύχετο μάλιστα ανάθεμα είναι», αλλά και έκανε τα πάντα για χάρη τους. Πάντοτε από αυτούς άρχιζε. Και επιφέρει:

Έτσι και «ο επίσκοπος ο μη εργαζόμενος υπέρ των ετεροδόξων υπό ψευδούς κινείται ζήλου και εστερημένος εστίν αγάπης.Όπου αγάπη, εκεί και αλήθεια και φως! Όπου δεν υπάρχει αγάπη ψευδής ο ζήλος και πεπλανημένη η δόξα». Με άλλα λόγια, για τον άγιο Νεκτάριο, εκείνοι που αρνούνται την επικοινωνία με τους αιρετικούς ή σχισματικούς, είναι πλανεμένοι και έχουν «ζήλον ου κατ' επίγνωσιν». Τι περισσότερο και τι χειρότερο θα μπορούσε να είχε ειπεί;

3. Συμπέρασμα: Όχι δικό μου (=του γράφοντος), αλλά του αγίου Νεκταρίου:
«Τα της πίστεως ζητήματα ουδόλως δέον εστί να μειώσι το της αγάπης συναίσθημα».
Εκείνοι που δεν θέλουν επικοινωνία είναι «διδάσκαλοι μίσους»! Και κατ' επέκταση «μαθηταί του πονηρού», δηλαδή του διαβόλου.
«Από την ίδια πηγή δεν εξέρχεται και γλυκύ και πικρό νερό».
«Από την ίδια καρδιά δεν μπορεί να βγαίνει και αγάπη και μίσος και πάθος!».

Όποιος έχει αγάπη και διδάσκει την αγάπη, δεν μπορεί να μην αγαπά και τους ετεροδόξους και τους αιρετικούς. Και είναι αδύνατο να μισεί. Γιατί «το πλήρωμα της αγάπης εκδιώκει το μίσος».

Είναι θαυμάσιος ο άγιος Νεκτάριος. Δεν μιλάει ούτε για ιερείς, ούτε για λαϊκούς. Γιατί αυτοί δεν ποιμαίνουν. Αυτοί είναι ή συνεργοί εντολοδόχοι (οι ιερείς), ή απλώς υπηρετικό προσωπικό που υποβοηθεί τους ποιμένες στο έργο τους (οι λαϊκοί). Ο επίσκοπος πρέπει να δίδει την κατευθυντήρια αρχή και να εποπτεύει τον διάλογο και την επικοινωνία.

Συμπέρασμα δικό μου. 
Το συμπέρασμα αυτό είναι νόμιμο. Για δύο λόγους:
α. γιατί ό,τι ισχύει σαν εντολή Θεού για ένα αρχιερέα, ισχύει και για ολόκληρη την Ιεραρχία της Μιας Εκκλησίας, αφού αυτή έχει χρέος με Συνοδικές αποφάσεις να επιβάλλει την τήρηση του Θείου Νόμου και
β. γιατί ο άγιος Νεκτάριος εις ό,τι έπραττε προς την κατεύθυνση της αγάπης προς τους αιρετικούς και σχισματικούς, τελικά ανεφέρετο όπως μαρτυρούν πολλές επιστολές του (βλ. Θεοκλήτου Διονυσάτου, Ο άγιος Νεκτάριος ο Θαυματουργός, σελ. 329 εξ. ) στον Οικουμενικό Πα-τριάρχη, παρ' ότι δεν υπήρξε ποτέ ο άμεσος προκαθήμενός του, για περαιτέρω προώθηση και αξιοποίηση. 

4. Αν αυτό ισχύει για τον μεμονωμένο επίσκοπο, σαν χρέος του από τις επιταγές του ηθικού νόμου του Ευαγγελίου, πολύ περισσότερο ισχύει για τις Συνόδους των Τοπικών Εκκλησιών και για την Ορθόδοξη Εκκλησία στο Σύνολό της.

Β'

1. Ο άγιος Νεκτάριος ομιλώντας για το χρέος του επισκόπου να μεριμνά να έχει επικοινωνία με αγάπη για τους ετεροδόξους και σχισματικούς, στην προσπάθειά του να τους επαναφέρει με τον διάλογο στην επίγνωση της αλήθειας, υπενθυμίζει με έμφαση ότι στον τομέα αυτό αναπτύσσεται δύο ειδών ζήλος: ο ζήλος «κατ' επίγνωσιν» και ο ζήλος «ου κατ' επίγνωσιν». Η τοποθέτηση αυτή του Αγίου μας υπεχρέωσε να αναζητήσωμε στα έργα και να ιδούμε, τι εννοεί. 

Και πράγματι στο βιβλίο του «Γνώθι σ' αυτόν» (κεφ. Ζ § 36, σελ. 179 εξ. ) παραθέτει όπως πάντοτε με σαφήνεια, ξεκάθαρα, τις απόψεις του. 

2. Ας ιδούμε λοιπόν, α. ποιος είναι ο κατ' επίγνωσιν ζηλωτής και β. ποιος είναι ο «ου κατ' επίγνωσιν» ζηλωτής.

α. Ποιος είναι ο κατ' επίγνωση ζηλωτής; Απαντά ο Άγιος. 

«Ο κατ' επίγνωσιν ζηλωτής, δεν είναι ποτέ, δεν μπορεί να είναι ποτέ, μειωμένης Ορθοδόξου αυτοσυνειδησίας άνθρωπος».
«Είναι αληθής ένθους της πίστεως λατρευτής και αυστηρός τηρητής του θείου νόμου και των πατρίων παραδόσεων».
«Διακαίεται από τον πόθον για: διάδοσιν του θείου λόγου, στερέωσιν της πίστεως, ευόδωσιν του έργου της Εκκλησίας, και μείζονα επίδοσιν του θείου κηρύγματος και αποκατάστασιν της βασιλείας του Θεού επί της γης».
Όμως αυτό δεν αρκεί, τονίζει ο άγιος Νεκτάριος.

  
Για να είναι γνήσιος ο ζήλος, οφείλει ο ζηλωτής να «καλλιεργεί και τον έσω άνθρωπον», να είναι Χριστού εικόνα, «εραστής πασών των αρετών». 

Και προσθέτει ο Άγιος: Ο αληθινός ζηλωτής:
«Δεν απαυδά, δεν αποκάμνει, δεν αισθάνεται κάματον, δεν εξαντλείται, δεν δυσθυμεί, αλλά αεί ακμαίος και ζωηρός, εύθυμος και θαρραλέος ορμά προς την εργασίαν».
«Πυρούται υπό ενθέου ζήλου. Και επιζητεί να επεκτείνει τας ενεργείας του προς πάσαν την ανθρωπότητα».
Με τι κίνητρο; «Ορμώμενος εξ αγάπης προς τον θεόν και τον πλησίον». Και γι' αυτό «πράττει τα πάντα μετ' αγάπης και αυταπαρνήσεως».
«Ουδέν πράττει το δυνάμενον να φέρει θλίψιν εις τον πλησίον του».
«Ουδέν εξωθεί αυτόν εις παρεκτροπήν».
«Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του κατ' επίγνωσιν ζηλωτου: Αγάπη θερμή προς τον θεόν και τον πλησίον. Πραότης. Ανεξιθρησκεία. Ευεργεσία. Ευγένεια τρόπων. Είναι ΤΥΠΟΣ ΑΛΗΘΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ».
Συμπέρασμα. 
Τον αληθινό, τον κατ' επίγνωση ζηλωτή, δεν θα τον εύρεις σε τίποτε σκάρτο!

3. Ποιος είναι ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής;
Ό μη κατ' επίγνωση ζηλωτής έχει κατά τον Άγιο μας, τα έξης χαρακτηριστικά (βλ. Γνώθι σ' αυτόν, κεφ. Ζ", § 36, σελ. 179):
«Πλανάται στις σκέψεις και στις ενέργειές του». Δηλαδή ούτε σκέπτεται σωστά, ούτε ενεργεί σωστά. Είναι ένας άνθρωπος λάθος.
«Πράττει τα ενάντια προς τας διατάξεις του Θείου Νόμου». Αυτοχαρακτηρίζεται «ζηλωτής» και «φρουρός των πατρικών παραδόσεων». Προφανώς, από υπερεκτίμηση των απόψεών του και της αποστολής του. Χαρακτηρίζει άλλους, εκείνους που δεν συμφωνούν με τις απόψεις του, «προδότες της Ορθοδόξου πίστεως» και «σε δογματικά ζητήματα μειοδότες». Επικρίνει. Και κατακρίνει. Χάριν της Ορθοδόξου Πίστεως. Δηλαδή;
«Διαπράττει το κακόν, όπως επέλθη το υπ' αυτού ποθούμενον αγαθόν» (=καταντάει εσωτερικά ιησουίτης).

«Εύχεται τω θεώ να ρίψη πυρ εξ ουρανού να κατακαύση πάντας τους μη δεχόμενους τας αρχάς και πεποιθήσεις του». Εκφωνούν εναντίον τους αναθέματα!

«Προς τους ετεροδόξους, μίσος, θυμός, φθόνος, εμπάθεια (=ασφαλώς αυτά δεν είναι ποτέ εκ θεού). Παράλογος επιμονή εν τη προασπίσει των ιδίων φρονημάτων (=πλήρης έλλειψις ταπείνωσης) παράφορος ζήλος προς κατίσχυσιν εν πάσι (=θέλει παντού να του περνάει, να έχει τον τελευταίο λόγο), φιλοδοξία, φιλονικία, έρις, φιλοτάραχον».

Και συμπεραίνει ο άγιος Νεκτάριος: «Ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής είναι άνθρωπος ολέθριος». 
Τα αυστηρά αυτά λόγια του γεμάτου ταπείνωση και αγάπη αγίου Νεκταρίου, πρέπει να μας προβληματίζουν όλους. Και να το έχωμε μόνιμο ερώτημα μέσα μας: Μήπως ο ζήλος μου εκτρέπεται σε ζήλον «ου κατ' επίγνωσιν» και αντί καλού προξενεί κακό; Δοκιμαζέτω έκαστος εαυτόν. Έκαστος τω ιδίω Κυρίω στήκει ή πίπτει.

Γ'

1. Τα προλεχθέντα κάνουν να εγείρεται το ερώτημα:
Μήπως ο άγιος Νεκτάριος είχε καταντήσει (από την πολλή συναισθηματική αγάπη του!) ανεδαφικός και ουτοπικός;
Μήπως δεν είχε τον πικρό ρεαλισμό της δικής μας πείρας; Γιατί εμείς το βλέπομε, ότι ο διάλογος με την Καθολική Εκκλησία βαδίζει προς πλήρη αποτυχία.
Όχι. Ο άγιος είχε μελετήσει καλά όλα τα συναφή προβλήματα. Και στο βιβλίο του «Περί των αιτίων του Σχίσματος» τ. Α', σελ. 159-163, καθιερώνει αρχές, που σήμερα για τους διάλογους είναι καταστατικής αξίας. 

Ας τις ιδούμε:
Λέγει ο άγιος Νεκτάριος: Οι όροι της ενώσεως (μεταξύ Ορθοδόξου και Λατινικής Δυτικής Εκκλησίας) είναι τοιούτοι, ώστε καθιστώσι την ζητουμένην ένωσιν αδύνατον. Διότι δεν έχουν ουδέν σημείον συναντήσεως. Ζητούσι δε εκάτερα τα μέρη παρά της ετέρας Εκκλησίας, ούτε πλείον ούτε έλαττον την άρνησιν εαυτής, την άρνησιν των θεμελιωδών αρχών, εφ' ων εδράζεται όλον το οικοδόμημα της. 

Εμείς ζητούμε να αρνηθούν οι Καθολικοί το πρωτείο, το αλάθητο, το Φιλιόκβε. Όμως επάνω στα δόγματα αυτά σηρίζεται ολόκληρη η Καθολική Εκκλησία. Αν τα αρνηθούν, αρνούνται την Εκκλησίαν τους εκ θεμελίων κάτι που είναι γι' αυτούς πολύ δύσκολο, αν μη και αδύνατο!

Ομοίως εκείνοι ζητούν από εμάς να δεχθούμε το πρωτείο και το αλάθητο. Αλλά και εμείς, αν τα δεχθούμε αυτά, αρνούμεθα εκ θεμελίων την Εκκλησία μας, που στηρίζεται στην Συνοδικότητα. Άρα και αυτό είναι αδύνατο να γίνει! Προς τι λοιπόν ο διάλογος;

2. Και προχωρεί ο Άγιος σε μια ακόμη καταστατικής σπουδαιότητος διατύπωση. Λέγει:
«Εν όσω τα μεν κύρια αίτια του χωρισμού μένωσι τα αυτά, αι δε Εκκλησίαι αντέχωνται των εαυτών, η ένωσις είναι αδύνατος. Ίνα θεμελιωθή ένωσις, πρέπει αύτη να στηρίζεται επί των αυτών άρχων (δηλ. να έχουν τα δύο μέρη αποδεχθή τις αυτές θεμελιώδεις αρχές). Άλλως πας κόπος μάταιος». 
Τα λόγια αυτά του Αγίου ισχύουν ad hoc για τον διάλογο με τους Καθολικούς. 
Ασφαλώς τα ίδια ισχύουν και για τον διάλογο με τους Αντιχαλκηδόνιους. Αν οι Αντιχαλκηδόνιοι μένουν στην Εκκλησιαστική τους ταυτότητα, να αρνούνται την Σύνοδο της Χαλκηδόνος, δε είναι πας κόπος μάταιος;

3. Μετά από αυτά δημιουργείται εύλογα το ερώτημα:
Αν οι ετερόδοξοι εμμένουν στην ταυτότητα της Εκκλησίας τους, και συνεπώς, φαίνεται ολοκάθαρα από την αρχή, ότι «πας κόπος μάταιος», τι λόγο υπάρξεως έχουν οι διάλογοι και οι επικοινωνίες με τους ετεροδόξους, αιρετικούς και σχισματικούς;
Ασφαλώς, θα έπρεπε ο άγιος Νεκτάριος να έλεγε: Λάθος. Συγγνώμη, αν είπα κάπου αλλού στα βιβλία μου κάτι διαφορετικό. Όμως δεν το λέγει.

Τι λέγει;
Ο άγιος Νεκτάριος λέγει: «Εστί λίαν πιθανόν, να ελκύση ο επίσκοπος (ο διαχειριζόμενος τον διάλογον) και την εξ εσφαλμένης περιωπής κρίνουσαν δογματικόν τι ζήτημα Εκκλησίαν». 
Δηλαδή ο άγιος Νεκτάριος λέγει:
Όσο και αν φαίνεται «αδύνατο» και «κόπος μάταιος» «εστί λίαν πιθανόν». Έτσι δεν ξεκινάει κάθε δραστηριότητα εσωτερικής και εξωτερικής ιεραποστολής; Υπάρχει ποτέ σιγουριά για αποτέλεσμα;

Ο διάλογος έχει ένα σκοπό. Να βοηθήσει την ετερόδοξη ή σχισματική «Εκκλησία», να καταλάβει το λάθος της. Γιατί μόνο τότε μπορεί, υπάρχει πιθανότητα, να επανέλθει στην Ορθοδοξία και στην σωτηρία, (αφού η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία Εκκλησία), όχι ένα άτομο μόνο, άλλα ένα σύνολο, μια ολόκληρη «Εκκλησία». 

Και αυτός είναι ο υπέρτατος στόχος κάθε ποιμαντικής: Να ελκύσει σύνολα. Σύνολα μεγάλα. 
Ο στόχος του αγίου Νεκταρίου είναι καθαρά ποιμαντικός. Αφορά στην σωτηρία. Ο επίσκοπος, η Εκκλησία, εργάζεται μόνο για την σωτηρία. Όχι για τα όποια σχέδια. 

Συμπέρασμα:
Η εργασία των ατόμων και της Εκκλησίας (=των ποιμένων) για την σωτηρία, είναι κατά τον απ. Παύλο ένας πόλεμος. Ανέκαθεν στους πολέμους εφάρμοζαν μία τέχνη, που λέγεται στρατηγική. Η στρατηγική είναι μία μεθόδευση ενεργειών. Η καλή μεθόδευση ενεργειών έδωκε σε στρατηγούς περιφανείς νίκες. Η κακή, έγινε αφορμή να διαλυθούν κοσμοκρατορίες. 
Το ίδιο ισχύει και για την πνευματική ζωή. Χρειαζόμαστε στρατηγική, καλή μεθόδευση. 

Στο Γεροντικό διαβάζομε:
Δύο μοναχοί συναντούν χωριστά ο καθένας, έναν ιερέα των ειδώλων στην έρημο. 
Ο πρώτος μιλάει δογματικά, όπως τον έβλεπε υπό το πρίσμα του δόγματος, ότι η ειδωλολατρία είναι δαιμονική θρησκεία και οι ιερείς της υπηρέτες του διαβόλου. Του λέει:
-Αί, αί, δαίμον! Πού τρέχεις;
Ο άλλος [ο άγ. Μακάριος ο Αιγύπτιος και Μέγας] του μιλάει με την χριστιανική καλωσύνη και αγάπη. Του λέει:
-Σωθείης σωθείης, καματηρέ! [=εύχομαι να σωθείς, κουρασμένε άνθρωπε].
Αυτό σημαίνει καλή μεθόδευση καλή στρατηγική.
Ερωτάει με απορία ο ιερέας τον άγιο Μακάριο. 
Τι καλό είδες επάνω μου, χριστιανός συ, και μου μιλάς με τόσο καλό τρόπο;
Απαντά ο άγιος:
Βλέπω, ότι εργάζεσαι για την ψυχή σου με ζήλο. Και σε λυπάμαι, γιατί δεν το έχεις καταλάβει, ότι ο κόπος σου θα πάει χαμένος!... 

Αποτέλεσμα:
Τα λόγια του πρώτου εξόργισαν τον [ειδωλολάτρη] ιερέα τόσο, που όρμησε επάνω του και τον «εσάπισε» στο ξύλο.
Τα λόγια του δευτέρου, τον κατένυξαν τόσο, που άφησε την ειδωλολατρία και το επίζηλο αξίωμά του, και έγινε χριστιανός και μοναχός (διηγήσεις Αββά Μακαρίου, λθ').

Το «πιστεύω» και των δύο μοναχών ήταν το ίδιο. Ο ένας έκαμε μία άκριτη μετωπική επίθεση εναντίον του ιερέα των ειδώλων. Ο άγιος Μακάριος εφάρμοσε μία στρατηγική, έκαμε μια μεθόδευση. Και εκέρδισε μια μεγάλη νίκη. Εκέρδισε έναν άνθρωπο. Εκέρδισε τον αδελφό του. Για την αιώνια ζωή.
Ο άγιος απόστολος Ιωάννης, «πλήρης ων της αγάπης, πλήρης γέγονε και της θεολογίας».

  
Και ο άγιος Νεκτάριος, ο άνθρωπος της άνευ όρων, ορίων και προϋποθέσεων αγάπης και καλωσύνης, με την σιγουριά της αγάπης και της γνώσης της αγίας Ορθοδόξου Πίστεως, θεωρούσε χρέος του να έχει επικοινωνία, και ήταν άνετος στην επικοινωνία, με αιρετικούς και σχισματικούς ποθώντας και επιδιώκοντας την σωτηρία τους. Είχε σωστό κριτήριο. Και σωστό μέτρο. Και έγινε τύπος Ορθοδοξίας και ορθοπραξίας.

ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟΣ, ΤΕΥΧΟΣ 31, 2003 

πηγή

η αληθινή δημοκρατία…. π. Ηλίας Υφαντής

 

Πριν το Πάσχα γράφαμε ότι η Ε΄(πέμπτη) Κυριακή των Νηστειών, θα μπορούσε να ονομαστεί Κυριακή των Αντεξουσιαστών.

Αντίστοιχα θα μπορούσαμε να πούμε ότι και η δεύτερη μετά το Πάσχα Κυριακή (των Μυροφόρων) θα μπορούσε να ονομαστεί Κυριακή της Δημοκρατίας. Της αληθινής, βέβαια δημοκρατία. Που, στα κοσμικά πολιτεύματα, ποτέ δεν υπήρξε, στην πραγματικότητα.

Γιατί και η αθηναϊκή δημοκρατία, για την οποία καυχόμαστε εμείς οι Έλληνες, δεν ήταν πραγματική.

Αν ληφθεί υπόψη ότι οι πολλαπλάσιοι δούλοι δεν συμμετείχαν στις δημοκρατικές διαδικασίες και αντιμετωπίζονταν, περίπου, με τον τρόπο, που σήμερα αντιμετωπίζουμε τα ζώα. Αλλά και οι τωρινές, λεγόμενες, δημοκρατίες δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματική δημοκρατία. Αφού πρόκειται για συγκεκαλυμμένες ολιγαρχίες, φασιστικού μάλιστα χαρακτήρα. Οι οποίες και αυτές αντιμετωπίζουν τους πολίτες, πάνω-κάτω, σαν δούλους.

Η αληθινή δημοκρατία υπήρξε μία και μόνη φορά-πρώτη και, δυστυχώς, μέχρι τώρα, τελευταία-στην πρώτη χριστιανική κοινωνία.

 Η οποία ως βασικό της άξονα είχε την κοινωνική δικαιοσύνη και, πιο συγκεκριμένα, την κοινοκτημοσύνη. Αφού «είχαν, όπως μας λένε οι Πράξεις των Αποστόλων (Δ, 32-35), οι πρώτοι χριστιανοί όλοι μια ψυχή και μια καρδιά. Και κανένας τους δεν έλεγε για κάτι ότι είναι δικό του. Αλλά ήταν όλα για όλους κοινά. Όπου ο καθένας πρόσφερε ανάλογα με τις δυνάμεις του και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας φτωχός ανάμεσά τους»! Ιδανικό, που προβλήθηκε δεκαοχτώ αιώνες αργότερα (1848) από το «κομμουνιστικό μανιφέστο» του Μαρξ.

Αλλά και η υποδειγματική αυτή κοινωνία διαταράχθηκε απ’ την ιδιοτέλεια των εχόντων και κατεχόντων.

 Εναντίον των οποίων διαμαρτυρήθηκαν οι θιγόμενοι προς τους αποστόλους. Οι οποίοι δεν ενήργησαν αυταρχικά, ώστε να επιβάλουν κάποιους «ημέτερους». Αλλά, προκειμένου να λύσουν τα προβλήματά τους, τους συνέστησαν να κάμουν εκλογές(Πράξεων: ΣΤ:1-7):.

Είναι δε αξιοσημείωτες οι αρχές, που έθεσαν, ως προϋπόθεση, για τη διεξαγωγή των εκλογών :

Τους συνέστησαν να εκλέξουν ανθρώπους με καλή φήμη. Γεγονός, που, αναπόφευκτα, μας παραπέμπει στη σημερινή πραγματικότητα. Οπότε ο λαός εκλέγει, συχνά, τους πλέον διεφθαρμένους και διεστραμμένους προδότες, με τη χειρότερη φήμη. Σε σύγκριση με τους οποίους πολλοί απ’ αυτούς, που είναι έγκλειστοι στις φυλακές, να φαντάζουν αγγελούδια. Και το πλέον ακατανόητο είναι ότι οι απατεώνες αυτοί εκλέγονται, κάποτε, με την υπόδειξη των πνευματικών, υποτίθεται, καθοδηγητών του λαού. Που, στην περίπτωση των χριστιανών, είναι οι ιερείς και οι επίσκοποι.

Και πώς θα μπορούσε να γινόταν διαφορετικά, όταν στην περίπτωση της εκλογής των μητροπολιτών συμβαίνει το ασύγκριτα χειρότερο:

Αφού οι μητροπολίτες, σε αντίθεση με τις υποδείξεις των αποστόλων και τις υποδειγματικές εκλογές των πρώτων χριστιανών, εκλέγονται απ’ την ολιγαρχία των δεσποτάδων, ερήμην του λαού.

Μια άλλη αρχή ήταν να έχουν οι εκλεγόμενοι σοφία.

 Δηλαδή γνώση του αντικειμένου, με το οποίο θα καταπιαστούν. Και πάλι, σε αντίθεση με ο, τι συμβαίνει, πολύ συχνά, σήμερα. Οπότε, για κάποιες αρμοδιότητες ζωτικής σημασίας εκλέγονται οι πλέον ακατάλληλοι. Με αποτέλεσμα, αντί να βρίσκονται λύσεις, να δημιουργούνται περισσότερα και μεγαλύτερα προβλήματα.

Και το πάντων χείριστο είναι που εκλέγονται, κάποτε, όχι οι απλά ακατάλληλοι, αλλά και οι πλέον εχθρικοί προς το λαό.

Οι οποίοι χαλκεύουν σε βάρος του  άλυτα προβλήματα και θανάσιμες παγίδες. Όπως, συμβαίνει, τώρα, με την υπαγωγή μας στο ΔΝΤ. Η οποία δεν αποβλέπει, στη διάσωση της ελληνικής οικονομίας, όπως οι απατεώνες  πολιτικοί διατείνονται, αλλά εκτέλεση δολοφονικού σχεδίου σε βάρος μας. Προκειμένου να εξυπηρετηθούν  τα σκοτεινά συμφέροντα τα δικά τους και των τοκογλύφων.

Η τρίτη αρχή, που οι απόστολοι υπέδειξαν στο λαό ήταν να εκλέγουν ανθρώπους φωτισμένους από το Άγιο Πνεύμα.

 Γιατί η εμβέλεια του ανθρωπίνου πνεύματος είναι περιορισμένη. Με αποτέλεσμα, ακόμη και οι πιο σοφοί άνθρωποι, που στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις, να κάνουν, συχνά, σφάλματα. Γεγονός, για το οποίο οι απόστολοι είχαν πικρή πείρα, πρώτα-πρώτα, απ’ τον ίδιο τον εαυτό τους. Γιατί, πριν την Πεντηκοστή, είχαν περιπέσει σε αλλεπάλληλες αλλοπρόσαλλες καταστάσεις. Ενώ, όταν έμαθαν τη γλώσσα του Αγίου Πνεύματος, πέτυχαν πράγματα πολύ ανώτερα απ’ τις δυνατότητές τους…

Έκαμαν, λοιπόν, οι πρώτοι χριστιανοί τις εκλογές, με βάση τις αρχές, που τους υπέδειξαν οι απόστολοι.

Με τη συμμετοχή, για πρώτη φορά, στην παγκόσμια ιστορία, και των γυναικών. Και είναι χαρακτηριστικό ότι αυτούς, που εξέλεξαν, τους ονόμασαν διακόνους. Που σημαίνει υπηρέτες και όχι αφεντάδες του λαού. Και το αποτέλεσμα ήταν αξιοθαύμαστο. Αφού η χριστιανική κοινωνία αυξανόταν, με ραγδαία ταχύτητα, και πληθυσμιακά και ποιοτικά…

Άμποτε, κάποτε, οι άνθρωποι-και πρώτοι απ’ όλους οι, λεγόμενοι, χριστιανοί-να ξαναγύριζαν στο ξεχασμένο Ευαγγέλιο.

Και η Κυριακή των Μυροφόρων να καθιερωνόταν, ως η Κυριακή της δημοκρατίας. Όμως….

Ποιοι θα έστεργαν μια τέτοια καθιέρωση; ‘Όταν ακόμη και οι, λεγόμενοι, εκπρόσωποι της Εκκλησίας φοβούνται τη δημοκρατία!

Όταν τρέμουν το Ευαγγέλιο της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν και υπηρετούν!…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΩΝ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ» ΚΑΙ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΥ»

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Κάποτε σε μια άλλη εποχή όταν γίνονταν συγκεντρώσεις των δημοκρατικών και αριστερών υπήρχαν οι  αντισυγκεντρώσεις και οι διάφοροι  βαλτοί και παρακρατικοί που δημιουργούσαν επεισόδια πάντα σε βάρος των διαδηλωτών  διαλύοντας τις συγκεντρώσεις τους συχνά με άγριο ξύλο. Ήταν η εποχή της μαύρης λογοκρισίας έναντι σε κάθε τι που ήταν αντίθετο σε εν άκρως συντηρητικό και αυταρχικό σύστημα

Ποτέ δε μπορούσα να φανταστώ ότι θα έρχονταν κάποια εποχή που ο φασισμός θα άλλαζε μάσκα και θα αντιστρέφονταν ενάντια σε καθετί που θα τολμούσε να  υποστηρίξει πατριωτικές θέσεις, να μιλήσει υπέρ του ελληνισμού και κατά της άγρια σύγχρονης νεοταξικής  λεηλασίας σε κάθε τι ελληνορθόδοξο ενώ μια στυγνή λογοκρισία κατευθυνόμενη από μια σειρά αθλίων ΜΜΕ, κανάλια, εφημερίδες, περιοδικά, σε ένα όργιο παραπληροφόρησης θα καταπίεζε  μέχρι εξόντωσης κάθε αντίθετη φωνή που θα τολμούσε  να κάνει το αυτονόητο δηλαδή να περιγράψει μια κατάσταση που ζούμε καθημερινά.  Μια πραγματικότητα με εκατομμύρια λαθρομετανάστες, αδίστακτους φανατικούς μουσουλμάνους που είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή με το κατάλληλο ερέθισμα να πιούν το αίμα κάθε «άπιστου», (όρα Συρία). Το αποκορύφωμα όλων αυτών είναι  το φασιστικό «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο που πολιτικοποιεί απόψεις και που θα ζήλευαν οι διάφοροι Χίτλερ, Μουσολίνι, Στάλιν, κλπ.

ΤΟ 65% των τροφίμων στις ελληνικές φύλακες είναι αλλοδαποί, τα μεγαλύτερα και πιο στυγνά εγκλήματα που έχουν γίνει τις τελευταίες δυο δεκαετίες έχουν γίνει από αλλοδαπούς ενώ διάφορες συμμορίες αλλοδαπών λυμαίνονται ολόκληρες περιοχές των μεγάλων αστικών κέντρων σε σημείο που δεν μπορεί κάνεις να κυκλοφορήσει αμέριμνος μετά από κάποια ώρα. Βεβαία δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η προώθηση όλου αυτού του απελπισμένου κόσμου στην χώρα μας έγινε σκόπιμα αφ’ ενός για να πλουτίσουν κάποιοι απατεώνας επιχειρηματίες με την μαύρη εργασία τους και αφ έτερου για να αλλοιωθεί όλη η σύνθεση  του εγχώριου πληθυσμού έτσι ώστε να ελέγχεται καλυτέρα και να μην μπορεί να ενωθεί για να αντιδράσει σε όλη αυτή την νεοταξική  θύελλα. Τώρα όποιος ομιλεί γι’ αυτά θα μπαίνει…μέσα. Έτσι έφτασαν στο έσχατο σημείο της φασιστικής τους συμπεριφοράς να θέλουν να επιβληθούν μέσω διαταγμάτων. Τύφλα νάχουν όλοι οι προηγούμενοι δικτάτορες από τους σημερινούς «δημοκρατικούς» «αριστερούς» και «προοδευτικούς» που έχουν καταξεφτυλύσει κάθε έννοια δημοκρατικότητας.

Αλλά ο φασισμός των «δημοκρατικών» δεν σταματά εδώ. Πλέον δεν κρατούν κανένα πρόσχημα και ετοιμάζονται να στείλουν στις φύλακες όποιον θα τολμήσει να προασπιστεί τα δικαιώματα των ελλήνων πολιτών γιατί ακριβώς θα είναι… ελληνικής καταγωγής.  Ένας σκληρός ανθελληνικός ρατσισμός από τους «αντιρατσιστές» της νέας Τάξης που σιχαίνεται κάθε ιστορική αναφορά που είναι υπέρ του ελληνισμού ενώ σε κάθε ευκαιρία απαξιώνει με ευχαρίστηση κάθε ελληνορθόδοξο χριστιανικό σύμβολο. Σήμερα ο φασισμός έχει βρει τους πιο άξιους εκπροσώπους του και αυτοί είναι τα αποκαλούμενα «προοδευτικά» «δημοκρατικά» κόμματα. Δημοκρατία με διατάγματα και ελευθερία με ποινικοποίηση των ιδεών είναι το κατάντημα τους.  

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

 πηγή

ΠΩΣ ΘΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΟΥΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

Αρχιμ. Κύριλλου

 Η ζωή μας μπορεί να μεταμορφωθεί ολοκληρωτικά όταν με οδηγό την ταπείνωση, την αγάπη και την αφοσίωση στον Θεό αρχίσουμε την προσπάθειά μας να ανεβούμε πνευματικά, ακολουθώντας τον Χριστό στο όρος Θαβώρ της Μεταμορφώσεως. Αλλά για να μας πάρει μαζί Του ο Χριστός πρέπει να Του ζητήσουμε, να Τον παρακαλέσουμε με όλη την δύναμη της ψυχής μας. Ο Θεός δεν έρχεται, αν δεν Τον καλέσουμε εμείς. Ας προσέξουμε την ευαγγελική αφήγηση για την Μεταμόρφωση του Κυρίου στο όρος Θαβώρ, και πολλά θα καταλάβουμε. Το Ευαγγέλιο αναφέρει ότι»παραλαμβάνει ο Ιησούς τον Πέτρον, τον Ιάκωβον και τον Ιωάννην, και αναφέρει αυτούς εις όρος υψηλόν κατ’ ιδίαν μόνους» (Μαρκ. 9,2). Άρα δεν πηγαίνουμε μόνοι σε πνευματικές αναβάσεις, πρέπει πρώτα να μας παραλάβει ο ίδιος ο Χριστός. Και για να συμβεί αυτό, πρέπει πρώτα να μετανοήσουμε και να δώσουμε όλη μας την ύπαρξη στον Χριστό. Για να ανεβούμε »εις όρος υψηλόν», δηλ. να προοδεύσουμε στην αρετή, πρέπει πρώτα να απαρνηθούμε το πνεύμα και την γοητεία του κόσμου τούτου, που μας κρατάει χαμηλά στο σκοτάδι της αμαρτίας. Η φράση »κατ’ ιδίαν μόνους» έχει την δική της σημασία και πρέπει να την προσέξουμε. Είναι η ιερή μόνωση της ψυχής αφού αρνηθεί τα κοσμικά, απομακρυνθεί από την αμαρτία, και με την βοήθεια του Κυρίου, αρχίζει την πνευματική αναρρίχηση. Όταν μετανοήσουμε για τις αμαρτίες μας και καθαρίσουμε την καρδιά μας από την βρωμιά της αμαρτίας, τόσο ευκολότερα θα ανεβούμε στο όρος Θαβώρ.

Ο Θεός μας καλεί όλους στην πνευματική αυτή ανάβαση, διότι »πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α’ Τιμ. 2,4). Όλοι είμαστε προσκεκλημένοι σε σωτηρία. Το λάθος μας πολλές φορές είναι ότι πλησιάζουμε τον Θεό εξωτερικά, τυπικά, και όχι εσωτερικά, με την καρδιά μας. Πριν από τις καλές πράξεις προηγείται η πίστη στον Χριστό, αλλιώς είμαστε υποκριτές άλλα πράττοντες προς τα έξω, για τον τύπο, και άλλα κρύβει η ψυχή μας που δεν έχει βρει την αληθινή πίστη στο πρόσωπο του Χριστού. Όποιος θέλει να ανεβεί στο όρος Θαβώρ, να μεταμορφωθεί πνευματικά, πρέπει να υπακούει στον Χριστό και να ακολουθεί το δικό Του παράδειγμα της αυτοθυσιαστικής αγάπης. Ο Χριστός μας δίνει την δύναμη αγαπούμε θυσιαστικά και να έχουμε γερά πατήματα στον ανηφορικό μας δρόμο. Με τις αρετές της πίστεως, της ελπίδος και της αγάπης, που είναι η μεγαλυτέρα των τριών αυτών αρετών (Α’ Κορ. 13,13), μόνον με αυτές μπορούμε να αρνηθούμε τον κόσμο και να ακολουθήσουμε τον Χριστό.

πηγή