Συγκλονιστικές φωτογραφίες απο την πορεία χιλιάδων Ρώσων σε λιτανεία 150 χιλιμέτρων!!!

Στις 3 Ιουνίου 2013 ξεκίνησε η φετεινή λιτανεία της θαυματουργής
εικόνας του Αγίου Νικολάου Velikoretsky, από την πόλη της Kirov στο χωριό
Velikoretskoye, στις όχθες του μεγάλου ποταμού, όπου πρίν από 600 χρόνια
έχει ανακαλυφθεί θαυματουργή εικόνα.

Η λιτανεία  ξεκινά από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Σεραφείμ στο
Κίροφ, περνάει μέσα από το χωριό Makar, το χωριό Bobino, και καταλήγει
στο χωριό Velikoretskoye.  Οι προσκυνητές,που συμμετέχουν στην λιτανεία,
πρέπει να περάσουν μέσα από τα χωράφια, δάση και βάλτους διανύοντας
απόσταση πάνω από  150 km (χιλιόμετρα). Οι πληροφορίες λένε ότι στην
φετεινή λιτανεία συμμετέχουν πάνω από 30000 άνθρωποι.

Η παράδοση της πομπής Velikoretsky έχει πάνω από έξι αιώνες.Η
ανακάλυψη της εικόνας  του Αγίου Νικολάου έγινε το 1383. Ο αγρότης από
το χωριό Agalakov Krutitsy βρήκε την εικόνα στις όχθες του Μεγάλου
Ποταμού  Great,κοντά στο χωριό Velikoretskoye,εξ ου και το όνομα,της
λιτανευτικής  πομπής – Velikoretskaya.

Γύρω στα 1400 η εικόνα στέλνεται,για λόγους ασφαλείας, στην πόλη Khlynov που τότε ονομαζόταν  Vyatka, και αργότερα – Kirov.

Σε  ανάμνηση της εύρεσης της εικόνας του Αγίου Νικολάου,καθιερώθηκε
από τα πρώτα χρόνια,η λιτανευτική πομπή  στον τόπο της ανεύρεσης της
 και έτσι δημιουργήθηκε η λιτανευτική πομπή Velikoretskaya

Η θαυματουργή όμως εικόνα χάθηκε το 1935 με την καταστροφή του
 καθεδρικού ναού Vyatkian Trinity Cathedral..Το 1930 η λιτανευτική πομπή
Velikoretskaya  είχε απαγορευτεί και άρχισε να ξαναπραγματοποιείται το
1989,λιτανεύοντας ένα πιστό αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας του Αγίου
Νικολάου.

ΔΕΙΤΕ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ.Pravmir.com

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ.Pravmir.com

πηγή

Παραδείγματα Μετανοίας

«Η επιστροφή του Ασώτου».
Έργο του Remrandt.

Ας έρθουμε και σε παραδείγματα άλλων ανθρώπων που σώθηκαν με τη μετάνοια. Αλλά ίσως να υπάρχει και καμιά γυναίκα ανάμεσά σας που θα πει: Έπεσα σε πορνεία, σε μοιχεία, μόλυνα το σώμα μου με πολλές και διάφορες ασέλγειες. Υπάρχει άραγε και για μένα σωτηρία;

Θυμήσου, εσύ που κάνεις αυτό το ερώτημα, τη Ραάβ και έλπιζε και συ στη σωτηρία. Γιατί, αν σώθηκε εκείνη που πόρνευσε φανερά και δημόσια, άραγε όποια πόρνευσε κάποτε, και μάλιστα πριν δεχτεί τη Χάρη του Βαπτίσματος, δεν μπορεί να σωθεί με τη νηστεία και τη μετάνοια; Ερεύνησε και ρώτησε να μάθεις, πώς σώθηκε εκείνη. Είπε μονάχα αυτό: «μόνο ο Θεός σας, υπάρχει στον ουρανό και στη γη» (Πρβλ. Ιησ. Ν. 2,11). Είπε, «ο Θεός σας»! Δεν τόλμησε να τον ονομάσει και δικό της Θεό, εξαιτίας της αμαρτωλότητάς της. Και αν θέλεις να βεβαιωθείς ότι ο Θεός τη συγχώρεσε και τη δέχτηκε πάλι κοντά Του, έχεις γραπτή ομολογία που αναφέρεται στον Ψαλμό: «Θα θυμηθώ τη Ραάβ και τη Βαβυλώνα, οι οποίες με αναγνωρίζουν ως Θεό» (Ψαλμ. 86,4). Ω, μεγάλη φιλανθρωπία του Θεού, να καταδέχεται να μνημονεύει και τις πόρνες μέσα στην Αγία Γραφή! Και όχι απλώς να τις μνημονεύει, αλλά και να λέει: «Θα θυμηθώ τη Ραάβ και τη Βαβυλώνα» και να συμπληρώνει: «Εκείνες που με αναγνωρίζουν ως Θεό». 

Υπάρχει λοιπόν και για τους άντρες και για τις γυναίκες σωτηρία και είναι εκείνη που έρχεται με τη μετάνοια. 

Ακόμα και αν αμαρτήσει ένας ολόκληρος λαός δεν νικάει τη φιλανθρωπία του Θεού. Ο Ισραηλιτικός λαός στράφηκε στην ειδωλολατρία και λάτρευσε το χρυσό μοσχάρι και όμως ο Θεός δεν έπαυσε να αγαπά αυτόν το λαό. Αρνήθηκαν οι άνθρωποι το Θεό, αλλά ο Θεός δεν αρνήθηκε τον εαυτό Του. (Πρβλ. Β’ Τιμ. 2, 13). ‘ Ασέβησαν και, λατρεύοντας το χρυσό μοσχάρι, είπαν: «Ισραηλιτικέ λαέ, αυτοί είναι οι θεοί που σε λύτρωσαν από τη δουλεία στους Αιγυπτίους;» (Εξ. 32,8). Και πάλι όμως, όπως πάντα, έτσι και τώρα, ο Θεός τους έσωσε. Και δεν είχε αμαρτήσει μονάχα ο λαός, αλλά και ο αρχιερέας τους ο Ααρών. Ο ίδιος ο Μωυσής λέει ότι ο Θεός οργίστηκε κατά του Ααρών: «Και εγώ δεήθηκα στο Θεό γι’ αυτόν και ο Θεός τον συγχώρεσε» (Πρβλ. Δευτ. 9, 20). Και κάτι ακόμα. Ο Μωυσής, ζητώντας χάρη, για τον αρχιερέα που αμάρτησε, έκανε τον Κύριο να σπλαχνιστεί τον Ααρών. Και ο Ιησούς, ο Μονογενής Υιός του Θεού, όταν μεσιτεύει για μας στο Θεό-Πατέρα, δεν θα πετύχει την άφεση των αμαρτιών μας; Πώς είναι δυνατόν να μη στερήσει τον Ααρών από το αρχιερατικό αξίωμα, αν και είχε πέσει σε τέτοιο αμάρτημα και να εμποδίσει ο Θεός εσένα να πάρεις το δρόμο της δικής σου σωτηρίας, τώρα που αφήνεις την ειδωλολατρία των Εθνικών και έρχεσαι προς Αυτόν; 

Μετανόησε λοιπόν, άνθρωπέ μου, και συ και δεν θα δυσκολευτεί η Θεία Χάρη να σε επισκιάσει. Μόνο πρόσεξε από τώρα και στο εξής, στη συνέχεια της ζωής σου, να μην πέσεις θεληματικά σε αμαρτήματα. Ο Θεός είναι αληθινά και πραγματικά φιλάνθρωπος και δεν θα μπορούσε να διηγηθεί κανείς το μέγεθος της φιλανθρωπίας Του, ακόμη και αν ήταν δυνατόν, ασταμάτητα, να ομιλεί αιωνίως. Αλλά, και αν ακόμη ήταν δυνατόν να μαζευτούν όλοι οι άνθρωποι όλων των λαών και όλων των αιώνων και να προσπαθήσουν συντονισμένα να διηγηθούν ένα μόνο μέρος της θείας φιλανθρωπίας και πάλι δεν θα το κατόρθωναν. Εμείς σας αναφέραμε ένα μικρό μέρος απ’ όσα έχουν γραφτεί για τη φιλανθρωπία, που ο Θεός έχει δείξει στους ανθρώπους. Δεν ξέρουμε βέβαια και πόσα ακόμα έχει συγχωρέσει και στους αγγέλους, επειδή και οι άγγελοι έχουν ανάγκη συγχώρησης, αφού μονάχα ένας είναι ο αναμάρτητος, ο Ιησούς, που καθαρίζει τις αμαρτίες μας. Αλλά είναι αρκετά όσα είπαμε γι’ αυτούς. 

Αν όμως θέλεις να σου φανερώσω και άλλα παραδείγματα βοηθητικά για τη δική μας μετάνοια, έλα να επισκεφθούμε τον μακάριο Δαβίδ. Αυτός μπορεί να γίνει και σε σένα υπόδειγμα πραγματικής μετάνοιας. Έπεσε σε παράπτωμα ο μεγάλος αυτός άνθρωπος. Μετά από τη μεσημεριανή ανάπαυσή του, το δειλινό, καθώς περπατούσε πάνω στο δώμα (Πρβλ. Β’ Βασ. 11, 2), κοίταζε ολόγυρα και ρέμβαζε. Τότε έπαθε κάτι που μπορεί να συμβεί σε κάθε άνθρωπο. Έγινε η αμαρτία, αλλά τότε συνάμα δεν χάθηκε και η αγαθή διάθεση για την ομολογία του αμαρτήματος. Ήρθε ο προφήτης Νάθαν, ταχύς ελεγκτής και γιατρός του τραύματος και είπε: «Οργίστηκε ο Θεός. Αμάρτησες», είπε ο απλός υπήκοος στο βασιλιά. Αλλά ο πορφυροντυμένος βασιλιάς Δαβίδ δεν αγανάκτησε, γιατί δεν είχε την προσοχή του στραμμένη σ’ αυτόν που του μιλούσε, αλλά σ’ Εκείνον που τον είχε αποστείλει. Δεν τύφλωσε το νου του η κενοδοξία και δεν υπερηφανευόταν, που ήταν βασιλιάς και αρχιστράτηγος των πολυάριθμων στρατευμένων υπηκόων του, γιατί έβλεπε με τα νοερά μάτια της ψυχής του τον αγγελικό στρατό του Κυρίου και ατένιζε με αγωνία και θλίψη τον αόρατο Θεό, σαν να τον είχε ένσαρκο ενώπιόν του. Απάντησε λοιπόν στον προφήτη, που είχε έρθει να τον βρει και να τον ελέγξει ή για να πω καλύτερα, αποκρίθηκε, μιλώντας διά μέσου του προφήτη, στο Θεό, ο οποίος είχε αποστείλει τον προφήτη, και είπε: «Αμάρτησα ενώπιον του Κυρίου» (Πρβλ. Β’ Βασ. 12,13). Βλέπεις την ταπεινοφροσύνη του βασιλιά; Βλέπεις την εξομολόγηση; Μήπως τον είχε ελέγξει κανένας ή μήπως είχαν αντιληφθεί πολλοί την αμαρτία του; Σε λίγες ώρες μέσα συντελέστηκε η αμαρτία και αμέσως παρουσιάστηκε ο προφήτης και τον επιτίμησε γι’ αυτή. Ο βασιλιάς αμέσως την ομολόγησε και ακριβώς επειδή ομολόγησε με συναίσθηση και λύπη την αμαρτία, δέχτηκε ταυτόχρονα και τη γιατρειά. Και ο προφήτης Νάθαν, ο οποίος τον είχε απειλήσει, του λέει εκείνη τη στιγμή: «Ο Θεός συγχώρεσε την αμαρτία σου». Βλέπεις την τόσο γρήγορη αλλαγή της απόφασης του φιλάνθρωπου Θεού; Στη συνέχεια όμως του λέγει. Με την αμαρτία σου έχεις ξεσηκώσει εναντίον σου τους εχθρούς του Κυρίου σου. Γιατί και πριν, που ζούσες, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, είχες πολλούς εχθρούς, αλλά σε φρουρούσε η Χάρη του Θεού, εξαιτίας της σωφροσύνης σου. Τώρα όμως που πρόδωσες το τόσο μεγάλο όπλο, έχεις έτοιμους εναντίον σου τους εχθρούς, οι οποίοι έχουν ήδη οργανώσει στρατιωτική επίθεση κατά του Ισραήλ. 

Μ’ αυτόν τον τρόπο λοιπόν ο προφήτης έφερε στο Δαβίδ το παρήγορο μήνυμα της συγχωρήσεώς του από το Θεό. Αλλ’ εκείνος ο μακάριος, αν και τόσο καθαρά και δυνατά άκουσε τους λόγους: «Ο Θεός συγχώρεσε το αμάρτημά σου», εν τούτοις, αν και ήταν βασιλιάς, δεν θέλησε να ανακόψει την διαδικασία της μετάνοιας του. Έβγαλε τη βασιλική πορφύρα και «φόρεσε σάκκο». Δεν ξανακάθισε στον πολύτιμο και χρυσοποίκιλτο θρόνο του, αλλά καθόταν πάνω στη στάχτη. Και δεν καθόταν μονάχα πάνω στη στάχτη, αλλά έτρωγε και στάχτη, όπως ο ίδιος λέει: «Έφαγα για ψωμί τη στάχτη και μέσα στο ποτό μου έτρεχαν τα δάκρυα μου» (Ψαλμ. 101, 10). Από τα ίδια μάτια, που ξεχύθηκε η πονηρή και παράνομη επιθυμία, τώρα έτρεχαν ασταμάτητα και εξαντλητικά δάκρυα μετάνοιας, ώστε να φαίνονται τελείως συντριμμένα, και έλεγε: «Θα λούσω κάθε βράδυ το κρεβάτι μου και με τα δάκρυα μου θα ποτίσω τα στρωσίδια μου» (Ψαλμ. 6,7). Ενώ οι άρχοντες τον παρακαλούσαν να φάει ψωμί, εκείνος δεν υποχωρούσε. Και νήστεψε επτά ολόκληρες ημέρες. Αν λοιπόν ο βασιλιάς έτσι εξομολογιόταν, εσύ ο ιδιώτης δεν έχεις υποχρέωση να εξομολογείσαι; Και μετά από την επανάσταση του Αβεσαλώμ, ενώ μπορούσε να φύγει από άλλους δρόμους, εκείνος προτίμησε να περάσει από το Όρος των Ελαίων, σαν να ζητούσε με το λογισμό του το έλεος εκείνου, του λυτρωτή, που έμελλε να ανέβει από εκεί στους ουρανούς. Και ενώ τον καταριέται πολύ βαριά ο Σεμεΐ, ο Δαβίδ λέει: «Αφήστε τον να καταριέται» (Β’ Βασ. 16,11). Γιατί, ήδη ήξερε ο Δαβίδ, ότι οποίος συγχωρεί, θα συγχωρεθεί. 

Βλέπεις ότι είναι πολύ ωφέλιμο πράγμα η εξομολόγηση; Βλέπεις ότι σε όσους μετανοούν χαρίζεται η σωτηρία; Και ο Σολομών έπεσε στην αμαρτία. Αλλά τί είπε: «Ναι, έπεσα αλλά στη συνέχεια μετανόησα» (Παροιμ. 24, 32). Και ο βασιλιάς της Σαμάρειας Αχαάβ έπεσε σε μεγάλη παρανομία και έγινε από τους πιό μεγάλους ειδωλολάτρες. Έγινε φονιάς προφήτη. Ζούσε χωρίς ίχνος ευσέβειας και επιθυμούσε να αρπάξει ξένα αμπέλια και χωράφια. Αλλά τότε που ο Αχαάβ προκάλεσε τον φόνο του Ναβουθαί, με τη μεσολάβηση της Ιεζάβελ, μόνο με το να έρθει ο προφήτης Ηλίας και να τον απειλήσει, έσκισε τα ρούχα του και ντύθηκε σάκκο. (Πρβλ. Γ’ Βασ. 20,27). Και τί είπε ο φιλάνθρωπος Θεός στον Ηλία; «Βλέπεις πως ήρθε σε συναίσθηση της παρουσίας μου και κατανύχτηκε ο Αχαάβ;» (Γ’ Βασ. 20, 29). Γιατί ήθελε με αυτά τα λόγια να εμπνεύσει στο φλογερό ζήλο του προφήτη, τη συγκατάβαση για τη μετάνοια του φονιά. Δεν θα του κάνω, λέει, κακό όσο ζει. Και ενώ επρόκειτο και μετά από τη συγχώρεσή του, να μην απομακρυνθεί ο Αχαάβ από την κακία, τον συγχωρεί Εκείνος, ο μόνος που χαρίζει την άφεση και τη συγνώμη. Γνώριζε βέβαια ο Θεός το τί θα έκανε στη συνέχεια ο Αχαάβ. Αλλά Εκείνος του δώριζε τώρα τη συγχώρεση, αδράχνοντας την κατάλληλη στιγμή, κατά την οποία ο Αχαάβ έδειξε μεταμέλεια. Γιατί αυτό είναι χαρακτηριστικό δίκαιου δικαστή, να αντιμετωπίζει χωριστά κάθε αδίκημα και να το δικάζει σύμφωνα με τις συνθήκες που διαπράχτηκε και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επιδείχτηκε η μεταμέλεια. 

Ο Ιεροβοάμ επίσης στεκόταν μπροστά στο βωμό και θυσίαζε στα είδωλα. Και τη στιγμή που άπλωσε το χέρι του για να διατάξει να συλλάβουν τον προφήτη που τον έλεγχε, ξεράθηκε το χέρι του. 

Γνωρίζοντας όμως, εμπειρικά πια, γιατί του συνέβη αυτό, είπε: «Προσευχήσου στον Κύριο για μένα» (Πρβλ. Γ’ Βασ. 13,6). Και επειδή αυτά τα λόγια τα είπε με μετάνοια, αποκαταστάθηκε το παράλυτο χέρι του. Αν λοιπόν ο προφήτης γιάτρεψε τον Ιεροβοάμ, άραγε δεν είναι σε θέση ο Χριστός να γιατρέψει και σένα και να σ’ ελευθερώσει από τις αμαρτίες σου; Ξεπέρασε και ο Μανασσής κάθε βαθμό παρανομίας. Πριόνισε τον προφήτη Ησαΐα, μιάνθηκε με την πίστη και τη λατρεία των ειδώλων και γέμισε την Ιερουσαλήμ με πλήθος από αθώα θύματα (Πρβλ. Δ’ Βαο. 4, 16). Αλλά όταν μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα, εκεί, όσο τα βάσανά του γίνονταν μεγαλύτερα, τόσο βαθύτερη γινόταν η συντριβή και η μετάνοιά του, ώστε θεραπεύτηκε. Λέει λοιπόν η Αγία Γραφή: «Ταπεινώθηκε ο Μανασσής ενώπιον του Κυρίου, προσευχήθηκε και ο Κύριος τον άκουσε και του χάρισε πάλι τη βασιλεία» (Πρβλ. Β’ Παρλ. 33, 12-13). Και αν σώθηκε με τη μετάνοια εκείνος που πριόνισε τον προφήτη, εσύ που δεν έκανες κάτι τόσο φοβερό, δεν θα σωθείς; Το νου σου λοιπόν, να μην υποτιμήσεις τόσο επιπόλαια τη δύναμη της μετάνοιας. 

πηγή: Αγ. Κυρίλλου Ιεροσολύμων, «Κατηχήσεις» -Κατήχηση Β΄, σ. 60-65. Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου, Καρέας. 1991
πηγή

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο «διάβολος» προβοκάτορας: Χρυσή Αυγή

Με λεκτικές υπεκφυγές, ευτελείς μικροπονηριές και πολιτικές σκοπιμότητες για να μην απομονωθούμε από φίλους ή κόμματα δεν θα βοηθήσουν κανένα να ξεφύγει από τους κινδύνους της Ιστορίας και τις εφιαλτικές απειλές που προδιαγράφονται μπροστά στα μάτια μας. 

ΣΗΜΕΡΑ κανένας δεν έχει το ευεργέτημα ούτε της αναστολής, ούτε της αναβολής. Τα μισόλογα είναι ανεύθυνος σκεπτικισμός και πτώση ηθικού που ισοδυναμούν με ΠΡΟΔΟΣΙΑ. 

Βρισκόμαστε μπροστά στις πιο απειλητικές και καταστροφικές προοπτικές της Ιστορίας.

Δεν απειλείται μόνο η οικονομική, κοινωνική και πολιτική μας υπόσταση, η ιστορική μας υπόσταση, αλλά και η ΣΚΕΨΗ, η ΒΟΥΛΗΣΗ και οι ΛΕΞΕΙΣ… 

Έχουν, ήδη, καταστήσει μισοπαράνομη τη ΣΚΕΨΗ και τη Βούληση, τις έχουν επιστρατεύσει. 

Ο στρατιωτικός γύψος που έχει επιβληθεί στις απεργίες και ιδιαίτερα στην απεργία των εκπαιδευτικών δεν βγάζει στην παρανομία μόνο την ΠΡΑΞΗ, αλλά και τη ΣΚΕΨΗ και τη ΒΟΥΛΗΣΗ: Αυτό απαστράπτει με την ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ επιστράτευση των εκπαιδευτικών… 

Το νέο «αντιρατσιστικό» τρόμο-θέτημα που προωθεί η κυβέρνηση με την απλόχερη πολιτική χορηγία της «αριστεράς» βγάζει ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ στην παρανομία τη ΣΚΕΨΗ και ΚΑΤΑΡΓΕΙ και τον πλούτο της ελληνικής ΓΛΩΣΣΑΣ. 

Και η ΓΛΩΣΣΑ πλέον παράνομη. Θα διώκονται και οι ΛΕΞΕΙΣ… 

Σημείωση: Φυσικά είναι πλεονασμός το να λέμε παράνομη η σκέψη και η γλώσσα. Σκέψη και Γλώσσα είναι αλληλένδετα: Από τη στιγμή που η Σκέψη εντοιχίζεται, εντοιχίζεται και η Γλώσσα… 

Πλεονάζουμε για να δείξουμε το μέγεθος της ΦΡΙΚΗΣ… 

Το έδαφος προλειαίνεται και «λιπαίνεται» με τα απανωτά τελετουργικά επεισόδια που σκηνοθετεί το καθεστώς με το «σκιάχτρο» που επίμονα και συστηματικά κατασκεύασε και επιδότησε: Τη Χρυσή Αυγή. 

Η Χρυσή Αυγή αποτελεί το «άλλοθι» και το «τεκμήριο» της νέας φασιστικής ΦΡΙΚΗΣ του 4ου Ράιχ και των πολύχρωμων ανδρεικέλων του. Αυτός είναι και ο βασικός και ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΣ ρόλος της: Του «δαίμονα» προβοκάτορα (τα έχουμε αναλύσει κουραστικά). 

Το επεισόδιο που προκάλεσε και γιγάντωσε ο Δραγασάκης στη Βουλή δεν ήταν απλώς μια «αθώα» ηλιθιότητα: ΗΤΑΝ μια ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ και διατεταγμένη ΠΡΑΞΗ ηλιθιότητας. 

Δεν ήταν απλώς μια λίπανση του εδάφους για το νέο τρόμο-νομοσχέδιο του «αντιρατσισμού», αλλά και η ΑΦΕΤΗΡΙΑ για να τεθεί, και νομοθετικά, στο εγγύς μέλλον, η ΣΚΕΨΗ και Η ΓΛΩΣΣΑ σε επιστράτευση, σε παρανομία. 

Αύριο κάθε κριτική εναντίον του καθεστωτικού δωσιλογισμού θα είναι ΠΑΡΑΝΟΜΗ. Οι λέξεις «δωσίλογος», «ανδρείκελα», «γερμανοτσολιάς», «πουλημένα τομάρια», «προδότες» και πλήθος άλλων, θα είναι ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ, εάν εκτοξεύονται εναντίον της δικτατορίας των ληστών και δημίων μας και των κομματικών, εργατοπατερικών, δημοσιογραφικών και «πνευματικών» τους «εστιών» και Παραρτημάτων… 

Και στην εμπροσθοφυλακή γι αυτόν τον ΕΦΙΑΛΤΗ του άμεσου ΑΥΡΙΟΥ βρίσκεται αυτή η «αριστερά»: Αιχμή ο ΣΥΡΙΖΑ (που έχει κερδίσει το «Φοίνικα» του μεγάλου Κεφαλαίου και CIA) και «ταξικός» κομπάρσος το ΚΚΕ (το «ξύλινο αλογάκι» της «κομμουνιστικής» ΓΛΩΣΣΑΣ). 

Η ηλίθια και διατεταγμένη πρόκληση του Δραγασάκη στη Βουλή σηματοδοτεί ΚΑΘΑΡΑ αυτήν την εφιαλτική απειλή. 

ΜΟΝΟ οι τυφλοί δεν μπορούν, πλέον, να διακρίνουν ότι ο πιο προνομιούχος «πόλος» της νέας φασιστικής θηριωδίας είναι αυτή η «αριστερά» και ο ΣΥΡΙΖΑ, συγκεκριμένα… 

Η Χρυσή Αυγή παίζει ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ αυτό το ρόλο για τον οποίο την κατασκεύασαν και επιδότησαν: Του «διάβολου» προβοκάτορα… 

ΚΑΘΕ ΦΑΣΙΣΜΟΣ έχει ανάγκη από την κατασκευή «διαβόλων». 

Ο νέος σκοταδισμός θέλει και τους «διαβόλους» του… 

Δεν μπορούμε πλέον να Σιωπούμε πάνω σ’ όλα αυτά. 

Η ΣΙΩΠΗ είναι ΣΥΝΕΝΟΧΗ…

πηγή

Ο μοναχός που έβγαλε αγίασμα. Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

Ο μοναχός που έβγαλε αγίασμα

Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση 

   Την Καλύβη Γενέσιον της Θεοτόκου, που βρίσκεται στην περιοχή της Καψάλας και υπάγεται στην Ι. Μ. Παντοκράτορος, ασκούνταν παλαιά τέσσερις πατέρες. Ενώ η μοναχική τους ζωή πήγαινε καλά, οι τρεις πατέρες συμφώνησαν να φύγουν, να αλλάξουν Κελί, με την πρόφαση ότι το Κελί δεν είχε νερό. 
Προσπαθούσαν να πείσουν και τον τέταρτο.
Εκείνος όμως δεν εδέχετο επ' ουδενί να αφήσει τη μετάνοιά του. Παρακινούσε τους πατέρες να κάνουν προσευχή όλοι μαζί, για να τους οικονομήσει ο Θεός λίγο νεράκι που το εχρειάζοντο.
Ο ίδιος συνεχώς προσευχόταν με δάκρυα να βοηθήσει ο Θεός και η κυρία Θεοτόκος για να μην αφήσουν το Κελί οι πατέρες. Οπότε ο καλός Θεός βλέποντας τον πόνο και την πίστη του αδελφού εισήκουσε τη δέησή του.

 Είδε την Παναγία η οποία του υπέδειξε πού να σκάψουν . έσκαψαν πράγματι, και βρήκαν νερό που υπάρχει μέχρι σήμερα˙ το γνωστό αγίασμα του Κελιού της Γεννήσεως.
   Οι μοναχοί ήταν Ρουμάνοι στην καταγωγή. Τελικώς οι τρεις έφυγαν, ενώ το όνομα του θαυμαστού αυτού μοναχού δεν είναι γνωστό σήμερα.

Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση 

Εκδόσεις

Ιερόν Ησυχαστήριον

"Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος"

σελ. 339

Ἐπιμέλεια κειμένου Αναβάσεις

Άγιοι, μοναχοί και αυτοκράτορες

Δεν είναι χωρίς λόγο που το Βυζάντιο αποκλήθηκε «εικόνα της ουράνιας Ιερουσαλήμ». Η θρησκεία βρισκόταν σε κάθε πτυχή της ζωής του Βυζαντίου. Οι γιορτές του Βυζαντινού ήσαν θρησκευτικά πανηγύρια· οι αγώνες που παρακολουθούσε στον Ιππόδρομο άρχιζαν με ύμνους· στα εμπορικά του συμβόλαια επικαλείτο την Αγ. Τριάδα και έβαζε σ’ αυτά το σημείο του σταυρού. Σήμερα, σε μια αθεολόγητη εποχή, είναι αδύνατο να καταλάβουμε πόσο τρομερό ενδιαφέρον έδειχνε η κάθε κοινωνική τάξη, οι λαϊκοί και οι κληρικοί, οι φτωχοί και οι αγράμματοι, αλλά συνάμα οι αυλικοί και οι λόγιοι, για τα θρησκευτικά ζητήματα. 

Ο Βυζαντινός επίσκοπος δεν ήταν απλώς μια απόμακρη μορφή που παρακολουθούσε αφ’ υψηλού τις συνόδους· ήταν σε πολλές περιπτώσεις και ο αληθινός πατέρας για τον λαό του, ένας φίλος και προστάτης στον οποίο ο κόσμος στρεφόταν με εμπιστοσύνη όταν βρισκόταν σε ανάγκη. Τη μέριμνα για τους φτωχούς και καταπιεσμένους που έδειχνε ο αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος τη βρίσκουμε και σε πολλούς άλλους. Ο αγ. “Ιωάννης ο Ελεήμων, Πατριάρχης Αλεξάνδρειάς (πέθανε το 619), παραδείγματος χάριν, αφιέρωνε όλον τον πλούτο της επισκοπής του για να βοηθεί εκείνους που ονόμαζε «αδελφούς και αδελφές μου, τους φτωχούς». Όταν στέρεψαν οι δικοί του πόροι, έκανε έκκληση στους άλλους: «Συνήθιζε να λέει», όπως μας το διέσωσε κάποιος σύγχρονός του, «πως αν κάποιος, χωρίς βέβαια να το κάνει από έχθρα, γύμνωνε κάποιον πλούσιο από τα πλούτη του για να τα δώσει στους φτωχούς, δεν θα έκανε κακό». «Αυτούς που εσύ ονομάζεις φτωχούς και ζητιάνους», έλεγε ο αγ. Ιωάννης, «εγώ τους αποκαλώ κυρίους και βοηθούς μου. Γιατί αυτοί, και μόνον αυτοί, μπορούν να μας βοηθήσουν πραγματικά να εισέλθουμε στη Βασιλεία των Ουρανών». Η Εκκλησία στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν παρέβλεπε τις κοινωνικές υποχρεώσεις της, και μια από τις κύριες λειτουργίες της ήταν το φιλανθρωπικό έργο. 

Ο Μοναχισμός έπαιζε αποφασιστικό ρόλο στη θρησκευτική ζωή του Βυζαντίου, όπως και σε κάθε άλλη Ορθόδοξη χώρα. Πολύ σωστά έχει ειπωθεί πως «ο καλύτερος τρόπος για να διεισδύσει κάποιος στην Ορθόδοξη πνευματικότητα είναι μέσω του Μοναχισμού». «Μεγάλος πλούτος μορφών πνευματικής ζωής βρίσκεται μέσα στην Ορθοδοξία, αλλά ο Μοναχισμός παραμένει η κλασικότερη μορφή απ’ όλες». Η μοναχική ζωή ως καθορισμένος θεσμός εμφανίστηκε κατ’ αρχάς στην Αίγυπτο και στη Συρία τον τέταρτο αιώνα και από εκεί επεκτάθηκε ραγδαία σε ολόκληρη τη Χριστιανοσύνη. Δεν είναι σύμπτωση το ότι ο Μοναχισμός αναπτύχθηκε αμέσως μετά τη μεταστροφή του Κωνσταντίνου, όταν δηλαδή έπαυσαν οι διωγμοί και ο Χριστιανισμός έγινε της μόδας. Οι μοναχοί, με την αυστηρή τους ζωή, έγιναν μάρτυρες σε μια εποχή που δεν υφίστατο πλέον το μαρτύριο του αίματος· αποτελούσαν το αντίβαρο σ’ έναν κατεστημένο Χριστιανισμό. Οι άνθρωποι στη Βυζαντινή κοινωνία κινδύνευαν να ξεχάσουν πως το Βυζάντιο ήταν μια εικόνα και ένα σύμβολο, και όχι μια πραγματικότητα· διέτρεχαν τον κίνδυνο να ταυτίσουν τη Βασιλεία του Θεού μ’ ένα επίγειο βασίλειο. Οι μοναχοί, αποσυρόμενοι στην έρημο, εκπλήρωναν ένα προφητικό και εσχατολογικό λειτούργημα στη ζωή της Εκκλησίας. Υπενθύμιζαν στους χριστιανούς πως η Βασιλεία του Θεού δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. 

Ο Μοναχισμός έλαβε τρεις κυρίες μορφές, που είχαν και οι τρεις εμφανιστεί στην Αίγυπτο ήδη από το 350 μ.Χ. και παραμένουν εν ισχύι μέχρι σήμερα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατ’ αρχήν είναι οι ερημίτες, ασκητές που ζουν μόνοι τους σε καλύβες ή σπηλιές, ακόμη και σε τάφους, στα κλαδιά των δέντρων και στην κορυφή στύλων. Το μέγα πρότυπο της ερμητικής ζωής είναι ο πατέρας του ίδιου του Μοναχισμοί, ο άγ. Αντώνιος της Αιγύπτου (251-356). Μετά έρχεται η κοινοβιακή ζωή, στην οποία οι μοναχοί μένουν μαζί υπό κοινό κανόνα, σε ένα καθιδρυμένο μοναστήρι, Εδώ πρωτοπόρος υπήρξε ο άγ. ΙΙαχώμιος της Αιγύπτου (286-346). συντάκτης του κανόνα τον οποίο αργότερα χρησιμοποίησε ο άγ. Βενέδικτος στη Δύση. Ο Μέγας Βασίλειος, που τα ασκητικά του γραπτά επηρέασαν αποφασιστικά τον ανατολικό Μοναχισμό, ήταν σφοδρός υπέρμαχος της κοινοβιακής ζωής, αν και επηρεάστηκε μάλλον περισσότερο από τα Συριακά παρά τα Παχωμιανά μοναστήρια που επισκέφτηκε. Προσέδωσε μια κοινωνική έμφαση στον Μοναχισμό, παρακινώντας τα μοναστήρια να φροντίζουν για τους αρρώστους και τους φτωχούς, ιδρύοντας νοσοκομεία και ορφανοτροφεία, και να εργάζονται άμεσα για το καλό ολόκληρης της κοινωνίας. Εν γένει όμως τον ανατολικό Μοναχισμό τον απασχολεί πολύ λιγότερο η δράση απ’ ό,τι τον δυτικό. Στην Ορθοδοξία το πρωταρχικό καθήκον ενός μοναχού είναι η ζωή της προσευχής και μέσω αυτής μπορεί να διάκονεί τους άλλους. Δεν ενδιαφέρει τόσο πολύ τί κάνει ένας μοναχός όσο το τί είναι. Τελικά υπάρχει μία μορφή μοναχικής ζωής μεταξύ των δύο πρώτων, μια ημι-ερημητική ζωή, «ένας μέσος δρόμος», όπου αντί της μιας πολύ οργανωμένης κοινότητας υπάρχει ένα σύνολο μικρών οικημάτων με χαλαρή σύνδεση μεταξύ τους, όπου το κάθε οίκημα περιλαμβάνει περίπου δύο έως έξι μέλη, τα οποία ζουν μαζί υπό την καθοδήγηση ενός γέροντα. Τα μεγάλα κέντρα της ημι-ερημιτικής ζωής στην Αίγυπτο ήταν η Νιτρία και η Σκήτις, τα οποία με το τέλος του τέταρτου αιώνα είχαν δημιουργήσει πολλούς φημισμένους μοναχούς -τον Άμμωνα, ιδρυτή της Νιτρίας, τον Μακάριο τον Αιγύπτιο και τον Μακάριο Αλεξάνδρειάς, τον Ευάγριο Ποντικό και τον Αρσένιο τον Μεγάλο. (Αυτό το ημι-ερημιτικό σύστημα δεν απαντάται μόνο στην Ανατολή, αλλά και στην ακρότατη Δύση, στον Κελτικό Χριστιανισμό.) Από την αρχή η μοναχική ζωή θεωρήθηκε σε Ανατολή και Δύση ως μια κλήση για άνδρες και γυναίκες, και υπήρχαν αναρίθμητα γυναικεία μοναστήρια. 

Λόγω αυτών των μοναστηριών η Αίγυπτος του τέταρτου αιώνα θεωρείτο ως μια δεύτερη Αγία Γη και αυτοί που ταξίδευαν στην Ιερουσαλήμ θεωρούσαν πως το προσκύνημά τους δεν θα ολοκληρωνόταν αν δεν περιλάμβανε και τα ασκητήρια του Νείλου. Τον πέμπτο και έκτο αιώνα τα σκήπτρα στο μοναστικό κίνημά τα πήρε η Παλαιστίνη, με τον άγ. Ευθύμιο τον Μεγάλο (πέθανε το 473) και τον μαθητή του άγ. Σάββα (πέθανε το 532). Το μοναστήρι που ίδρυσε ο άγ. Σάββας στην κοιλάδα του Ιορδάνη έχει μια αδιάλειπτη ιστορία μέχρι σήμερα· σ’ αυτήν την κοινότητα ανήκε ο άγ. Ιωάννης Δαμασκηνός. Η Μονή της αγ. Αικατερίνης του όρους Σινά, ιδρυμένη από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό (βασίλεψε 527-565), έχει σχεδόν την ίδια αδιάλειπτη ιστορία. Όταν η Παλαιστίνη και το Σινά έπεσαν στα χέρια των Αράβων, τα σκήπτρα του Μοναχισμού πέρασαν, τον ένατο αιώνα, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, στη Μονή του Στουδίου, στην Κωνσταντινούπολη. Ο άγ. Θεόδωρος, που έγινε Ηγούμενος εκεί το 799, επανενεργοποίησε την κοινότητα, αναθεώρησε τον κανονισμό της και έτσι προσέλκυσε μεγάλο πλήθος μοναχών. 

Από τον δέκατο αιώνα ο Άθωνας έγινε το κύριο κέντρο του Ορθόδοξου Μοναχισμού. Ο Άθωνας είναι μια βραχώδης χερσόνησος στη Βόρεια Ελλάδα που εισχωρεί στο Αιγαίο και καταλήγει σε μια κορυφή ύψους περίπου 2000 μ. Γνωστός ως «Άγιον Όρος», ο Άθωνας περιλαμβάνει είκοσι «κυρίαρχες» μονές και ένα μεγάλο αριθμό μικρότερων κτισμάτων καθώς και ερημητήρια. Ολόκληρη η χερσόνησος είναι αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στη μοναστική διαβίωση, και την εποχή της μεγάλης του ακμής λέγεται πως περιλάμβανε γύρω στους σαράντα χιλιάδες μοναχούς. Η Μεγίστη Λαύρα, η μεγαλύτερη από τις είκοσι κυρίαρχες μονές, έχει η ίδια αναδείξει 2ο πατριάρχες και 144 επισκόπους: αυτό δίνει κάποια ιδέα για τη σημασία που έχει ο Άθωνας στην Ορθόδοξη ιστορία. 

Δεν υπάρχουν «Τάξεις» στον Ορθόδοξο Μοναχισμό. Στη Δύση ο μοναχός ανήκει στους Καρθουσιανούς, στους Σιστερσιανούς ή σε κάποια άλλη Τάξη· στην Ανατολή είναι απλώς μέλος μιας μεγάλης αδελφότητας που περιλαμβάνει όλους τους μοναχούς και τις μοναχές, σε οποιοδήποτε μοναστήρι κι αν ανήκει ο καθένας ή η καθεμία. Δυτικοί συγγραφείς μερικές φορές αποκαλούν τους Ορθόδοξους μοναχούς «Βασιλειανούς μοναχούς» ή «μοναχούς της Βασιλείου Τάξεως», αλλά αυτό δεν είναι σωστό. Ο άγ. Βασίλειος είναι μια σπουδαία μορφή στον Ορθόδοξο Μοναχισμό, αλλά δεν ίδρυσε κάποια Τάξη, και παρόλο που δύο έργα του είναι γνωστά ως Εκτενείς Κανόνες και Βραχείς Κανόνες δεν μπορούν καθόλου να συγκριθούν με τον Κανόνα του αγ. Βενεδίκτου. 

Μια χαρακτηριστική μορφή του Ορθόδοξου Μοναχισμού είναι ο «γέροντας» (στα ρωσικά στάρετς, πληθ, στάρτσι). Ο γέροντας είναι ένας μοναχός με πνευματική διάκριση και σοφία, τον οποίον οι άλλοι είτε μοναχοί είτε κοσμικοί τον αποδέχονται ως πνευματικό τους καθοδηγητή. Μερικές φορές είναι ιερέας, αλλά συνήθως είναι ένας απλός μοναχός· δεν έχει λάβει καμιά ειδική χειροτονία ή τοποθέτηση για το έργο του γέροντα, αλλά καθοδηγείται σ’ αυτό υπό την άμεση επίνευση του αγ. Πνεύματος. Σ’ αυτό το λειτούργημα μπορούν να προσκληθούν άνδρες και γυναίκες, επειδή είναι γνωστό πως στην Ορθοδοξία υπάρχουν «πνευματικές μητέρες» όπως και «πνευματικοί πατέρες». Ο γέροντας διακρίνει μ’ ένα συγκεκριμένο και πρακτικό τρόπο πιο είναι το θέλημα του Θεού σε σχέση με τον κάθε άνθρωπο που έρχεται να τον συμβουλευτεί: αυτό είναι το ιδιαίτερο χάρισμα του γέροντα. Ο αρχαιότερος και γνωστότερος γέροντας ήταν ο ίδιος ο Μέγας Αντώνιος. Το πρώτο μέρος της ζωής του, από τα δέκα οκτώ μέχρι τα πενήντα πέντε του, το πέρασε σε απομόνωση και αναχώρηση. Κατόπιν, παρόλο που συνέχισε να ζει στην έρημο, εγκατέλειψε τη ζωή της πλήρους απομόνωσης, και άρχισε να δέχεται επισκέπτες. Γύρω του μαζεύτηκαν αρκετοί μαθητές του, και πέρα απ’ αυτούς τους μαθητές του υπήρχε ένας πολύ ευρύτερος κύκλος ανθρώπων που έρχονταν, συχνά από μακρινά μέρη, για να τον συμβουλευτούν· ήταν τέτοιο το ρεύμα των προσκυνητών, ώστε, σύμφωνα με τον βιογράφο του άγ. Αθανάσιο, έγινε ο γιατρός όλης της Αιγύπτου. Ο Μέγας Αντώνιος είχε πολλούς διαδόχους, και στους περισσότερους βρίσκουμε την ίδια σειρά εξωτερικών γεγονότων την απόσυρση με σκοπό την επάνοδο. Ο μοναχός πρέπει πρώτα να αποσυρθεί, και να μάθει στην ησυχία την αλήθεια για τον Θεό και τον εαυτό του. Κατόπιν, μετά τη μακρά και έντονη προετοιμασία στην απομόνωση, έχοντας αποκτήσει το χάρισμα της διάκρισης, το τόσο αναγκαίο για ένα γέροντα, μπορεί να ανοίξει την πόρτα του κελλιού του και να δεχτεί τον κόσμο από τον οποίο είχε πριν απομακρυνθεί. 

Στην καρδιά του χριστιανικού πολιτεύματος του Βυζαντίου βρισκόταν ο Αυτοκράτορας, που δεν ήταν ένας συνηθισμένος κυβερνήτης αλλά ο εκπρόσωπος του Θεού πάνω στη γη. Αν το Βυζάντιο ήταν η εικόνα της ουράνιας Ιερουσαλήμ, τότε η επίγεια μοναρχία του Αυτοκράτορα ήταν η εικόνα της μοναρχίας του Θεού πάνω στη γη· στην εκκλησία οι άνθρωποι προσκυνούσαν την εικόνα του Χριστού, και στο παλάτι προσέπεφταν μπροστά στη ζωντανή εικόνα του Θεού στον Αυτοκράτορα. Το πολυδαίδαλο παλάτι, η Αυλή με το εκλεπτυσμένο τελετουργικό, η αίθουσα του θρόνου όπου μηχανικά λιοντάρια βρυχιούνταν και μουσικά πτηνά τραγουδούσαν: όλα αυτά τα πράγματα ήσαν σχεδιασμένα για να φανερώνουν την ιδιότητα του Αυτοκράτορα ως εκπροσώπου του Θεού. «Μ΄ αυτά τα μέσα», έγραφε ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ Πορφυρογέννητος, «προβάλλουμε την αρμονική κίνηση του Δημιουργού Θεού μέσα στο σύμπαν, ενώ η αυτοκρατορική εξουσία διακρατείται κατ’ αναλογία και τάξη». Ο Αυτοκράτορας κατείχε μια ειδική θέση στη λατρεία της Εκκλησίας: δεν μπορούσε φυσικά να τελέσει τη θεία Ευχαριστία, αλλά κοινωνούσε με «τον τρόπο των ιερέων», -λαμβάνοντας στα χέρια του τον καθαγιασμένο άρτο και πίνοντας από το ποτήριο αντί να κοινωνήσει με το κοχλιάριο-, κήρυσσε, και σε ορισμένες γιορτές μάλιστα θυμιάτιζε την αγία Τράπεζα. Τα άμφια, που φορούν τώρα οι Ορθόδοξοι επίσκοποι, ήσαν η στολή που κάποτε φορούσε ο Αυτοκράτορας στην εκκλησία. 

Η ζωή του Βυζαντίου αποτελούσε ένα ενιαίο όλο, και δεν υπήρχε καμία σαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ του θρησκευτικού και του κοσμικού, μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας: και οι δύο θεωρούνταν ως τμήματα ενός μόνου οργανισμού. Γι’ αυτό ήταν αναπόφευκτο ο Αυτοκράτορας να παίζει έναν τέτοιο ενεργητικό ρόλο στις υποθέσεις της Εκκλησίας. Όμως δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει ταυτόχρονα το Βυζάντιο για Καισαροπαπισμό, για υποταγή της Εκκλησίας στην Πολιτεία. Αν και Εκκλησία και Πολιτεία σχημάτιζαν ένα οργανικό σύνολο, όμως μέσα σ’ αυτόν τον οργανισμό υπήρχαν δύο διακεκριμένα στοιχεία, η ιερωσύνη (sacerdotium) και η αυτοκρατορική εξουσία (imperium)· αν και τα στοιχεία αυτά συνεργάζονταν στενά, το καθένα βρισκόταν στη δική του σφαίρα αυτονομίας. Μεταξύ τους υπήρχε μία «συμφωνία» ή «αρμονία», και κανένα στοιχείο δεν εξασκούσε απόλυτο έλεγχο πάνω στο άλλο. 

Αυτή είναι η πρακτική που ενσωματώθηκε από τον Ιουστινιανό στον μεγάλο νομικό κώδικα του Βυζαντίου (βλ. την έκτη Νεαρά) και επαναλήφθηκε σε τόσα άλλα Βυζαντινά κείμενα. Ας πάρουμε για παράδειγμα τα λόγια του Αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή: «Αναγνωρίζω δύο αρχές, την ιερωσυνη και την αυτοκρατορία· ο Δημιουργός του κόσμου εμπιστεύτηκε στην πρώτη τη φροντίδα των ψυχών και στη δεύτερη τον έλεγχο των σωμάτων. Καμιά από τις δύο αρχές δεν πρέπει να προσβληθεί, για να μπορεί έτσι ο κόσμος να απολαμβάνει την ευημερία». Ήταν λοιπόν καθήκον του Αυτοκράτορα να συγκαλεί συνόδους και να θέτει σε εφαρμογή τις αποφάσεις τους, το να υπαγορεύει όμως το περιεχόμενο αυτών των αποφάσεων βρισκόταν πέρα από τις δυνάμεις του: μόνο οι επίσκοποι, οι συγκεντρωμένοι εν συνόδω μπορούσαν να αποφασίσουν ποιά ήταν η αληθινή πίστη. Οι επίσκοποι αναδεικνύονταν από τον Θεό ως διδάσκαλοι της πίστεως, ενώ ο Αυτοκράτορας ήταν προστάτης της Ορθοδοξίας, και όχι διερμηνευτής της. Αυτή ήταν η θεωρία, και αυτή ήταν επίσης η πράξη κατά μεγάλο μέρος. Ομολογουμένως υπήρξαν πολλές περιπτώσεις που ο Αυτοκράτορας αναμείχτηκε άνευ εγγυήσεων στα εκκλησιαστικά ζητήματα· όταν όμως ανέκυπτε ένα σοβαρό ζήτημα αρχών (principle), τότε οι εκκλησιαστικές αρχές γρήγορα έδειχναν πως διέθεταν τη δική τους θέληση. Η Εικονομαχία, παραδείγματος χάριν, υποστηρίχτηκε από μία σειρά Αυτοκράτορες, όμως παρ’ όλα αυτά απορρίφθηκε από την Εκκλησία. Στη Βυζαντινή ιστορία, Εκκλησία και Πολιτεία ήσαν στενά συνδεδεμένες, καμιά όμως δεν ήταν υποταγμένη στην άλλη. 

Υπάρχουν πολλοί σήμερα, και όχι μόνο έξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία, που ασκούν οξεία κριτική στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και στην ιδέα της Χριστιανικής κοινωνίας που αυτή εκπροσωπούσε. Είχαν όμως οι Βυζαντινοί εντελώς άδικο; Πίστευαν πως ο Χριστός, που έζησε ως άνθρωπος πάνω στη γη, είχε λυτρώσει κάθε πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης, και υποστήριζαν πως κατέστη έτσι δυνατό να βαπτίζονται όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά ολόκληρο το πνεύμα και η οργάνωση της κοινωνίας. Έτσι αγωνίστηκαν να δημιουργήσουν ένα εντελώς Χριστιανικό Πολίτευμα ως προς τις αρχές (principles) της διακυβέρνησης και ως προς την καθημερινή ζωή. Το Βυζάντιο στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε άλλο από μια προσπάθεια να γίνουν αποδεκτές και να μπουν σε πράξη οι πλήρεις συνέπειες της Σάρκωσης. Βεβαίως, η προσπάθεια αυτή είχε τους κινδύνους της: συγκεκριμένα οι Βυζαντινοί συχνά έπεσαν στο λάθος να ταυτίσουν το επίγειο βασίλειο του Βυζαντίου με τη Βασίλεια του Θεού, τους Έλληνες ή μάλλον τούς «Ρωμαίους», σύμφωνα με τον όρο που οι ίδιοι χρησιμοποιούσαν για να περιγράφουν τους εαυτούς τους, με τον λαό του Θεού. Βεβαίως το Βυζάντιο δεν ήρθη πολλές φορές στο ύψος των στόχων που είχε θέσει στον εαυτό του, και η αποτυχία του ήταν συχνά αξιοθρήνητη και καταστροφική. Οι ιστορίες για τη διπλοπροσωπία του Βυζαντίου, τη βιαιότητα και την απανθρωπιά είναι τόσο γνωστές που δεν χρειάζεται να τις επαναλάβουμε εδώ. Είναι αληθινές – αλλά είναι μέρος της αλήθειας. Πίσω όμως απ’ όλες τις ελλείψεις του Βυζαντίου μπορούμε πάντοτε να διακρίνουμε το μεγάλο δράμα που ενέπνεε τους Βυζαντινούς: να εγκαθιδρύσουν εδώ πάνω στη γη μια ζωντανή εικόνα της επουράνιας πολιτείας του Θεού. 

(Μητροπ. Διοκλείας Καλλίστου Ware, «Η Ορθόδοξη Εκκλησία», εκδ. Ακρίτας, σ. 64-76)
πηγή