H ΩΡΑ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ-ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ-ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΑΝ.

Η σιωπή πολλές φορές είναι χρυσός,αλλά για Μετάνοια πρώτα δική μου και μετά και των υπολοίπων αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω για τις προειδοποιήσεις των Ορθοδόξων Αγίων-Γερόντων και Προφητών.Μπαίνουμε πλέον σε κρίσιμη περίοδο-οι ημερομηνίες δεν παίζουν ρόλο πλέον-και αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω για όλα αυτά που έρχονται.Επειδή πολύς κόσμος με ρωτάει'' τι μπορώ να κάνω;''η απάντηση είναι ''Μετάνοια'',όλοι πρέπει να έρθουμε ''εις εαυτόν''γιατί πλέον έρχονται τα νέα μέτρα που θα είναι πολύ δύσκολα.  

[Με υπογραφή Σαμαρά η δέσμευση για νέα μέτρα.

Παρά τις δημόσιες διαβεβαιώσεις για το αντίθετο, τα νέα μέτρα βρίσκονται ante portas
Τη δέσμευση για τη λήψη νέων μέτρων αναλαμβάνει ο Αντώνης Σαμαράς με την επιστολή του προς την τρόικα στις 19 Ιουλίου στο πλαίσιο των διαβουλεύσεων για την έκδοση της τριμηνιαίας έκθεσης
σχετικά με το ελληνικό πρόγραμμα.

Ο πρωθυπουργός δηλώνει έτοιμος να πάρει "πρόσθετα μέτρα, τα οποία ενδεχομένως θα χρειαστούν, για την επίτευξη των στόχων του προγράμματος". Στο ίδιο μήκος κύματος υπουργοί του κλίματος Σαμαρά, όπως ο Γ. Βρούτσης και ο Θ. Σκορδάς, φροντίζουν να συντηρούν τη συζήτηση για τη λήψη νέων μέτρων για το ασφαλιστικό και την πρώτη κατοικία.

Την ίδια ώρα η Κομισιόν στην έκθεσή της ανοίγει παράθυρο για περισσότερες από τις 150.000 αποχωρήσεις από το Δημόσιο, που προβλέπει το Μνημόνιο. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η χθεσινή υπερψήφιση, παρά τις αντιδράσεις, της τροπολογίας για την κατάργηση φορέων του Δημοσίου με απλά Προεδρικά Διατάγματα και διαδικασίες "fast-track".

ΠΗΓΗ: avgi.gr
 www.periodista.gr]

                         Την δεκαετία του 1990 ένας Γέροντας μου είχε πει ότι στην εποχή μου δεν είναι υποχρεωτικό ο αντίχριστος να είναι πρόσωπο,αλλά θα είναι το σύστημα ΄΄αντίχριστο''και οι κάρτες είναι ήδη στον δρόμο για εφαρμογή .Εχω γράψει πολλές φορές για τις προφητείες που έχουν εκπληρωθεί,όπως η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ,το Τσέρνομπιλ,το ηφαίστειο Α'ι'φαλγουόκιλ,κλπ.  Επέβαλαν στη χώρα μας ένα πολύ μεγάλο εξωτερικό δημόσιο χρέος,τόσο μεγάλο,που ούτε τους τόκους αυτού του δανείου να μην προλαβαίνουμε.Θα επιβάλουν συνεχώς νέα οικονομικά μέτρα δυσβάσταχτα,φόρους ασήκωτους,έτσι ώστε να κάνουν τον λαό να αγανακτήσει.ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΑΓΓΕΛΟΓΛΟΥ.Τους αγανακτισμένους όλοι τους ζήσαμε έξω από την Βουλή.Η αρχή έγινε.Ο λαός καταπιεζόμενος από τα δυσβάσταχτα μέτρα θα ζητήσει κάποια στιγμή να ξανασάνει,αλλά αυτή την στιγμή δεν πρόκειται να του την χαρίσουν ποτέ,παρά μόνο όταν σκύψει το κεφάλι εντελώς στο έδαφος δηλώνοντας τέλεια υποταγή στο καινούριο τους σύστημα.Θα λένε ότι πολλοί φοροδιαφεύγουν και για να μην σας επιβάλουμε άδικα μεγάλους φόρους κλπ.πρέπει να αποδεχθείτε το τέλειο σύστημα ηλεκτρονικού οικονομικού ελέγχου,έτσι ώστε να βλέπουμε ποιοί είναι οι νομοταγείς και ποιοί οι φοροφυγάδες.Ενας από τους σκοπούς τους είναι κι αυτός,να ξεσηκώσουν τον λαό εναντίον των δικών του πολιτικών αρχηγών[οικουμενική κυβέρνηση]Αγανακτισμένος έτσι ο λαός απ'αυτούς θα παρακαλεί να έρθει κάποιος από κάπου''αλλού''να τους σώσει από την δυστυχία και να βρει την ησυχία του.ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΑΓΓΕΛΟΓΛΟΥ-ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑ'Ι'ΣΙΟΥ.      Θα γίνει Πολιτειακή ανωμαλία,μόλις γίνει η Πολιτειακή ανωμαλία,αμέσως θα τραβήξει πίσω το κεφάλαιο,το παγκόσμιο κεφάλαιο,το διεθνές κεφάλαιο,το εβρα'ι'κό ,μόλις τραβήξει πίσω το διεθνές κεφάλαιο,θα απολυθούν όλοι οι υπάλληλοι[δημόσιοι και ιδιωτικοί].ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ.Η Ελλάς θα γίνει εκ νέου από τους Τούρκους θέατρο ληστειών και καταστροφών .Οι Κυβερνήτες[πάλι οικουμενική Κυβέρνηση αλλά όχι από τα γνωστά κόμματα που θα έχουν φύγει από το προσκήνιο]και ο λαός θα βρεθούν σε στενοχώρια.Ο εχθρός θα προχωρήσει μέχρι τα Εξαμίλια.Αλλά έπειτα λαός από την ανατολή θα έρθει προς βοήθεια των Ελλήνων,και συνερχόμενοι από την εισβολή θα εξέλθουν πανστρατιά και θα διώξουν τους Τούρκους,όχι μόνο από την Ελλάδα,αλλά από ολόκληρη την Ευρώπη,και οι Τούρκοι θα βρουν άσυλο στην Μέκα[Πόλη της σαουδικής Αραβίας]Η Κωνσταντινούπολη θα γίνει ξανά Πρωτεύουσα του Ελληνισμού.ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ.Αυτά είναι εν συντομία τα γεγγονότα τα οποία έρχονται.....

Για λόγους Μετάνοιας οι αναρτήσεις θα σταματήσουν μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο και θα συνεχείσουμε μετά ,αφού από τον Σεπτέμβριο και μετά  ανοίγουν πολλά και δύσκολα μέτωπα τα οποία θα επαληθεύσουν τις προφητείες.Ο δρόμος θα είναι μακρύς και πολύ  δύσκολος.Να είσαστε κοντά στους πνευματικούς και τις εκκλησίες,με νηστεία,εξομολόγηση και εκκλησιασμό.Η Παναγία να μας βοηθά στις δύσκολες ώρες που έρχονται.....

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΙΚΟΔΟΜΕΙΤΑΙ ΥΠΟ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΥΠΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Σημαντική ἀπόφασις ὑπό τοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων τοῦ Στρασβούργου

Τό Δικαστήριον ὅμως περιεφρόνησε τόν Ἱερόν Κλῆρον, ἐνῶ συνεφώνησε δυστυχῶς μέ τήν γνώμην ὅτι τά κοσμικά δικαστήρια εἶναι εἰς θέσιν νά ἐκδικάσουν διαφοράς τοῦ ἱ. Κλήρου ἐπί θεμάτων κανονικῆς τάξεως τῆς Ἐκκλησίας.

Ὑπό τοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ἐξεδόθη μία ἀπόφασις, συμφώνως πρός τήν ὁποίαν ἀπαγορεύεται εἰς τήν Πολιτείαν νά παρεμβαίνη εἰς τήν ὀργάνωσιν τῶν ἐσωτερικῶν δομῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἀναγνωρίζουσα ταυτοχρόνως ὅτι ἡ ἐσωτερική ζωή τῆς Ἐκκλησίας καθορίζεται ὑπό τῶν Ἱερῶν Κανόνων αὐτῆς. Ἡ ἀπόφασις, συμφώνως πρός τόν διαδικτυακόν ἱστότοπον «mospat.ru», ὑπό ἡμερομηνίαν 17ην Ἰουλίου, καθορίζει τά ἑξῆς: «Ἀπόφαση ἐξέδωσε στὶς 9 Ἰουλίου 2013 τὸ Τμῆμα Εὐρείας Σύνθεσης τοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων Στρασβούργου γιὰ τὴν ὑπόθεση τοῦ “Συνδικάτου Καλὸς Ποιμὴν” κατὰ τῆς Ρουμανίας ( Sindicatul Pastorul cel bun, Νο 2330 /09 ).

Ἡ ἀνώτατη δικαστικὴ ἀρχὴ τοῦ ΕΔΑΔ ἀκύρωσε τὴν ἀπόφαση τοῦ τρίτου τμήματος τοῦ Δικαστηρίου τῆς 31ης Ἰανουαρίου 2012 καὶ προάσπισε τὴν ἀρχὴ τῆς αὐτονομίας τῶν θρησκευτικῶν σωματείων ἀπὸ τὸ κράτος (Εὐρωπαϊκὴ Σύμβαση γιὰ τὴν προάσπιση τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ἄρθ. 9).

Ἡ νέα ἀπόφαση ἀναγνωρίζει τὸ δικαίωμα τῆς Πολιτείας νὰ ἀρνεῖται τὴν νομικὴ καταχώρηση σὲ ἀντικανονικὲς δομὲς ἐντός τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας. Δι ̓ αὐτοῦ ἐπιβεβαιώθηκε τὸ δικαίωμα τῆς Ρουμανικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως οἰκοδομεῖ τὴν ἐσωτερική της ζωὴ σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροὺς κανόνες, χωρὶς νὰ δέχεται τὶς παρεμβάσεις τῶν κρατικῶν ἀρχῶν ὑπὲρ τῶν ἀντικανονικῶν ὁμάδων.

Ἡ προηγούμενη ἀπόφαση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ἐπὶ τῆς ὑποθέσεως τοῦ “Συνδικάτου Καλὸς Ποιμὴν” κατὰ τῆς Ρουμανίας ἐλήφθη στὶς 31 Ἰανουαρίου 2012. Τότε ἡ διεθνὴς δικαστικὴ ἀρχὴ ἀποφάνθηκε ὅτι ἡ ἄρνηση τῶν ρουμανικῶν ἀρχῶν νὰ καταχωρήσουν τὸ συνδικαλιστικὸ ὀργανισμὸ τῶν κληρικῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, ὁ ὁποῖος συνεκροτήθη σὲ παραβίαση τῶν ἱερῶν κανόνων, ἀντιβαίνει στὴν ἐλευθερία τοῦ συνέρχεσθαι καὶ συνεταιρίζεσθαι, ἡ ὁποία ἐξασφαλίζεται ἀπὸ τὸ ἄρθρο 11 τῆς Εὐρωπαϊκῆς Σύμβαση Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ἐπιπλέον τὸ Δικαστήριο ἐπιδίκασε χρηματικὴ ἀποζημίωση τῆς τάξεως 10 χιλ. εὐρὼ στὸ “Συνδικάτο κληρικῶν” ἀπὸ τὶς ρουμανικὲς ἀρχές. Στὸ τέλος Ἀπριλίου 2012 ἡ Ρουμανία κατέθεσε ἔφεση κατὰ τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς στὸ Τμῆμα Εὐρείας Σύνθεσης τοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων. Τὸ Γραφεῖο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας παρὰ τῷ Συμβουλίῳ τῆς Εὐρώπης παρακολουθοῦσε τὴν ἐξέταση τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς ἀπὸ τὸ Δικαστήριο. Σὲ συνεργασία μὲ τὸ Ἰνστιτοῦτο κρατικῶν ὁμολογιακῶν σχέσεων καὶ δικαίου (Μόσχα) κατάρτισε μία νομικὴ ἔκθεση, ὅπου ἀναλύεται ἡ ἀπόφαση τοῦ ΕΔΑΔ τῆς 31ης Ἰα νουαρίου 2012.

Ἀργότερα τὸ Γραφεῖο τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας στὸ Στρασβοῦργο παρέστη ὡς τρίτο μέρος κατὰ τὴν ἐκδίκαση τῆς ὑποθέσεως ἀπὸ τὸ Τμῆμα Εὐρείας Σύνθεσης τοῦ ΕΔΑΔ. Δι ̓ αὐτοῦ ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία συνέβαλε νομικὰ στηρίζοντας τὴν ἀδελφὴ Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας καὶ τὴ Ρουμανία, τασσόμενη ὑπὲρ τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας ἱκανῆς ἐλεύθερα νὰ προσδιορίσει τὴν ἐσωτερική της τάξη. 

Τὰ βασικὰ τεκμήρια τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἀναφέρονται στὴν δικαστικὴ ἀπόφαση τοῦ Τμήματος Εὐρείας Σύνθεσης τῆς 9ης Ἰουλίου στὴν Ἑνότητα “Τρίτα μέρη”. Οἱ δικαστὲς τοῦ Στρασβούργου πρόσεχαν δύο τεκμήρια τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας: “Τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας ἐπιμένει στὸν ἰδιαίτερο χαρακτήρα σχέσεων ἐντὸς Ἱεραρχίας, ἡ ὁποία ὑφίσταται στοὺς θρησκευτικοὺς ὀργανισμοὺς καὶ τὸν ὑψηλὸ βαθμὸ ἀφοσιώσεως, τὸν ὁποῖο προβλέπουν αὐτὲς οἱ σχέσεις. Ἡ Πολιτεία θὰ ἐγγυᾶται στοὺς θρησκευτικοὺς ὀργανισμοὺς ἐξαιτίας τοῦ αὐτονόμου αὐτῶν, τὴν ἀποκλειστικὴ ἁρμοδιότητα στὴν λήψη ἀποφάσεων περὶ ὀργανώσεως τῶν δομῶν των καὶ τῶν ἐσωτερικῶν κανονισμῶν λειτουργίας αὐτῶν”. Ἐπιπλέον ἡ ἀπόφαση τοῦ ΕΔΑΔ ἔλαβε ὑπόψη τὴν κάτωθι παρατήρηση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας: “Τὸ θεμελιῶδες στοιχεῖο τοῦ ἔργου τῶν ἱερέων εἶναι ἡ ἄσκηση τοῦ θρησκευτικοῦ λειτουργήματος, καὶ αὐτὸ τὸ λειτούργημα εἶναι ἀδύνατο νὰ περιορισθεῖ τεχνητῶς καὶ ἀφηρημένα στὶς ἐργασιακὲς σχέσεις, τὶς ὁποῖες διέπουν οἱ κοσμικοὶ κανόνες. Σύμφωνα μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας εἶναι ἀδύνατη ἐκ πρακτικῆς ἀπόψεως ἡ διευρυμένη ἐφαρμογὴ τῆς κοσμικῆς νομοθεσίας καὶ ἀπὸ τοὺς θρησκευτικοὺς ὀργανισμοὺς καὶ μία τέτοια ἐφαρμογὴ θὰ ὁδηγήσει αὐτοὺς τοὺς ὀργανισμούς, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, σὲ ἀνεπίλυτα προβλήματα”.

Ἐπίσης ἐν προκειμένῳ τὴ Ρουμανία στήριξαν ἡ Ἑλλάδα, ἡ Μολδαβία, ἡ Πολωνία καὶ ἡ Γεωργία. Ὡστόσο τὸ ΕΔΑΔ ἔλαβε τὴν ὡς ἄνω ἀπόφαση μὲ ὁρισμένες ἐπιφυλάξεις, οἱ ὁποῖες ἀντιβαίνουν στὴν κατανόηση τοῦ αὐτονόμου τῶν θρησκευτικῶν σωματείων, διατυπωθεῖσα στὶς παλαιότερες ἀποφάσεις τοῦ Δικαστηρίου. Τὸ Δικαστήριο ἐπίσης περιφρόνησε ἐντελῶς τὰ στοιχεῖα, σύμφωνα μὲ τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν ἔνταξη στὸν ἱερὸ κλῆρο ὁ ἱερέας ὁρκίζεται νὰ διατηρεῖ πιστότητα στὶς ἐκκλησιαστικὲς ἀρχὲς καὶ τὴν κανονικὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκόμα τὸ Δικαστήριο συμφώνησε δυστυχῶς μὲ τὴ γνώμη ὅτι τὰ κοσμικὰ δικαστήρια εἶναι σὲ θέση νὰ ἐκδικάζουν διαφορὲς ἐντός τοῦ ἱεροῦ κλήρου ἐπὶ τῶν θεμάτων τῆς κανονικῆς τάξεως.

 Ἡ ἀπόφαση τῆς 9ης Ἰουλίου τοῦ Τμήματος Εὐρείας Σύνθεσης τοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ἀποτελεῖ συμβιβαστικὴ λύση, ἡ ὁποία ἀποτυπώνει τὶς διαφορετικὲς προσεγγίσεις ἐντός τοῦ σώματος τῶν δικαστῶν ἐπὶ τῶν θεμάτων συνεργασίας τῆς Κοινωνίας καὶ τῶν Θρησκευτικῶν Σωματείων.

Στὶς 4 Ἀπριλίου 2008 ὁμάδα τῶν 35 Ὀρθοδόξων κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ὑπαλλήλων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ὀλτενάϊς τῆς νοτιοδυτικῆς Ρουμανίας προσπάθησε νὰ δημιουργήσει Συνδικάτο “Καλὸς Ποιμὴν” χωρὶς νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν εὐλογία καὶ τὴν ἄδεια τοῦ οἰκείου ποιμενάρχου. Τὸ σχέδιο τοῦ κανονισμοῦ λειτουργίας τοῦ συνδικάτου προέβλεπε τὴν “ἐκπροσώπηση καὶ τὴν προάσπιση τῶν ἐπαγγελματικῶν, τῶν οἰκονομικῶν καὶ τῶν πολιτιστικῶν δικαιωμάτων καὶ συμφερόντων τῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν μελῶν τοῦ συνδικάτου στὶς σχέσεις τους μὲ τὴν Ἱεραρχία καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ καὶ Θρησκειῶν τῆς Ρουμανίας”». 
Ορθόδοξος Τύπος, Αριθμός Φύλλου 1986, 2 Αυγούστου 2013

πηγή

Παράδοση και νεωτερικότητα...

Φώτης Κόντογλου

"Ἀλλὰ πᾶμε καὶ παραπέρα: Στὶς ἐκκλησιές, καὶ κεῖ μοντερνισμός, καὶ μάλιστα πιὸ σιχαμερός.

Παπάδες, ψάλτες, νεωκόροι, καντηλανάφτες, ὅλοι κοιτάζουνε ποιὸς θὰ ξεπεράσει τὸν ἄλλον... στὸν μοντερνισμό. Θέλουνε ξανθιοὺς Χριστούς, μαντόνες κοκκινομάγουλες καὶ σπανές, ἅγιους χαμογελαστούς, μὲ κεῖνο τὸ φαρισαϊκὸ μειδίαμα ποὺ ἔχουνε οἱ μοντέρνοι θεατρίνοι....  ἀδιάφοροι γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, νεωτεριστὲς ποῦ δὲν θέλουνε τὸ ράσο ποῦ φοροῦσε ὁ Παλαιῶν Πατρὼν Γερμανός, μήτε τὸ καλυμμαύχι, μήτε τὸ τυπικό τῆς ἐκκλησίας, μήτε τὴν κατανυκτικὴ ψαλμωδία της, γιατί τοὺς κάνει νὰ νοιώσουνε τὸ χάλι ποῦ βρίσκεται ἡ ψυχή τους. 

Ἄξεστοι κι ἀμόρφωτοι ἀπὸ ἀληθινὴ θρησκευτικὴ γνώση, μιλᾶνε ὁλοένα γιὰ νεωτερισμούς, γιὰ μεγάφωνα, γιὰ «αἴθουσας διαλέξεων», γιὰ «ὀρατόρια», γιὰ «ἀλτάρια» κλπ.

Ὅλοι αὐτοὶ ἔχουνε τὴν ἰδέα πῶς εἶναι οἱ κλειδοκράτορες «τῆς προόδου καὶ τῆς ζωῆς τοῦ ἔθνους», ἐνῶ ἐμεῖς εἴμαστε «καθυστερημένοι», στρείδια κολλημένα στὸ βράχο τῆς παράδοσης, «ἐχθροί τῆς προόδου», «στοιχεία ἄχρηστα καὶ πεθαμένα γιὰ τὴν μεγάλην ἀποστολὴν τοῦ ἔθνους μας»."

πηγή

ΔΑΥΙΔ Ο ΜΕΓΑΣ Ο ΚΟΜΝΗΝΟΣ Ο τελευταίος αυτοκράτορας του Πόντου ανακηρύχθηκε Άγιος

Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας θεωρείται πλέον ο τελευταίος αυτοκράτορας της Τραπεζούντας Δαυίδ Κομνηνός καθώς και τα παιδιά του, Βασίλειος, Γεώργιος και Μανουήλ μαζί με τον ανιψιό και διάδοχο του θρόνου του, Αλέξιο.

Την απόφαση της Αγιοκατατάξεως των νέων Αγίων της Εκκλησίας που πέθαναν μαρτυρικά στην Κωνσταντινούπολη το 1463, αποφάσισε η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου ύστερα από πρόταση του Μητροπολίτη Δράμας κ. Παύλου.

Ο φάκελος κατατέθηκε από τον Μητροπολίτη στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία με τη σειρά της αφού έκρινε ότι συντρέχουν οι λόγοι, προώθησε τον φάκελο στο Φανάρι.

Σύμφωνα με την απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου το οποίο εξέδωσε σχετική Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη, η μνήμη των νέων Αγίων θα τιμάται κάθε χρόνο την 1η Νοεμβρίου, ημέρα όπου κατά την ιστορία μαρτύρησαν.

Διαβάστε τα ιστορικά γεγονότα και το τέλος των νέων πλέον Αγίων της Εκκλησίας μας, όπως το έδωσε στη δημοσιότητα η Μητρόπολη Δράμας:

ΔΑΒΙΔ Ο ΜΕΓΑΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ
Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ

15 Αὐγούστου 1461. Ὁ Μωάμεθ ὁ πορθητής μετά ἀπό σκληρή πολιορκία καταλαμβάνει τήν πρωτεύουσα τῶν Μεγάλων Κομνηνῶν, τήν Τραπεζούντα. Ἡ ὕστατη ἰσχυρή ἔπαλξη τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Ἑλληνισμοῦ στήν Ἀνατολή ἔπαψε νά φωτίζει. Ἡ αὐτοκρατορία ἐσβέσθη καί ἡ κληρονομία ἡμῶν μετεστράφη ἀλλοτρίοις.

Ὁ Ἑλληνισμός τοῦ Πόντου ἔζησε δύσκολες καί κρίσιμες στιγμές. Πολλές φορές αἰσθάνθηκε τήν ἀνάσα τοῦ θανάτου. Καί αὐτός ὅμως ὁ θάνατος στό προπύργιο αὐτό τοῦ ἑλληνισμοῦ, πού ὀνομάζεται Πόντος, δέν ἀντίκρυσε τίποτε ἄλλο παρά ψυχές ὄρθιες καί ἀκατάβλητη ἀπόφαση.

Ὁ τελευταῖος αὐτοκράτορας Δαβίδ, ὁ Μέγας Κομνηνός, ὅμηρος στά χέρια τοῦ Πορθητή μαζί μέ τά τρία του παιδιά καί τόν ἀνεψιό του καί διάδοχο Ἀλέξιο τόν Ε΄ ἐκτοπίζεται στήν Ἀδριανούπολη. Ἡ σωτηρία τῆς Τραπεζούντας εἶναι ἀσφαλῶς ἀδύνατη.

Εἶναι βέβαιο ὅτι ἡ ἀγριότητα τῆς ἅλωσης ὑπῆρξε μικρότερη λόγω τῆς συνθηκολογήσεως. Συνήθεια ὑπάρχει γιά κάθε καταστροφή νά ρίχνονται οἱ εὐθύνες μόνο στούς ἡγήτορες.

Τά πραγματικά ὅμως αἴτια ἐνυπάρχουν σέ σύνθετες καταστάσεις καί ἡ νηφάλια διάγνωση παραθεωρεῖται. Αὐτός πού ἔχει τήν ἀτυχία νά κυβερνᾶ τίς τελευταῖες αὐτές ὧρες καί νά ὑφίσταται τούς κλονισμούς τῆς καταστροφῆς, αὐτός εἶναι καί ὁ ἐκ τοῦ προχείρου ὑπεύθυνος, ὁ ἄνανδρος, ὁ προδότης. Τέτοιο διπλό θῦμα ὑπῆρξε καί ὁ αὐτοκράτορας Δαβίδ.

Ἐδῶ πρέπει νά τονίσουμε ὅτι πάρα πολλοί ἦσαν ἐκεῖνοι πού θεωροῦσαν τήν ἀντίσταση μάταιη καί ἐπίεζαν γιά τή λύση τῆς συνθηκολογήσεως ἐλπίζοντας ὅτι θά ἐμετριάζετο τό κακό καί ἡ ὀργή τοῦ πορθητοῦ. Ἐμᾶς ὅμως μᾶς ἐνδιαφέρει τό τέλος τοῦ αὐτοκράτορα.

Τό ἀνώνυμο συναξάριο τοῦ γένους μέ λιτές γραμμές ἀναφέρεται στό μαρτυρικό του τέλος.

«Κατά τήν 26ην τοῦ μηνός Μαρτίου τῆς ΙΑ΄ Ἰνδικτιῶνος τοῦ 1463 ἔτους, ἡμέρα Σαββάτω, πικροτάτη, ὥρα γ΄ ἐκρατήθη ὁ Ἅγιος ἡμῶν Αὐθέντης καί Βασιλεύς Τραπεζοῦντος κύριος Δαβίδ ὁ Μέγας Κομνηνός ἐν Ἀνδριανουπόλει καθειρχθείς σύν ἁλύσεσι ἐν τῷ Πύργῳ ».1

«Ἐν δέ τῇ πρώτῃ Νοεμβρίου, ἡμέρα Κυριακή καί ὥρα τετάρτη τῆς νυκτός ἐτελειώθη τῷ ξίφει ὁ αὐτός σύν ἅμα τοῖς τρισίν αὐτοῦ υἱοῖς καί τῷ ἀνεψιῷ, τῷ 1463 ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ ἐν Κωνσταντινουπόλει».2

Οἱ παραπάνω συναξαριακές σημειώσεις βρίσκονται σέ μεμβράνινο χειρόγραφο εὐαγγελιστάριο τῆς Μονῆς τῆς Θεοτόκου στή νῆσο Χάλκη. Τώρα τό χειρόγραφο μέ τίς ἐνθυμίσεις βρίσκεται στό σκευοφυλάκειο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Ὅταν ὁ Δαβίδ παρουσιάσθηκε στόν Μωάμεθ αὐτός τοῦ πρότεινε ἕνα ἀπό τά δυό, ἤ νά μείνει ζωντανός ἐφόσον ἀπαρνηθεῖ τήν πίστη του ἤ νά θανατωθοῦν αὐτός καί ὅλη ἡ οἰκογένειά του. Ἀπό τήν τρομερή αὐτή πρόταση ὁ Δαβίδ διάλεξε τή δεύτερη λύση λέγοντας μέ παρρησία στόν Μωάμεθ ὅτι : «Κανένα μαρτύριο δέν πρόκειται νά μέ φέρει στό σημεῖο ν’ ἀπαρνηθῶ τήν πίστη τῶν πατέρων μου».3 Ἔτσι πέρασε ὁ Δαβίδ στήν αἰωνιότητα ἀνταλλάσσοντας τή βασιλική ἁλουργίδα μέ τό φωτοστέφανο τοῦ μάρτυρα.

Ὅλοι ὅσοι ἀσχολήθηκαν μέ τό τραγικό τέλος τῆς Τραπεζουντιακῆς αὐτοκρατορίας κατατάσσουν τόν Δαβίδ στή χορεία τῶν μαρτύρων, ἐκφράζοντας τήν κοινή συνείδηση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος.

Ὁ Σάββας Ἰωαννίδης στό ἔργο του «Ἱστορία καί στατιστική Τραπεζοῦντος» γράφει : «Καί ὁ Ἑλληνισμός, πρός τιμή του, ἔχει νά ἐπιδείξει δυό αὐτοκράτορες, ἕναν νά πεθαίνει μέ γενναιότητα πολεμώντας γιά τήν πατρίδα, τόν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο, καί ἕναν νά μαρτυρεῖ γιά τήν πίστη του. Δηλαδή τόν τελευταῖο αὐτοκράτορα τῆς Τραπεζούντας Δαβίδ, τόν Μεγάλο Κομνηνό.

Καί ἔτσι καθώς δυό εἶναι τά στοιχεῖα τῆς ἐθνικῆς ὕπαρξης τοῦ ὅλου Ἑλληνισμοῦ, δηλαδή ἡ πίστη στήν πατρίδα καί ἡ θρησκεία, ἡ Θεία πρόνοια συνεισφέρει σ’ αὐτόν μέ τόν Κωνσταντῖνο ὡς ἔφορο καί ἥρωα τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί μέ τόν Δαβίδ ὡς ἔφορο καί ἥρωα τοῦ χριστιανισμοῦ».4

«Ἀλλά καί μάρτυρες τῆς πίστης ἔγιναν πολλοί σέ πολλά μέρη, ἀκόμα καί σήμερα ἀνάμεσα στά ἀπρόσιτα χριστιανικά χωριά καί ἔχουν ὑποστεῖ μαρτυρικές διώξεις. Καί πρῶτος ἀπ’ ὅλους εἶναι δίκαιο νά μνημονευθεῖ ὁ τελευταῖος ἀπό τούς Μεγάλους Κομνηνούς, ὁ Δαβίδ, μαζί μέ τά παιδιά καί τούς συγγενεῖς του, πού προτίμησε τό μαρτυρικό θάνατο ἀντί νά ζήσει καί νά ἀπολαύσει τιμές, ὅπως ἔκαναν ἄλλοι πού εἴδαμε, οἱ ὁποῖοι ἐπιθύμησαν τά πρόσκαιρα ἀντίγιά τά αἰώνια καί τήν ἐφήμερη ἐκτίμηση ἀντί γι’ αὐτήν πού προέρχεται ἀπό τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους».5

Ὁ λόγιος ἀρχιμανδρίτης Πανάρετος Τοπαλίδης, ἡγούμενος τῆς ἱστορικῆς μονῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου Βαζελῶνος στό περισπούδαστο ἔργο του «Ὁ Πόντος ἀνά τούς αἰῶνας», σχολιάζει ὡς ἑξῆς τό μαρτυρικό τέλος τοῦ αὐτοκράτορα : « .... καί μετά τινας μῆνας τίθεται ὠμῶς ἀντιμέτωπος τοῦ διλήμματος, ἤ νά ἐξομόση, ἤ νά σφαγῆ μετά τῶν τέκνων του. Προείλετο τό δεύτερον καί εἶδε σφαζομένους τούς υἱούς του καί τόν ἀνεψιόν του Ἀλέξιον καί μετ’ αὐτούς ἐσφάγη καί αὐτός ἐπί λόφου καλουμένου «Πέγιογλου» ὑπό τῶν Τούρκων, καί κειμένου ἀντίπεραν τοῦ λόφου ἐφ’ οὗ μαχόμενος ἔπεσε πρό δέκα ἐτῶν ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος. Καί οὕτω συνεπληρώθη τό μαρτύριον τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐν τῷ προσώπῳ τῶν δυό αὐτοκρατόρων αὐτοῦ, τοῦ μέν πεσόντος ἐν μάχῃ ἀμύνης ὑπέρ ἐλευθερίας, τοῦ δέ σφαγέντος ἐν μαρτυρίᾳ ὑπέρ τῆς ἀληθείας».6

Ὁ ἐκλεκτός Πόντιος ἐπιστήμονας Ὀδυσσέας Λαμψίδης σχολιάζει : «Τραγικός ἥρως ὁ Δαβίδ, διά τοῦ θανάτου σφραγίζει τήν ἱστορίαν τῶν Μεγάλων Κομνηνῶν. Ἡ μοῖρα δέν ἠθέλησε νά χορηγήση εἰς αὐτόν τόν θάνατον ἑνός πολεμιστοῦ, ἀλλά ὥρισεν εἰς αὐτόν τό τέλος ἑνός μάρτυρος «ξίφει τελειοῦται» ».7

Ἀπό τίς παραπάνω μαρτυρίες καί ἀπόψεις, ἀβίαστα συμπεραίνουμε ὅτι βρισκόμαστε μπροστά σ’ ἕναν μάρτυρα στεφανωμένο καί δικαιωμένο ἀπό τόν δικαιοκρίτη Θεό, ἀδικημένο ὅμως ἀπό ὁλόκληρο τόν ἑλληνισμό, ἀφοῦ δέν προβάλλεται ἡ θυσία του καί δέν τιμᾶται τό μαρτύριό του.

Πολλοί εἶναι οἱ λόγοι γιά τούς ὁποίους δέν τιμήθηκε πρεπόντως ὁ μάρτυς Βασιλεύς. Ἦρθε ὅμως ἡ ὥρα ἐμεῖς οἱ ἀπόγονοι καί κληρονόμοι τῆς Τραπεζουντιακῆς αὐτοκρατορίας νά ἀναδείξουμε τήν κοινή συνείδηση περί τοῦ μαρτυρίου του ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ, νά ἀποδώσουμε πρός αὐτόν τά ὀφειλόμενα ὡς υἱοί φιλοπάτορες καί νά ἐπαληθεύσουμε τήν χρυσοστομικήν ρῆσιν πού λέγει : «ὥσπερ γάρ τόν ἥλιον ἀμήχανον σβεσθῆναι, οὕτω καί τήν μνήμην τῶν μαρτύρων».8

Ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης πρώην Λεοντοπόλεως Σωφρόνιος Εὐστρατιάδης στό ἐπιστημονικό του ἔργο : «Ἁγιολόγιο τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας» γράφει τά ἑξῆς γιά τό χρέος μας ἔναντι τῶν μαρτύρων πού βρίσκονται στήν ἀφάνεια χωρίς νά ἀποδίδονται σ’ αὐτούς οἱ νενομισμένες τιμές :

«Διά τοῦτο ἔχομεν καθῆκον ἱερόν νά ἀναστήσωμεν τούς νεκρούς ἐπί τῆς γῆς καί ζῶντας ἐν τοῖς οὐρανοῖς, νά ἀποδώσωμεν εἰς τήν Ἐκκλησίαν τήν δόξαν αὐτῆς καί τό κάλλος, τάς μορφάς καί τά ὀνόματα τῶν ἡρώων τῆς πίστεως, οἵτινες διά τοῦ αἵματος αὐτῶν, καί διά τοῦ βίου αὐτῶν ἐστερέωσαν τά θεμέλια αὐτῆς καί εἶναι μέρος τοῦ ἀκηράτου στεφάνου αὐτῆς, ἀδάμαντες ἐκπεσόντες ἐκ τοῦ πολυτίμου στέμματος, θησαυρός ἱερός τῆς ἡμετέρας πίστεως. Ἔχομεν ἱερόν καθῆκον νά ἀναζητήσωμεν καί εὕρωμεν τούς κρυπτομένους ἀπό τά νέφη ἀστέρας καί τοποθετήσωμεν εἰς τό ἡρῶον τῆς πίστεως.

Αἱ κατά ἀνατολάς Ἐκκλησίαι διά τάς περιπετείας αὐτῶν ἀπώλεσαν τόν ἴδιον αὐτῶν κώδικα καί τά δίπτυχα καί τάς περγαμηνάς αὐτῶν˙ διεσκορπίσθησαν εἰς τούς τέσσαρας ἀνέμους ὑπό τῆς λύσσης τῶν ἐχθρῶν καί ἠφανίσθησαν πολλά πολύτιμα τῆς κληρονομίας ἡμῶν μνημεῖα καί πειστήρια˙ ἐναπέμειναν ὅθεν γεραρά λείψανα καί ταῦτα ἀπόκεινται εἰς ἡμᾶς νά περισυλλέξωμεν μετ’ εὐλαβείας».9

Σύμφωνα μέ τήν παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς ἐκκλησίας τόν πρῶτο λόγο στήν ἀναγνώριση ἑνός ἁγίου ἔχει τό πλήρωμα τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας. Ἡ αὐθόρμητη ἀναγνώριση ἀπό τήν συνείδηση τῶν πιστῶν εἶναι καθοριστικός παράγων. Εἰδικά γιά τήν τιμή στούς μάρτυρας ὁ πολυγραφώτατος Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης παρατηρεῖ : «τῶν μαρτύρων τά λείψανα προσκυνοῦνται ὡς ἅγια καί χωρίς θαυμάτων καί εὐωδίας, μέ τό νά γίνεται φανερόν εἰς ὅλους διά τῆς ἐμπράκτου ἀποδείξεως τοῦ μαρτυρίου, ἡ εἰς Θεόν τελεία πίστις καί τελεία ἀγάπη αὐτῶν».10

Καί ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος παρατηρεῖ τά ἑξῆς : « .... ἤ πού ἠκούσθη εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ οἱ Θεῖοι Μάρτυρες νά καρτεροῦν τήν ἐπίγειον κρίσιν νά κυρώση τό μαρτύριόν τους, καί νά βεβαιώση ἐκείνους, ὅπου ἤδη ἐσφράγισαν τό τέλος τους μέ τήν ὁμολογίαν τῆς θείας πίστεως, καί τούς ὁποίους εὐθύς ἐν τῷ ἅμα ὁ ἀγωνοθέτης Χριστός ἄνωθεν ἐστεφάνωσεν ;

Τί ἄλλο εἶναι ἡ ἑορτή, παρά μακαρισμός καί δόξα καί τιμή, καί νά προβάλλωμεν εἰς τόν Θεόν πρέσβυν καί μεσίτην τόν ἑορταζόμενον, διά νά λαμβάνωμεν δι’ αὐτοῦ παρά Θεοῦ τῶν ψυχικῶν μας παθῶν τήν ἴασιν ; Εἶναι ἄλλο τίποτας ἡ ἑορτή παρά ταῦτα ; Ἔπειτα .... δέν ἤκουσαν ποτέ τους, πώς εὐθύς ὁπού πέση εἰς τήν γῆν ἡ κεφαλή τοῦ Μάρτυρος, οἱ παρόντες Χριστιανοί ἀπό ψυχῆς καί καρδίας χαίροντες, καί τόν Θεόν δοξάζουσι καί τόν Μάρτυρα μακαρίζουσι».11

Ὁ Βασιλεύς Δαβίδ θυσίασε πρόθυμα τά πάντα, Πατρίδα, γένος, ὕπαρξη, οἰκογένεια, γιά τήν ἀγάπη τοῦ ἐπουρανίου βασιλέως Χριστοῦ. Εἶναι ἡ καλή ἀπαρχή τῶν Νεομαρτύρων τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Γι’ αὐτό δέν πρέπει ἡ λήθη νά καλύψει μέ τό σιωπηλό της πέπλο τό μαρτυρικό θάνατο τοῦ τελευταίου αὐτοκράτορα τῆς Τραπεζοῦντος Δαβίδ γιά πολλούς σοβαρούς λόγους, πού ἔχουν σχέση μέ τήν ἐθνική μας, τήν Ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία μας καί τό μέλλον μας στό ἱστορικό γίγνεσθαι.

Πρέπει νά τιμοῦμε τήν ἡμέρα τοῦ μαρτυρίου του ἀποδεικνύοντας σέ ὅλους ἐκείνους, πού ἴσως συνέφερε νά παραδοθεῖ στήν ἀφάνεια τό πρόσωπο αὐτό καί τό μαρτυρικό του τέλος, ὅτι τά παιδιά τῶν ξεριζωμένων, ὅσο περνοῦν τά χρόνια, ὄχι μόνο δέν ξεχνοῦν˙ ἀλλά περισσότερο μέ ἱερό δέος ἐγκύπτουν στήν προγονική ἱστορία, τή σπουδάζουν καί ἀντλοῦν διδάγματα, ἀξίες καί δύναμη καί προχωροῦν καί διαπλέουν σ’ ὅλον τόν κόσμο μέ τήν «Ἀργώ» πού δέν σταμάτησε τό ταξίδι της.

Τά παιδιά τῶν Ποντίων δέν ξεχνοῦν, διότι ἠχεῖ μέσα τούς ἡ φωνή τῶν Πατέρων τους, ὅπως τήν διασάλπισε ὁ ἀείμνηστος Λεωνίδας Ἰασωνίδης : «Ξηρανθήτω ἡμῖν ὁ λάρυγξ, ἐάν ἐπιλαθόμεθά σου ὦ πάτριος ποντία γῆ».

-----------------------------------------------------------------------------------------

1 Μητροπολίτου Τραπεζοῦντος Χρυσάνθου, «Ἡ ἐκκλησία Τραπεζοῦντος», Ἀθῆναι 1933, σ. 521.
2 ὅ.π., σ. 522 (Σκευοφυλάκειο Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀριθμ. 8, φύλ. 294α).
3 WEISZ WELTGESCHICTE – GRAZ LEIPZIG 1892 VII 117.
4 Σάββα Ἰωαννίδη,«Ἱστορία καί στατιστική τῆς Τραπεζοῦντος», Θεσσαλονίκη 1988, σ. 95 (Α΄ ἔκδοσις Κωνσταντινούπολις 1870).
5 ὅ.π., σ. 124.
6 Ἀρχιμ. Παναρέτου Τοπαλίδου, «Ὁ Πόντος ἀνά τούς αἰῶνας», Δράμα 1929, σ. 63-64.
7 Ἀρχεῖον Πόντου, Ἀθῆναι 1961, τόμος 24, σ. 28.
8 Ἰωάννου Χρυσοστόμου, εἰς τόν Ἅγιον Ἱερομάρτυρα Φωκᾶ, MIGNE, P.G. 50,699.
9 Σωφρονίου Εὐστρατιάδου, Μητροπολίτου πρ. Λεοντοπόλεως, «Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας», Ἀθῆναι 1995, σ. ιε΄.
10 Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, «Νέον Μαρτυρολόγιον», Ἀθῆναι 1961, σ. 24.
11 Π.Β.Πάσχου, «Ἐν ἀσκήσει καί μαρτυρίῳ», Ἀθῆναι 1996, (Ἀθανασίου Παρίου περί νεομαρτύρων), σ. 81-82.

Κείμενο του Ανδρέα Λουδάρου

 πηγη

\

ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΙ ΦΟΥΣΚΩΤΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΟΥΝ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ;

Ξανά στο προσκήνιο η Ι.Μ.Εσφιγμένου του Αγίου Όρους, διώκεται για την πίστη της! Ο σύγχρονος διωγμός που άρχισε το 1972 και κορυφώθηκε το 2002, σε έναν εντελλόμενο άνισο αγώνα, όπου η νομιμοποίηση της παρανομίας και η δικαίωση του αδίκου έγινε αφορμή για να γνωρίσουμε τους Σύγχρονους Διοκλητιανούς και δη στο Προπύργιο της Ορθοδοξίας, το Άγιον Όρος. Όλα διαδραματίζονται στο Κονάκι ήτοι το αντιπροσωπείο στις Καρυές της Ι.Μ.Ε, όπως μας έχουν συνηθίσει και κατά το παρελθόν....Το 1972 επί ηγουμένου γέροντος Αθανασίου, και τους συν αυτω συνασκουμένους Πατέρες, βλέποντας την συνεχιζόμενη παρέκκλιση του Αθηναγόρα από την Ορθόδοξο γραμμή (συμπροσευχές και συλλείτουργα με αιρετικούς και αλλόθρησκους) αποφάσισαν να διακόψουν το μνημόσυνο του Πατριάρχη, όπως κατά το παρελθόν καλώς εγένετο, από φωτισμένους Ιεράρχες που ήλεγχαν τον Πατριάρχη, οι οποίοι αγίασαν και σήμερα τους διαβάζουμε στον Συναξαριστή της Εκκλησίας...
Έτσι τώρα, η διακοπή του μνημοσύνου ήταν δίκαιη και απολύτως σύμφωνη με τον Κ.Χ.Α.Ο.Αν η μικρή ομάδα της Νέας Αδελφότητος, αρέσκεται τόσο πολύ να μπει στη διακονία του Μοναστηριού, γιατί δεν το κάνει και να συνυπάρχουν όλοι ειρηνικά, όπως θέλει και η Προστάτιδα του Αγίου Όρους, Υπεραγία Θεοτόκος; Γνωρίζει ο κόσμος και η πολιτεία ότι 5 άτομα, θέλουν να διώξουν τους 117 πατέρες, νομίμους, ζηλωτάς, παραδοσιακούς και αυτόχθονες πνευματικά, τους οποίους σαφώς γνωρίζει και αναγνωρίζει το πανελλήνιον; Γνωρίζει ο κόσμος επίσης, ότι η Ιερά Μονή Εσφιγμένου, δεν εδέχθη τον πακτωλό χρημάτων από τη Δύση, 5 δις. δραχμές (τότε) - προς τιμήν της, τα οποία άρπαξαν οι διώκται της, στους οποίους δεν φτάνουν αυτά αλλά θέλουν να χειριστούν και το 1,5 εκατ. Ευρω, από το ΕΣΠΑ, για δήθεν συντήρηση και αναπαλαίωση του Κονακίου στις Καρυές!!
Μήπως αυτοί οι λίγοι γέροντες μοναχοί της Μονής Εσφιγμένου είναι η τελευταία γραμμή αμύνης της ανόθευτης Ορθοδοξίας και αποτελούν εμπόδιο για την αλλοτρίωση του Αγίου Όρους;;; Μήπως είναι μία από τις τελευταίες γραμμές αμύνης της Ορθοδοξίας;;; Μήπως ξέρουν και κατέχουν αλήθειες που κάποιοι τρέμουν και φοβούνται;;

Τετάρτη ημέρα παραμένουν χωρίς νερό και φαγητό οι πατέρες της Μονής που προσεύχονται στην ΘΕΟΤΟΚΟ....

Πρέπει οι πιστοί να ενημερωθούν πως στο παιχνίδι της πολιορκίας των 117 πατέρων ΈΧΟΥΝ ΜΠΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΙ ΦΟΥΣΚΩΤΟΙ!

Μάλιστα αυτοί μεταφέρονται με ταχύπλοα στην πολιορκία της Μονής ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ώστε να μην φαίνεται το Θρήσκευμα τους κατά τον έλεγχο των διαμονητηρίων που πραγματοποιείται σε όσους εισέρχονται στο Άγιο Όρος...

Ξυπνήστε Αδέλφια  και αντιδράστε!

Μετά το άθλιο  φωτομοντάζ που έδειχνε μοναχό της μονής να ρίχνει δήθεν ΜΟΛΟΤΩΦ...τώρα μεταφέρουν με ταχύπλοα ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΥΣ ΦΟΥΣΚΩΤΟΥΣ εναντίον των  πατέρων της ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΜΟΝΗΣ του ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ...

Ξυπνήστε αδέρφια έρχεται η σειρά μας!!!

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

 Πηγή

" Θα δεχόταν ο Χριστός τόση λάμψη στις Εκκλησίες; "

Απάντηση σε μια επιστολή

Στο προηγούμενο γράμμα μου απαντάτε πάλι με ερώτηση: «Θα ανεχόταν ο Χριστός τόση λάμψη στην Εκκλησία;». Οπωσδήποτε. Το ανεχόταν και τότε, θα το ανεχόταν και τώρα. Τότε υπήρχε στα Ιεροσόλυμα ο ναός του Σολομώντα, ένα από τα σπάνια θαύματα της αρχιτεκτονικής και πολυτέλειας στον κόσμο. Τούτος ο ναός είχε περισσότερο χρυσό και πολύτιμες πέτρες εσωτερικά απ' ό,τι έχουν σήμερα όλοι οι χριστιανικοί ναοί στα Βαλκάνια. «Και όλον τον οίκον περιέσχε χρυσίω έως συντέλειας παντός του οίκου» (Γ' Βασ. 6,22). Σ' αυτό το ναό έμπαινε ο Χριστός πολλές φορές, όμως ποτέ δεν εξέφρασε τη δική σας σκέψη, ότι θα έπρεπε όλα αυτά να μεταμορφωθούν σε ψωμί και να φαγωθούν.

Αυτός προέβλεψε την κατάρρευση αυτού του ναού και ο ναός καταστράφηκε, αλλά όχι εξαιτίας του χρυσού στον ναό, αλλά εξαιτίας της λάσπης στις ανθρώπινες ψυχές. Εμένα με ευχαριστεί που δείχνετε ελεήμων προς τους φτωχούς, αλλά ακόμα περισσότερο θα με ευχαριστούσε εάν δείχνατε ελεήμων με τη δική σας περιουσία και όχι των άλλων.

Δεν θα ήθελα να σας δω όμως στήν ίδια πλευρά με τον Ιούδα. Θα θυμάστε πώς ο Ιούδας θέλησε κάποτε να φανεί πιο ελεήμων από τον Χριστό... Διαβάστε το δωδέκατο κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου. Κάποια γυναίκα πήρε ένα μπουκαλάκι με πολύτιμο μύρο νάρδου και άλειψε τα πόδια του Ιησού. Ο Ιούδας, ο οποίος αργότερα πρόδωσε τον δάσκαλο του για τα λεφτά, θύμωσε και φώναξε: «Διατί τούτο το μύρον ουκ επράθη τριακοσίων δηναρίων και εδόθη πτωχοίς;» (Ιωάν. 12,5). Σ' αυτό του απάντησε ο στοργικός Κύριος, που ήταν καθ' οδόν να δώσει και τη ζωή Του για τούς φτωχούς: «Τους πτωχούς γάρ πάντοτε έχετε μεθ' εαυτών, εμέ δε ου πάντοτε έχετε» (Ιωάν. 12,8).

Ακούστε, λοιπόν, τι θα σας πω: εάν όλοι εμείς είχαμε πάντα τον Χριστό μαζί μας, δεν θα υπήρχαν φτωχοί ανάμεσα μας. Εκείνοι οι οποίοι έχουν τον Χριστό μαζί τους, εκείνοι προσέφεραν στην Εκκλησία όλα αυτά που εσείς ονομάζετε «λάμψη». Εκείνοι οι ίδιοι δίνουν τα μέγιστα στους φτωχούς. Η αγάπη προς τον ζωντανό Χριστό τους σπρώχνει και στις δύο θυσίες: στη θυσία προς την Εκκλησία τους και στη θυσία προς τα φτωχά αδέλφια τους. Ενώ εκείνοι που δεν έχουν τον Χριστό μαζί τους, δεν έχουν ούτε τούς φτωχούς μαζί τους. Εκείνοι θα ήθελαν να πάρουν από την Εκκλησία και να δώσουν στους φτωχούς, για να μη δίνουν τα δικά τους και για να μην τούς ενοχλούν οι φτωχοί. Αυτός είναι ο βαθύτερος πειρασμός, πού κάνει αυθάδη περίπατο ανάμεσα μας με το προσωπείο της ευεργεσίας.

Του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Επισκ. Αχρίδος

πηγή

Σπείρα νεόκοπων νταβατζήδων υπεράνω υποψίας και εργολάβους με «ιερές» πλάτες εξέθρεψε τελικά η αλλαξοπατριαρχεία στα Ιεροσόλυμα;

Σύμφωνα με επιστολή-καταγγελία ενός Παλαιστινίου και ο οποίος φέρεται ως ενοικιαστής μικρού αγροτεμαχίου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων το οποίο είχε μαζί με την οικογένειά του για καλλιέργειες.

Στην περίπτωσή τους, η γη καταπατήθηκε από ''ευυπόληπτους''Παλαιστινίους που του ζητούν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για να του παρέχουν ξανά την αποκλειστική διάθεση του εδάφους.

Ο ίδιος απευθύνθηκε στους σημερινούς διοικούντες την Σιωνίτιδα Εκκλησίααλλά απάντηση δεν πήρε.

Να πρόκειται άραγε για σπείρα νεόκοπων νταβατζήδων υπεράνω υποψίας με «ιερές» πλάτες;

Ολόκληρη η άποψη του αναφερόμενου Παλαιστινίου στα αραβικά έχει ως εξής:

 

Ενώ στα ελληνικά η μετάφραση είναι:

 

Θέμα: Μία ιδιοκτησία γης του Ελληνικού Ορθόδοξου Μοναστηριού αφαιρέθηκε

 

Είμαι ο Fares Michael Al-Massou.

Ο αριθμός ταυτότητάς μου είναι 904632668. Είμαι ο γιος του εκλιπόντοςNicola Michael Al-Massou, ο οποίος νοίκιασε ένα κομμάτι γης με αριθμό28055 (αριθμός κομματιού 66) από το Ορθόδοξο Μοναστήρι, ενώ η συμφωνία πάρθηκε την 1η Οκτωβρίου 1990 και τόνιζε ότι ο κ. Nicola και οι γιοι του ήταν οι μόνοι γεωργοί της γης αυτής και μόνοι υπεύθυνοι γι’ αυτή.

Μετά το θάνατο του κ. Nicola εμείς (οι γιοι) μείναμε έκπληκτοι επειδή τη γη την πήρε ο κ. Jamal Safe Mohammad Safe, ο οποίος εργάζεται ως διοικητής Ασφαλείας σε υπηρεσία της Παλαιστινιακής Αρχής.

Μετά από αυτό, πήγαμε στο δικηγόρο του Ελληνικού Ορθόδοξου Πατριαρχείου κ. Samih Eslabi να ρωτήσουμε σχετικά με το ζήτημα της πώλησης της γης που είχαμε νοικιάσει.

Είπε πως ο νόμος δεν επιτρέπει την πώληση ή την αγορά γης που έχει παραχωρηθεί.

Η ευθύνη του είναι να προστατέψει τη γη του μοναστηριού από κάθε απειλή.

Ένας άλλος δικηγόρος υπεύθυνος για τη γη του μοναστηριού ονόματι Rami Almugrabi μας ζήτησε να πάμε στο Ρωμαϊκό Μοναστήρι των Ιεροσολύμωνόπου συναντήσαμε τον επικεφαλής της Οικονομικής Επιτροπής του μοναστηριού, έναν “άνθρωπο του κλήρου”.

Έμεινε έκπληκτος και μας ζήτησε να του δείξουμε το χάρτη της γης.

Επεσήμανε τη γη του μοναστηριού και μας είπε ότι θα διερευνήσει το ζήτημα και θα επικοινωνήσει μαζί μας μετά από τρεις μέρες.

 

Γνωρίζαμε πως το άτομο που αγόρασε τη γη (ο κ. Jamal Safe Mohammad Safe), την πούλησε σε κάποιον άλλον από τον καταυλισμό προσφύγων Dheisheh, ονόματι Ibraheem Al Ayassa, διευθυντή της Αραβικής Τράπεζαςστη Βηθλεέμ.

Το ποσό της αγοράς ήταν $185.000.

Όταν του είπαμε πως η γη ταυτίζεται με τη δική μας και από τις τρεις μεριές και πως είμαστε οι μόνοι αγρότες αυτής, απάντησε πως αν τη θέλουμε, να του πληρώσουμε $210.000 για να γίνουμε οι εκ νέου ιδιοκτήτες αυτής.

Ειλικρινά, Fares Al-Massou και η οικογένεια αυτού.

 

Προς τεκμηρίωση των λεγομένων του ο καταγγέλλων Παλαιστίνιοςκοινοποίησε το συμβόλαιο του πατέρα του καθώς και σχεδιάγραμμα που κι εμείς ακολούθως παρουσιάζουμε

 

 

Όπως βλέπετε στη σήμανση με τον κόκκινο τίτλο το τοπογραφικό σχεδιάγραμμα φέρει ημερομηνία  8/9/2012.

Με απόκλιση 5 μηνών συμπίπτει με την αναπαραγωγή από το Al Jazeera και το ccun.org ανακοίνωσης της ισραηλινής κυβέρνησης ότι στα εδάφη της παλαιστινιακής πόλης Beit Sefafa ήταν να κατασκευαστούν μεταξύ άλλων μια σειρά από ξενοδοχεία προσθέτοντας πως οι περισσότερες από τις εν λόγω εκτάσεις ανήκαν στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο!

  

Για το Real Estate της συγκεκριμένης πόλης να επισημάνουμε εδώ ότι πρώτος ο εκπρόσωπος του Λατινικού Πατριαρχείου William Shomaliδήλωνε το 2009 πως «μας πήρε 15 χρόνια να πάρουμε τις οικοδομικές άδειες από το Δήμο της Ιερουσαλήμ για την κατασκευή 72 διαμερισμάτων».

 

Για την ιστορία να υπενθυμίσουμε επίσης ότι το 2007 ο Θεόφιλος, σύμφωνα με πολυσέλιδο υπόμνημά του στον πρωθυπουργό της Ιορδανίας εμφάνισε έγγραφα με τα οποία είχε ζητήσει βοήθεια για την αξιοποίηση καταστημάτων της Παλαιάς Πόλης από το Τάγμα των Φραγκισκανών Μοναχών ύστερα από διαβουλεύσεις με τον Κουστωδό του Πάπα στην Αγία Γη.

Πηγή: Σαμιακή Γνώμη /  Ιερή Πλεκτάνη

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΜΙΔΗΣ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Τῌ Β' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Μνήμη 
τῆς Ἀνακομιδῆς τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Πρωτομάρτυρος 
καὶ Ἀρχιδιακόνου Στεφάνου.

Τῇ Β' τοῦ αὐτοῦ μηνός,
 Μνήμη
 τῆς Ἀνακομιδῆς τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Πρωτομάρτυρος,
 καὶ Ἀρχιδιακόνου Στεφάνου.

Ἔχεις Σιὼν πάμπολλα θεῖα καὶ ξένα.
Νεκρὸν Στεφάνους δὸς πόλει Κωνσταντίνου.
Δευτερίῃ νέκυος Στεφάνου γένετ' Ἀνακομιδή.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
 μνήμη τῆς εὑρέσεως τῶν λειψάνων
 τῶν ἁγίων μαρτύρων Μαξίμου, Δάδα καὶ Κυντιλιανοῦ.

Τρεῖς ἐκφέρουσα γῆ νεκροὺς ζωηφόρους,
Πόλῳ λέγειν ἔοικε· Σὺ κρύψας ἔχε.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, 
μνήμη τῶν Ἐγκαινίων 
τοῦ θείου Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ,
 Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, πλησίον τῆς ἁγιωτάτης μεγάλης Ἐκκλησίας.

Σὸν Ναὸν σῇ χάριτι καθιεροῦμεν,
Ἰωάννη πάνσοφε ἠγαπημένε.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
 μνήμη 
τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Φωκᾶ,
 καὶ τοῦ ἐν εὐσεβεῖ τῇ μνήμῃ 
γενομένου Βασιλέως Ἰουστινιανοῦ ἐν τοῖς ἁγίοις Ἀποστόλοις.

Φωκᾶς ὁ μάρτυς εκλιπὼν γῆς χωρίον,
Νῦν εγκατοικεῖ τῆς τρυφῆς τῷ χωρίῳ
Οὐκ ἐκποδών σοι σκῆπτρον ὤφθη ὧ ἄναξ,
Σὺ γὰρ κατοικεῖς Βασιλείαν τὴν ἄνω.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, 
ὁ Θεός, 
ἐλέησον ἡμᾶς.
 Ἀμήν.

Όραμα της Θεοτόκου στον άγιο του Θεού, Σεραφείμ

        Στη παρούσα δημοσίευση ο αναγνώστης θα πληροφορηθεί ένα όραμα που έλαβε χώρα την 25η Μαρτίου του 1831 στον άγιο του Θεού, Σεραφείμ. Το όραμα διηγείται μια ηλικιωμένη Μοναχή (Μητέρα Ευπραξία), η οποία κοιμήθηκε το 1865, και με θρησκευτική ευλάβεια κατέγραψε το θαυμάσιο αυτό γεγονός. Ας αφουγκραστούμε τα θαυμάσια του Θεού και τις ενέργειες Του στις εικόνες Του. 

          «Εκείνην την στιγμή έγινε ένας θόρυβος σαν το θρόισμα του δάσους μέσα στην δυνατή θύελλα. Όταν καταλάγιασε, ακούσαμε μια υμνωδία που έμοιαζε με εκκλησιαστική ψαλμωδία. Έπειτα η πόρτα του κελλιού άνοιξε από μόνη της, έγινε φως, πιο λαμπρό από το φώς της ημέρας, και το κελλί γέμισε με μία ευωδία όμοια με εκείνην του θυμιάματος που έχει το άρωμα του τριαντάφυλλου, μόνο που αυτή ήταν καλύτερη.

          Ο Γέροντας ήταν γονατισμένος με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό. Εγώ ήμουν τρομοκρατημένη. Ο Γέροντας σηκώθηκε και είπε: "Μήν φοβάσαι, παιδί μου. Δεν είναι δυστυχία, είναι έλεος που αποστέλλεται σε εμάς από τον Θεό. Νά, η Υπερένδοξη, η Πάναγνη Δέσποινα, η Παναγία Μητέρα του Θεού έρχεται σε εμάς"!

          Δύο άγγελοι προπορεύονταν κρατώντας, ο ένας στο δεξί του χέρι και ο άλλος στο αριστερό, κλώνους οι οποίοι μόλις είχαν ανθίσει. Τα μαλλιά τους έμοιαζαν με χρυσές ίνες λιναριού και ήταν απλωμένα στους ώμους τους. Αυτοί προπορεύονταν. Τους ακολουθούσαν ο Αγ. Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος. Τα ενδύματα τους ήταν λευκά, λάμποντας από αγνότητα. Μετά από αυτούς ερχόταν η Θεομήτωρ την οποία ακολουθούσαν δώδεκα παρθένες.

          Η Βασίλισσα του Ουρανού φορούσε έναν μανδύα όμοιο με εκείνον που είναι ζωγραφισμένος στην εικόνα της Παναγίας "Πάντων θλιβομένων η Χαρά". Λαμποκοπούσε, αν και δεν μπορώ να πω τι χρώμα ήταν· ήταν ανέκραστης ωραιότητας, στερεωμένος κάτω από τον λαιμό Της με μια μεγάλη στρογγυλή πόρπη ή αγκράφα διακοσμημένη με σταυρούς που είχαν ποικίλα σχέδια, αλλά με τί, δεν γνωρίζω. Μόνον θυμάμαι ότι έλαμπε με μια ασυνήθιστη λαμπρότητα. Το φόρεμα Της, το οποίο καλυπτόταν από το μανδύα Της, ήταν πράσινο και περιζωσμένο ψηλά με μια ζώνη. Επάνω από τον μανδύα υπήρχε ένα είδος επιτραχήλιου και στους καρπούς Της είχε επιμάνικα τα οποία, όπως και το επιτραχήλιο, καλύπτονταν από σταυρούς. Φαινόταν υψηλότερη από όλες τις παρθένες. Στο κεφάλι φορούσε ένα υψηλό στέμμα, πλούσια διακοσμημένο με σταυρούς· ήταν πανέμορφο, θαυμάσιο και έλαμπε με τέτοιο φώς, που τα μάτια μου δεν μπορούσαν να το κοιτάξουν· ούτε μπορούσα να κοιτάξω την πόρπη ή την αγκράφα ούτε και το πρόσωπο της Ίδιας της Ουράνιας Βασίλισσας. Τα μαλλιά Της απλώνονταν χαλαρά επάνω στους ώμους Της και ήταν μακρύτερα και ομορφότερα από τα μαλλιά των Αγγέλων.

          Οι παρθένες έρχονταν μετά από αυτήν κατά ζεύγη. Φορούσαν στέμματα και ενδύματα διαφόρων χρωμάτων. Ήταν διαφόρων αναστημάτων, και τα πρόσωπα τους ήταν και αυτά διαφορετικά καθώς και τα μαλλιά τους τα οποία απλώνονταν στους ώμους τους. Όλες είχαν μεγάλη ομορφιά, αλλά ορισμένες ήταν περισσότερο όμορφες από τις άλλες. Στέκονταν όλες ολόγυρα μας. Η Βασίλισσα του Ουρανού βρισκόνταν στο μέσον. 

          Το κελλί έγινε ευρύχωρο και το επάνω μέρος του γέμισε με φλόγες που έμοιαζαν με αναμμένες λαμπάδες. Ήταν φωτεινότερο από το φώς του μεσημεριού, αλλά ήταν ένα ιδιαίτερο φώς που δεν έμοιαζε καθόλου με το φώς της ημέρας· ήταν φωτεινότερο και πιο λευκό από το ηλιακό φώς. Τρομοκρατήθηκα και έπεσα κάτω. Η βασίλισσα του Ουρανού ήρθε προς το μέρος μου και, αγγίζοντας με με το δεξί Της χέρι, μου είπε: "Σήκω επάνω, κόρη, και μην μας φοβάσαι. Ακριβώς τέτοιες παρθένες, όπως είστε εσείς, έχουν έρθει εδώ μαζί μου".

          Δεν κατάλαβα πως σηκώθηκα. Η Βασίλισσα του Ουρανού επανέλαβε με χάρη: "Μην φοβάσαι. Ήρθαμε να σας επισκεφθούμε". Ο π.Σεραφείμ δεν ήταν πια γονατισμένος, αλλά στεκόταν όρθιος μπροστά στην Παναγία Μητέρα του Θεού και εκείνη του μιλούσε τόσο καταδεκτικά, σαν να ήταν κάποιος από την οικογένεια Της.

          Πλημμυρισμένη με μεγάλη χαρά ρώτησα τον π.Σεραφείμ που βρισκόμασταν. Σκεφτόμουν ότι δεν ήμουν πια στη ζωή. Τότε, όταν τον ρώτησα: "Ποιές είναι αυτές;" η Παναγία Μητέρα του Θεού μου είπε να πλησιάσω τις παρθένες και να τις ρωτήσω η ίδια. Εκείνες στέκονταν στη σειρά και από τις δύο πλευρές, όπως είχαν έρθει: στην πρώτη σειρά, οι μεγαλομάρτυρες Βαρβάρα και Αικατερίνα· στην δεύτερη σειρά, η πρωτομάρτυς Αγία Θέκλα και η μεγαλομάρτυς Μαρίνα· στην τρίτη σειρά, η μεγαλομάρτυς και βασίλισσα Αγία Ειρήνη και η Αγία Ευπραξία· στην τέταρτη σειρά, οι μεγαλομάρτυρες Αγία Πελαγία και Αγία Δωροθέα· στην πέμπτη σειρά, η Αγία Μακρίνα και η μάρτυς Ιουστίνα· στην έκτη, η μεγαλομάρτυς Αγία Ιουλιανή και η Αγία Ανυσία.

          Πλησίασα την καθεμία από αυτές και εκείνες μου είπαν η καθεμία το όνομα της και τους αγώνες του μαρτυρίου τους και την ζωή της εν ονόματι του Χριστού, όμοια με αυτά που έχουν γραφεί για αυτές στους βίους των Αγίων. Όλες τους είπαν:" Ο Θεός δεν μας έδωσε αυτήν την δόξα χωρίς λόγο, αλλά για το μαρτύριο μας και διότι μας διέσυραν. Και εσύ θα υποφέρεις". Πολλά από αυτά που είπε η Παναγία Μητέρα του Θεού στον π.Σεραφείμ, εκείνη η οποία συμμετείχε στο όραμα του δεν μπόρεσε να τα ακούσει, αλλά άκουσε αυτό μόνον: "Μήν αφήσεις τις παρθένες μου" (Τις αδελφές του Ντιβέιεβο).

          Ο π.Σεραφείμ απάντησε:" Ω Δέσποινα! Τις συγκεντρώνω, αλλά δεν μπορώ να τις κατευθύνω μόνος μου". 

          Σε αυτό η Βασίλισσα του Ουρανού απάντησε: "Θα σε βοηθώ εγώ σε όλα, αγαπήμενε Μου. Επίβαλε σε αυτές την υπακοή. Αν την τηρήσουν, θα είναι μαζί σου και κοντά μου· αλλά, εάν χάσουν την σοφία τους, θα στερηθούν τον κλήρο αυτών των παρθένων που είναι κοντά σε εμένα. Δεν θα υπάρξει κανένας τόπος και κανένας στέφανος τέτοιου είδους για αυτές. Όποιος τις προσβάλλει, θα πληγεί από εμένα· όποιος τις υπηρετεί χάριν του Κυρίου θα μνημονεύεται ενώπιον του Θεού".

          Έπειτα, στρεφόμενη προς εμένα, είπε: "Κοίταξε αυτές τις παρθένες μου και τα στέμματα τους. Μερικές από αυτές άφησαν επίγεια βασιλεία και πλούτη, επιθυμώνταν την αιώνια και Ουράνια Βασιλεία. Αγάπησαν την εκούσια πτωχεία, αγάπησαν τον Κύριο μόνο, και βλέπεις ποίας δόξας και τιμής έχουν αξιωθεί. ΌΠως ήταν πριν, έτσι είναι και τώρα. Μόνον που οι προηγούμενες Μάρτυρες υπέφεραν ανοιχτά και οι παρούσες υποφέρουν μυστικά, δια μέσου των θλίψεων της καρδιάς, αλλά το βραβείο τους θα είναι το ίδιο".

          

          Το όραμα έληξε με την Παναγία Μητέρα του Θεού να λέει στον π.Σεραφείμ: "Σύντομα, αγαπημένε Μου, θα είσαι μαζί μας", και τον ευλόγησε. Όλοι οι άγιοι τον αποχαιρέτησαν. Ο Αγ. Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος τον ευλόγησαν, ενώ οι παρθένες και αυτός φίλησαν ο ένας το χέρι του άλλου. Εμένα μου είπαν: "Αξιώθηκες να έχεις αυτό το όραμα δια μέσου των προσευχών του π.Σεραφείμ, του Μάρκου, του Ναζαρίου και του Παχωμίου". Και έπειτα στην στιγμή τα πάντα εξαφανίστηκαν. Το όραμα αυτό κράτησε πάνω από μία ώρα...»

Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ

πνευματική βιογραφία, εκδόσεις «Άθως»

πηγή