Πατερικαί Διδαχαί. Λόγοι περί Χαρᾶς

Πατερικαί Διδαχαί. Λόγοι περί Χαράς

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης μιλώντας γιὰ τὴν χαρὰ θὰ ἀναφέρη «Ὁ ἄνθρωπος λαχταρᾶ μία μόνιμη, ἀληθινὴ χαρά, ἀλλὰ δὲν τὴν βρίσκει. Οἱ χαρὲς ποὺ τοῦ προσφέρει ὁ κόσμος εἶναι ψευδεῖς, μάταιες καὶ συντόμου διαρκείας. Ἂν ὅμως περπατῆ κανεὶς ἀξίως τῆς χριστιανικῆς κλήσεως, θὰ βρῆ τὴ χαρὰ ποὺ ποθεῖ ἡ ψυχή του, τὴν χαρὰ γιὰ τὴν ὁποία πλάστηκε»1.

Ὁ γέροντας Παΐσιος ἀπαντώντας σὲ ἐρώτηση σχετικὰ μὲ τὴν χαρὰ ἔλεγε «Γιὰ νὰ χαίρεται κανεὶς ἀληθινὰ, πνευματικά, πρέπει νὰ ἀγαπάη, καὶ γιὰ νὰ ἀγαπάη, πρέπει νὰ πιστεύη. Δὲν πιστεύουν οἱ ἄνθρωποι καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν ἀγαποῦν, δὲν θυσιάζονται καὶ δὲν χαίρονται. Ἂν πίστευαν, θὰ ἀγαποῦσαν, θὰ θυσιάζονταν καὶ θὰ χαίρονταν. Ἀπὸ τὴν θυσία βγαίνει ἡ μεγαλύτερη χαρά.

Ἡ ἀγάπη ὑπάρχει ἀπὸ μόνη της, ἐνῶ ἡ χαρὰ πηγάζει ἀπὸ τὴν ἀγάπη. Ὅταν δίνης τὴν ἀγάπη, τότε ἔρχεται ἡ χαρά. Δίνει ἀγάπη ὁ ἄνθρωπος καὶ δέχεται χαρά· ἀνταμείβεται δηλαδὴ μὲ τὴν χαρὰ ποὺ νιώθει.

Βλέπεις, κάποιος παίρνει ἕνα πράγμα ποὺ τοῦ δίνουν καὶ χαίρεται μὲ αὐτὸ τὸ ἕνα. Ἄλλος τὰ δίνει ὅλα καὶ χαίρεται γιὰ ὅλα. Ἡ χαρὰ ποὺ νιώθει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν παίρνη, εἶναι χαρὰ ἀνθρώπινη. Ἐνῶ ἡ χαρὰ ποὺ νιώθει, ὅταν δίνη, εἶναι θεϊκή. Ἡ θεϊκὴ χαρὰ ἔρχεται μὲ τὸ δόσιμο»2.

Ὁ ἅγιος Βασίλειος ἑρμηνεύοντας τὸν ΛΒ΄ ψαλμὸ γράφει « “Ἀγαλλιᾶσθε δίκαιοι ἐν Κυρίῳ”· ὄχι ὅταν εὐημεροῦν τὰ πράγματα τοῦ οἴκου σας· ὄχι ὅταν ἔχετε καλὴν σωματικὴν ὑγείαν· ὄχι ὅταν τὰ χωράφια σας εἶναι γεμάτα ἀπὸ παντὸς εἴδους καρπούς· ἀλλὰ διότι ἔχετε Κύριον, ὁ ὁποῖος εἶναι τέτοιος εἰς τὸ κάλλος, τέτοιος εἰς τὴν ἀγαθότητα, τέτοιος εἰς τὴν σοφίαν. Ἂς εἶναι ἀρκετὴ εἰς ἐσᾶς ἡ χαρὰ δι᾽αὐτόν.

Καὶ φαίνεται ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἀγάλλεται μὲ εὐφροσύνην καὶ χαρὰν διὰ κάποιον ἀπὸ τὰ περιζήτητα, ἔτσι ἀγάλλεται δι᾽ αὐτό. Διά τοῦτο ὁ λόγος παρακινεῖ τοὺς δικαίους νὰ ζοῦν μὲ τὸ αἴσθημα τῆς τιμῆς, διότι ἀξιώθηκαν νὰ εἶναι δοῦλοι ἑνὸς τέτοιου Δεσπότου καὶ νὰ χαίρωνται διὰ τὴν δουλείαν αὐτοῦ μὲ χαρὰν ἀπερίγραπτον καὶ μὲ σκιρτήματα, σὰν νὰ πηδᾶ ἡ καρδιὰ ἀπὸ ἐνθουσιασμὸν τῆς ἀγάπης τοῦ ἀγαθοῦ»3.

Καὶ συνεχίζοντας νὰ ἑρμηνεύη τὸν ἴδιο ψαλμὸ γράφει «Σὰν νὰ εἶναι ὁ Κύριος ἕνας τόπος, ὅπου χωροῦν οἱ δίκαιοι· εἰς τὸν ὁποῖον ὅποιος εὑρίσκεται εἶναι ἀπαραίτητον νὰ εὐθυμῆ καὶ νὰ εὐφραίνεται. Ἀλλὰ καὶ ὁ δίκαιος γίνεται τόπος διὰ τὸν Κύριον, ἐφ᾽ ὅσον τὸν παίρνει εἰς τὸν ἑαυτόν του.

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ ἁμαρτάνει δίδει τόπον εἰς τὸν διάβολον, διότι παρακούει εἰς ἐκεῖνον ποὺ λέγει “Μηδὲ δίδοτε τόπον τῷ διαβόλῳ”. Ὅταν λοιπὸν εὑρισκώμεθα εἰς αὐτὸν τὸν Κύριον καὶ παρατηροῦμεν τὰ θαυμάσια αὐτοῦ, ὅσον εἶναι δυνατὸν εἰς ἐμᾶς, τότε ἀπὸ τὴν θεωρίαν αὐτὴν γεμίζομεν τὰς καρδίας μας μὲ εὐφροσύνην»4.

Ὁ ἅγιος Νεκτάριος μιλώντας περὶ τῆς χαρᾶς τοῦ καρποῦ τοῦ παναγίου Πνεύματος λέγει «Χαρὰ! λέξις προσφιλής, λέξις ἐπιπόθητος, λέξις συγκινοῦσα τὰς ψυχάς τῶν ἀνθρώπων, λέξις ἀγαλλιάσεως δηλωτική, λέξις εὐφροσύνης σημαντική, λέξις πνευματικῆς τέρπψεως καὶ ἡδονῆς ἐκφραστική. Χαρά!

Τίσι λόγοις τὸ ὑπό σοῦ ἐν τῇ καρδίᾳ διεγειρόμενον συν αίσθημα νὰ περιγράψω; Οὐδεμία ἐν ἐμοὶ δύναμις ἰσχύει τὸ μυστήριον νὰ πολυπραγμονήση· οὐδεμία φωνὴ εὐτονεῖ τὴν ἐνέργειαν αὐτοῦ νὰ ἐκφράση· διατελεῖ μυστικὴ καὶ κρύβεται ἐν τοῖς μυχίοις τῆς καρδίας καὶ τῇ ψυχῇ μόνῃ ἑαυτὴν ἐμφανίζει. Αὕτη ποιεῖ αὐτὴν νὰ σκιρτᾶ ἐν εὐφροσύνῃ καὶ ἀγαλλιάσει· αὕτη ὡς θεῖον πόμα τὴν ψυχὴν μεθύσκει· αὕτη τῆς ψυχῆς ἐγένετο ἡ ἐπιπόθητος τρυφή· αὕτη ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον γλυκαίνει τὴν γλῶσσαν τοῦ πεπληρωμένου χαρᾶς· αὕτη τονίζει ἐν τῇ καρδίᾳ ὕμνους, οὗς τὰ χείλη ἀτονοῦσι νὰ ἐκφράσωσιν· ἡ καρδία λαλεῖ, τὰ δὲ χείλη σιωπᾶ· τὸ ὑπερφυὲς μυστικῶς λειτουργεῖται»5.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στὴν ὁμιλία του στοὺς Ἀνδριάντας λέγει γιὰ τὴν χαρὰ «“Χαίρεται ἐν Κυρίῳ πάντοτε”. Αἰτία τῆς κοσμικῆς χαρᾶς εἶναι ὁ πλοῦτος, ἡ ὑγεία, ἡ ἐξουσία. Γιὰ τὴν ἐν Κυρίῳ χαρὰ βασικὴ προϋπόθεση εἶναι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. Διότι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ἔχει δύο ἰδιότητες: εἶναι σταθερὸς καὶ ἀμετακίνητος καὶ τόση χαρὰ ἀναβλύζει, ὥστε δὲν λαμβάνουμε αἴσθηση τῶν ἄλλων κακῶν. Διότι ἐκεῖνος ποὺ φοβᾶται τὸν Θεό, ὅπως πρέπει, καὶ ἔχει θάρρος σὲ αὐτόν, ἔχει καρπωθεῖ τὴν ρίζα τῆς ἡδονῆς καὶ τὴν πηγὴ τῆς εὐθυμίας. Καὶ ὅπως ὅταν πέσει μικρὰ σπίθα στὸ πέλαγος ἀμέσως ἐξαφανίζεται ἔτσι καὶ ὅσα λυπηρὰ ἂν ἐπιπέσουν στὸν φοβούμενο τὸν Θεό, ὡσὰν νὰ πέφτουν μέσα σὲ ἀχανὲς πέλαγος χαρᾶς, σβήνονται καὶ χάνονται»6.

 Ὑποσημειώσεις

1. Ἁγίου Ἰωάννη τῆς Κρονστάνδης Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου σελ. 222

2. Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου Λόγοι τόμ. Ε΄ σελ. 300

3. & 4. Μ. Βασιλείου Ε.Π.Ε. τόμ. 5 σελ. 161, 163

5. Νεκταρίου Κεφαλᾶ Ἅπαντα τόμ. Ε΄ σελ. 344

6. Ἰ. Χρυσοστόμου Ε.Π.Ε. τόμ. 32 σελ. 555

Ὀρθόδοξος Τύπος άρ.φύλ. 1986  2 Αὐγούστου 2013

πηγη /  αντιγραφή

Πόσων ετών κοιμήθηκε η Παναγία και ποια ήταν η ζωή Της;

Πόσων ετών ήταν η Παναγία όταν άφησε τη γη; Ποια ήταν η ζωή της; Γιατί δεν βρέθηκε ποτέ το σώμα Της; Αυτές είναι τρείς βασικές ερωτήσεις τις απαντήσεις των οποίων γνωρίζουν λίγοι. 

Η Μαριάμ όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, πριν εξελληνιστεί σε Μαρία, ήταν η μονάκριβη κόρη ενός ηλικιωμένου ζευγαριού, της Άννας και του Ιωακείμ. 

Όλη τους την ζωή πάλευαν να αποκτήσουν ένα παιδί όμως δεν είχαν σταθεί τυχεροί. Αντίθετα ζούσαν σε καθεστώς κοινωνικής απομόνωσης, αφού οι άτεκνοι εκείνη της εποχή θεωρούνταν λίγο έως πολλοί καταραμένοι ή όχι ευλογημένοι από τον Θεό. 

Κατά την παράδοση η Αγία Άννα προσευχήθηκε στον Θεό δηλώνοντας πως αν της χάριζε ένα παιδί θα το αφιέρωνε σε Εκείνον. Λίγες μέρες μετά, ο αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφθηκε το ζευγάρι και τους ενημέρωσε πως οι προσπάθειες τους θα έχουν αποτέλεσμα και το παιδί τους θα είναι φορέας μιας ξεχωριστής αποστολής.

Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του ζευγαριού, τα λόγια του αγγέλου βγήκαν αληθινά και γέννησαν ένα όμορφο κορίτσι. 

Της έδωσαν το όνομα Μαριάμ, το οποίο σημαίνει βασίλισσα, κυρία αλλά και ελπίδα. 

Όταν η Μαριάμ έγινε τριών ετών, οι γονείς της, τήρησαν την υπόσχεση τους και την οδήγησαν το Ναό όπου την παρέλαβε ένας ιερέας ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον Προφήτη Ζαχαρία, τον πατέρα του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. 

Η Παναγία έζησε 12 χρόνια στο Ναό, στα Άγια των Αγίων. Κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας αυτός που της έφερνε καθημερινά τροφή ήταν ο ίδιος ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. 

Όταν ήρθε η ώρα να βγει από τον Ναό, οι ιερείς αποφάσισαν να την δώσουν σε κάποια οικογένεια, δεδομένου πως οι γονείς της είχαν ήδη φύγει από τη ζωή. 

Τότε, γνωρίζοντες κατά την παράδοση, την ειδική αποστολή της Μαριάμ, βρήκαν έναν μεγάλο σε ηλικία άνδρα, τον Ιωσήφ, ο οποίος ήταν χήρος και πατέρας τριών παιδιών. 

Τέσσερις μήνες έμεινε κοντά στον Ιωσήφ η Μαριάμ μέχρι να ξεκινήσει πλέον το θεϊκό σχέδιο. 

Στη Ναζαρέτ όπου ζουσε την επισκέφθηκε ξανά ο Γαβριήλ όπου της είπε το ιστορικό: «Χαίρε κεχαριτωμένη• ο Κύριος μετά σου». Τότε έμαθε και η ίδια ποια ήταν η αποστολή της την οποία αποδέχτηκε με χαρά.

Λίγους μήνες αργότερα ο Ιησούς γεννήθηκε και η μητέρα του ήταν πάντοτε κοντά του, ακόμη και την στιγμή της Σταύρωσης. 

Από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων γνωρίζουμε ότι η Παναγία παρέμεινε κοντά τους μέχρι την ημέρα της Πεντηκοστής. 

Η τελευταία συνάντηση με τον αρχάγγελο που την συντρόφευε από τα τρια της χρόνια, έγινε τρεις μέρες πριν την κοίμησή Της.

Τότε ο Γαβριήλ την ενημέρωσε ότι πλέον ήρθε η ώρα, δίνοντας της μεγάλη χαρά αφού θα έβλεπε ξανά το παιδί Της. Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ήμερα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο. 

Τότε, ξαφνικά νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε όλους μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμηση Της. Μαζί δε με τους Αποστόλους ήλθε και ο Διονύσιος Aρεοπαγίτης, ο Άγιος Ιερόθεος ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Απόστολος Τιμόθεος, και άλλοι.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΖΩΝΗΣ
Όταν εκοιμήθη, με ψαλμούς και ύμνους την τοποθέτησαν στο μνήμα της στη Γεσθημανή. Ο μοναδικός που δεν ήταν παρών στο γεγονός ήταν ο Απόστολος Θωμάς. 

Λέει η παράδοση πως όταν η νεφέλη, το σύννεφο δηλαδή, μετέφερε τον Θωμά στη Γεσθημανή συνάντησε την Θεοτόκο την στιγμή της ανόδου Της στον ουρανό. 

Εκείνη του χάρισε την ζώνη Της για να μπορεί να αποδείξει την συνάντησή τους. 

Όταν ο Θωμάς πήγε και εξιστόρησε το γεγονός στους υπόλοιπους Αποστόλους, άνοιξαν τον τάφο και είδαν πως το σώμα έλειπε.

Η ΗΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
Η Παναγία όταν μπήκε στο Ναό ήταν τριών ετών. Έμεινε στο ιερό δώδεκα χρόνια. Τρείς μήνες αφού βγήκε από το ιερό μέχρι τον Ευαγγελισμό και εννέα μήνες κυοφορία, δεκαέξι ετών γεννά τον Χριστό. Έζησε με τον Χριστό τριάντα δύο χρόνους, άρα 48 ετών ζει την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψή Του. Έζησε μετά απ' την Πεντηκοστή άλλα έντεκα χρόνια και εκοιμήθη στη Γεσθημανή. 

Ήταν 59 ετών.
πηγή

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΟ ΚΟΡΑΝΙ ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

      Το Ισλάμ ή Ισλαμισμός είναι η θρησκεία που ίδρυσε ο Άραβας Μωάμεθ (570 – 632 μ.Χ.). Η λέξη Ισλάμ σημαίνει υποταγή στο Θεό (Αλλάχ). Καλείται και Μουσουλμανισμός από την λέξη μουσλίμ που σημαίνει πιστός, αφοσιωμένος στο Θεό (Αλλάχ). Πολλές φορές ο Ισλαμισμός καλείται και Μωαμεθανισμός από τον ιδρυτή του τον Μωάμεθ, κάτι όμως που δεν αρέσει στους Μουσουλμάνους, διότι υποστηρίζουν πως δεν λατρεύουν τον Μωάμεθ που τον θεωρούν τον τελευταίο και μεγαλύτερο προφήτη του Αλλάχ, ούτε τον θεωρούν το κέντρο της ευσέβειάς τους, αλλά απλώς ακολουθούν την διδασκαλία του…

 

       Η διδασκαλία του αυτή είναι γραμμένη στο ιερό τους βιβλίο το οποίο αποκαλείται Κοράνι. Στην κυριολεξία η λέξη Κοράνι σημαίνει ανάγνωση. Είναι μια συλλογή από χαντίθ, διδακτικούς λόγους. Αποτελείται από 114 κεφάλαια, σούρατ, οι οποίες χωρίζονται σε εδάφια, αγιάτ. Η κάθε σούρατ φέρει και τίτλο όπως Η Αγελάδα, Τα Κοπάδια, Η Μέλισσα, Ο Ύψιστος κ.λ.π. Τα κεφάλαια δεν καταγράφηκαν ανάλογα με την χρονική στιγμή που κατά την παράδοση αποκαλύφτηκαν στον Μωάμεθ. Λόγω χάρη οι τελευταίες σούρες του Κορανίου αποτελούν τις πρώτες αποκαλύψεις που έγιναν στην πόλη της Μέκκας ενώ οι πρώτες σούρες αποτελούν τις μεταγενέστερες αποκαλύψεις που έγιναν στην πόλη της Μεδίνας.

       Έτσι το Κοράνι εμφανίζεται ως ένα κείμενο με διαφορετικό ύφος κατά αποσπάσματα. Ως προς την μορφή του, το α΄ ενικό και το α΄ πληθυντικό πρόσωπο αποδίδονται στον Αλλάχ και την σύμπνοια του θείου πνεύματος, ενώ οι αναφορές στο β΄ πληθυντικό πρόσωπο απευθύνονται στο Μωάμεθ. Περισσότερα για το Κοράνι μπορεί να δει ο αναγνώστης στο άρθρο μας «Τι λέει το Κοράνι για το Ευαγγέλιο και τους Χριστιανούς;».          

       Το Κοράνι αναφέρεται με μεγάλη ευλάβεια στην Παρθένο Μαρία. Την αποκαλεί «άσπιλο παρθένο» 21:91, «ενάρετο μητέρα του Ιησού» 5:75, «αγνή από κάθε κηλίδα μεταξύ όλων των γυναικών» 3:42. Περιγράφει επίσης και τα θαύματα που έχουν σχέση με την ζωή της, όπως: η εκλογή της ανάμεσα σε όλες τις γυναίκες του κόσμου, η γέννηση της, τα νεανικά της χρόνια, η σύλληψη του Ιησού. Της αφιερώνει μάλιστα και μια ολόκληρη σούρα την 19 με 98 στροφές, που επιγράφεται «σούρατ Μάριαμ». Θεωρεί την Μαρία και την Ελισάβετ την μητέρα του Προδρόμου ως αδελφές, την δε γέννηση του Ιησού από την Παναγία την διηγείται με τρόπο που να ταιριάζει στον πολιτισμό της ερήμου της Αραβίας. Διηγείται δηλαδή πως γέννησε τον Χριστό κάτω από μία χουρμαδιά.

       Οι Μουσουλμάνοι την σέβονται και την αγαπούν ως μητέρα του Μεσσία όχι όμως ως Θεοτόκο. Δεν δυσκολεύονται όμως να την προσφωνήσουν «Δέσποινα μας, κυρία μας Μαριάμ».

       Η Παναγία κατά το Κοράνι είναι το πρότυπο του ανθρώπου που είναι έτοιμος να πιστέψει και να υπακούσει. Ένας στίχος του μάλιστα, θέλοντας να απεικονίσει την τιμή που δόθηκε από τον Αλλάχ στον Ιησού και την μητέρα του, γράφει πως τους κατέστησε «σημείο όλου του κόσμου» 21:91.

       Πριν αρχίσουμε να παραθέτουμε τα εδάφια και τις σούρες που αφορούν το πρόσωπο της Παναγίας, θα θέλαμε να επισημάνουμε, πως παραθέτουμε ΟΛΕΣ τις σούρες και τα εδάφια που περιέχονται στο Κοράνιο και έχουν σχέση με την Παναγία.

       Το κείμενο του Κορανίου που θα χρησιμοποιήσουμε είναι το εγκεκριμένο από το συγκρότημα του Βασιλιά Φαχντ της Σαουδικής Αραβίας. Οι λέξεις που βρίσκονται μέσα στις παρενθέσεις δεν υπάρχουν στο κείμενο του Κορανίου αλλά έχουν μπει από τους μεταφραστές για την κατανόηση του.

       Κάνουμε έναρξη των εδαφίων του Κορανίου που αναφέρονται στη Θεοτόκο με το εδάφιο 2:87. Το εδάφιο αυτό αναφέρει πως η Μαρία είναι η μητέρα του Ιησού που είναι ένας απόστολος του Αλλάχ, ο οποίος έχει ενισχυθεί από το Άγιο Πνεύμα. Το περιεχόμενο αυτό του εδαφίου είναι από τα πιο συχνά αναφερόμενα, που συναντάται και σε άλλα μέρη του Κορανίου, γι’ αυτό και πιστεύουμε πως δεν υπάρχει ανάγκη να τα εκθέσουμε και αυτά. Αξίζει όμως να γίνει μια απλή αναφορά τους: 2:253, 5:46, 5:75, 5:78, 33:7, 43:57, 57:27, 61:6, 61:14.

87.Και  δώσαμε  στο Μωϋσή  το Βιβλίο

και  στη  συνέχεια  στείλαμε  αποστόλους

για διαδόχους του.  Δώσαμε στον  Ιησού

το γιο  της Μαριάμ τα φανερά σημεία.

Τον  ενισχύσαμε  με  το  Άγιο  Πνεύμα… 2,87.

 

       Εκτενής αναφορά στην γέννηση της Θεοτόκου, την ανατροφή της στο Ναό και τον Ευαγγελισμό της για την γέννηση του Χριστού, γίνεται στη σούρα 3, που επιγράφεται «σούρατ Ιμράν». Ο Ιμράν είναι ο Ιωακείμ ο πατέρας της Θεοτόκου. Τα όσα γράφονται σ’ αυτή τη σούρα είναι αποτέλεσμα της επίδρασης Χριστιανών αιρετικών πάνω στο Μωάμεθ, αφού δεν αναφέρονται στα κανονικά Ευαγγέλια αλλά στα απόκρυφα. Εύκολα μπορεί να αποδειχτεί αυτό, αφού μπορεί άνετα ο αναγνώστης να συγκρίνει το περιεχόμενα της «σούρατ Ιμράν» με το άρθρο μας «Η μορφή της Παναγίας στα απόκρυφα Ευαγγέλια» όπου θα βρει πολλές ομοιότητες. Αξίζει επίσης στην σούρα αυτή να προσεχθεί η ανισότητα των δύο φύλων που ισχύει στο Ισλάμ, αφού ο άντρας θεωρείται ανώτερος από την γυναίκα. Γράφει λοιπόν το Κοράνι επί λέξει το εξής: «Και  με  κανένα  τρόπο  το  αγόρι  δεν εξισώνεται με το κορίτσι» 3:36. 

35. Κοίτα! Η  γυναίκα του Ιμράν είπε:

«Ω! Κύριέ μου! Σου αφιέρωσα εκείνο που

βρίσκεται στη κοιλιά μου, για δική  Σου

έκτακτη εξυπηρέτηση. Δέξου λοιπόν  τούτο

από  εμένα γιατί Εσύ ακούς και γνωρίζεις

τα πάντα».

36. Κι  όταν  την γέννησε  είπε: »Ω!  Κύριέ

μου! Κοίτα! Λευτερώθηκα από μια κόρη».

Ο ΑΛΛΑΧ βέβαια  γνώριζε  τι  γέννησε.

Και  με  κανένα  τρόπο  το  αγόρι  δεν

εξισώνεται με το κορίτσι.  «Την ονόμασα

Μαριάμ, και την  εμπιστεύομαι καθώς  και

τους  απογόνους  της,  στη  δική  Σου

προστασία  απ’  τον Σατανά  τον

απόβλητο».

37.  Και τη δέχτηκε ο Κύριός της με

ευμενή  υποδοχή  κι  έκαμε  ώστε  να

μεγαλώσει  με καλό τρόπο, και την άφησε

στις φροντίδες του Ζαχαρία. Όσες φορές

ο Ζαχαρίας επισκεπτόταν στο  κελί της,

έβρισκε να  υπάρχουν  εκεί αρκετά  τρόφιμα,

κι  είπε:  «Ω!  Μαριάμ! Από πού έρχονται

αυτά σε σένα;!» Κι  εκείνη απάντησε: «Από

τον ΑΛΛΑΧ,  γιατί ο ΑΛΛΑΧ  προμηθεύει

τα προς  συντήρηση σ’  όποιον θέλει, χωρίς

λογαριασμό.

42.  Κοίτα!  Οι  άγγελοι  είπαν:  «Ω!

Μάριαμ! Ο ΑΛΛΑΧ σε  διάλεξε  και  σ”

εξάγνισε,  προτιμώντας σε ανάμεσα απ”

όλες τις γυναίκες των εθνών.

43.  «Ω!  Μαριάμ!  Να  υπακούεις

πάντοτε  στον Κύριό  σου, να υποτάσσεσαι

σ’  Αυτόν,  να προσεύχεσαι μαζί με αυτούς

που προσεύχονται σ’  Αυτόν.

44.  Αυτό  είναι  ένα  μέρος  από  τις

αποκαλύψεις  των  μυστηρίων  που  σου

φανερώνουμε  (Ω,  Απόστολε!)

αποκαλύπτοντας  σε σένα. Δεν ήσουν  μαζί

τους  όταν  έριχναν  κλήρο  με  τα  βέλη

τους,  για να δουν ποιος απ’  αυτούς θ”

αναλάμβανε τη φροντίδα της Μαριάμ κι

ούτε  ακόμη  ήσουν  μαζί  τους  όταν

φιλονικούσαν (γι” αυτό).

45.Κοίτα!  Οι  άγγελοι  είπαν:  «Ω

Μαριάμ!  Ο ΑΛΛΑΧ σου  αναγγέλει

ευχάριστα νέα μ’  ένα Λόγο  του, το όνομά

του  θα  είναι  Μεσσίας Ιησούς (Χριστός

Ιησούς), το παιδί της Μαριάμ, θα τύχει

δε μεγάλης  τιμής σ’  αυτόν τον κόσμο και

στο μελλοντικό, και σύντροφος μ’  εκείνους

που  βρίσκονται  πολύ κοντά  στον ΑΛΛΑΧ.

46.  «Θα μιλάει  στους ανθρώπους απ”

τη παιδική του  ηλικία κι όταν  γίνει ώριμος

( άνδρας  ).  Και  θα  ανήκει  στην

συντροφιά εκείνων που κάνουν το καλό».

47.  Κι εκείνη  ρώτησε: «Ω! Κύριέ μου!

Πώς είναι  δυνατό  ν’  αποχτήσω  παιδί,

ενώ  κανείς άνδρας δεν με πλησίασε;» Είπε:

«Έτσι  θα  γίνει,  ο  ΑΛΛΑΧ δημιουργεί

ό,τι θελήσει. Όταν  σχεδιάσει κάτι, διατάζει

και λέγει,  «Γεννηθήτω» και γίνεται.

48.«Και θα του διδάξει  (ο  ΑΛΛΑΧ)

το  Βιβλίο  (ή  τη γραφή)  τη  Σοφία, τον

Νόμο και το Ευαγγέλιο.

49.  «Και  (θα  ορίσει  αυτόν)  έναν

απόστολο  για  τα  Παιδιά  του  Ισραήλ…3,35 – 49.

 

       Τα παρακάτω εδάφια αναφέρονται στους Ιουδαίους που συκοφάντησαν την Παναγία και που νόμισαν πως σκότωσαν τον Χριστό με την σταύρωση, κάτι βέβαια που δεν έγινε αφού ο Αλλάχ τον πήρε κοντά του.

156.  Γιατί  κι  αρνήθηκαν  την  Πίστη

κι  είπαν, για  τη Μαριάμ (τη  μητέρα του

Ιησού)  μια  σοβαρή  ψεύτικη  κατηγορία.

( συκοφαντία ),

157.  Γιατί  ακόμη  καυχήθηκαν:

«Φονεύσαμε  τον Χριστό Ιησού, το παιδί

της Μαριάμ,  τον  Απόστολο  του ΑΛΛΑΧ».

Κι όμως δεν τον σκότωσαν, κι  ούτε τον

σταύρωσαν,  αλλ” έτσι φαίνεται σ’  αυτούς.

Εκείνοι  όμως  που  είχαν  διαφορετική

γνώμη  (που  διαφώνησαν)  σ’  αυτό  (το

θέμα), είναι γεμάτοι αμφιβολίες, γιατί δεν

γνωρίζουν (θετικά),  αλλά μόνο εικασίες

ακολουθούν, και μια βεβαιότητα ότι δεν

τον σκότωσαν,

158.  αλλά  ο  ΑΛΛΑΧ τον  σήκωσε

ψηλά κοντά Του, (τον πήρε σ’  ένα μέρος

που να  μην  μπορούν οι  εχθροί  να τον

βρουν) γιατί ο ΑΛΛΑΧ  είναι Πανίσχυρος,

Σοφός. 4,156 – 158.

 

       Πολύ συχνά επίσης συναντάται στο Κοράνι, πως ο Χριστός ο γιος της Μαρίας δεν είναι ούτε Θεός, ούτε μέλος κάποιας Τριάδος και πως δεν πρέπει να λατρεύετε. Την πίστη αυτή την βρίσκουμε στα εδάφια 4:171, 5:17, 5:72, 5:110 – 117, 9:31. Από τα παραπάνω παραθέτουμε το εδάφιο 4:171.

171. Ω! Οπαδοί  της Βίβλου” Μη  κάνετε

κατάχρηση  της  θρησκείας  σας,  και μη

λέτε για τον ΑΛΛΑΧ  τίποτε άλλο,  παρά

μόνο την αλήθεια.  Ο Χριστός Ιησούς,  ο

γιος της Μαριάμ, δεν  είναι περισσότερο

από  Απόστολος  του ΑΛΛΑΧ,  κι ο Λόγος

Του  προς  τη  Μαριάμ,  κι  ένα  Πνεύμα

απ’  Αυτόν  (τον  ΑΛΛΑΧ).  Πιστεύετε

λοιπόν  στον  ΑΛΛΑΧ  και  στους

Αποστόλους Του  και  μη λέτε “Τριάδα».

Παραιτηθείτε, θα είναι το καλύτερο για

σας.  Γιατί  ο  ΑΛΛΑΧ είναι ο  Θεός.  Ας

είναι δοξασμένος. Μεγάλη η Αξιοπρέπειά

Του, προ παντός απ” το να  έχει παιδί. Σ”

Αυτόν  αvήκουν  όσα  βρίσκονται  στους

ουρανούς και στη γη. Κι αρκεί ο ΑΛΛΑΧ

για ρυθμιστής των υποθέσεων. 4,171

 

       Η σούρα 19, όπως έχουμε πει και πιο πάνω, επιγράφεται «σούρατ Μάριαμ» και περιγράφει τον Ευαγγελισμό της για την γέννηση του Χριστού, την γέννηση του Ιησού κάτω από μία χουρμαδιά, την βοήθεια από τον Αλλάχ που της προμήθεψε τροφή και νερό και πως όταν γεννήθηκε ο Χριστός μίλησε από την κούνια του, μια ακόμη διήγηση παρμένη από τα απόκρυφα Ευαγγέλια. Στη συγκεκριμένη σούρα ο Μωάμεθ συγχέει το πρόσωπο της Παναγίας με αυτό της αδελφής του Ααρών Μαριάμ, αφού αποκαλεί την Θεοτόκο ως αδελφή του Ααρών!! «Ω! αδελφή  του  Ααρών!» 19:18.

16.  Και να διηγηθείς στο Βιβλίο (το

Κοράνιο) (την ιστορία) της Μαριάμ,  όταν

αποσυρθεί – από  την οικογένειά της – σε

ένα τόπο στα Ανατολικά.

17. Είχε τοποθετήσει ένα προπέτασμα

(για  να προφυλάξει τον εαυτόν της) απ”

αυτούς. Τότε στείλαμε σ’  αυτήν  το πνεύμα

μας  (έναν  άγγελο)  που  παρουσιάστηκε

μπροστά της – σαν ένα τέλειο  ανθρώπινο

πλάσμα.

18. Εκείνη είπε: “Άναζητώ καταφύγιο,

από  σένα, στον Οικτίρμονα  (ΑΛΛΑΧ)  αν

(τον) φοβάσαι (μη με πλησιάζεις)».

19.  Εκείνος  είπε:  «Είμαι  μόνο  ένας

απεσταλμένος  από τον  Κύριό  σου,  (να

χαρίσω) σε  σένα ένα άγιο υιό».

20. Εκείνη είπε: «Πώς θα έχω γιο, εφ”

όσον κανένα ανθρώπινο πλάσμα δεν  μ”

έχει αγγίξει,  κι ούτε είμαι ακόλαστη;»

21. Εκείνος είπε: «Έτσι (θα γίνει), είπε

ο  Κύριός  σου, αυτό  για Μένα  είναι εύκολο.

Και  (επιθυμία  Μας  είναι)  να  τον

προσδιορίσουμε  σαν  ένα  Θεϊκό  Σημείο

για τους ανθρώπους  και Έλεος  από  Μας.

Είναι  μια  υπόθεση  που  (έτσι)  έχει

θεσπιστεί.»

22. «Ετσι τον σήκωσε (στη κοιλιά της)

- συνέλαβε – και αποσύρθηκε μαζί του σ”

ένα απόμακρο μέρος.

23.  Και την οδήγησαν οι  πόνοι του

τοκετού  στον κορμό  μιας χουρμαδιάς, και

είπε (μέσα στην αγωνία της):  «  Αλίμονό

μου! Μακάρι να πέθαινα πριν απ’  αυτό

και  να  ήμουν ένα πράγμα ξεχασμένο κι

αόρατο»!

24. Αλλά (μια φωνή) την κάλεσε από

κάτω  της  (απ’  την  χουρμαδιά)  «Μην

λυπάσαι!  γιατί  ο  Κύριός  σου  έχει

προβλέψει ένα ποταμάκι κάτω  από  σένα».

25. «Και κούνησε – προς τη μεριά σου

- τον  κορμό  της  χουρμαδιάς,  και  θα

πέσουν  πάνω σου  φρέσκοι  - ώριμοι

χουρμάδες».

26. «Κι έτσι τρώγε και πίνε και δρόσισε

το  μάτι  (σου  να  ησυχάσεις),  Κι  αν δεις

κανένα  ανθρώπινο πλάσμα (και σε ρωτάει)

να του πεις  : Έχω, πραγματικά, υποσχεθεί

νηστεία  στο  Φιλεύσπλαχνο  (ΑΛΛΑΧ)

αυτή τη μέρα δεν θα μιλήσω με κανέναν

άνθρωπο».

27. Τέλος, ήλθε μαζί (με το μωρό της)

στη γενιά της σηκώνοντάς το (στα χέρια

της).  Κι  (εκείνοι)  είπαν:  «Ω!  Μαριάμ!

Πραγματικά  έφερες  ένα  καταπληκτικό

πράγμα!

28. «Ω! αδελφή  του  Ααρών!  Ο  πατέρας

σου δεν ήταν ένας άνδρας του πονηρού,

κι  ούτε  η  μητέρα  σου  μια  γυναίκα

ακόλαστη!»

29. Εκείνη όμως  έδειξε προς το μωρό.

Είπαν: «Πώς- είναι δυνατό- να  μιλήσουμε

με ένα παιδί που είναι στην κούνια»;

30. Είπε (το παιδί): «Είμαι στ” αλήθεια

-ένας  δούλος του  ΑΛΛΑΧ. Μου έδωσε

το Βιβλίο (την αποκάλυψη) και με έκανε

ένα προφήτη.

31.  «Και  με  έχει  κάνει  ευλογημένο

οπουδήποτε  κι  αν  βρίσκομαι,  και  έχει

επιτάξει  σε  μένα την  Προσευχή και  τη

φιλανθρωπία εφ” όσον  βρίσκομαι  στη ζωή.

32.  «Και  (Αυτός)  μ’  έχει  κάνει

καλοκάγαθο  στη  μητέρα  μου,  και  όχι

υπεροπτικό ή άθλιο,

33.  «(Γι’  αυτό) η Ειρήνη είναι  πάνω

μου κατά την ήμερα, που γεννήθηκα, και

την ήμερα  που  θα πεθάνω, και την  ήμερα

που θα εγερθώ για (μια άλλη) ζωή»!

34. Αυτός (είναι) ο Ιησούς, ο γιος της

Μαριάμ. Ο λόγος της αλήθειας, που γι”

αυτόν (μάταια) φιλονικούν. 19,16 – 34

 

       Το εδάφιο 21:19 μιλάει για την αγνότητα της Παναγίας και την σύλληψη του Ιησού με το Άγιο Πνεύμα.

91.  Και (θυμήσου) αυτήν που φύλαξε

την αγνότητά της. Εμφυσήσαμε μέσα της

από  το Πνεύμα  Μας  (με τον άγγελο) και

κάναμε αυτήν και τον γιο της ένα (άξιο

θαυμασμού)  Σημείο για όλους τους λαούς. 21, 91

 

       Το εδάφιο 23:50 αναφέρει πως ο Αλλάχ κατέστησε τον Ιησού και την μητέρα του, «σημείο όλου του κόσμου» και πως κατοικούν σε υψηλό μέρος που έχει ηρεμία και πολλά πηγάδια με νερό.

50.  Και κάναμε το γιο  της  Μαριάμ

και τη μητέρα του Σημείο (θαύμα), και

τους  δώσαμε  καταφύγιο  σε  υψηλή

τοποθεσία,  (που  παρείχε)  ηρεμία  και

ασφάλεια  κι  εφοδιασμένο  με  πηγάδια

(νερού). 23, 50

      

       Και τελειώνουμε με το τελευταίο εδάφιο του Κορανίου που αναφέρεται στο πρόσωπο της Θεοτόκου. Πέραν αυτού αν και το Κοράνι περιέχει ακόμα δεκάδες σούρες δεν ξαναγίνεται λόγος για την Παναγία. Το εδάφιο αυτό αποκαλεί για μία ακόμη φορά την Παναγία ως κόρη του Ιμράν, εξαίρει την αγνότητά της και την θεοσέβειά της και αναφέρεται επίσης στον τρόπο της υπερφυσικής εγκυμοσύνης της:

12. Και τη Μαριάμ – τη θυγατέρα του

Ιμράν – που  φύλαξε την  αγνότητά της.

Κι εμφυσήσαμε (στο κορμί της) ένα μέρος

από το  πνεύμα  Μας, (τον  Χριστό),  κι

επιβεβαίωσε την αλήθεια των λόγων του

Κυρίου  της,  και  των  Γραφών  Του,  κι

ήταν  μια  από τους θεοσεβείς. 66, 12

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Αναστάσιος Γιαννουλάτος: Ίχνη από την αναζήτηση του υπερβατικού.

Hans – Christian Huf: Κόλαση, Παράδεισος και Νιρβάνα – Βούδας, Ιησούς, Μωάμεθ

πηγή

Η ιστορία της Παναγίας Σουμελά - Απο τον Πόντο στην Ημαθία

Σύμφωνα με την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας που σήμερα βρίσκεται στον ομώνυμο Ιερό Ναό στο Βέρμιο, είναι έργο του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Λουκά.

Το όνομα Σουμελά ετυμολογείται από το όρος Mελά και το ποντιακό ιδίωμα «σού», που σημαίνει «εις το», και έγινε Σουμελά «εις του Μελά».




Το 386 μ.Χ, οι Αθηναίοι μοναχοί Bαρνάβας και Σωφρόνιος ίδρυσαν το μοναστήρι στο όρος Mελά στον Πόντο, ύστερα από αποκάλυψη της Παναγίας. Εκεί, σύμφωνα με την παράδοση, είχε μεταφερθεί από αγγέλους η Ιερή Εικόνα της Παναγίας της Aθηνιώτισσας, την οποία είχε εικονογραφήσει ο Ευαγγελιστής Λουκάς.

Κατά καιρούς έκαναν επιδρομές στη Μονή κλέφτες και αλλόθρησκοι λόγω του πλούτου και της φήμης της. Υπάρχουν σχετικές αναφορές για θαυματουργικές επεμβάσεις της Παναγίας για τη σωτηρία του μοναστηριού.





Το 1922, εποχή που οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου διώχτηκαν από τα εδάφη των προγόνων τους, οι μοναχοί έκρυψαν την εικόνα της Mεγαλόχαρης, τον σταυρό του αυτοκράτορα Mανουήλ Γ΄ Kομνηνού και το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστοφόρου, στο παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας.





Τότε, η Ιερή Εικόνα θάφτηκε για τριάντα περίπου χρόνια στα αγιασμένα χώματα της.

Ο Πολύκαρπος Ψωμιάδης, και ο Λεωνίδας Ιασονιδης, Μητροπολίτης Ξάνθης και υπουργός αντίστοιχα επί πρωθυπουργίας Ελευθερίου Βενιζέλου, ζήτησαν τη μεσολάβηση του πρωθυπουργού για την απελευθέρωση της εικόνας.

Το αίτημα εγκρίθηκε από τον τότε Τούρκο πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού. Ο Αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος, από τους τελευταίους μοναχούς της μονής, ταξίδεψε στον Πόντο και έπειτα από πολλές προσπάθειες βρήκε την εικόνα, τον πολύτιμο Σταυρό με το Τίμιο Ξύλο , το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστόφορου που είχαν ενταφιαστεί μαζί με την εικόνα.

Αμέσως τα μετέφερε στην Αθήνα ,όπου εναποτέθηκαν στο βυζαντινό μουσείο Αθηνών, έως το 1951 όπου ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το σωματείο Παναγία Σουμελά από τον γιατρό Φίλωνα Κτενίδη.

Τον Αύγουστο του 1952, η εικόνα της Παναγίας ενθρονίστηκε επίσημα στον Ιερό Ναό που χτίστηκε προς τιμήν Της στο όρος Βέρμιο.




Σαράντα περίπου χρόνια μετά, τον Αύγουστο του 1993 παραδόθηκαν από το βυζαντινό μουσείο Αθηνών ο Σταύρος και το Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστόφορου.

Η Εικόνα της Παναγίας Σουμελά, αποτελεί το σύμβολο των Ελλήνων του Πόντου οι οποίοι καταφεύγουν σε Αυτή για να τους απαλλάξει από τα προβλήματα και τις συμφορές.








ΣΤΗ ΓΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ


Στην Μονή της Παναγίας στο Όρος Μελά του Πόντου, τον Δεκαπενταύγουστο του 2010, ακούστηκαν για πρώτη φορά ύμνοι και ικεσίες ύστερα από 88 χρόνια. Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος με ενέργειες του οποίου κατέστη δυνατή αυτή η μοναδική για τον Ελληνισμό δυνατότητα.

Το γεγονός αυτό επαναλήφθηκε το 2011 και το 2012.
πηγή