Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ:Δὲν θὰ πρέπῃ νὰ ἔχουμε ὡς μέτρο ζωῆς τὰ περουσιακά μας στοιχεῖα! π.Στυλιανός Μακρής

Ἦταν πλούσιος. Εἶχε ὄνομα στὴν κοινωνία. Εἶχε φίλους ποὺ τὸν ἀγαποῦσαν, μᾶλλον γιὰ ὅσα εἶχε, ἴσως γι’ αὐτὸ ποὺ ἦταν. Τὸ τραπέζι του πάντα γεμάτο, στρωμένο μὲ τὰ καλύτερα ἑδέσματα, ὅπως καὶ ἡ καρδιά του στρωμένη μὲ τὰκαλύτερα αἰσθήματα γιὰ τοὺς συνδαιτημόνες του. Ἀπολάμβανε τὴν ὡραία ζωή.Ὅμως ὁ θάνατος δὲν τὸν ξεχώρισε. Χτύπησε τὴν πόρτα του καὶ ἦρθε τὸ τέλος τῶνἀπολαύσεων. Ὅλα ὅσα εἶχε ἀνῆκαν πλέον ἀλλοῦ. Ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς εἶδε νὰ ἀλλάζῃ τὸ σκηνικό, ἀλλὰ ὁ πρωταγωνιστὴς ἔμεινε ἴδιος. Ἄλλαξαν ὅλα τὰγύρω, τὰ μέσα ἔμειναν ἀναλλοίωτα. 

Ἡ κόλαση, ἀδελφοί μου, εἶναι ἡ ἀμετάβλητη κατάσταση τῶν παθῶν μας μέσα στὶς ἀκτῖνες τοῦ θείου φωτός, γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι αἰώνια. Ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς δὲν ἄλλαξε στὴν κόλαση. Παρέμεινε ἀχόρταγος, ἐγωϊστής, φιλήδονος, ὑπερήφανος. Ὁ θάνατος, ὅπως μᾶς βρίσκει, ἔτσι καὶ μᾶς περνᾶ στὴνἄλλη ζωή· συμβαίνει σὰν νὰ σταματᾷ καὶ νὰ καταργεῖται ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα ὁχρόνος, ὁ δὲ ἄνθρωπος νὰ ἐπισφραγίζῃ τὶς ἐπιλογές του ὁριστικά, βάζοντας στὸσυμβόλαιο ποὺ ὁ ἴδιος συνέταξε γιὰ τὴν ζωή του τὴν ἐπικυρωτικὴ σφραγῖδα. Οἱἐπιθυμίες τῆς καρδιᾶς, τὰ πάθη, ἡ ῥοπὴ πρὸς τὴν ἁμαρτία, οἱ σχέσεις μὲ τὸν Θεὸκαὶ τὸν ἄνθρωπο, παγιώνονται μὲ τὸν θάνατο. Ὁ πλούσιος συνέχισε νὰ πεινᾷ καὶνὰ διψᾷ μέσα στὴν κόλαση, συνέχισε νὰ λυπᾶται γιὰ τὴν χαμένη ἀπόλαυση τῆς σαρκός, νὰ ὀδύρεται γιὰ τὴν ἀκούσια ἔνδεια τῆς κολάσεως.

Στὸν ἀντίποδα ὁ κατὰ κόσμον ἀνώνυμος, ὁ ταλαίπωρος φτωχός, ποὺἐκλιπαροῦσε γιὰ λίγα ψίχουλα, γιὰ τὰ περισσεύματα τῶν περισσευμάτων, τὰἀποφάγια τῶν δείπνων τοῦ πρώτου. Εἶχε ὅμως ὄνομα, ποὺ ματαφράζεται «ὁ Θεὸς εἶναι βοηθός μου», ὄνομα καταξιωθὲν στὸν Παράδεισο, γιατὶ τὸ εἶχαν ἀπαξιώσει στὸν κόσμο οἱ συνθῆκες. Αὐτὸς δὲν ἤξερε νὰ ζῇ τὴν ζωή του, ὅπως ὁ πλούσιος, γιατὶ δὲν εἶχε ζωή. Ἦταν ἕνας ζωντανὸς νεκρός, ἀλλ’ ὅταν πραγματικὰ πέθανε, γέμισε μὲ πραγματικὴ ζωή.

Ξέρετε τί συμβαίνει, ἀδελφοί μου; Ἐπειδὴ γνωρίζουμε τὸ ἀποτέλεσμα καὶ γιὰτοὺς δύο, γι’ αὐτὸ καὶ μακαρίζουμε τὸν Λάζαρο καὶ ὀνειδίζουμε τὸν πλούσιο. Στὴν πραγματικότητα ὅμως τρέμουμε τὴν πτωχεία τοῦ Λαζάρου καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ζηλεύουμε τὴν πολυτέλεια τοῦ πλουσίου. Μήπως δὲν προσπαθοῦμε κάποιοι ἀπὸἐμᾶς νὰ τὸν συναγωνιστοῦμε στὴν βὺσσο καὶ τὴν πορφύρα; Σὲ τί θὰ διέφερε ἡπολυτελῆ μας ἀμφίεση σήμερα ἀπὸ τὴν πορφύρα καὶ τὴν βύσσο τοῦ πλουσίου; Ξέρουμε ὅλοι ὅτι ὅλα τὰ χρυσὰ καὶ τὰ κεντητὰ καὶ τὰ περίτεχνα δὲν θὰ χωρέσουν στὸν τάφο μας, ἀλλὰ κι ἂν τὰ παίρναμε μαζί μας, θὰ ἔλιωναν μαζὶ μὲ τὸ φέρετρο καὶ τὸ νεκρὸ σῶμα μας. Καὶ μὴν μοῦ πεῖτε ὅτι κατὰ τὴν κοινὴ ἀνάσταση θὰ τὰξαναφορέσουμε, γιατὶ θὰ εἴμαστε καὶ γιὰ γέλια καὶ γιὰ κλάμματα.

Σήμερα βέβαια τὰ οἰκονομικὰ δεδομένα στὴν κοινωνία μας ἔχουν πάρει ἄλλη τροπή. Ὅλοι λίγο πολὺ ὑποφέρουν, ὅλοι ἔγιναν λίγο πολὺ Λάζαροι, χωρὶς βεβαίως αὐτὸ νὰ σημαίνῃ αὐτόματη δικαίωση. Τὸν Λάζαρο τῆς παραβολῆς δὲν τὸν δικαίωσε ἡ πτωχεία του, ἀλλὰ ἡ ὑπομονὴ σὲ αὐτήν καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν γόγγυσε κατὰ τοῦ Θεοῦ. Θὰ μοῦ πεῖτε: «Τὸν πλούσιο τὸν καταδίκασε ὁ γογγυσμὸς κατὰ τοῦ Θεοῦ;». Ὄχι! Τὸν καταδίκασε ὅμως ἡ ἀδιαφορία γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπό του. Κι ἐμεῖς ἀνάλογα θὰ κριθοῦμε, εἴτε ἔχουμε, εἴτε δὲν ἔχουμε.

Σὲ ὅλα τὰ πράγματα τὸ μέτρο εἶναι ἕνα χρήσιμο ἐργαλεῖο, γιὰ νὰδιαχειριστοῦμε τὴν ζωή μας. Πολλοὶ λένε: «Ἐγὼ δὲν εἶμαι πλούσιος· ἔχω ἕνα σπίτι καὶ ἕνα ἐξοχικό. Ὁ ἄλλος μὲ τὰ δέκα σπίτια εἶναι πλούσιος». Ἄλλο ὅμως πλούσιος κι ἄλλο πλουσιότερος. Καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει αὐτὸς ποὺ ἔχει δύο εἶναι πλουσιότερος ἀπὸ αὐτὸν ποὺ ἔχει ἕνα καὶ πλούσιος σὲ σχέση μὲ αὐτὸν ποὺ δὲνἔχει τίποτα. Θὰ πῇ κάποιος: «Καὶ γιατὶ ἐγὼ ποὺ ἔχω δύο νὰ θεωροῦμαι πλούσιος σὲ σχέση μὲ αὐτὸν ποὺ δὲν ἔχει τίποτα καὶ νὰ μὴν θεωροῦμε φτωχὸς σὲ σχέση μὲαὐτὸν ποὺ ἔχει δέκα;». Δίκαιη ἀπορία! Γι’ αὐτὸ λοιπὸν δὲν θὰ πρέπῃ νὰ ἔχουμε ὡς μέτρο ζωῆς τὰ περουσιακά μας στοιχεῖα, δὲν θὰ πρέπῃ νὰ μᾶς κρίνῃ τὸ πλῆθος καὶ ἡ ἀξία τῶν ἀγαθῶν, ἀλλὰ τὸ μέγεθος τῆς ἀγαθοεργίας. Ἔχεις ἑκατὸ καὶμοιράζεις τὸ ἕνα; Εἶσαι σχεδὸν ἴδιος μὲ τὸν πλούσιο τῆς παραβολῆς. Ἔχεις δέκα καὶ μοιράζεις τὰ πέντε; Εἶσαι μακάριος, γιατὶ ἐφαρμόζεις θεία ἐντολή. Ἔχεις ἕνα καὶ τὸ χαρίζῃς; Ἀνοίγεις τὴν πόρτα τοῦ Παραδείσου. Θὰ μοῦ πῇς: «Ἐντάξει! Καὶ τί νὰ χαρίσῳ στοὺς πτωχοὺς; τὰ ῥοῦχα μου; τὶς ἠλεκτρικές μου συσκευές; νὰ κόψῳτὸ αὐτοκίνητό μου στὴ μέση; νὰ δώσῳ τὸ μισὸ ἐμπόρευμα τοῦ καταστήματός μου δωρεάν; νὰ βγῷ ἀπὸ τὸ σπίτι μου καὶ νὰ βάλῳ μιὰ οἰκογένεια ἀστέγων;». Ἡἀπάντηση, ἀδελφέ μου, εἶναι νὰ ἐφαρμόσῃς τὸ μέτρο τῆς φιλανθρωπίας κατὰ τὸμέτρο τῶν δυνατοτήτων σου καὶ ἂν ἀκόμη μπορῆς κατὰ τὸ μέτρο τῆς ὑπέρβασης τῶν δυνατοτήτων σου. Ἔτσι μόνον θὰ ἀνοιχτῇ ὁ Παράδεισος καὶ ἡ ἀγκάλη τοῦἈβραάμ.

π. Στυλιανός Μακρής

Ευαγγέλιον Κυριακής Ε Λουκά (Λουκ. ιστ΄ 19 – 31). Η Απαίτησις Αποδείξεων. Αρχιμανδρίτης Σπυρίδων Πετεινάτος

«Αντί να ζητούμε από το Θεό να λύση τάχα τη σιωπή του και να μας μιλήση με νέα εντυπωσιακά «σημεία», ας πετάξωμε τις ωτοασπίδες της σκληροκαρδίας, της επιπολαιότητος, της ασέβειας και ας ανοίξωμε εμείς τα αυτιά μας να ακούσωμε την ολοκάθαρη φωνή του ….»

Α π ο δ ε ί ξ ε ι ς! Ζούμε στην εποχή των θετικών επιστημών. Έχετε θετικές, χειροπιαστές αποδείξεις για το Θεό, για την άλλη ζωή; Όχι; Έ τότε, μη μου ζητάτε να αλλάξω ιδέες και πολύ περισσότερο ζωή! Προφασίζονται πολλοί! Παράδεισος και κόλασις! Ποιος τα είδε αυτά; Ποιος γύρισε πίσω απ΄ εκείνο τον κόσμο, να μας τα βεβαιώση; Αν γινόταν κανένα τέτοιο θαύμα εμπρός μου χειροπιαστό, μάλιστα! Εγώ θέλω να δω, να πιάσω στα χέρια μου, για να πιστέψω.
Κοίταξε τριγύρω σου το μυστήριο της ζωής, που σφύζει. Σήκωσε το βλέμμα σου ψηλά στον ουρανό, στον κόσμο τον απέραντο των άστρων, που στροβιλίζονται στις αχανείς εκτάσεις, κι αναλογίσου: Όλα αυτά πώς ξεφύτρωσαν; Πώς μπήκαν σε κίνησι, πώς συγκρατούνται σε τέτοια αρμονία θαυμαστή; Στοχάσου και θα δης τα ίχνη της παρουσίας του Θεού. Κι΄αν νοιώθης ίλιγγο να βυθίζης  τη σκέψι σου στις ασύλληπτες εκτάσεις του ουρανού, που τις μετρούν με εκατομμύρια και δισεκατομμύρια έτη φωτός, σκύψε στο βάθος της υπάρξεώς σου κι΄άκουσε τους πόθους, τις προσδοκίες της ψυχής σου που κατευθύνονται προς το Θεό. Σκύψε στη συνείδησί σου, που μαρτυρεί την παρουσία του μέσα σου. Όταν η οχλοβοή των παθών κατασιγάζη, όταν η σύγχυσις που δημιουργούν διαλύεται κι΄ η ατμόσφαιρα κάπως καθαρίζη, θ΄ ακούσης τον άγιο αυθόρμητο παλμό της ψυχής σου, που αναζητεί το Θεό, θ΄ ακούσης τη φωνή του απαλή να ψιθυρίζη εντός σου. Και για να δής καθαρώτερα το πρόσωπό του, ν΄ ακούσης τη φωνή και να μάθης το θέλημά του, ύστερα από τα βιβλία της φύσεως και της συνειδήσεως, άνοιξε το άλλο βιβλίο της αποκαλύψεως, την Αγία Γραφή, όπου ο ίδιος ο Θεός με το στόμα των Προφητών του και τελικώς το στόμα του Υιού του αποκαλύπτει ό,τι είναι απαραίτητο για τη σωτηρία του καθενός μας, για την οριστική συνάντησι μαζί του.
Όμως όλα αυτά για πολλούς δεν είναι αρκετά.  Ζητούν περισσότερες αποδείξεις για την αλήθεια του Θεού!
«Ουχί, πάτερ Αβραάμ, επιμένει ο καταδικασμένος πλούσιος, αλλ΄ εάν τις εκ νεκρών πορευθή προς αυτούς, μετανοήσουσι». Προσέξτε, αδελφοί μου, τον υπαινιγμό του ανθρώπου αυτού, τη διάθεσι μετατοπίσεως ευθυνών που κρύβουν τα λόγια του, τη γελοία δικαιολογία του. «Καλά ο Μωυσής και οι Προφήται, όμως αν γινόταν κάτι ακόμη, κάτι νέο, εντυπωσιακό, η ανάστασις ενός νεκρού, αυτό, λέει, θα ήταν ακόμη πιο πειστικό από όσα αναφέρει η Αγία Γραφή. Κάτι τέτοιο χρειάζονται οι άνθρωποι».
Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, αν κι αυτός δεν μετενόησε, δεν έχει ολόκληρη την ευθύνη. Ευθύνεται και ο Θεός, που δεν έστειλε ένα συνταρακτικό «σημείο», να τον προειδοποιήση, σαν κι  αυτό που προτείνει τώρα για τα αδέλφια του. Η απάντησις όμως του Αβραάμ έρχεται καταπέλτης. «Ει Μωυσέως και των Προφητών ουκ ακούουσιν, ουδέ εάν τις εκ νεκρών αναστή πεισθήσονται». Όσα απεκάλυψε ο Θεός με τους εκλεκτούς του, αυτά είναι τα πιο πειστικά. Όσοι αδιαφορούν για την επίσημη αποκάλυψι του θελήματος του Θεού, η οποία υπάρχει στην Αγία Γραφή, ό,τι και να δουν, δεν πρόκειται να πιστέψουν.
Με αυτά τα λόγια σφραγίζει την παραβολή του ο Κύριος, σφραγίζοντας ταυτόχρονα τα στόματα όλων εκείνων που θέλουν με αστεία επιχειρήματα να δικαιολογήσουν τη ζωή τους. Η Αγία Γραφή είναι ο βασικός δρόμος, με τον οποίο ο Θεός μάς γνωρίζει το θέλημά του. Είναι αναίδεια, αλλά και μωρία να απαιτούμε « κάτι περισσότερο», «κάτι πιο πειστικό, πιο χειροπιαστό», ας έχωμε όμως υπ΄ όψι μας ότι ο Κύριος δεν πρόκειται να συμμορφωθή με τις παιδαριώδεις απαιτήσεις μας. Διότι απλούστατα ούτε αυτό το «νέο σημείο» πρόκειται να πείση όποιον επίμονα απιστεί στις αποκαλύψεις του Θεού. Ύστερα από την πρώτη κατάπληξι και τον τρόμο, τον οποίο μπορεί να προκαλέση μία ανάστασις π.χ. εκ των νεκρών, θα έλθη πάλι το πνεύμα της απιστίας, είτε με το ένδυμα της δήθεν κριτικής ή της μορφώσεως για να αμφισβητήση την εγκυρότητα της μαρτυρίας: «Ω, φαντασιοπληξία, ψευδαίσθησις, πλάνη και αφέλεια! …κτλ.» Λησμονείτε τι έγινε στην περίπτωσι του Κυρίου μας; Όταν ήταν στη γη, οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι του ζητούσαν «σημείο», έκανε τόσα και τόσα θαύματα, πίστεψαν; Κάθε άλλο! Τα σημεία που τους δόθησαν τα ερμήνευαν διαφορετικά. «Εν τω άρχοντι των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια», έλεγαν (Ματθ. θ΄ 34).
Και σήμερα γίνονται θαύματα. Πόσες φορές όμως τα παραδεχόμαστε; «Δεν υπάρχει καμμιά ελπίδα να ζήση ο άρρωστος», βεβαιώνουν οι γιατροί. Ύστερα όμως από θερμές προσευχές πολλών ο ασθενής παρουσιάζει βελτίωσι και τελικώς θεραπεύεται. Αναγνωρίζουν όλοι τη θαυμαστή επέμβασι της θείας Πρόνοιας; Δυστυχώς όχι. « Α, αντέδρασε ο οργανισμός του, η καλή του κράσις», εξηγούν.
Θυμηθήτε και την καταπληκτική εκείνη ανάστασι του Λαζάρου, που επραγματοποίησε ο Κύριος. Επίστεψαν οι Φαρισαίοι; Αντίθετα. Απεφάσισαν να επισπεύσουν το σχέδιο της εξοντώσεως του Ιησού. Τον εσταύρωσαν και ύστερα από τρεις ημέρες, όπως τους είχε προαναγγείλει, ανεστήθη. Τι πιο καταπληκτική απόδειξι ήθελαν; Επείσθησαν; Ούτε! Επεστράτευσαν όλη την πονηριά τους, για να αρνηθούν το θαύμα.
Όλα αυτά τουλάχιστον ας πείσουν εμάς. Δεν είναι η έλλειψις επαρκών αποδείξεων, που φταίει για την ολιγοπιστία ή απιστία των ανθρώπων. Αντί να ζητούμε από το Θεό να λύση τάχα τη σιωπή του και να μας μιλήση με νέα εντυπωσιακά «σημεία», ας πετάξωμε τις ωτοασπίδες της σκληροκαρδίας, της επιπολαιότητος, της ασέβειας και ας ανοίξωμε εμείς τα αυτιά μας να ακούσωμε την ολοκάθαρη φωνή του, που βγαίνει από κάθε σελίδα της Αγίας Γραφής, να ακούσωμε τον υπέροχο αίνο λατρείας, που σιγοψάλλει αρμονικά κάθε  δημιούργημά του.

*Αρχιμ. Σπυρίδων Πετεινάτος, Ιεροκήρυκας
Ιεράς Μητροπόλεως Κεφαλληνίας

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ (του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου) Ευαγγέλιο : 16, 19-31

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

            Εν ολίγοις

            Όταν ακούμε σήμερα στην εκκλησία την παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, η σκέψη μας πηγαίνει αμέσως στους πλουσίους. Μάλιστα μερικοί αποφεύγουν αυτό το διάστημα να εκκλησιασθούν, γιατί δεν θέλουν να τους τα ψάλλουν απ’ άμβωνος.

            Η σημερινή παραβολή βέβαια δεν απαντά στο πρόβλημα της θεοδικίας.   Δεν κρίνει, δεν αξιολογεί και δεν ερμηνεύει τα οικονομικά μεγέθη της ζωής του ανθρώπου. Εξ άλλου ούτε ο πλούτος ούτε η φτώχεια αποτελούν καθ’ εαυτά κριτήρια για το Θεό. Επικεντρώνει όμως την προσοχή μας  στην αξία του ανθρώπου, στη σχέση του με τον Θεό, με τα υλικά αγαθά και την ευθύνη της διαχείρισής τους.

            Δύο είναι τα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά της παραβολής αυτής. Το πρώτο είναι, ότι ενώ σε όλες τις άλλες παραβολές του Χριστού δεν αναφέρονται ονόματα προσώπων, η παραβολή αυτή είναι μοναδική, γιατί ονομάζει το ένα από τα δύο πρόσωπα, τον φτωχό το Λάζαρο. Ο πλούσιος παραμένει ανώνυμος. Και δεύτερο είναι η μόνη παραβολή που αναφέρεται στη μετά θάνατο ζωή.

            Η διήγηση της παραβολής διαιρείται σε τρία μέρη. Ο  πλούσιος και ο φτωχός σ’ αυτή τη ζωή, ο θάνατος των δύο πρωταγωνιστών και η αλλαγή της κατάστασής τους μετά το θάνατό τους, και ο διάλογος μεταξύ του Αβραάμ και του πλουσίου για την κατάσταση αυτών που βρίσκονται ακόμη στη ζωή.

            Ας δούμε λίγο ειδικότερα τη σημερινή παραβολή.

            Το κεντρικό σημείο της παραβολής του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου δεν είναι η καταδίκη του πλούτου και ο εγκωμιασμός της φτώχειας. Ο ευαγγελιστής Λουκάς βέβαια με όσα αναφέρει μας δίνει να καταλάβουμε ότι η κοινωνική όψη του πράγματος δεν αφήνει αδιάφορο το Χριστό, δεν αποτελεί όμως και τον κύριο σκοπό του. Ο φτωχός δεν σώζεται ή δεν κερδίζει τη συμπάθεια επειδή είναι μόνο και μόνο φτωχός, αλλά γιατί στηρίζει αποκλειστικά τον εαυτό του στο Θεό. Αλλά και ο πλούσιος δεν καταδικάζεται επειδή έχει υλικά αγαθά, αλλά επειδή στηρίζει τον εαυτό του μόνο σ’ αυτά. Έτσι όμως κινδυνεύει να παγιδευτεί  στη γοητεία του χρήματος και να χάσει το νόημα της ζωής του.

            Το πρόβλημα λοιπόν της παραβολής δεν είναι ότι υπήρχε ένας πλούσιος και ένας φτωχός ονόματι Λάζαρος. Υπάρχουν πολλοί πλούσιοι και φτωχοί και θα υπάρχουν όσο υπάρχει το σχήμα του κόσμου τούτου με τις αμαρτωλές δομές του και τις άδικες κοινωνικές του συνθήκες. Το πρόβλημα είναι ότι σε κάθε εποχή οι έχοντες, οι πλούσιοι αδιαφορούν για τους μη έχοντες, τους φτωχούς αδελφούς του Χριστού. Βλέπουμε ότι ο πλούσιος της παραβολής, όπως είπαμε, δεν έχει όνομα, είναι ανώνυμος, γίνεται απρόσωπος μέσα στην αδιαφορία του για τον συνάνθρωπό του. Μπορεί ο ίδιος να μην τον εκμεταλλεύτηκε ή να μην τον αδικεί, όμως τον αγνοεί  και τον περιφρονεί. Και αυτό είναι απαράδεκτο και γι’ αυτό κολάσιμο. Οχυρωμένος μέσα  στα πλούτη του κυριαρχείται από τη συναίσθηση ότι τα αγαθά του θα του εξασφαλίσουν μια διαρκή ευδαιμονιστική ζωή. Όμως μια τέτοια αντίληψη γίνεται παγίδα και κινδυνεύει να χάσει το νόημα της ζωής του.

            Η αναζήτηση του νοήματος της ζωής αποτελεί στοιχειώδη καθημερινή ανάγκη. Με την απάντηση που δίνει κανείς στο ερώτημα αυτό προδιαγράφει και τη στάση του και στα καθημερινά προβλήματα, ανάμεσά τους η φτώχεια και ο πλούτος που έχουν σχέση με την παραβολή μας. Δυστυχώς οι άνθρωποι αδυνατούν να βρουν νόημα στη ζωή τους και μάλιστα σήμερα με τις καταπληκτικές προόδους της επιστήμης και της τεχνολογίας. Και η αδυναμία αυτή του ανθρώπου καταλήγει σε μια τραγική ειρωνεία της ζωής.

            Τα αίτια που οδηγούν σ’ αυτή την αστοχία βρίσκονται στην απερίσκεπτη προσκόλληση του ανθρώπου στον υλικό κόσμο. Όσο περιορίζεται σ’ αυτόν τόσο υποδουλώνεται στη φυσική αναγκαιότητα. Όταν όμως ο Θεός γίνει σημείο αναφοράς της ζωής του ελευθερώνεται απ’ αυτή την αναγκαιότητα και ολοκληρώνεται ως πρόσωπο, γιατί έχει κοινωνία με τον Θεό.  Επομένως ο εγκλωβισμός στη υλική αντίληψη της ζωής, όπως φαίνεται στη σημερινή παραβολή, εμποδίζει την προσέγγιση του νοήματος της ζωής.

            Το νόημα της ζωής μας βρίσκεται στον Θεό που αποτελεί την αιτία της υπάρξεώς μας. Διότι η πίστη στο Θεό και η αγάπη Του προς τον άνθρωπο δίνει νόημα στη ζωή  του ανθρώπου. Η αληθινή ζωή είναι ο Θεός. Όποιος απομακρύνεται απ’ Αυτόν είναι ουσιαστικά νεκρός. «Οι μακρύνοντες εαυτούς απ’ εμού απωλούνται». Διότι η πραγματική ζωή βρίσκεται πέρα από τη φθορά και τον θάνατο. Ο Θεός είναι άφθαρτος και ο άνθρωπος φθαρτός. Ο φθαρτός άνθρωπος βρίσκει την αφθαρσία ενούμενος με τον Θεό.

            Τέλος η σημερινή παραβολή θέλει ακόμη να τονίσει, ότι η παρούσα ζωή συνδέεται άρρηκτα με την μέλλουσα. Η κοινωνία μας με τον Θεό στο εδώ και τώρα αποτελεί προϋπόθεση για να διατηρηθεί στον μέλλοντα αιώνα. Και αυτή η θεώρηση της ζωής εισάγει μία ριζική  ανατροπή στη θεώρηση του κόσμου. Μετά απ’ αυτά τίποτα δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως αγαθό, όταν δεν συνδέεται με την αιώνια ζωή. Όλα τα υλικά αγαθά, τα πλούτη, οι τιμές ,οι διακρίσεις, τα αξιώματα ακόμη και αυτό το αγαθό της ζωής, δεν αποτελούν τελικά από μόνα τους αγαθά , αν δεν ενταχθούν στη γενικότερη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό.

            Αν σήμερα οι οικονομικές θεωρίες και σχολές μιλούν με πάθος για τις κοινωνικές ανισότητες, η Εκκλησία δεν εξαντλείται μονομερώς σ’ αυτό. Υπάρχουν κι άλλες διαστάσεις της ζωής, που δεν πρέπει να αγνοούνται, γιατί ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με την ικανοποίηση κάθε είδους υλικών αγαθών, αλλά και με τις πνευματικές αναζητήσεις που δίνουν ουσιαστικό περιεχόμενο στη ζωή του, εφ όσον βέβαια εντάσσονται μέσα στη χάρη και τις ευλογίες του Θεού.

Καλή Κυριακή.

π. γ. στ.

π.Γερασιμάγγελος Στανίτσας

ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΔΙΑΣΕΙ ΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΜΑΣ. ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ;

ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΔΙΑΣΕΙ ΤΗΝ "ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ" (ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΝ ΕΧΘΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΑΔΕΛΦΩΝ) ΤΗΝ "ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ" (ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΝ ΣΤΑΧΤΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ) ΤΗΝ "ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ" (ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΝ ΑΡΠΑΓΗ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ) ΚΑΙ ΤΗΝ "ΕΞΕΓΕΡΣΗ"(ΔΗΛΑΔΗ ΤΟΝ ΑΛΛΗΛΟΣΠΑΡΑΓΜΟ)
ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΠΕΤΥΧΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ Η ΘΑ ΕΝΩΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ;

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΟΙΜΟΥ-ΑΘΗΝΑΣ

Τα" πρωτόκολλα των σοφών της Σιών" είναι αυθεντικά και όχι συνωμοσιολογικό κείμενο, κατασκεύασμα της τσαρικής μυστικής αστυνομίας "Οχράνα" όπως ισχυρίζεται η σιωνιστική Wikipedia. 

Διότι εάν ήταν κατασκεύασμα της "Οχράνα", τότε πώς γνώριζαν οι ιθύνοντες της τσαρικής μυστικής αστυνομίας ήδη από το 1903 που εμφανίστηκε το βιβλίο, περί όλων αυτών που ήδη έχουν επιτευχθεί, με αποκορύφωμα την οικονομική κρίση που εκδηλώθηκε πρώτη φορά στην άλλη άκρη της γής (Αμερική) 26 χρόνια μετά;

Γιατί μιλάει για Ευρώπη και δεν ασχολείται με την Ρωσία στην οποία 14 μόλις χρόνια μετά ξεσπάει η μεγάλη επανάσταση την οποία η τσαρική μυστική αστυνομία ούτε που υποψιάζεται;

Και πώς μιλάει με τέτοια ακρίβεια για γεγονότα που διαδραματίζονται σήμερα 110 ολόκληρα χρόνια μετά, όπως η Ευρωπαϊκή Οικονομική κρίση την οποία προβλέπει συγκεκριμένα το πρωτόκολλο Νο 3 απόσπασμα του οποίου παραθέτουμε; 

Βλέπουμε λοιπόν πως το μόνο που δεν έχουν επιτύχει ακόμα είναι το να ξεχυθούν στους δρόμους " πλήθη εργατών σ΄όλες ταυτόχρονα τις χώρες της Ευρώπης" τα οποία "θ' αρχίσουν με ευχαρίστηση να χύνουν το αίμα εκείνων που φθονούν"

Αυτό καλούμαστε εμείς, ο Ελληνικός λαός που φώτισε την Οικουμένη με τον Πολιτισμό, να το αποτρέψουμε!
Με αγώνα, αντίσταση, ειρηνική εξέγερση!
Πάντα εναντίον των τυράννων και των εδώ προδοτικών οργάνων τους και ποτέ εναντίον αδελφών μας είτε είναι πλούσιοι, είτε κατέχουν θέσεις, αλλά είναι μέρος του λαού. 

Από τα " πρωτόκολλα των σοφών της Σιών"
Απόσπασμα από το πρωτόκολλο Νο 3.

Οι αστείρευτοι φλύαροι έχουν μεταβάλει τις συνεδριάσεις των κοινοβουλίων και τις διοικητικές συγκεντρώσεις σε ρητορικές παλαίστρες. Θρασείς δημοσιογράφοι επιτίθενται κάθε μέρα ενάντια στο κυβερνητικό προσωπικό. Οι καταχρήσεις της εξουσίας θα προετοιμάσουν τελικά την πτώση όλων των πολιτευμάτων και τα πάντα θ' ανατραπούν κάτω από τα κτυπήματα του μαινόμενου πλήθους.

Οι λαοί είναι δεσμευμένοι στη βαριά εργασία πιο δυνατά απ' όσο τους δέσμευε η αιχμαλωσία και η δουλεία. Μπορούσε κανείς να απελευθερωθεί απ την αιχμαλωσία και την δουλεία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Μπορούσε κανείς να συνθηκολογήσει με αυτά, αλλά δεν μπορούσε να απαλλαγεί απ την αθλιότητά του. 

Τα δίκαια, που έχουμε περιλάβει στις νομοθεσίες, είναι εικονικά για τις "μάζες" και όχι πραγματικά.

Όλα αυτά τα δήθεν "δίκαια του λαού", δεν υπάρχουν παρά στη φαντασία. Δεν είναι ποτέ πραγματοποιήσιμα. 

Τι σημαίνει για τον άπορο εργάτη που σκύβει πάνω στην επίμοχθη εργασία του, τον συντηρημένο απ την τύχη του, το δικαίωμα που δίνεται στους φλύαρους να φλυαρούν, το δικαίωμα που δίνεται στους εφημεριδογράφους να γράφουν όλων των ειδών τις μωρίες και μαζί με αυτές και πράγματα σοβαρά, αφού οι άποροι δεν κερδίζουν άλλες ωφέλειες απ την νομοθεσία εκτός απ' τα άθλια ψίχουλα που τους ρίχνουμε από το τραπέζι μας, σε αντάλλαγμα ευνοϊκής ψήφου στα παραγγέλματά μας, στα όργανά μας, στους πράκτορές μας; 

Τα δημοκρατικά δίκαια για αυτούς τους δύσμοιρους είναι μια πικρή ειρωνεία, η ανάγκη σχεδόν καθημερινής εργασίας δεν τους αποτρέπει να τα απολαύσουν, αντίθετα, τους αφαιρούν την εγγύηση ενός σταθερού και ασφαλούς κέρδους, τοποθετώντας τους κάτω από την εξάρτηση των απεργιών και των εργοδοτών ή των συντρόφων τους. Κάτω απ΄την καθοδήγησή μας ο λαός έχει καταστρέψει την αριστοκρατία που ήταν η προστάσιά τους και η φυσική μητέρα - τροφός τους, της οποίας το συμφέρον είναι συνυφασμένο με την ευημερία του λαού. 

Τώρα που η αριστοκρατία είναι κατεστραμμένη, ο λαός έπεσε κάτω απ τον ζυγό των τυχάρπαστων, των λωποδυτών που πλούτισαν και οι οποίοι τον καταπιέζουν χωρίς έλεος.

Θα εμφανισθούμε σαν απελευθερωτής του εργάτη απ τον ζυγό όταν θα του προτείνουμε να περάσει στις τάξεις της στρατιάς των σοσιαλιστών, των κομμουνιστών, των αναρχικών, τους οποίους υποστηρίζουμε πάντα, με το πρόσχημα της αλληλεγγύης ανάμεσα στα μέλη του κοινωνικού μασονισμού. 

Η αριστοκρατία, που δικαιωματικά απολάμβανε την εργασία των εργατών, είχε συμφέρον να ήταν αυτοί χορτασμένοι, υγιείς και ισχυροί. 

Το συμφέρον μας αντίθετα είναι να εκφυλίζονται οι Χριστιανοί. 

Η δύναμή μας βρίσκεται στη χρόνια πείνα και στην αδυναμία του εργάτη, για όλα αυτά τον υποδουλώνουν στη θέλησή μας και γιατί έτσι δεν θα έχει ούτε δύναμη, ούτε ενεργητικότητα για να αντισταθεί σ' αυτή τη θέληση.

Η πείνα δίνει στο κεφάλαιο περισσότερα δικαιώματα πάνω στον εργάτη απ' όσα δικαιώματα έπαιρνε η αριστοκρατία απ' την μοναρχία και την νόμιμη εξουσία.

Χειριζόμενοι τα πλήθη με την αθλιότητα και το μίσος, που παράγει αυτή η πείνα, χρησιμοποιούμε τα χέρια τους για να κατασυντρίψουμε εκείνους που αντιστέκονται στους σκοπούς μας.

Όταν έρθει ο καιρός για τον παγκόσμιο ηγεμόνα μας να στεφθεί, τα ίδια αυτά χέρια θα σαρώσουν ο,τιδήποτε θα μπορούσε να είναι εμπόδιο.

Οι Χριστιανοί έχασαν τη συνήθεια να σκέπτονται έξω απ τις επιστημονικές συμβουλές μας. Για αυτό και δεν βλέπουν σαν επείγουσα ανάγκη να κάνουν ό,τι θα κάναμε εμείς όταν θα έχει έρθει η βασιλεία μας, δηλαδή να διδάσκουν στα δημοτικά σχολεία τη μόνη αληθινή επιστήμη, την πρώτη απ όλες τις επιστήμες της κοινωνικής ύπαρξης, η οποία απαιτεί τη διαίρεση της εργασίας και επομένως τη διαίρεση των ανθρώπων σε κλάσεις και σε καταστάσεις.

Είναι αναγκαίο να γνωρίζει ο καθένας ότι η ισότητα είναι αδύνατη λόγω των διαφορών της ικανότητας, της δραστηριότητας και του προορισμού του καθενός, ότι όλοι δεν μπορεί να είναι εξίσου υπεύθυνοι απέναντι στο νόμο, ότι, παραδείγματος χάριν, η ευθύνη εκείνου που με τις πράξεις του βάζει σε κίνδυνο ολόκληρη τάξη ανθρώπων δεν είναι ίδια με την ευθύνη εκείνου που δεν προσβάλλει παρά μόνο την τιμή του. Η αληθινή επιστήμη της κοινωνικής τάξης, το βάθος της οποίας είναι άγνωστο στους Χριστιανούς, καθορίζει ότι η θέση και η εργασία του καθενός πρέπει να είναι διαφορετικές, για μη γίνονται διαφορετικά πηγή βασάνων λόγω της έλλειψης αναλογίας ανάμεσα στην ανατροφή και στην εργασία. Μελετώντας την επιστήμη αυτή οι λαοί θα υπακούσουν με τη θέλησή τους στις εξουσίες και στην κοινωνική τάξη που θεσπίστηκε απ' αυτές μέσα στο κράτος. 

Αντίθετα με τη σημερινή βάση της επιστήμης αυτής όπως την διαστρέψαμε εμείς, ο λαός πιστεύοντας τυφλά στον έντυπο λόγο, τρέφει, λόγω των πλάνων που του εμβάλλονται μέσα στην αμάθειά του, έχθρα ενάντια σ' όλες τις καταστάσεις τις οποίες νομίζει ανώτερες επειδή δεν καταλαβαίνει τη σπουδαιότητα της κάθε κατάστασης.

Η έχθρα αυτή θα αυξηθεί ακόμη λόγω της οικονομικής κρίσης, η οποία μετά από λίγο θα σταματήσει την κίνηση του χρηματιστηρίου και της βιομηχανίας.

Όταν δε μ' όλα τα απόκρυφα μέσα που διαθέτουμε, με τη δύναμη του χρυσού, ο οποίος είναι ολόκληρος στα χέρια μας, θα έχουμε δημιουργήσει μια γενική οικονομική κρίση, θα εξαπολύσουμε στους δρόμους ολόκληρα πλήθη εργατών σ΄όλες ταυτόχρονα τις χώρες της Ευρώπης.

Τα πλήθη αυτά θ' αρχίσουν με ευχαρίστηση να χύνουν το αίμα εκείνων που φθονούν από τη παιδική ηλικία μέσα στην απλοϊκότητα της αμάθειάς τους και θα λεηλατήσουν τα υπάρχοντά τους.

Δεν θα θίξουν τις δικές μας περιουσίες διότι η στιγμή της επίθεσης θα μας είναι γνωστή κι έτσι θα έχουμε πάρει όλα τα κατάλληλα μέτρα για να τις προφυλάξουμε.

ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΟΙ ΣΕ ΕΙΡΗΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΘΑ ΣΑΣ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΝ

πηγή