ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ΄, ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ, (Κυριακή ιε΄ Λουκ.ιη΄ 10-14) Αρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος Τελίδης

     

 Άνθρωποι δύο ανέβησαν εις τον ιερόν προσεύξασθαι, 

ο εις Φαρισαίος και ο έτερος τελώνης...

     Μὲ τὴν Κυριακή της 9ης Φεβρουαρίου, ἀδελφοί μου, φέτος ἐγκαινιάζεται γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας ἡ λεγομένη περίοδος τοῦ Τριωδίου ἢ ἀλλιῶς μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἀπὸ σήμερα ἀρχίζουν οἱ κινητὲς γιορτὲς πρὶν ἀπὸ τό Πάσχα. Ἡ περίοδος αὐτή, ἡ ὁποῖα κλείνει μὲ τὴν ἔνδοξη Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας, δημιουργεῖ μὲ ὅσα ψάλλονται καὶ τελοῦνται στοὺς ἱεροὺς Ναούς μεγάλες καὶ ἱερὲς συγκινήσεις καλώντας συγχρόνως τοὺς πιστοὺς σὲ  πνευματικὸ ἀγῶνα. Ἔτσι μὲ τὴν παραβολὴ τοῦ Τελώνου καὶ  του Φαρισαίου, ποὺ θα ἀκουστεί αυτήν την Κυριακή από τους ιερείς μας στις εκκλησιές όλης της οικουμένης, όπου υπάρχει Ορθοδοξία, διδασκόμαστε γιὰ τό κακὸ ποὺ προκαλεῖ  στὸν ἄνθρωπο ἡ ὑπερηφάνεια καὶ παράλληλα γιὰ τὴν ὠφέλεια τῆς πραγματικῆς προσευχῆς καὶ τῆς ταπείνωσης.

        Οἱ δύο ἄνθρωποι ποὺ ἀνέβηκαν στὸ ἱερὸ γιὰ νὰ προσευχηθοῦν, σύμφωνα μὲ τήν εὐαγγελικὴ ἀφήγηση, ξεκίνησαν ὁ καθένας ἀπὸ μιὰ διαφορετικὴ αἰτία. Καὶ αὐτὸ γίνεται ἀντιληπτὸ ἀπὸ τὴν πρώτη κιόλας στιγμή. Ὁ μὲν Φαρισαῖος πῆγε  στὸ Ναό, διότι ἦταν δημόσιος τόπος λατρείας, πιὸ δημόσιος ἀπὸ τὶς γωνιὲς καὶ τοὺς δρόμους τῆς πόλης. Ἐκεῖ θὰ τὸν ἔβλεπαν περισσότεροι ἄνθρωποι, θὰ ἐπικροτοῦσαν τὴν εὐλάβεια του καὶ  ἔτσι  θὰ ἱκανοποιοῦνταν ὁ ἐγωισμὸς του. Ὁ δὲ Τελώνης πῆγε στὸ Ἱερὸ, ὄχι μόνο διότι ἦταν τόπος καθορισμένος γιὰ κοινὴ λατρεία, σὰν οἶκος προσευχῆς, ἀλλά καὶ γιὰ ἕνα ἀκόμη σοβαρὸ λόγο: ἤθελε νὰ βρῆ παρηγοριὰ καὶ ἀνακούφιση στὴ συνείδησή του, ἡ ὁποῖα τὸν βασάνιζε ἀκριβῶς ἐπειδὴ αἰσθανόταν ὅτι ἦταν ἁμαρτωλός.

      Ἡ προσευχὴ τὴν ὁποῖα κάνουν καὶ οἱ δύο πρὸς τὸν Θεὸ, εἶναι ἡ νοερὰ, ἡ ἀτομικὴ προσευχή. Ὅμως αὐτὸ ποὺ κάνει ὁ Φαρισαῖος δὲν εἶναι κἂν προσευχή, ἀλλὰ εἶναι ἐπίδειξη τῶν προσόντων ποὺ πίστευε ὅτι εἶχε: «οὐκ εἰμι ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων». Δηλαδὴ, οὔτε λίγο οὔτε πολὺ, ἦταν σὰν νὰ ἀνάγκαζε τὸν Θεὸ νὰ τὸν ἀνταμείψει γιὰ τὶς ἀρετές του.  «Νηστεύω δύο φόρες τήν ἑβδομάδα καὶ δίνω στὸ Ναὸ τό δέκατο ἀπὸ τά εἰσοδήματα μου», συνεχίζει να βροντοφωνάζει μέσα στον ναό για να τον ακούσουν, απαριθμώντας τις αρετές που νόμιζε ότι κατείχε. Ὁ Τελώνης ἀντίθετα, συντετριμμένος ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, φωνάζει μέσα ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του: «Θεέ μου, συγχώρεσε με τόν ἁμαρτωλό».

       Ἡ στάση τοῦ Φαρισαίου εἶναι προκλητικὴ, κάτι ποὺ συμβαίνει μὲ ὅλους ἐκείνους τούς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ἔχουν πωρωμένη τήν συνείδησή τους. Στέκονται καὶ αὐτοί ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὑπερήφανοι σὰν νὰ εἶναι ἀναμάρτητοι. Ἀντὶ δηλαδὴ νὰ ζητήσουν τό ἔλεος Του, γιὰ νὰ τοὺς ἐνισχύσει στὸν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ κακοῦ,  ἀντὶ νὰ Τὸν εὐχαριστήσουν γιὰ τὶς δωρεὲς καὶ τὶς χαρὲς ποὺ τοὺς παρέχει, δικαιώνουν τὸν ἑαυτό τους γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους: «Δὲν σκότωσα…» λένε οἱ περισσότεροι.  Πράγματι, ἴσως νὰ μὴν ἀφαίρεσαν τὴ ζωὴ κάποιου συνανθρώπου τους, ὅμως φόνος εἶναι καὶ ἡ συκοφαντία καὶ ὅ,τι δήποτε ἄλλο μπορεῖ νὰ βλάψει τήν προσωπικότητα καὶ τό ἦθος τοῦ ἀδελφοῦ  τους. Ἡ ἀφαίρεση τῆς ζωῆς καὶ ἡ δηλητηρίαση τῶν συνειδήσεων, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τήν συκοφαντία, εἶναι ἐξ ἴσου μεγάλες ἁμαρτίες, ἐπειδὴ καὶ τὰ δύο εἶναι ἔργα τοῦ διαβόλου.

      Ὁ Φαρισαῖος τῆς παραβολῆς δὲν μποροῦσε νὰ δεῖ τὸ κακὸ ποὺ τοῦ συνέβαινε. Ὁ ἐγωϊσμὸς τύφλωσε τά μάτια τῆς ψυχῆς του  καὶ δὲν ἔβλεπε τόν δρόμο ποὺ θὰ τόν ὁδηγοῦσε στὴ  σωτηρία του. Ἀντίθετα ὁ Τελώνης, μὲ τήν ταπείνωση καὶ μὲ τήν  συναίσθηση ὅτι εἶναι ἁμαρτωλὸς, σώθηκε. Ἡ στάση αὐτὴ μᾶς διδάσκει πὼς πρέπει νὰ ἀγωνιζόμαστε τόν πνευματικὸ μας ἀγῶνα μὲ ταπεινοφροσύνη, ἐπειδὴ αὐτή εἶναι ποὺ τελειοποιεῖ  τούς ἀνθρώπους καὶ ἀνακηρύσσει τοὺς ἁγίους. Ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος τήν ὀνομάζει «μείζονα τῶν ἀρετῶν» καὶ σὲ ἕνα του βιβλίο γράφει: «Ἂν μὲ ρωτήσεις τὶ εἶναι πρῶτο στὸ χριστιανισμὸ  θὰ ἀπαντήσω: Ἡ ταπεινοφροσύνη. Τὶ δεύτερο; Ἡ  ταπεινοφροσύνη. Τὶ τρίτο; Ἡ  ταπεινοφροσύνη, διότι χωρὶς αὐτὴν καὶ ἡ  πιὸ μεγάλη ἀρετὴ καταντᾶ κακία».

      Ἀνέβηκαν καὶ οἱ δύο στὸ ἱερὸ γιὰ νὰ προσευχηθοῦν. Ὁ  Φαρισαῖος  δὲν κατάφερε νὰ ἐπικοινωνήσει μὲ τὸν Θεό, διότι ἡ   ἀλαζονεία του δὲν τὸν ἄφηνε νὰ προσευχηθῆ μέ εἰλικρίνεια. Ὅμως ὁ Τελώνης, μὲ τὴν ψυχικὴ του συντριβὴ, κατάφερε ὥστε ἡ προσευχή του νὰ φθάσει στὸ θρόνο τοῦ Κυρίου καὶ νὰ φύγει ἀπό τόν Ναὸ γιὰ τὸ σπίτι του «δικαιωμένος». Γι” αὐτὸ καὶ ὁ Ἅγιος  Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς μᾶς λέει πὼς ἡ εἰλικρινὴς προσευχὴ   «ἀνεβάζει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανὸ καὶ ἀφοῦ ξεπεράσει ἀκόμη καὶ κάθε τὶ τὸ ἐπουράνιο, κάθε θεωρητικὴ σκέψη περὶ Θεοῦ, τὸν φέρνει μπροστὰ  σ’ αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ ποὺ εἶναι πάνω ἀπ” ὅλα». Εἶναι δηλαδὴ ἡ προσευχή ἀνέβασμα, συνάντησις μὲ τὸν Θεὸ καὶ παράστασις μπροστὰ Του.

    Γιατὶ ὅμως χρειάζεται ἡ προσευχή, αὐτὴ ἡ πνευματικὴ ἀνάβαση στὸν οὐρανὸ, προκειμένου νὰ συναντήσουμε τὸ Θεό; Μήπως ὁ Θεὸς δὲν εἶναι πανταχοῦ παρὼν; Δὲν εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος «ἐν αὐτῷ ζῷμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν;» Σίγουρα καὶ εἶναι πανταχοῦ παρών, ὅμως σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ ὁ  οὐρανὸς εἶναι ὁ χῶρος τῆς κατοικίας τοῦ Θεοῦ. «Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς» λέμε στὴν Κυριακὴ προσευχή, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς βρίσκεται μακριὰ μας, στὸν οὐρανό, ἀλλὰ σημαίνει ὅτι ἐμεῖς μὲ τὸν νοῦ μας καὶ τήν καρδιὰ μας εἴμαστε ἀπομακρυσμένοι ἀπ’ αὐτόν, διότι ἔχουμε στραμμένη τὴν προσοχή μας στὰ γήϊνα καὶ πρόσκαιρα.

     Τὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα λοιπόν ἀδελφοί μου, που θα ακούσουμε την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου, μᾶς δείχνει τὸν δρόμο τῆς νίκης γιὰ τὰ  πάθη  μας  ποὺ προέρχονται ἀπὸ τήν ὑπερηφάνεια. Ἡ  δὲ Ἐκκλησία,  σὰν καλὴ παιδαγωγός, τώρα ποὺ ἀρχίζει τό Τριώδιο, μὲ στοργὴ καὶ ἀγάπη μᾶς ὁδηγεῖ γιὰ νὰ φθάσουμε στὶς ἅγιες ἡμέρες τοῦ Πάσχα πνευματικὰ καθαροὶ καὶ ἕτοιμοι ὥστε νὰ δεχθοῦμε τὸν ἀναστημένο Κύριο. Νὰ μὴν ξεχνᾶμε ποτέ ὅτι ἔχουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε ἕναν ὕπουλο ἐχθρὸ, τὴν ἁμαρτία, καὶ πρέπει σιγὰ – σιγὰ νὰ ἐνισχυθοῦμε μὲ ἐκεῖνα τά πνευματικὰ ἐφόδια ποὺ θὰ μᾶς βοηθήσουν νὰ τὴν ἀντιμετωπίσουμε προτοῦ αὐτὴ μᾶς καταβάλει καὶ μᾶς νικήσει.

       Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ἕνα ἰδιόμελο τοῦ Τριωδίου τοῦ ἑσπερινοῦ μᾶς λέει χαρακτηριστικὰ: «Μὴ προσευξώμεθα φαρισαϊκῶς ἀδελφοί. Ὁ γὰρ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται,  ταπεινωθῶμεν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, τελωνικῶς διὰ νηστείας κράζοντες  ‘‘ Ἱλάσθητι ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς’’». Μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ταπείνωση οἱ ἥρωες τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ Ἅγιοι, κερδίσαν τὸν Παράδεισο. Γι” αὐτὸ κι ἐμεῖς ἂς προσευχόμαστε σωστὰ καὶ ἄς μὴν ξεχνᾶμε ποτὲ ὅτι αὐτὸς ποὺ ὑψώνει τὸν ἑαυτό του ταπεινώνεται. Ἂς ταπεινωθοῦμε μπροστὰ στὸν Θεό μὲ εἰλικρίνεια καὶ πίστη, ἂς νηστέψουμε ὅπως πρέπει καὶ μέ κατάνυξη νὰ παρακαλέσουμε ὥστε «ὁ  Θεὸς νὰ μᾶς ἐλεήση τοὺς ἁμαρτωλοὺς» καὶ ἔτσι δικαιωμένοι ἀπὸ Αὐτὸν νὰ κληρονομήσουμε τὴν Οὐράνια Βασιλεία Του.  

     Όμως στην αρχή του άρθρου μας αναφέρθηκα και στην εκκλησιαστική περίοδο που εισερχόμαστε από σήμερα, το λεγόμενο Τριώδιο, που περιέχει τέσσερις Κυριακές, του Τελώνου και του Φαρισαίου, την Κυριακή του Ασώτου, της Απόκρεω και της Τυρινής, για να έρθει η Καθαρά Δευτέρα και να εισέλθουμε αμέσως μετά στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Η λέξη Τριώδιο προέρχεται από το ομώνυμο λειτουργικό βιβλίο της Εκκλησίας μας, που οι ύμνοι του αποτελούνται από τρείς μόνο ωδές και είναι μια λέξη και μια περίοδος του χρόνου αφόρητα παρεξηγημένη από όλους μας, αφού από την παιδική ηλικία μας ακόμα, κάποιοι επιτήδειοι των μέσων μαζικής ενημέρωσης, ψυχαγωγίας και χαλιναγώγησης της αδύναμης θελήσεως μας, άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερες ηθικές και πνευματικές αναστολές, ορμώμενοι από οικονομικά και όχι μόνο συμφέροντα, έχουν φροντίσει μέσα στο μυαλό μας να φαντάζει η περίοδος αυτή ως την απαρχή του ξέφρενου γλεντιού, της μεταμφίεσης και του καρναβαλιού. Αποκριά για αυτούς δεν σημαίνει αποχή από το κρέας, σύμφωνα με την ελληνική γλώσσα, αλλά  να κρυφτούμε πίσω από μια μάσκα και να γίνουμε υλιστές και καταναλωτές των προϊόντων που μας διαφημίζουν. Αυτό όμως αδελφοί, δεν ισχύει. Δεν έπρεπε να ισχύει ούτε στο παρελθόν μας και επ’ουδενί, δεν πρέπει να ισχύει και για το μέλλον, τόσο το δικό μας, αλλά και για αυτό των παιδιών μας.

     Τριώδιο για τον χριστιανό είναι η περίοδος της προετοιμασίας του για μια σημαντική αποστολή, τον εξαγνισμό του και τον καθαρισμό του από κάθε τι μιαρό που τον βαραίνει, έτσι ώστε να φθάσει στο Θείο Πάθος, στην Σταύρωση και στην Ανάσταση του Κυρίου, αγνός και δυνατός, αντάξιος της Θυσίας που διεπράχθη για την σωτηρία του. Σας παρακαλώ πολύ γονείς, αυτά να μεταφέρεται στα παιδιά σας, δάσκαλοι, αυτά να μαθαίνουν στα σχολειά τους, ιερείς και κατηχητές σας παρακαλώ με αυτά να πορευθούν την ζωή τους, όλα τα άλλα μπορεί να φαντάζουν ειδυλλιακά, μπορεί να σας φαντάζουν ακόμα και χαριτωμένα, όμως με αποδείξεις σας μιλώ, οδηγούν στην διαφθορά στον εκφυλισμό και στον εκμαυλισμό της ευαίσθητης ψυχής της νεολαίας, που εμείς έχουμε την απόλυτη ευθύνη για την ζωή τους.   

Καλό Τριώδιο σε όλους σας!!!

Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Τελίδης

Κυριακή ΙΕ Ματθαίου Ἐπηρώτησεν εἷς ἐξ αὐτῶν, νομικός, πειράζων αὐτόν. π. Γεώργιος Ρ. Ζουμῆς

Ἐπηρώτησεν εἷς ἐξ αὐτῶν, νομικός, πειράζων αὐτόν.

Κάποτε ἕνας νομοδιδάσκαλος πλησίασε τόν Χριστό καί τοῦ ἔθεσε τό ἑξῆς ἐρώτημα: Διδάσκαλε, ποιά εἶναι ἡ πιό μεγάλη ἐντολή; Καί αὐτό τό ἔκανε, ὄχι γιατί πραγματικάἐνδιαφερόταν νά μάθει, ἀλλά γιά νά τόν φέρει σέ δύσκολη θέση, νά τόν παγιδεύσει.

Ἔτσι βλέπουμε, πώς ὅσοι πλησίαζαν τόν Ἰησοῦ, δέν εἶχαν πάντοτε καλές καί ἁγνές διαθέσεις ἀπέναντί του. Ἐρχόντουσαν κοντά του μέ πολλούς καί διάφορους σκοπούς,ἄλλοτε ἀγαθούς καί ἄλλοτε πονηρούς. Αὐτό μᾶς δίνει τήν εὐκαιρία νά ἀσχοληθοῦμε σήμερα μέ τό θέμα αὐτό καί νά δοῦμε γιά ποιόν λόγο καί μέ ποιές διαθέσεις τόν πλησίαζανἀπό τήν στιγμή πού ὁ Χριστός ἦρθε στόν κόσμο. 

Κατά πρῶτον οἱ ἁπλοϊκοί ποιμένες, μόλις ἔμαθαν τήν γέννηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ ἀπό τόν ἄγγελο, ἔτρεξαν δίπλα στήν Βηθλεέμ, γιά νά πᾶνε νά τόν προσκυνήσουν. Οἱ Μάγοιἀπό τά βάθη τῆς Ἀνατολῆς, πού ἦταν ἄρχοντες καί ἠσχολοῦντο μέ τήν μελέτη τῶν οὐρανίων σωμάτων, ἐπί πολλούς μῆνες τόν ἀναζητοῦσαν καί ὕστερα ἀπό ταλαιπωρίες περίπου δύο ἐτῶν τόν βρῆκαν, τόν προσκύνησαν καί τοῦ προσέφεραν δῶρα, χρυσόν καί λίβανον καί σμύρναν.

Ὁ Χριστός εἶναι γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους, γιά τούς ἁπλούς καί γιά τούς ἐπισήμους. Δέν ξεχωρίζει κανέναν, ὅλους τούς θέλει κοντά του. Σέ ὅλους προσφέρει τήν σωτηρία καί τίς εὐλογίες του. Μέ αὐτήν τήν καλή καί ἁγνή διάθεση πρέπει κι᾿ ἐμεῖς νά πλησιάζουμε τόν Χριστό καί νά τοῦ προσφέρουμε κι᾿ ἐμεῖς δῶρα. Αὐτά πού ἔχουμε, αὐτά πού μποροῦμε. Καίἄν δέν ἔχουμε τίποτε  ἄλλο ἀκριβό καί ζηλευτό, διαθέτουμε κάτι πολύτιμο, πού διακαῶς τό ποθεῖ ὁ Χριστός καί μᾶς τό  ζητάει. Εἶναι ἡ καρδιά μας. Δός μοι, υἱέ, σήν καρδίαν.Παιδί μου, δόσε μου τήν καρδιά σου. Αὐτό ἔλεγε καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος στούς χριστιανούς. Δέν θέλω τά δικά σας πράγματα, ἀλλά ἐσᾶς τούς ἴδιους. Οὐχί τά ὑμῶν, ἀλλ᾿ ὑμᾶς.

Ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος, μέγας ἐπιστήμων στήν ἐποχή του, ἄφησε τήν πατρίδα του τήν Ρώμη καί πῆγε στήν Βηθλεέμ, ἔγινε ἀσκητής στό σπήλαιο τῆς γεννήσεως. 

Κάποια Χριστούγεννα ἔκανε ἀγρυπνία προσευχόμενος καί γιά λίγο ἔκλεισε τά μάτια του, τόν πῆρε ὁ ὕπνος. Βλέπει τόν Χριστό νήπιο μέσα στήν φάτνη. Προσπαθεῖ νά δεῖ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά δέν τά καταφέρνει. Ὁ Χριστός στρέφει ἀλλοῦ τό πρόσωπό του. Λυπήθηκε ὁ ἅγιος καί παραπονέθηκε. Γιατί, Κύριε, δέν μοῦ ἐπιτρέπεις νά δῶ τό πρόσωπό σου; Γιατί Ἱερώνυμε, δέν μέ ἀγαπᾶς. Ἐγώ, Κύριε, δέν ἀγαπώ; Ἐγώ πού ἄφησα τήν πατρίδα μου, τήν οἰκογένειά μου, τούς συγγενεῖς μου, τίς ἀνέσεις μου, τήν σταδιοδρομία μου; Ὅλα τά ἔδωσα γιά σένα, δέν μοῦ ἔμεινε τίποτε ἄλλο. Ἱερώνυμε, δέν μέἀγαπᾶς. Σήμερα εἶναι ἡ γιορτή μου καί περιμένω ἕνα δῶρο ἀπό ἐσένα. Δέν ἔχω τίποτε, Κύριε, νά σοῦ προσφέρω. Ἱερώνυμε, θέλω τήν καρδιά σου, γιά νά τήν καθαρίσω. Τίςἁμαρτίες σου θέλω. 

Κι᾿ ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου, τίποτε ἄλλο ἄν δέν ἔχουμε, εἴμαστε γεμᾶτοι ἀπό ἁμαρτίες. Καί ὅσο καί ἄν μᾶς φαίνεται παράξενο, αὐτές θέλει ὁ Χριστός, αὐτές ἐπιζητεῖ, αὐτές πρέπει νά προσφέρουμε. Εἶναι τό καλύτερο δῶρο, πού θά μπορούσαμε νά κάνουμε. 

Θέλει νά πλησιάσει καί ὁ Ἡρώδης, μά ὄχι γιά νά προσκυνήσει, ἀλλά γιά νά σκοτώσει τόν Χριστό. Ἔτσι ἀπό τίς πρῶτες ἡμέρες τῆς ζωῆς του ἐπαληθεύεται ἡ προφητεία τοῦπρεσβύτη Συμεών, ὅτι κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν. Ἄλλοι τόν πιστεύουν καί ἄλλοι τόν ἀμφισβητοῦν. Ἄλλοι τόν δοξάζουν καί ἄλλοι τόν βλασφημοῦν.Ἄλλοι σώζονται καί ἄλλοι κολάζονται, ἀνάλογα μέ τόν τρόπο πού τόν πλησιάζουν. Ὁ Ἡρώδης, ἐπειδή θέλησε μέ πονηρό τρόπο καί ἄγριες διαθέσεις νά πλησιάσει τόν Χριστό, εἶχε κακό τέλος καί ὀδυνηρό. Νά προσέχουμε κι᾿ ἐμεῖς, μή τά βάζουμε μέ τόν Θεό, μή τόν προκαλοῦμε. Σκληρόν πρός κέντρα λακτίζειν. 

Βλέπουν τόν Κύριο δέκα λεπροί ἄνδρες. Θέλουν νά πλησιάσουν, μά δέν τό κάνουν, δέν τό τολμοῦν. Ὁ νόμος τους δέν τό ἐπιτρέπει. Φωνάζουν ἀπό μακρυά νά τούς λυπηθεῖ καί νά τούς ἐλεήσει. Καί ὁ Χριστός τούς παραπέμπει στούς ἱερεῖς. Εἶναι πολύ παράξενο αὐτό. Στούς γιατρούς θά ἔπρεπε νά τούς παραπέμψει καί ὄχι κάπου ἀλλοῦ. Ἤθελε μέ τόν τρόπο αὐτό νά προετοιμάσει τούς ἀνθρώπους καί νά δείξει, ὅτι ἐκτός ἀπό τήν λέπρα τοῦσώματος ὑπάρχει καί ἡ λέπρα τῆς ψυχῆς καί ὅτι, ἄν θέλουν νά θεραπευθοῦν ἀπό αὐτήν, θά πρέπει ὁπωσδήποτε νά πᾶνε στούς ἱερεῖς, στούς πνευματικούς. Αὐτοί εἶναι οἱ ἐντεταλμένοι τοῦ Θεοῦ, πού μποροῦν νά συγχωροῦν ἁμαρτίες καί κανείς ἄλλος.

Θέλησε καί ἡ Μαρία ἡ Αἰγυπτία νά πλησιάσει τόν Χριστό, νά μπεῖ στόν Πανίερο Ναό τῆςἈναστάσως καί νά προσκυνήσει πάνω στόν Γολγοθᾶ  τόν Τίμιο Σταυρό, μά δέν τῆς τόἐπέτρεψε. Ὅταν κατάλαβε τό λάθος της, μετενόησε γιά τά κρίματά της, σταμάτησε τήν αἰσχρή ἁμαρτία, τότε τήν δέχθηκε ὁ Χριστός.

Πλησίασε τόν Χριστό καί ἡ αἱμορροοῦσα, μέ συστολή, μέ ἄκρα ταπείνωση, ἁπλῶς νάἀκουμπήσει τήν ἄκρη τοῦ ἐνδύματός του. Ἐπειδή, λόγῳ τῆς αἱμορραγίας ἐθεωρεῖτοἀκάθαρτη, πλησίασε ἀπό πίσω μέ φόβο, νά μή τήν πάρει εἴδηση ὁ Χριστός. Ὁ ὄχλος τόνἔσπρωχνε μέ ἀδιαφορία, ἴσως καί ἀσέβεια. Κανείς ἀπό αὐτούς δέν ὠφελήθηκε, κανείς δέν κατάλαβε τίποτε. Σώθηκε αὐτή πού πλησίασε μέ πίστη καί εὐλάβεια. 

Λέει τώρα μιά εὐχή πρό τῆς Θείας Μεταλήψεως. Ἡ γυναίκα αὐτή ἦρθε μέ τόση πίστη,ἁπλῶς γιά νά ἀκουμπήσει τήν ἄκρη τοῦ ἐνδύματος. Ἐμεῖς πού θέλουμε νά κοινωνήσουμε, νά τόν πάρουμε ὁλόκληρο μέσα μας, μέ πόσην προετοιμασία, μέ ποιά πίστη καί εὐλάβεια πρέπει νά πλησιάζουμε; 

Στήν μέν ἐξομολόγηση πηγαίνουμε φορτωμένοι μέ ἁμαρτίες, ὅσο βρώμικοι καί ἄν εἴμαστε. Στήν Θεία Κοινωνία ὅμως πρέπει νά πλησιάζουμε καθαροί-πεντακάθαροι. Λένε οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, νά ἔχουμε τήν καθαρότητα τῶν ἀγγέλων.

Ἔλεγε ὁ π. Πορφύριος: Νά πλησιάζουμε τόν Χριστό, ὄχι ἀπό φόβο, μήπως πεθάνουμε καί τί θά γίνουμε, ἀλλά νά τοῦ ἀνοίγουμε τήν καρδιά μας, ὅπως τραβᾶμε τήν κουρτίνα στό παράθυρο καί μπαίνει μέσα ὁ ἥλιος.Ἔτσι νά ἔρθει καί σέ μᾶς ὁ Χριστός.

Ἀκόμη πλησίασαν τόν Χριστό ἐκεῖνοι οἱ τέσσερις ἄνδρες, πού κουβαλοῦσαν τόν παράλυτο. Ἐπειδή λόγῳ τοῦ συνωστισμοῦ δέν μποροῦσαν νά πλησιάζουν, εἶναι γνωστή ἡπερίπτωσις, χάλασαν τήν στέγη καί ἀπό ἐκεῖ τόν κατέβασαν μπροστά στόν Χριστό. 

Αὐτό σημαίνει, ὅτι πρέπει νά ἀγωνιζώμαστε νά πλησιάσουμε τόν Χριστό. Νά προσπαθοῦμε νά παραμερίζουμε καί νά ὑπερνικοῦμε τά ἐμπόδια, πού παρεμβάλλονται στό δρόμο μας. Ἀκόμη νά βοηθοῦμε καί τούς ἄλλους, γιά νά πλησιάσουν κι᾿ ἐκεῖνοι τόν Χριστό. Νά γίνουμε τραυματιοφορεῖς, οἱ ἀχθοφόροι τῆς ἀγάπης. Καί ἐπί πλέον, γιά νά συναντήσουμε τόν Χριστό, πρέπει νά ἀνεβοῦμε πνευματικά. Τό ἴδιο ἔγινε καί μέ τόν Ζακχαῖο. Κατέβηκε ἡ Χριστός στή γῆ, ἀνέβηκε στήν συκομορέα ὁ Ζακχαῖος καί κάπου μεταξύ οὐρανοῦ και γῆς ἔγινε ἡ μεγάλη συνάντησις.

Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής μᾶς λέει κάτι ἀκόμη: Νά πλησιάζουμε, ὅσο μποροῦμε, κάθεἄνθρωπο πού χρειάζεται τήν βοήθειά μας. Ποτέ μή τόν ἀφήνουμε ἀβοήθητο καί παραμελημένο νά παρακαλάει. Ὁ Χριστός μᾶς ἔδειξε, ὅτι  εἶναι αὐτός ὁ ἴδιος πού ἔχει τήνἀνάγκη μας. Νά προσφέρουμε πρόθυμα καί μέ εὐχαρίστηση. Ἔτσι μιμούμεθα τόν ἴδιο τόν Θεό, τόν εὐεργέτη μας.

Ἀγαπητοί μου,

 Εἴπαμε σήμερα λίγες περιπτώσεις, πῶς καί μέ ποιό τρόπο κάποιοι πλησίασαν τόν Χριστό.Ἐμεῖς τί κάνουμε; Εἴμαστε κοντά, εἴμαστε μακρυά, πῶς θά πλησιάσουμε; Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς συμβουλεύει, ὅσο ὁ Χριστός κάθεται στόν θρόνο τῆς χάριτος καί δέν κάθησεἀκόμη στόν θρόνο τῆς κρίσεως, νά πλησιάσουμε μέ παρρησία. Μή διστάζουμε, νά ζητήσουμε βοήθεια καί ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Νά εἴμαστε βέβαιοι, ὅτι θά βροῦμε χάριν καίἔλεον. Ἀμήν.-