¨ η πνευματική ανάσχεση του φανατικού Ισλάμ¨ ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΤΟΝ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΜΕ…

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΠΛΑΝΗΣ ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΜΑΣ.


Δρ. Κωνσταντίνου Βαρδάκα

 Ο Άγιος Ραφαήλ ¨δεν πρόκειται να χαρισθεί¨ στο ψευτορωμαίικο, την ορισμένη από τον ΚΥΡΙΟ ώρα θα του ανοίξει την πόρτα , θα το πετάξει έξω… καλώντας μας με το ¨ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ..το Έθνος στον Ουρανό Ηγέρθη και εδώ κάτω Εξανέστη…¨.

Μνήμη δικαίου μετ εγκωμίων…στον πρώτο Οσιομάρτυρα της Ρωμιοσύνης και απλανή οδηγό της Ανάστασης του Έθνους μας. 
Της Ιθάκης τον Γόνον και της Λέσβου το καύχημα… 
Το καλύτερο δώρο του Ουρανού στις μέρες μας είναι το συναξάρι αυτού του ΑΓΙΟΥ που έγινε το πιο σπουδαίο κομμάτι της καρδιάς πολλών συνανθρώπων μας που δέχθηκαν την ευεργετική παρουσία ΤΟΥ στις πονεμένες ζωές τους.

Στο Παγκόσμιο στερέωμα πολλοί τον γνωρίζουν και περισσότεροι τον τιμούν με ύμνους και ωδές πνευματικές και αυτό το οφείλουμε ΘΕΙΑ-ΝΕΥΣΗ στους ταπεινούς εκείνους κατοίκους της ΘΕΡΜΗΣ που (ευαγγελίσθηκαν) αυτό το πρότυπο συναξάρι της Άγιας Βιωτής του που δόθηκε δωρεά στην χειμαζόμενη ανθρωπότητα του αιώνα μας. 

Γνωστή η ιστορία αυτού του Αγίου, ξακουστά τα θαύματα του και Αληθινή Αγάπη του για το σημερινό κατασκανδαλισμένο πλάσμα του ΘΕΟΥ.
Αυτός ο Άγιος έζησε μέσα στις τελευταίες αναλαμπές της Παλαιολόγειας ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ και φυσικά μέσα στην οδύνη των χρόνων της Άλωσης, πίνοντας το πικρό ποτήρι όλων των γεγονότων που σημάδεψαν την περίοδο εκείνη. Ευγενής εξ ΙΘΆΚΗΣ τη καταγωγή, σπουδαστής της Ιατρικής επιστήμης και από αγάπη για την Ρωμαίικη πατρίδα του επιστρατεύθηκε και ρίχθηκε στα πεδία των μαχών για να προασπίσει τα τελευταία εναπομείναντα ελεύθερα κομμάτια της φιλτάτης πατρίδας από την μανία των Αγαρηνών Τούρκων. Όμως τελικά τον (κατάπιε) η Φιλανθρωπία του ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ γιατί τον ήθελε ολότελα δικό της, γιατί τον ήθελε ΑΓΙΟ, τον ήθελε ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΑ, τον ήθελε για να σηματοδοτήσει την δικιά μας εποχή.
Κοιτάξτε την ευεργεσία του Ουρανού στις ημέρες μας!!! που μας χαρίζει την γνήσια παρουσία ενός Ρωμιού Οσιομάρτυρα που είναι ένας από τους συνδετικούς κρίκους της Ιστορίας του Ορθόδοξου Γένους για να ενώσει τα σπασμένα κομμάτια της Ρωμαίικης ιστορικής συνέχειας και παράδοσης μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. 
Όταν προσκυνήσει κάποιος πάνω σε αυτό το πνευματικό δώρο που λέγεται ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ τρέμει και ανατριχιάζει από το συναίσθημα της ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ που την δίνει απλόχερα παρόλο την δική μας αναξιότητα. Ένας άνθρωπος τέτοιος όπως ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ που έζησε μέσα στα νάματα της Ρωμιοσύνης στο ιστορικό-πνευματικό περιβάλλον του σύγχρονου του Ιωσήφ Βρυέννιου και του Γεωργίου Σχολάριου, που αντιμετώπισε σθεναρά τις δολοπλοκίες των δυτικών και των φίλων τους ενωτικών (των τότε οικουμενιστών εκείνης της εποχής) και μάλιστα όταν σαν προσοντούχος κληρικός του Πατριαρχείου βρέθηκε ακόμα και στο Παρίσι και το Μορλαί της Γαλλίαςγια να κάμψει τον αιρετίζοντα φανατισμό τους ώστε να προσέλθουν προς βοήθεια της παραπαίουσας Αυτοκρατορίας την ύστατη στιγμή. Ένας τέτοιος Θεοφόρος άνθρωπος που διέδραμε Ιεραποστολικά και με αυταπάρνηση της ζωής του την Μακεδονική ενδοχώρα και την Θράκη που είχαν γευθεί ήδη πιο πριν από την Πόλη την δαιμονιώδη μανία των Τουρκομάνων, Γαζήδων, Αγαρηνών για να συνδράμει και να επουλώσει πνευματικά τις πρωτοεμφανισμένες πληγές του εξισλαμισμού και τουγενιτσαρισμού.
Ένας τέτοιος πραγματικά Άνθρωπος της πονεμένης Ρωμιοσύνης που έζησε την προσφυγιά εκείνων των ρημαγμένων χρόνων, και δεν κατέφυγε στην εφησυχάζουσα ασφάλεια της Δύσης, όπως προτίμησαν να κάνουν άλλοι εκκλησιαστικοί της εποχής εκείνης , αλλά επέλεξε να σταθεί ακλόνητος παρηγορητής δίπλα στον κατατρεγμένο Ρωμαίικο λαό. 

Σαν πρόσφυγας και αυτός μετά την άλωση της ΠΟΛΗΣ βρέθηκε μέσω της θαλάσσης από την περιοχή της σημερινής Αλεξανδρούπολης στο Αγιοτόκο νησί της Λέσβου και στο λιμανάκι της Θερμής και από εκεί στον λόφο των Καρυών για να εγκαταβιώσει στο ήδη αναστηλωμένο εκεί Σταυροπηγιακό Μοναστήρι του Γενεθλίου της Θεοτόκου για να συνεχίσει να δίνει πάλι την Ορθόδοξη Μαρτυρία του εν μέσω της Γενουάτικης κατοχής του νησιού, μέχρι της τελικής άλωσης του υπό των Τούρκων το 1462.
Όμως ο ΑΓΙΟΣ ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ τον προόριζε για τα ουράνια σκηνώματα και τον έλαβε εκ γης προς Ουρανόν ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΗΜΕΡΑ. Ο Άγιος Ραφαήλ ο Ηγούμενος και οι συν αυτώ Άγιος Νικόλαος ο διάκονος, η Αγία Παιδομάρτυς Ειρήνη και οι υπόλοιποι μάρτυρες και συνασκητές Ιερομόναχοι της Ιεράς Μονής του Γενεθλιου της ΘΕΟΤΟΚΟΥ στον Ένηπτο λόφο των Καρυών της Θερμής της Λέσβου δοκίμασαν την βαρβαρότητα του γένους των Τούρκων μακελάρηδων Αγαρηνών, αμέσως μετά την ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ της Αγίας και Μεγάλης Παρασκευής του έτους 1463 με απερίγραπτα βασανιστήρια που τερματίσθηκαν με την αποκοπή της ΑΓΙΑΣ ΚΕΦΑΛΗΣ του Οσιομάρτυρα ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ λίγα λεπτά πριν εισέλθει η Λαμπροτρίτη ,ενώ δύο εικοσιτετράωρα πριν δηλ το Μεγάλο Σάββατο εκείνης της χρονιάς οι μακελλάρηδες δια πριονισμού απέσπασαν την Κάτω Σιαγώνα του.  

Επειδή όταν του πριόνιζαν την κάτω γνάθο τον είχαν κρεμασμένο ανάποδα δεν τρώθηκαν οι καρωτίδες του ΑΓΙΟΥ ώστε να αποφευχθεί προσωρινά η θανάτωση του. Τότε σκέφτηκαν κάτι πιο αποτρόπαιο, τον άφησαν να περιφέρεται αιμόφυρτος και με φρικτούς πόνους ανάμεσα στους υπόλοιπους μάρτυρες για να τον βλέπουν και να εκφοβίζονται αλλά και ο ίδιος να συμπάσχει με τα μαρτυρικά πάθη τους.
Και μόνο αυτήν την περιγραφή δεν μπορεί να την αντέξει ανθρώπινος νους..!!!
Τελικά ο Ηγούμενος του λόφου των Καρυών ήταν αυτός που έκλεισε όλο το Ομολογιακό δράμα που εκτυλίχθηκε στο πυρπολημένο Μοναστήρι της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ένα τέταρτο της ώρας πριν μπει η Αναστάσιμη Λαμπροτρίτη εκείνης της χρονιάς με τον αποκεφαλισμό του.
Ήταν εκείνη η στιγμή που γιόμισε ο Ουρανός με Φως γιατί εισήλθαν μέσα στο ΦΩΣ οι πρώτοιΝεομάρτυρες μετά την άλωση της Βασιλεύουσας, ανοίγοντας τον επουράνιο χορό τωνΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ του Γένους μας μέχρι και την στιγμή της Παλιγγενεσίας του 1821. 
Έτσι ο Άγιος Ραφαήλ έγινε ο μπροστάρης και ο πρωτοχορευτής σε χορό πρωτόγνωρο και Άγιο ανάμεσα σε οσιομάρτυρες και μάρτυρες και ομολογητές της αγιοπνευματικής σοδειάς των δίσεκτων χρόνων της Βάρβαρης Τουρκοκρατίας που πρέσβευαν ικετευτικά ενώπιον του Θρόνου του ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ για την λευτεριά του Γένους των Ορθοδόξων Ελλήνων Χριστιανών.
Και πράγματι ο ΘΕΟΣ του Κολοκοτρώνη και των κατατρεγμένων Ρωμιών έβαλε την υπογραφή του για ξεκινήσει η πολυπόθητη ΛΕΥΤΕΡΙΑ ανήμερα του ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ της Υπεραγίας Θεοτόκου Μητρός ΤΟΥ με σκοπό να την ολοκληρώσει παράλληλα με τα μεγάλα γεγονότα της εκκλησιαστικής ζωής μας που σηματοδότησαν πολλές φορές την Σταύρωση του Έθνους που προσμένει με λαχτάρα τηνΑΝΑΣΤΑΣΗ του.
Δηλαδή η ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΕΞΟΔΟΣ του Αγίου Ραφαήλ σηματοδοτεί και την ΠΑΣΧΑΛΙΟ ΕΙΣΟΔΟ του Έθνους μας στην νεώτερη ιστορία του με την Αναστάσιμη προσδοκία του Ποθούμενου. 
 
Ο Άγιος Ραφαήλ ξεκίνησε τον Γολγοθά του από το Ποθούμενο ( την Βασιλεύουσα- Κωνσταντινούπολη όπου βρέθηκε σαν προσοντούχος κληρικός λίγο πριν την άλωση) , έφτασε στο μαρτύριο του στον Λόφο των Καρυών και από εκεί στην Βασιλεία των Ουρανών για να μεσιτεύει με την ισχυρή παρρησία του στον θρόνο του ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ για τα βάσανα του ίδιου Λαού που και σήμερα υποφέρει τα ίδια από τους ίδιους μάλιστα εχθρούς σε Ανατολή και Δύση, δίχως αυτό να περιορίζει την θαυματουργό παρουσία του στις τέσσερες γωνιές του πλανήτη. 

Ο τόπος του μαρτυρίου του Αγίου Ραφαήλ και των συν αυτώ Αγίων Μαρτύρων βρίσκεται στον Αγιασμένο λόφο των Καρυών της Θερμής , το δε γεγονός ότι τα Μαρτύρια τους εν Χριστώ συνέπεσαν με τα ΣΕΠΤΑ ΠΑΘΗ του ΚΥΡΙΟΥ μας και την Λαμπροφόρο ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, μας υπομιμνήσκουν την ΣΤΑΥΡΟΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ πορεία του ΡΩΜΑΙΙΚΟΥ γένους, τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από αυτό. 

Οι Νεοφανείς Άγιοι της Λέσβου και το πρωτότυπο ΣΥΝΑΞΑΡΙ περί αυτών, ακριβώς αυτή την πορεία προσδιορίζει. Άλλωστε τα Χαριτόβρυτα Ιερά Λείψανα των ΑΓΙΩΝ ευλογούσαν το χώμα της Λέσβου εδώ και πεντακόσια ολάκερα χρόνια, άγνωστα τότε στους ανθρώπους, γνωστά όμως στην ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ που προνόησε μέσω της ανεύρεσης ΑΥΤΩΝ να νοηματοδοτήσει πνευματικά τους έσχατους χρόνους την ανθρωπότητα με το ελπιδοφόρο μήνυμα της ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ. Και αυτό το μήνυμα κρύβει ακόμα δυο στοιχεία την ΑΝΑΣΤΑΣΗ και την ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ.
Αυτή είναι και η καθημερινότητα του Ρωμιού- Ορθόδοξου- Έλληνα. 
Η παρουσία των ΝΕΟΦΑΝΩΝ ΑΓΙΩΝ από την δεκαετία του 60 και μετά με την ανεύρεση των χαριτόβρυτων λειψάνων τους γίνεται ακριβώς την στιγμή που ξεκινάει ο λυσσαλέος και με αγριότητα πόλεμος κατά της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ και του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ που αποκορυφώνεται στις μέρες μας.
Να λοιπόν σημείο ότι η Ρωμιοσύνη έχει ¨ αντιπυραυλική ασπίδα¨ από αγίους- πνευματικούς ¨δορυφόρους¨.
Απορούσε έκθαμβος ο κυρ Φώτης ο Κόντογλου, ο γνήσιος εκφραστής της καθ ημάς Ανατολής και ο πρωτομάστορας Αγιογράφος της πρώτης εικόνας των ΝΕΟΦΑΝΩΝ ΑΓΙΩΝ της Λέσβου, πως ήταν δυνατόν αρχές της δεκαετίας του 60 και όχι μόνο να εμφανίζονται καθ ύπαρ (ολοζώντανα) οι ΑΓΙΟΙ, να αποκαλύπτουν το συναξάρι τους και σε λίγο η αρχαιολογική σκαπάνη με την ιστορική έρευνα να επιβεβαιώνουν τα λεγόμενα τους;
Μέσα σε αυτό το Συναξάρι όπως καταγράφηκε στην πρώτη κιόλας έκδοση του από τον Φώτη Κόντογλου, μνημειώδης και εύγλωττη είναι η φράση της ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ¨ Εδώ πάνω στις Καρυές μαρτύρησαν για την πίστη στον Χριστό και για την πατρίδα¨
Αυτό το αιματοβαμμένο συναξάρι που περιγράφεται με δύο κορυφαίες φράσεις σαν ¨ΣΗΜΕΙΟΝ ΜΕΓΑ¨και σαν ¨Η ΖΩΗ ΕΚ ΤΑΦΩΝ¨ είναι και το συναξάρι του Γένους των ΡΩΜΙΩΝ που πορεύεται εδώ και αιώνες και μέχρι τις μέρες μας ανάμεσα σε νοητές συμπληγάδες.
 ¨Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ" ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΝΕΟΦΑΝΩΝ ΑΓΙΩΝ ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΣ ¨ συνιστά το απρόσμενο δώρο- συναξάρι της άφατης ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ του ΘΕΟΥ που φρόντισε και μας το χάρισε στους έσχατους αυτούς καιρούς για να περιβλέπουμε το μέσα και το έξω μας, ώστε να θέτουμε πνευματικά σημεία αναφοράς στην προσωπική διαδρομή μας ως υποστάσεις βαπτισμένες και μυρωμένες με την ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ, αλλά και να τροχοδρομούμε την Εθνική πορεία του Γένους μας στον ασφαλή διάδρομο του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού και της ΡΩΜIOΣΥΝΗΣ, που δεν πρόκειται ποτέ να χαθούν έστω κι αν χαθεί το πολιτισμικό κακέκτυπο αυτού του κόσμου που σίγουρα εκ των πραγμάτων, όπως παρατηρούμε στις μέρες μας ετοιμάζεται να ¨να φύγει πίσω¨ σύμφωνα και με την προφητική ρήση του ΠΑΤΡΟ- ΚΟΣΜΑ ¨θα έρθει ένα ψευτορωμαίικο μην το πιστέψετε θα φύγει πίσω¨.
Ο Άγιος Ραφαήλ πολέμησε στρατιωτικά και πνευματικά για το ΡΩΜΑΙΙΚΟ και όχι για το ψευτορωμαίικο. 
Ο Άγιος Ραφαήλ ¨δεν πρόκειται να χαρισθεί¨ στο ψευτορωμαίικο, την ορισμένη από τον ΚΥΡΙΟ ώρα θα του ανοίξει την πόρτα , θα το πετάξει έξω… καλώντας μας με το ¨ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ..το Έθνος στον Ουρανό Ηγέρθη και εδώ κάτω Εξανέστη¨. 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΡΔΑΚΑΣ 

ΥΓ. Βλέποντας τα φρικτά μαρτύρια που υφίστανται οι Ορθόδοξοι στην Συρία στις ημέρες μας και στο σχετικό φωτογραφικό υλικό φαίνονται αποκεφαλισμένα κορμιά με το κεφάλι των θυμάτων να βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια τους ,πράξη που ουσιαστικά δηλώνει την ατίμωση του νεκρού.
Αυτή και μόνο η αποτρόπαια εικόνα μας φέρνει στην χρονιά του 1961 σύμφωνα το συναξάρι της αποκάλυψης και της εμφάνισης των Νεοφανών Αγίων .
Στο μαρτυρικό λόφο των Καρυών εκείνη την χρονιά και μετά την ανεύρεση των Ιερών Λειψάνων του ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ το έτος 1959( 23 Ιουνίου) ανάμεσα στα υπόλοιπα ευρήματα ξεχώρισε ο τάφος ενός άγνωστου μάρτυρα λαϊκού που δοκιμάσθηκε φρικτά μαζί με τον Άγιο Ραφαήλ και τους υπόλοιπους. 

Ο τάφος περιείχε ένα σκελετό που είχε αποκεφαλισθεί και το κεφάλι του βρισκόταν ανάμεσα στα πόδια του. Ο σκελετός ανήκε στο Δάσκαλο του χωριού της Θερμής της εποχής εκείνης που λεγόταν Θεόδωρος και ήταν φίλος της μονής και είχε πνευματικό καθοδηγητή τον Ηγούμενο της Άγιο Ραφαήλ . 

Τι βλέπουμε χριστιανοί; 
1463 ΛΟΦΟΣ ΤΩΝ ΚΑΡΥΩΝ- 2014 ΣΥΡΙΑ ακριβώς τις ίδιες εικόνες εδώ και 550 χρόνια
Το φανατικό Ισλάμ δεν άλλαξε σε τίποτα, ακολουθεί την ίδια δαιμονική  ιεροτελεστία για να ατιμάζει τα σώματα των Χριστιανών γιατί ποτέ του δεν μπόρεσε να ¨χωνέψει¨ ότι Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

πηγή

Σκέψεις στὴν ἀκροθαλασσιά

 

 Αγίου Ιγνατίου Μπρατσιανίνωφ

Μέ ποιόν μοιάζει ὁ χριστιανός, πού σηκώνει τὶς θλίψεις τῆς ἐπίγειας ζωῆς μὲ ἀληθινὴ πνευματικὴ σύνεση; Μ’ ἕναν ὁδοιπόρο, πού στέκεται στὴν ἀκροθαλασσιὰ σὲ ὥρα τρικυμίας.

 

Τὰ ἀγριεμένα ἄσπρα κύματα πλησιάζουν τὸν ὁδοιπόρο καί, ἀφοῦ σπάσουν στὴν ἄμμο, διαλύονται πάνω στὰ πόδια του σὲ ἀναρίθμητες μικρὲς σταγόνες. Ἡ θάλασσα, φιλονικώντας μὲ τὸν ἄνεμο, βρυχιέται, ὑψώνει κύματα σὰν βουνά, βράζει, παφλάζει. Τὸ ἕνα κύμα γεννᾶ καὶ στὴ συνέχεια καταβροχθίζει τὸ ἄλλο. Οἱ κορυφὲς τους εἶναι στεφανωμένες μὲ κάτασπρο ἀφρό. Ὅλη ἡ θάλασσα εἶναι καλυμμένη ἀπ’ αὐτὰ τὰ κύματα, πού μοιάζουν μὲ τεράστιο λάρυγγα φοβεροῦ τέρατος δίχως δόντια. 
 

Ὁ ὁδοιπόρος παρατηρεῖ τὸ φοβερὸ θέαμα μὲ ἤρεμο λογισμό. Τὰ μάτια του εἶναι στὴ θάλασσα. Ποῦ εἶναι, ὅμως, ἡ σκέψη του; Καὶ ποῦ ἡ καρδιά του; Ἡ σκέψη του εἶναι στὶς πύλες τοῦ θανάτου. Καὶ ἡ καρδιά του στὴν κρίση τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ εἶναι ἤδη μὲ τὸν νοῦ του· ἐκεῖ εἶναι μὲ τὸ αἴσθημά του· ἐκεῖ εἶναι οἱ φροντίδες του· ἐκεῖ εἶναι ὁ φόβος του. 
 

Ἀπὸ τὸν φόβο τοῦτο φεύγει μακριὰ ὁ φόβος τῶν ἐπίγειων πειρασμῶν, θὰ κοπάσουν οἱ ἄνεμοι, θὰ γαληνέψει ἡ θάλασσα. Ἐκεῖ πού πρῶτα μάνιαζαν τὰ τεράστια ὀργισμένα κύματα, δὲν θὰ βλέπει κανεὶς παρὰ μίαν ἐπίπεδη ἐπιφάνεια ἀπὸ νερὰ ἀκίνητα, νερὰ κουρασμένα ἀπὸ τὴ θύελλα. Μετὰ τὴ μεγάλη θαλασσοταραχή, τὰ νερὰ θὰ καταπέσουν σὲ μία νεκρικὴ ἀκινησία. Στὸν διάφανο καθρέφτη τους θὰ ἀντανακλᾶ ὁ βραδινὸς ἥλιος, ὅταν θὰ σταθεῖ πάνω ἀπὸ τὴν Κρονστάνδη, θὰ σκορπίσει τὶς ἀκτίνες του σ’ ὅλον τὸν Φιννικὸ Κόλπο καὶ θὰ συναντήσει τὸν ποταμὸ Νιέβα πρὸς τὴν Πετρούπολη. Θέαμα σὰν ζῶγράφημα, γνωστὸ στοὺς κατοίκους τῆς ἐρήμου τοῦ Ἁγίου Σεργίου. Αὐτὸν τὸν οὐρανό, αὐτὴ τὴν ἀκροθαλασσιά, αὐτὰ τὰ κτίρια πόσοι τὰ εἶδαν; Πόσοι εἶδαν τὰ ἀφροστεφανωμένα, τὰ περήφανα, τὰ ἄγρια κύματα; Πάρα πολλοί. Καὶ ὅλοι αὐτοὶ ἔφυγαν. Ὅλοι βρίσκονται τώρα στὴν ἡσυχία τοῦ τάφου. Ἐκεῖ θὰ βρεθοῦν καὶ ὅσοι σήμερα τὰ ἀντικρίζουν. Πόσο ἄστατα, πόσο φευγαλέα εἶναι τὰ ἐπίγεια ὅσο τῶν κυμάτων τὰ ἀφροστέφανα! 
 

Κοιτάζοντας ἀπὸ τὸν ἥσυχο ἀρσανὰ τὴ θάλασσα τοῦ βίου νὰ φουσκώνει ἀπὸ τὰ κύματα τῶν παθῶν, Σὲ εὐγνωμονῶ, Βασιλιὰ καὶ Θεέ μου! Μ’ ἔφερες σ’ ἐτούτη τὴν ἅγια Μονή. Μ’ ἔκρυψες «στὸ ἀπόκρυφο καταφύγιο τῆς θείας Σου παρουσίας ἀπὸ τὶς ἄδικες ἐπιθέσεις τῶν ἀνθρώπων» καὶ μὲ φύλαξες «ἀπὸ συκοφαντικὲς γλῶσσες» (Ψαλμ. 30:21). Γιὰ τοῦτο μόνο πονάει ἡ ψυχή μου, γιὰ τοῦτο συνταράζεται τὸ ἄγνωστο: Θὰ περάσω, ἄραγε, ἀπὸ δῶ, ἀπὸ τὴν ἀκροθαλασσιὰ τοῦ ἄστατου καὶ ψεύτικου βίου, «στὸν τόπο τῆς σκηνῆς τῆς θαυμαστῆς, στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ, μὲ φωνὲς χαρᾶς καὶ δοξολογίας, μέσα σὲ ἤχους γιορτινοὺς» (Ψαλμ. 41:5); Θὰ κατοικήσω, ἄραγε, ἐκεῖ αἰώνια; Τί κι ἂν ἔχω θλίψεις στὸν κόσμο; «Ἐγὼ στήριξα τὶς ἐλπίδες μου στὸν Θεό, κι ἔτσι δὲν ἔχω νὰ φοβηθῶ ὅτι κι ἄν μοῦ κάνει ἄνθρωπος» (Ψαλμ. 55:12).

  

πηγή το είδαμε εδώ

Η Ορθόδοξη Χριστιανική Οικογένεια: Κατοικητήριο του Χριστού και Μαρτυρία του Ευαγγελίου Του

του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημητρίου

Καί τώρα, επιτρέψατέ μου να συνεχίσω με την παρουσίαση ορισμένων σκέψεων και προτάσεων σχετικών προς το θέμα της παρούσης 42ας Κληρικολαικής Συνελεύσεώς μας: Η Ορθόδοξη Χριστιανική Οικογένεια: Κατοικητήριο του Χριστού και Μαρτυρία του Ευαγγελίου Του.
Δεν έχει περάσει πολύς χρόνος από την εποχή κατά την οποία η λέξη οικογένεια ανακαλούσε μία συγκεκριμένη εικόνα στο νού των περισσοτέρων Αμερικανών.

Στη νοητή αυτή εικόνα αντικρύζαμε έναν άνδρα και μία γυναίκα, όχι απλώς να ζούν μαζί αλλά να ζούν ενωμένοι με νομίμους δεσμούς και στις περισσότερες περιπτώσεις με θρησκευτική τελετή σε ένα ισόβιο δεσμό οικογενειακής αφοσιώσεως και βαθειάς αμοιβαίας αγάπης. Αντικρύζαμε παιδιά, συνήθως περισσότερα από ένα ή δύο, τα οποία ανήκαν στους δύο γονείς εκ γεννήσεως ή υιοθεσίας. Γιά πολλούς από μας στο οικογενειακό αυτό πορτραίτο περιλαμβάνονταν ένα η περισσότερα μέλη της προγενέστερης γενεάς, μία γιαγιά και/η ένας παππούς οι οποίοι ζούσαν στο σπίτι του ενηλίκου υιού ή της θυγατέρας και όχι σε κάποια κοινότητα συνταξιούχων ή σε οίκο ευγηρίας.

Στις ημέρες μας, υπάρχει στην κοινωνία μας ένα κίνημα το οποίον επιχειρεί να αλλάξη τελείως αυτή την εικόνα. Ακούμε για την λεγόμενη μοντέρνα οικογένεια, φράση που σημαίνει τα πάντα και ο,τιδήποτε. Φαίνεται, ότι σε πολλές περιπτώσεις δύο οποιοιδήποτε άνθρωποι οι οποίοι ζούν υπό την ιδία στέγη θεωρούνται οικογένεια ασχέτως αν έχουν συνδεθή με γάμο ή όχι, και ασχέτως αν έχουν ή δεν έχουν παιδιά μαζί. Συνεπώς, η έννοια της οικογενείας ευρίσκεται υπό μεγάλη πίεση, διότι αυτή καθ’ εαυτήν η ταυτότητα και μοναδικότητά της υφίσταται διάβρωση από την μεγάλη αλλαγή του κοινού αισθήματος. Εάν ο οιοσδήποτε και ο,τιδήποτε αποτελούν οικογένεια, τότε κανείς δεν είναι οικογένεια υπό οποιαδήποτε έννοια.

Η οικογένεια του σήμερα πιέζεται και κατ’ άλλον τρόπο. Οι απαιτήσεις της συγχρόνου ζωής αποδυναμώνουν τους δεσμούς μεταξύ των μελών της οικογενείας, μεταξύ γονέων και παιδιών, μεταξύ αδελφών, μεταξύ παππούδων και εγγονών. Οι οικονομικές δυσκολίες απαιτούν την απουσία από το σπίτι αμφοτέρων των γονέων λόγω εργασιακών αναγκών όλο και περισσοτέρων ωρών της ημέρας, κάθε ημέρα, κάθε εβδομάδα. Η συνεχιζομένη υπογεννητικότητα έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά της οικογενείας να μη μπορούν να έχουν παιδιά συνομήλικά των εντός της οικογενείας και των οικογενειών που μένουν κοντά, ώστε να καλύψουν την ανάγκη συντροφικότητος. Το αποτέλεσμα είναι τα οργανωμένα αθλήματα και οι δραστηριότητες μακρυά από το σπίτι να γίνονται γενικός κανόνας. Οι αθλητικές δραστηριότητες απορροφούν και απασχολούν τα παιδιά μακρυά από το σπίτι τους για συνεχώς και περισσότερες ώρες κάθε εβδομάδα. Πόσες εκ των οικογενειών μας διαπιστώνουν ότι τα πρωινά της Κυριακής κυριαρχούνται από άλλες δραστηριότητες εκτός της συμμετοχής στην Θεία Λειτουργία και το Κατηχητικό Σχολείο!

Το κύριο έργο των γονέων, δηλαδή η διαμόρφωση του χαρακτήρος και των δεξιοτήτων στα παιδιά παραδίδεται στους προπονητές και τους δασκάλους. Προσθέσατε σ’ αυτό και την κυριαρχία όλων των ειδών οθόνης στη σύγχρονη ζωή των ανθρώπων: οθόνη τηλεοράσεως, υπολογιστών, iPads και iPods, ταμπλετών και έξυπνων τηλεφώνων – smartphones. Η μοντέρνα κουλτούρα μοιάζει με κουλτούρα «προσώπου μέσα σε κουτί» (face in a box) κάθε ώρα της ημέρας και της νύκτας. Οι άνθρωποι δεν κοιτάζουν πλέον τα πρόσωπα ο ένας του άλλου. Κοιτάζουν τις διάφορες οθόνες, απορροφημένοι και υπνωτισμένοι. Καί τι μπορούμε να πούμε για την αντικατάσταση του διαλόγου και της επικοινωνίας πρόσωπο με πρόσωπο από την αποστολή μηνυμάτων μέσω texting;4

Μελετώντας τις παραπάνω αναφερθείσες συνθήκες, μπορούμε να κατανοήσουμε τον λόγο για τον οποίο έχουμε σήμερα στην Αμερική, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, το υψηλό και τρομακτικό ποσοστό διαζυγίων, σχεδόν 50%, τον γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου και το φαινόμενο της μονογονεικής οικογενείας – πλέον των 20 εκατομμυρίων παιδιών στην Αμερική ζούν σε οικογένειες ενός γονέως. Συνεπώς, δεν είναι παράλογο ότι ο σύγχρονος άνθρωπος διερωτάται όχι μόνον Τι είναι η οικογένεια, αλλά και Γιατί υπάρχει η οικογένεια;

 Στο ερώτημα αυτό, η Εκκλησία μας, βασιζομένη στην Αγία Γραφή, τις Οικουμενικές Συνόδους, και την επί 2000 έτη Παράδοσή της δίδει απάντηση με στεντόρεια φωνή: η οικογένεια είναι θεικός θεσμός, αποτελεί ειδική δημιουργία του Θεού, είναι θεσμός ο οποίος φέρει το άγιο Όνομά Του και την αυθεντικότητά Του. Ο Άγιος Απόστολος Παύλος εκφράζει αυτήν ακριβώς την άποψη απευθυνόμενος προς τους Χριστιανούς της Εφέσου (Εφεσ. 3:14-19). Λέγει προς αυτούς: Γι’ αυτόν τον λόγο γονατίζω προσευχόμενος προς τον Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού από τον Οποίο πάσα οικογένεια στον ουρανό και στη γη παίρνει το όνομα (Εφεσ. 3:14—15).

Αυτό που λέγει ο Απόστολος Παύλος εδώ είναι το εξής: Η οικογένεια είναι ένας θεσμός θεικής προελεύσεως και χαρακτήρος. Δεν είναι απλώς μία κοινωνική συμφωνία η οποία πηγάζει από τις απαιτήσεις των γηίνων υποθέσεων. Εκ Θεού ονομάζεται κάθε οικογένεια εν ουρανώ και επί της γης. Η οικογένεια αποτελεί δυναμική μικροκοσμική έκφραση της πατρικής φροντίδος του Θεού για ολόκληρη την υφήλιο. Επομένως, εάν η έννοια και το όνομα της οικογενείας προέρχεται απ’ευθείας από τον Θεό Πατέρα, πρόκειται περί πράγματος ιερού. Μιά τέτοια υπέροχη λέξη, η λέξη οικογένεια, δεν πρέπει να χρησιμοποιείται με ελαφρότητα, ούτε να επαναπροσδιορίζεται συύμφωνα προς οποιαδήποτε ιδιοτροπία ηθικής ή κοινωνικής προσαρμογής.

Παρουσιάζοντας την οικογένεια ως εικόνα του θεικού πρωτοτύπου, ο Απόστολος Παύλος ακολουθεί την διδασκαλία των Αγίων Γραφών, τόσο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης. Η αρχή της οικογενείας επί της Γης περιγράφεται στην Γένεση, το πρώτο βιβλίον της Παλαιάς Διαθήκης. Σύμφωνα με την Γένεση, ο Θεός διά της δημιουργικής πράξεώς Του εδημιούργησε τον πρώτο άνδρα και την πρώτη γυναίκα ως ίσους οι οποίοι ισορροπούν και ολοκληρώνουν αλλήλους ως ένα σώμα και αποτελούν την πρώτη οικογένεια επί της Γης. Ο Θεός τους έδωσε κατοικία και σημαντικό έργο στον Κήπο της Εδέμ. Τούς εχάρισε την θεία δύναμη της δημιουργίας ζωής, έτσι ώστε από κοινού να μπορούν να χαίρονται τα τέκνα των τα οποία θα εδημιουργούντο κατ’ εικόνα των. Εν αγάπη και αρμονία, η πρώτη οικογένεια βρήκε την χαρά, μεταξύ των μελών της.

  Ορισμένοι θα πούν ότι εδώ πρόκειται για μια απλοική εικόνα της οικογενείας. Θημηθείτε, όμως, ότι η Αγία Γραφή επίσης δείχνει ότι η οικογένεια μπορεί να καταστή πεδίο φοβερών τραγωδιών και εγκλημάτων. Στο ίδιο βιβλίο της Γενέσεως αναφέρεται η πρώτη δολοφονία επί γης, και αυτό το φοβερό έγκλημα συνέβη εντός της πρώτης οικογενείας με τους δύο γιούς του Αδάμ και της Εύας, όταν ο Κάιν δολοφόνησε τον αδελφό του Άβελ! (Γεν. 4:1-16). Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε την ύπουλη συνωμοσία του Ιακώβ και της μητέρας του Ρεβέκκας εναντίον του αδελφού του Ησαύ, ή την περίπτωση του Ιωσήφ ο οποίος επωλήθη ως δούλος από τους ίδιους τους αδελφούς του (Γεν. 37:1-36).

Αυτά τα ισχυρά στοιχεία επιβεβαιώνουν μάλλον το αναμφισβήτητο γεγονός ότι η οικογένεια είναι θεικός θεσμός. Διότι αυτό το οποίο έχει την μεγαλύτερη δυνατότητα για το καλό, έχει επίσης λόγω κακής χρήσεως και την μεγαλύτερη δυνατότητα για το κακό. Η ιερή εμπιστοσύνη η οποία ενώνει την οικογένεια μπορεί να καταστή ευκαιρία για τεράστιο κακό, όταν η εμπιστοσύνη αυτή κακοποιηθή από γονέα ή τέκνο ή αδελφό. Αλλά οι ευμενείς δυνατότητες της οικογενειακής ζωής είναι τόσο μεγάλες ώστε, ακόμη και υπό συνθήκες τραυματισμού της οικογενείας, οι προφήτες του Ισραήλ διείδαν μιάν εικόνα θεικής θεραπευτικής αγάπης προς την τραυματισθείσα οικογένεια.

Εντούτοις, στην Καινή Διαθήκη βλέπουμε πολύ περισσότερο την τεράστια έμφαση στον θεσμό της οικογενείας. Μεταξύ άλλων παραδειγμάτων, ο Απόστολος Παύλος μιλώντας περί του Χριστιανικού γάμου και της οικογενείας λέγει ότι ο δεσμός του συζύγου μετά της συζύγου του είναι ανάλογος του δεσμού του Χριστού μετά της Εκκλησίας, και ότι η αμοιβαία αγάπη μεταξύ του συζύγου και της συζύγου του θα πρέπει να είναι ομοία της αγάπης του Χριστού για την Εκκλησία Του για την οποία προσέφερε τον Εαυτό Του ακόμη και εις θάνατον (Εφεσ. 5:21-33).

  Το υπέροχο παράδειγμα για την πραγματικότητα της οικογενείας ως ιερώτατου και μοναδικού θεσμού είναι ο Ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Κατά την Σάρκωσή Του γγενήθηκε εντός οικογενείας. Προστατεύθηκε ως νεογέννητο βρέφος από την οικογένειά Του έναντι των δολοφονικών σχεδίων του Βασιλέως Ηρώδου. Έζησε 30 πλήρη έτη εκ των συνολικών 33 ετών της ζωής Του επί της γης στην οικογένειά Του στη Ναζαρέτ, και όχι στην έρημο. Έκανε το πρώτο Του θαύμα, το οποίον αναφέρεται στην αρχή του Ευαγγελίου του Ιωάννου εν Κανά της Γαλιλαίας, μεταβάλλοντας το νερό σε κρασί για να στηρίξη και να ενισχύση τον εορτασμό ενός νέου γάμου, της δημιουργίας μίας νέας οικογενείας. Καί, όπως αναφέρεται, και πάλιν στο Ευαγγέλιο του Ιωάννου, οι πολύ λίγες λέξεις τις οποίες είπε ο Ιησούς καρφωμένος επί του Σταυρού τις τελευταίες στιγμές Του πριν εκπνεύσει, ήταν λέξεις οι οποίες δημιούργησαν μιάν νέα οικογένεια δίδοντας τον μαθητή Του Ιωάννην ως υιόν στην Αγία Μητέρα Του και δίδοντας την Θεοτόκο ως μητέρα στον Ιωάννη. Πρόκειται περί γεγονότος συγκλονιστικής και ασυλλήπτου ωραιότητος, όταν ο Ιησούς σε κατάσταση αγωνίας, μόλις δυνάμενος να αρθρώση λεξεις ακόμη και να αναπνεύση καταβάλλοντας μια τεράστια προσπάθεια προσέφερε την ευλογία μίας ανακαινισμένης οικογενειακής ζωής για την προσφιλεστάτη Του Μητέρα την Θεοτόκο και τον αγαπημένο μαθητή Του και Απόστολο Ιωάννη: Ίδε η Μήτηρ σου. Ίδε ο υιός σου! Απολύτως βαρυσήμαντοι και εκπληκτικοί θεικοί λόγοι οι οποίοι θεμελιώνουν για πάντα αληθινές και ιερές οικογενειακές σχέσεις (Ιωάν. 19:26-27).

Η θεική προέλευση της οικογενείας ως θεσμού και η απόλυτη και ανέκκλητη καθαγίασή της υπό του Κυρίου Ιησού Χριστού, όχι μόνον διά των λόγων Του αλλά επίσης και διά των έργων Του και του προσωπικού παραδείγματός Του, αποτελούν την τέλεια αντίληψή μας για το τι πράγματι είναι η οικογένεια.

Οφείλουμε, λοιπόν, να έχουμε πλήρη συνείδηση της υπέρτατης αξίας και αναντικατάστατης φύσεως της οικογενείας. Οφείλουμε να είμεθα πλήρως ενήμεροι για το ότι η οικογένεια ανήκει στα μοναδικά στοιχεία του σύμπαντος, διότι δημιουργήθηκε κατ’ ευθείαν από τον Ίδιο τον Θεό και διότι προσωπικώς μετέσχε σ’ αυτήν ο Ιησούς Χριστός, ο σαρκωθείς Θεός κατά την επί γης παρουσία Του. Η ενημέρωση και συνειδητοποίηση εκ μέρους μας της ιερότητος της οικογενείας αποτελεί αντίδοτο εναντίον της συνεχούς δηλητηριάσεως του θεσμού της οικογενείας στις ημέρες μας από παντός είδους θεωρίες και συμπεριφορές.  Εντός αυτού του πλαισίου, θεωρούμε την Χριστιανική Ορθόδοξη Οικογένεια κατοικητήριο του Χριστού και μαρτυρία του Ευαγγελίου Του.

 Όντως, η Ορθόδοξη Χριστιανική Οικογένεια αποτελεί οίκον Χριστού, μόνιμη διαμονή Του, και κατοικητήριό Του. Ασφαλώς συναντούμε τον Κύριο στην Εκκλησία, ιδιαιτέρως στην λατρεία μας εκεί και μέσω της συμμετοχής μας στα Άγια Μυστήρια. Αλλά η Ορθόδοξη Χριστιανική οικογένειά μας είναι επίσης κατοικητήριος τόπος για Εκείνον. Καί είναι Κατοικητήριο του Χριστού λόγω της βαθείας πίστεώς της σε Εκείνον, πίστεως η οποία μεταδίδεται από γενεά σε γενεά στην γενεαλογική ιστορία εκάστης οικογενείας. Η Ορθόδοξη Χριστιανική οικογένεια είναι κατοικητήριο του Χριστού με το να έχη την προσευχή προς Αυτόν μόνιμο χαρακτηριστικό της ζωής της, κάτι τόσο απαραίτητο και ζωτικό όσο η αναπνοή και η τροφή.

Η οικογένεια είναι Κατοικητήριο του Χριστού διότι καλλιεργεί και συνεχώς αυξάνει την αγάπη ανάμεσα στα μέλη της, αγάπη η οποία εκπηγάζει από την πηγή της αγάπης, τον Ίδιο τον Ιησού.

Είναι κατοικητήριο του Χριστού διότι καθημερινώς ακούει τους λόγους Του οι οποίοι έχουν αποθησαυρισθεί στην Αγία Γραφή, την πηγή της απόλυτης αλήθειας. Η Ορθόδοξη οικογένεια είναι κατοικητήριο Χριστού διότι τα μέλη της συνεχώς μεταμορφούνται και αναπτύσσονται πνευματικώς με την εγκατοίκησή Του μεταξύ των και την δύναμή Του η οποία καθαγιάζει και αναγεννά.

Η Ορθόδοξη Χριστιανική οικογένεια ως κατοικητήριο του Χριστού γίνεται άρωμα, γίνεται ευωδία Χριστού όπως θαυμάσια είπε ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους (Κορ. Β΄ 2:15.) Φαντασθείτε κάθε Ορθοδοξο σπίτι να γεμίζη με το άρωμα του Χριστού, να είναι ένα σπίτι γεμάτο με την ευωδία Του. Ο Απόστολος Παύλος αναπτύσσει αυτή την εξαίσια εικόνα, λέγοντας ότι μια τέτοια πνευματική ευωδία Χριστού διαχέεται, βγαίνει προς τα έξω, φθάνει σε πιστούς και απίστους, δικαίους και αμαρτωλούς (Κορ. Β΄ 2:16). Έτσι, η Ορθόδοξη Χριστιανική οικογένεια γίνεται αυτομάτως όχι μόνο κατοικητήριο του Χριστού αλλά και μαρτυρία του Ευαγγελίου Του. 

Καθίσταται, δε, μαρτυρία όχι μόνο καθ’ εαυτήν λόγω της Χριστιανικής παρουσίας της, η οποία ως ένα συναρπαστικό πνευματικό άρωμα διαχέεται προς όλες τις κατευθύνσεις, αλλά, επίσης και διά της δραστηριοποιήσεώς της σε έργα τα οποία αποσκοπούν στην διάδοση του Ευαγγελίου, στη μετάδοσή του και σε άλλους ανθρώπους. Πρέπει να αποτελή αναπόσπαστο μέρος του καθημερινού προγράμματος της οικογενείας, το καθήκον διαδόσεως του Ευαγγελίου στους ανθρώπους με κάθε τρόπο. Αυτό δεν αποτελεί απλώς πράξη πίστεως, αλλά επίσης και πράξη ευεργεσίας προς τους ανθρώπους με τους οποίους ερχόμεθα σε επαφή. Η Ορθόδοξη οικογένεια, προσφέροντας διά των μελών της το Ευαγγέλιο, λόγοις και έργοις, καθίσταται αποστολική οικογένεια η οποία συνεχίζει στον 21ον αιώνα το έργον του ευαγγελισμού το οποίον άρχισαν οι Άγιοι Απόστολοι εικοσιένα αιώνες πριν.
πηγή

Ψαλμωδία και νοερά άθληση...

Στην Σκήτη της Αγίας Αννας, ό Μοναχός Προκόπιος από την Καλύβα «Είσόδια της Θεοτόκου» είχε μεγάλη επιθυμία να μάθει μουσικά, για να δοξολογεί κι αυτός το Θεό, όπως και οι άλλοι αδελφοί. Επειδή όμως ήταν λίγο παράφωνος απέφευγαν οι Πατέρες να τον μάθουν μουσικά.

 

Ό αδελφός Προκόπιος είχε χάρισμα από το Θεό να λέει ακατάπαυστα την ευχή το «Κύριε Ίησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με τον αμαρτωλό» και στο αριστερό του χέρι κρατούσε πάντα το κομβοσχοίνι, το όποιο δεν αποχωριζόταν ποτέ. 
 

Μια μέρα, ήταν πολύ λυπημένος, πού δεν μπορούσε να βρει κανένα για να τον μάθει μουσική και συλλογιζόμενος αυτό το πράγμα, από την πολύ του λύπη, είχε σταματήσει να λέει την ευχή. 
 

Ξαφνικά παρουσιάζεται μπροστά του ένας σεβάσμιος, αλλά άγνωστος σ' αυτόν γέροντας ό όποιος του είπε: «Αδελφέ Προκόπιε, τι έχεις κι είσαι τόσο λυπημένος; Τι σε απασχολεί; Ό Προκόπιος του απάντησε: «Τι να έχω γέροντα, να, θέλω κι εγώ να μάθω λίγα μουσικά και δε βρίσκεται κανένας να με μάθει, γιατί μου λένε πώς είμαι λίγο φάλτσος». Ό ασπρογένης γέροντας τότε του είπε: «Γι' αυτό κάθεσαι και στενοχωριέσαι καημένε, εγώ θα σε μάθω μουσικά και θα σε κάνω να γίνεις ό καλύτερος ψάλτης του Αγίου Όρους, θα κελαηδάς σαν το καλύτερο αηδόνι, αλλά θέλω κι εσύ να μου κάνεις μια χάρη». 
 
«Δηλαδή τι ζητάς από μένα, του είπε ό Προκόπιος, θέλεις να σε πληρώσω; Εγώ ό,τι θέλεις θα σου δώσω!». Τότε ό ασπρογένης του είπε: «Ή πληρωμή ή δική μου είναι να πετάξεις από τα χέρια σου αυτό πού λέτε κομποσχοίνι και να πάψεις να λες αυτό πού λέτε ευχή και θα σε μάθω 'γώ ό,τι θέλεις». 
 

Ό Μοναχός Προκόπιος άμα άκουσε αυτά κατάλαβε πώς ό φαινόμενος δεν ήταν Μοναχός, άλλα ό παμπόνηρος Δαίμονας, πού ήθελε νά τον κάνει να σταματήσει την προσευχή, και αμέσως έκαμε το σταυρό του και είπε: «Υπάγε οπίσω μου Σατανά παμπόνηρε, δε μου χρειάζονται τα μουσικά σου και οι πονηριές και οι καλοσύνες σου» κι ό Δαίμονας έγινε άφαντος. 
 

Άπ' αυτό μαθαίναμε πόσο ό Διάβολος φοβάται το κομβοσχοίνι, για το οποίο καλά λένε οι Πατέρες ότι είναι το όπλο του χριστιανού κατά του Διαβόλου και την ευχή, ή οποία καίει τον Δαίμονα. Ενώ τους ψάλτες δεν τους φοβάται τόσο και δεν τους υπολογίζει, γιατί, εύκολα με το ψάλσιμο αφαιρούνται από την προσευχή και πέφτουν στον εγωισμό και την υπερηφάνεια!

πηγή  το είδαμε εδώ

Απεργία πείνας και νηστεία: Μεταξύ απελευθέρωσης και υποδούλωσης

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4.     ΝΗ– ΕΣΘΙΩ: ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ

4.1   Συγκριτική προσέγγιση απεργίας πείνας και νηστείας

Στην προσπάθεια να ερευνηθεί η απεργία πείνας ως κοινωνικό φαινόμενο και να εκφραστεί η κοινωνική της διάσταση, είναι αναγκαίο να παρατεθούν οι απόψεις διαφόρων επιστημόνων των κοινωνικών επιστημών αναφορικά με την έκφραση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και δράσης. Ο θεμελιωτής της Δομο – λειτουργικής Σχολής Parsons ερμηνεύει την ανθρώπινη συμπεριφορά μέσα από ένα κοινό θεωρητικό σχήμα με στοιχεία ωφελιμισμού, θετικισμού και ιδεαλισμού, με την ονομασία: «βουλησιαρχική θεωρία της δράσης»[240]. Ο Parson θεωρεί ότι η ανάπτυξη συλλογικών επαναστατικών δράσεων περνά μέσα από την ύπαρξη κρίσιμων ανομικών προσανατολισμών δράσης, ενώ ο Merton επισημαίνει ότι και η ατομική εξέγερση αποτελεί μια ατομική διέξοδο στο πρόβλημα της ανισορροπίας σκοπών και μέσων που είναι δυνατόν, όμως, να πυροδοτήσει προσαρμοστικές μεταβολές της συνολικής κοινωνίας στις αναδυόμενες ανάγκες της[241].

Πηγή:http://www.worldbulletin.net/

Για τον Marx, η σύγκρουση των ομάδων με διαφορετικά συμφέροντα είναι κοινό χαρακτηριστικό όλων των κοινωνιών που στηρίζονται στον καταμερισμό εργασίας[242]. Ο Durkheim υπογραμμίζει ότι η συλλογική δράση δεν είναι απλά ένα εργαλείο επίτευξης συλλογικών σκοπών, αλλά εκφράζει μια φυσιολογική λειτουργία της κοινωνικής δομής. Μπορεί να οδηγεί στην δημιουργία νέων θεσμών, μέσα από την έκφραση μιας παθογένειας του κοινωνικού ιστού, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να ενέχει και μια εκφραστική λειτουργία εκτόνωσης συναισθημάτων[243]. Ο Ralph Turner αποδίδει στην έννοια της συλλογικής δράσης τα χαρακτηριστικά κοινωνικού κινήματος, όταν μια ομάδα ανθρώπων παύει να προσδοκά στην καλή θέληση των άλλων για την ανακούφιση των δεινών που θεωρεί ότι υφίσταται και απαιτεί ως δικαίωμά της, πλέον, την άρση της αδικίας που νιώθει ότι έχει υποστεί, διεκδικώντας την αποκατάσταση της υφιστάμενης αδικίας[244].

Με αναφορά στις θέσεις αυτές, τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα συνιστούν δικτυακές μορφές κοινωνικής δράσης, που διαμέσου της σύγκρουσης τείνουν στη μεταβολή μιας κυρίαρχης πραγματικότητας στο πεδίο των κοινωνικών σχέσεων εξουσίας μέσα από μια συλλογική ταυτότητα συμβολικού και πολιτισμικού τύπου, η οποία προσφέρει στους συμμετέχοντες πόρους κινητοποίησης, που δεν έχουν από αλλού. Για την σύγχρονη ακαδημαϊκή κοινωνιολογία, η δημιουργία και η ύπαρξη κοινωνικών κινημάτων, στην μεταβιομηχανική εποχή, συνδέεται με νέα θεωρητικά σχήματα που αναζητούν απαντήσεις διαμέσου της έκφρασης διαφορετικών τρόπων κινητοποίησης των πολυποίκιλων κοινωνικών και πολιτισμικών ομάδων εντός της κοινωνίας[245].

Η απεργία πείνας, σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σύγχρονο κοινωνικό κίνημα, με χαρακτηριστικά διεθνικότητας και ποικιλομορφίας των αιτημάτων, καθώς ικανοποιεί τις βασικές προϋποθέσεις που θέτει η επιστήμη της κοινωνιολογίας[246]. Αν και φαινομενικά εμφανίζεται ως δράση ατομικών διεκδικήσεων, η εκπλήρωσής τους προϋποθέτει τη γνωστοποίηση των αιτημάτων στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο με έντονη την προσδοκία της κοινωνικής αλληλεγγύης προς το υποκείμενο, που διεκδικεί. Η διεκδίκηση ως πράξη ατομική, αλλά και συλλογική προϋποθέτει τα δομικά της στοιχεία που αποτελούν την κινητήρια δύναμη της, την ανάγκη και τη επιθυμία.

 Οι έννοιες ανάγκη και επιθυμία για τον Durkheim δεν ταυτίζονται πάντοτε. Υπάρχει σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στις πρωτογενείς ανάγκες και τις επιθυμίες. Οι πρώτες σε μεγάλο βαθμό έχουν φυσικό – οργανικό χαρακτήρα και είναι περιορισμένες, ενώ οι δεύτερες έχουν κοινωνική προέλευση και είναι απεριόριστες. Στην περίπτωση που το άτομο επενδύει σε επιθυμίες, που η δομή τους γίνεται ανεξέλεγκτη και ανεξάρτητη από κάθε δυνατότητα πραγματοποίησης, ενέχει ο κίνδυνος της απογοήτευσης, του κλονισμού της ψυχικής ισορροπίας, ακόμη και ο θάνατος, μέσα από το φαινόμενο της αυτοκτονίας[247]. Η απεργία πείνας είναι δυνατό να ενταχθεί σε αυτή την προοπτική, επειδή το υποκείμενο ασκεί παθητική αντίδραση, με την άρνηση λήψης τροφής με στόχο την επίτευξη των σκοπών που επιθυμεί χωρίς να διστάσει να θέση σε κίνδυνο την υγεία και τη ζωή του.

Ο Blumer ξεχωρίζει την έννοια των κοινωνικών κινημάτων από τις μορφές συλλογικής δράσης και συμπεριφοράς. Τα κριτήρια που θέτει για την διάκριση των δυο εννοιών βρίσκονται τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Οι στοιχειώδεις μορφές συλλογικής δράσεις χαρακτηρίζονται από αυθορμητισμό, έλλειψη παράδοσης και κανόνων, ενώ τα κοινωνικά κινήματα διακρίνονται από την προσθήκη των στοιχείων της οργάνωσης, των κανόνων και της ρύθμισης των συμπεριφορών[248]. Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση και με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και αιτήματα που εμφανίζει κάθε χωριστή περίπτωση απεργίας πείνας σε όλο τον κόσμο, είναι δυνατή η κατάταξή της και στις δυο κατηγορίες, καθώς τα κριτήρια, τα αιτήματα, η συμμετοχή και η μορφή οργάνωσης, που εμφανίζει, διαμορφώνονται ανάλογα με το κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό χώρο στον οποίο πραγματοποιείται.

Επίσης υπάρχει σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στις κινήσεις εκείνες που στοχεύουν στη μεταρρύθμιση μιας περιορισμένης περιοχής της κοινωνικής διάρθρωσης ατομικές ή συλλογικές, από εκείνες που έχουν ένα ευρύτερο στόχο και προσδοκούν την μεταβολή της συνολικής κοινωνικής δομής.

 Ο Blumer θεωρεί ότι οι μεταρρυθμιστικές κινήσεις απευθύνονται στην κοινή γνώμη για να κερδίσουν την υποστήριξη ενός αδιάφορου κοινού και να αποσπάσουν αναγνώριση από τους θεσμικούς μηχανισμούς αποφάσεων, ώστε να επιτύχουν τον επιδιωκόμενο στόχο. Αντίθετα, οι επαναστατικές κινήσεις δεν επιθυμούν να δράσουν κυρίως με τον επηρεασμό της κοινής γνώμη, όσο μέσα από τη στρατολόγηση και τη μεταβολή των συνειδήσεων οπαδών στην κατεύθυνση του νέου αξιακού πλαισίου που προωθούν[249]. Η απεργία πείνας μπορεί να λαμβάνει και τις δυο μορφές, ανάλογα με τον τρόπο οργάνωσής της και τους επιδιωκόμενους στόχους του απεργού. Σε κάθε περίπτωση όμως, αποτελεί κίνηση ελεύθερης αυτοδιάθεσης του προσώπου, με εκβιαστικά διλήμματα ζωής ή θανάτου για το κοινωνικό σύνολο.

Σύμφωνα με τις νεότερες θεωρίες για τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα, «Θεωρία Κινητοποίησης Πόρων» και «Θεωρία των Νέων Κοινωνικών Κινημάτων» που αναπτύσσονται ταυτόχρονα σε Αμερική και Ευρώπη στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, προσδίδεται στη δράση των κινημάτων περισσότερο ένας πολιτικός χαρακτήρας των κινήτρων[250]. Ο στόχος που τίθεται από τα κινήματα κατά την πρώτη θεωρία είναι η κινητοποίησης πόρων, υλικών (διαθέσιμα μέσα επικοινωνίας, υποδομές οργάνωσης) και μη υλικών (προσφερόμενη αλληλεγγύη, νομιμοποίηση της δράσης). Έτσι, η κίνηση δεν εκτιμάται αποκλειστικά από την εκπλήρωση ή όχι του στόχου της, αλλά πολύ περισσότερο από την γνωστοποίηση των θέσεων και από την δημιουργία ή όχι δικτύων αλληλεγγύης για τη απόκτηση εξωτερικής υποστήριξης.

[Συνεχίζεται]

 

[240]Πρβλ. Μ. ΨΗΜΙΤΗ, ό. π., σελ. 45.

[241]Βλ. στο ίδιο, σελ. 46.

[242]Βλ. Σ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ, ό. π., σελ. 310.

[243]Βλ. στο ίδιο, σελ. 312.

[244]Βλ. Μ. ΨΗΜΙΤΗ, ό. π., σελ. 48.

[245]Βλ. Σ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ, ό. π., σελ. 319.

[246]Βλ. στο ίδιο, σελ. 95.

[247]Βλ. στο ίδιο, σσ. 97 – 98.

[248]Βλ. στο ίδιο, σελ. 152.

[249]Βλ. στο ίδιο, σελ. 191.

[250]Βλ. Μ. ΨΗΜΙΤΗ, ό. π., σελ. 94 κ.ε.

πηγή

Οι αγιορείτικες βιβλιοθήκες

Εγκατεστημένη εξαρχής σε χωρική συνάφεια με το κελλί του, η προσωπική βιβλιοθήκη του αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη αποτέλεσε τον πυρήνα της πλουσιότατης βιβλιοθήκης της Μεγίστης Λαύρας. Ακολουθώντας το παράδειγμά του και οι υπόλοιπες Μονές δημιούργησαν σημαντικές βιβλιοθήκες, που αρχικά στεγάζονταν συνήθως σε διαμερίσματα του καθολικού, ενώ αργότερα, καθώς ο αριθμός των βιβλίων μεγάλωνε, αλλά και για λόγους πυρασφάλειας, μεταφέρονταν σε άλλους χώρους, στις πτέρυγες και στους πύργους, συχνά μαζί με το σκευοφυλάκιο και το αρχείο.

Βιβλιοθήκη της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρα

Παρά τις επανειλημμένες αφαιμάξεις διά των οποίων εμπλουτίσθηκαν οι μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της Δύσης και της Ρωσίας, οι βιβλιοθήκες του Αγίου Όρους εξακολουθούν να διαθέτουν πολλά από τα ωραιότερα ελληνικά χειρόγραφα παγκοσμίως. Πέρα από την ποιότητα, το μέγεθος σε απόλυτους αριθμούς των χειρογράφων που φυλάσσονται στις βιβλιοθήκες του Αγίου Όρους υπολογίζεται σε περίπου 15.000, όταν οι δύο μεγαλύτερες συλλογές ελληνικών χειρογράφων της Ευρώπης, του Βατικανού και της Εθνικής Βιβλιοθήκης των Παρισίων, δεν ξεπερνούν και οι δύο μαζί τις 10.000.

Αλλά αν το μεγαλύτερο μέρος των αγιορείτικων χειρογράφων είναι ελληνικά, δεν είναι καθόλου αμελητέες και οι ξενόγλωσσες συλλογές. Τα περίπου 100 γεωργιανά περγαμηνά χειρόγραφα της Μονής Ιβήρων αποτελούν την μεγαλύτερη συλλογή γεωργιανών χειρογράφων παγκοσμίως εκτός Γεωργίας, ενώ ξεπερνούν κατά πολύ τα 1.000, περγαμηνά και χαρτώα, τα σλαβικά χειρόγραφα που φυλάσσονται στις βιβλιοθήκες της σερβικής Μονής Χιλανδαρίου, της βουλγαρικής Μονής Ζωγράφου, της ρωσικής Μονής Αγίου Παντελεήμονος και σε άλλες βιβλιοθήκες μοναστηριών και σκητών. Επίσης ένας μεγάλος αριθμός ρουμανικών χειρογράφων φυλάσσονται στις δύο ρουμανικές σκήτες του Τιμίου Προδρόμου και του Αγίου Δημητρίου (Σκήτη του Λάκκου), καθώς και σε αρκετές βιβλιοθήκες μοναστηριών και κελλιών, ενώ δεν λείπουν και τα λατινικά και αραβικά χειρόγραφα.

Μιχαήλ Πακνανάς: ο Νεομάρτυρας της πόληςτων Αθηνών – με φωτογραφικό υλικ

Μαρτύρησε στις 9 Ιουλίου

Ο Άγιος Μιχαήλ Πακνανάς, γεννήθηκε στην Αθήνα από ενάρετους γονείς και έζησε στη συνοικία της Βλασσαρούς, η οποία βρισκόταν στο σημερινό χώρο της Αρχαίας Αγοράς. Λόγω της πενίας των γονέων του, έμεινε αγράμματος και έγινε κηπουρός. Κάποια ημέρα ενώ επέστρεφε στην Αθήνα από κάποιο χωριό, συνελήφθη από τούς Τούρκους φύλακες και συκοφαντήθηκε ότι μετέφερε κρυφά μπαρούτι για τους επαναστάτες Έλληνες.

Οδηγήθηκε στον κριτή όπου διαμαρτυρήθηκε για την αδικία εις βάρος του, αλλά καταδικάστηκε σε θάνατο εκτός και εάν δεχόταν να αρνηθεί την πίστη του και να ασπασθεί το Ισλάμ, οπότε και θα έσωζε τη ζωή του. Όμως ο ευσεβής και έντιμος εκείνος Αθηναίος, απαντούσε με ύφος αγέρωχο στις συνεχιζόμενες απειλές των Τούρκων με την χαρακτηριστική φράση «Δεν τουρκεύω». Καταδικάσθηκε σε θάνατο και οδηγήθηκε στον τόπο της εκτέλεσης με χαρά και ευχαριστώντας τον Κύριο που τον αξίωσε της τιμής του μαρτυρίου. Στην αρχή ο δήμιος χτύπησε τον Άγιο με αντεστραμμένο ξίφος στο λαιμό για να τον εκφοβίσει, προσδοκώντας την μεταστροφή του. Όμως ο γενναίος μάρτυρας τον παρότρυνε με θάρρος λέγοντας «Χτύπα για την πίστη». Και όταν ο δήμιος έβαλε το μαχαίρι του στον τράχηλο των Αγίων και τον πλήγωσε λίγο άκουσε από το στόμα του Αγίων την ίδια φράση «Χτύπα για την πίστη». Τελικά ο δήμιος τον αποκεφάλισε, χαρίζοντάς του το αμαράντινο στεφάνι του μαρτυρίου και πλουτίζοντας την Εκκλησία των Αθηνών με ένα καλλίνικο μάρτυρα. Η μνήμη του τιμάται στις 9 Ιουλίου.

Το σπίτι του Αγίου Μιχαήλ του Πακνανά στην παλιά αθηναϊκή συνοικία της Βλασσαρούς η οποία βρισκόταν κάτω από την Ακρόπολη, στο σημερινό χώρο της Αρχαίας Αγοράς (φωτογραφία από το αρχείο της Αμερικανικής Σχολής Κλασσικών Σπουδών στην Αθήνα – 1935)

Πηγή: http://stavrodromi.wordpress.com/2010/07/06/μιχαήλ-πακνανάς-ο-νεομάρτυρας-της-πόλ/

πηγή

Οι Όσιοι Διονύσιος και Μητροφάνης (+ 9 Ιουλίου)

Ο θεοφώτιστος όσιος Διονύσιος, «συντονωτάτη κεχρημένος ησυ­χία και ασκήσει, ήρθη εις ύψος μυστικών θεωριών, και επλήσθη των αΰλων του Παρακλήτου ελλάμψεων, υπελθών τον άδυτον της χάριτος γνόφον. Και περιώνυμος εν λόγοις οφθείς, και εξακουστός εν ποικίλη σοφια και γνώσει, και ασφαλής υφηγητής πάσι μονασταίς και ασκηταίς, την δοθείσαν αυτώ χάριν, πολλαπλώς εκ χειλέων έβλυζεν, ως θείος διδάσκαλος, και εν δέλτοις ιεροίς διεχάραττε, ποθει­νότατος πάσι γεγονώς».

Η φήμη της αρετής του έφθασε μακρυά από τον ιερό Άθωνα. Στη βιβλιοθήκη της σκήτης της Αγίας Άννης σώζεται ιδιόγραφος κώδικάς του, καθώς και το Ψαλτήριο που χρησιμοποιούσε καθη­μερινώς. Ο όσιος περιγράφεται, «κατά τον τύπον του σώματος και την μορφήν, ικανώς εις ύψος εκτεινόμενος· είχε κεφαλήν μεγάλην και οιονεί τετράγωνον· παρειάς πλατείας· μέτωπον υψηλόν και πλα­τύ· μύστακα παχύν, προς τα κάτω νεύοντα· γενειάδα πλατείαν, τε­τράγωνον, μικρόν διχαζομένην και καθιμένην άχρι του στήθους· τρί­χωμα υπόλευκον· ην ημιφαλακρός, την επιδερμίδα σιτόχρους, και χαρακτήρ μεγαλοπρεπής… ».

Μέχρι τέλους αγωνιζόμενος ανεπαύθη εν ειρήνη στο σπήλαιο, το οποίο μέχρι σήμερα σώζεται, και το 1956 ανοικοδομήθηκε ωραίος ναός, όπου τιμάται πανηγυρικά με τον όσιο μαθητή του. Ο υμνογράφος μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης υπήρξε συνθέτης της Ακολουθίας και του βίου τους και οικήτορας του τόπου των αγωνισμάτων τους.

 Η μνήμη του οσίου Διονυσίου του Ρήτορος τιμάται στις 9 Ιου­λίου.

2. Όσιος Μητροφάνης (+ αρχές 17ου αι.)

Πιστός μαθητής και συνασκητής του όσιου Διονυσίου του Ρήτορος. Έζησαν ασκητικώς στο μέχρι σήμερα σωζόμενο σπήλαιο στη σκήτη της Μικράς Αγίας Άννης.

Με την ευλογία του Γέροντά του, κατόπιν προσκλήσεως, κρίθηκε άξιος ο όσιος Μητροφάνης να εξέλθει στα πλησιόχωρα του Αγίου Όρους, για εξομολόγηση και διόρθωση των χριστιανών της Χαλκιδικής. Στο χωριό Ίσβορος (σημερινά Στρατονίκη της Χαλκιδικής) συνάντησε τον ευλαβή χριστιανό Δημήτριο, που είχε δει τις ήμερες εκείνες θαυμαστή οπτασία περί της αιωνίου ζωής, την οποία κα­τέγραψε ο όσιος και έτσι διασώθηκε προς ωφέλεια πολλών μέχρι σήμερα. Στις ήμερες μας κτίσθηκε ναός προς τιμή του οσίου στη Στρατονίκη.

Ο όσιος Μητροφάνης «ήτο κατά τον τύπον του σώματος μέτριος, έχων κεφαλήν στρογγύλην, κόμην παχείαν, μέλαιναν, γενειάδα στρογ­γύλην, μικράν, τρίχωμα ούλον, ωσαύτως οφρύας και οφθαλμούς στρογ­γύλους· ην ημιφαλακρός. μετ’ επιδερμίδος επί το λευκότερον, και γενικώς μελανόθριξ, ομοιάζων και ούτος τω αγίω Νικολάω, πλην της ηλικίας και της χροιάς του τριχώματος· ην γαρ τη ηλικία νεώτερος, έχων το τρίχωμα μέλαν».

Ανεπαύθη λίγο μετά την κοίμηση του οσίου διδασκάλου του, μετά του οποίου συντιμάται στις 9 Ιουλίου.

(Μωυσέως Μοναχού Αγιορείτου, Οι Άγιοι του Αγίου Όρους, έκδ. Μυγδονία 2008, σ. 423-425).

Ὁ Ἅγιος Παγκράτιος Ἱερομάρτυρας, ἐπίσκοπος Ταυρομενίας

 

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια καὶ ἔζησε στὰ χρόνια τῶν Ἀποστόλων. Νεαρὸς ἀκόμα, ἐπισκέφθηκε μὲ τοὺς γονεῖς του τὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου καὶ βαπτίσθηκε. Μετὰ τὸ θάνατο τῶν γονέων του, ὁ Παγκράτιος θέλησε νὰ ἀφιερωθεῖ ὁλόψυχα στὸ Χριστὸ καὶ στὴ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου Του.

Πῶς, ὅμως, θὰ γινόταν αὐτό, μὲ τέτοια περιουσία ποῦ κληρονόμησε ἀπὸ τοὺς γονεῖς του; Τὴ λύση βρῆκε στὰ ἴδια τὰ λόγια του Κυρίου: «εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὑπάγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι». Ἐὰν δηλαδή, θέλεις νὰ εἶσαι τέλειος, πήγαινε, πώλησε τὰ ὑπάρχοντά σου καὶ μοίρασέ τα στοὺς φτωχούς, καὶ θὰ ἔχεις θησαυρὸ στοὺς οὐρανούς. Καὶ ἔλα νὰ μὲ ἀκολουθήσεις. Πράγματι, ὁ Παγκράτιος ἀπελευθέρωσε τοὺς δούλους, μοίρασε ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχούς, καὶ ἐλεύθερος ἀπὸ κάθε βιοτικὴ μέριμνα, ἀφιερώθηκε στὴ διάδοση τοῦ Εὐαγγελικοῦ λόγου.

Ἀκολούθησε τὸν Ἀπόστολο Πέτρο στὴν Ἀντιόχεια, καὶ στὴν Κιλικία συνάντησε τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, ὁ ὁποῖος τὸν ἔκανε ἐπίσκοπο Ταυρομενίου στὴ Σικελία. Στὸ ἀξίωμα αὐτὸ ἀναδείχθηκε τέλειος ποιμένας, διδάσκοντας καὶ διακονώντας μὲ ἀγάπη καὶ ἀρετὴ τὸ ποίμνιό του. Προσήλκυσε διὰ τοῦ κηρύγματός του πλῆθος λαοῦ στὸ φῶς τῆς θεογνωσίας, ἀκόμα καὶ αὐτὸν τὸν ἡγεμόνα τοῦ τόπου Βονιφάτιο. Ἐπίσης ἵδρυσε στὴν πόλη αὐτὴ καὶ ἱερὸ ναό. Ὅμως, οἱ Ἰουδαῖοι καὶ οἱ εἰδωλολάτρες, βλέποντας μὲ φθόνο τὸ εὐαγγελικὸ ἔργο τοῦ Παγκρατίου, τὸν σκότωσαν, ἐνῷ ἐκεῖνος προσευχόταν γι᾿ αὐτούς.

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ'. Θείας πίστεως.

Κράτος ἔνθεον, ἠμφιεσμένος, ἐκ τῆς χάριτος, τοῦ Κορυφαίου, Ἀποστόλων ζηλωτὴς ἐχρημάτισας· καὶ ταῖς ῥοαῖς τῶν αἱμάτων Παγκράτιε, τὴν ἱερὰν διπλοΐδα ἐφοίνιξας. Πάτερ Ὅσιε Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος δ’.
Καὶ τρόπων μέτοχος, καὶ θρόνων διάδοχος, τῶν Ἀποστόλων γενόμενος, τὴν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν· διὰ τοῦτο τὸν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομῶν, καὶ τῇ πίστει ἐνήθλησας μέχρις αἵματος, Ἱερομάρτυς Παγκράτιε· Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Εἰληφὼς Παγκράτιε, ὡς Ἀποστόλων ὁμόπνους, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὰς μυστικὰς ἐνεργείας, ἔλαμψας, θεογνωσίαν τοὶς ἐν τῇ Δύσει· ἤλασας, τῆς ἀθεΐας τὴν σκοτομήνην, καὶ νομίμως ἐναθλήσας, πρὸς φέγγος ἤρθης, τῆς ἀνεσπέρου ζωῆς.

Μεγαλυνάριον
Κράτει Παντοκράτορος κραταιῷ, δαιμόνων τὸ κράτος, ἐξενεύρισας ἰσχυρῶς καὶ θαυμάτων κράτει, κρατήσας τῶν ἐν πλάνῃ, Παγκράτιε ἐν κράτει, Μαρτύρων ἔστεψαι.

Ο νέος Ιερομάρτυς Ιωσήφ ο Δαμασκηνός († 9 Ιουλίου 1860) (1ο μέρος)

Το όνομα του Ιερομάρτυρα είναι Ιωσήφ, υιός του Γεωργίου Μωυσή, που ήταν υιός του Μουχάνα Άλ-Χαντάντ, γνωστός ως Πατέρας Ιωσήφ Μουχάνα Άλ-Χαντάντ. Χαιρόταν να συστήνη τον εαυτό του ως άτομο του οποίου η καταγωγή ήταν από την Βηρυτό, και η πατρίδα του ήταν η Δαμασκός, και ότι ειχε την Ορθόδοξη πίστι. Οι βιογράφοι του Ιωσήφ τον περιγράφουν ως ιερέα μέτριου αναστήματος, με λευκή χροιά, αξιοπρεπή εμφάνισι, μεγάλο μέτωπο, έξυπνα μάτια και θαμνώδη γενειάδα.

Γεννήθηκε το Μάιο του 1793, σε μία φτωχή, αλλά ευσεβή οικογένεια. Σε νεαρή ηλικία έμαθε τα αραβικά και μερικά ελληνικά. Επειδή ο πατέρας του δεν μπορούσε να πληρώση τα δίδακτρα, αποφάσισε να σταματήση την εκπαίδευσί του και να τον βάλη να εργασθή στην βιομηχανία του μεταξιού. Η επιθυμία του για γνώσι δεν είχε σβήσει λόγω της φτώχειας.

Άρχισε να δουλεύη όλη την ημέρα και μάθαινε γράμματα από μόνος του το βράδυ. Το πιο πιθανό είναι, ότι ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Μωυσής, ο οποίος ήταν ένας καλά εκπαιδευμένος συγγραφέας στην αραβική γλώσσα, να τον είχε ωθήσει στο να έχη μία τέτοια επιθυμία προς την γνώσι. Ο Μωυσής είχε μία μικρή βιβλιοθήκη στο σπίτι, στην οποία ο Ιωσήφ ξεκίνησε την μελέτη του, αλλά δυστυχώς ο Μωυσής έφυγε από αυτή την ζωή στην ηλικία των είκοσι πέντε ετών. Η δάδα της γνώσεως, ωστόσο, συνέχισε να καίη στην καρδιά του Ιωσήφ.

Από την ηλικία των δεκατεσσάρων ετών, ο νεαρός άνδρας άρχισε να διαβάζη τα βιβλία του αδελφού του, αλλά ήταν απογοητευμένος, επειδή μπορούσε να κατανοήση μόνο λίγο από αυτά που διάβαζε. Στην συνέχεια σπούδασε κάτω από την καθοδήγησι ενός Δαμασκηνού μουσουλμάνου σοφού, τον Μοχάμεντ Άλ- Αττάρ, ο οποίος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους λόγιους της εποχής του. Από αυτόν έμαθε αραβικά, λογική, την τέχνη της συζητήσεως και να λογικεύεται σωστά. Ωστόσο, διέκοψε τις σπουδές του, λόγω διδάκτρων και υποχρεώθηκε να επιστρέψη στον παλαιό τρόπο ζωής του: να εργάζεται την ημέρα και να μαθαίνη γράμματα από μόνος του το βράδυ. Η Βίβλος ήταν το πιο σημαντικό βιβλίο. Σπούδασε θεολογία και ιστορία κάτω από τον κ. Γιώργιο Σιαχαντέχ Σαμπάχ. Ξεκίνησε τότε να διδάσκη από το σπίτι του και συνάμα έμαθε εβραϊκά από έναν εβραίο μαθητή του. Η επίμονη προσπάθειά του άναψε τον φόβο των γονέων του, ότι μπορεί να αντιμετωπίση την ίδια μοίρα με τον αδερφό του. Γι’ αυτό τον έδωσαν σε γάμο με μία Δαμασκηνή κοπέλλα, της οποίας το όνομα ήταν Μαριάμ Άλ-Κούρσι, ενώ ήταν ακόμα δεκαεννιά ετών (1812). Ο γάμος, ωστόσο, δεν τον έστρεψε μακριά από την άσκησι της γνώσεως.

Ένεκα της έντιμης φήμης του υπέπεσε στην αντίληψι της ενορίας του στην Δαμασκό και τον ζήτησε ο Πατριάρχης Σεραφείμ (1813-1823) για να τον διορίση ως ποιμένα τους. Ο Πατριάρχης τον χειροτόνησε διάκονο και μέσα σε μία εβδομάδα ιερέα, ενώ ήταν ακόμα είκοσι τεσσάρων χρόνων (1817). Όταν ο διάδοχος του Σεραφείμ, Πατριάρχης Μεθόδιος (1824-1850), γνώρισε την θέρμη, την ευσέβεια, την γνώσι και την τόλμη του, αυτός τον ανέδειξε σε Αρχιερέα, και του έδωσε τον τίτλο: Μέγας Οικονόμος. Λαμβάνοντας μεγάλο ενδιαφέρον στο να κηρύττη για πολλά χρόνια από τον άμβωνα του Πατριαρχικού Καθεδρικού Ναού (Αλ- Μαριαμέιχ), πέτυχε εξαιρετικά αποτελέσματα στα κηρύγματά του. Μερικοί άνθρωποι τον θεωρούσαν ως τον διάδοχο του Χρυσοστόμου. Η ηχώ από τα κηρύγματά του αντιλαλούσε ακόμη μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα. Ο Χαμπίπ Άλ- Ζαΐατ, ένας Μελχίτης (Ουνίτης) συγγραφέας, αναφέρει ότι ήταν γνωστός μεταξύ των Ορθοδόξων Αράβων από την γνώσι και τα κηρύγματά του. Εκτός από τα κηρύγματά του ήταν επιμελής στο να δώση παρηγοριά στους καταβεβλημένους, να παρηγορή τους παθόντες, να βοηθά τους φτωχούς και να ενίσχύη τους αδύνατους. Το 1848, όταν εξαπλώθηκε ο κίτρινος πυρετός στην Δαμασκό, ο πατήρ Ιωσήφ δόθηκε με μεγάλη θέρμη υπηρετώντας τους αρρώστους, και στην ταφή των νεκρών. Οι άνθρωποι έβλεπαν στο πρόσωπό του την εικόνα του Αγίου Παύλου, ο οποίος είπε: “Εν παντί θλιβόμενοι αλλ’ ου στενοχωρούμενοι, απορούμενοι αλλ’ ουκ εξαπορούμενοι, διωκόμενοι αλλ’ ουκ εγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι αλλ’ ουκ απολλύμενοι, πάντοτε την νέκρωσιν του Κυρίου Ιησού εν τω σώματι περιφέροντες, ίνα και η ζωή του Ιησού εν τω σώματι ημών φανερωθή” (Β’ Κορ. 4,8-10). Κατάφερε να μεταστρέψη τους ανθρώπους μακριά από πολλές ανορθόδοξες παραδόσεις κατά την διάρκεια αρραβώνων, τους γάμους και τις κηδείες. Όπως ήταν άξιος για την οικοδόμησί των ψυχών, ήταν και άξιος για την οικοδόμησι εκκλησιών. Το 1845 αποκατάστησε την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που ήταν δίπλα στον Πατριαρχικό Καθεδρικό Ναό, αλλά κάηκε από πυρκαγιά κατά την διάρκεια των φρικτών γεγονότων του 1860.

Η Πατριαρχική Σχολή συνδέθηκε τον δέκατο ένατο αιώνα με το όνομα του πατρός Ιωσήφ, μέχρι που έγινε γνωστή ως Σχολή του. Ανέλαβε την Σχολή το 1836. Τότε κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια, για να την αναπτύξη, διορίζοντας διοικητικό συμβούλιο διοικήσεως, και έδωσε στους καθηγητές τακτικούς μισθούς. Ανησυχία του πατρός Ιωσήφ ήταν να εκπαιδεύση το μυαλό των Ορθόδοξων νέων, και “να τους προετοιμάση για την ιερωσύνη, για να εξυπηρετήσουν το ποίμνιο με ένα χρήσιμο τρόπο”. Το όραμά του ήταν να αυξήση το ενδιαφέρον για θεολογικές μελέτες. Το 1852, κατά την διάρκεια της θητείας του Πατριάρχη Ιεροθέου (1850-1885), ο πατήρ Ιωσήφ πήρε την πρωτοβουλία να ανοίξη τμήμα θεολογικών Σπουδών, προσπαθώντας να το ανυψώση στο επίπεδο των άλλων Θεολογικών Σχολών στον Ορθόδοξο Κόσμο. Δώδεκα μαθητές φοίτησαν σε αυτό, και όλοι τους έγιναν επίσκοποι στην Εκκλησία. Το μαρτύριό του το 1860 θα θέση τέλος στο όνειρό του, το οποίο είχε ως στόχο να καθιερώση το τμήμα σε στέρεες βάσεις. Ανάσανε στους μαθητές του το πνεύμα της ειρήνης και της επιτυχίας, το οποίο μπορεί να βρεθή μεταξύ των αγίων, μέχρι που αυτό το θείο πνεύμα εξαπλώθηκε σαν αλυσίδα πέρα από τους φοιτητές και αποφοίτους, για να φθάση όλους τους γνωστούς, συναδέλφους και φίλους τους.

Έτσι, η διδασκαλία του έγινε ευρέως διαδεδομένη και η εκπαίδευσι που παρέδιδε, έφερε τον καρπό της δικαιοσύνης. Αναφέρεται, ότι ήταν για ένα χρονικό διάστημα ένας από τους διδάσκοντες στην Σχολή Μπαλαμάντ, μεταξύ του 1833 και του 1840.

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού του Αρχιερέα ήταν η φτώχεια του. Ωρισμένες πηγές αναφέρουν, ότι η υπηρεσία του στην Εκκλησία ήταν χωρίς πληρωμή. Ήταν ένας αληθινός πιστός, ένθερμος στην πίστι του, εξαιρετικά υπομονετικός, δίκαιος, πράος, ήσυχος, ταπεινός, συμπονετικός και ένας φιλικός άνθρωπος.

Πηγή: Βενεδίκτου Ιερομονάχου Αγιορείτου, Συναξαριστής 19ου και 20ου αιώνα, Έκδοσις Συνοδίας Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδων Α΄», Νέα Σκήτη Αγίου Όρους, 2013.