ΜΠΑΡΑΖ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΝΤΕΛΙΡΙΟΥ ΚΑΙ ΑΡΝΗΣΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥ Του Παναγιώτη Τελεβάντου

ΜΠΑΡΑΖ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΝΤΕΛΙΡΙΟΥ ΚΑΙ ΑΡΝΗΣΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

======================

Πλην της επικείμενης επαίσχυντης κυριολεκτικά μετάβασης του ιδίου του Οικουμενικού Πατριάρχη στη Ρώμη, ο ένας μετά τον άλλο (μέχρι στιγμής οι Προκαθήμενοι των Εκκλησιών Σερβίας, Αντιοχείας και Κύπρου) έστειλαν εξοργιστικά απαράδεκτες επιστολές προς τον Αιρεσιάρχη του Βατικανού Πάπα Φραγκίσκο Α΄, με τις οποίες δεν τον συγχαίρουν απλά επί τη εκλογή του, αλλά τον αποκαλούν επίσκοπο και μάλιστα της “πρεσβυτέρας αδελφής Εκκλησίας της Ρώμης” "επίσκοπο Αποστολικού Θρόνου" κτλ. και αναμένουν να έχουν με αυτόν συνεργασία.!!!

Θλίβομαι να παρατηρήσω ότι οι επιστολές αυτές είναι καταρχήν εντελώς αθεολόγητες και δεύτερον στοιχούνται με τη γραμμή του Οικουμενισμού και προπαντός με την γραμμή του “λαικού Οικουμενισμού”.

Το χειρότερο! 

Οι επιστολές αυτές ουδεμία μέχρι στιγμής αντίρρηση συνάντησαν εκ μέρους οιουδήποτε των επισκόπων των Εκκλησιών των οποίων οι Προκαθήμενοι έστειλαν προς τον Πάπα τις διάτρητες θεολογικά και άκρως οικουμενιστικές επιστολές, γεγονός που δείχνει ότι συμφωνούν με το περιεχόμενο των επιστολών ή τουλάχιστον ότι δεν έχουν διάθεση Ομολογίας.

Από καιρό λέμε συνεχώς ότι ο μεν Οικουμενισμός του Φαναρίου και του Σαμπεζύ έχει οριστικά ναυαγήσει, λόγω των φιλοδοξιών της λεγόμενης “τρίτης Ρώμης”ή “Αγίας Ρωσίας”, αλλά δυστυχώς ο “λαικός Οικουμενισμός” κάνει θραύση.

“Λαικός Οικουμενισμός” σημαίνει ότι οι ηγέτες της Ορθοδοξίας συμπεριφόρονται προς τους παπικούς και τους άλλους αιρετικούς λες και είναι επίσκοποι της Εκκλησίας.  

Συμπροσεύχονται μαζί τους, παρίστανται στις ενθρονίσεις τους, κάνουν μαζί τους κοινές ποιμαντικές παραστάσεις λες και είναι Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες.

Ετσι απαμβλύνεται το ορθόδοξο κριτήριο του ποιμνίου τους, το οποίο - ως εικός - νομίζει ότι ουσιαστικά η Εκκλησία και οι αιρετικές παραφυάδες είναι το ίδιο πράγμα. 

Ορθόδοξη Εκκλησία, Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία - όπως αποκαλούν τον Παπισμό οι Οικουμενιστές -, Αγγλικανική Εκκλησία κτλ. φαίνονται στα μάτια του ακατήχητου κόσμου σαν κάτι το παρεμφερές.

Το ακόμη χειρότερο είναι ότι αυτοί οι οποίοι εκ των λαικών ή και των μοναχών και των κληρικών αντιδρούσαν γενναία εναντίον κάθε ασχημίας αυτής της μορφής, τώρα δημοσιεύουν ακόμη και στον “Ορθόδοξο Τύπο” επιστολές των πιο βαμμένων Οικουμενιστών - τύπου Μεσσηνίας και Πανώτη - χωρίς να τολμούν καν να τις απαντήσουν ή να τις σχολιάσουν.

Αυτό δεν θα συνέβαινε ποτέ την εποχή που ο π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος ή ο π. Μάρκος Μανώλης είχαν την ευθύνη της έκδοσης του“Ορθοδόξου Τύπου”.

Δυστυχώς επί π. Θεόδωρου Ζήση, π. Βαδραχάνη, π. Γ Μεταλληνού και π. Βασίλειου Βολουδάκη ο“Ορθοδοξος Τύπος” από "ναυαρχίδα του αντι - οικουμενιστικού αγώνα" κατάντησε ο “Τιτανικός του αντι-οικουμενιστικού αγώνα".

Ούτε φυσικά θα γίνονταν αυτές στην εφημερίδα“Εκκλησιαστικός Αγών” όταν την ευθύνη της έκδοσής του είχαν οι π. Δανιήλ Αεράκης και κ. Ευσταθίου και τη γενική ευθύνη ο μακαριστός και θρυλικός π. Αυγουστίνος.

Οπως ήρθαν τα πράγματα μία λύση υπάρχει. 

Οι σημερινοί υπεύθυνοι του “Ορθόδοξου Τύπου” να αποσυρθούν απο την εφημέριδα και την έκδοση της να αναλάβουν άλλοι λαικοί ή και κληρικοί, οι οποίοι δεν θα φοβούνται όπως τους σημερινούς“λαγούς τω πνεύματι” που τον διευθύνουν, οι οποίοι δεν έχουν καμία διάθεση Ομολογίας επειδή φοβούνται τις συνέπειες (π. Ζήσης και π. Μεταλληνός) ή έχουν ιδιοτελείς σκοπούς, όπως ο π. Βασίλειος Βολουδάκης, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η προαγωγή της παποκαισαρικής αγιατολλαχικής πλάνης του.

πηγή

ΠΡΟΣΟΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟΥΣ !!! ΠΑΤΡΑ: ΤΟ ΚΚΕ ΤΑ ΒΑΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Κείμενο-φωτιά στα σχολεία ενόψει Εθνικής Επετείου

Ένα κείμενο του ΠΑΜΕ που μοιράζεται στα σχολεία ενόψει της 25ης Μαρτίου και το οποίο απευθύνεται σε μαθητές έχει βάλει φωτιά στην εκπαιδευτική κοινωνία. Στο κείμενο υποστηρίζεται πως στο σχολείο λένε ψέματα και μισές αλήθειες και για την 25η Μαρτίου, όπως κάνουν και για την 28η Οκτώβρη αλλά και για το Πολυτεχνείο. 
Στο κείμενο αναφέρουν μεταξύ άλλων: Δεν σου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι γιορτάζουμε την έναρξη της επανάστασης του 1821 στις 25η Μαρτίου ενώ ήδη στις 23 Μάρτη του 1821 η Καλαμάτα και άλλα μέρη της Πελοποννήσου είχαν απελευθερωθεί από τους Τούρκους; Η απάντηση είναι ότι με διάταγμα του 1838, δηλαδή 13 χρόνια αργότερα, ορίσθηκε εθνική γιορτή η μέρα του Ευαγγελισμού για να ντύσουν την επανάσταση με θρησκευτικό μανδύα.

Στη συνέχεια αναφέρεται πως η επίσημη Εκκλησία δεν ήταν υπέρ της Επανάστασης και ότι όταν ο Παπαφλέσας συναντήθηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό για να του πει ότι όλα ήταν έτοιμα για την επανάσταση, ο τελευταίος άρχισε να τον βρίζει ότι είναι απατεώνας. Λένε μάλιστα πως ο Παλαιών Πατρών Γερμανός μάλιστα είχε πει: «Ας αφήσουμε τα παιδιά του Μωάμεθ να αποτελειώσουν τα παιδιά του Ροβεσπιέρου»!

Συνεχίζουν δε και αναφέρουν πως ένας από τους κοτζαμπάσηδες, δηλαδή τους έλληνες άρχοντες της εποχής, είπε «κάλλιο οι Τούρκοι κι ο ραγιάς υπόδουλος, παρά λεύτερο έθνος με το λαό να’ χει δικαιώματα»!

Κάνουν δε αναφορά και στην Πάτρα λέγοντας πως είναι ψέμα ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε πρώτος τη σημαία της επανάστασης του 1821. Τη σημαία στην Πάτρα υποστηρίζουν πως την ύψωσε ο λαϊκός ηγέτης Παναγιώτης Καρατζάς, τον οποίο δολοφόνησαν οι πρόκριτοι της Πάτρας.

Όπως αναφέρει το ΠΑΜΕ όλα αυτά σημαίνουν πως η επανάσταση του 1821 ήταν σύγκρουση με τον Οθωμανικό Δεσποτισμό και συνδέονταν με την απελευθέρωση. Δηλώνουν δε πως στην επανάσταση του 1821 δεν πήραν μέρος μόνο ορθόδοξοι Χριστιανοί και Ελληνες το γένος. Πήραν μέρος, κατ' αρχήν, οι λεγόμενοι Φιλέλληνες, από το χώρο της Δυτικής Ευρώπης. Εκτός από τους Φιλέλληνες, ωστόσο, πήραν μέρος στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και Βλάχοι, Μολδαβοί, Βούλγαροι, Αλβανοί, Σέρβοι, Τσιγγάνοι, Ούγγροι, Πολωνοί και άλλοι. Και ρωτούν τους μαθητές αν γνωρίζουν πως ότι πλοία του Μιαούλη, το πλήρωμα δεν ήξερε καθόλου την ελληνική γλώσσα και ότι μιλούσε Αρβανίτικα;

Το κείμενο καταλήγει υποστηρίζοντας πως στην επανάσταση του 1821 δεν ήταν όλοι οι Έλληνες μαζί γιατί είχε κοινωνικό χαρακτήρα και συνδέει το χθες με το σήμερα και όσα συμβαίνουν με την τρικοματική κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Λένε δε πως το 1821 κάποιοι έβλεπαν στον Οθωμανό κατακτητή, τον φίλο, το στήριγμα της δικής τους εξουσίας. Το 1940 κάποιοι έλεγαν, οι «Γερμανοί είναι φίλοι μας» και συνεργάστηκαν με τους φασίστες. Είναι οι πολιτικοί πατεράδες των σύγχρονων ναζιστών της Χρυσής Αυγής.

Το 1821 κάποιοι καλούσαν το λαό σε ομοψυχία για να αντέχει στον τουρκικό ζυγό. Το 1940 κάποιοι έλεγαν ότι είναι τρέλα η αντίσταση. Σήμερα κάποιοι καλούν σε εθνική ομοψυχία για να βγούμε από την κρίση και εννοούν να θυσιάσεις τη ζωή και τα όνειρά σου για να σωθούν τα κέρδη της πλουτοκρατίας, του συστήματος τους!



πηγή

Οι ιησουίτες στην κορυφή του Βατικανού

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Οι ιησουίτες κατέκτησαν την κορυφή του Βατικανού. Κατά τις υπάρχουσες δημοσιογραφικέςπληροφορίες ο ιησουίτης νέος Πάπας αξιοποίησε την ευκαιρία της περίστασης. Τα πολλά και σοβαρά σκάνδαλα στους κόλπους των Ρωμαιοκαθολικών κληρικών και μοναχών, και η παρακμή που γνωρίζει η Κουρία και γενικότερα η γραφειοκρατία του Βατικανού, - κορύφωση ήταν τα οικονομικά σκάνδαλα και η υπόθεση Vatileaks -, δημιούργησαν στους ιησουίτες την ευνοϊκή περίσταση της προώθησης προσώπου δικού τους, που, όπως υποστηρίζουν, θα εκφράσει το πνεύμα της απλότητας και της καθαρότητας και θα αλλάξει την εικόνα του Βατικανού. Οι ίδιοι οι ιησουίτες δηλώνουν περιχαρείς για τις ταυτόχρονα τρεις γι' αυτούς συμπτώσεις: Μετά από 700 χρόνια παραιτήθηκε Πάπας, πρώτη φορά εκλέγεται Πάπας από τη Νότια Αμερική και πρώτη φορά εκλέγεται ιησουίτης, μέλος της "Συντροφιάς" τους. Βέβαια όποιος γνωρίζει την ιστορία τους διερωτάται αν ήσαν συμπτώσεις ή υπήρξε μεθόδευση… 

Ο σχεδιασμός για την κατάκτηση της κορυφής του Βατικανού πρέπει να είχε μακρά περίοδο επώασης. Μετά τα σοβαρά προβλήματα ταυτότητας που αντιμετώπισαν οι Ιησουίτες επί γενικής ηγουμενίας του Αρούπε και η σοβαρότατη κρίση που υπήρξε στις σχέσεις τους με τους Πάπες, κυρίως τους Παύλο τον 6ο, - ο οποίος πάντως εξομολόγο είχε τον Ιησουίτη Πάολο Ντέζα -, και Ιωάννη Παύλο τον 2ο, όπως επίσης και με όλη την Κουρία, που οδήγησε να τεθεί ολόκληρο το Τάγμα υπό επιτροπεία, τους έκαμαν να σκεφθούν και να επιδιώξουν να γίνει Πάπας ένας δικός τους άνθρωπος, ώστε να υπακούουν μεν στον Πάπα και να εξυπηρετούν τα σχέδιά του, όπως αναφέρει το ιδρυτικό τους, αλλά στον δικό τους Πάπα. Και η ευκαιρία ήταν η προ ολίγων ημερών εκλογή.

Τώρα βέβαια αρχίζουν για τους Ιησουίτες τα δύσκολα. Αν επιχειρήσουν να καταλάβουν όλες τις καίριες θέσεις και να επιβάλλουν τις δικές τους απόψεις για την Παποσύνη θα προκαλέσουν ασφαλώς έντονες αντιδράσεις στη σημερινή γραφειοκρατία του Βατικανού και γενικότερα στους Ρωμαιοκαθολικούς Καρδιναλίους και Επισκόπους, καθώς και στα άλλα Τάγματα μοναχών που έχουν και αυτά τις φιλοδοξίες τους. Αντίπαλοι και μάλιστα σκληροί θα είναι οι Φραγκισκανοί. Μια ενέργεια προσέγγισης μπορεί να θεωρηθεί ότι ο νέος Πάπας πήρε το όνομα Φραγκίσκος και όχι Ιγνάτιος, δηλαδή όχι το όνομα του ιδρυτού του Τάγματός του, Ιγνατίου Λογιόλα, αλλά του Φραγκίσκου της Ασίζης, ιδρυτού των Φραγκισκανών. Όμως αυτή του η ενέργεια μπορεί να θεωρηθεί και πρόκληση προς το αντίπαλο Τάγμα, το οποίο φυσικά αρνείται ότι είναι δυνατόν οι Ιησουίτες να εκφράζουν τις διδαχές του "δικού τους" Φραγκίσκου της Ασίζης… Ο νέος Πάπας είναι 76 ετών. Θα φανούν λοιπόν οι αντοχές του στη διαπάλη που επέρχεται πίσω από τα τείχη του Βατικανού, αλλά και κατά πόσο οι Ιησουίτες με τις τακτικές που γνωρίζουν και επί αιώνες εφαρμόζουν, θα πετύχουν στα σχέδια τους και θα επιβάλουν μια ιησουιτική Κουρία και ένα ιησουιτικό δυτικό Χριστιανισμό……

Η ιστορία των ιησουιτών διδάσκει

Ο ιδρυτής του Τάγματος Ιγνάτιος Λογιόλα υπηρέτησε ως πολιτικός και στρατιωτικός στην Ισπανία. Είχε γεννηθεί το 1491 και ως νέος, το 1520, πληροφορήθηκε τη θρησκευτική εξέγερση του Λουθήρου κατά των ανομιών του Πάπα και του Βατικανού. Το 1542, όταν πλέον η Μεταρρύθμιση γιγαντώθηκε στην Ευρώπη, ο Ιγνάτιος αποφάσισε να προσφέρει στον Πάπα τις υπηρεσίες, τις δικές του και των συντρόφων του Τάγματος που ίδρυσε. Έκτοτε οι Ιησουίτες θεωρούσαν τους εαυτούς τους την εκλεκτή και μαχητική ομάδα κρούσης του Πάπα. Ο τρόπος για την επιτυχία των αγώνων τους περιείχε χωρίς ενδοιασμούς όλα τα μέσα, ο λεγόμενος έκτοτε και "ιησουιτισμός". Ο Λογιόλα τους δίδαξε: "Στην υπηρεσία του Πάπα να προσφέρεις όλη σου τη δραστηριότητα…όλα τα μέσα". Και σε αυτήν την προτροπή έκαμε και μια απαράδεκτη για τον Θεό προσθήκη: " Όμως η πρωτοβουλία γι' αυτά τα μέσα θα συζητηθεί πριν απ' όλα με το Θεό"…Συζητούσαν με τον Θεό και εγκληματούσαν… Ο Ιγνάτιος Λογιόλα ήταν πολιτικό ον. Μην ξεχνάμε ότι έζησε την εποχή του Μακιαβέλλι…. Ο ίδιος επιχείρησε να συνδυάσει τον Χριστιανισμό με την "μεγάλη πολιτική". Ουσιαστικά έκαμε πολιτική, με ό, τι αυτή η έννοια περιλαμβάνει...

Μπορεί να λέγεται ότι ιησουίτης πρώτη φορά εκλέγεται Πάπας, αλλά η ιστορία γράφει πως οι ιησουίτες επηρέασαν πολλούς Πάπες. Ο Ουρβανός Η' (1623-1644) έλαβε την πρώτη του μόρφωση από ιησουίτες. Επί των ημερών του απλώθηκε η Ιερά Εξέταση, δικάστηκε ο Γαλιλαίος για τις επιστημονικές του απόψεις και αναπτύχθηκε ο κατάλογος των "απαγορευμένων βιβλίων" ( index ). Επίσης επί των ημερών του ο ιησουίτης καρδινάλιος Βελλαρμίνος παρότρυνε τον Γαλιλαίο να πάψει να διδάσκει την ηλιοκεντρική θεωρία του, διότι "δεν συμβιβαζόταν με την Βίβλο!"…Ιησουητική παιδεία είχαν λάβει και άλλοι Πάπες, μεταξύ των οποίων οι Κλήμης Θ' (1667-1669), Ιννοκέντιος ΙΒ' ( 1691-1700), Κλήμης ΙΓ' (1758-1769) και Πίος Η' (1829-1830).

Οι ιησουίτες και ο Ελληνισμός

Ο Ελληνισμός έχει κακοπάθει από τους ιησουίτες και έχει πικρότατη εμπειρία από αυτούς. Πρώτος μάρτυρας που υπέστη τις μεθοδεύσεις των ιησουιτών ήταν ο σπουδαίος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλος ο Λούκαρης. Ο Κύριλλος βίωσε τον φανατισμό και την προσηλυτιστική επιχείρηση των Ιησουιτών εναντίον του ποιμνίου του και του ιδίου και έγραψε σχετικά (Σ.σ. Σε ελεύθερη απόδοση στα σύγχρονα ελληνικά): "Όλες τις τέχνες τις πονηρές χρησιμοποιούν οι Ιησουίτες, για να εξαπλώσουν παντού την εξουσία του Πάπα. …Και πρώτα κατοίκησαν στην Χίο και εκεί έκαμαν σπουδαστήριο και έσυραν τους μισούς παπάδες και τους Χριστιανούς στη γνώμη τους και στη θρησκεία τους και καταφρονούν την τάξη και τα δόγματα μας και κρατούν τα του Πάπα…". Επειδή αμύνθηκε με επιτυχία στις μεθοδεύσεις τους οι Ιησουίτες αποφάσισαν να τον εξοντώσουν, για να είναι ελεύθεροι στα σχέδια τους και να επιτύχουν οι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί να προσκυνήσουν τον Πάπα. Προς τον σκοπό αυτό συνεργάστηκαν με τους Μουσουλμάνους Οθωμανούς, κατασκεύασαν έγγραφα και "ομολογίες" σε βάρος του Λούκαρη ( σ.σ. Παρέσυραν και εύπιστους Ορθόδοξους Επισκόπους) και τελικά συνήργησαν, μαζί με τους Καπουκίνους και τον Γάλλο πρέσβη De Cesy, να δολοφονηθεί με οικτρό τρόπο ο Πατριάρχης και να επιβάλουν δικό τους λατινίζοντα Πατριάρχη, τον από Βεροίας Κύριλλο, τον Κονταρή. Γράφουν οι ίδιοι: " Ο Κονταρής στη σύνοδο της 15 Δεκεμβρίου 1638 υπέγραψε ενώπιον του βικαρίου Αγγέλου Πετρίκα ντε Σονίνο και του αυστριακού πρέσβη Σμιτ ομολογία πίστεως (Σ.σ. προς τον Πάπα), που του υπαγόρευσε η Ιερά Σύνοδος για τη διάδοση της Πίστεως" (Σ.σ. Δηλαδή η Προπαγάνδα του Βατικανού, που εφάρμοζε την Ιερά Εξέταση).

Οι ιησουίτες με κάθε τρόπο προσπάθησαν να υποτάξουν τους Έλληνες στον Πάπα. Ο Κοραής στην αυτοβιογραφία του γράφει σχετικά:

" Δια να αποκτήσω την γνώσιν της λατινικής γλώσσης, έπρεπε να προσδράμω εις τους ευρισκόμενους εις την Σμύρνην δυτικούς ιερωμένους και εξαιρέτως τους Ιησουίτας, πράγμα δύσκολον δια την κατ' αυτών πρόληψιν, τρεφομένην μάλιστα από την κατέχουσαν αυτούς μανίαν του προσηλυτισμού, μανίαν τόσον σφοδράν, ώστε ενόμιζαν και νομίζουν ακόμη σήμερον οι εχθροί του Ιησού Ιησουίται την επιστροφήν ενός Γραικού εις την εκκλησίαν των πολύ πλέον αξιόμισθον έργον παρά να κατηχήσωσι δέκα Τούρκους ή δέκα ειδωλολάτρας".

Η εχθρική συμπεριφορά προς τους Έλληνες συνεχίστηκε και στα χρόνια της Επανάστασης και μετά, έως και τις ημέρες μας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε την πρόσφατη ταύτιση των ιησουιτών με τους αθέους στην επίθεση τους κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας και τις προσωπικές αιχμηρότατες επιθέσεις κατά του Προκαθημένου της Ορθόδοξης Εκκλησίας μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου εκ μέρους του ηγουμένου τους (2002-2011) Θεοδώρου Κοντίδη. Σήμερα οι Ιησουίτες στην Ελλάδα έχουν Γάλλο ηγούμενο (!!!), τον Κλοντ Εσπιταλιέ Νοέλ. Προφανώς ο Γενικός ηγούμενος τους, έκρινε ότι στη φάση αυτοί οι Έλληνες ιησουίτες (εννέα στον αριθμό επί δεκαπέντε συνολικά - οι υπόλοιποι είναι πολωνοί και άλλων εθνοτήτων) δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών... Και συγγνώμην ήταν τόσο απαραίτητο για τη διπλωματία του Φαναρίου να παραστεί ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος στην ενθρόνιση του νέου Πάπα; Να είναι ο πρώτος – νέα σύμπτωση; - που το κάνει μετά το 1054; Μόνο θλίψη προκαλεί η ενέργεια του διαδόχου του Κυρίλλου Λούκαρη.- 

 

Πηγή: Συνοδοιπορία

πηγή

Υπάρχουν ακόμα κάποιοι που αγωνίζονται, ας τους μιμηθούμε!

Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει

 από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, 

κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά...

 Οδυσσέας Ελύτης

πηγή

Κυριακή Τυρινής: Νηστεία, η πρώτη θεόσδοτη εντολή. π.Στυλιανός Μακρής

 Ἀπὸ αὔριο ξεκινᾶ καὶ πάλι ἡ νηστεία τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ ὁποία καὶ συνεχίζεται σὲ ὅλη τὴ ΜεγάληἙβδομάδα μέχρι τὴν θεία Λειτουργία τῆς ἀναστάσεως.

Ἡ νηστεία εἶναι ἡ πρώτη θεόσδοτηἐντολή. Μὲ τὴν παραβίασή της στὸν Παράδεισο ἡ ἀνθρωπότητα ἔπεσε σὲμεγάλα δεινά. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἐφαρμογή της συνευδοκεῖ στὴν προσέλκυση τῶν θείων εὐλογιῶν. Ἡ νηστεία εἶναι στέρηση τῆς ὕλης, ἀποχὴ ἀπὸ τὴνἡδονὴ τῆς τροφῆς καὶ τοῦ κόσμου· εἶναιἕνα παράθυρο στὴν ἀληθινὴ τρυφή, μία δίοδος κι ἕνα πέρασμα ἀπὸ τὴνἱκανοποίηση τοῦ σώματος στὴνἱκανοποίηση τῆς ψυχῆς· εἶναι ἕνα εἶδος προπόνησης τῶν ἀθλητῶν τοῦπνεύματος, χωρὶς τὴν ὁποία ἡ νίκη κατορθώνεται δυσκολότερα. Ἡ νηστεία προωθεῖ τὴν αὔξηση τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων μέσα ἀπὸ τὸ σταύρωμα τῆς κοιλίας. Εἶναι χρήσιμη, ὅταν γίνεται σωστά. Καὶ γίνεται σωστά, ὄχι μόνον ὅταν τηρῆται στὸ ἀκέραιο, ἀλλὰ κυρίως ὅταν δὲν ἀπολυτοποιεῖται, ὅταν δὲνἀπομονώνεται ἀπὸ τὴν συγχωρητικότητα. Ἐὰν κάποιος νηστεύῃ καὶ δὲν συγχωρῇ, καλύτερα νὰ φάῃ κρέας, γιὰ νὰ μὴν ἐμπαίζῃ τουλάχιστον τὸν Θεὸ καὶκοροϊδεύῃ τὸν ἑαυτό του, νομίζοντας πὼς κάνει κάτι σπουδαῖο.

Ἡ νηστεία δὲν ἔχει νόημα, ὄταν γίνεται ἐπιδεικτικά, γιατὶ ὑποκρύπτειὑπερηφάνεια, ἐνῶ σκοπός της εἶναι νὰ ταπεινώσῃ τὸν ἄνθρωπο, νὰ τὸν φέρῃ στὸἴδιο ἐπίπεδο μὲ τοὺς φτωχοὺς και πεινασμένους τοῦ κόσμου, νὰ τὸν κατεβάσῃἀπὸ τὰ ὕψη τῆς κοινωνικῆς εὐπρεπείας στὸ χῶμα τῆς ἀσκητικῆς εὐτελείας. Εἶναι μέτρο ἀρετῶν, γιατὶ δοκιμάζει τὴν ποιότητά τους.

Ἡ νηστεία εἶναι ἀδελφὴ τῆς μετανοίας. Ὁ μετανοημένος γίνεται καὶνηστευτὴς παθῶν, ὄχι μόνον τροφῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ περίοδος ποὺ ἀπὸ αὔριο θὰδιανύσῃ ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι περίοδος νηστείας, μετανοίας καὶ πνευματικῆςἐγρήγορσης. Ἐὰν νηστεύσουμε χωρὶς νὰ μετανοήσουμε, θὰ εἶναι σὰν νὰπροσπαθοῦμε νὰ φτάσουμε τὴ βάρκα τῆς ψυχῆς μας στὸ λιμάνι τῆςἀναστάσεως, κάνοντας κουπὶ ἀπὸ τὴ μία μόνον πλευρά, περιστρεφόμενοι γύρωἀπὸ τὸ ἴδιο σημεῖο.

Ἡ νηστεία ἀποκτᾶ ἰσχὺ μὲ τὴν προσευχή. «Τοῦτο τὸ γένος τῶν δαιμόνων οὐκἐκπορεύεται, εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ» μας λέγει ο Κύριος. Ὁ πειρασμὸς δὲν φεύγει, ἐὰν δὲν συνδυαστοῦν τὰ δύο αὐτὰ στοιχεῖα τοῦ πνευματικοῦ μας ἀγῶνος.

Ὅμως ἂς μὴν ξεχνοῦμε ὅτι καὶ οἱ δαίμονες «ἀπέχουσι βρωμάτων», ἐπειδὴ εἶναιἀσώματοι. Ἡ ψευδὴς καὶ ὑποκριτικὴ νηστεία εἶναι μίμηση τῶν δαιμόνων.Ὀφείλουμε παράλληλα μὲ τὴ νηστεία τῶν τροφῶν νὰ νηστεύουμε ἀπὸ τὶςἁμαρτωλές μας συνήθειες, νὰ μένουμε ἀκίνητοι στὶς παράνομες ὁρμες,ἀσυγκίνητοι ἀπὸ τὴν ματαιότητα τῶν ἡδονῶν τοῦ κόσμου· ὀφείλουμε νὰνηστεύουμε, γιὰ νὰ δώσουμε χῶρο στὴ φιλανθρωπία. «Προκαθαρθῶμεν νυνὶ μὴτοῖς βρώμασι μόνον, ἀλλὰ καὶ ταῖς πράξεσιν», μᾶς προτρέπει ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος.

Εἶναι γεγονὸς πὼς ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει σὲ περίοπτη θέση τὴ νηστεία, τὴν ὁποία κατήργησαν οἱ λοιπὲς αἱρετικὲς χριστιανικὲς ἐκκλησίες. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ πίστη τῶν νηστευτῶν. Οἱ ἀλλόδοξοι ἔχασαν τὴν ἀλήθεια, ὅτανἰσοπέδωσαν τὸ τυπικὸ καὶ ἔχασαν τὸ νόημα τῆς νηστείας.

       Ὅσοι δὲν σκοπεύουν νὰ νηστεύσουν αὐτὸ τὸ διάστημα, ἐπειδὴ νομίζουν πὼς δὲν θὰ τὰ καταφέρουν, ἂς κάνουν μία δοκιμὴ στὸν ἑαυτό τους, ἂς τολμήσουν νὰ κάνουν κάτι ποὺ μέχρι τώρα δὲν ἔχουν συνηθίσει νὰ κάνουν. Δὲν εἶναι δύσκολη ἡ νηστεία· δύσκολη εἶναι ἡ συνειδητοποίηση τῶν μεγάλων μας δυνατοτήτων. Τὰ ὠφέλη εἶναι πολλά, σωματικὰ καὶ πνευματικά.

Ἂς θυμηθοῦμε κάποια παραδείγματα ἀπὸ τὴν Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη, καὶτότε θὰ καταλάβουμε τὰ ὠφέλη τῆς νηστείας. Νήστευσε ὁ Δανιὴλ καὶ βγῆκεἀβλαβὴς ἀπὸ τὸ λάκκο τῶν λεόντων. Νήστευσαν οἱ τρεῖς παῖδες καὶ παρέμεινανἀλώβητοι ἀπὸ τὴν κάμινο τῆς φωτιᾶς· νήστευσαν οἱ Νινευΐτες καὶ μετέβαλαν τὴθεία ὀργὴ σὲ συγχώρηση, ὅπως καὶ ὁ Δαβὶδ γιὰ τὸν φόνο τοῦ Οὐρία· νήστευσε σαράντα ἡμέρες ὁ προφήτης Ἠλίας καὶ ἀξιώθηκε νὰ θαυματουργήσῃ, ὁἸωάννης ὁ Βαπτιστὴς καὶ ἀξιώθηκε νὰ βαπτίσῃ τὸν Κύριο· νήστευσε καὶ ὁ ἴδιοςὁ Κύριος καὶ νίκησε τὸν πειρασμό· νήστευσε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀφοῦτυφλώθηκε στὴ Δαμασκό, καὶ τοῦ ἀνοίχθηκαν τὰ μάτια. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἅγιοί μαςἁγιάστηκαν «νηστείᾳ, ἀγρυπνίᾳ, προσευχῇ».

Καλὸν ἀγῶνα εὔχομαι, ἀδελφοί μου, νὰ ἔχουμε καὶ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰπροσκυνήσουμε καὶ τὴν ἁγία ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος μας.

π. Στυλιανός Μακρής
πηγή