ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΦΑΤΙΜΑ ΑΛ ΜΟΥΤΑΙΡΙ

«Θα έρθουν από την Δύση και την Ανατολή και θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στο Βασίλειο του Θεού»

Η Φατίμα γεννήθηκε το 1982 στην πόλη Μπαρίντα της περιοχής Κασσίμ στην Σαουδική Αραβία. Μεγάλωσε σε μια πενταμελή οικογένεια, με τους γονείς της και δύο μεγαλύτερα αδέρφια. Η οικογένεια ήταν μουσουλμάνοι, χωρίς ωστόσο να είναι φανατικοί…

 Από τα παιδικά της χρόνια είχε την ικανότητα ν’ αποστηθίζει ότι άκουγε στο σχολείο, κάτι που ώθησε την μητέρα της να την γράψει στο θρησκευτικό σχολείο, σκεπτόμενη ότι θα της έκανε καλό ωθώντας την ν’ αποστηθίσει το κοράνι και ν’ ακολουθήσει την οδό του ορθόδοξου Ισλάμ. Όμως το νεαρό κορίτσι ακολούθησε το ακραίο μονοπάτι της θρησκείας, ντυνόταν στα μαύρα με μαντίλα και μπούρκα, έκανε όλες τις προσευχές που της ζητούσαν οι θρησκευτικές αρχές και νήστευε κάθε Δευτέρα και Πέμπτη επιπλέον του μηνός του ραμαζανίου. Απείχε πλέον απ’ οτιδήποτε την ωθούσε σε μια χαλαρών ηθών, σύμφωνα με την ίδια, εφηβική ζωή. Απαγόρευσε το ράδιο και την τηλεόραση στο σπίτι, εμποδίζοντας την οικογένεια να ακούει τραγούδια και μουσική. Διέκοψε κάθε σχέση με τις άλλες έφηβες της ηλικίας της, που τολμούσαν να δείξουν το πρόσωπό τους , ν’ ακούσουν λαϊκά τραγούδια ή να συζητήσουν θέματα πέρα από τ’ αυστηρά πλαίσια του Κορανίου, κάτι βέβαια που την ώθησε στο να απομονωθεί πλήρως από κάθε σχέση με τα κορίτσια της ηλικίας της . Η μητέρα της μετανιώνοντας πικρά που την έστειλε σ’ αυτό το σχολείο την πήρε και την πήγε στο δημόσιο .

Αυτή η απομάκρυνση της δημιούργησε ένα είδος κατάθλιψης με κεφαλαλγίες και ο γιατρός διέγνωσε ψυχολογικά αίτια. Τότε η Φατίμα αδυνατώντας να συνεχίσει σε αυτή την κατάσταση έκανε μια πλήρη μεταστροφή. Πέταξε τα μαύρα ρούχα και άρχισε να ζει όπως όλα τα κορίτσια της ηλικίας της, κοιτάζοντας πάλι τηλεόραση, ακούγοντας μουσική και μάλιστα μαθαίνοντας τα τραγούδια, συνεχίζοντας όμως να προσεύχεται καθημερινά και να ακούει στην τηλεόραση και στο ράδιο τους σεΐχηδες να κηρύσσουν τους λόγους τους. Έλεγε όμως, πως πραγματοποιώντας τα θρησκευτικά της καθήκοντα η καρδιά της παρέμενε μακριά από τον Θεό. Στη συνέχεια όμως μια μετάλλαξη συνέβη στην ψυχή της, αδυνατώντας πλέον ν’ ανεχτεί τους θρησκευτικούς ηγέτες, δογματικούς και φανατικούς να περνούν το χρόνο τους προφέροντας απειλές και κατάρες επί παντός επιστητού. Άρχισε να μισεί αυτούς τους λόγους και προσπαθούσε συνέχεια ν’ αποδείξει ότι το πραγματικό Ισλάμ δεν είναι αυτό που κηρύττουν οι σεΐχηδες, αλλά αυτό της ανεκτικότητας και της ειρήνης. Έλεγε πως παρόμοιοι λόγοι απομακρύνουν τους ανθρώπους από την θρησκεία.

 Δεκαοκτώ ετών πήγε στο πανεπιστήμιο και σπούδασε πληροφορική κι επικοινωνία, πέρασε επτά χρόνια αναζητώντας ένα Ισλάμ μετριοπαθές, και το βρήκε τελικά κοντά σ’ ένα κήρυκα (σύμφωνα με τα λεγόμενά της κομψό και καλοντυμένο), ο οποίος δεν πρόφερε κατάρες κι απειλές, παρέθετε όμως παραδείγματα κι έδινε ικανοποιητική λαβή για σκέψη.

Κατά την διάρκεια της αναζήτησης της αλήθειας για τον Θεό, στην ηλικία των εικοσιέξι της χρόνων, προκηρύχθηκε από την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας ένας διαγωνισμός εκθέσεως με τίτλο «Το Ισλάμ ανάμεσα στην μετριοπάθεια και τον φανατισμό», με βραβείο ένα εκατομμύριο δηνάρια. Ο διαγωνισμός απευθυνόταν σε όλες τις αραβικές χώρες. Η Φατίμα, έχοντας ήδη κερδίσει έναν προηγούμενο διαγωνισμό, ενθουσιάστηκε με το θέμα που την απασχολούσε πολύ κι άρχισε να δουλεύει. Για να επιτύχει άρχισε να ρωτά ποιος γνώριζε έναν μουσουλμάνο που από ζηλωτής έγινε μετριοπαθής. Οι έρευνές της απέβησαν άκαρπες. Τότε θυμήθηκε που είχε διαβάσει μια ημέρα στο διαδίκτυο ύβρεις σε έναν Σαουδάραβα που προσηλυτίστηκε στον χριστιανισμό. Σκέφτηκε πως αυτός ήταν ο άνθρωπος που χρειαζόταν. Τον αναζήτησε και τον βρήκε στην ιστοσελίδα του. Αρχικά προσπάθησε να μάθει αν ήταν ζηλωτής μουσουλμάνος, αλλά απογοητεύθηκε όταν της απάντησε αρνητικά, στην συνέχεια τον ρώτησε γιατί άφησε το Ισλάμ για μία θρησκεία γεμάτη λάθος δόγματα. Τότε ο Ερνέστ (όπως τον αποκαλεί) επιχείρησε μια συζήτηση μαζί της για το πρόσωπο του Μωάμεθ, ο οποίος γι αυτόν δεν ήταν ένας πραγματικός προφήτης. Η Φατίμα αντέδρασε έντονα κατηγορώντας τον ότι αρνήθηκε την αφοσίωσή του στον προφήτη. Αυτός άρχισε τότε να της το αποδεικνύει αναφερόμενος σε κείμενα σύγχρονα του Μωάμεθ και της απέδειξε την μοχθηρότητα της καρδιάς του στο κείμενο «IbnHisham», όπου ο προφήτης έδεσε μία γυναίκα που τον αντιπαθούσε από τα πόδια και την έσυρε μαζί με τον εξάδελφό του στην έρημο. Επειδή η Φατίμα δεν θυμόταν αυτό το εδάφιο πήγε στην βιβλιοθήκη, όπου και βρήκε την αφήγηση όπως της είχε αναφέρει. Απογοητευμένη και μη γνωρίζοντας τι να του απαντήσει του είπε: «Και άφησες όλο το Ισλάμ και την αλήθεια του για ένα τόσο μικρό και ασήμαντο περιστατικό;» Της πρότεινε τότε να διαβάσει τα βιβλία δύο προσηλυτισμένων που κατακρίνουν το Κοράνι, της Wafaa Sultan και του Kamel an Najjar. Η Φατίμα άρχισε λοιπόν ν’ αναζητά πληροφορίες για την προσηλυτισμένη Wafaa Sultan αλλά όλες οι τοποθεσίες στο διαδίκτυο που μιλούσαν γι αυτήν και τα γραπτά της είχαν φραγή από την λογοκρισία. Δοκίμασε τότε Kamel an Najjar και βρήκε αναρτημένο όλο το βιβλίο του «Κριτικές του Ισλάμ». Άρχισε να το διαβάζει και ανακάλυψε τότε τις τέσσερις αλήθειες για το Κοράνι: Λάθη γραμματικά (αν το βιβλίο ήταν Θεία έμπνευση δεν θα υπήρχαν ορθογραφικά λάθη), λάθη ιστορικά, επιστημονικά. Αυτό το βιβλίο απεκάλυπτε το πρόσωπο του Μωάμεθ, τις φιλοδοξίες του, τους πολέμους του, τις γυναίκες του, τους σαρκικούς του έρωτες…

Τελειώνοντας την ανάγνωσή του, ανέφερε: «Έγινα άθεη δεν πίστευα πλέον σε τίποτε». Νοιώθοντας το βάρος της θρησκευτικής ψευδαίσθησης στην οποία ζούσε, επέστρεψε σπίτι της και βίωσε μια σοβαρή καταθλιπτική κρίση. Άρχισε να παίρνει ηρεμιστικά αδυνατώντας ν’ αντέξει την απάτη στην οποία ένας ολόκληρος κόσμος είχε παρασυρθεί, και στο τέλος σταμάτησε να τρώει και να πίνει. Η μητέρα της προσπάθησε πολλές φορές να μάθει την αιτία, χωρίς να λάβει ποτέ μια απάντηση. Δέκα ημέρες αργότερα έλαβε μια επιστολή από το κέντρο στο οποίο εργαζόταν για να αναλάβει την θέση της. Για να ξεφύγει από αυτό το αδιέξοδο, δέχθηκε να πάει στην εργασία της, αλλά η φυσική της εμφάνιση ήταν αξιοθρήνητη.

Νοιώθοντας την ανάγκη να γνωρίσει περισσότερα για τον χριστιανισμό, ήρθε σε επαφή διαδικτυακά με τον Ερνέστ, ο οποίος την προέτρεψε να διαβάσει κάποια βιβλία για την χριστιανική πίστη. Ανακάλυψε τότε μαρτυρίες στο Κοράνι για τον Χριστό τον θάνατό Του και την Ανάστασή Του, όπως και μία μαρτυρία για την ύπαρξη της Αγίας Τριάδος… Κατάλαβε τότε πως το Ισλάμ έκανε μια υποκριτική εκστρατεία εναντίον των χριστιανών κατηγορώντας τους για πολυθεϊσμό κι ότι λάτρευαν για Θεό έναν άνθρωπο. Απευθύνθηκε και πάλι σ’ αυτόν τον άγνωστο Θεό τον οποίο όμως γνώριζε από τα παιδικά της χρόνια μέσα από την φώτιση που ένοιωθε συχνά στη ζωή της: «Κύριε σταμάτα, φθάνει, αρκετά με άφησες σε αυτή την ψευδαίσθηση, τώρα πες μου ποιος είσαι; ποιό είναι το μονοπάτι που οδηγεί σ’ Εσένα; ήρθε η ώρα να μου αποκαλυφθείς, δεν μπορώ ν’ αντέξω άλλο αυτή την κατάσταση».

Σιγά-σιγά μπήκε σε φόρα συζητήσεων μεταξύ μουσουλμάνων και χριστιανών και με την Θεία Πρόνοια ανακάλυψε τα Άγια Ευαγγέλια. Άρχισε να διαβάζει αυτό του ευαγγελιστή Ματθαίου και τότε άρχισε όλη η ιστορία. Όταν έφθασε στο κήρυγμα στο όρος (κεφάλαια 5,6,7) συνέβη μια πραγματική πνευματική μύηση και η Φατίμα αναφώνησε με όλη της την δύναμη: « εσύ είσαι ο Θεός μου, Εσένα αναζητούσα από παιδί, ήξερα πως σκεπτόσουν τοιουτοτρόπως, πού είσαι Κύριέ μου;» έλεγε αυτά και άλλα πολλά λουσμένη σε δάκρυα χαράς, γιατί αυτός που της μιλούσε ήταν ο Θεός της. Αναρωτιόταν πως και δεν είχε διαβάσει νωρίτερα το Ευαγγέλιο, πως γινόταν και γνώριζε ότι τα πράγματα ήταν έτσι (ο Θεός είναι καλός, ελεήμων και δεν καλεί τους ανθρώπους στο μίσος και στην εκδίκηση…). Θυμήθηκε τη φώτιση που ένοιωθε από παιδί κάθε φορά που καλούσε αυτόν τον Θεό τον οποίον δεν γνώριζε και που τώρα αποκαλύφθηκε στην πνευματική της καρδιά. Διηγείτο πως από εκείνη τη στιγμή η χαρά κατοίκησε και πάλι στην ψυχή της και πως όλος ο κόσμος δεν την χωρούσε, τέτοια ήταν η χαρά που πλημμύριζε την ύπαρξή της.

Διάβασε το ευαγγέλιο του Ματθαίου τέσσερις φορές αδυνατώντας να πιστέψει πως βρήκε τον Θεό της, το φόρτωσε στον υπολογιστή της και φύλαγε στην τσάντα της συνέχεια ένα αντίγραφο. Έπειτα μπήκε και πάλι στο διαδίκτυο στα χριστιανικά φόρα και κατάφερε να δει την ζωή του Κυρίου σε βίντεο και μετά την προσευχή του τέλους ένοιωσε πως πραγματικά είχε γίνει χριστιανή. Όταν στο διαδίκτυο ανέφερε στον Ερνέστ ότι προσηλυτίστηκε, αυτός την συμβούλεψε να φυλάγεται διότι στην Σαουδική Αραβία μια μουσουλμάνα που γινόταν χριστιανή κινδύνευε με την ποινή του θανάτου. Της πρότεινε λοιπόν να φύγει από την Σαουδική Αραβία και να πάει στη χώρα όπου διέμενε αυτός (μάλλον στις Η.Π.Α.). Αποφάσισε λοιπόν να φύγει όμως το διαβατήριό της, που είχε υπογράψει ο πατέρας της έληγε σε τρείς μήνες και στο αεροδρόμιο της είπαν πως δεν μπορούσε ν’ αποκτήσει βίζα με αυτά τα χρονικά περιθώρια. Πήγε τότε στο προξενείο και λίγο πριν μπει απευθύνθηκε στο Χριστό: «Κύριε, εάν είσαι ο πραγματικός Θεός, όποιο και να είναι το χρονικό περιθώριο, πρέπει ν’ αποκτήσω αυτή τη βίζα». Μπήκε στο γραφείο κι έκανε την αίτηση χωρίς πραγματικά να ελπίζει. Δύο ημέρες αργότερα επέστρεψε στο προξενείο και προς μεγάλη της έκπληξη της έδωσαν τη βίζα, τρέμοντας από χαρά και φόβο επέστρεψε σπίτι της και την ίδια εβδομάδα ετοίμασε τις αποσκευές της και πριν ξυπνήσουν οι γονείς της πήρε το αυτοκίνητο και κατευθύνθηκε στο αεροδρόμιο.

Εκεί ξεκίνησε μια άλλη ταλαιπωρία, για τρείς ώρες οι υπάλληλοι της αεροπορικής εταιρείας την έστελναν από τον ένα στον άλλο, εμποδίζοντάς την να ταξιδέψει, επειδή το διαβατήριο της έληγε σε λιγότερο από έξι μήνες, χρονικό όριο που απαιτείτο από τις συμφωνίες με Ευρώπη και Αμερική, ώστε ένας Σαουδάραβας να μπορεί να ταξιδέψει. Τελικά δυστυχής, εξαντλημένη και απελπισμένη μπήκε στο αυτοκίνητο για να επιστρέψει σπίτι της, σκεπτόμενη τι θα έλεγε στους γονείς της αν την έβλεπαν να επιστρέφει με τις αποσκευές. Τότε ξαφνικά, της ήρθε η ιδέα να ζητήσει την βοήθεια του Χριστού. Δεν πρόλαβε να ξεκινήσει με το αυτοκίνητο κι ένας άγνωστος άνδρας τη ρώτησε τι έκανε τελικά. Του απάντησε πως απόκαμε να πηγαίνει από το ένα γραφείο στο άλλο. Την κάλεσε τότε να τον ακολουθήσει στο αεροδρόμιο, μα η Φατίμα του είπε πως ήταν άδικος κόπος, όμως μπροστά στην επιμονή αυτού του ανδρός αναγκάστηκε να τον ακολουθήσει μέχρι το γραφείο του διευθυντή των αερογραμμών, ο άγνωστος κάτι του ψιθύρισε στο αυτί κι έφυγε. Ο διευθυντής τρομοκρατημένος κάλεσε τη Φατίμα και τη ρώτησε για την εν λόγω υποστήριξη. Αυτή αρνήθηκε πως έχει κάποιο μέσον, ενώ ο διευθυντής έστελνε ένα e-mail στο αεροδρόμιο και δευτερόλεπτα μετά δέχθηκε την απάντηση, τότε σηκώθηκε γρήγορα πήρε την μάρτυρα και διέταξε να ανοίξει γρήγορα το τελωνείο πριν απογειωθεί το αεροπλάνο. Η Φατίμα δεν καταλάβαινε τι συμβαίνει, ξέσπασε σε κλάματα και αργότερα διηγείτο πως οι εργαζόμενοι του αεροδρομίου άρχισαν να γελούν και να την κοροϊδεύουν που έκλαιγε. Περνώντας το τελωνείο τη ρώτησαν πως κατάφερε και πήρε το εισιτήριο. Τους απάντησε από μέσα της: «πρέπει να αγαπάς τον Χριστό».

Έφυγε από την Σαουδική Αραβία και πήγε στη χώρα του Ερνέστ. Εκεί έζησε μερικές εβδομάδες, βαπτίσθηκε (μάλλον Σάρα, αφού χρησιμοποιούσε αυτό το όνομα στα χριστιανικά φόρα στο διαδίκτυο) και γνώρισε «τον λαό του Χριστού». Διηγείτο πως είχε στο πνευματικό επίπεδο αρκετές δυσκολίες στις συζητήσεις με τους χριστιανούς: ορθόδοξους, καθολικούς, διαμαρτυρόμενους. Έγραψε ένα ποίημα πολύ συγκινητικό που αφορούσε την ένωση που θα έπρεπε να διέπει τους χριστιανούς (οι άνθρωποι που υποδέχτηκαν την Φατιμά είναι ορθόδοξοι παλαιστινιακής καταγωγής).

Αφού γνώρισε χριστιανούς που ασκούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, επέστρεψε σπίτι της στην Αραβία. Δεν γνωρίζουμε τι συνέβη κατά την επιστροφή της που έγινε στα μέσα του 2007. Μάθαμε όμως ότι στη συνέχεια έφυγε από την γενέτειρά της και πήγε σε μια γειτονική πόλη να εργαστεί σαν δασκάλα. Ο πατέρας της προσπάθησε πολλές φορές να την παντρέψει αλλά εκείνη αρνήθηκε κατηγορηματικά κάθε σχέση με μουσουλμάνο (χωρίς ωστόσο να το δηλώνει ανοιχτά). Υπέφερε πάρα πολύ από την έλλειψη ελευθερίας στην Αραβία και η μόνη της παρηγοριά ήταν το διαδίκτυο, μέσω του οποίου ερχόταν σε επαφή με τα χριστιανικά φόρα, κατέβασε χριστιανικά βιβλία και είχε μια πολύ εμπιστευτική σχέση με μια χριστιανή συγγραφέα από το Λίβανο (Μαγκι). Η εξήγησή της για την Αγία Τριάδα ήταν: «Ο Πατέρας είναι το εγώ του Θεού, από το οποίο γεννήθηκε ο Λόγος και βγήκε το Πνεύμα».

Με το φωτισμένο πνεύμα της κατάλαβε τι ήταν το Ισλάμ κι έγραψε στους μουσουλμάνους ποιήματα όπου γινόταν αναφορά στην πραγματική πίστη η οποία παράγει την πραγματική αγάπη, αυτή του Χριστού. Πρέπει να φανταστούμε τη ζωή αυτής της γυναίκας που ζούσε σ’ ένα εχθρικά θρησκευτικό περιβάλλον που την απειλούσε με θάνατο σε κάθε βήμα της ύπαρξής της. Χαρακτήρας ολοκληρωτικά αφοσιωμένος στην αγάπη του Κυρίου και Θεού της, μοναχή σε αυτή την ισλαμική απεραντοσύνη, χωρίς καμία υποστήριξη φυσιολογικά θα έπρεπε να παραιτηθεί όμως στα τέλη του Ιουλίου του 2008, κατά την διάρκεια μίας συζήτησης θρησκευτικού περιεχομένου στο σπίτι μπροστά στους γονείς και τον αδερφό της, ο οποίος εργαζόταν στον οργανισμό «οι φύλακες του Ισλάμ», η Φατίμα δήλωσε πως η ζωή του Χριστού ήταν απείρως πιο αγνή από εκείνη του Μωάμεθ. Τότε ο αδελφός της θολωμένος από θυμό την άρπαξε και της ζήτησε να κάνει αμέσως μετάνοιες για την βλασφημία που ξεστόμισε, κατηγορώντας παράλληλα το διαδίκτυο πως ήταν η αιτία της ψυχικής και θρησκευτικής της εκτροπής, αλλά η Φατίμα δεν τον άφησε να την ταπεινώσει και του είπε: «στον Θεό δεν αρέσει να αρνούμαι τα λεγόμενά μου» .

Μετά από αυτή τη λογομαχία πήγανε σε κάποιο θείο της και όταν επέστρεψαν στις μία το πρωί βρήκε το δωμάτιό της ανοιχτό και τον υπολογιστή της εξαφανισμένο, μετά από αναζήτηση τον βρήκε στο δωμάτιο του αδερφού της, τον πήρε γρήγορα από τα χέρια του. Επέστρεψε στο δωμάτιό της και έγραψε το τελευταίο της μήνυμα σε κάποιον με τίτλο: είμαι πολύ ταραγμένη. συνημμένα το κείμενο: ειρήνη Κυρίου και Θεού Ιησού Χριστού!

Είμαι πολύ ανήσυχη, οι γονείς μου άρχισαν να αμφιβάλλουν για εμένα, μετά από μία θρησκευτική συζήτηση που συνέβη χθες βράδυ με τους γονείς και τ’ αδέλφια μου, προσέβαλα το Ισλάμ χωρίς να το αντιληφθώ σε μία έκρηξη θυμού διότι νοιώθω πολύ πιεσμένη σε αυτή τη χώρα όπου δεν υπάρχει καμία θρησκευτική ελευθερία, εν ολίγοις τους είπα πως η ζωή του Ιησού είναι απείρως πιο αγνή από του Μωάμεθ και πως δεν υπάρχει καμία σύγκριση μεταξύ τους. Η συζήτηση άναψε σε σημείο που ο αδελφός μου, μου είπε: «μετανόησε γιατί αλλιώς βλασφημάς!» του είπα: «αυτό δεν αρέσει στο Θεό» και τότε είδα πως έγινε απειλητικός. Έπειτα δέχθηκα ένα σωρό βρισιές από τα αδέλφια μου, που κατηγόρησαν το διαδίκτυο για την ψυχική και θρησκευτική μου εκτροπή. Στη συνέχεια πήγαμε στον θείο μου κι όταν επέστρεψα στις μία το πρωί, βρήκα το δωμάτιό μου ανοιχτό και τον υπολογιστή να λείπει. Τον ξαναβρήκα στο δωμάτιο του αδελφού μου…Υπήρχαν χριστιανικές σκέψεις γραμμένες από εμένα με τον Σταυρό επάνω από αυτές, μερικές μάλιστα ήταν σε πρόζα. Τον ρώτησα γιατί πήρε τον υπολογιστή μου και μου απάντησε πως ο δικός του είχε χαλάσει κι ότι έπρεπε να συνδεθεί στο διαδίκτυο. Με κοίταξε με ένα απειλητικό βλέμμα, του χαμογέλασα κι επέτρεψα στο δωμάτιό μου (έχοντας πάρει ωστόσο τον δικό μου) και κλειδώθηκα αμέσως. Αναρωτιέμαι πως μπήκε στο δωμάτιό μου; πού βρήκε το κλειδί, αφού το είχα επάνω μου; φοβήθηκα, πάνε τώρα τέσσερις ώρες που βρίσκομαι κλεισμένη στο δωμάτιό μου. Άρχισα ν’ ανησυχώ για την συμπεριφορά του και το βλέμμα του με τρομάζει. Προσευχήσου για εμένα σε παρακαλώ… εάν απουσιάσω για λίγο μην ανησυχείς, ο Κύριος είναι μαζί μου, είναι το φώς και η σωτηρία μου, από τι να φοβηθώ; θα απομακρυνθώ λιγάκι από το διαδίκτυο για να μη δώσω δικαιώματα.

Αυτό είναι το τελευταίο μήνυμα της νεομάρτυρος. Τη συνέχεια τη μάθαμε από τα ΜΜΕ και από ένα μήνυμα που έστειλε στο διαδίκτυο μία φίλη της.

Το πρώτο μπλόκ που μίλησε για τη μάρτυρα Φατίμα ήταν αυτό των «ελεύθερων Κοπτών»: ένας αδελφός σκότωσε την αδελφή του στην περιοχή AlCharquiya όταν ανακάλυψε ότι προσηλυτίστηκε στον χριστιανισμό. Την βασάνισε καίγοντάς την στο πρόσωπο και στη πλάτη (θέλοντας να την εξαγνίσει από το μίασμα της προσηλύτισης στον Χριστό ), στη συνέχεια της έκοψε τη γλώσσα και την χτύπησε μέχρι θανάτου.

Αργότερα κάποια αραβικά μέσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση, χωρίς ωστόσο να επεκταθούν. Τα χριστιανικά φόρα στα οποία συμμετείχε έκλεισαν για πολλές ημέρες σε ένδειξη πένθους. Αλλά η σημαντικότερη πληροφορία δημοσιεύθηκε από μια φίλη της νεομάρτυρος, η οποία συντετριμμένη από το θάνατό της διηγήθηκε ότι οι γονείς της Φατίμα προσκλήθηκαν στην ταφή η οποία έγινε σε μουσουλμανικό κοιμητήριο. Οι γονείς της, διέδωσαν την πληροφορία ότι σκοτώθηκε εξ αιτίας της ατίμωσης προς την οικογένεια μετά από ένα σαρκικό αμάρτημα που διέπραξε. Όμως η φίλη της υποστηρίζει ότι η Φατίμα ήταν μια νέα γυναίκα πολύ αγνή, με ευγενικές αρετές, πολύ μορφωμένη και ότι ποτέ δεν θα διέπραττε ένα τέτοιο ατόπημα. Ήταν όμορφη με μακριά μαύρα μαλλιά να στολίζουν το πρόσωπό της. Οι γείτονες γνώριζαν ότι σκοτώθηκε επειδή προσηλυτίσθηκε στο χριστιανισμό, διότι ο άλλος της αδερφός εργαζόταν στην αστυνομία και από εκεί μάθαμε τον λόγο της εκτέλεσής της. Ο δολοφόνος αδελφός βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη φυλακή, ενώ αυτή η πληροφορία αποσιωπήθηκε από την κυβέρνηση, η οποία δεν τιμωρούσε παρόμοιες πράξεις. Εδώ και δέκα ημέρες που έμαθα για την εκτέλεσή της δεν κοιμάμαι πλέον τις νύχτες. Αχ, πόσο τους μισώ, εγώ η ίδια αν ήξερα ότι προσηλυτίσθηκε στο χριστιανισμό θα τις είχα προσφέρει ένα Σταυρό. Ο Θεός να την ελεήσει. Ο Θεός να την ελεήσει. Ο Θεός να την ελεήσει… (αυτό το μήνυμα χρονολογείται από τις 3 Αυγούστου του 2008) άρα η μαρτυρία της Φατίμα έγινε στις 24 Ιουλίου.

Αναφέρουμε εδώ τα τελευταία λόγια και το τελευταίο ποίημα που η Φατίμα απηύθυνε στους μουσουλμάνους.

«Ω μουσουλμάνοι, αρκετά, τα σπαθιά σας δεν μ’ αγγίζουν πια, ούτε η κακία σας, ούτε η ατιμία σας. Οι απειλές σας δεν με ταράσσουν καθόλου, δεν σας φοβάμαι.

Στο όνομα του Θεού, είμαι πράγματι χριστιανή και θα παραμείνω χριστιανή μέχρι το θάνατό μου».

Τελευταίο ποίημα που γράφτηκε από τη νεομάρτυρα Σάρα.

Ω, μάτια μου κλάψτε για το χρόνο που πέρασε μιας θλιμμένης ζωής.

Είθε ο Κύριος Ιησούς να σας φωτίσει ω μουσουλμάνοι.

Να μαλακώσει τις καρδιές σας ίνα μπορέσετε και αγαπήσετε αλλήλους.

Για να σας δείξω την αλήθεια, για εσάς αποκαλύφθηκε.

Μια αλήθεια που δεν τη γνωρίζετε.

Κι αυτό που λένε για τον Κύριο των προφητών (Ιησούς Χριστός).

Λατρεύουμε τον Κύριο τον Ιησού το Φως του κόσμου.

Φύγαμε από τον Μωάμεθ, τα βήματά του δεν ακολουθούμε πια.

Ακολουθούμε τον Ιησού, την αποκαλύψεως Αλήθεια.

Ειλικρινά τη χώρα μας αγαπούμε και προδότες δεν είμαστε.

Σαουδάραβες πολίτες, περήφανα είμαστε.

Μα πώς να προδώσουμε θα μπορούσαμε πατρίδα και αγαπημένους γονείς.

Μα πως αλλέως να ήταν, έτοιμοι είμαστε για τη Σαουδική Αραβία να πεθάνουμε.

Η χώρα των προγόνων μου, η δόξα για την οποία ποιήματα γράφουμε.

Περήφανοι λέμε είμαστε, περήφανοι, περήφανοι που γεννηθήκαμε Σαουδάραβες

(υπ’ όψιν ένας Σαουδάραβας που προσηλυτίζεται στο χριστιανισμό θεωρείται προδότης).

Την οδό μας επιλέξαμε, αυτήν εκείνων που οδηγήθηκαν εις την αλήθεια.

Κάθε άνθρωπος ελεύθερος είναι την πίστη του να επιλέξει.

Αρκετά, αφήστε μας ήσυχους στον Χριστό να πιστέψουμε.

Αφήστε μας, τη ζωή μας να εορτάσουμε, πριν αναχωρήσουμε.

Δάκρυα από τα μάτια μου κυλούν και η καρδιά μου θλιμμένη είναι για τους προσήλυτους.

Πόσο σκληροί είσαστε, ο Κύριος μακάριους αποκαλεί τους κατατρεγμένους.

Για τον Χριστό θα υπομείνουμε τα πάντα.

Η μετάφραση έγινε από το γαλλικό κείμενο «adresse internet:http://nouveaux martyrs.blogspot.com/ 

 πηγή

 πηγή

Ἐνοχὴ καὶ Λύτρωση Ἀρχιμανδρίτης Ἰωήλ Νικολάου

Ὅταν, πρίν ἀπό ἀρκετά χρόνια, ἐμφανίσθηκε ἡ ἀσθένεια τοῦ ἔϊτζ, ἕνας δημοσιογράφος καί συγγραφέας (Ν. Δήμου) ἔγραψε ἕνα ἄρθρο μέ τίτλο «ἐπιστροφή τῶν τύψεων» καί ὑποστήριξε, χωρίς πολλά λόγια καί περιστροφές, τήν ἑξῆς τοποθέτηση: Καλά χαιρόμασταν μέχρι τώρα τόν ἔρωτα. Ἤρθε τώρα αὐτή ἡ ἀρρώστια καί μᾶς γέμισε τύψεις! Τί κατάρα, τί συμφορά παγκόσμια!

* * *

Στήν ἐποχή μας ἡ ἐνοχή εἶναι παρεξηγημένη ἔννοια. Ἀπό τή μιά πλευρά εἶναι νοσηρό, νά φορτώνουμε τόν κόσμο μέ ἀνόητες ἐνοχές. Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, ἡ κατάπνιξη καί ἀπώθηση τῶν ἐνοχῶν δημιουργεῖ τέρατα, προκαλεῖ πνευματική ἀναισθησία.

Τό πρόβλημα δέν εἶναι, ἄν εἶσαι περισσότερο ἤ λιγώτερο ἔνοχος. Τό πρόβλημα εἶναι, ἐνώπιον τίνος (ποιοῦ) εἶσαι ἔνοχος. Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶδε αὐτό τό πρόβλημα δικαστικά. Ἡ Ἐκκλησία τήν ἐνοχή τήν ὀνομάζει ἁμαρτία. Καί ἁμαρτία σημαίνει, ἀποτυχία τοῦ ἀνθρώπου νά ἀγαπήσει τόν Θεό.

Τό μυστήριο τῆς Ἐξομολόγησης προσφέρει τή δυνατότητα νά ξαλαφρώσουμε ἀπό τό βάρος τῶν τύψεων, νά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό τό τούς ἐλέγχους τῆς συνειδήσεως, νά λάβουμε συγχώρηση ἀπό τόν ἴδιο τό Θεό. Πόσο ἀνακουφίζεται καί ἁγνίζεται ἡ καρδιά. Ὄχι μέ τήν ἐπιπόλαιη, τυπική, ἐξωτερική ἀλλά μέ τήν παστρική, ξεκάθαρη καί εἰλικρινῆ ἐξομολόγηση. Πόσο καθαρίζεται καί φωτίζεται ἡ καρδιά. Χωρίς ἐξομολόγηση ὁ χριστιανός μένει ἀσυγχώρητος.

* * *

Σφάλλουν ὅσοι ἀναβάλλουν. Ἰσχύει πολύ περισσότερο καί σ᾿ αὐτή τήν περίπτωση τό σύνθημα: ὁ δρόμος τοῦ αὔριο ὁδηγεῖ στήν πόλη τοῦ ποτέ.

Πλανῶνται, ὅσοι τό μεταθέτουν στά γηρατειά. Δέν ξέρουν, ἄν θά φθάσουν. Καί δέν εἶναι ἀσφαλεῖς, γιατί δέν ξέρουν ἄν θά ἔχουν τή δυνατότητα τότε νά μετανοήσουν.

Ἡ ζωή στή ἁμαρτία πολλά χρόνια ἀποκτᾶ ρίζες βαθειές, πού δέν ἀποκόπτονται εὔκολα. Ἡ συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση. Ὁ θάνατος ἔρχεται, σάν κλέφτης, τή νύκτα χωρίς νά τόν περιμένουμε.

• Ἐάν βρισκόταν τό φάρμακο τοῦ καρκίνου, κανένας καρκινοπαθής δέν θά ἀνέβαλε νά τό πάρει.

• Ἐάν χαρίζονταν τά δάνεια, κανένας χρεώστης δέν θά ἀρνιόταν τήν χάρη.

• Ἐάν δινόταν ἀπελευθέρωση στούς αἰχμάλωτους, κανένας δέν θά προτιμοῦσε τά δεσμά.

Εἴμαστε ἄρρωστοι, χρεῶστες καί αἰχμάλωτοι στά πάθη καί στήν ἁμαρτία. Κάθε παράβαση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ εἶναι πνευματική δουλεία. Ὅπως ὁ ἀετός, ἔστω καί ἕνα δακτυλάκι του νά εἶναι πιασμένο στό δόκανο, δέν μπορεῖ νά φύγει, νά πετάξει, ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος πού εἶναι ὑποδουλωμένος καί στό πιό μικρό πάθος, δέν μπορεῖ νά ζήσει τήν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία.

* * *

Ὁ Χριστός μᾶς προσκαλεῖ: Ἐλᾶτε κοντά μου ὅλοι οἱ κουρασμένοι καί φορτωμένοι· καί Ἐγώ θά σᾶς χαρίσω ἀνάπαυση. Ἔγκαιρα καί εἰλικρινά. Θά δοκιμάσετε τήν ἀνεκλάλητη χαρά. Θά αἰσθανθεῖτε βαθειά ἀνακούφιση. Χωρίς μετάνοια καί ἐξομολόγηση δέν ὑπάρχει σωτηρία.

πηγή

΄Ελληνες μαθητές στη Β.΄Ηπειρο χωρίς βιβλία

Άρχισε η νέα σχολική χρονιά 2013-2014 για τα εννιάχρονα και λύκεια της Αλβανίας. Εξακόσιες χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες θα καθίσουν στα θρανία, τη σχολική αυτή χρονιά, σε όλη την επικράτεια, ένα μέρος των οποίων στα σχολεία της Ελληνικής Κοινότητας.

Βρεθήκαμε την πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς στο σχολείο «Α. Σέμε» των Αγ. Σαράντα, εκεί που στεγάζονται οι ελληνικές τάξεις, με το μεγαλύτερο αριθμό μαθητών απ' όλα τ' άλλα ελληνικά σχολεία. Η αυλή του σχολείου από το πρωί καταπλημμύρισε από εκατοντάδες μαθήτριες και μαθητές, από γονείς και κηδεμόνες, από το δασκαλικό εκπαιδευτικό.

Εννιά τάξεις, από το μεγάλο πλήθος, απαρτίζουν οι ελληνικής καταγωγής μαθητές. Είναι οι τάξεις του ελληνικού σχολειού των Αγ. Σαράντα, που άνοιξε με τόσο κόπο, ύστερα από διαμαρτυρίες, συλλαλητήρια, το 1992, να ξανακλείσει και να ξανανοίξει το 1995 και να συνεχίσει μέχρι σήμερα, σε αντίθεση με άλλα σχολεία που, λόγω της μετανάστευσης των μαθητών, έκλεισαν, όπως στο Μετόχι, στο ΜΤΣ, στη Μπίστρισσα και στα Εξαμίλια.

Από τις ελληνικές τάξεις του σχολείου αυτού βγήκαν δεκάδες εκατοντάδες μαθητές οι οποίοι συνέχισαν τα λύκεια και τα πανεπιστήμια της Αλβανίας και της Ελλάδος και σήμερα ακτινοβολούν σε διάφορα μέρη και θέσεις.

Είναι οι ελληνικές τάξεις που τους άξιζε περισσότερο ενδιαφέρον και μέριμνα απ' όλους τους Φορείς, ειδικά από την Ομόνοια, τόσο για τη στέγασή τους σε ξεχωριστό κτίριο, όσο και την στενή συνεργασία μαζί τους, για να μετατρέπονταν σε παραδειγματικό, πειραματικό σχολείο σε όλη την Ελληνική Κοινότητα και όχι μόνον. Είναι οι ελληνικές τάξεις που σχεδόν κάθε χρόνο έχουν ν' αντιμετωπίσουν δεκάδες προβλήματα, τόσο με την υπόληψή τους στο αλβανικό περιβάλλον, όσο και με την έλλειψη των βιβλίων.

236 είναι ο αριθμός των μαθητών στις εννέα ελληνικές τάξεις του σχολείου αυτού. Είκοσι περισσότεροι από την περσινή σχολική χρονιά. Δεκαπέντε κάθισαν για πρώτη φορά στα θρανία. Μαθητές που παράλληλα με την ικανοποίηση, που ήρθε η μέρα να καθίσουν στα θρανία, διακρίνεις και την απογοήτευση που δεν έχουν ούτε ένα βιβλίο, για να χαρούν, τουλάχιστον.

Η διευθύντρια, μας είπε πως πάντα στις ελληνικές τάξεις τα βιβλία έρχονται με αργοπορία μια έως δύο εβδομάδες. Σύμφωνα με άλλες πηγές οι εβδομάδες θα αντικατασταθούν με μήνες και να δούμε... και οι γονείς προετοιμάζονται να κάνουν φωτοτυπίες τα περσινά βιβλία.

Ποιος, τέλος πάντων, ενδιαφέρεται για τα ελληνικά σχολεία; Η Διεύθυνση Παιδείας; Λίγο της καίγεται γιατί δεν έχει ούτε έναν επιθεωρητή γα τα σχολεία αυτά. Οι διευθυντές των σχολείων; Δεν τους ακούγεται ο λόγος. Η Ομόνοια, που το 'χει στο πρόγραμμά της, τι κάνει; Τα δύο κόμματα που ενδιαφέρονται για τα δίκαια και τα αιτήματα της Ελληνικής Κοινότητας, τι κάνουν;

Ποιος πρέπει να λογοδοτήσει για την απουσία των βιβλίων; Η Ελληνική Πολιτεία; Και βέβαια, αν έχει δεσμευτεί. Η Αλβανική Πολιτεία; Και βέβαια, γιατί το 'χει καθήκον. Πάντως κάποιος να βάλει το χέρι του, γιατί οι γονείς είναι πολύ αγανακτισμένοι και μερικοί είναι έτοιμοι να τα πηγαίνουν στις αλβανικές τάξεις που είναι εφοδιασμένες με βιβλία και άλλο εκπαιδευτικό υλικό.

Ασχολούμαστε με τα «μεγάλα» θέματα, με τα υπουργιλίκια, και αφήνουμε τα πιο ζωτικά, αυτά που ο κόσμος μας έχει ανάγκη καθημερινά. Όχι κύριοι, ο κόσμος μας έχει ανάγκη από τα απλά, τα ζωτικά!!! Μ' αυτά ν' ασχοληθείτε!!!

Στη φώτο η 1η τάξη με τη δασκάλα Θ.Σ. (από συνεργάτη της ΣΦΕΒΑ στη Β. Ήπειρο)

Σημείωση ΣΦΕΒΑ: Πέρα από τα λίγα ελληνικά σχολεία στα αναγνωρισμένα από την Αλβανία ελληνικά χωριά, τις ελληνικές τάξεις μέσα σε αλβανικά σχολεία σε πόλεις όπως το Αργυρόκαστρο και οι Αγ. Σαράντα και ιδιωτικά ελληνοαλβανικά σχολεία όπως ο ΟΜΗΡΟΣ στην Κορυτσά (δείτε εδώ), το πρόβλημα της εκπαίδευσης των Βορειοηπειρωτών παραμένει ουσιαστικά άλυτο. Ως ελάχιστη συνδρομή στα αδέρφια μας, με έξοδα της ΣΦΕΒΑ θα λειτουργήσουν και φέτος φροντιστήρια εκμάθησης ελληνικής γλώσσας στις περιοχές των Αγ. Σαράντα, Αργυροκάστρου, Πρεμετής και Κορυτσάς.

ΠΗΓΗ

Η ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΩΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Τοῦ Μα­νό­λη Γ. Δρετ­τά­κη*

Γιὰ τὰ ὅ­σα θὰ ἀ­να­φερ­θοῦν στὴ συ­νέ­χεια ἀ­να­λυ­τι­κὰ ἀ­παι­τοῦν­ται δύ­ο ἐ­πι­ση­μάν­σεις: (α) Πολ­λά, ὑ­πῆρ­χαν καὶ πρὶν ἀ­πὸ τὸν πό­λε­μο καὶ συ­νε­χί­στη­καν ἢ/καὶ δι­ογ­κώ­θη­καν τὴν πε­ρί­ο­δο στὴν ὁ­ποί­α ἀ­να­φε­ρό­μα­στε καὶ (β) ὅ­πως συμ­βαί­νει πάν­το­τε, στὰ ὅ­σα συ­νέ­βη­σαν καὶ στὰ ὅ­σα συμ­βαί­νουν, ὑ­πάρ­χουν φω­τει­νὲς ἐ­ξαι­ρέ­σεις πού, ὅ­μως, ἐ­πι­βι­ώ­νουν τὸν κα­νό­να.

Γιὰ τὰ πε­ρισ­σό­τε­ρα ἀ­πὸ τὰ ὅ­σα δει­νὰ ὑ­πο­φέ­ρει σή­με­ρα ἡ με­γά­λη πλει­ο­νό­τη­τα τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ καὶ γιὰ πολ­λὰ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τῆς νο­ο­τρο­πί­ας καὶ τῆς συμ­πε­ρι­φο­ρᾶς ποὺ ἐ­πι­κρα­τεῖ σὲ ἕ­να με­γά­λο τμῆ­μα του, τὴν κύ­ρια εὐ­θύ­νη, ἔ­χουν οἱ πο­λι­τι­κοὶ ποὺ ἀ­νή­κουν στὰ κόμ­μα­τα ποὺ κυ­βέρ­νη­σαν καὶ κυ­βερ­νοῦν καὶ σή­με­ρα τὴ χώ­ρα, χω­ρὶς νὰ εἶ­ναι ἀ­μέ­το­χα εὐ­θυ­νῶν καὶ ἐ­κεῖ­να ποὺ δὲν ἄ­σκη­σαν πο­τὲ ἐ­ξου­σί­α καὶ ἕ­να με­γά­λο τμῆ­μα τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ. Οἱ πο­λι­τι­κοί, καὶ ἰ­δι­αί­τε­ρα ἐ­κεῖ­νοι τῶν κομ­μά­των ποὺ κυ­βέρ­νη­σαν τὴ χώ­ρα, σὲ πολ­λὰ ζη­τή­μα­τα προ­τάσ­σουν ἀν­τὶ τὸ ἐ­θνι­κό, τὸ κομ­μα­τι­κὸ ἤ, ἀ­κό­μα καὶ τὸ προ­σω­πι­κό τους συμ­φέ­ρον.

Οἱ πο­λι­τι­κοὶ τῶν δύ­ο κομ­μά­των ἐ­ξου­σί­ας ἄλ­λα ὑ­πό­σχον­ται προ­ε­κλο­γι­κά, μὲ στό­χο νὰ ἀ­πο­σπά­σουν ὅ­σο τὸ δυ­να­τὸν πε­ρισ­σό­τε­ρες ψή­φους, καὶ ἄλ­λα πράτ­τουν με­τε­κλο­γι­κά. Πολ­λὲς φο­ρὲς αὐ­τὰ ποὺ πράτ­τουν με­τε­κλο­γι­κὰ εἶ­ναι δι­α­με­τρι­κὰ ἀν­τί­θε­τα ἀ­πὸ αὐ­τὰ ποὺ ὑ­πο­σχέ­θη­καν προ­ε­κλο­γι­κά. Καὶ αὐ­τά, ὅ­μως, ποὺ πράτ­τουν με­τε­κλο­γι­κά, ὑ­πάρ­χουν πε­ρι­πτώ­σεις ποὺ τὰ ἀλ­λά­ζουν πρὸς τὸ χει­ρό­τε­ρο. Αὐ­τὴ ἡ «πρα­κτι­κὴ» ὑ­πῆρ­χε καὶ προ­πο­λε­μι­κά, ἀλ­λὰ ὄ­χι μό­νο δι­α­τη­ρή­θη­κε με­τα­πο­λε­μι­κά, ἀλ­λὰ σὲ ὁ­ρι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις χει­ρο­τέ­ρευ­σε.

Σὲ ὅ,τι ἀ­φο­ρᾶ τὶς σχέ­σεις του μὲ τοὺς ἐ­κλο­γεῖς του, ὁ βα­σι­κὸς τρό­πος μὲ τὸ ὁ­ποῖ­ο λει­τουρ­γεῖ τὸ κόμ­μα ποὺ κερ­δί­ζει τὶς ἐ­κλο­γὲς καὶ σχη­μα­τί­ζει κυ­βέρ­νη­ση, εἶ­ναι τὸ ρου­σφέ­τι μὲ δι­ο­ρι­σμοὺς σὲ δι­ά­φο­ρες δη­μό­σι­ες ὑ­πη­ρε­σί­ες ἢ δη­μό­σι­ες ἐ­πι­χει­ρή­σεις καὶ ὀρ­γα­νι­σμοὺς τῶν «ἡ­με­τέ­ρων», ἀ­νε­ξάρ­τη­τα ἀ­πὸ τὸ ἂν εἶ­ναι οἱ κα­λύ­τε­ροι γιὰ τὶς θέ­σεις ποὺ κα­τα­λαμ­βά­νουν. Σὲ λί­γες πε­ρι­πτώ­σεις δι­ο­ρί­ζον­ται πρό­σω­πα ποὺ ἀ­νή­κουν στὴν «ἄλ­λη» πλευ­ρὰ. Ἄλ­λοι τρό­ποι εἶ­ναι οἱ δι­α­φό­ρων εἰ­δῶν πα­ρο­χὲς καὶ «δι­ευ­κο­λύν­σεις», πά­λι σὲ «ἡ­με­τέ­ρους». Ὅ­πως εἶ­ναι φυ­σι­κὸ αὐ­τοῦ τοῦ εἴ­δους ἡ πο­λι­τι­κὴ δια­ιρεῖ τὸ λα­ὸ σὲ εὐ­νο­ού­με­νους καὶ μή, δη­λα­δὴ συ­νε­χί­ζει τὸ δι­χα­σμό, καί, γε­νι­κό­τε­ρα, βλά­πτει τὸ ἐ­θνι­κὸ συμ­φέ­ρον.

Ἡ ἴ­δια πο­λι­τι­κή, μὲ τὸ δι­ο­ρι­σμὸ σὲ καί­ρι­ες θέ­σεις ὄ­χι τῶν κα­λύ­τε­ρων καὶ εἰ­δι­κῶν, ἀλ­λὰ τῶν «ἡ­με­τέ­ρων», μὲ ἀ­πό­λυ­ση τῶν «ἡ­με­τέ­ρων» τοῦ κόμ­μα­τος ποὺ ἡτ­τή­θη­κε στὶς ἐ­κλο­γές, ἐ­νῷ τὶς θέ­σεις αὐ­τὲς θὰ ἔ­πρε­πε νὰ τὶς κα­τέ­χουν ἀ­κέ­ραι­α καὶ ἱ­κα­νὰ στε­λέ­χη. Ἡ πο­λι­τι­κὴ αὐ­τὴ τῶν δύ­ο κομ­μά­των ἐ­ξου­σί­ας στε­ρεῖ τὴν πο­λι­τεί­α ἀ­πὸ τὰ στε­λέ­χη τὰ ὁ­ποῖ­α ὑ­πάρ­χουν, ἀλ­λὰ συμ­βαί­νει νὰ μὴν εἶ­ναι ὀ­πα­δοὶ κομ­μά­των. Ἡ πο­λι­τι­κὴ δι­ο­ρι­σμοῦ «ἡ­με­τέ­ρων» τό­σο σὲ καί­ρι­ες ὅ­σο σὲ ὅ­λες τὶς ἄλ­λες θέ­σεις ποὺ προ­α­να­φέρ­θη­καν, καλ­λι­ερ­γεῖ καὶ τὴ δι­α­φθο­ρά, δε­δο­μέ­νου κα­θι­στᾶ τούς δι­ο­ρι­ζό­με­νους συ­νε­νό­χους τῶν δι­ο­ρι­ζόν­των, σὲ μί­α δι­α­δι­κα­σί­α, ποὺ ἂν δὲν εἶ­ναι πα­ρά­νο­μη, ὁ­πωσ­δή­πο­τε κα­ταρ­γεῖ τὴν ἀ­πὸ τὸ Σύν­ταγ­μα ἐ­πι­βαλ­λό­με­νη ἰ­σό­τη­τα τῶν πο­λι­τῶν.

Σὲ κυ­βερ­νη­τι­κὸ ἐ­πί­πε­δο οἱ πε­λα­τεια­κὲς σχέ­σεις παίρ­νουν καὶ τὴ μορ­φὴ δι­α­πλο­κῆς μὲ τὰ με­γά­λα οἰ­κο­νο­μι­κὰ συμ­φέ­ρον­τα μὲ τὴν προ­νο­μια­κὴ ἀ­νά­θε­ση δη­μό­σι­ων ἔρ­γων ἢ κρα­τι­κῶν προ­μη­θει­ῶν ἔ­ναν­τι οἰ­κο­νο­μι­κῆς καὶ ἄλ­λης μορ­φῆς στή­ρι­ξη τοῦ κυ­βερ­νῶν­τος κόμ­μα­τος ἤ, ἀ­κό­μα καὶ χρη­μα­τι­σμοῦ Ὑ­πουρ­γῶν ἢ/καὶ ἄλ­λων ἀ­νώ­τα­των κυ­βερ­νη­τι­κῶν στε­λε­χῶν. Οἱ πα­ρά­νο­μες αὐ­τὲς συ­ναλ­λα­γὲς σπά­νια ἀ­πο­κα­λύ­πτον­ται καὶ ὅ­ταν ἀ­πο­κα­λυ­φθοῦν στὴ συν­τρι­πτι­κή τους πλει­ο­νό­τη­τα ἀ­φή­νουν ἀ­τι­μώ­ρη­τους τούς ἐ­νό­χους Ὑ­πουρ­γοὺς μὲ βά­ση, δυ­στυ­χῶς, σχε­τι­κὴ δι­ά­τα­ξη τοῦ Συν­τάγ­μα­τος.

Τὰ ὅ­σα προ­α­να­φέρ­θη­καν μέ­χρι τὸ 1981 γί­νον­ταν ἀ­πὸ τὰ γρα­φεῖ­α Ὑ­πουρ­γῶν, Ὑ­φυ­πουρ­γῶν, Βου­λευ­τῶν καὶ κομ­μα­ταρ­χῶν τοῦ κυ­βερ­νῶν­τος κόμ­μα­τος. Με­τὰ τὸ 1981, ἀν­τὶ νὰ πα­τα­χθοῦν καὶ ἐ­κλεί­ψουν, ὅ­πως εἶ­χε ὑ­πο­σχε­θεῖ τὸ κόμ­μα ποὺ ἀ­νῆλ­θε τό­τε στὴν κυ­βέρ­νη­ση, ὄ­χι μό­νο συ­νε­χί­στη­καν, ἀλ­λὰ δι­ογ­κώ­θη­καν, ἐ­πε­κτά­θη­καν καὶ συ­στη­μα­το­ποι­ή­θη­καν τὴ δε­κα­ε­τί­α τοῦ ᾿80. Πιὸ συγ­κε­κρι­μέ­να: τὰ ρου­σφέ­τια, ἐ­κτὸς ἀ­πὸ τὰ γρα­φεῖ­α τῶν πο­λι­τι­κῶν ποὺ τὰ συ­νέ­χι­σαν, ἄρ­χι­σαν νὰ γί­νον­ται καὶ ἐ­ξα­κο­λου­θοῦν νὰ γί­νον­ται καὶ ἀ­πὸ τὶς κομ­μα­τι­κὲς ὀρ­γα­νώ­σεις ποὺ ἱ­δρύ­θη­καν καὶ ἀ­πὸ τὰ δύ­ο κόμ­μα­τα ἀ­πὸ τὸ 1981 καὶ οἱ ὁ­ποῖ­ες δὲν ὑ­πῆρ­χαν τὶς προ­η­γού­με­νες δε­κα­ε­τί­ες, αὐ­ξά­νον­τας τὴ δι­α­φθο­ρά. Οἱ ὀρ­γα­νώ­σεις αὐ­τὲς εἶ­χαν καὶ ἔ­χουν, ἐ­πι­πλέ­ον, ἀ­πο­φα­σι­στι­κὸ λό­γο καὶ στὸ δι­ο­ρι­σμὸ «ἡ­με­τέ­ρων» σὲ ὑ­ψη­λὲς δι­οι­κη­τι­κὲς σχέ­σεις τό­σο στὸν κυ­βερ­νη­τι­κὸ μη­χα­νι­σμὸ ὅ­σο καὶ στὶς δη­μό­σι­ες ἐ­πι­χει­ρή­σεις καὶ ὀρ­γα­νι­σμούς. Μὲ τὸν τρό­πο αὐ­τὸ τὰ δύ­ο κόμ­μα­τα ἐ­ξου­σί­ας προ­κά­λε­σαν νέ­ο δι­χα­σμὸ στὸ λα­ὸ σὲ «πρά­σι­νους» καὶ «γα­λά­ζιους». Ἐ­κτὸς ἀ­πὸ τὰ κόμ­μα­τα ἐ­ξου­σί­ας, κομ­μα­τι­κὲς ὀρ­γα­νώ­σεις εἶ­χαν ἢ ἵ­δρυ­σαν καὶ τὰ μι­κρό­τε­ρα κόμ­μα­τα.

Εἰ­δι­κὲς κομ­μα­τι­κὲς ὀρ­γα­νώ­σεις ἱ­δρύ­θη­καν καὶ στὸ συν­δι­κα­λι­στι­κό, συ­νε­ται­ρι­στι­κό, πο­λι­τι­στι­κὸ το­μέ­α, στὰ ΑΕΙ καὶ ΤΕΙ, τοὺς ἐ­πι­στη­μο­νι­κοὺς καὶ συλ­λό­γους κ.λπ. μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα νὰ κομ­μα­τι­κο­ποι­η­θοῦν ὅ­λοι αὐ­τοὶ οἱ το­μεῖς τῆς ζω­ῆς τοῦ τό­που καὶ νὰ ἀλ­λοι­ω­θεῖ ὁ προ­ο­ρι­σμός τους καὶ σὲ ὁ­ρι­σμέ­νες φο­ρὲς νὰ ἐμ­πο­δι­στεῖ ἡ λει­τουρ­γί­α τους. Ἰ­δι­αί­τε­ρα ἔν­το­νες ἦ­ταν οἱ ἀν­τι­πα­ρα­θέ­σεις τῶν κομ­μα­τι­κῶν συλ­λό­γων μὲ πα­ρεμ­βά­σεις στὶς ἐ­κλο­γὲς σὲ ὅ­λα τὰ ἐ­πί­πε­δα καὶ δι­α­πλο­κή, δυ­στυ­χῶς, μὲ ὁ­ρι­σμέ­να μέ­λη τοῦ δι­δα­κτι­κοῦ προ­σω­πι­κοῦ τῶν ΑΕΙ καὶ ΤΕΙ. Ἡ κα­τά­στα­ση αὐ­τὴ προ­κά­λε­σε καὶ προ­κα­λεῖ θλι­βε­ρὲς κα­τα­στά­σεις καὶ συ­νέ­βα­λε καὶ συμ­βάλ­λει στὴν ὑ­πο­βάθ­μι­ση τῶν σπου­δῶν.

Ἡ κομ­μα­το­κρα­τί­α σὲ συν­δυα­σμὸ μὲ τὶς πε­λα­τεια­κὲς σχέ­σεις καὶ τὴ δι­α­πλο­κὴ τῶν κομ­μά­των ἐ­ξου­σί­ας κα­τάρ­γη­σε, οὐ­σι­α­στι­κά, παν­τοῦ τὴν ἀ­ξι­ο­κρα­τί­α καὶ εὐ­νό­η­σε τοὺς δι­ο­ρι­σμούς, τὶς ἐ­κλο­γές, προ­α­γω­γὲς καὶ γε­νι­κὰ εὐ­νο­ϊ­κὴ με­τα­χεί­ρι­ση τῶν ὀ­πα­δῶν τῶν κομ­μά­των ἐ­ξου­σί­ας καὶ ἰ­δι­αί­τε­ρα τοῦ κόμ­μα­τος ποὺ κέρ­δι­ζε, ἑ­κά­στο­τε, τὶς ἐ­κλο­γές. Στὴν κομ­μα­το­κρα­τί­α καὶ τὴν ἀ­να­ξι­ο­κρα­τί­α συ­νέ­βα­λαν καὶ οἱ κομ­μα­τι­κὲς ὀρ­γα­νώ­σεις τῶν κομ­μά­των ποὺ δὲν κυ­βέρ­νη­σαν τὴ χώ­ρα, μὲ πα­ρεμ­βά­σεις σὲ το­μεῖς ὅ­που εἶ­χαν ἢ ἔ­χουν τὴν πλει­ο­ψη­φί­α.

Ἡ δι­α­χρο­νι­κὴ δι­α­φθο­ρὰ σὲ κυ­βερ­νη­τι­κὸ ἐ­πί­πε­δο δι­α­χέ­ε­ται ἀ­πὸ τὰ ὑ­ψη­λὰ κυ­βερ­νη­τι­κὰ κλι­μά­κια στὰ με­σαῖ­α ἢ καὶ κα­τώ­τε­ρα στε­λέ­χη τῆς δη­μό­σιας δι­οί­κη­σης ἢ τῶν δη­μό­σι­ων ἐ­πι­χει­ρή­σε­ων καὶ ὀρ­γα­νι­σμῶν, τὰ ὁ­ποῖ­α με­τέ­χουν σὲ ἢ/καὶ καλ­λι­ερ­γοῦν πα­ρά­νο­μες συ­ναλ­λα­γὲς μὲ με­γά­λες ἢ μι­κρὲς ἐ­πι­χει­ρή­σεις οἱ ὁ­ποῖ­οι εἴ­τε δὲν κα­τα­βάλ­λουν, εἴ­τε κα­τα­βάλ­λουν ἕ­να μι­κρὸ μέ­ρος ἀ­πὸ τοὺς ἀ­να­λο­γοῦν­τες φό­ρους στὸ Δη­μό­σιο ἢ τὶς εἰ­σφο­ρὲς στὰ ἀ­σφα­λι­στι­κὰ τα­μεῖ­α, αὐ­ξά­νον­τας τὴ φο­ρο­δι­α­φυ­γὴ καὶ εἰ­σφο­ρο­δι­α­φυ­γή. Φυ­σι­κὰ στὶς πα­ρά­νο­μες αὐ­τὲς συ­ναλ­λα­γὲς συ­νέ­νο­χες εἶ­ναι καὶ οἱ ἐ­πι­χει­ρή­σεις ποὺ συμ­με­τέ­χουν σ᾿ αὐ­τές. Πα­ρ᾿ ὅ­λα αὐ­τά, λό­γῳ τό­σο τῆς συ­νε­νο­χῆς τῶν με­τε­χόν­των ὅ­σο καὶ τῆς ἔλ­λει­ψης ἐ­λέγ­χων σπά­νια ἀ­πο­κα­λύ­πτον­ται, ἐ­νῷ οἱ ἔ­νο­χοι σπα­νι­ό­τα­τα φτά­νουν στὴ δι­και­ο­σύ­νη, καὶ πολ­λὲς φο­ρὲς ἀ­θω­ώ­νον­ται. Ταυ­τό­χρο­να, μέ­σα σ᾿ αὐ­τὴ τὴν ἀ­πα­ρά­δε­κτη κα­τά­στα­ση, ὅ­σοι ἀ­γω­νί­ζον­ται νὰ ὑ­πη­ρε­τή­σουν τὸ δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον, ἂν δὲν δι­ώ­κον­ται καὶ τι­μω­ροῦν­ται, ἀ­δρα­νο­ποι­οῦν­ται ἤ, ἀ­παυ­δι­σμέ­νοι καὶ ἀρ­νού­με­νοι νὰ γί­νουν ὄρ­γα­να τῶν κρα­τούν­των στὶς πα­ρά­νο­μες πρά­ξεις τους, πα­ραι­τοῦν­ται.

Φο­ρο­δι­α­φυ­γὴ ἐ­κτὸς ἀ­πὸ τὶς ἐ­πι­χει­ρή­σεις γί­νε­ται καὶ ἀ­πὸ ἰ­δι­ῶ­τες ἐ­παγ­γελ­μα­τί­ες (για­τρούς, μη­χα­νι­κούς, δι­κη­γό­ρους κ.λ.π.) οἱ ὁ­ποῖ­οι, ἐ­κτὸς ἀ­πὸ τὶς νό­μι­μες ἀ­μοι­βὲς ζη­τοῦν καὶ παίρ­νουν ἀ­πὸ τοὺς πε­λά­τες τους ἐ­πι­πλέ­ον πο­σὰ ποὺ δὲν τὰ δη­λώ­νουν καὶ τὰ ὁ­ποῖ­α μέ­νουν ἀ­φο­ρο­λό­γη­τα. Φο­ρο­δι­α­φυ­γή, ὅ­μως, κά­νουν καὶ ὅ­σοι ἐρ­γα­ζό­με­νοι στὸ δη­μό­σιο ἢ τὸν ἰ­δι­ω­τι­κὸ καὶ συν­τα­ξι­οῦ­χοι δη­λώ­νουν μέ­ρος καὶ ὄ­χι τὸ σύ­νο­λο τῶν εἰ­σο­δη­μά­των τους.

Ἡ φο­ρο­δι­α­φυ­γή καὶ εἰ­σφο­ρο­δι­α­φυ­γὴ καὶ ἡ δι­α­φθο­ρά ποὺ τὶς συ­νο­δεύ­ει εἶναι οἱ με­γά­λες μά­στι­γες τῆς χώ­ρας, οἱ ὁ­ποῖ­ες, στε­ρών­τας τὸ κρά­τος ἀ­πὸ πο­λύ­τι­μους πό­ρους, αὐ­ξά­νουν τὰ δη­μό­σια ἐλ­λείμ­μα­τα, δι­ογ­κώ­νουν τὸ δη­μό­σιο χρέ­ος καὶ αὐ­ξά­νουν τὰ προ­βλή­μα­τα ποὺ ἀν­τι­με­τω­πί­ζουν τὰ ἐλ­λειμ­μα­τι­κὰ ἀ­σφα­λι­στι­κὰ τα­μεῖ­α. Ἐ­κτός, ὅ­μως, ἀ­πὸ τὶς πο­λὺ σο­βα­ρὲς αὐ­τὲς δη­μο­σι­ο­νο­μι­κὲς συ­νέ­πει­ες, οἱ μά­στι­γες αὐ­τὲς δι­α­χέ­ουν τὴ δι­α­φθο­ρὰ καὶ δι­α­βρώ­νουν τὸ ἦ­θος ἑ­νὸς εὐ­ρύ­τε­ρου ἀ­ριθ­μοῦ πο­λι­τῶν, ὄ­χι, ὅ­μως, τοῦ συ­νό­λου τοῦ λα­οῦ, ὅ­πως ἰ­σχυ­ρί­ζον­ται ὁ­ρι­σμέ­νοι πο­λι­τι­κοὶ καὶ ἀ­να­λυ­τές.

Τὸν ὑ­περ­δα­νει­σμὸ τοῦ κρά­τους, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἀ­να­φέρ­θη­κε ἀ­να­λυ­τι­κὰ στὸ πρῶ­το τμῆ­μα τοῦ ἄρ­θρου αὐ­τοῦ, μι­μή­θη­καν τό­σο οἱ ἐ­πι­χει­ρή­σεις ὅ­σο καὶ τὰ νοι­κο­κυ­ριά, ὑ­πο­βο­η­θού­με­να ἢ ὑ­πο­κι­νού­με­να ἀ­πὸ τὶς τρά­πε­ζες νὰ δα­νει­στοῦν με­γά­λα πο­σὰ μὲ τὸ ἀ­ζη­μί­ω­το, εἴ­τε γιὰ νὰ ἀ­γο­ρά­σουν σπί­τι, εἴ­τε γιὰ κα­τα­να­λω­τι­κοὺς σκο­πούς, μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα νὰ ὑ­περ­χρε­ω­θοῦν. Λό­γῳ τῆς κρί­σης πολ­λοὶ ἀ­πὸ ὅ­σους δα­νεί­στη­καν, ὅ­πως συμ­βαί­νει καὶ μὲ τὸ κρά­τος, ἀ­δυ­να­τοῦν νὰ ἐ­ξυ­πη­ρε­τή­σουν τὰ δά­νειά τους αὐ­ξά­νον­τας τὰ δι­κά τους προ­βλή­μα­τα καὶ δη­μι­ουρ­γών­τας δυ­σε­πί­λυ­τα προ­βλή­μα­τα στὶς δα­νεί­στρι­ές τους τρά­πε­ζες.

Ὁ κα­τα­να­λω­τι­σμός, ἡ νο­ο­τρο­πί­α καὶ ἡ γε­νι­κό­τε­ρη συμ­πε­ρι­φο­ρὰ ἑ­νὸς ση­μαν­τι­κοῦ τμή­μα­τος τοῦ λα­οῦ μὲ τὶς συγ­κε­κρι­μέ­νες ἐκ­φάν­σεις τους, ποὺ ἀ­να­φέρ­θη­καν στὸ τμῆ­μα αὐ­τὸ τοῦ ἄρ­θρου, καλ­λι­ερ­γή­θη­κε ὅ­λες τὶς προ­η­γού­με­νες δε­κα­ε­τί­ες καὶ δι­ογ­κώ­θη­κε τὰ τε­λευ­ταῖα χρό­νια. Καί, ὅ­πως εἶ­ναι φυ­σι­κό, ἐ­πη­ρε­ά­στη­καν ση­μαν­τι­κὰ καὶ ἀ­πὸ τὴν παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­ση, τὴν τε­χνο­λο­γί­α καὶ τὴν ἐ­πι­κρά­τη­ση τῆς ἐ­λεύ­θε­ρης ἀ­γο­ρᾶς.

Τέ­λος, ὁ­ρι­σμέ­νοι νό­μοι πού ψη­φί­στη­καν καὶ ἀ­πο­φά­σεις πού ἐ­λή­φθη­σαν ἀ­πὸ τὶς κυ­βερ­νή­σεις τῶν κομ­μά­των ἐ­ξου­σί­ας ὅ­σο καὶ δη­λώ­σεις πού ἔ­γι­ναν καὶ γί­νον­ται τό­σο ἀ­πὸ στε­λέ­χη τους ὅ­σο καὶ στε­λέ­χη ἄλ­λων κομ­μά­των στό­χο εἶ­χαν καὶ ἔ­χουν τὴν ἀ­πο­δυ­νά­μω­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ἀ­νά­λο­γες πρά­ξεις καὶ δη­λώ­σεις ὑ­πο­νο­μεύ­ουν τὸν πα­τρι­ω­τι­σμὸ τῶν Ἑλ­λή­νων καὶ ἀλ­λοι­ώ­νουν τὴν Ἑλ­λη­νι­κὴ ἱ­στο­ρί­α καὶ γλῶσ­σα. Συ­νο­λι­κὰ ὅ­λες αὐ­τὲς οἱ ἐ­νέρ­γει­ες ὑ­πο­σκά­πτουν τὰ θε­μέ­λια τοῦ Ἔ­θνους.

Ἡ ρα­γδαί­α ἐ­πι­δεί­νω­ση τῶν πα­θο­γε­νει­ῶν τῆς χώ­ρας καὶ οἱ συ­νέ­πει­ές της τὴν πε­ρί­ο­δο 1945-2012 κα­θὼς καὶ οἱ λό­γοι ποὺ ὅ­τι τὴν προ­κά­λε­σαν, ἔ­χουν μί­α βα­θύ­τε­ρη κοι­νὴ αἰ­τί­α. Πρό­κει­ται γιὰ τὴ στα­δια­κὴ ἔκ­πτω­ση ἢ καὶ ἐγ­κα­τά­λει­ψη θε­με­λια­κῶν ἀ­ξι­ῶν καὶ τὴν ἔλ­λει­ψη σε­βα­σμοῦ καὶ ἀ­πα­ξί­ω­ση θε­σμῶν ποὺ στη­ρί­ζουν τὴν κοι­νω­νί­α. Στὴν κα­θο­δι­κὴ καὶ δι­α­βρω­τι­κὴ αὐ­τὴ πο­ρεί­α τῆς χώ­ρας πρω­το­στά­τη­σαν καὶ πρω­το­στα­τοῦν οἱ πο­λι­τι­κοί, τοὺς ὁ­ποί­ους, ἀ­κο­λού­θη­σε καὶ ἀ­κο­λου­θεῖ, δυ­στυ­χῶς, ἕ­να ση­μαν­τι­κὸ τμῆ­μα τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ ὄ­χι, ὅ­μως, τὸ σύ­νο­λό του. Μό­νο ἂν συ­νει­δη­το­ποι­η­θεῖ αὐ­τὴ ἡ βα­σι­κὴ αἰ­τί­α καὶ κα­τα­βλη­θεῖ συ­νε­χὴς καὶ ἐρ­γώ­δης προ­σπά­θεια ἀ­πο­κα­τά­στα­σης τῶν ἀ­ξι­ῶν καὶ σε­βα­σμοῦ τῶν θε­σμῶν, θὰ κα­τα­στεῖ δυ­να­τὸ τὸ ξε­πέ­ρα­σμα τῆς ση­με­ρι­νῆς κρί­σης καὶ ἡ ἐ­πά­νο­δος τῆς χώ­ρας σὲ μί­α πο­ρεί­α πραγ­μα­τι­κῆς ἀ­νόρ­θω­σης. Γιὰ νὰ ὑ­πάρ­ξει, ὅ­μως, αὐ­τὴ ἡ προ­σπά­θεια ἀ­παι­τεῖ­ται ἐ­πι­στρο­φὴ καὶ στή­ρι­ξη στὶς ρί­ζες τοὺς Ἔ­θνους: τὴν πί­στη καὶ τὴν πα­ρά­δο­ση.

       ________

*Ὁ Μα­νό­λης Γ. Δρετ­τά­κης εἶ­ναι τέ­ως: Ἀν­τι­πρό­ε­δρος

   τῆς Βου­λῆς, Ὑ­πουρ­γὸς καὶ Κα­θη­γη­τὴς τῆς ΑΣΟΕΕ.

πηγή

Συνεχίζεται ο κατήφορος του περιοδικού «Θεολογία»

Το νέο τεύχος του περιοδικού «Θεολογία» αποτελεί για μια ακόμη φορά «αποκάλυψη» της οικουμενιστικής μετάλλαξης του. Το τεύχος Απριλίου-Ιουνίου 2013 που μόλις κυκλοφόρησε φιλοξενεί αφιέρωμα με θέμα«Ορθόδοξη Θεολογία και διαθρησκειακός διάλογος-Μέρος Α΄». Το μεγαλύτερο μέρος του είναι γεμάτο από άρθρα γνωστών πρωταγωνιστών της οικουμενι(στι)κής κίνησης όπως οι Μητροπολίτες Περγάμου Ιωάννης και Μεσσηνίας Χρυσόστομος, οι καθηγητές Πέτρος Βασιλειάδης και Γεώργιος Μαρτζέλος και άλλοι πολλοί γνωστοί στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Χαρακτηριστικοί είναι και οι τίτλοι των άρθρων της Αγγελικής Ζιάκα («Για μια θεολογία των Θρησκειών. Γεννάδιος Σχολάριος και ο συμφιλιωτικός του λόγος με το Ισλάμ») και του π. Λάμπρου Καμπερίδη («Ησυχασμός και Σουφισμός») που επιχειρούν να ανακαλύψουν σημεία «συνάντησης» του ισλαμισμού με το χριστιανισμό!

Οι «θεολογικές» ακροβασίες θα προξενούσαν απλώς γέλιο αν τα πράγματα στην εποχή μας δεν ήταν τόσο σοβαρά.

Για τους γνωρίζοντες πατερική θεολογία ο οικουμενισμός αποτελεί αίρεση, και μάλιστα παναίρεση, και οι υπηρέτες του κινούνται προφανώς με τη θέλησή τους έξω από τα όρια που έθεσαν οι άγιοι Πατέρες. Αλλά και όσοι αγνοούν την πατερική θεολογία γνωρίζουν καλά από τα ΜΜΕ τις δολοφονικές επιθέσεις που εξαπολύουν στις μέρες μας οι ανά τον κόσμο ακραίοι ισλαμιστές εναντίον Χριστιανών αλλά και όλων όσων παραβιάζουν τις αρχές του Κορανίου εκτελώντας εν ψυχρώ μοναχούς και λαϊκούς χριστιανούς, κόβοντας τα κεφάλια ή πυροβολώντας άνδρες, γυναίκες ακόμη και ανήλικα μικρά παιδιά. Τα σχετικά βίντεο κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Μέσα σε αυτό λοιπόν τον ανελέητο ισλαμικό διωγμό κατά πάντων των «απίστων», είναι τουλάχιστον προκλητικό ή μάλλον ανεπίτρεπτο οι οικουμενιστές να τείνουν χείρα φιλίας και αλληλοκατανόησης στους ισλαμιστές, να δωρίζουν κοράνια, να ανακαλύπτουν «συμφιλιωτικούς» λόγους Χριστιανών και Ισλαμιστών ή κοινά σημεία ορθόδοξης άσκησης και μουσουλμανικού σουφισμού.

Και όλα τα παραπάνω να φιλοξενούνται όχι μόνο στις γνωστές Ακαδημίες και τα οικουμενιστικά συμπόσια και συνέδρια αλλά στο επιστημονικό περιοδικό της Εκκλησίας της Ελλάδος! Η ευθύνη ξεπερνά πλέον το πρόσωπο του Διευθυντή του περιοδικού που χαράζει τη δική του και των ομοφρόνων του γραμμή και πορεία μέσα στις σελίδες του περιοδικού. Η ευθύνη βαρύνει πλέον τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο αλλά και τα μέλη της Ιεραρχίας που θα πρέπει να λάβουν επιτέλους αποφάσεις για το μέλλον και την πορεία των επισήμων εντύπων της Εκκλησίας.

Ήδη κάποιοι Ιεράρχες έχουν εκφράσει τις αντιρρήσεις τους με τελευταίο ίσως τον Μητροπολίτη Φιλίπππων Προκόπιο ο οποίος σε κείμενο του για το μάθημα των Θρησκευτικών το οποίο ανέπτυξε μέσα στη Σύνοδο τον περασμένο Νοέμβριο μεταξύ άλλων σημείωνε: «Τώρα ἀνακάλυψεν την πολυπολιτισμικότητα καί τόν πολυθρησκειακόν χαρακτῆρα τῆς Χώρας μας ὁ ἐπί σειράν ἐτῶν Σύμβουλος τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου; Καί θά ἦσαν ἀνεκτά ὅσα ἀπό τήν ἐλευθέραν θρησκευτικήν συνείδησιν ὑπαγορεύονται, ἀλλά πῶς συμβιβάζονται μέ τήν διευθυντικήν θέσιν του εἰς τήν «Θεολογίαν», τήν ἐπίσημον ἔκδοσιν τῆς τριμηνιαίας ἐπιστημονικῆς ἐκδόσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Ἀσύμβατοι προσωπικαί ἀπόψεις πρός τήν ἀνατεθεῖσαν διακονίαν, τήν ὁποίαν σπουδαῖαι ἀκαδημαϊκαί προσωπικότητες ὑπηρέτησαν καί ἐκλέισαν».

πηγή

Ὁ λόγος ὁ καλός καί τούς κακούς τούς κάνει καλούς ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ: Ὁ λόγος ὁ καλός καί τούς κακούς τούς κάνει καλούς

Ἔλεγαν γιά τόν Ἀββᾶ Μακάριο τόν Αἰγύπτιο, ὅτι ἀνέβαινε κάποτε ἀπό τήν Σκήτη στό ὄρος τῆς Νητρίας. Καί σάν πλησίασε στόν τόπο, εἶπε στόν μαθητή του:

            -Προχώρα λιγάκι.

            Καί ἐνῶ ἐκεῖνος προχωροῦσε, συναντᾶ ἕναν ἱερέα τῶν εἰδωλολατρῶν.  Καί τοῦ φώναξε δυνατά ὁ ἀδελφός:

            -Ἔ, δαίμονα, ποῦ τρέχεις;

            Γυρίζει τότε ἐκεῖνος, τόν χτυπᾶ καί τόν ἀφήνει μισοπεθαμένο. Καί σηκώνοντας τό ξύλο, ἔτρεχε.

            Σάν προχώρησε δέ λίγο, τόν συναντᾶ ὁ Ἀββᾶς Μακάριος, καθώς ἔτρεχε.     

            Καί τοῦ λέγει:

            -Εἴθε νά σωθεῖς, εἴθε νά σωθεῖς, δουλευτάρη.

            Ἀπόρησε ἐκεῖνος καί ἦλθε σέ συναίσθηση καί εἶπε:

            -Τί καλό εἶδες σέ μένα καί μέ προσφώνησες ἔτσι;

            Τοῦ λέει ὁ γέροντας:

            -Ἐπειδή σέ εἶδα νά κοπιάζεις, χωρίς ὅμως νά γνωρίζεις ὅτι μάταια κοπιάζεις.

            Τοῦ λέει ἐκεῖνος:

-Κι ἐγώ κατανύχθηκα μέ τό χαιρετισμό σου, καί πληροφορήθηκα ὅτι εἶσαι μέ το μέρος τοῦ Θεοῦ. Ἐνῶ ἕνας ἄλλος κακός μοναχός μέ συνάντησε καί μ' ἔβρισε. Κι ἐγώ τόν χτύπησα πολύ καί σχεδόν τόν ἄφησα πεθαμένο.

            Κατάλαβε τότε ὁ γέροντας ὅτι πρόκειται γιά τόν μαθητή του. Κι ὁ ἱερέας ἔπιασε τά πόδια του καί τοῦ ἔλεγε:

            -Δέν σ' ἀφήνω, ἄν δέν μέ κάνεις μοναχό.

            Καί ἦλθαν ἐκεῖ ὅπου βρισκόταν ὁ μαθητής του, τόν φορτώθηκαν καί τόν πῆγαν στήν ἐκκλησία τοῦ ὄρους. Εἶδαν μαζί του τόν ἱερέα οἱ Πατέρες καί ἔμειναν ἄναυδοι. Τόν ἔκαναν μοναχό καί τότε πολλοί ἀπό τούς Ἕλληνες (εἰδωλολάτρες) ἔγιναν ἀπ' αὐτή τήν αἰτία χριστιανοί.  Ἔλεγε στό ἑξῆς ὁ Ἀββᾶς Μακάριος ὅτι ὁ λόγος ὁ κακός καί τούς καλούς τούς κάνει κακούς. Ἐνῶ ὁ λόγος ὁ καλός καί τούς κακούς τούς κάνει καλούς.

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΡΙΑΔΝΗΣ

Γιορτάζουμε σήμερα 18 Σεπτεμβρίου, ημέρα μνήμης της Αγίας Αριάδνης.

Η Αγία Αριάδνη αν και δούλα, ήταν ανώτερη και λαμπρότερη από πολλές κυρίες, δούλες των κοσμικών ματαιοτήτων και των γήινων μολυσμών.

Η Αγία Αριάδνη έζησε στα χρόνια των βασιλέων Αδριανού και Αντωνίνου (117 - 139 μ.Χ.), και έγινε χριστιανή στη πόλη των Προμισέων (ή Πρυμνησού) στο θέμα της Φρυγίας Σαλουταρίας. Όταν το πληροφορήθηκε ο αφέντης της Τέρτυλος, ένας από τους ισχυρότερους πρόκριτους της πόλης, την πίεζε να επανέλθει στην ειδωλολατρία.

Εκείνη όμως επέμενε στην χριστιανική ομολογία της, και στάθηκε αδύνατο να την πείσουν να θυσιάσει στα είδωλα, κατά την ήμερα μάλιστα που γιόρταζε τα γενέθλιά του ο γιος του κυρίου της. Τότε την έδειραν σκληρά και τη βασάνισαν για πολύ, αφού έγδαραν τις σάρκες της με σιδερένια νύχια.

Για να αποφύγει περισσότερες πιέσεις, εγκατέλειψε το σπίτι του κυρίου της. Και ενώ την καταδίωκαν, έπεσε σε γκρεμό όπου και βρήκε τον θάνατο. Άλλες Συναξαριστικές πηγές, αναφέρουν ότι η ίδια η μάρτυς, παρεκάλεσε τον Θεό να ανοίξει μία πέτρα και να την δεχθή στην ρωγμή της. Εκεί μέσα η Αριάδνη ευχαριστώντας τον Θεό παρέδωσε το πνεύμα της. Τους διώκτες της θανάτωσαν με δόρατα άγγελοι Κυρίου.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Τη του Χριστού κυβερνωμένη παλάμη, ουκ εδουλώθης την ψυχήν Αριάδνη, αλλά ελευθέρα γνώμη ηνδραγάθησας, πάσαν γαρ επίνοιαν, του εχθρού καθελούσα, στέφος χαριτόπλοκον, εκ Θεού εκομίσω, ον εκδυσώπει Μάρτυς εκτενώς, ελεηθήναι, τους σε μακαρίζοντας.

Συναξαριστής της 18ης Σεπτεμβρίου

Ὁ Ὅσιος Εὐμένιος ὁ θαυματουργός, ἐπίσκοπος Γορτύνης

 

Ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία ὁ Εὐμένιος ὑπέβαλλε τὸν ἑαυτό του σὲ πολλὲς σκληραγωγίες καὶ ἀσκήσεις.

Ἡ ἐγκράτεια ἦταν ἐκείνη ποὺ τὸν διέκρινε περισσότερο, διότι στὸ μυαλό του εἶχε πάντα τὴν συμβουλὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, «πᾷς ὁ ἀγωνιζόμενος πάντα ἐγκρατεύεται». Καθένας, δηλαδή, ποὺ ἀγωνίζεται, ἐγκρατεύεται σὲ ὅλα, ἀκόμα καὶ στὴν τροφὴ καὶ στὸ ποτό, προκειμένου νὰ πετύχει τὸν πνευματικό του σκοπό. Καὶ ὁ Εὐμένιος, ἀκολουθώντας τὰ λόγια τοῦ θεόπνευστου Ἀποστόλου, πέτυχε.

Ἀξιώθηκε νὰ ἱερωθεῖ καὶ νὰ γίνει ἐπίσκοπος Γορτύνης στὴν Κρήτη. Ἀπὸ τὴν νέα του θέση, ἡ ἀρετή του ἔλαμψε ἀκόμα περισσότερο καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε τὴν χάρη καὶ τὴν δύναμη νὰ θαυματουργεῖ.

Καὶ ὅπως ἀναφέρει ἡ παράδοση, μία φορὰ μὲ ἀναμμένες λαμπάδες κατέκαυσε ἕναν δράκοντα, ποὺ ὅρμησε ἐναντίον του.

Ἔπειτα ὁ Εὐμένιος πῆγε στὴ Ρώμη, ὅπου μὲ τὴν θεία του διδασκαλία καὶ μὲ θαύματα στερέωσε τοὺς πιστούς. Ποθώντας, ὅμως, περισσότερη σκληραγωγία καὶ ἄσκηση, πῆγε στὴ Θηβαΐδα τῆς Ἄνω Αἰγύπτου, κοντὰ στοὺς μεγάλους ἀσκητές.

Ἐκεῖ παρέδωσε καὶ τὸ πνεῦμα του στὸ Θεό. Τὸ δὲ λείψανό του μεταφέρθηκε καὶ θάφτηκε μὲ τιμὲς στὴν ἕδρα τῆς ἐπισκοπῆς του, στὴν Κρήτη.

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ταχὺν προμηθέα σέ, καὶ ἀρωγὸν εὐμενῆ, κεκτήμεθα Ὅσιε ὡς τοῦ Χριστοῦ μιμητήν, Εὐμένιε ἔνδοξε, σὺ γὰρ ἀναβλυστάνων, συμπαθείας τὰ ρεῖθρα, βρύεις τὴ Ἐκκλησία, Ἰαμάτων πελάγη. Ἀλλὰ καὶ τοὶς τιμώσι σέ, σκέπη γενήθητι.

Κοντάκιον Ἦχος β'. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Φωτὶ θεϊκῶ, ἑλλαμφθεῖς παμμακάριστε, φωτίζεις ἠμᾶς, τοὺς πόθω ἀνυμνοῦντάς σου, τὴν σεπτὴν καὶ ἔνδοξον, καὶ ἁγίαν Πάτερ μετάστασιν, Ἱεράρχα Εὐμένιε, πρεσβεύεις γὰρ ἀπαύστως ὑπὲρ ἠμῶν.

---

 

Οἱ Ἁγίες Σοφία καὶ Εἰρήνη

Μαρτύρησαν διὰ ξίφους. (Ἡ μνήμη τους ἐπαναλαμβάνεται καὶ τὴν 28η Σεπτεμβρίου).

---

 

 Ἡ Ἁγία Ἀριάδνη

Ἂν καὶ δούλα, ἦταν ἀνώτερη καὶ λαμπρότερη ἀπὸ πολλὲς κυρίες, δοῦλες τῶν κοσμικῶν ματαιοτήτων καὶ τῶν γήινων μολυσμῶν.

Ἡ ἁγία Ἀριάδνη ἔζησε στὰ χρόνια τῶν βασιλέων Ἀδριανοῦ καὶ Ἀντωνίνου (117-139 μ.Χ.), καὶ ἔγινε χριστιανὴ στὴ Φρυγία πόλη τῶν Προμισέων. Ὅταν τὸ πληροφορήθηκε ὁ ἀφέντης της Τέρτυλος, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἰσχυρότερους πρόκριτους τῆς πόλης, τὴν πίεζε νὰ ἐπανέλθει στὴν εἰδωλολατρία.

Ἐκείνη ὅμως ἐπέμενε στὴν χριστιανικὴ ὁμολογία της, καὶ στάθηκε ἀδύνατο νὰ τὴν πείσουν νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, κατὰ τὴν ἡμέρα μάλιστα ποὺ γιόρταζε τὰ γενέθλιά του ὁ γιὸς τοῦ κυρίου της. Τότε τὴν ἔδειραν σκληρὰ καὶ τὴν βασάνισαν γιὰ πολύ, ἀφοῦ ἔγδαραν τὶς σάρκες της μὲ σιδερένια νύχια.

Γιὰ νὰ ἀποφύγει περισσότερες πιέσεις, ἐγκατέλειψε τὸ σπίτι τοῦ κυρίου της. Καὶ ἐνῷ τὴν καταδίωκαν, ἔπεσε σὲ γκρεμὸ ὅπου καὶ βρῆκε τὸν θάνατο.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ'. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τὴ τοῦ Χριστοῦ κυβερνωμένη παλάμη, οὐκ ἐδουλώθης τὴν ψυχὴν Ἀριάδνη, ἀλλὰ ἐλευθέρα γνώμη ἠνδραγάθησας, πᾶσαν γὰρ ἐπίνοιαν, τοῦ ἐχθροῦ καθελοῦσα, στέφος χαριτόπλοκον, ἐκ Θεοῦ ἐκομίσω, ὃν ἐκδυσώπει Μάρτυς ἐκτενῶς, ἐλεηθήναι, τοὺς σὲ μακαρίζοντας.

---

 

Ὁ Ἅγιος Κάστωρ

Στὸ Ἁγιολόγιο τοῦ Σ. Εὐστρατιάδη, μαζὶ μὲ τὸν Κάστορα, προβάλλεται καὶ μία Ἁγία μὲ τὸ ὄνομα Θεοδώρα.

---

 

Ὁ Ὅσιος Ρωμῦλος

Στοὺς Συναξαριστὲς δὲν ἀναφέρεται κανένα ὑπόμνημα γιὰ τὸν ὅσιο αὐτό, βιογραφία του ὑπάρχει στὸ ὑπ᾿ ἀριθμ. 154 χειρόγραφο τῆς Σκήτης τῶν Καυσοκαλυβίων, ποὺ συνέγραψε ὁ μαθητὴς τοῦ ἐν λόγῳ Ὁσίου, Γρηγόριος.

Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὰ στοιχεῖα αὐτά, ὁ Ὅσιος Ρωμύλος γεννήθηκε τὸ 1300 περίπου στὴν παραδουνάβια πόλη Βιδίνιο, ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς. Ὁ πατέρας του ἦταν Ἕλληνας καὶ ἡ μάνα του Βουλγάρα. Τὸ πρῶτο του ὄνομα ἦταν Ράικος καὶ σὲ κατάλληλη ἡλικία οἱ γονεῖς του τὸν ἐμπιστεύθηκαν σὲ σπουδαῖο δάσκαλο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὁ νεαρὸς Ράικος ἔμαθε τὰ πρῶτα του γράμματα.

Στὴ συνέχεια, ἐπειδὴ εἶχε κλίση στὴ μοναχικὴ ζωή, κατέφυγε στὴ Μονὴ τῆς Θεοτόκου τῆς Ὁδηγήτριας, κοντὰ στὸ Τίρνοβο (Βουλγαρίας). Ἐκεῖ ἔγινε μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Ρωμανὸς καὶ ἀσκήτευσε εὐδοκίμως γιὰ τρία συνεχῆ χρόνια. Κατόπιν ἔκανε κοντὰ στὸν ὅσιο Γρηγόριο τὸν Σιναΐτη καὶ ἔπειτα, ἀφοῦ ἔγινε μεγαλόσχημος μὲ τὸ ὄνομα Ρωμύλος, πῆγε στὸ Ἅγιον Ὄρος, ἔξω ἀπὸ τὴν Μονὴ Μεγίστης Λαύρας, ὅπου μαζὶ μὲ τὸν μαθητή του Γρηγόριο ἀσκήτευε στὴν ἡσυχία.

Πολλοὶ Ἁγιορεῖτες ἔρχονταν κοντά του γιὰ ν᾿ ἀκούσουν τὰ σοφὰ λόγια του καὶ νὰ πάρουν τὶς ὀρθὲς πνευματικὲς συμβουλές του.

Κατὰ τὸν πόλεμο ὅμως Τούρκων κατὰ Σέρβων καὶ Βουλγάρων, πολλοὶ Σερβοβούλγαροι μοναχοί, λόγω φόβου, μετακινήθηκαν. Τὸ ἴδιο ἔπραξε καὶ ὁ Ρωμύλος, πηγαίνοντας στὴν Αὐλῶνα (ἴσως τῆς Ἀλβανίας).

Κατόπιν ταξίδεψε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴ Ραβένιτσα τῆς Σερβίας, ὅπου στὴν ἐκεῖ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

Μετὰ τὸν θάνατό του, ὁ τάφος εὐωδίαζε καὶ ἐπετέλεσε πολλὰ θαύματα.

 

ΑΝΩΝΥΜΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ:ΟΣΟ ΑΝΑΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

 

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ 

 

 

Με αφορμη τα γεγονοτα της Συριας παραθετουμε κάποιες νουθεσίες της ανώνυμης γεροντισσας. Ενω τα πραγματα εδειχναν οτι φθασαμε στο σημειο εκκινησης του παγκοσμιου πολεμου, που τοσο πολυ απασχολησε τις τελευταιες δεκαετιες την ζωη μας, ξαφνικα επηλθε μια ανακωχη, προσκαιρη βεβαια, αλλα πολυ σημαντικη.

 

Ρωτησαμε την γεροντισσα γιατι δεν αφηνει ο Θεος να ξεκινησουν ολα μια ωρα αρχιτερα να βρει ο κοσμος τον δρομο του; Γιατι τελος παντων ολα αναβληθηκαν παλι; Μας ειπε: Καθε λεπτο που κερδιζουμε, καθε στιγμη που τα πραγματα οξυνονται , μπαινουν ολο και καινουργιοι ανθρωποι στην προσευχη!!

 

 Κι ενας ανθρωπος να πλησιασει στον Θεο, κι ενα κομποσχοινακι να γινει παραπανω, μονο οφελος φερνει στην πατριδα αλλα και σε ολη την ανθρωποτητα. Ο Κυριος μας λεει δεν θελει το κακο κανενος. Θελει να βοηθησει!!! Πως ομως; Ο ανθρωπος ειναι αυτεξουσιο ον, οπως βεβαια κι ο διαβολος. Σεβομενος ο Θεος την ελευθερια των δημιουργηματων Του δεν παρεμβαινει εξουσιαστικα και με δικη Του θεληση, αλλα ζητα την δικη μας παρακληση, ετσι ωστε οταν ο διαβολος του ζητησει τον λογο , γιατι παρεμβαινει στο εργο του( ας ειναι και κακο εργο), να του ανταπαντησει ο Κυριος οτι ναι μεν εχεις ελευθερια να ενεργεις τυραννικα εστω, ομως οταν σου δινουν την εξουσια οι ανθρωποι με τον τροπο που πραττουν και σκεφτονται. Οταν ομως οι ιδιοι οι ανθρωποι, ζητουν την δικη Μου παρεμβαση και βοηθεια, με δικη τους πρωτοβουλια , τοτε οφειλω σαν Δημιουργος και Πατερας Τους να προστρεξω και να τους βοηθησω, εμποδιζοντας το δικο σου καταστροφικο εργο. Οσο ειναι εν αμαρτιαις και δεν μετανοουν, τοτε μπορεις να εργαζεσαι στα διαβολικα σου σχεδια. Οταν ομως ο ανθρωπος καταλαβει οτι εχει φυγει απο την οδο της σωτηριας του και Με επικαλειται, τοτε υποχρεουμαι σαν Πατερας και Λυτρωτης του να τον υπερασπιστω!!

 

Αρα εμεις ειμαστε οι αιτιοι της κρισης που ηρθε κι οχι αλλος. Εμεις με την ασωτη ζωη μας δωσαμε το δικαιωμα στον σατανα να ενεργει με καθε τροπο απεργαζομενος την καταστροφη μας, γιατι παντα ο διαβολος ανθρωποκτονος ηταν , και εμεις παλι με την μετανοια μας θα βαλουμε τον Θεο στην ζωη μας, για να μας απαλλαξει απο αυτο το τερας, τον διαβολο και τα οργανα του. Ολα ειναι στο δικο μας χερι. Θελουμε να αλλαξει η κατασταση; Αν ναι, ας επικαλεστουμε το ονομα του Κυριου μας και ουτε κριση, ουτε πονος, ουτε πολεμος. Ολα θα τα αφανησει, γιατι ολα ειναι μια απατη. Τεχνητη ειναι η κριση, και για τον Θεο δεν υπαρχει κανενα εμποδιο, καμμια δυσκολια, καμμια κριση. Θα γινουν ολα οπως θελει Αυτος, κι οπως αρμοζει για να σωθει το πλασμα Του!!

 

Αυτο λοιπον ειναι το νοημα της αναβολης των γεγονοτων. Καθε φορα που τα πραγματα φθανουν στο χειλος του γκρεμου, πολλοι ανθρωποι με παρακλησεις, κομποσχοινι , πεφτουν στα γονατα και συνδραμουν στην προσευχη των ουρανοπολιτων, δηλ. της Υπεραγιας Θεοτοκου και ολων των Αγιων και Αγγελων που δεονται καθημερινα στον Κυριο για την σωτηρια των ανθρωπων.

 

Καθε λοιπον προσπαθεια, τα δακρυα των μοναχων, των παιδιων, των πονεμενων της γης, φερνουν το ελεος του Κυριου. Κι αν αξιζαμε να ξεκινησει αυτος ο πολεμος που θα φερει τρομακτικες κατατροφες στην γη, με την προσευχη μας ολο και μειωνεται η ενταση του, αλλα και κερδιζονται πολλες ψυχες που μεχρι πριν ηταν αδιαφορες η ακομα χειροτερα, μεσα στην αμαρτια και κινδυνευαν να χαθουν με πραξεις απελπισιας και με βαρεια αμαρτηματα οπως οι αυτοκτονιες , οι χωρισμοι, οι εκτρωσεις κλπ, γιατι κι αυτοι βλεποντας ποσο κοντα ειμαστε σε ενα παγκοσμιο ολεθρο αρχιζουν πλεον να συναισθανονται την τραγικοτητα των καταστασεων και την μεγαλη αναγκη να πλησιασουν τον μονο πραγματικο Σωτηρα, τον Κυριο και Θεο τους!

 

Σταματουν πλεον να βλεπουν μονο τον εαυτο τους και τον μικρο περιγυρο τους και βλεπουν το προβλημα σαν συνολο. σαν παγκοσμιο προβλημα πλεον. Ειναι σημαντικο να καταλαβινει ο ανθρωπος οτι ειμαστε ολοι ενα συνολο, μια μεγαλη οικογενεια κι οχι μονο ο μικροκοσμος μας, δηλ. εμεις και οι συγγενεις μας. Ειμαστε μια μεγαλη οικογενεια ολη η ανθρωποτητα, και κινδυνευουμε ολοι μαζι απο τον διαβολο και τα επιγεια οργανα του. Ετσι να μην λενε οι ανθρωποι αν ειναι να γινουν, ας γινουν τωρα να μπει μια ταξη, αλλα να μπουν κι αυτοι μεσα στην αλυσιδα προσευχης ωστε και μικροτερο να ειναι το κακο και λιγοτεροι ανθρωποι να χαθουν απο αυτο που ερχεται.

 

Πολλες φορες σας ειπα, οτι ο Κυριος μεχρι και την σειρα των γεγονοτων θα αλλαξει και την ενταση τους, αν ολοι οι Ελληνες λεγανε ενα Κυριε ελεησον!!! Μεχρι και απο ολα αυτα που γραφονται απο τις προφητειες και τις ρησεις των γεροντων θα μας απαλλαξει, αν εμεις οι χριστιανοι και ιδιως εδω στην πατριδα γονατιζαμε και με πραγματικη συναισθηση της αμαρτωλοτητας μας, ικετευαμε τον Κυριο για την σωτηρια μας και την απαλλαγη μας απο τα δεινα που μας κατατρεχουν.

 

Παντα ο Κυριος μας προσμενει. Βλεπετε ενω φθασαμε στο παρα ενα, παλι πηγαν ολα παραπισω! Ξερεις ποσοι ανθρωποι στα μοναστηρια, στα σπιτια κι εδω και στο εξωτερικο προσευχονται με πονο και δακρυ; Ολα αυτα τα βλεπει ο Κυριος και ολα αυτα ειναι που σωζουν την κατασταση μεχρι τωρα. Εαν ολοι μαζι τον παρακαλεσουμε να ξερετε οτι και η οικονομικη κριση θα αλλαξει προς το καλλιτερο και αυτοι που φεραν την Ελλαδα σε αυτο το χαλι θα λογοδοτησουν και ειρηνη θα βασιλευσει.

 

 Ομως ολα αυτα δεν θα γινουν απο μονα τους. Η προσευχη μας θα δωσει το δικαιωμα στον Κυριο των δυναμεων να δεσει το διαβολο και τα εργα του και να επικρατησει ξανα η ειρηνη και τα ευλογημενα εργα της, στον κοσμο παλι!! Η Παρακληση της Παναγιας μας και των Αγιων, αν ειναι δυνατον να γινονται σε καθημερινη βαση, και να δειτε ποσο οφελος θα εχει η Ελλαδα μας και εμεις οι ιδιοι απο αυτο!!

 

ΑΜΗΝ

πηγή

Ὅταν μᾶς εἰρωνεύονται

Ὅταν μᾶς εἰρωνεύονται

Ὅταν μᾶς εἰρωνεύονται οἱ ἄλλοι, ὄχι γιὰ λάθη ποὺ κάναμε, ἀλλὰ γιατὶ ἐκκλησιαζόμαστε ἀνελλιπῶς, γιατὶ ἔχουμε πολλὰ παιδιά, γιατὶ «πηγαίνουμε μὲ τὸ σταυρὸ στὸ χέρι», γιατὶ νηστεύουμε καὶ τὰ ὅμοια, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ λυπούμαστε. Συνήθως παίρνουμε στάση ἄμυνας. Δὲν τοὺς ἀνεχόμαστε νὰ λένε σὲ βάρος μας πικρόλογα.
Ἡ ὑποτιμητική τους συμπεριφορὰ πρὸς ἐμᾶς πάρα πολὺ μᾶς στοιχίζει. Ἄλλα παθήματα τὰ ὑπομένουμε εὐκολότερα, ἀλλὰ τὶς εἰρωνεῖες τοῦ κόσμου δὲν μποροῦμε νὰ τὶς ἀντέξουμε. Ἀλλὰ γιατί δυσκολευόμαστε νὰ ὑπομείνουμε τὶς εἰρωνεῖες τοῦ κόσμου; Διότι ἐρεθίζουν τὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας, τὸ πιὸ βαθύρριζο πάθος ποὺ φωλιάζει στὶς καρδιές μας. Θέλουμε νὰ προστατεύσουμε τὴν τιμή μας. Κάνουμε ὅ,τι περνάει ἀπὸ τὸ χέρι μας γιὰ νὰ μὴν πέσει τὸ κύρος μας. Κάποιες φορὲς προχωροῦμε καὶ στὴν ἀντεπίθεση. Προσπαθοῦμε νὰ βάλουμε στὴ θέση τους αὐτοὺς ποὺ μᾶς προσέβαλαν. Ἀλλὰ μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν νίκες οἱ θυμώδεις ἀντιδράσεις μας στὰ πικρόλογα τῶν ἄλλων;
Ὅταν ἀντιδροῦμε ἀπὸ ἐγωισμὸ ἢ ἀπὸ πληγωμένη φιλαρέσκεια, δὲν εἴμαστε νικητές, ἀλλὰ ἡττημένοι. Πνευματικῶς ὠφελούμαστε περισσότερο, ἂν μάθουμε νὰ ὑπομένουμε τὶς εἰρωνεῖες τοῦ κόσμου. Τότε ἀποκομίζουμε μεγάλη ὠφέλεια. Πρωτίστως διότι ἐλευθερωνόμαστε ἀπὸ τὸ βασανιστικὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας. Τὸ πάθος αὐτὸ θέλει νὰ ἀκούει συνεχῶς ἐπαίνους. Ἀλλὰ οἱ ἔπαινοι δὲν τὸ θεραπεύουν. Ἀπεναντίας τὸ τρέφουν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ φουντώνει ἀκόμη περισσότερο.


Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος ἀπὸ τὴν πλουσιότατη πείρα του μᾶς προτρέπει νὰ δεχόμαστε μὲ εὐχαρίστηση τοὺς «καυτῆρες» τῶν ὀνειδισμῶν ὡς φάρμακο καὶ γιατρικὸ γιὰ τὴν ἀσθένεια τῆς ψυχῆς μας. Διότι οἱ ὀνειδισμοὶ μᾶς ἐξαγνίζουν. Ὅσο καλὸ καὶ καρποφόρο καὶ παχὺ κι ἂν εἶναι τὸ ἔδαφος τῆς ψυχῆς, ὅταν τοῦ λείπει τὸ πότισμα μὲ τὸ νερὸ τῆς ἀτιμίας, θὰ χορταριάσει καὶ θὰ βλαστήσει ἀγκάθια ὑπερηφανείας, πορνείας καὶ ἀφοβίας (Λόγος Δ΄ 24). Οἱ τιμὲς καὶ τὰ ἐγκώμια αὐξάνουν τὴ χολὴ τῶν παθῶν (Λόγος Δ΄ 103). Ἀντὶ νὰ μᾶς κάνουν καλύτερους, μᾶς κάνουν χειρότερους. Ἐνῶ οἱ παρατηρήσεις, οἱ ταπεινώσεις καὶ οἱ ἐξουθενώσεις τῶν ἄλλων καθαρίζουν τὴν ψυχή μας ἀπὸ τὰ πάθη. Ἐπίσης, ὅταν ὑπομένουμε τὶς εἰρωνεῖες τοῦ κόσμου, γινόμαστε μιμητὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ μαθητεύουμε στὸ Πάθος τοῦ Κυρίου μας.

Ἐφόσον ὁ Χριστὸς ὀνειδίστηκε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ἀναμενόμενο νὰ ὀνειδιζόμαστε κι ἐμεῖς. «Οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ’ ἐμέ» (Ψαλμ. ξη΄ 10). Ἐφόσον ὁ Χριστὸς διώχθηκε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ἀναμενόμενο νὰ διωκόμαστε κι ἐμεῖς. «Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσι» (Ἰω. ιε΄ 20). Ἐφόσον ὁ Χριστὸς ὑβρίστηκε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ἀναμενόμενο νὰ ὑβριζόμαστε κι ἐμεῖς. Οἱ γλῶσσες τοῦ κόσμου δὲν θὰ σταματήσουν νὰ εἰρωνεύονται. Ἀλλὰ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τὰ εἰρωνικὰ σχόλιά τους δὲν λογίζονται ὡς ὕβρεις, ἀλλ’ ὡς παράσημα.
Στὴν ἀτελεύτητη αἰωνιότητα δὲν θὰ μετρήσουν ὡς εἰρωνεῖες, ἀλλ’ ὡς διάσημα. Θὰ γίνουν ὁ φωτοστέφανος μὲ τὸν ὁποῖο θὰ στεφανώσει ὁ ἀγωνοθέτης Κύριος τοὺς ἀγωνιστὲς τοῦ καλοῦ ἀγώνα.

Ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ νέος θεολόγος προτρέπει νὰ τρέχουμε στοὺς ὀνειδισμούς, ὅπως τρέχουν τὰ διψασμένα ἐλάφια στὶς πηγὲς τῶν ὑδάτων. «Ἐφόσον γνωρίζετε ὅτι ὁ Θεὸς τιμᾶ τοὺς δούλους Του ποὺ δέχονται ἀτιμώσεις καὶ τοὺς δοξάζει μέσα ἀπὸ τὶς ὕβρεις, νὰ τρέχετε βιαστικὰ μέσῳ ὅλων αὐτῶν πρὸς τὴν ἀθάνατη πηγὴ σὰν διψασμένα ἐλάφια». Εἶναι δεῖγμα μεγάλης ἀρετῆς νὰ ὑπομένει ὁ χριστιανὸς ὑβριστικοὺς λόγους χωρὶς νὰ λυπᾶται. «Τοῦτο (ἐστί) δεῖγμα μεγίστης ἀρετῆς, τὸ φέρειν ὕβριν ἀλύπως», παρατηρεῖ ὁ ἑρμηνευτὴς Ὀλυμπιόδωρος. Καὶ ἀναφέρει ὡς παράδειγμα τὸν πολύαθλο Ἰώβ, ὁ ὁποῖος ὑπέμεινε ἁλυσίδα ταπεινώσεων. Ἀπὸ τὴ μιὰ στιγμὴ στὴν ἄλλη ἔχασε τὴν περιουσία του, τὸ σπίτι του, τὰ παιδιά του, γέμισε μὲ πληγὲς καὶ ζοῦσε στὴν κοπριά, ἀκούγοντας πικροὺς λόγους ἀκόμη κι ἀπὸ τὴ σύζυγο κι ἀπὸ τοὺς φίλους του. Ἀλλὰ ὑπέμεινε τοὺς ὀνειδισμοὺς καὶ μνημονεύεται ὡς τύπος Χριστοῦ.

Ἡ θεοπρεπὴς ἀντιμετώπιση τῶν ὀνειδισμῶν ἀποτελεῖ κριτήριο γνησιότητος τῶν χριστιανῶν. Ὅσοι ὑπομένουν ὀνειδισμοὺς γιὰ τὴ χριστιανική τους ἰδιότητα, εἶναι πανευτυχεῖς καὶ μακάριοι. «Εἰ ὀνειδίζεσθε ἐν ὀνόματι Χριστοῦ, μακάριοι» (Α΄ Πέτρ. δ΄ 14). Μὴ λησμονοῦμε τὸν μακαρισμὸ τοῦ Κυρίου μας: «Μακάριοι εἶστε ἐσεῖς οἱ μαθητές μου, ὅταν σᾶς χλευάσουν οἱ ἄνθρωποι καὶ σᾶς καταδιώξουν καὶ ἐξαιτίας μου ποῦν κάθε εἴδους ψεύτικες κακολογίες καὶ κατηγορίες ἐναντίον σας» (Ματθ. ε΄ 11). Ὅπως ὁ θεῖος Λυτρωτὴς βάσταξε τὸν ἐπονείδιστο σταυρό Του, ἔτσι κι ἐμεῖς νὰ σηκώνουμε τὸν δικό μας σταυρό, «τὸν ὀνειδισμὸν αὐτοῦ φέροντες» (Ἑβρ. ιγ΄ 13). Νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ὑβρισθοῦμε καὶ νὰ περιφρονηθοῦμε γι’ Αὐτόν, ὅπως ὑβρίστηκε καὶ περιφρονήθηκε Ἐκεῖνος.

Περιοδικό "Ο ΣΩΤΗΡ" τεύχος Σεπτεμβρίου 2013 (σελ. 23-24)
πηγή

ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ «ΑΔΙΑΒΛΗΤΑ ΠΑΘΗ»«Πορνεία ου γάμος ουδέ γάμου αρχή» (Μ. Βασίλειος) Πρωτ. Βασίλειος Βολουδάκης

ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ «ΑΔΙΑΒΛΗΤΑ ΠΑΘΗ»

«Πορνεία ου γάμος ουδέ γάμου αρχή» (Μ. Βασίλειος) 

Πρωτ. Βασίλειος Βολουδάκης

Με αφορμή τις δηλώσεις του π.Φ.Φάρου δημοσιεύουμε κείμενο του π.Βασιλείου το οποίο απαντά στις πλάνες των νεονικολαϊτών

Ο αείμνηστος π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος με το σπουδαίο σύγγραμμά του «Προγαμιαίαι σχέσεις-Πολιτικός Γάμος- Αμβλώσεις» έθεσε την επιτάφιο πλάκα στον ασεβή ισχυρισμό κάποιων συγχρόνων«θεολόγων» ότι τάχα οι προγαμιαίες σχέσεις και ο πολιτικός γάμος δεν είναι πορνεία. Με θεολογικά και λογικά επιχειρήματα απέδειξε με τρόπο αναμφισβήτητο ότι «και εν τη Καινή Διαθήκη πορνεία είναι η εκτός γάμου σχέσις, αδιαφόρως αν αυτή γίνεται επί χρήμασιν ή... "εξ αγάπης"» και μας υπενθυμίζει ότι «η "διόρθωσις" οιασδήποτε διδασκαλίας της Εκκλησίας, δεν είναι πλέον ούτε μόνον ηθική παράβασις, ούτε απλώς κανονική ανταρσία· είνε μείζον αυτών: Είνε αίρεσις! Όταν, επί οιουδήποτε θέματος, υψοίς ηθελημένως και εν επιγνώσει το ανάστημά σου υπεράνω της αυθεντίας της Εκκλησίας, καθίστασαι αιρετικός!».

Την επιτάφιο πλάκα, που έθεσε στο θέμα ο μακαριστός π. Επιφάνιος, ουδείς διενοήθη να μετακινήση, όσο αυτός ευρίσκετο εν ζωή. Μετά, όμως, την κοίμησί του άρχισαν δειλά-δειλά να ξεμυτίζουν κάποιοι, οι οποίοι ενόμισαν ότι έχουν πλέον την ευχέρεια να νεκραναστήσουν το θέμα αποτινάζοντες τον «λίθον εκ του μνήματος»! — δειλή αρχικά εμφάνισί τους μετεβλήθη σταδιακά σε προκλητική, με αιχμή του δόρατος έναν αγαπητό μου κατά τα άλλα πανεπιστημιακό καθηγητή, για να φθάση στα όρια της απροκάλυπτης αναισχυντίας με τις δημόσιες δηλώσεις, σε πορνογραφικό περιοδικό, Μητροπολίτου της Ελλαδικής Εκκλησίας, ο οποίος χωρίς ίχνος ποιμαντικής ευθύνης διεκήρυξε: «Είμαι υπέρ του προγαμιαίου σεξ! Γιατί μια τέτοια σχέση θα προετοιμάσει ένα γάμο να πετύχει»!! (Εφημ. «Ελεύθερος Τύπος» 13.1.98 σελ. 12). 
Πίσω από όλους αυτούς κρύβεται, όμως, ο ηθικός αυτουργός, αυτός που ανεβίωσε επί των ημερών μας την αίρεσι των νικολαϊτών και για τον οποίο έγραψε ο π. Επιφάνιος την αντιρρητική μελέτη του για τις προγαμιαίες σχέσεις και τον πολιτικό γάμο: Ο καθηγητής κ. Χρ. Γιανναράς!

Ο κ. Γιανναράς πρέπει να αναζητηθή κυρίως ως η αιτία και των δηλώσεων του Μητροπολίτου, που συνετάραξαν το πανελλήνιο αυτές τις μέρες, δεδομένου ότι ο εν λόγω καθηγητής σε πρόσφατη δυναμική επανεμφάνισί του επί του θέματος έγραψε σε ημερήσια εφημερίδα τα εξής βλάσφημα:«Όμως ο Ελλαδικός κλήρος διακηρύττει ότι όποιος τελεί πολιτικό γάμο αποκόβεται από το σώμα της Εκκλησίας και γι' αυτό δεν μπορεί να κηδεύεται με Εκκλησιαστική ακολουθία. Με την ίδια λογική θα έπρεπε να αποκόβουν από το σώμα της Εκκλησίας και όσους γευματίζουν και δειπνούν εκτός του μυστηρίου της Ευχαριστίας, ικανοποιούν τη φυσική ανάγκη της τροφής όχι μόνο με τον ευχαριστιακό άρτο και οίνο»! («Καθημερινή», 14.12.97). 
Χωρίς να θεωρηθή απόπειρα αμνηστεύσεως του Μητροπολίτου, πρέπει να αναγνωρισθή ότι οι «πλάτες Γιανναρά» κατέστησαν «εύλαλο» το στόμα του, αλλιώς ουδέποτε θα τολμούσε, ούτε να ψελλίση, τα όσα ξεστόμισε. Άλλωστε, το έχει πολλές φορές διακηρύξει, ότι παραδέχεται τον κ. Γιανναρά και ταυτίζεται με τις θεολογικές απόψεις του.

Πάντως, όπως και να έχη το πράγμα, ένα είναι το βέβαιο. Ότι η θεωρία Γιανναρά ως λοιμική νόσος μαστίζει τον ορθόδοξο πληθυσμό, αρχής γενομένης από τη νεολαία μας και έφθασε ήδη απειλητικά έως και στους Επισκόπους της Εκκλησίας μας. — δαιμονική αύτη διδασκαλία απειλεί «εις τον ναόν του Θεού καθίσαι» (Β ' Θεσ. 6/ 4) ως διδασκαλία της Εκκλησίας και ως λόγος... Θεού και γι' αυτό αισθάνομαι χρέος μου να προσθέσω κάποιες σκέψεις με σκοπό να φανούν λίγο πιο αδρά οι μεγάλες δογματικές διαστάσεις και επιπτώσεις του θέματος.

Θέμα Χριστολογικό 

Το θέμα των προγαμιαίων σχέσεων δεν είναι μόνο ηθικό ή αντικείμενο του Κανονικού δικαίου, αλλά πρωτίστως δογματικό, και συγκεκριμένα Χριστολογικό. Και έφ' όσον είναι Χριστολογικό άπτεται ευθέως και αμέσως της σωτηρίας μας. Γι' αυτό, εγκαίρως η Αγία Γραφή μας προειδοποιεί λέγοντάς μας: «Μη πλανάσθε ούτε πόρνοι, ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται... βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι» (1 Κορ. 6, 9-10).

Βεβαίως, όπως προείπαμε, κάποιοι επεχείρησαν να βαπτίσουν την πορνεία ως πράξι αγάπης(!), με την ίδια συλλογιστική, που κάποιοι άλλοι βάπτισαν τον φόνο της εκτρώσεως ως... αποβολή ή διακοπή της κυήσεως(!) Άλλα, όμως, είναι τα παρατσούκλια και άλλα τα ονόματα. Διότι τα«ονόματα είσι των πραγμάτων επίσκεψις», εν αντιθέσει με τα παρατσούκλια «της πονηρίας του αιώνος τούτου», που είναι των πραγμάτων αλλοίωσις και διαστροφή.

Λέγοντας, λοιπόν, τα πράγματα με το όνομά τους ομολογούμε μαζί με την Εκκλησία μας ότι οποιαδήποτε σαρκική σχέσι ετεροφύλων προ ή εκτός του εκκλησιαστικού γάμου είναι πορνεία. Δηλαδή πράξι, που βλάπτει καίρια και την ψυχή αλλά και το σώμα του άνθρωπου. Και τούτο, διότι η σεξουαλικότης δεν συγκαταλέγεται στα «αδιάβλητα πάθη» του μεταπτωτικού άνθρωπου αλλά στα «ψεκτά πάθη», τα οποία επιφέρουν βαρύτατες κακώσεις στον ψυχοσωματικό ανθρώπινο οργανισμό.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του θέματος και οδηγός μας στη διερεύνησί της είναι η ανθρωπίνη φύσις του Χριστού. Όχι οι ανθρώπινες ψευδαισθησιακές εμπειρίες και οι μάταιοι διαλογισμοί.

Η ανθρωπίνη φύσις του Χριστού θα μας διδάξη ποια είναι τα «φυσικά και αδιάβλητα πάθη» της μεταπτωτικής άνθρωπίνης φύσεως, που προσέλαβε κατά την ενανθρώπησί Του ο Χριστός, τα οποία είναι ακίνδυνα και δεν βλάπτουν ψυχοσωματικά τον άνθρωπο (βεβαίως, όταν αυτά δεν εκτρέπονται σε καταχρήσεις), για να διαπιστώσουμε, αν η σεξουαλικότητα είναι πράγματι τόσο ακίνδυνη εκτός του μυστηρίου του γάμου, όπως μας την παρουσιάζουν οι νεοφανείς νικολαΐται.

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο μέγας δογματικός Θεολόγος της Εκκλησίας μας ορίζει σαφώς ποια είναι τα αδιάβλητα ( = ακατηγόρητα) πάθη: «Φυσικά δε και αδιάβλητα πάθη εισί τα ουκ έφ' ημίν, όσα εκ της επί τη παραβάσει κατακρίσεως εις τον ανθρώπινον εισήλθε βίον˙ οίον πείνα, δίψα, κόπος, πόνος, το δάκρυον, η φθορά, η του θανάτου παραίτησις, η δειλία, η αγωνία (εξ ης οι ιδρώτες, οι θρόμβοι του αίματος) η δια το ασθενές της φύσεως υπό των αγγέλων βοήθεια και τα τοιαύτα, άτινα πάσι τοις ανθρώποις φυσικώς ενυπάρχει» (Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως, Γ, 64). Και στην συνέχεια, εξηγώντας μας ότι τα «αδιάβλητα πάθη» τα ενεργούσε με τη θέλησί Του ο Χριστός, χάριν της σωτηρίας μας, και δεν τα έπασχε ακουσίως μας επιβεβαιώνει ότι μόνο αυτά τα «πάθη», που ενήργησε ο Χριστός, είναι «αδιάβλητα», φυσικά και αβλαβή.

Ας τον ακούσουμε: «Τα φυσικά ημών πάθη κατά φύσιν και υπέρ φύσιν ήσαν εν τω Χριστώ. Κατά φύσιν μεν γαρ, εκινείτο εν αυτώ, ότι παρεχώρει τη σαρκί παθείν τα ίδια˙ υπερ φύσιν δε ότι ου προηγείτο εν τω Κυρίω της θελήσεως τα φυσικά˙ ουδέν γαρ ηναγκασμένον έπ' αυτού θεωρείται, αλλά πάντα εκούσια˙ Θέλων γαρ επείνασε, θέλων εδίψησε, θέλων εδειλίασε, θέλων απέθανεν»(ο.α.) Ουδέποτε ο Χριστός ενήργησε τη σαρκικη επιθυμία, ώστε αυτη να συγκαταριθμηθή στα αδιάβλητα και φυσικά πάθη. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ούτε σπέρμα είχε ο Χριστός, έφ' όσον δεν συνελήφθη εκ σπέρματος και «θελήματος ανδρός» αλλά συνελήφθη «εκ Πνεύματος Αγίου». «Η του Θεού του υψίστου ενυπόστατος σοφία και δύναμις, ο Υιός του Θεού ο τω Πατρί ομοούσιος, επεσκίασεν επί την Αγίαν Παρθένον, οιονεί Θείος σπόρος, και συνέπηξεν εαυτώ εκ των αγνών και καθαρωτάτων αυτής αιμάτων σάρκα εμψυχωμένην ψυχή λογική τε και νοερά απαρχήν του ημετέρου φυράματος, ου σπερματικώς, αλλά δημιουργικώς, δια του Αγίου Πνεύματος, ου ταις κατά μικρόν προσθήκαις απαρτιζομένου του σχήματος, άλλ' υφ' εν τελειωθέντος, αυτός ο του Θεού Λόγος χρηματίσας τη σαρκί υπόστασις» (Έκδοσις, Γ, 46). 
Ο Χριστός δεν συνελήφθη «σπερματικώς», όπως οι πεπτωκότες άνθρωποι, αλλά δημιουργικώς, όπως ο Αδάμ. Ούτε έλαβε σπέρμα, ούτε προσέλαβε σπέρμα, ούτε ενήργησε την σπερματική διαδικασία στην Σάρκα Του, και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο άπ' αρχής της μεταπτωτικής ζωης του ανθρώπου ετέθησαν από τον Θεό όρια και προϋποθέσεις για την εξασφάλισι ακίνδυνης σαρκίκης σχέσεως μεταξύ ετεροφύλων.

Αρχικά, επέτρεψε τη σαρκική σχέσι μεταξύ αδελφών, διότι μόνο γονείς και αδέλφια υπήρχαν επί της γης. Ακολούθως, μόλις αυξήθηκε ο αριθμός των ανθρώπων, απηγόρευσε τις σαρκικές σχέσεις μεταξύ αδελφών, ώστε να διασώζεται επί της γης μία εικόνα επουρανίου ζωής, όπου εκεί οι άνθρωποι «ούτε γαμούσιν ούτε εκγαμίζονται, άλλ' ως άγγελοι εν ουρανώ είσι» (Ματθ. 22, 30). Και όχι μόνο απηγόρευσε τις σαρκικές σχέσεις μεταξύ αδελφών αλλά εφρούρησε την εντολή Του αυτή με την ασθένεια της αιμοφιλίας, ώστε να γίνεται σεβαστή και να εφαρμόζεται από όλους. Κατόπιν, όταν έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους, ιερείς, «γράμματα και πλάκες», ώρισε σαφώς και τις προϋποθέσεις των αβλαβών για την ψυχή και το σώμα σαρκικών ετεροφύλων σχέσεων.

Έτσι φθάνουμε και στην Κ. Διαθήκη, όπου εκεί πάμπολλες φορές υπογραμμίζεται ότι κάθε σχέσι σαρκική ανδρός και γυναικός εκτός της ευλογίας του γάμου είναι πορνεία, δηλαδή χωρισμός του ανθρώπου από τον Θεό. Χαρακτηριστικός είναι ο διάλογος του Χριστού με την Σαμαρείτιδα, επί του οποίου διαλόγου ο αείμνηστος π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος κάνει σοφές και θεολογικώτατες επισημάνσεις ως προς το θέμα μας και γι' αυτό παραπέμπουμε τον αναγνώστη.

Το μυστήριο του γάμου.

Η Αγία μας Εκκλησία, ως Ταμείον της Θείας Χάριτος και Διδασκαλίας του Χριστού συναρίθμησε τον γάμο στα επτά άγια μυστήρια, τα οποία εξασφαλίζουν στον άνθρωπο τη μετοχή του στη Θ. Ευχαριστία, τη Θ. Κοινωνία. Τα άγια μυστήρια είναι άπειρα, διότι, όπως επισημαίνει ο αείμνηστος π. Ιουστίνος Πόποβιτς, η χάρις του Θεού δεν δίδεται «εκ μέτρου». Επτά, όμως, από αυτά είναι οι μοναδικές θύρες για την ένωσι του ανθρώπου με τον Θεό δια της Θ. Μεταλήψεως. Το Βάπτισμα και το Χρίσμα καθιστούν τον άνθρωπο μέλος του Σώματος του Χριστού, μέλος της Εκκλησίας, ώστε να μπορή να κοινωνή. Τα μυστήρια της Εξομολογήσεως και του Ευχελαίου, για να επουλώνουν τις τραυματικές από την αμαρτία καταστάσεις της ψυχής και να καθαρίζουν τον άνθρωπο από «πάσης αμαρτίας». Το μυστήριο της Ιερωσύνης, για να τελή τη Θ. Ευχαριστία και να δίδη σε όλες τις γενεές λειτουργούς του Μυστηρίου της Θ. Ευχαριστίας. Και τέλος, το μυστήριο του Γάμου προστατεύει το ζεύγος από τις καταστρεπτικές ψυχοσωματικές επιπτώσεις των σαρκικών σχέσεων (που εμποδίζουν να ανθίση μεταξύ τους η αγάπη του Θεού) μεταβάλλοντας το «ψεκτό» ( = θανάσιμο, φθοροποιό) πάθος της σαρκικής επιθυμίας σε κατά χάριν αδιάβλητο και έτσι δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την ακατάκριτη προσέλευσι του ζεύγους στη Θ. Κοινωνία.

Βεβαίως, το μυστήριο του γάμου είναι προαιρετικό, διότι δεν είναι απαραίτητο για τη σωτηρία του ανθρώπου, όταν ο άνθρωπος επιλέξη να ακολουθήση την αγαμία. Είναι όμως υποχρεωτικό, για οποίον επιθυμεί να έχη σαρκικές σχέσεις και να κοινωνή. Σαρκικές σχέσεις και Θ. Κοινωνία χωρίς τον εκκλησιαστικό γάμο είναι αδιανόητες. Είναι φωτιά! Είναι «κρίμα» και «κατάκριμα».

Ο κ. Γιανναράς ειρωνεύεται τον ελλαδικό κλήρο, που ακολουθεί την Εκκλησία του και όχι τον ίδιο. Αλλά και ο ελλαδικός και σύμπας ο Ορθόδοξος κλήρος ειρωνεύεται την ειρωνεία του κ. Γιανναρά και καταγελά την άγνοια του καθηγητού, που συγχέει τα «αδιάβλητα» με τα «ψεκτά» πάθη. Ο κ. Γ. συσχετίζει «όσους γευματίζουν και δειπνούν εκτός του μυστηρίου της Ευχαριστίας και ικανοποιούν τη φυσική ανάγκη της τροφής» με εκείνους που έχουν σαρκικές σχέσεις χωρίς Εκκλησιαστικό γάμο αλλά με πολιτικό. Δηλαδή με κείνους που πορνεύουν. Όμως, όπως είδαμε, άλλο είναι το «φυσικό και αδιάβλητο πάθος» της πείνας, το οποίο προσέλαβε και ενήργησε κατά την ενανθρώπησί του ο Χριστός και άλλο το «ψεκτό πάθος» της σαρκικής επιθυμίας και πράξεως, το οποίο δεν προσέλαβε κατά την ενανθρώπησί Του ο Χριστός και γι' αυτό ούτε το ενήργησε. Και συνεπώς, άλλο πράγμα είναι να τρως ένα φαγητό, για να κατασιγάσης την πείνα σου, που είναι φυσική και αδήριτη ανάγκη και άλλο να πορνεύης ισχυριζόμενος ότι οι σαρκικές σχέσεις είναι... φυσική ανάγκη.

Για το φαγητό η Εκκλησία δεν τελεί ειδικό μυστήριο αλλά μόνο προσευχή, ώστε οι άνθρωποι να μην λησμονούν την εγκράτεια και εκτραπούν σε γαστριμαργικές καταχρήσεις. Ενώ για τις σαρκικές σχέσεις τελείται ειδικό μυστήριο, το μυστήριο του γάμου, ώστε αυτές να χάσουν την φθοροποιό και βλαπτική ενέργειά τους και να μη εμποδίζουν να αναπτυχθή στο ζεύγος η τελεία αγάπη.

Την αλήθεια αυτή επιβεβαιώνει και ο Μέγας Βασίλειος στον Κ ' Κανόνα του, καταρρίπτοντας συγχρόνως και τον ισχυρισμό των μνημονευθέντων νεωτεριστών ότι τάχα δεν είναι πορνεία οι προγαμιαίες σχέσεις, όταν μεταξύ του ζεύγους υπάρχη αγάπη.

Γράφει ο Μ. Βασίλειος: «Η πορνεία γάμος ουκ έστιν, άλλ' ουδέ γάμου αρχή. Ώστε, εάν η δυνατόν τους κατά πορνείαν συναπτομένους χωρίζεσθαι, τούτο κράτιστον, αν δε στέργωσιν εκ παντός τρόπου το συνοικέσιον, το μεν της πορνείας επιτίμιον γνωριζέτωσαν, αφιέσθωσαν δε, ίνα μη χείρόν τι γένηται». Υπάρχει άραγε σαφέστερη διακήρυξι της Εκκλησίας μας κατά των προγαμιαίων σχέσεων από αυτήν του Μ. Βασιλείου;

Αλήθεια! Πόσα μας διδάσκει σε τόσο λίγες φράσεις! Πρώτον, ότι οι προγαμιαίες σχέσεις είναι πορνεία. Δεύτερον, ότι η πορνεία είναι δηλητήριο και γι' αυτό δεν πρέπει να προχωρούν σε γάμο, όσοι, πριν από το μυστήριο, ολοκλήρωσαν τις σαρκικές σχέσεις. Τρίτον, ότι μόνο κατ' οικονομίαν επιτρέπεται ο γάμος μεταξύ δύο, που έχουν προγαμιαίες σχέσεις, δηλαδή αν αυτοί έχουν τόσο σφοδρό έρωτα μεταξύ τους οπότε, αν χωρισθούν και συνάψουν γάμο με άλλα πρόσωπα, υπάρχει κίνδυνος να συναντώνται κρυφά μεταξύ τους και έτσι να υποπίπτουν στη μοιχεία ή να «φονεύσωσι τον εαυτόν τους, τον υπερβολικόν έρωτα και τον χωρισμόν μη υποφέροντες», όπως επεξηγεί ο Αγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Και τέταρτον, ότι και αν ακόμη τους επιτραπή να ενωθούν με εκκλησιαστικό γάμο, να λάβουν και το επιτίμιο που προβλέπεται για τους πορνεύσαντας!

Οι λόγοι για τους οποίους η Εκκλησία είναι κατηγορηματικη εναντίον των προγαμιαίων σχέσεων, είναι πάμπολλοι. Έχει αναφερθή σ' αυτούς εκτενώς ο μακαριστός π. Επιφάνιος. Εμείς τονίσαμε τις κακές υπαρξιακές επιπτώσεις των προγαμιαίων σχέσεων, που απορρέουν από την παραχάραξί του Χριστολογικού δόγματος. Διότι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι, ότι με την παραχάραξι της ανθρωπίνης φύσεως του Χριστού δεν επιτυγχάνεται η Θεία Κοινωνία του ανθρώπου και γι' αυτό μένει απραγματοποίητος πόθος η αγαπητική ένωσι των ζευγαριών.

Οι σαρκικές σχέσεις ενός ζευγαριού έξω από το μυστήριο του γάμου εμπνέονται μόνο από ένα σαρκικό συναίσθημα, από το οποίο απουσιάζει η ευλογία του Θεού, εφ' όσον ο Ίδιος ο Χριστός και η Εκκλησία Του ώρισε τον ακριβή τρόπο μεταδόσεως αυτής της ευλογίας. Η απουσία της ευλογίας του Θεού συσκοτίζει το νου του ανθρώπου, ο οποίος έχοντας ανευλόγητες σαρκικές σχέσεις αδυνατεί να γνωρίση ως άνθρωπο και εις βάθος τον ερωτικό του σύντροφο. Γνωρίζει μόνο τη σάρκα, τα δε λοιπά του ανθρώπου τα φαντάζεται μέσα στην αχλύ του ανευλόγητου ερωτικού πάθους. Έτσι εξηγείται το πως πάμπολλα «τρελλά ερωτευμένα» ζευγάρια κατά τη διάρκεια των προγαμιαίων σχέσεων, καταλήγουν μέσα στο γάμο να συνειδητοποιήσουν ότι παντρεύτηκαν κάποιον άγνωστο: Έτσι εξηγείται και το γιατί προτρέπει ο Μ. Βασίλειος να χωρίζονται, όσα ζευγάρια έκαμαν αρχή όχι από το μυστήριο άλλ' από την πορνεία. Γιατί η κακή αρχή που έκαμαν, τους εστέρησε τη διαύγεια των κριτηρίων επιλογής και συνεπώς δεν εξασφαλίζονται εγγυήσεις για το μέλλον.

Αυτά, βεβαίως, απευθύνονται στους πιστούς, που έχουν συνειδητοποιήσει τις οντολογικές συνέπειες της αμαρτίας, τη φθορά, τη σήψη, τον πνευματικό θάνατο. Στους λοιπούς, που χαμογελούν ειρωνικά οικτείροντες τον ελλαδικό κλήρο για την προσήλωσί του στις οδηγίες του Χριστού και της Εκκλησίας Του, χαμογελούμε για το χαμόγελό τους αλλά και αδελφικά τους υπενθυμίζουμε: «Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος»!

Ευχαριστούμε τον π.Βασίλειο Βολουδάκη για την αποστολή του κειμένου. 



ΠΗΓΗ/ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ