BLACK METAL Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΠΟΥ …ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ

BLACK METAL

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΠΟΥ …ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ 

Λίγα λόγια εισαγωγικά: Το άρθρο που θα διαβάσετε αποτελείται από αποσπάσματα άρθρων σχετικών με το επονομαζόμενο BLACK METAL. Τα αποσπάσματα είναι από περιοδικά του εθνικοσοσιαλιστικού χώρου στον οποίο η σχέση με τον αποκρυφισμό είναι άρρηκτη. Το Black Metal, όπως λένε οι ίδιοι οι συντελεστές του δεν είναι ένα ακόμη μουσικό είδος με συγκεκριμένο ρυθμό και ιδιαίτερο στίχο, αλλά είναι αυτή η ιδεολογία και λατρεία του σατανά. «Οι άνθρωποι που θεωρούν το Black Metal σαν απλή μουσική, είναι Λάθος. To Black Metal είναι έννοια αρχετυπική. Εκφράζει το "αλλιώτικο", την απόκρυφη και εσωτερική όψη του ψυχισμού μας, με το να διοχετεύει την Αρχαία δύναμη στην πραγματικότητα. To Black Metal είναι κάτι παραπάνω από απλή μουσική, To Black Metal είναι μια ιδεολογία που ακούγεται.»Hendrik Mobus (Absurd). Και συμπληρώνει μέλος του συγκροτήματος Abruptum ... «Η μουσική είναι δευτερεύον πράγμα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ο σκοπός μας είναι να λατρεύουμε τον Σατανά και όχι να παίζουμε μουσική».Αυτή η δήλωση έχει ιδιαίτερη βαρύτητα διότι καταρρίπτει το μύθο περί ιδιαιτερότητας της Black Metal και αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο το οποίο δεν είναι η χρησιμοποίηση σατανιστικών συμβόλων για λόγους μάρκετινγκ αλλά για λόγους πίστεως! Από ομολογίες που θα διαβάσετε παρακάτω διαπιστώνεται πως πράγματι το Black Metal καθορίζεται όχι από το μουσικό στυλ αλλά από την γενικότερη στάση του κάθε συγκροτήματος. Έτσι Black Metal θεωρούνται και συγκροτήματα όπως οι … οι Eagles, οι King Crimson, ακόμα και οι Beatles…

Συμπερασματικά το Black Metal, στον σκοτεινό πυρήνα του, είναι μια κίνηση η οποία χρησιμοποιεί την μουσική ως εργαλείο με σκοπό την διάδοση του σατανισμού και του αποκρυφισμού. Οι ιδέες αυτές έχουν εισχωρήσει στο εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα εν τη γενέσει του και γι' αυτό τα περιοδικά του χώρου αυτού προβάλλουν το Black Metal ως φορέα των ιδεών τους. Έτσι δημιουργείται η εικόνα σε συναυλίες Black Metal, ανάμεσα στα αποκρυφιστικά σύμβολα και τον στίχο που υμνεί τον σατανά, να βλέπουμε Εθνικά σύμβολα, πράγμα οξύμωρο. Διαβάστε τα αποσπάσματα που ακολουθούν και νομίζω θα συμφωνήσετε.

«Σκοτεινέ Άρχοντα, Σε Επικαλούμαι απαιτώντας το ιερό δικαίωμα να καώ στη Κόλαση ιππεύοντας τους καυτούς ανέμους της Κολάσεως Αντίκρισε κάποιον τόσο μοχθηρό όσο Εσένα Πάρε τη γεμάτη πόθο ψυχή μου Πιες το αίμα μου, όπως εγώ πίνω το Δικό Σου, ένταξέ με στις Λεγεώνες του Θανάτου Κόψε το κεφάλι μου, Απελευθέρωσε όλη τη μοχθηρία μου Ο Λούσιφερ είναι ο Βασιλιάς, Δοξασμένος ο Σατανάς- Ο Σατανάς είναι ο καθοδηγητής μου καθώς προχωρώ στο διάβα μου Για πάντα του έχω δώσει τη ψυχή μου, θα κάνω πάντα το Θέλημα Του Ακόμα κι αν μου ζητηθεί να περπατήσω ανάμεσα στους ζωντανούς- Ο Σατανάς ποτέ Δε με εγκατέλειψε, γι’ αυτό Σε περιμένω να με Πάρεις Δώσε μου φτερά και ως αγγελιοφόρος Σου θα πετάξω για Σένα...» MANOWAR «Bridge of death-Hail to England LP»   «Είναι βέβαιο ότι πολλοί από εσάς θα παραξενευτείτε από το γεγονός ότι αναφέρομαι σ' ένα συγκρότημα όπως οι MANOWAR, αφού δεν έχουν καμία σχέση με το Black, σωστά; ΛΑΘΟΣ! Και γιατί λάθος; γιατί το Black δεν έχει να κάνει μόνο με τη μουσική, αλλά κυρίως με την ιδεολογία του κάθε γκρουπ, τη Σατανική Ιδεολογία! To Black δεν είναι μόνο οι Burzum, οι Emperor, οι Mayhem, αλλά και οι Deicide, οι Morbid Angel στο Death, οι Mercyful Fate/King Diamond Group, οι Danzig στο Heavy, και για να πάμε και παλαιότερα, οι AC/DC, οι Witchfynde, οι Led Zeppelin, οι Black Widow, οι Eagles, οι King Crimson, ακόμα και οι Beatles (ένθερμοι οπαδοί του Anton Szandor LaVey και του Aleister Crowley!). Κοινό όλων των παραπάνω; Η αναφορά τους πάνω στο Σατανισμό... TO BLACK ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΙΔΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ! […] Αυτή είναι η Σατανική Ιδεολογία, η Ιδεολογία των Manowar: άφησε τη Φύση να εξαφανίσει το περιττό βάρος και να αφήσει μόνο τον αφρό, την υγιή ελίτ (The  Armies Of Immortals), η οποία και θα χτίσει ένα μέλλον αντάξιο για τους απογόνους μας! Δεν θέλουμε ελεεινά και άχρηστα υποκείμενα, τα οποία δεν προσφέρουν τίποτα και το μόνο που κάνουν είναι να καταναλώνουν τον αέρα ΜΑΣ, και να τρώνε τη τροφή ΜΑΣ. Αυτή φυσικά είναι και η Ιδεολογία μας, η Ιδεολογία του «The Forest» ONLY THE STRONG WILL SURVIVE! HAIL SATAN!» Από το περιοδικό “THE FOREST” ΤΕΥΧΟΣ 4ο (ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2000) άρθρο για τους MANOWAR που υπογράφει ο Χρήστος "LC." Καρμής

---

  […]Ακόμη θυμόμαστε εκείνο το βράδυ της 21^ης Νοεμβρίου 1992 όταν οι MANOWAR για πρώτη φορά έδωσαν συναυλία στη χώρα μας. Παραπάνω από 10.000 άτομα τους αποθέωσαν και ανάμεσα τους και οι εκατοντάδες νέοι με τις ελληνικές σημαίες, τους κέλτικους και άλλα εθνικιστικά σύμβολα ραμμένα στα μπουφάν τους. Δεν εννοείται συνειδητοποιημένος νέος εθνικιστής που να μην ακούει MANOWAR, η ακρόα­ση τους επιβάλλεται!

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΕΥΧΟΣ 1^ο ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1998

---

 Συνέντευξη με το Black Metal συγκρότημα Hyperion

-Εκτός από τον Σατανισμό, τι άλλα ενδιαφέροντα έχεις;

-Με ενδιαφέρει και μελετώ θέματα περί Νεκρομαντείας, Αστρολογίας, Ταρω, Αλχημεία και Σεξουαλική Μαγεία. Με ενδιαφέρει επίσης η αστροφυσική και η αριθμομαγεία.

 Συνέντευξη με το Black Metal συγκρότημα Abigor

…Abigor ήταν το όνομα ενός Δαίμονα ο οποίος γνώριζε όλα τα μυστικά για όλους τους επερχόμενους πολέμους και μάχες. Είναι ένα όνομα παρμένο μέσα από τα βάθη της Κολάσεως...
-Εξασκείτε πνευματικό ή φυσικό Βαμπιρισμό;

-Και τις δύο μορφές. Νοιώθω ότι ανήκω σε μια διαφορετική διάσταση και ποτέ δεν βρισκόμουν σε "αυτή" τη ζωή και αυτό το χρόνο. Εξασκώ μαγεία σαν μέρος των προσωπικών μου πιστεύω και μόνο. Πιστεύω στον Σατανά ως ένα υπαρκτό πλάσμα το οποίο ζει μέσα μου και αντίστροφα. Χωρίς τον Σατανά εγώ δεν θα υπήρχα και πάλι το αντίστροφο. Είμαι όλο το Σύμπαν και χωρίς την ύπαρξη μου, το Σύμπαν δεν θα υπήρχε.

 Συνέντευξη με το Black Metal συγκρότημα Black Funeral

-Κάτω από ποιες συνθήκες συνθέτετε τα κομμάτια σας;
Η κάθε ηχογράφηση καλύπτεται από ένα πέπλο ονειρικής σκοτεινότητας. Συνήθως συνθέτω έχοντας κεριά γύρω μου και όταν έχει πανσέληνο, για να μπορώ να συλλάβω τους τελετουργικούς ειρμούς της μουσικής. Μερικές φορές χαράζομαι με ένα μαχαίρι και πίνω το αίμα μου. Αυτό είναι μια μορφή ενεργειακής θυσίας για την Τέχνη.
-Ποιες μορφές αποκρυφισμού σε ενδιαφέρουν περισσότερο;
Σίγουρα ο Βαμπιρισμός. Μελετώ πάνω σε δύο διαφορετικές μορφές. Η πρώτη είναι η διασωλήνωση της πεμπτουσίας μέσω της σωματικής επαφής, σύμφωνα με τις Σουμεριακές δοξασίες. Η δεύτερη μορφή είναι η άμεση κατάποση αίματος που είναι μια ισοδύναμη και δυναμική ενεργειακή ανταλλαγή. Με ενδιαφέρει επίσης η Μαύρη Μαγεία και ο υπνωτισμός μέσω λέξεων και πράξεων.
-Κάτι για το τέλος;

Το Αμερικάνικο black metal είναι σε εξέλιξη. Το κάθε γκρουπ έχει κάτι να προσφέρει στη σκηνή μέσα από το έργο και τις απόψεις του. Το έργο μας δεν θα ολοκληρωθεί παρά μόνον όταν θα καταποντίσουμε πολλές ψυχές στα βάραθρα του Θανάτου.

 Συνέντευξη με το Black Metal συγκρότημα Demoncy

-Έχετε ποτέ εντρυφήσει στον μαζοχισμό, τη νεκροφιλία, τη κτηνωδία ή τον πνευματισμό;
-Εχω εντρυφήσει μαζοχιστικές τελετές με αίμα. Συχνά κάνω πνευματισμό σε προσωπικό επίπεδο με την επίκληση σκοτεινών δυνάμεων που θα με βοηθήσουν στις μάχες μου, δεν συμμετέχω όμως σε ομαδικές πνευματιστικές συγκεντρώσεις. Δεν έχω κάνει ποτέ νεκροφιλία, με συναρπάζει όμως η ψυχοπνευματική διάσταση αυτή του θέματος.
-Θα διέπραττες φόνο αν σου δίνονταν η ευκαιρία;
-Έχω έναν Ιερό σκοπό με το γκρουπ μου και δεν σκοπεύω να σαπίσω στη φυλακή.Αν όμως ζούσαμε σε ένα διαφορετικό κόσμο, θα ήμουν πολύ ευτυχής αν μπορούσα να μειώσω τον πληθυσμό του πλανήτη μας κατα τρία τέταρτα! Ο φόνος έχει μεγαλύτερη αξία όταν εφαρμόζεται σε μαζικά επίπεδα!!!
-Ποια φιλοσοφία σε εκφράζει περισσότερο, αυτή του Αντον Λα Βέϋ ή του Άλιστερ Κρόουλεϋ;
-Θα έλεγα του πρώτου. Η φιλοσοφία του είναι ένα αμάλγαμα ιδεών από τον Νιτσεϊσμό, το Βιβίο Του Νόμου του Κρόουλεϋ και του Ragner Redbeard.
-Θεωρείς ότι ο Σατανάς είναι μια Ολότητα, ένα πνεύμα ή ένα κατασκεύασμα των ανθρώπινων σαρκικών ενστίκτων;
-Ο Σατανάς εκφράζει διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς ανθρώπους και σίγουρα δεν είναι ο τραγόμορφος γέρος με την πηρούνα που σε περιμένει στην Κόλαση. Αυτός ο "Σατανάς" κατασκευάστηκε από τους χριστιανούς ωστε να παγιδεύσουν τους ανθρώπους στη λατρεία του χριστού με την υπόσχεση ενός ψεύτικου παραδείσου. Ο Σατανάς εκφράζει τη Σκοτεινή Δύναμη μέσα στη φύση που ευδοκιμεί μέσα στο αρχόγονο ένστικτο της ανθρώπινης ζωικής φύσης που αντιπαλεύει την αγελαία συμμόρφωση.
-Εχετε τάσεις Βαμπιρισμού;
-Μου αρέσει να τρέφομαι από τις ψυχές των αδύναμων ηθικών και να απομυζώ τα ελάχιστα αυτά αποθέματα τους. Ο Diabolicus, ο τραγουδιστής μας, είναι στον Αιματικό Βαμπιρισμό.

“THE FOREST” ΤΕΥΧΟΣ 2^ο

---

 Συνέντευξη με το Black Metal συγκρότημα Abruptum

-Το στυλ σας μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο από διεστραμένους, άρρωστους και βασανιστικούς ήχους. Τι σας 'κάνει να θέλετε να δημιουργήσετε αυτό το περίεργο ύφος; Από που πήρες την ιδέα να κάνεις ένα γκρουπ όπως οι Abruptum;

-Οι Abruptum είναι η φωνητική ύπαρξη του black metal, το soundtrack της κόλασης. Είμαστε οι μαριονέτες του Σατανά , Αυτός βάζει τα λόγια και τους ήχους του σε εμάς και είμαστε υπεύθυνοι να διαδώσουμε την διάσταση του κακού και να μολύνουμε τον κόσμο με αυτό. Όλοι έχουμε γεννηθεί με κάποιους σκοπούς και οι Abruptum είναι ένας από τους δικούς μου στόχους.

-Έχουν ακουστεί πολλά κρούσματα για σοβαρούς τραυματισμούς και αυτό-βασανισμούς από άτομα που ακούν την μουσική σας. Γιατί νομίζεις συμβαίνει αυτό:

-Υπάρχει κίνδυνος όσον αφορά τα άτομα που ακούν Abruptum, το ρίσκο για το τι μπορεί να πάθει το μυαλό σας ή το τι περίεργο μπορεί να σας συμβεί είναι αποκλειστικά δικό σας. Είναι γνωστό πλέον ότι η μουσική των Abruptum είναι επικίνδυνη και το τι μπορεί ακριβώς να σου συμβεί δεν θα σου το πω, πρέπει να το νιώσεις για να καταλάβεις τους Abruptum.

-Υπάρχουν κάποιες μπάντες ή άτομα τα οποία τα θεωρείς αδέρφια σου και για τα οποία θα μπορούσες να πεθάνεις; Αν ναι, πες μου μερικά ονόματα...

-Χα χα χα πολύ ωραία η ερώτηση σου, δεν θα πέθαινα για κανένα ή για καμία μπάντα. Η μουσική είναι δευτερεύον πράγμα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ο σκοπός μας είναι να λατρεύουμε τον Σατανά και όχι να παίζουμε μουσική. Νομίζω ότι πολλοί έχουν μπερδέψει την μουσική με τον πραγματικό σκοπό και έχουν χάσει το παιχνίδι. Πάρε για παράδειγμα την 'black metal mafia", αυτό πάει πολύ!!!! Η μουσική είναι για λύπηση σε σχέση με τον πραγματικό μας σκοπό. Φυσικά μου αρέσει η μουσική, αλλά είναι απλά ένας τρόπος να γαμάς τα κεφάλια των ανθρώπων. Για παράδειγμα μπορούμε να προσελκύσουμε περισσότερους ανθρώπους με την μουσική μας και να τους κάνουμε να ασχοληθούνε και με άλλα πράγματα. Μπορούμε να περάσουμε τα μηνύματα που θέλουμε μέσω των στίχων μας και δεν καίμε εκκλησίες ή δολοφονούμε ανθρώπους απλά επειδή είμαστε black metal!!! Αυτό που κάνουμε το κάνουμε για το Σατανά, για να τον λατρέψουμε και να κάνουμε όλες τις άνομες πράξεις του. Δεν πρέπει να παίζεις black metal για να λατρεύεις τον Σατανά αλλά δυστυχώς στην σκηνή πρέπει να ισχύει το αντίθετο.

 Συνέντευξη με το Black Metal συγκρότημα Crimson Moon

-Τι εκφράζουν οι Crimson Moon;

-Τη καταστροφή κάθε μορφή επιβολής όπως η αστυνομία, οι κυβερνήσεις και ο Χριστιανισμός. Οι μόνες αρχές που πρέπει να διέπουν την ανθρωπότητα είναι τα ανθρώπινα ένστικτα όπως η λαγνεία και η εκδίκηση. Θα καταφύγουμε σε κάθε ακρότητα προκειμένου να ικανοποιήσουμε αυτά τα ένστικτα. Το κάθε σκεπτικό που απορρίπτει τις σκοτεινές δυνάμεις είναι σαν να αυτοκαταργείται. Η πρωτόγονη σκοτεινότητα βρίσκεται μέσα στον καθένα μας. Ο πολιτισμός προσπάθησε μόνο να αποξενώσει τον άνθρωπο από τη ζωώδη υπόσταση του. Προκαλώ τώρα κάθε σκεπτικισμό που ορθώνεται ενάντια στις αποκρυφιστικές δυνάμεις από το σύμπαν.

-Με τι ασχολούνται οι στίχοι σας;

-Ασχολούμαστε με φιλοσοφία και αποκρυφιστικές πρακτικές όπως ο Αστρικός, ψυχικός και τελετουργικός Βαμπιρισμός, Δαιμονολογία, Αστρική Προβολή, Μαγεία και αρχαία Σουμεριακή και Ασσυριακή μυθολογία

-Τι γκρουπ και καταστάσεις σας εμπνέουν για να γράψετε μουσική;

Μας αρέσουν παλιά γκρουπ όπως οι Venom, Bathory, Misfits (!). Συνήθως γράφουμε μουσική σε περιηγήσεις που κάνουμε στα βουνά της Καλιφόρνια. Χρησιμοποιούμε μαριχουάνα και μανιτάρια. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε βιώσει εξωκοσμικές εμπειρίες, θυμάμαι πριν δύο χρόνια, είχαμε κατασκηνώσει σε μια απάτητη κορυφή. Γύρω στις 11 το βράδυ έκανε την εμφάνιση του ένα φάντασμα. Ηταν όπως συνήθως νομίζουμε όλοι, μια λευκή αιθέρια σιλουέτα, 20 πόδια ψηλή και όσο πλησίαζε κοντά μας, τόσο πιο φωτεινό και μεγαλύτερο γίνονταν. Τα χέρια του ήταν ανασηκωμένα και μετά από λίγο εξαφανίστηκε. Αυτές οι εμπειρίες είναι εξαιρετικά επικίνδυνες. Πολλοί άνθρωποι σε τέτοιες περιπτώσεις έχουν πάθει συγκοπή ή έχουν αυτοκτονήσει. Η εμπειρία αυτή από τότε ήταν μια αστείρευτη πηγή πνευματικής έμπνευσης για τη μουσική μας.

- Πως ήταν τα παιδικά σου χρόνια;

-Όσο θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, πάντοτε με τραβούσαν τα σκοτεινά και διεστραμμένα πράγματα. Θυμάμαι στην ηλικία των 5 χρονών όταν με είχαν πάει οι γονείς μου σε μια Καθολική εκκλησία. Με έβαλαν στην ουρά με όσους περίμεναν για να μεταλάβουν. Λίγο πριν φτάσω στον παπά, σηκώθηκα και έφυγα τρέχοντας ενώ μέσα μου καταριόμουν σε θάνατο όσους βρίσκονταν μέσα εκείνη τη στιγμή. Στα όνειρα μου συχνά έβλεπα μια μορφή με κόκκινα μάτια να με παρατηρεί μέσα στο σκοτάδι. Όταν αργότερα μεγάλωσα και το διερεύνησα, διαπίστωσα ότι ήταν το πνεύμα της Tiamat. Τώρα έχω ένα βωμό στο σπίτι μου, αφιερωμένο σ αυτήν. …

“THE FOREST” ΤΕΥΧΟΣ 7^ο

---

 Συνέντευξη με το Black Metal συγκρότημα Absu

-Ποιά είναι η θεωρία σας για τον Σατανισμό; Κάνετε τελετές;

Καταρχάς, κρίνω σκόπιμο να σου αναφέρω ότι έχουμε Σκωτικό και Κέλτικο αίμα στις φλέβες μας. Όπως καταλαβαίνεις, έχουμε κληρονομήσει ένα μέρος από την φυσική και πνευματική δύναμη των προγόνων μας που τους επέτρεπε να εξασκούν Μαγεία. Έχουμε ασχοληθεί σοβαρά με την Γεωμαντεία. Ένας από τους τρόπους που την εξασκούμε είναι με την ανάγνωση φύλλων δένδρων τσαγιού και βελανιδιάς, κατά τη διάρκεια της κάθε φάσης της Σελήνης και σε συνάρτηση με την ηλικία και τοποθεσία που βρίσκεται το δένδρο. Η τελετή αυτή γίνεται από ένα άνδρα και μία γυναίκα ώστε να επιτύχει μια αμοιβαία διανομή της δύναμης που παίρνεις. Θα μπορούσε να πει κανείς οτι είναι μια εκδοχή τηςΣεξουαλικής Μαγείας. Αν δεν μπορείτε να βρείτε το κατάλληλο δένδρο, μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε διάφορα βότανα. Σίγουρα η Μαγεία είναι εξίσου σημαντική για την πνευματική διάσταση των Absu. Στο παρελθόν πολλοί μας είχαν παρεξηγήσει. Διαβάζοντας τις συνεντεύξεις μας είχαν σχηματίσει την ιδέα οτι είμαστε τίποτα ψευτοκουλτουριάρηδες που μιλάμε για διάφορα αποκρυφιστικά θέματα για να εντυπωσιάσουμε. Αυτό δεν είναι αλήθεια.Χρησιμοποιούμε τη μαγεία μεταφυσικά για την πνευματική και σωματική μας εξέλιξη και βελτίωση.

 Συνέντευξη με το συγκρότημα Burzum

-Τι σημαίνει η λέξηBurzum;

Σημαίνει σκοτάδι και προέρχεται από μία γλώσσα άγνωστη από τους κοινούς ανθρώπους!

-ΕίσαιΣατανιστής; Πως μυήθηκες;

-Μυήθηκα στονΣατανισμό όταν ήμουν ακόμη 10 χρονών. Βέβαια η μουσική σε εκείνη την ηλικία δεν έπαιξε κανένα ρόλο. Είμασταν μία παρέα με άλλους πέντε, μεγαλύτερους μου και κάναμε μία τελετή με σκοπό να λάβουμε δαιμονική σοφία. Λόγω ηλικίας δεν κατάλαβα και πολλά πράγματα.Βασικά δεν θεωρώ τον εαυτό μου Σατανιστή καθότι αυτό είναι μια μεγάλη σε εύρος έννοια. Θεωρώ τον εαυτό μου περισσότερο ως αποκρυφιστή και λάτρη της σοφίας. Η ζωή ενός ανθρώπου είναι μια περίοδος προετοιμασίας για την είσοδο σε μία άλλη διάσταση στην οποία θα εισέλθουμε μετά τον Θάνατο. Ακόμη είμαι νέος και έχω πολλά πράγματα να μάθω.Παρόλα αυτά μου αρέσει η Χριστιανική Θρησκεία. Προκαλεί τόσο πόνο και παρακμή στους ανθρώπους!!!

-Πως ένοιωσες όταν σε κατηγόρησαν για δολοφονίες και παιδεραστία;

-Με κάνουν να νοιώθω φυσιολογικός με τον ευατό μου. Σκότωσα, αφήρεσα τη ζωή ανθρώπων ή ζώων! Η παιδεραστία είναι αρκετά συναρπαστική! Μου αρέσουν κοριτσάκια ηλικίας 10-12 ετών αλλά όχι μεγαλύτερα. Βασικά δεν με ενδιαφέρει ιδιέτερα αν κάποιος νομίζει οτι έχω κάνει ένα τέτοιο έγκλημα..μου αρέσει!

- Ποιες είναι οι πολιτικές σου πεποιθήσεις;

Υποστηρίζω τις εθνικούς πολιτισμούς και τις καθαρές φυλές. Υπάρχουν ριζικές διαφορές μεταξύ ανθρώπων διαφορετικής φυλής και κουλτούρας. Βλέπω τον εαυτό μου ταγμένο στο χώρο του Ναζισμού και πιστεύω οτι είναι το πιο ιδανικό σύστημα για ένα Έθνος να λειτουργήσει. Είμαι ενάντια στη δημοκρατία και υποστηρίζω τον κρατικό πατερναλισμό. Οι άνθρωποι δεν είναι ικανοί να σκέφτονται από μόνοι τους, πρέπει να ακολουθούν έναν ηγέτη ή Θεό... SIEG HEIL! Η ΝΟΡΒΗΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΟΡΒΗΓΟΥΣ, ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΑΓΝΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΕΙΑ ΦΥΛΗ ΜΑΣ!

-Θα ήθελες να έχεις ζήσει στην εποχή των Βίκινγκς;

Ο πολιτισμός και η κουλτούρα μεταβιβάζεται από γενεά σε γενεά. Στις μέρες μας έχει μια τεχνολογική διάσταση. Νοιώθω τυχερός που ζω αυτή την εποχή γιατί είμαι από τους τυχερούς αυτούς που έχουν επιλεγεί να καταστρέψουν την εβραιοχριοτιανική αντικουλτούρα και να οικοδομήσουμε το Άρειο Έθνος του Βόταν.

-Πως μπορεί να χτυπηθεί ο χριστιανισμός και να φτάσουμε στη τελική Νίκη;

Η τελική Νίκη θα είναι μόνη η εξάλειψη όλων των χριστιανών, εβραίων, μουσουλουμάνων κλπ. Πρέπει να περάσουμε από μία περίοδο απόλυτου ελέγχου των μαζών και πλύσης εγκεφάλου όλων των ανθρώπων. Οποιος αντισταθεί πρέπει να εξοντωθεί. Ο καλύτερος τρόπος να χτυπήσουμε την εβραιοχριστιανική γενιά είναι να την οδηγήσουμε σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Εκεί θα επικρατήσουν οι άγνωστες και μυστικές δυνάμεις που κατέχουν τα ανώτερα όντα.

“THE FOREST” ΤΕΥΧΟΣ 3^ο

---

  […]Toblackmetalσήμερα είναι μία Μυστική Εταιρία. Όπως ο Τεκτονισμός για παράδειγμα, των περασμένων αιώνων, που αναπτύχθηκε μέσα από τις συντεχνίες των οικοδόμων και αρχιτεκτόνων, έτσι και τοBlackMetalσήμερα είναι μία θεοσοφική εταιρία που δημιουργήθηκε μέσα από συντεχνίες μουσικών, συγκροτημάτων, ανεξάρτητων περιοδικών και δισκογραφικών εταιριών.

Απ'αυτό το τεύχος σήμερα διακηρύσσουμε πλέον και επίσημα ότι ο όροςBlackMetalπαύει να περιγράφει ένα "μουσικό" ή "ηχητικό" στυλ το οποίο δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε μέσα σε ένα άλλο μουσικό και ηχητικό πλαίσιο (χέβι μέταλ) Καλούμε τους αναγνώστες του παρόντος περιοδικού να σταματήσουν να διαβάζουν τοFORESTως ένα "μέταλ" ή "μουσικό" περιοδικό και να το θεωρήσουν ως ένα εγχειρίδιο ιδεολογικής, πολιτικής και μεταφυσικής μελέτης. Η μόνη "μουσική" επαφή πλέον του περιοδικού είναι το περιέχονcdκαι οι γνώσεις και απόψεις που αποδεξαμενίζονται μέσα από τις συνεντεύξεις των "μουσικών". Όποιος αναγνώστης νομίζει οτι το παρόν περιοδικό δεν ικανοποιεί την "ενημέρωση" του για τις καταναλωτικές "ανάγκες" επαύξησης της συλλογής του σε βιομηχανικά προϊόντα (cd, δίσκους κλπ), θα ήταν καλό να ανατρέξει πλέον σε άλλα έντυπα. Αν θέλετε μάλιστα τη γνώμη μας, περιορίστε τις αγορές και επικεντρώστε τον προϋπολογισμό σας στην αγορά βιβλίων και οπλισμού. Ναι, καλά διαβάσατε. Η γνώση και ο εξοπλισμός είναι τα μόνα εργαλεία που θα επιτρέψουν την ανάπτυξη και επιβίωση της Ελίτ του 21^ουαιώνα. Η "νέα τάξη πραγμάτων" είναι η ΔΙΚΗ μας ΝΕΑ ΤΑΞΗ, η εξουσία των λίγων, των μυημένων στα Μυστήρια της Ζωής και του Θανάτου. Αργά και με προσεκτικά βήματα ετοιμάζουμε την Υπέρτατη Νίκη του Υπεράνθρωπου.

Απόσπασμα από το άρθρο «Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ TOY FOREST» που υπογράφει ο Παναγιώτης Τζανετάτος στο περιοδικό “THE FOREST” 

---

Στα αποσπάσματα του περιοδικού έχουμε κρατήσει την ορθογραφία του

πηγή

ΜΑΡΤΥΡΙΑ : «Η Ελλάς είναι προορισμένη να εκπληρώσει το σχέδιο του Θεού»

ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΛΟΓΙΑ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΕ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗ

Πριν λίγες ημέρες Ηγούμενος μονής του Αγίου Όρους είδε κάποιον προσκυνητή στο προαύλιο της μονής θλιμμένο και τον πλησίασε.

«Τι έχεις παιδί μου και είσαι έτσι;» τον ρώτησε.

«Δεν βλέπεις γέροντα τι γίνεται; Οι Τούρκοι θέλουν να μας πάρουν το Αιγαίο, οι σκοπιανοί την Μακεδονία, οι Αλβανοί την Ήπειρο, οι Ευρωπαίοι θέλουν να μας διαλύσουν εντελώς, πώς να είμαι;»

«Άκουσε να σου πω παιδί μου...

Για τον Θεό η Ελλάδα είναι το προζύμι της ανθρωπότητας!

Είναι προορισμένη να φέρει το έλεος του Θεού στον κόσμο και να σκορπίσει παντού το Φως του Χριστού.

Οι επίγειες δυνάμεις του κακού μπορεί να θέλουν να την διαλύσουνε αλλά δεν θα καταφέρουν τίποτα!

Η Ελλάς είναι προορισμένη να εκπληρώσει το σχέδιο του Θεού.

Μπορεί να περάσουμε θλίψεις, μπορεί να περάσουμε διωγμούς, μπορεί να περάσουμε πείνες, μπορεί να περάσουμε και θάνατο ακόμα αλλά το σχέδιο του Θεού θα εκπληρωθεί μέσω της Ελλάδας»

πηγή

TO ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΒΟΥΛΟΥ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ – ΓΕΩΡΓΙΟΥ Η. ΚΡΙΠΠΑ

Βλάσφημο πόστερ μουσικού συγκροτήματος

TOΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ

ΚΑΚΟΒΟΥΛΟΥ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ

Υπό ΓΕΩΡΓΙΟΥ Η. ΚΡΙΠΠΑ

 Διδάκτορος Πολιτικών Επιστημών

    Ως γνωστόν η κακόβουλος βλασφημία τιμωρείται δι’ άρθρου 198 του Ποιν. Κώδικος.

Δια της παραγρ. 1 της ως άνω διατάξεως τιμωρείται ο δημοσία και κακοβούλως καθ’ οιονδήποτε τρόπον καθυβρίζων τον Θεόν. Ενταύθα, ως γίνεται γενι­κώς αποδεκτόν (¹), έννομον αγαθόν οίτινος την προστασίαν σκοπεί η υπ’ όψιν διάταξης είναι ουχί ο Θεός, όστις βεβαίως δεν έχει ανάγκην ανθρώπινης προστασίας, αλλά το θρησκευτικών συναίσθημα των πολιτών, όπερ προσβάλλεται εκ της βλα­σφημίας(²).

Ως Θεός θα πρέπει να νοηθή ουχί ο κατά τας αντιλήψεις και τα δόγματα έκα­στου, αλλά το Υπέρτατον Ον το ως τοιούτον θεωρούμενον υπό πάσης γνωστής μονοθεϊστικής θρησκείας(³) ιδία δε της Χριστιανικής. Επομένως εις την έννοιαν του Θεού θα περιλάβωμεν και τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος(⁴). Κακόβου­λος βλασφημία όθεν είναι αξιόποινος και αν απευθύνεται ου μόνον κατά του Θεού, αλλά και κατά του Ιησού Χριστού ή του Αγίου Πνεύματος.

Καθύβρισις του Θεού είναι έννοια ευρυτέρα της εξυβρίσεως και περιλαμβάνει πάσαν εκδήλωσιν περιφρονητικήν προς τον Θεόν(⁵). Δεν απαιτείται επομένως χρήσις εξυβριστικών εκφράσεων αποκλειστικώς. Αξιόποινοι είναι ωσαύτως και εκφράσεις προσβάλλουσαι ου μόνον ευθέως τον Θεόν, αλλά και την θείαν και Ιεράν Ιδιό­τητά Του(⁶), ως και τας συνεπείας της τοιαύτης ιδιότητάς Του, τ.έ. ότι, ως Θεός τυγχάνει παντοδύναμος, πάνσοφος, παντογνώστης, ελεήμων, δίκαιος, μακρόθυμος, ανεξίκακος, πολυεύσπλαχνος κλπ., έστω και αν τα στοιχεία ταύτα δεν τυγχάνουν ευ­θέως αντιληπτά υπό των πάντων. Αρκεί ότι, προσιδιάζουν εις την εν λόγω ιδιότητά Του και βεβαίως δεν απαντώνται κατά την αυτήν τουλάχιστον έκτασιν εις τον άνθρωπον. Εις την εν λόγω γνώμην ως προς τας συνεπείας της θείας και ιεράς ιδιότητος του Θεού δέον να καταλήξωμεν εκ του ότι, εξυπηρετείται ο σκοπός του νόμου, τ.έ. και δια καθυβρίσεως τούτων έχομεν προσβολήν του θρησκευτικού συναισθήμα­τος του κοινού κατά την αυτήν έκτασιν με την ευθέως κατά του Θεού καθύβρισιν. Αρκεί η καθύβρισις των στοιχείων τούτων της ιδιότητάς Του να έχη χαρακτήρα καταφρονητικόν και ουχί βεβαίως να αποτελή απλήν αμφισβήτησιν τούτων επί του θεωρητικού πεδίου, οπότε και δεν συντρέχει το αξιόποινον και επί απλής θεωρητι­κής αμφισβητήσεως ως προς την ύπαρξιν τού Θεού (⁷) και εφ’ όσον αύτη δεν περιέ­χει το στοιχείον της καθυβρίσεως. Υπό των εν τη ως άνω υποσημειώσει ημετέρων συγγραφέων υποστηρίζεται ομοφώνως ότι, δεν συνιστούν αξιόποινον πράξιν οι σαρ­κασμοί, αι κατάραι, αι ανόητοι εκφράσεις, αι ειρωνείαι ή αι μικροβλασφημίαι. Η τοιαύτη άποψις ουδόλως αιτιολογούμενη υπό τούτων φρονούμεν ότι, δεν είναι ορθή καθ’ άπασαν την έκτασίν της, καθ’ όσον ερευνητέον τυγχάνει ουχί εάν μία έκφρασις συνιστά κατάραν ή ειρωνείαν ή ανόητον έκφρασιν ή μικροβλασφημίαν ή οτιδήποτε παρεμφερές, άλλ’ εάν τυγχάνη «καθύβρισις», υφ’ ην έννοιαν αύτη εσκιαγραφήθη. Επομένως και η ανόητος έκφρασις και η μικροβλασφημία κ.λ.π. ουδόλως τυγ­χάνουν a priori μη αξιόποινοι, καθ’ όσον ουδόλως δικαιούμεθα να σταθώμεν εις την φύσιν μιας εκφράσεως ως κατάρας ή μικροβλασφημίας κ.λ.π. ως άνω και να μην χωρήσωμεν περαιτέρω εις την έρευναν της συνδρομής των στοιχείων της καθυβρίσεως συμφώνως τω νόμω. Κατ’ ακολουθίαν κάλλιστα είναι δυνατόν μία τοιαύτη έκφρασις να είναι αξιόποινος και ως εκ τούτου η προαναφερομένη γνώμη των ημετέρων συγγραφέων (μη αιτιολογούμενη άλλωστε) δεν είναι ορθή, ως ουδόλως στηριζομένη εις τον νόμον.

Η καθύθρισις του Θεού είναι δυνατόν να γίνη «καθ’ οιονδήποτε τρόπον», ως ρητώς ορίζει το άρθρον 198 Π.Κ., δηλονότι προφορικώς, εγγράφως, δια κινήσεων, χειρονομιών, συμβολισμών, εικόνων κ.λ.π. (⁸), ή δια του τύπου(⁹). Φρονούμεν όμως περαιτέρω ότι, δια της έννοιας «καθ’ οιονδήποτε τρόπον» δεν νοεί ο νομοθέτης μό­νον τον τρόπον εκφράσεως της καθυθριστικής εκδηλώσεως, άλλ’ επί πλέον το αξιό­ποινον είναι δυνατόν να συντρέχη και εάν η βλασφημία στρέφεται ουχί αμέσως κατά του Θεού, αλλά και εμμέσως. Τουτ’ αυτό άλλωστε δέον να καταλήξωμεν ότι δέχον­ται οι εν υποσημειώσει αναφερόμενοι συγγραφείς, εφ’ όσον ομιλούν και περί «συμ­βολικού» τρόπου εκφράσεως της καθυβριστικής κατά του Θεού εκδηλώσεως, εν όψει της φράσεως του νόμου «καθ’ οιονδήποτε τρόπον». Ούτω ως κακόβουλος βλα­σφημία θα θεωρηθή η καταφρονητική εκδήλωσις εναντίον εικόνος του Θεού ή ενός των προσώπων της Αγίας Τριάδος, η εναντίον θεοπνεύστου κειμένου, ως ε.π. της Αγίας Γραφής ή ιερού σκεύους ή ιερού Ναού κ.λ.π. εφ’ όσον η εκδήλωσις περιέχει το στοιχείον της καθυβρίσεως του Θεού.

Βλάσφημη αφίσα του εθνικοσοσιαλιστικού χώρου

Ηβλασφημία δέον να γίνη «δημοσία». Δεν απαιτείται δηλ. να γίνη εις δημό­σιον τόπον, άλλ’ ενώπιον περισσοτέρων ατόμων μη αποτελούντων στενόν οικογενειακόν ή φιλικόν κύκλον, εφ’ όσον μεταξύ δράστου και τρίτων δεν υφίσταται στενός οικογενειακός δεσμός ή ψυχικός σύνδεσμος(¹⁰). Προκειμένου περί του εν λόγω ψυχικού συνδέσμου δέον ούτος να νοηθή ως εξαιρετικώς στενός, ίνα αποκλεισθή το αξιόποινον, ε.π. η βλασφημία ενώπιον συναδέλφων εις τινά εργασίαν τυγχάνει πα­ράνομος καίτοι υφίσταται ψυχικός δεσμός μεταξύ των, ομοίως η βλασφημία ενώπιον συμφοιτητών ή συνυπηρετούντων εν τω στρατεύματι (¹¹) καίτοι υφίσταται με­ταξύ των ωρισμένος ψυχικός δεσμός. Ομοίως η βλασφημία είναι αξιόποινος ως «δημοσία» λαμβάνουσα χώραν ενώπιον γεν. συνελεύσεως ανωνύμου εταιρείας (¹²). Ο δράστης δεν απαιτείται να απευθύνεται προς ωρισμένον πρόσωπον(¹³). Δημοσία γενομένη θεωρείται η βλασφημία ωσαύτως, όταν λαμβάνη χώραν εντός μεταφορι­κού μέσου δημοσίας χρήσεως (λεωφορεία, σιδηρόδρομοι), κέντρα διασκεδάσεως κ.λ.π. (¹²) (¹³). Δημοσία θεωρείται γενομένη βλασφημία εξ άλλου όταν πραγματο­ποιείται δια του τύπου αρκεί το έντυπον να ετέθη εις κυκλοφορίαν ως απαιτεί ο εκάστοτε νόμος περί τύπου(¹⁴).

Τέλος η βλασφημία ως καθύβρισις του Θεού δέον να είναι κακόβουλος. Περί της έννοιας ταύτης εκ μεν των αλλοδαπών συγγραφέων δεν υφίσταται επεξεργασία, εκ του ότι αλλοία είναι η διατύπωσις του γερμανικού νόμου (παρ. 166 του γερμαν. Ποιν. Κώδ.). Εκ των ημετέρων συγγραφέων αναφέρεται η έννοια της κακοβου­λίας άνευ επεξεργασίας πλην του Καρανίκα (προς ον και συμφωνεί ο Αϊδαλής) υποστηρίζοντας ότι, ως κακόβουλος θα θεωρηθή η βλασφημία, εφ’ όσον ο δράστης εκδηλώνει εχθρικήν προς τον Θεόν νοοτροπίαν (¹⁵), επικαλούμενος τούς γερμανούς συγγραφείς Scbonke - Schroder. Ούτοι όμως εις τα δυο κύρια σημεία του έργου των, άτινα αναφέρονται εις το κακόβουλον (boswillig) (¹⁶) δέχονται ότι ως τοιούτον θα θεωρηθή ουχί μόνον η εκδήλωσις εχθρικής διαθέσεως, αλλά παν έτερον ταπεινόν κίνητρον (oder sonst aus einem niedrigen Beweggrund), εν οίς και η χαιρεκακία, η σαδιστική διάθεσις, η φιλαργυρία, η ιδιοτέλεια, η αδιαφορία δια το καθήκον κ.λ,π. Επομένως η έννοια της κακοβουλίας είναι εν προκειμένω ευρυτέρα της απλής εχθρότητος και δέον να ληφθή ύπ’ όψιν ως και εν Γερμανία. Κατ’ ακολουθίαν τούτου αξιόποινος τυγχάνει η βλασφημία και όταν ο δράστης προέβη εις την πράξιν του ου μόνον λόγω εχθρότητος προς τον Θεόν, αλλά και εξ αιτίας οιουδήποτε ετέρου ταπεινού αιτίου, ως ε.π. ίνα δημιουργήση την εντύπωσιν του «μοντέρνου» τού μη λαμβάνοντος σοβαρώς υπ’ όψιν τον Θεόν, ή ίνα επιδείξη δυνα­μισμόν και αναγκάση έτερον να προβή εις ενέργειαν ωρισμένην κ.λ.π. και αν η βλασφημία εκφράζεται υπό αίρεσιν, ε.π. εάν ο δράστης απειλή έτερον όπως πράξη τι, δηλών ότι άλλως θα βλασφημήση και αναφέρων ρητώς την βλασφημίαν προσθέ­των απλώς το μόριον «θα».

Εις πάσαν όμως περίπτωσιν η κακόβουλος βλασφημία δέον να γίνεται δημοσία, των δύο τούτων στοιχείων της αντικειμενικής υποστάσεως του εγκλήματος απαιτουμένων ουχί διαζευκτικώς αλλά αθροιστικώς, ως προκύπτει εκ της φράσεως του νό­μου «δημοσία και κακοβούλως».

    Ηκαθύβρισις του Θεού νοείται ως τοιαύτη υπό αντικειμενικήν έποψιν, χωρίς να απαιτήται όπως έχει προσβληθή και το θρησκευτικόν συναίσθημα των τρίτων, ενώπιον των οποίων τελείται το έγκλημα της εξυβρίσεως(¹⁷). Δηλονότι τυγχάνει τούτο τυπικόν και ουχί εκ του αποτελέσματος, καθ’ όσον ουδόλως εκ του κειμένου του νόμου προκύπτει ότι, η τέλεσις του εν λόγω εγκλήματος προϋποθέτει την επέλευσιν ωρισμένου αποτελέσματος. Αξιοσημείωτος είναι και η εν προκειμένω διάταξις της παρ. 166 του γερμανικού Ποινικού Κώδικος, ήτις απαιτεί όπως η βλασφημία προκαλή αγανάκτησιν (Argemis gibt) ίνα θεωρηθή ως αξιόποινος. Εν τούτοις ως εκ της τοιαύτης διατυπώσεως του γερμανικού νόμου, ήτις σαφώς ομιλεί περί ωρισμένου αποτελέσματος, δεν υφίσταται ομοφωνία εν τη γερμανική επιστήμη. Ούτω οι Schonke - Schroder (σελ. 706) και ο Dalcke (σελ. 162) υποστηρίζουν ότι, η προσβολή του θρησκευτικού συναισθήματος απαιτείται να συντρέχη τουλά­χιστον δι’ ένα των παρόντων, ενώ ο Loffler (σελ. 293) υποστηρίζει ότι, απαιτείται η προσβολή τού θρησκευτικού συναισθήματος περισσοτέρων εκ των παρόντων, προσθέτει δε ότι, εφ’ όσον η βλασφημία διαπράττεται δια του τύπου, η τοιαύτη προσβολή του θρησκευτικού συναισθήματος των αναγνωστών δέον να θεωρηθή ως δεδομένη εάν αποδειχθή ο δόλος του δράστου.

   Ως προς την υποκειμενικήν υπόστασιν του υπό ανάπτυξιν εγκλήματος οίκοθεν νοείται ότι, απαιτείται δόλος τού δράστου. Αρκεί δε και ενδεχόμενος δόλος(¹⁸). Εκ του ότι η βλασφημία ως ελέχθη λαμβάνεται υπό αντικειμενικήν έποψιν προκύπτει ότι, η τυχόν καλή πίστις του δράστου δεν αίρει την υποκειμενικήν υπαιτιότητα(¹⁹), ουδέ έχει σημασίαν το εάν ο δράστης ώθήθη εις την πράξιν του εξ ιδίας θρησκευτικής πεποιθήσεως, καθ’ όσον ενταύθα δεν πρόκειται περί συγγνωστής πλάνης (¹⁹), δεδομένου ότι η τοιαύτη πλάνη δεν είναι νοητή (²⁰) ουδόλως συντρεχόντων εν προκειμένω των στοιχείων των άρθρων 30 και 31 του Ποινικού Κώδικος. Εξ άλλου η εξ ιδίας θρησκευτικής ή άλλης πεποιθήσεως τέλεσις τού εγκλήματος ουδόλως αίρει το αξιόποινον, τούτο δε διότι, άλλως θα είχομεν παράβασιν της υπό τού συντάγματος κατοχυρουμένης αρχής της ισότητος, εάν εθεωρείτο επιτρεπτή η τοιαύτη άρσις του αξιοποίνου λόγω ιδιαιτέρου θρησκευτικού ή ηθικού λόγου ή ιδιαιτέρας τοιαύτης αντιλήψεως. Τυχόν επομένως τοιαύτη διάταξις θα ήτο σαφώς αντισυνταγματική.

Το αξιόποινον δεν αίρεται και αν κίνητρον του δράστου υπήρξεν η επιστημονική έρευνα(²¹) ή η καλλιτεχνική δημιουργία (²²) διότι καίτοι η ελευθερία αμφοτέρων των πνευματικών τούτων εκδηλώσεων κατοχυρούται συνταγματικώς(²³), ούχ ήττον όμως η τοιαύτη ελευθερία δύναται να εξικνήται μόνον μέχρις ωρισμένου ο­ρίου, τ.έ. ουχί πέραν τού ορίου προσβολής ετέρου αγαθού (του θρησκευτικού συναι­σθήματος), δεδομένου ότι η ελευθερία θρησκευτικής συνειδήσεως κατοχυρούται και αύτη συνταγματικώς.

Διά της παρ. 2 τού άρθρου 198 του Π.Κ. τιμωρείται η δημοσία εκδήλωσις ελλείψεως σεβασμού προς το θείον.

Η ως άνω παρ. 2 είναι διάταξις επικουρική εν σχέσει προς την παρ. 1, ως προκύπτει εκ της φράσεως «Όστις εκτός της περιπτώσεως της παρ. 1». Κατά συ­νέπειαν αποκλείεται κατ’ ιδέαν συρροή αμφοτέρων των παραγράφων του άρθρου 198 βάσει του κανόνος lex primaria derogat subsidiarae (²⁴).

Λόγω της επικουρικότητος της ως άνω διατάξεως ισχύουν κατ’ αρχήν τα όσα ελέχθησαν και δια την πρώτην παράγραφον. Ούτω προστατευόμενον έννομον αγαθόν εν προκειμένω είναι και ενταύθα το θρησκευτικόν συναίσθημα του κοινού(²⁵), όπερ ωσαύτως προσβάλλεται εξ εκδηλώσεων ελλείψεως του προς το θείον σεβασμού. Περαιτέρω εν όψει του ότι, η 1^ηπαράγραφος ομιλεί περί καθυβρίσεως του Θεού, ενώ η 2α παράγραφος περί ελλείψεως σεβασμού προς το θείον, δέον να παρατηρηθούν τα κάτωθι:

α) Το θείον είναι έννοια ευρυτέρα της τού Θεού και περιλαμβάνει παν ό,τι θεωρείται Ιερόν υπό τίνος ανεγνωρισμένης θρησκείας(²⁵). Η εν προκειμένω ιερότης βεβαίως δεν απαιτείται να έχη ακολουθήσει ωρισμένην διαδικασίαν ιεροποιήσεως, οσιοποιήσεως, καθαγιασμού κ.λ.π., αρκεί να έχη σχέσιν προς τον Θεόν, τούς ιερούς ναούς, τούς θρησκευτικούς λειτουργούς υπό την τοιαύτην ιδιότητά των και εφ’ όσον συνδέεται προς την θρησκευτικήν πίστιν ή την λατρείαν. Ούτω ε.π. αξιόποινος κατά την παρούσαν διάταξιν τυγχάνει η βλασφημία των αγίων προσώπων, των ιερών μυστηρίων, των ιερών συμβόλων, εικόνων, σκευών κ.ο.κ.

β) Ενταύθα δεν απαιτείται η καθύβρισις του θείου (ως εν τη 1η παραγρά­φω), άλλ’ η δια βλασφημίας εκδήλωσις ελλείψεως σεβασμού προς το θείον. Η βλασφημία δύναται να λάβη χώραν προφορικώς, εγγράφως, δι’ εικόνων, χειρονομιών, συμβολισμών κ.λ.π. και δια του τύπου, ως ακριβώς και η καθύβρισις. Βεβαίως δεν απαιτείται η χρήσις ωρισμένων λέξεων, άλλ’ ως βλασφημία νοείται πάσα προσβλητική εκδήλωσις (²⁶), εφ’ όσον αύτη συνιστά και έλλειψιν του προς το θείον σεβασμού. Του σεβασμού όστις είναι απαραίτητος, ίνα πληρωθή ο σκοπός του νόμου, δηλονότι ίνα μη θιγή το θρησκευτικόν συναίσθημα των τρίτων. Βλασφημία μη εκδηλούσα έλλειψιν του προς το θείον σεβασμού δεν αντιλαμβανόμεθα πώς δύναται να νοηθή, δεδομένου ότι και ενταύθα ως προς την υποκειμενικήν υπαιτιότητα ισχύει ό,τι ελέχθη και ως προς την προηγουμένην παράγραφον, τ.ε. η πράξις κρίνεται αντικειμενικώς και δεν έχει σημασίαν η καλή πίστις του δράστου. Προφανώς ο νομοθέτης ήθελε να περιλάβη ενταύθα την εκδήλωσιν ελλείψεως σεβασμού προς το θείον δια βλασφημίας προς διάκρισιν άλλου είδους όμοιας εκδηλώσεως κατά των θείων γενομένης ουχί δια βλασφημίας αλλά δι’ ετέρου τρόπου.

γ) Εν προκειμένω ο Καρανίκας (σελ. 227) ισχυρίζεται ότι, η ψυχολογική δια­φορά μεταξύ του εγκλήματος της καθυβρίσεως τού Θεού και της δια βλασφημίας εκδηλώσεως ελλείψεως σεβασμού προς το θείον έγκειται εις το ότι, εις το πρώτον ένοχοι καθίστανται άτομα αντιμαχομένων θρησκευτικών δογμάτων, ή αιρετικοί, ενώ εις το δεύτερον ένοχοι καθίστανται και οι πιστοί προς το δόγμα τού οποίου το θείον προσβάλλουν. Η ιδιότυπος αυτή γνώμη — υπό ουδενός ετέρου υποστηριζομένη — είναι φρονούμεν εντελώς εσφαλμένη, καθ’ όσον: α) «Ψυχολογική διαφορά» μετα­ξύ δύο εγκλημάτων είναι έννοια άγνωστος εις το Ποινικόν Δίκαιον και βεβαίως ουδέ εκ του νόμου προκύπτει τοιούτον τι. β) Η άποψις τού Καρανίκα ότι οι δράσται τού πρώτου εγκλήματος είναι οι ανήκοντες εις αντιμαχόμενα θρησκευτικά δόγματα και του δευτέρου οι ανήκοντες εις το αυτό δόγμα, είναι ωσαύτως αυθαίρετος και ουδόλως προκύπτει εκ του νόμου, πολλώ μάλλον καθ’ όσον ούτος ουδόλως αιτιολο­γεί την τοιαύτην γνώμην του ην απλώς και μόνον αναφέρει. Μάλιστα δε ου μόνον εις τον νόμον δεν στηρίζεται, άλλ’ επί πλέον και αποβαίνει κατά του σκοπού του νό­μου, διότι εάν δεχθώμεν την ως άνω άποψιν, η προστασία του εννόμου αγαθού (θρησκ. συναίσθημα) δεν πραγματοποιείται. Εφ’ όσον όθεν γίνεται γενικώς αποδεκτόν ότι προστατευόμενον αγαθόν επί του εγκλήματος της παρ. 1 είναι το θρη­σκευτικόν συναίσθημα δεν δύναται να ευσταθήση η ως άνω γνώμη του Καρανίκα, καθ’ όσον ούτω θα κατελήγομεν εις αναίρεσιν των όσων προηγουμένως υπεστηρίχθησαν, δηλονότι η αποδοχή της απόψεως ταύτης προϋποθέτει ως έννομον αγαθόν την προστασίαν ουχί του θρησκευτικού συναισθήματος γενικώς, αλλά την προστα­σίαν ωρισμένης θρησκείας έναντι επιθέσεων κατ’ αυτής (κατά του Θεού της) υπό ετεροδόξων ή ετεροθρήσκων, όπερ άτοπον, ως ουδόλως εκ του νόμου προκύπτον.

δ) Κατά τα λοιπά ισχύουν τα όσα ελέχθησαν ως προς το έγκλημα της παρ. 1, ωσαύτως και ως προς την υποκειμενικήν υπόστασιν.

ε) Τέλος το έγκλημα της παρ. 1 ή της παρ. 2 δυνατόν να συρρεύση κατ’ ιδέαν με εξύβρισιν(²⁷), όταν εις τον δόλον του δράστου ενυπάρχη και καθύβρισις του Θεού ή εκδήλωσις ελλείψεως σεβασμού προς το θείον και συγχρόνως εκδήλωσις καταφρονήσεως ετέρου.

Δι’ αμφότερα εξ άλλου τα ως άνω εγκλήματα εκ του ότι πραγματοποιούνται ταύτα δια διαφόρων τρόπων είναι δυνατή η απόπειρα(²⁸), ήτις ως προς το έγκλημα της παραγρ. 2 (όπερ τιμωρείται δια φυλακίσεως μέχρι τριών μηνών), είναι δυνα­τόν να κριθή υπό του δικαστηρίου ατιμώρητος εν όψει της παραγρ. 3 τού άρθρου 42 του Π.Κ.(²⁸), όπερ ορίζει ότι το δικαστήριον δύναται να κρίνη την απόπειραν ατιμώρητον, προκειμένου περί πλημμελήματος τιμωρουμένου δια ποινής ουχί ανωτέρας των τριών μηνών. Εφ’ όσον όμως το έγκλημα διαπράττεται δια του τύπου δεν νοείται απόπειρα, δεδομένου ότι επί των τοιούτων εγκλημάτων, ως γίνεται γε­νικώς αποδεκτόν, δεν είναι νοητή η απόπειρα(²⁹).

---

1) Καρανίκα, Εγχειρίδιον Ποινικού Δικαίου, Τόμ. Β' Ειδικόν Μέρος, τεύχ. β' 1955, σελ. 224. Τούση - Γεωργίου, Ποινικός Κώδιξ, Β' έκδ. 1958 σελ. 406. Αϊβαλή, Αι παρεκτροπαί τού τύπου, 1966 σελ. 103. Strafgesetzbuch Leipziger Kommentar, τόμ. II, 8η έκδ. 1958 σελ. 49. Schonke- Schroder, Strafgesetzbuch - Kommentar, 10 έκδ. 1961 σελ. 705. Welzel, Das Deutsche Strafrecht, 6η έκδ. 1958 σελ. 368. Lοff1er, Presserecht, τόμ. I έκδ. β' 1969 σελ. 292. Ούτω και Πλημμ. Θηβών 141/69 Ποιν. Χρον. Κ' σελ. 136, δεχόμενη όμως ότι, ώς προστατευόμενον αγαθόν είναι η θρησκευτική ειρήνη όπερ δεν δέχονται οι προαναφερόμενοι συγγραφείς.

2) Ο Loffler, σελ. 292 προτείνει μάλιστα όπως εις μελλοντικήν τροποποίησιν τού Π.Κ. περιληφθή εντός του κειμένου της δ/ξεως ποίον είναι το προστατευόμενον εν νόμον αγαθόν ως πράττει ο ελβετικός Π.Κ.

3) Καρανίκα, σελ. 225. Τούση-Γεωργίου, σελ. 406. Αϊδαλή, σελ. 106. Welzel, σελ. 368. Schonke - Schroder, σελ. 705. Loffler, σελ. 293 υποστηρίζοντος όμως ότι, υφίσταται διένεξις εν τη θεωρία μεταξύ ευρείας και στενής έννοιας του Θεού.

4) Αίδαλή, σελ. 102. Τούση-Γεωργίου, σελ. 406. Welzel, σελ. 368. Kohlrausch - Lange, Strafgesetzbuch. 4η έκδ. 1956 σελ. 257. StGB Leipz. Komm. σελ. 49. Ούτω και η γερμαν. νμλγ., ην ιδέ εν Loffler, σελ. 293 Contra Da1cke, Strafrecht und Strafverfahren, 36η έκδ. 1955 σελ. 362, ομιλών μόνον περί τού Θεού και του Ιησού Χριστού, ουχί όμως και του Αγίου Πνεύματος, πρβλ. όμως σχετ. Ματθ. 12, 31-32 «πάσα αμαρτία και βλασφημία αφεθήσεται τοις ανθρώποις, η δε του Πνεύματος βλασφημία ουκ αφεθήσεται τοις ανθρώποις και ος εάν είπη λόγον κατά του Υιού του ανθρώπου, αφεθήσεται αυτώ ος δ’ αν είπη κατά του Πνεύματος του Αγίου, ούκ αφεθήσεται αυτώ ούτε εν τω νυν αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι». Ιδέ και Μάρκου 3, 29, «ος δ’ αν βλασφημήση εις το Πνεύμα το Άγιον, ουκ έχει άφεσιν εις τον αιώνα, άλλ’ ένοχος έστιν αιωνίου κρίσεως». Και Λουκά 12. 10 «τω δε είς το Άγιον Πνεύμα βλασφημήσαντι ούκ αφεθήσεται». Επομένως η άποψις του Dalcke εν προκειμένω δεν είναι ορθή, καθ΄ όσον ώς προς την Χριστιανικήν θρησκείαν η απαγόρευσις βλασφημίας ειδικώς του Αγίου Πνεύματος είναι απόλυτος και κατηγορηματική.

5)Τούση-Γεωργίου, σελ. 406. Αϊδαλή, σελ, 102. Kohlrausch - Lange, σελ. 356. Welzel, σελ. 368. SchSnke- Schroder, σελ. 705. Καρανίκα, σελ. 225.

6) Loffler, σελ. 293. StGb Leipz. Koram. σελ. 49. Dalcke, σελ. 162.

7) Καρανίκα. σελ. 225. Τούση-Γεωργίου, σελ. 406. Schonke-Schrοder, σελ. 706. Lοf f1er, σελ. 293.

8) Καρανίκα. σελ. 225. Τούση-Γεωργίου, σελ. 406. Schonke-Schrοder, σελ. 706. Lοf f1er, σελ. 293. We1zel, σελ. 368. Oι Kohlrausch - Lange, σελ. 357 δεν δέχονται τας εικονικάς παραστάσεις

9) Lοff1er, σελ. 293.

10) Καρανίκα, σελ. 226. Schonke - Schroder, σελ. 554. Kohlrausch- Lange, σελ. 356. Lοff1er, σελ. 306. Welzei, σελ. 368. StGb Leipz. Komm., σελ. 50 Πλημμ. Θπ3. 141/69 Ποιν. Χρον. Κ' σελ. 136. Διαρκ. Ναυτ/κείον 76/73 Ποιν. Χρον. ΚΓ' σελ. 229.

11)  Διαρκ. Ναυτ/κείον 76/73 Ποιν. Χρον. ΚΓ' σελ. 229.

12) Loffler, σελ. 306.

13)  Schonke – Schroder, σελ. 554

14) Ειδικώς Loffler, σελ. 294. Κρίππα, Ερμηνεία του Νόμου περί τύπου, 1974 σελ. 54-55 και αυτόθι αλλοδαπή νμλγ. Η «δημοσία» πραγμάτωσις τής βλασφημίας είναι γεγονός πραγματικόν μη υποκείμενον εις ακυρωτικόν έλεγχον, ΑΠ 45 /74 Ποιν. Χρον. ΚΔ' σελ. 354.

15) Η γνώμη των Τούση-Γεωργίου, ην καταπολεμά—ορθότατα—ο Καρανίκας, σελ. 226 δεν μας ενδιαφέρει, διότι εις την β' έκδοσιν του Ποιν. Κώδ. των δύο τούτων συγγραφέων η γνώμη αύτη δεν περιέχεται ως απαλειφθείσα και επομένως δέον να δεχθώμεν ότι, συμφωνούν ούτοι προς τον Καρανίκαν.

16) Σελ. 716 και 858. Ουχί όμως ώς προς την βλασφημίαν, καθ’ όσον η περί ταύτης § 166 του γερμαν. Ποιν. Κώδ. δεν περιέχει το στοιχείον του κακοβούλου και επομένως ουχί ορθώς οι Τούσης- Γεωργίου, παραπέμπουν εις το έργον των Γερμανών τούτων υπομνηματιστών υπό την § 166.

17)  Καρανίκα, σελ. 226.

18 Καρανίκα, σελ. 226. Τούση - Γεωργίου, σελ. 407. Aϊδαλή, σελ. 103. Schenke - Schroder, σελ. 706. Loffler, σελ. 294. StGb Leipz. Komm. σελ. 50.

19) Ως ορθότατα παρατηρεί ο Καρανίκας, σελ. 226.

20) Τούση - Γεωργίου, σελ. 83.

21) Καρανίκα, σελ. 226.

22) Loffler, σελ. 293 - 4.

23) Ως προς την συνταγματικήν προστασίαν της επιστήμης ιδέ Rοe11ecke, Wissenschaftliche Freiheit als institutionelle Garantie, JZ 1967 σελ. 726. Loffler, σελ. 373 και σελ. 388. Ως προς την τέχνην Sshick, Verfassungsrechtlicher Begriff des Kunstwerks, JZ 1970 σελ. 645. Loffler, σελ. 385 επ. γενικώς και σελ. 295-6 ειδικώς ως προς την σχέσιν κακοβούλου βλασφημίας και ελευθερίας τής τέχνης.

24) Τούση - Γεωργίου, σελ. 218. Schonke - Schrdder, σελ. 431. Welzel, σελ. 197.

25) Καρανίκα, σελ. 227.

26) Ούτω StGB Leipz. Komm. σελ, 49 ένθα ως βλασφημία θεωρείται «in schmah- suchtiger Weise etwas• verachtlicbes υber Gott aussagen». Τα αυτά κατά λέξιν αναφέρει και ο Dalcke, σελ. 162. Περαιτέρω Schonke - Schroder, σελ. 705 - 6, ων την άποψιν αποδέχεται ο Καρανίκας, σελ. 225. Ούτω και Kohlrausch - Lange, σελ. 357.

27) Πλημμ. Θηβ. 141/69 Ποιν. Χρον. Κ' σελ. 136. Διαρκ. Ναυτ/κείον 70/73 Ποιν• Χρον. ΚΓ σελ. 229.

28) Τούση - Γεωργίου, σελ. 407.

29) Κρίππα, Ερμηνεία του νόμου περί τύπου, 1974 σελ. 55 και αυτόθι βιβλιογραφία.

 «ΠΟΙΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ» ΚΕ' σελ.359-466 

 ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ   

πηγή

Τί μποροῦμε νὰ κάνουμε γιὰ τοὺς νεκροὺς;

Ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ ἐκφράσει τὴν ἀγάπη του γιὰ τοὺς νεκροὺς καὶ νὰ τοὺς βοηθήσει οὐσιαστικά, μπορεῖ νὰ τὸ ἐπιτύχει προσευχόμενος ὑπὲρ τῶν ψυχῶν τους, καὶ εἰδικότερα μνημονεύοντας αὐτοὺς στὴ Θεία Λειτουργία, ὅταν οἱ μερίδες ποὺ ἀποκόπτονται γιὰ ζῶντες καὶ νεκροὺς ἀφήνονται νὰ πέσουν μέσα στὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου μὲ τὶς λέξεις: «Ἀπόπλυνον Κύριε τὰ ἁμαρτήματα τῶν ἐνθάδε μνημονευθέντων δούλων σου τῷ Αἵματί σου τῷ Ἁγίῳ πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου καὶ πάντων σου τῶν Ἁγίων. Ἀμήν.» Δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε τίποτε καλύτερο ἢ σπουδαιότερο γιὰ τοὺς νεκροὺς ἀπὸ τὸ νὰ προσευχόμαστε γι’ αὐτούς, προσφέροντάς τους μνημόσυνο στὴ Θεία Λειτουργία. Τὸ ἔχουν πάντα ἀνάγκη, εἰδικὰ κατὰ τὴ διάρκεια ἐκείνων τῶν σαράντα ἡμερῶν ὅπου ἡ ψυχὴ τοῦ ἀπελθόντος πορεύεται πρὸς τὶς αἰώνιες κατοικίες. Τὸ σῶμα δὲν αἰσθάνεται τίποτε τότε• δὲ βλέπει τοὺς οἰκείους ποὺ ἔχουν συγκεντρωθεῖ, δὲ μυρίζει τὸ εὐωδιαστὸ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν, δὲν ἀκούει τοὺς ἐπικήδειους. Ἡ ψυχὴ ὅμως αἰσθάνεται τὶς προσφερόμενες ὑπὲρ αὐτῆς προσευχὲς καὶ εἶναι εὐγνώμων στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὶς ἀπευθύνουν καὶ βρίσκεται πνευματικῶς κοντά τους.

Ὦ συγγενεῖς καὶ ἀγαπημένοι τοῦ νεκροῦ! Πράξετε γι’ αὐτοὺς ὅτι ἔχουν ἀνάγκη καὶ ὅτι εἶναι ἐντός τῆς δικαιοδοσίας σας. Δῶστε τὰ χρήματά σας ὄχι γιὰ νὰ καλλωπίσετε ἐξωτερικὰ τὸ φέρετρο καὶ τὸ μνῆμα, ἀλλὰ γιὰ νὰ βοηθήσετε ὅσους τὸ χρειάζονται, εἰς μνήμην τῶν ἀγαπημένων σας ποὺ ἔφυγαν ἀπὸ τὴ ζωή, γιὰ νὰ ἐνισχύσετε ἐκκλησίες, στὶς ὁποῖες προσφέρονται προσευχὲς ὑπὲρ αὐτῶν. Ἐλεῆστε τοὺς νεκρούς, φροντίστε γιὰ τὶς ψυχές τους. Μᾶς περιμένει ὅλους ὁ ἴδιος δρόμος, καὶ ὅταν κι ἐμεῖς βρεθοῦμε ἐκεῖ πόσο πολὺ θὰ εὐχόμαστε νὰ μᾶς θυμᾶται κάποιος στὶς προσευχές του! Ἀξίζει λοιπὸν νὰ ἐλεήσουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τοὺς νεκρούς.

Ἀμέσως ἀφοῦ ἀναπαυθεῖ κάποιος, καλέστε ἢ ἐνημερῶστε ἕναν ἱερέα, ὥστε νὰ διαβάσει τὶς «Προσευχὲς γιὰ τὴν Ἀναχώρηση τῆς Ψυχῆς», τὶς ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία ἔχει ὁρίσει νὰ διαβάζονται πάνω ἀπὸ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς μετὰ τὸ θάνατό τους. Προσπαθῆστε, εἰ δυνατόν, νὰ τελέσετε τὴν κηδεία στὴν ἐκκλησία καὶ νὰ ἀναγνώσετε τὸ Ψαλτήρι πάνω ἀπὸ τὸν ἀπελθόντα μέχρι τὴν κηδεία. Ἡ κηδεία δὲν χρειάζεται νὰ εἶναι περίτεχνη, ἀλλὰ πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ εἶναι πλήρης, χωρὶς συντομεύσεις• τὴν ὥρα ἐκείνη μὴ σκεφτεῖτε τὸν ἑαυτό σας καὶ τὴν ἄνεσή σας, ἀλλὰ τὸν ἀπελθόντα, ἀπὸ τὸν ὁποῖο χωρίζεστε διὰ παντός. Ἐὰν ὑπάρχουν ταυτόχρονα καὶ ἄλλοι ἀπελθόντες ποὺ ἀναμένουν κηδεία στὴν ἐκκλησία, μὴν ἀρνηθεῖτε ἐὰν σᾶς προταθεῖ νὰ τελέσετε τὴν κηδεία γιὰ ὅλους μαζί. Εἶναι καλύτερο νὰ τελεῖται μία κηδεία γιὰ δύο ἢ περισσότερους ἀπελθόντες ταυτόχρονα, ὅταν οἱ προσευχὲς ὅλων τῶν παρευρισκομένων προσφιλῶν προσώπων θὰ εἶναι ἰδιαιτέρως ἔνθερμες, παρὰ νὰ τελοῦνται ξεχωριστές, διαδοχικὲς κηδεῖες, καὶ νὰ συντομεύονται οἱ λειτουργίες ἐξ αἰτίας ἔλλειψης χρόνου καὶ ἐνέργειας• ἀφοῦ κάθε λέξη τῆς προσευχῆς γιὰ τὸν ἀναπαυθέντα εἶναι ὅτι μιὰ σταγόνα νερὸ γιὰ τὸ διψασμένο.

Κανονίστε ὁπωσδήποτε ἐκείνη τὴν ὥρα τὰ σχετικὰ μὲ τὴν τέλεση σαρανταλείτουργου, δηλαδὴ καθημερινὴ μνημόνευση στὴ θεία Λειτουργία σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τῶν σαράντα ἡμερῶν. Συνήθως στοὺς ναοὺς ὅπου τελεῖται καθημερινὰ Θεῖα Λειτουργία, οἱ ἀπελθόντες οἱ ὁποῖοι ἔχουν κηδευτεῖ ἐκεῖ μνημονεύονται ἐπὶ σαράντα καὶ πλέον ἡμέρες. Ἐὰν ὅμως ἡ κηδεία γίνει σὲ ναὸ ὅπου δὲν τελεῖται καθημερινὰ Θεία Λειτουργία, τότε οἱ ἴδιοι οἱ συγγενεῖς θὰ πρέπει νὰ φροντίσουν νὰ ζητήσουν τὴν τέλεση τοῦ 40ήμερου μνημοσύνου ὁπουδήποτε τελοῦνται Θεῖες Λειτουργίες. Παρομοίως εἶναι καλὸ νὰ στέλνουμε εἰσφορὲς γιὰ μνημόνευση τῶν νεκρῶν σὲ μοναστήρια, ὅπως καὶ στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου καθημερινὰ διεξάγεται προσευχὴ στοὺς Ἁγίους Τόπους. Ἀλλὰ ἡ διαδικασία τῆς 40ήμερης δέησης ὑπὲρ τῶν νεκρῶν πρέπει νὰ ξεκινήσει ἀμέσως μετὰ τὸ θάνατο, ὅταν ἡ ψυχὴ ἔχει ἰδιαίτερη ἀνάγκη βοηθείας ἀπὸ τὴν προσευχή• ἑπομένως, θὰ πρέπει νὰ ξεκινοῦμε αὐτὸ τὸ μνημόσυνο στὸν κοντινότερο ναὸ ὅπου τελεῖται καθημερινῶς Θεία Λειτουργία.

Ἀξίζει λοιπὸν νὰ φροντίσουμε γι’ αὐτοὺς ποὺ ἔφυγαν γιὰ τὸν ἄλλο κόσμο πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς, προκειμένου νὰ κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε γιὰ τὶς ψυχές τους, ἐνθυμούμενοι ὅτι: «Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ θὰ ἐλεηθοῦν».

Η Θεολογική σημασία της καμπάνας

Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΚΑΜΠΑΝΑΣ

Τοῦ πρωτοπρ. Βασιλείου Κοκολάκη, ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ὑψώσεως Τιμίου Σταυροῦ Χολαργοῦ

«Γιά τήν Ἐκκλησιά ἡ καμπάνα, ἡ «καμπάνα». Τί ὡραῖα πού σημαίνει, πού «σημαίνει». Ντίν ντάν, «ντίν ντάν»...»

ΕΙΝΑΙ μερικές φορές πού ὅταν δέν ἔχουμε κατανοήσει το βαθύτερο νόημα προσώπων, καταστάσεων, ἀντικειμένων καί λέξεων, εὔκολα, ἀζύγιστα, ἐπιπόλαια καί ἐπιδερμικά τά πολεμοῦμε. Και πρωτίστως μιλῶ γιά τόν ἑαυτό μου.

Γιʼαὐτό καί ταπεινά καταθέτω τά ἑξῆς, γιά τά ὁποῖα ἄν ἔχω λάθος διορθῶστε με. Καί γιά νά γίνουμε σαφέστεροι τό θέμα εἶναι περί καμπανῶν.

Ἄς δοῦμε πρῶτα σύντομα την ἱστορική τους προέλευση καί σημασία, ἀντλώντας στοιχεῖα α) ἀπό τήν «Ἀργολική ἀρχειακή βιβλιοθήκη ἱστορίας καί πολιτισμοῦ», και συγκεκριμένα ἀπό τό ἄρθρο μέ τίτλο ¨Καμπαναριά¨τοῦ πρωτοπρ. Γεωργίου Σελλῆ καί β) ἀπό τόν ἱστότοπο «Συν-οδοιπορία» καί συγκεκριμένα τό ἄρθρο μέ τίτλο ¨Τό σήμαντρο-Σύμβολο μοναχισμοῦ¨.

Πῶς καθιέρωσαν τὰ σήμαντρα

Ἀρχικά εἴχαμε τό σήμαντρο. Τὸ κάλεσμα μὲ σήμαντρα εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα. Γιὰ τὴν πρόσκληση τοῦ λαοῦ σὲ τελετὲς καὶ συναθροίσεις χρησιμοποιοῦνταν μεγάλα τεμάχια μετάλλου, κρεμασμένα σὲ σχοινιὰ ποὺ τὰ ἔκρουαν μὲ μεταλλικὲς ἢ ξύλινες ράβδους. Ἡ χρήση ἐπίσης μικρῶν κωδώνων ἀναφέρεται καὶ στὴ λατρεία τῶν ἀρχαίων λαῶν: Σύρων, Αἰγυπτίων, Ρωμαίων κ.ἄ.

Στὸ βιβλίο τῆς Ἐξόδου ἀναφέρεται ἡ ὕπαρξη χρυσῶν κωδωνίσκων στὶς ἀρχιερατικὲς στολές. Ἀντιθέτως, γιὰ τὸ κάλεσμα τῶν Ἰσραηλιτῶν στὶς θρησκευτικὲς συγκεντρώσεις χρησιμοποιοῦνταν σάλπιγγες, μὲ τὶς ὁποῖες οἱ ἱερεῖς γνωστοποιοῦσαν στὸ λαὸ τὶς νουμηνίες καὶ τὰ Ἰωβηλαῖα. Εἶχε θεσπιστεῖ ἡ Ἑορτὴ τῶν Σαλπίγγων τὴν πρώτη τοῦ ἑβδόμου μηνός.

Εἶναι ἄγνωστο πότε ἔγινε ἡ χρήση κωδώνων στὴ χριστιανικὴ λατρεία γιὰ πρώτη φορά. Κατὰ τὴν περίοδο τῶν διωγμῶν οἱ πιστοὶ καλοῦνταν εἴτε μὲ ἐνημέρωση στὴν ἀπόλυση τῆς προηγούμενης σύναξης εἴτε μὲ τοὺς «Θεοδρόμους» ἢ «Λαοσυνάκτες», οἱ ὁποῖοι, μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς τους εἰδοποιοῦσαν ἀπὸ πόρτα σὲ πόρτα γιὰ τὸν τόπο καὶ τὸ χρόνο τῆς ἑπομένης. Κατὰ τὴν Τουρκοκρατία, τὴν εἰδοποίηση ἀνελάμβανε ὁ λεγόμενος ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες «κράκτης», ἀπὸ δὲ τοὺς Τούρκους «τσεχενδεμὶν νταβετσί» (δηλ. κλητήρας τοῦ Ἅδη).

Μετὰ τοὺς διωγμοὺς εἰσήχθησαν στοὺς ναοὺς καὶ στὰ μοναστήρια τὰ λεγόμενα «ἁγιοσίδερα», δηλ. σιδερένια ἢ ξύλινα σήμαντρα, ποὺ ὑπάρχουν μέχρι σήμερα.

Τί συμβολίζει ἡ κροῦσις τῶν σημάντρων

Ἀρχικῶς ἡ κρούση τοῦ σημάντρου εἶναι συμβολική. Τό μέν μικρό σήμαντρο πού χρησιμοποιεῖται στόν Ὄρθρο συμβολίζει ὅσα διδάσκει ἡ Παλαιά Διαθήκη, ἐνῶ τό μεγάλο σήμαντρο τονίζει τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ κρούση τοῦ σιδηροῦ σημάντρου θυμίζει τή σάλπιγγα τοῦ ἀγγέλου, τήν ὁποία θά ἀκούσουν μέ ἀγαλλίαση οἱ ἐκλεκτοί κατά τήν ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου. Παράλληλα, ἡ κρούση τοῦ ξυλίνου σημάντρου ἤ ταλάντου θυμίζει τήν κρούση τοῦ ξύλου ἀπό τό Νῶε πρίν ἀπό τόν κατακλυσμό καί ἔτσι κατά τίς ἱερές Ἀκολουθίες στά μοναστήρια, τό σήμαντρο συμβολίζει τόν ἐρχομό τῶν πιστῶν ἐντός τῆς Νέας Κιβωτοῦ πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὥστε νά σωθοῦν ἀπό τόν κατακλυσμό τῆς ἁμαρτίας.

Ἡ καμπάνα, βεβαίως καί κυριάρχησε στίς πολυπληθεῖς πλέον πόλεις ὡς τό δυνατότερο σέ ἐμβέλεια μέσο κλήσεως κυρίως τῶν πιστῶν στοὺς ἱεροὺς ναούς. Τὸ σήμαντρο ἐπανῆλθε στοὺς ἐνοριακοὺς ναοὺς κατὰ τὰ χρόνια τῆς τουρκοκρατίας, κυρίως λόγω τῆς ἀνάγκης τῶν πιστῶν νὰ συγκεντρώνονται καὶ νὰ ἐκκλησιάζονται κρυφά, χωρὶς κωδωνοκρουσίες.

Γνωρίζοντας μάλιστα ὅτι πολλὰ μοναστήρια λειτούργησαν καὶ ὡς «κρυφὰ σχολειά» τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, γίνεται σαφὲς ὅτι ἡ κρούση τοῦ σημάντρου ἐξυπηρετοῦσε καὶ ἐκπαιδευτικοὺς σκοπούς, χωρὶς νὰ γίνονται ἀντιληπτοὶ οἱ συμμετέχοντες ἀπὸ τοὺς Τούρκους κατακτητές.

Σήμερα, τὰ ξύλινα καὶ τὰ σιδηρά σήμαντρα παραμένουν ἐν χρήσει μαζὶ μὲ τοὺς κώδωνες μόνο στὶς ἱερὲς μονές, ἐνῶ καθένα ἀπὸ αὐτὰ κρούεται σὲ ὁρισμένο χρόνο ποὺ ὁρίζει ἡ τάξη τοῦ μοναστηριοῦ.

Μπορεῖ μάλιστα νὰ εἰπωθεῖ ὅτι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο κρούεται τὸ σήμαντρο σὲ κάθε μονὴ ὑποδηλώνει καὶ τὸν ἰδιαίτερο χαρακτήρα αὐτῆς, τόν χαρμόσυνο ἤ πένθιμο, εἴτε πρόκειται γιὰ ἀνδρικὸ εἴτε γιὰ γυναικεῖο μοναστήρι.

Πάντως εἶναι γεγονός τό εὖρος τῶν συναισθημάτων πού προκαλεῖ ὁ ἦχος τῆς καμπάνας καὶ τῶν σημάντρων ποὺ κοσμοῦν τὶς ἐκκλησίες καὶ τὰ μοναστήρια τῆς πατρίδας μας: ἀπὸ τὸ κάλεσμα στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ τὴν ἐπισήμανση τῶν ἱερῶν στιγμῶν τῆς λατρείας ἕως τὴν εἰδοποίηση γιὰ χαρμόσυνα ἢ δυσάρεστα γεγονότα.

Οἱ μεγάλες καμπάνες γιὰ τὴν πρόσκληση τοῦ λαοῦ στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες ἐμφανίζονται ἀρχικὰ στὴ Δυτικὴ Ἐκκλησία. Ἔχουν πάρει τὴν ὀνομασία τους ἀπὸ τὴν Καμπανία, περιοχὴ τῆς Ἰταλίας, στὴν ὁποία πρωτοκατασκευάστηκαν. Συμβολίζουν τὶς σάλπιγγες τῶν ἀγγέλων, πού ἀφυπνίζουν γιὰ ἐγρήγορση.

Στὴν Ἀνατολὴ κάποιος Βυζαντινὸς χρονογράφος ἀναφέρει ὅτι τὸν Θ΄ αἰ. ὁ δούκας τῆς Ἑνετίας Οὖρσος χάρισε στὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ δώδεκα μεγάλες καμπάνες, τὶς ὁποῖες κρέμασε σὲ ἰδιαίτερο πύργο στὴν αὐλὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Πρώτη φορά τὶς ἔβλεπαν οἱ Βυζαντινοί, ὅμως τοὺς ἄρεσαν τόσο, ὥστε γενικεύτηκε ἡ χρήση τους.

Οἱ Τοῦρκοι ἀπαγόρευσαν τὴ χρήση τους κατὰ τὴ δουλεία, μὲ ἐξαίρεση τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὰ Ἰωάννινα καὶ μερικὰ νησιά, γιὰ νὰ μὴ ταράσσεται ὁ ὕπνος τῶν νεκρῶν Μουσουλμάνων, γιατί «ὁ κώδων εἶναι τὸ μυστικὸν ὄργανον τοῦ διαβόλου». Ἀντίθετα, ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανὸς γράφει: «τὸ σήμαντρο αἰνίττεται (ὑμνεῖ καί δοξάζει) τάς τῶν ἀγγέλων σάλπιγγας· διεγείρει δὲ καὶ τοὺς ἀγωνιστάς πρὸς τὸν τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν πόλεμον».

Οἱ πιὸ παλιὲς γνωστὲς καμπάνες συναντῶνται τὸν ὄγδοο αἰώνα. Ἡ κατασκευὴ τους εἶναι χονδροειδὴς καὶ ἀποτελεῖται ἀπὸ μεταλλικὲς πλάκες, συναρμολογημένες μὲ σφυρηλατημένα καρφιά, ὅπως οἱ κατοπινοὶ λέβητες. Ἀργότερα ἐπικράτησε ἡ κατασκευή τους ἀπὸ χυτὸ ὀρείχαλκο ἄριστης ποιότητας. Ἡ χρήση χρυσοῦ ἢ ἀσημιοῦ γιὰ καλύτερη ἠχητικὴ ἀπόδοση ἐλέγχεται. Τὸ καμπαναριὸ εἶναι ἡ θέση ἀπὸ ὅπου ἀντηχεῖ ἡ καμπάνα μὲ τὴ γλυκιὰ φωνή της.

Ἕνα τρανό παράδειγμα πρὸς μίμησιν

Ὅπως μαθαίνουμε α) ἀπό τον ἱστότοπο agiosnikolaoskozanis και συγκεκριμένα ἀπό τήν εἰδικότερη ἀναφορά περί τοῦ κωδωνωστασίου τοῦ ἐν λόγῳ Ναοῦ καί β) ἀπό το ἄρθρο τῆς Κατερίνας Μάτσου ὅπου ἀναφέρεται ἐπίσης στό καμ- παναριό τής Ἐκκλησίας, γιὰ τοὺς κατοίκους τῆς Κοζάνης ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Νικολάου δὲν μπορεῖ νὰ νοηθεῖ χωρὶς τὸ καμπαναριό.

Ἀξίζει, λοιπόν, μικρὸς λόγος νὰ γίνει καὶ γιὰ τὸ κτίσμα αὐτό. Μέχρι τὰ 1728 ὁ ναὸς δὲν εἶχε οὔτε καμ- πάνες οὔτε σήμαντρα. Ὁ δυνάστης θεωροῦσε πρόκληση καὶ ἀπαράδεκτη ἐνόχληση τὴν ὕπαρξή τους καὶ αὐστηρὰ ἀπαγόρευε τὴ χρήση τους.

Χρειάστηκαν καὶ πάλι παρεμβάσεις ἐπισήμων καὶ μεσιτεῖες διάφο- ρες γιὰ νὰ δοθεῖ στὰ 1728 στὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νικολάου τὸ δικαίωμα νὰ ἔχει σήμαντρα σιδερένια καὶ ξύλινα, ὄχι ὅμως καὶ καμπάνες. Τὸ γεγονὸς χαιρετίστηκε ἀπὸ τοὺς Κοζανίτες μὲ πολλὴ χαρά, ἔκφραση δὲ τῆς χαρᾶς τους ἀποτελεῖ καὶ ἡ σημείωση στὴν πίσω πλευρὰ τοῦ σχετικοῦ φιρμανιοῦ ποὺ φυλάγεται στὴ δημοτικὴ βιβλιοθήκη· «Τό φερμάνι τοῦ Σουλτάνου Μεϊμὲτ ἀπό ὅπου ἔλεος τοῦ ἔκαμεν σεφέρι διά νά ἔχωμεν στην ἐκκλησίαν τοῦ Ἁγίου Νικολάου σήμαντρα σιδερένια καί ξύλινα». Πότε δόθηκε ἄδεια νὰ ἠχοῦν καὶ καμπάνες δὲν εἶναι γνωστό. Ὁπωσδήποτε αὐτὸ συνέβη πρὶν ἀπὸ τὰ 1855 ποὺ στήθηκε τὸ κωδωνοστάσι καὶ τοποθετήθηκαν σ᾿ αὐτὸ καὶ σήμαντρα καὶ καμπάνες.

Τὸ φιρμάνι τοῦ 1728 διὰ τὴν χρῆσιν σημάντρων

Μέ τὴν ἀνέγερση τοῦ κωδωνοστασίου οἱ Κοζανίτες «ἔβγαλαν τὸ ἄχτι τους». Καθὼς δὲν μποροῦσαν νὰ χτίσουν ψηλὲς καὶ ἐπιβλητικὲς ἐκκλησίες, ἔχτισαν ψηλὸ καὶ ἐπιβλητικὸ καμπαναριό. Δὲν τοὺς ἐνδιέφερε ἡ ἐξωτερική του ἐμφάνιση καὶ ἡ λεπτὴ τέχνη, ὅσο τοὺς ἐνδιέφερε ὁ ὄγκος καὶ προπαντὸς τὸ ὕψος του. Καὶ ἔγινε γιὰ τὴν ἐποχὴ του πραγματικὰ ψηλὸ -ἔφτανε στὰ εἴκοσι ἕξι μέτρα, μὲ ἕξι ὀρόφους καὶ τροῦλο. Καὶ κατασκευάστηκε τετράγωνο καὶ ἀπὸ πελεκητὴ πέτρα, ἔργο τοῦ κάλφα Ἀνδρέα ἀπὸ τὴ Σέλιτσα (σημ. Ἐράτυρα Βοΐου). Ἡ δαπάνη, 62.152 γρόσια καὶ 37 παράδες, καλύφτηκε ἀπὸ τὸ εἰδικὸ ταμεῖο ποὺ προοριζόταν γιὰ τὴ βελτίωση τῆς λειτουργίας τῆς σχολῆς. Μὲ δωρεὰ δὲ τοῦ Ἠλία Κουτσιμάνη στὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ τοποθετήθηκε ὡρολόγι, χρήσιμο πολὺ γιὰ τὴν ἐποχή του.

Τέλος, στὰ 1939 μὲ δωρεὰ τοῦ Κωνσταντίνου Μαμάτσιου προστέθηκε ὁ ἕβδομος ὄροφος καὶ τοποθετήθηκε σύγχρονο ὡρολόγι μὲ δεῖκτες καὶ στὶς τέσσερις πλευρὲς καὶ στὰ 1954 ἐπανεγκαταστάθηκε ὁ τροῦλος, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ἡ ἐντοιχισμένη ἀναμνηστικὴ πλάκα.

Τὸ κωδωνοστάσι δὲν ἔχει ἰδιαίτερη ἀρχιτεκτονικὴ ἀξία οὔτε στὴ συνολική του μορφὴ οὔτε σὲ λεπτομέρειες, μέ ἐξαίρεση δυὸ γλυπτὲς παραστάσεις στοὺς τρίτο καὶ τέταρτο ὀρόφους τῆς ἀνατολικῆς πλευρᾶς. Εἶναι ὅμως μεγάλη ἡ ἱστορική του σημασία καὶ ἡ συναισθηματική του ἀξία. Καθὼς οἱ Κοζανίτες «ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων» περιβάλλονταν ἀπὸ πολλὰ ἀμιγῆ τουρκοχώρια, μὲ τὴν καμπάνα τὴ μεγάλη τοῦ Ἅι-Νικόλα διατράνωναν τὰ χριστιανικὰ καὶ ἐθνικὰ τους αἰσθήματα κι ἔστελναν μηνύματα ὑπομονῆς καὶ ἐλπίδων ἀλλὰ καὶ μηνύματα ὑπεροχῆς τῆς διδασκαλίας τοῦ «Ναζωραίου» ἀπέναντι στὰ μουσουλμανικὰ κηρύγματα τῶν χοτζάδων τῆς περιοχῆς.

Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ οἱ Τοῦρκοι τῶν γειτονικῶν χωριῶν ζήτησαν νʼ ἀπαγορευθεῖ ἡ χρήση τῆς μεγάλης καμπάνας. Ἀλλὰ οἱ Κοζανίτες κατάφεραν νὰ διατηρήσουν τὸ δικαίωμα νὰ τὴ χρησιμοποιοῦν καὶ μὲ τὸ γλυκό της τὸν ἦχο καὶ τοὺς συμβολισμούς του νὰ γιορτάζουν ὅλα τὰ μεγάλα ἐθνικὰ γεγονότα καὶ νὰ καταστεῖ ἔτσι τὸ καμπαναριὸ φορέας τῶν παραδόσεων τῆς πόλης καὶ τὸ «ἐμφανὲς σύμβολόν» της.

Σχόλιο τοῦ συντάκτη: Ἐκεῖ πρέπει νά φθάσουμε;...νά αἰσθανόμαστε καί σήμερα, μέσα στό σπίτι μαςκιόλας, ὅτι κρατᾶμε Θερμοπῦλες; ἔ καί μή χειρότερα...Ἀκόμη καί σήμερα στήν Ἰορδανία καί στά Ἱεροσόλυμα, παρά τήν παρουσία μουσουλμανικοῦ καί ἑβραϊκοῦ πληθυσμοῦ, ἠχοῦν διάτρανα καί ἀνεμπόδιστα οἱ καμπάνες τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Εἴχαμε τὴν Τρόϊκα, τώρα ἔχομεν καὶ τὸν Μουφτή

Ἐν κατακλεῖδι, καί ἀπό μία ἄλλη σκοπιά,  οἱ ἐπαναλαμβανόμενοι ἦχοι γίνονται μιά βιολογική συνήθεια για τόν ἀνθρώπινο ὀργανισμό. Μετά ἀπό μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή δέν ἀκούει ὁ ἄνθρωπος τούς τακτικούς καθιερωμένους ἤχους τοῦ γύρωθεν περιβάλλοντός του ὅταν π. χ. μένει μόνιμα σε κάποια περιοχή. Οἱ κάτοικοι δηλ. πού διαβιοῦν κοντά σέ ἀεροδρόμια ἤ σέ κομβικά σημεῖα σιδηροδρομικῶν ραγῶν, μετά ἀπό ἕνα χρονικό διάστημα δέν ἐνοχλοῦνται στούς ἐκκωφαντικούς ἤχους τῶν ἀεροπλάνων καί τῶν τραίνων ἀντιστοίχως, κατά τό συχνότατο πέρα- σμά τους, καθ᾿ ὅτι ὁ ἀνθρώπινος ὀργανισμός ἔχει προσαρμοσθεῖ στό ἄκουσμά τους. Πῶς ἐξηγεῖται λοιπόν νά ἐνοχλοῦν κάποιους μόνο οἱ καμπάνες;

Εὔλογες βεβαίως εἶναι καί οἱ ὑποψίες περί μουσουλμανικοῦ δακτύλου, ὅπως ἐνημερωνόμαστε ἀπό ἄλλα σάϊτ. Πραγματικά ὅμως ἀναρωτιέται κανείς, γιατί τώρα να ἐνοχληθοῦν κάποιοι καί νά βγεῖ σχετικό ἐγκύκλιο σημείωμα; Μέχρι τώρα ἀπό τότε πού ὑπάρχουν καμπάνες, δέν ἠνοχλεῖτο κανείς!! Οὔτε μωρά οὔτε γέροι οὔτε ὑγιεῖς οὔτε ἀσθενεῖς. Τώρα τάχα ὅλοι ταυτό- χρονα διαμαρτυρήθηκαν; Δεν εἴμαστε τόσο ἀφελεῖς. Εἴχαμε την Τρόϊκα, τώρα καί τόν Μουφτή;

Δέν εἶναι ὑπερβολικά παράδοξο γιά τό ἕνα λεπτό καί ἄν, πού χτυπᾶ ἡ καμπάνα τρεῖς φορές τήν Κυριακή, καί σέ κάποιες γιορτές τοῦ Χριστοῦ μας, τῆς Παναγίας μας και τῶν ἁγίων μας μέσα στήν ἑβδομάδα, νά ἔχουν ἐνοχληθεῖ οἱ πάσχοντες ἀπό ὑπερευαισθησία ὠτίων;

Ὑπερβολικό!

Προσκαλεῖ τοὺς πιστοὺς καὶ τοὺς ἀπίστους εἰς τὸν Παράδεισον

Ἡ καμπάνα ἔχει δυναμικό ρόλο στή λατρευτική μας παράδοση. Προσκαλεῖ τούς πιστούς καί τους ἀπίστους στόν Παράδεισο.Ὅπως ὁ Νῶε τότε προσκαλοῦσε τούς πάντες στήν Κιβωτό γιά νά σωθοῦν. Ὑπάρχει δηλαδή θεολογική σημασία στήν καμπάνα.Τό νά γίνεται ἠπιότερη καί συντομότερη κρούση τῶν καμπανῶν στήν ἤδη ἤπια και σύντομη κρούση τους, σημαίνει κατάργηση τοῦ χτυπήματος.

Ἡ Ἐκκλησία μας ὡς Σῶμα Χριστοῦ καί μάλιστα μέσα στό λίκνο τῆς ὀρθοδοξίας, τήν Ἑλλάδα, θα πρέπει νά συνεχίσει νά χτυπᾶ ὄχι ὅπως πάντα ἀλλά καί ἀκόμη δυνατότερα καί περισσότερο τίς καμπάνες της, στίς δύσκολες ἡμέρες τῆς πολύπλευρης ἐξαθλιωτικῆς καί θανατηφόρου κρίσεως. Νά βοήσουν καί νά κραυγάσουν στόν Θεό ὡς σεμνή παράκληση γιά τό ἔλεός Του. Εἶναι ἡ μόνη μας ἐλπίδα! Δεν ἐννοοῦμε βεβαίως νά σημαίνουν εὐκαίρως ἀκαίρως, γιά νά σπᾶνε τά νεῦρα τῶν γύρωθεν κατοίκων, ἀλλά στίς προβλεπόμενες διατεταγμένες στιγμές. Ἄν σιγήσουν οἱ καμπάνες, θά κράξουν οἱ λίθοι. Με τίς καμπάνες ἐκφράζει ἡ Ἐκκλησία διάτρανα τό πανηγῦρι της, ἔτσι ὁμολογεῖ τήν πίστη της. Σέ ὅποιον ἀρέσει. Ἄς πᾶνε ἀλλοῦ σέ ἄλλες γειτονιές ἤ χῶρες ὅσοι ἐνοχλοῦνται καί προτιμοῦν νά ἀκοῦν ἄλλους ἤχους καί κραυγές μουφτήδων, χεβιμεταλλάδων, δαιμονι- σμένων ἤ δαιμονίων. Ἔχουν το ἐλεύθερο ἐπιλογῆς. Ἄς μή μᾶς ἐπιβάλλουν ὅμως τίς δικές τους προτιμήσεις. Ἡ ἱστορία ἔχει δείξει πώς ἡ στέρηση τῆς ἐλευθερίας ὁδηγεῖ πάντοτε σέ ἀπρόσμενες καταστάσεις...

Ταπεινά φρονοῦμε πώς ἡ βασική αἰτία πού ἐνοχλοῦνται κάποιοι ἀπό τίς καμπάνες, εἶναι τό ὅτι δέν ἀγαποῦν ὅσο θά ᾿πρεπε τόν ἴδιο τον Χριστό καί τό Εὐαγγέλιό Του και ὄχι ὁ ἀνυπόφορος ἦχος. Ἀκόμη και στίς ἠλεκτρικές καμπάνες ὑπάρχουν συνδυασμοί πλήκτρων πού παράγουν γλυκεῖς εὐχάριστους ἤχους.

Ἐπιτέλους: Ἂς ποῦμε τώρα καὶ ἕνα ὄχι Ἄς ἀναλογισθοῦμε τί λόγο θάδώσουμε ἐπί τοῦ φοβεροῦ βήματος ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ; Μήπως καί αὐτό τό Βῆμα νά τό ἐξαφανίσουμε, ἐπειδή ἐνδεχομένως μᾶς κατηγορήσουν γιά ρατσισμό; Μήπως ἐν τέλει κάποιους, ὅλα τους ἐνοχλοῦν;

Μά ἐπιτέλους ἄς ποῦμε καί ἕνα «ΟΧΙ» τώρα μάλιστα πού καί στον τόπο μας ἔχουν λυσσάξει α) γιά να φτιάξουν τζαμιά, β) νά καταργήσουν τήν εὐλογημένη γιά πολλούς λόγους ἀργία τῆς Κυριακῆς, ὡς Ἡμέρας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς θεσμοθετημένης ἀπό Μεγάλου Κωνσταντίνου και διατηρουμένης ἕως σήμερα, ἀλλά καί πού σφάζουν πλέον στή Συρία συστηματικά καί ἀνελέητα Χρι- στιανούς. Τυχαῖος αὐτός ὁ ἰσλαμικός συνδυασμός; Γιατί ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἔρχεται ἄσχημος καιρός, ὅταν ἀπό μακριά βλέπουμε τά μαῦρα σύννεφα, καί λαμβάνουμε τά μέτρα μας, ἐνῶ τώρα προφασιζόμαστε πώς ἡ κοινωνία μας ἔχει γίνει πλέον πολυπολιτισμική, ἄρα πρέπει νά ὑποταγοῦμε στά ἄλλης μορφῆς μαῦρα σύννεφα;

Οἱ καμπάνες τούς πειράζουν;

Και ἄν ἡ ἀπάντηση εἶναι «Ναί, οἱ καμπάνες», γιατί νά μή ὀργανωθεῖ μια ἄλλου εἴδους καμπάνια κατηχήσεως, πού νά ἑρμηνεύει ὄχι μόνο το βαθύτερο νόημα τῆς ὑπάρξεώς τους, ἀλλά καί τή μοναδική ἀληθινή πίστη τῶν Χριστιανῶν σέ σύγκριση μέ αὐτήν τήν ψεύτικη, αἱμοδιψῆ καί δαιμονιώδη τοῦ Ἰσλάμ. Θα προτείναμε στούς ἀναγνῶστες να μελετήσουν τούς σχετικούς ἐν προκειμένῳ καταπληκτικούς διαλόγους τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ πρός τούς Χιόνες

Oρθόδοξος Τύπος,13/09/ 2013

πηγή