Η απαγόρευση και η δίωξη της μαγείας

Πολλοί ήταν οι λόγοι που οδήγησαν στον πόλεμο κατά της μαγείας. Όσοι ασχολούνταν μ' αυτή κινδύνευαν σωματικά και ψυχικά από τους δόλιους και μισάνθρωπους δαίμονες με τους οποίους ζητούσαν να έρθουν σε επικοινωνία. Συχνά αυτά τα άτομα έπεφταν στην παγίδα του αιώνιου εχθρού του Θεού και των ανθρώπων, του Σατανά, και αποστρέφονταν και αντιμάχονταν το αθάνατο και αληθινό φως του Χριστιανισμού.

Αυτό σημαίνει την βέβηλη χρήση ιερών αντικειμένων και την ανάμιξη βλάσφημων ιερών και ανόσιων λέξεων.

Η ηθική και θεολογική καταδίκη είναι σαφώς αδιάκριτη από την νομική δίωξη των μάγων και της μαγείας. Οι ηθικολόγοι του μεσαίωνα όταν καταδίκαζαν τη μαγεία παρέθεταν συνήθως νομικά διατάγματα τα οποία έχουν πάντοτε ηθικό υπόβαθρο. Όλες οι ποινικές κυρώσεις έχουν ως πηγή προέλευσής τους διατάξεις του Λευιτικού και του Δευτερονομίου που έχουν διττό σκοπό, να αποτρέψει τους πιστούς από την επιρροή των μάγων και των μάντεων(1) και να τιμωρήσει παραδειγματικά τους λάτρεις των σκοτεινών δυνάμεων(2). Ο συγκερασμός του ηθικού και του νομικού στοιχείου φαίνεται πολύ χαρακτηριστικά σε μία γερμανική ξυλογραφία του 1487.

Υπήρχαν δύο είδη νομοθεσίας για τη μαγεία: αυτή της πολιτικής εξουσίας -δηλαδή των αυτοκρατόρων, των βασιλέων και των διοικητών των πόλεων – και αυτή της Εκκλησίας. Το πολιτικό δίκαιο επέβαλλε κάθε είδους ποινές, ακόμα και τη θανατική ποινή για το έγκλημα της μαγείας. Η Εκκλησία απαιτούσε μετάνοια για το έγκλημα της μαγείας ή αφόριζε τον κατηγορούμενο. Υπήρξαν μάλιστα περιπτώσεις που η εκκλησιαστική νομοθεσία υιοθετήθηκε ακέραια σε κώδικες πολιτικού δικαίου.

Ένας κώδικας των Βησιγότθων από τον 6ο αιώνα, αναφέρεται σε πλανόδιους μάγους που πληρώνονται από τους χωρικούς για να κάνουν μάγια στη σοδειά και τα ζώα των εχθρών τους.

Ο ίδιος νομικός κώδικας αναφέρεται σε μάγους που προκαλούν καταστροφικές θύελλες. Επίσης διαβάζουμε ότι η μαγγανεία δεν θα μπορούσε να προκαλέσει το θάνατο κάποιου ατόμου, αν δεν είχε σχέση με την ειδωλολατρία. Ο Οστρογότθος βασιλιάς Θεοδώριχος όρισε ποινή θανάτου για τους μάγους που επικαλούνταν παγανιστικές θεότητες.

Μια από τις αυστηρές νομοθεσίες για τη μαγεία στην πρώιμη μεσαιωνική Ευρώπη ήταν αυτή του Καρλομάγνου. Σε μια συνθήκη που έκανε με τους Σάξονες, τους οποίους είχε μόλις υποτάξει, διακήρυξε ότι όλοι όσοι κρίνονταν ένοχοι για μαγγανεία ή μαγεία θα παραδίδονταν στην Εκκλησία σαν σκλάβοι, ενώ όσοι έκαναν θυσίες στο διάβολο θα θανατώνονταν.

Στη «Γενική Εξαγγελία» του για το βασίλειό του, στα 789 ο Καρλομάγνος περιέλαβε διατάξεις ενάντια σε γητευτές και άλλους μάγους.

Ο βασιλιάς Ρογήρος Β' της Σικελίας θέσπισε την ποινή του θανάτου για όσους χρησιμοποιούσαν δηλητήρια, φυσικά ή μαγικά και άφησε να εννοηθεί ότι η ερωτική μαγεία θα τιμωρείτο ακόμα κι όταν δεν έβλαπτε κανέναν.

Μέσα στην εκκλησιαστική παράδοση δεν υπάρχει σαφής διάκριση ανάμεσα στις ποινές που αποδίδονται με βάση την εκκλησιαστική νομοθεσία και σ' εκείνες που προβλέπονται από τα εξομολογητάρια. Οι ποινές που πρόβλεπαν ήταν αυστηρές. Σύμφωνα μ' ένα τέτοιο βιβλίο όποιος χρησιμοποίησε μαγεία για να σκοτώσει, ή να προκαλέσει καταιγίδες, έπρεπε να τιμωρηθεί με τρία χρόνια νηστείας μόνο με ψωμί και νερό και έπειτα με μια νηστεία για τέσσερα χρόνια. Κατά κανόνα, το σύστημα λειτουργούσε αυτοπροαίρετα. Ο μετανοών προσερχόταν στον ιερέα και δεχόταν πρόθυμα όποια ποινή του επιβαλλόταν.

Οι ιεροκήρυκες και οι άλλοι ηθικολόγοι καταδίκαζαν συνεχώς τη μαγεία. Όταν το δέκατο τρίτο αιώνα έκαναν την εμφάνισή τους ως επαίτες καλόγηροι των μοναχικών ταγμάτων, η καταδίκη της μαγείας ήταν βασικό θέμα στα κηρύγματά τους. Ο Φραγκισκανός ιεροκήρυκας Βερναρδίνος της Σιένα συγκέντρωσε κι έκαψε ένα σωρό μαγικά σύνεργα.

Στα 1484, ο Πάπας Ιννοκέντιος ο VIII, κυκλοφόρησε τη Βούλα του κατά των μαγισσών. Δύο χρόνια αργότερα δύο Γερμανοί καλόγεροι, ο Χαίνριχ Ινστιτάρις Κράμερ και ο Γιάκομπ Σπρένγκερ, κυκλοφόρησαν το MALLEUS MALEFICARUM (Σφυροκόπημα Μαγισσών). Σ' αυτό το βιβλίο δίνονταν συγκεκριμένες οδηγίες για διώξεις κατά των μάγων.

Ο Θωμάς Ακινάτης στο έργο του «Σύνοψη Ενάντια στους Εθνικούς» δέχεται ότι η μαγεία μπορεί να λειτουργήσει μέσω της δύναμης των ουράνιων σωμάτων, αλλά αυτό δεν συμβαίνει πάντοτε. Μπορεί οι μάγοι να σημειώνουν τις θέσεις των άστρων και να ετοιμάζουν τα βότανα τους για να δεχτούν τις αστρικές επιδράσεις, αλλά ορισμένες πλευρές της τέχνης τους συνεπάγονται την προσφυγή στους δαίμονες και φαντάσματα των νεκρών.

Οι περισσότερες γνωστές δίκες για τη μαγεία στο πρώιμο Μεσαίωνα είχαν ως κατηγόρους, συνηγόρους ή κατηγορουμένους σημαντικές προσωπικότητες της πολιτικής σκηνής. Ο Γρηγόριος της Tours (540-94) στην «Ιστορία των Φράγκων» αναφέρεται σε μηνύσεις για μαγεία στη βασιλική αυλή της Γαλατίας του 6ου αιώνα. Για παράδειγμα, το 899, όταν ο αυτοκράτορας Αρνούλφος πέθανε από εγκεφαλική συμφόρηση, δύο άνθρωποι εκτελέστηκαν με την κατηγορία ότι τον είχαν μαγέψει. Σε άλλες περιπτώσεις, βασιλικοί γάμοι παρεμποδίζονταν από τη μαγεία.

Οι πληροφορίες που έχουμε για τη δίωξη στα κατώτερα επίπεδα της κοινωνικής κλίμακας είναι πολύ λιγότερες. Στα 1128 οι κάτοικοι του Ghent ξεκοίλιασαν μια «γητεύτρα» και περιέφεραν το στομάχι της σ' όλη την πόλη. Στο Votting το 1090, τρεις γυναίκες θεωρήθηκαν ύποπτες για την καταστροφή της σοδειάς με μαγικά μέσα και γι' άλλες δολοπλοκίες.Βλέπουμε πως ο πονηρός διάβολος ρίχνει τα «δίχτυα» του σ' όλα τα κοινωνικά στρώματα και εκμεταλλεύεται τις ανθρώπινες ανάγκες και τα πάθη.

Υπήρχαν και περιπτώσεις, όπου οι μάγοι έσπερναν την αμφιβολία και αποπροσανατόλιζαν την κοινή γνώμη και τους ιεροεξεταστές. Για παράδειγμα, ένας ιεροεξεταστής στο Le Mas Saintes-Puelles διέταξε τη σύλληψη μιας γυναίκας με την κατηγορία της μαντείας. Παρ' όλα αυτά, κατάφερε να πείσει τον ιεροεξεταστή ότι δεν ήταν αιρετική -και στη πορεία της δίκης ομολόγησε ότι δεν πίστευε διόλου ότι τα μάγια της είχαν κάποια επίδραση.

Στο τέλος του δέκατου τέταρτου αιώνα και στα μέσα του δέκατου πέμπτου αιώνα σημειώθηκε μια αύξηση στη συχνότητα των δικών μαγείας, με πάρα πολλές περιπτώσεις, ιδιαίτερα στην Ελβετία και την Ιταλία. Μια επεισοδιακή δίκη στο Αττας το 1459-60 οδήγησε στη σύλληψη τριάντα τεσσάρων ανθρώπων και στο κάψιμο δώδεκα με τη κατηγορία του μάγου. Στα δικαστήρια του Βαλέ το 1428 και το 1447, λέγεται ότι κάηκαν στην πυρά περισσότεροι από εκατό άνθρωποι που κατηγορήθηκαν για δολοφονίες και άλλες μαγικές πρακτικές. Στο Dauphine εκατόν δέκα γυναίκες και πενήντα επτά άνδρες εκτελέστηκαν στην περίοδο από το 1428 ως το 1447.

Ένας πρόχειρος κατάλογος του συνολικού αριθμού των ατόμων που κάηκαν στην πυρά, απαγχονίστηκαν ή βασανίστηκαν μέχρι θανάτου με τη κατηγορία της μαγείας, φτάνει στα εννιά εκατομμύρια. Καταλαβαίνουμε αμέσως, ότι εντελώς ακριβής και αντικειμενικός και να μην είναι αυτός ο αριθμός, πάλι σκιαγραφεί την έκταση των ατόμων που λατρεύουν τον Διάβολο και έπεφταν ως υποχείρια στα άνομα σχέδιά του.

Παραπομπές:

1. Δευτ. 13, 2-3. Λευιτ. 19, 31.20,6

2. Δευτ. 13, 6.17,5

«Ο Άγιος Κυπριανός και η Αγία Ιουστίνη»

Βασίλης Κοκκαλας, Εκδόσεις Στερέωμα

πηγή

ΟΙ ΝΕΟΙ ΣΗΜΕΡΑ

Ἀνανιάδου Μαρία

Μεταπτυχιακή φοιτήτρια

 τοῦ τμήματος τῆς Ποιμαντικῆς καί  Κοινωνικῆς Θεολογίας τοῦ ΑΠΘ

ΟΙ ΝΕΟΙ ΣΗΜΕΡΑ

Είναι γνωστό ότι, οι νέοι είναι ότι πιο πολύτιμο έχει ο κόσμος μας για το μέλλον του. Είναι η ίδια η κοινωνία, η ελπίδα για το αύριο. Όπως υποστηρίζει ο Κάντ «η διαπαιδαγώγηση των νέων πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τις μελλοντικές καταστάσεις και όχι με τις τωρινές». Γι΄ αυτό,  πρέπει όλοι (γονείς, Εκκλησία, σχολείο, ενήλικες γενικότερα), να έχουν το βλέμμα στραμμένο επάνω τους, να τους συμβουλεύουν ελέγχοντας τις κινήσεις τους και κυρίως, να αποτελούν το παράδειγμα τους. Ένα από τα λάθη που παρατηρούνται σήμερα, από τους καθ’ ύλην υπεύθυνους για την διαπαιδαγώγησή τους, είναι η ελαστική συμπεριφορά τους. Δεν τους μαθαίνουν να αγαπούν τις δυσκολίες, ώστε να μπορούν και να τις αντιμετωπίσουν.

Είναι πραγματικά δύσκολη η αντιμετώπιση των νέων και η προσπάθεια πρέπει να είναι μεγάλη και εύστοχη. Χρειάζεται συνεχής καθοδήγηση και ειδικά, διευκρίνιση στα ηθικά, δεοντολογικά, πνευματικά και συναισθηματικά θέματα, για να μη βρίσκεται ο νέος σε σύγχυση σχετικά με τον κόσμο που τον περιβάλει. Ας μη ξεχνάμε ότι οι νέοι βρίσκονται όντως σε σύγχυση. Σπάνια βρίσκεις νέο που να έχει ειρηνική σχέση με τον εσωτερικό του κόσμο και να ξέρει την σημασία και τον σκοπό της ζωής του. Για να δίνονται στους νέους σωστά ηθικά ερεθίσματα πρέπει να δημιουργηθούν στην κοινωνία οι κατάλληλες υποδομές και να υπάρχουν οι υπεύθυνοι άνθρωποι που να έχουν αντίληψη της πραγματικότητας.

Οι  εκδηλώσεις των νέων, δεν έχουν μόνο βιολογικό και ψυχολογικό χαρακτήρα αλλά σίγουρα, συνδέονται και με τις θρησκευτικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της εποχής. Κάτι που τους χαρακτηρίζει και είναι απόλυτα φυσιολογικό, είναι η επιθυμία τους να αλλάξουν τον κόσμο, πράγμα που σήμερα δε φαίνεται τόσο έντονα, γιατί ο ίδιος ο κόσμος ανατρέπεται με ταχύτητα που δεν προλαβαίνουν. Πριν προλάβει ο άνθρωπος να προσαρμοστεί στις νέες καταστάσεις έρχεται αντιμέτωπος με άλλες, καινούριες καταστάσεις και ανάγκες. Αντίθετα, παλαιότερα, μετά τον εμφύλιο πόλεμο και μέχρι το τέλος περίπου της δεκαετίας του 1960, μοναδικό μέλημα τους ήταν να «χτίσουν» από την αρχή. Έτσι, θα είναι λάθος εάν κάποιος τους κατηγορήσει ότι μένουν άπραγοι και δίχως φρονήματα! Όταν εξετάζουμε τους νέους πρέπει να ελέγχουμε και την ανάλογη εποχή, για να βγάζουμε αντικειμενικά και γόνιμα συμπεράσματα.

 Ισχύει  βέβαια  ότι  από  τις παρεμβολές  των  αναλυτών  αλλοιώνονται  τα  μηνύματα  που  θέλει  η  νεολαία  να  μεταδώσει. Διαπιστώνεται  λοιπόν  ότι, δεν  λαμβάνουν υπόψη τους, όσοι  θέλουν να  ασχολούνται  με την νεολαία, ότι οι εποχές αλλάζουν και μαζί τους αλλάζουν και τα δεδομένα, οι απόψεις, οι καταστάσεις και άρα ο τρόπος αντιμετώπισης των νέων.

Αποτέλεσμα  της αναφερόμενης σύγχυσης είναι, η σημερινή γενεά των νέων να ονομάζεται απαθήςγενεά. Δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον και ενώ είναι η ελπίδα της κοινωνίας και του μέλλοντος, στερούνται ζωντάνιας και θελήσεως. Επιπλέον, σε αντίθεση με τις παλαιότερες δεκαετίες, υποστηρίζεται ότι σήμερα, κυριαρχεί η απελπισία και η απογοήτευση για το μέλλον. Πώς να μην επικρατεί αυτή η άποψη από την στιγμή που η ίδια η κοινωνία έχει καταστεί ταχέως μεταβαλλόμενη, με αβεβαιότητα και ρευστότητα δίχως να προσφέρει οράματα και σιγουριά στα νέα παιδιά, ώστε να μπορέσουν με τις γνώσεις που θα αποκτήσουν, να προχωρήσουν σταθερά φροντίζοντας για το μέλλον τους και όχι μόνο για το παρόν; Για όλα αυτά υπεύθυνοι είναι κυρίως οι ενήλικες με τη στάση τους, που δεν τους δίνουν κουράγιο και δεν τους βοηθούν ουσιαστικά στην διανοητική, πνευματική και ηθική ανάπτυξή τους και τους αφήνουν να παρασύρονται από την απόκτηση ανούσιων αγαθών και να χαίρονται με την απόκτηση υλικών στοιχείων, που δεν έχουν αξία. Είναι λοιπόν, πολύ δύσκολο οι ενήλικες σήμερα να γίνουν το παράδειγμα για τους νεότερους και να τους δείξουν τον δρόμο και τις άξιες που πρέπει να ακολουθήσουν στη ζωή. Οι νέοι έρχονται σε επαφή με την ζωή από νωρίς και πολλές φορές δεν μπορούν να βρουν σε αυτή υψηλά ηθικά πρότυπα, σε μια κοινωνία που επικρατεί, αποκλειστικά και μόνο,  η προσπάθεια απόκτησης υλιστικών αγαθών.

Ο άνθρωπος είναι ζωντανός, αναπτυσσόμενος οργανισμός, με ανάγκες και βρίσκεται σε διαλεκτική σχέση με το συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Τα μέσα επικοινωνίας αυξάνονται και η τεχνολογία προχωράει. Ούτε μπορούμε να αποφύγουμε αλλά, ούτε και να αγνοήσουμε τις συνεχόμενες μεταβολές που επιφέρουν και ανάλογη ανάπτυξη σε κάθε εποχή. Έτσι κάθε ‘πομπός’ πρέπει να βρίσκει τρόπο να εκπέμπει με τον πιο σωστό και σύγχρονο τρόπο το μήνυμά του στους νέους για να μπορεί αυτό το μήνυμα να γίνεται δεκτό από αυτούς, για να μη δημιουργούνται παρεκτροπές.

Δε ξέρω κατά πόσο είναι αυτό εφικτό. Είναι γνωστό, από έρευνα που έγινε, ότι το 80% των νέων απορρίπτει την ελληνική κοινωνία και θεωρεί ότι χρειάζεται αλλαγές, έχοντας ένα γενικό αίσθημα ανικανοποίησης και αβεβαιότητας για το μέλλον. Το 1970 ο Raymon Aron είπε «Οι χθεσινές αξίες χάθηκαν και οι αυριανές δεν υπάρχουν». Σήμερα δεν υπάρχει Raymon Aron όμως υπάρχει η κρίση στις αξίες. Κρίση, η οποία έχει οδηγήσει μεγάλο ποσοστό νέων σε χρήση ναρκωτικών ουσιών, σε εκδήλωση απονενοημένων ενεργειών, σε διάφορα έκτροπα και το κυριότερο στην απομάκρυνση από τον Θεό, αναζητώντας απλά μια ανώτερη δύναμη.

Έπειτα  από έρευνες διαπιστώνεται ότι τα ναρκωτικά είναι η έκτη αιτία θανάτου στην Αμερική. Στην υπερβολική δόση οφείλεται το 55% των θανάτων. Επιπλέον η χρήση ναρκωτικών συνδέεται και με ψυχικές διαταραχές και είναι μια από τις αιτίες παραβατικότητας. Οι νέοι άνθρωποι, κυρίως όταν πάσχουν από ψυχική και πνευματική ανεπάρκεια, καταφεύγουν στη χρήση ουσιών πιστεύοντας ότι θα δώσουν λύση και τέλος στα προβλήματα που δήθεν έχουν και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν. Στην πραγματικότητα όμως το μοναδικό τέλος που βάζουν, είναι αυτό στη ζωή τους ακολουθώντας αυτόν τον εύκολο και ανούσιο δρόμο. Δεν είναι η λύση, αλλά το πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που απειλεί το μέλλον του κάθε έθνους, σε συνδυασμό μάλιστα με την υπογεννητικότητα. Σύμφωνα με στατιστικά δεδομένα ο πληθυσμός της Ελλάδας το 2050 θα είναι μόνο 11500 χιλιάδες, και θα χαρακτηρίζεται ως μια κοινωνία γερόντων.

Επιπλέον  τα ναρκωτικά συνδέονται και με το αλκοόλ, όπως και με τις αυτοκτονίες, ένα άλλο πολύ σοβαρό πρόβλημα. Στην Αμερική οι αυτοκτονίες είναι η τρίτη αιτία θανάτου μετά τα τροχαία και το καρκίνο. Άλλοι σημαντικοί παράγοντες όπου οφείλονται οι απόπειρες αυτοκτονίας είναι και η κατάθλιψη, η οικογενειακή αποδιοργάνωση, η έλλειψη κοινωνικών στηριγμάτων. Στην χώρα μας, ευτυχώς ακόμα ο θεσμός της οικογένειας τηρείται σε ικανοποιητικό επίπεδο. Επιπλέον, έχει παρατηρηθεί ότι, οι μορφωμένοι και όσοι έχουν Πίστη στον Θεό δεν έχουν τάσεις αυτοκτονίας.

  Σήμερα η κοινωνία προσφέρει στους νέους τα πάντα αρκεί να προσπαθήσουν και να κοπιάσουν για την απόκτησή τους. Εξάλλου τίποτα δεν είναι εύκολο, όλα θέλουν κόπο για να αποκτηθούν και τελικά αυτό είναι που δίνει αξία και νόημα σε ό,τι αποκτούμε. Σήμερα δεν υπάρχει η δυστυχία του πολέμου και της πείνας όπως κάποτε, που πολλοί νέοι γνώρισαν. Υπάρχουν όμως οι «σειρήνες» που χαϊδεύουν τα αυτιά όλων για την εύκολη απόκτηση αγαθών, υπό προϋποθέσεις. Είναι κρίμα λοιπόν όταν μας προσφέρει ο Θεός μια κοινωνία αυτάρκη, αντί να κυνηγήσουμε την ζωή να προσπαθεί αυτή να μας κυνηγήσει.

Ας  αναφερθούμε και στην μόρφωση, την οποία πολλοί νέοι επιδιώκουν για να μπορούν να έχουν τα εφόδια για αυτό το «καλύτερο αύριο». Πλέον όμως, η νεολαία ενώ εκπαιδεύεται και μορφώνεται, δεν βρίσκει κανένα υλικό ή ακόμα και ηθικό πολλές φορές στήριγμα. Η κοινωνία τους προσφέρει απλόχερα το πρόβλημα τις ανεργίας. Έτσι, ποια μπορεί να είναι η ψυχολογία ενός νέου ανθρώπου του οποίου αντί να του δίνεται η ευκαιρία να εκφράζει οράματα για μια καλύτερη ζωή κοιτώντας το μέλλον, φαίνεται να ταπεινώνεται μπροστά στην αδιαφορία της κοινωνίας; Το μόνο που μπορεί να σκέφτεται είναι το πώς θα ζήσει ή επιζήσει στο σήμερα ή στο αύριο(πράγμα καταστροφικό) αφού το μέλλον φαίνεται μαύρο ή ακόμα και ανύπαρκτο.

Μπροστά σε μια τόσο απαισιόδοξη προοπτική, έρχεται η κατάσταση να γίνει χειρότερη με την έλλειψη Πίστης στον Θεό. Αντί λοιπόν να του δείχνουμε την αγάπη μας, την ευγνωμοσύνη μας, να είμαστε ταπεινοί, ολιγαρκείς και να χαρακτηριζόμαστε από πράξεις απλές και αληθινές, κάνουμε ακριβώς το αντίθετο εκμεταλλευόμενοι την ελευθερία που μας παρέχει ο Μεγαλοδύναμος. Ανά διαστήματα παρατηρείται ο Ιησούς Χριστός να γίνεται μόδα επάνω στα ρούχα, στα αξεσουάρ και σε διάφορα άλλα αντικείμενα, που σημαίνει έλλειψη σεβασμού. Επιπλέον, εκμεταλλευόμαστε την υπερβολική ελευθερία και ξεφεύγουμε από κάθε όριο, ενδιαφερόμενοι πλέον μόνο για ανούσια, επιφανειακά και επιπόλαια πράγματα. Παρατηρείται η πνευματική ένδεια και η αναζήτηση περισσότερων υλικών αγαθών, που δεν έχουν πραγματική αξία και αντί να είμαστε εμείς επικεφαλείς και να τα χρησιμοποιούμε για τις ανάγκες μας, πλέον έχουν καταλήξει να μας κυριεύουν και να μας καθοδηγούν τα ίδια.

Έτσι  είναι σήμερα η κοινωνία, στην οποία ζουν οι νέοι και από την οποία γαλουχούνται. Ο δυνατότερος κατασπαράζει τον ασθενέστερο και δεν υπάρχει δικαιοσύνη, όπως την δίδαξε ο Ιησούς, και ο καλύτερος κρίνεται σύμφωνα με την μέτρηση των υλικών του αγαθών. Ο μόνος τρόπος για να δημιουργήσουμε μια κοινωνία με μέλλον είναι, η εφαρμογή των διδαχών του Κυρίου. Η επίκληση του Ονόματός του, σε κάθε προσπάθειά μας θα μας δίνει την ψυχική δύναμη να αντιμετωπίζουμε κάθε πρόβλημα και δυσκολία στη ζωή μας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 

Σαράντος Καργάκος, (1989), Προβληματισμοί-ένας διάλογος με τους νέους, Δ΄ τόμος, εκδόσεις Gutenberg

Κατερίνα Ματσά (2007), Ψάξαμε ανθρώπους και βρήκαμε σκιές «Το αίνιγμα της τοξικομανίας», εκδόσεις Αγρά

Αικ. Στριφτού-Κριαρά, (1964), Οι νέοι και η εποχή μας, προβλήματα και προσανατολισμοί, Θεσσαλονίκη.

Κ.Γ. Παπαδημητρακόπουλος (1994), Νέοι στο σήμερα, 2^ο βιβλίο, εκδόσεις  «Φωτοδότες»,

Ross Cambell M.D., (1987), Πώς να αγαπάτε πραγματικά τους Νέους σας, εκδόσεις «Η ΕΛΑΦΟΣ»

Γενική γραμματεία Νέας γενιάς και  Ινστιτούτο V-PRC, (1997-1999), Οι νέοι του καιρού μας, αξίες, στάσεις και αντιλήψεις της Ελληνικής νεολαίας.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης – Οι Νέοι και Εμείς (συνοδοιπόροι), εκδόσεις «Ευρώπη».

Δήμητρα Α. Κούκουρα, «Εισαγωγή στη Θεολογία», 2005.

**ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Γ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΙΟΥΛ.-ΣΕΠ. 2010

Eίναι η Ορθοδοξία η μοναδική κιβωτός της σωτηρίας;... Διαβάστε τι γίνεται στην πράξη.

Eίναι η Ορθοδοξία η μοναδική κιβωτός της σωτηρίας;
Διαβάστε τι γίνεται στην πράξη...

Όσοι εκ των Ορθοδόξων Χριστιανών κρατούν με συνέπεια την Ορθόδοξη παράδοση μας και το ήθος της εν Χριστό αγιοπνευματικής μας πολιτείας, δεν θέτουν ποτέ στον εαυτό τους το ερώτημα που είναι και ο τίτλος του παρόντος άρθρου μας. Πιστεύουν δηλαδή ακράδαντα, ότι η Ορθοδοξία είναι η απ' αρχής Εκκλησία του Χριστού και των Αποστόλων και πορεύονται αταλάντευτα για την πραγματοποίηση του υψίστου σκοπού, που είναι η ψυχική σωτηρία τους.

Υπάρχουν όμως κάποιοι Ορθόδοξοι, μάλιστα διανοούμενοι και ενίοτε μερικοί διδάσκαλοι της Θεολογίας, οι οποίοι αμφισβητούν τη μοναδικότητα αυτή της Ορθόδοξίας μας. Πιστεύουν ότι, επειδή το Άγιο Πνεύμα είναι Θεός και πανταχού παρών, μπορεί να επισκέπτεται και να χορηγεί τη Θεία Χάρη του και σε ανθρώπους εκτός της Ορθόδοξου Εκκλησίας. Όμως, ούτε και εμείς αμφισβητούμε αυτή την ελευθερία και δράση του Αγίου Πνεύματος και σε μη Ορθοδόξους και αλλοθρήσκους ανθρώπους. Άλλωστε ποιός άνθρωπος μπορεί να ελέγξει ή να κηδεμονεύσει το Άγιο Πνεύμα το οποίο είναι Θεός; Δύναται λοιπόν να πνεύσει, σύμφωνα με την Αγία Γραφή (Ιωαν. 3, 8), όπου και όπως θέλει, στο νού και στην καρδιά ενος ανθρώπου, δια να τον χειραγωγήσει εως ότου έλθει στην Ορθοδοξία και τελικά να τον σώσει.

Στο παρών άρθρο η μοναδικότητα της Ορθοδοξίας δεν τεκμαίρεται με θεολογικά επιχειρήματα, αλλά αποκαλύπτεται μέσα από θαυμαστά και συγκλονιστικά περιστατικά μέσα από τη ζωή της Εκκλησίας μας στην Αφρική.

Το πρώτο περιστατικό, που θα αφηγηθούμε, συνέβει την εποχή του μακαριστού Ιεραποστόλου π. Κοσμά Γρηγοριάτου, ο οποίος εργάσθηκε στο Κόνγκο δώδεκα χρόνια (1977-1989).

Μια μέρα ήλθε ένα ανδρόγυνο Κονγκολέζων στον π. Κοσμά, έχοντας κοντά τους το άρρωστο παιδί τους, το οποίο έπασχε από δαιμόνιο. Του είπαν:

- Πάτερ, θέλουμε να θεραπεύσεις το παιδί μας, το οποίο παρέλυσαν οι μάγοι με τα μαγικά τους.
- Σε ποιά Εκκλησία ανήκετε;
- Στη Ρωμαιοκαθολική.
- Ε, πηγαίνετε τότε στον ιερέα της Εκκλησίας σας.

Έκαναν υπακοή και πήγαν. Όταν άρχισε ο παπικός ιερέας να διαβάζει τις δικές του ευχές, το δαιμόνιο από το στόμα του μικρού παιδιού, είπε στον ιερέα τα εξής: “ποιός είσαι εσύ βρε καπουτσίνε (μοναχικό τάγμα της παπικής εκκλησίας) που έχεις τη δύναμη να με βγάλεις από αυτό το παιδί;”. Αμέσως το δαιμόνιο βγήκε από το παιδί και μπήκε στο σώμα του παπικού ιερέα.

Βλέποντας οι γονείς του παιδιού αυτό το αναπάντεχο φαινόμενο, εξεπλάγησαν και πήγαν να το πουν στον Ορθόδοξο ιερέα, τον π. Κοσμά.

Ο π. Παύλος χειροτονήθηκε προ ετών κληρικός στην Ι. Επισκοπή Κατάνγκας, ενώ ταυτόχρονα είναι υπάλληλος στα γραφεία του κρατικού σιδηροδρόμου. Εργάζεται λοιπόν τις καθημερινές και τις Κυριακές και άλλες γιορτές επιτελεί τα ιερατικά του καθήκοντα. Προ ετών του συνεύει το εξής περιστατικό:

Ο προϊστάμενος της υπηρασίας του ονόματι Μαρκελλίνος, Ρωμαιοκαθολικός στο θρήσκευμα, είχε ένα περίεργο φαινόμενο στο σπίτι του. Συγκατηκούσε με την αδελφή του τη Σεπφώρα, η οπόια ήταν αραβωνιασμένη. Πολλές βραδιές τα μεσάνυκτα, ενω αυτή κοιμόταν, άνοιγε η πόρτα του δωματίου τηςκαι κάποιος έμπαινε μέσα. Με πολύ άγριο τρόπο και φωνές της έλεγε: “Σήκω και φύγε από το κρεβάτι μου...”

Η κοπέλλα ξαφνικά βρισκόταν κάτω στο τσιμεντένιο δάπεδο του δωματίου της, χωρίς να μπορεί να καταλάβει ποιός την κατέβασε από το κρεβάτι της και την έριξε κάτω. Αυτό της συνέβαινε σχεδόν κάθε βράδυ για πολύ καιρό.

Ο πατήρ Παύλος είπε στον προϊστάμενο του και αδελφό της ότι, εφόσον είναι Ρωμαιοκαθολικός στο θρήσκευμα, θα πρέπει να καλέσει δικό τους ιερέα. Εκείνος όμως του είπε ότι πήγε στον ιερέα της θρησκείας τους, χωρίς όμως κάποιο αποτέλεσμα. Επέμενε λοιπόν να ζητεί βοήθεια μόνο από τον Ορθόδοξο ιερέα.

Ο π. Παύλος, μπροστά στην επιμονή του, είπε στην αδελφή του να έλθει μια Κυριακή πρωί στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην πόλη Λικάσι. Πράγματι ήλθε η κοπέλα και στάθηκε στο πίσω μέρος του Ι. Ναού παρακολουθώντας τα τελούμενα. Στο τέλος, της διάβασε εξορκισμούς και τη ράντισε με Αγιασμό. Κατόπιν της είπε να πάει πλέον χωρίς φόβο στο δωμάτιο της και το βράδυ να κοιμηθεί. Η κοπέλα όντως, κοιμήθηκε την πρώτη βραδυά, χωρίς τον παραμικρό πειρασμό, ομοίως δε και τις άλλες νύκτες. Η δύναμη της προσευχής του π. Παύλου και η εξουσία της Ορθοδόξου πίστεως επάνω στις δυνάμεις του σκότους είχε επιφέρει το ποθούμενο αποτέλεσμα.

Τον Αύγουστο του 2006 ήλθε στο Κολουέζι μια μάνα με τα δύο παιδιά της, σχεδόν παράλυτα από την επίδραση της μαγείας. Με πλησίασε και μου είπε την ιστορία της. Καταγόταν απο την πόλη Μπουκάβου, μια πόλη με πλυθησμό δύο εκατομύρια κατοίκων του Ανατολικού Κογκό. Ήταν Μουσουλμάνα στο θρήσκευμα. Αφού οι μάγοι με τα μαγικά τους της παρέλυσαν τα παιδιά της, εκείνη πήγε κατ' αρχήν στο Χότζα του τζαμιού της. Όμως όπως μου είπε η ίδια, δεν μπόρεσε να βοηθήσει τα παιδιά της, αντιθέτως χειροτέρευαν. Κατόπιν πήγε στην ιεραποστολή των Ρωμαιοκαθολικών της πόλης. Ο υπεύθυνος, τον οπόιο γνώριζα από το 2005, ονόματι π. Ζιμπλέρ, της είπε τα εξής:

- Η δική μας εκκλησία δεν θεραπεύει δαιμονοπλήκτους και ασθενείς από μάγια. Μόνο μια Εκκλησία έχει τέτοια δύναμη να θεραπευέι δαιμονιζομένους.

- Πού είναι και πως λέγεται αυτή η Εκκλησία;
- Είναι στο νότιο Κονγκό στην πόλη Κολουέζι και λέγεται Ορθόδοξη Εκκλησία. Μόνο σ'αυτήν την Εκκλησία μπορούν τα παιδιά σου να γιατρευτούν.

Πήρε το τραίνο και μετά από ένα μήνα έφθασε στο Κολουέζι με τα παιδιά της. Οι ιερείς μας την ανέλαβαν και διάβασαν εξορκισμούς στα παιδιά της με επικεφαλής τον χαρισματούχο ιερέα και διώκτη δαιμονίων, τον ιθαγενή π. Ιάκωβο Μπάνζα. Με τη χάρη του Θεού και τις προσευχές της Εκκλησίας μας τα αλλόθρησκα παιδιά θεραπεύθηκαν.

Μετά απο τέτοια και άλλα παρόμοια περιστατικά εξηγείται γιατί μετα από λίγα χρόνια ο πάπας της Ρώμης εξέδωσε εγκύκλιο δια της οποίας απαγόρευσε τους εξορκισμούς, εφόσον οι ιερείς του εδαιμονίζοντο.

Ένας απο τους ιερείς της Ι. Επισκοπής Κατάνγκας του νοτίου Κονγκό, ο π. Λάζαρος, είναι απλούστατος και πολύ χαριτωμένος. Η ζωή του είναι γεμάτη από θαυμαστά περιστατικά. Το φθινόπωρο του 2012 τον ρώτησα και πάλι να μου διηγηθεί πως έγινε Ορθόδοξος. Ιδού τι μου είπε: “Γεννήθηκα σε ένα χωριό, 700 χιλιόμετρα μακρυά από το Κολουέζι. Ήμουν από μικρός ορφανός και μεγάλωσα σαν οικιακός βοηθός στο σπίτι ενός Βέλγου.

Φεύγοντας από εκεί ακολούθησα την εκκλησία των Μεθοδιστών. Ο πάστορας τους μετά από έξι μήνες κατήχηση, ώρισε την ημέρα της βαπτίσεως μας σε ένα ποτάμι. Η ψυχή μου αντιδρούσε και δεν πήγα. Μ' έδιωξε ο πάστορας και πήγα σε μια ομάδα των Πεντηκοστιανών. Τα ίδια και εκεί. Μας κάλεσε ο πάστορας για να βαπτιστούμε στο ποτάμι και πάλι αντιδρούσε η χυχή μου και δεν πήγα. Ένα απόγευμα ήμουν στην πόρτα της εκκλησίας αυτής της ομάδος και προχωρούσα για να μπω μέσα. Ξαφνικά ένας άνδρας μ' έπιασε από τον σβέρκο και με τραβούσε προς τα έξω φωνάζοντας μου:

- Όσκαρ (το όνομα μου πριν βαπτισθώ), ο Θεός σε αγαπά και θέλει να σε σώσει. Μια είναι μόνο η δική Του Εκκλησία και λέγεται Ορθόδοξη. Σ' αυτή να πας για να σωθείς. Βρίσκεται κοντά στο ταχυδρομείο του Κολουέζι.

Ήθελα να στρέψω τα μάτια μου και να δω ποιός είναι αυτός που μου ομιλεί, αλλά δεν μπορούσα. Αντί όμως να πάω στην Ορθόδοξη Εκκλησία, πήγα στη Ρωμαιοκαθολική που είναι στην ίδια οδό και πλατεία Μαριάπολις. Όταν είχα φθάσει στην πόρτα, ιδού και πάλι ο άγνωστος αυτός αυστηρός άνδρας. Μου λέει πάλι:

- Τι σου είπα, όχι σ' αυτή αλλά πεντακόσια μέτρα παρακάτω. Η Ορθόδοξη Εκκλησία λέγεται του Αγίου Γεωργίου, στην άλλη πλατεία του ταχυδρομείου, κι αμέσως εξαφανίσθηκε.

Εγώ είχα μαζί μου και ένα φίλο μου. Μπήκαμε στην Εκκλησία του Χριστού μας και η καρδιά μου σκιρτούσε από χαρά. Αισθανόμουν σαν να πετούσα. Εκεί γνώρισα τον π. Κοσμά και μετά από τρία χρόνια κατηχήσεων βαπτίσθηκα.

- Τι αισθάνθηκες όταν βαπτίσθηκες, πάτερ;
- Είδα με τα μάτια μου, μετά τη βάπτιση μας -είμασταν τριακόσια πενήντα άτομα, ημέρα Θεοφανείων του 1984- να φτερουγίζει και να κάθεται πάνω από τα κεφάλια μας ένα περιστέρι...”.

Προφανώς ήταν το Άγιο Πνεύμα εν είδει περιστεράς.

Είναι πάρα πολλά παρόμοια περιστατικά στην Αφρική, από τα οποία διδασκόμεθα μέσα από αυτήν την απλότητα και ειλικρίνεια των ανθρώπων για τη μοναδικότητα της Ορθοδοξίας μας, ως προς το σπουδαιότατο θέμα της σωτηρίας μας.

Οι έχοντες καλή προαίρεση θα δυναμώσουν πνευματικά και θ' αγωνισθούν χωρίς ενδοιασμούς για τη σωτηρία τους. Όσοι είναι κακοπροαίρετοι αντιθέτως, δε θα ωφεληθούν σε τίποτε. Στερούνται του Θείου φωτισμού και της καθαρότητας του νου τους. Και είναι αδύνατο να πιστεύσουν αφού δεν έχουν αγιοπνευματικές εμπειρίες.

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

Ιεραποστολικό περιοδικό "Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός", σελίδες 98-105

πηγη/μεταφορά

"Τώρα έχουμε πόλεμο, πνευματικό πόλεμο" - Γέροντας Παΐσιος

Να αναπαύουμε τους ανθρώπους πνευματικά 

Παλιά στους δέκα οι έξι ήταν θεοφοβούμενοι, οι δύο μέτριοι και οι δύο αδιάφοροι, άλλα και αυτοί είχαν μέσα τους πίστη. Σήμερα δεν είναι έτσι.Δεν ξέρω πού θα πάει αυτή η κατάσταση. Να προσπαθήσουμε τώρα, όσο μπορούμε, να βοηθήσουμε πνευματικά τους ανθρώπους· όπως έγινε τότε με τον κατακλυσμό, με την κιβωτό τού Νώε, έτσι και τώρα να γλυτώσουν μερικοί, να μή σακατευθούν πνευματικά. Θέλει πολλή προσοχή, πολλή διάκριση. Να δει κανείς τα πράγματα από πολλές πλευρές και να ανάπαυση τους ανθρώπους. Μήπως έμενα με αναπαύει Να μαζεύωνται οι άνθρωποι ή ήθελα να βλέπω τόσο κόσμο; Όχι, αλλά σ' αυτήν την κατάσταση πού βρισκόμαστε, θέλουν λίγη βοήθεια οι καημένοι οι άνθρωποι. Εγώ δεν έγινα παπάς, για να μην έχω να κάνω με κόσμο, και τελικά περισσότερο ασχολούμαι με τον κόσμο. Αλλά ό Θεός ξέρει την διάθεση μου και μου δίνει περισσότερα από όσα θα μου έδινε αν έκανα αυτό πού με ανέπαυε. Πόσες φορές παρακαλώ την Παναγία Να μου οικονομήσει έναν τόπο μακρινό, ήσυχο, Να μή βλέπω, να μην ακούω τίποτε, να κάνω προσευχή για όλον τον κόσμο, άλλα δεν μ' ακούει σε άλλα τιποτένια μ' ακούει. 
Βλέπω ότι τώρα ό Θεός, όταν πρόκειται να έχω κόσμο, με βιδώνει στο κρεββάτι με κάποια αρρώστια, για να ξεκουρασθώ. Δεν μού δίνει την γλυκύτητα πού ένιωθα παλιότερα στην προσευχή, γιατί δεν θα μπορούσα να αποχωρισθώ από αυτήν. Τότε, όταν ερχόταν κανείς στο Καλύβι, ζοριζόμουν Να βγώ από εκείνη την κατάσταση την πνευματική[7].

Εκεί στο Καλύβι γίνομαι πρόγραμμα των ανθρώπων. Διαβάζω μέσα Ψαλτήρι, άπ' έξω χτυπούν. Τους λέω «περιμένετε ένα τέταρτο» και αυτοί φωνάζουν: «Έ, Πάτερ, σταμάτα την προσευχή· ό Θεός δεν παρεξηγείται». Κατάλαβες; Μέχρις εκεί φθάνουν! εν είναι μόνον πού θα σταματήσω, αλλά αν βγω, μετά πάει, τέλειωσε. Ό,τι κάνω μέχρι τότε. Το πρωί, στις έξήμισι-επτά ή ώρα πρέπει να έχω τελειώσει και τον Εσπερινό, για να είμαι 
σίγουρος. 
«Φως...πρωϊνόν αγίας δόξης» Την ώρα πού τελειώνετε εσείς τον Όρθρο, εγώ έχω τελειώσει και τα κομποσχοίνια του Εσπερινού. Αν προλάβω να πάρω αντίδωρο το πρωί, καλά- μετά ούτε τσάι  γίνομαι πτώμα, πέφτω κάτω. Ακόμη και το Πάσχα, την Διακαινήσιμο, είχα κάνει ένατες, τριήμερα. 
Μπορείς δεν μπορείς, πρέπει να μπορείς. Μία μέρα, δεν ξέρω τι εμπόδια είχε ό κόσμος ίσως είχε φουρτούνα ή θάλασσα και δεν είχε καράβι  και δεν ήρθε κανείς στο Καλύβι. Πά, πά, έζησα μία σιναϊτική μέρα, όπως τότε στην σπηλιά της Αγίας Επιστήμης![9]  Όταν ή θάλασσα έχει φουρτούνα, εγώ έχω μπουνάτσα· όταν έχει μπουνάτσα, τότε έχω φουρτούνα.

Έχω βέβαια την δυνατότητα να πάω κάπου να ησυχάσω. Ξέρετε πόσοι μού έχουν πει να μού κάνουν τα έξοδα, για να πάω στην Καλιφόρνια, στον Καναδά; «Έχουμε Ησυχαστήριο, λένε, να 'ρθής». Αν βρεθώ σε άγνωστο τόπο, θα είναι σαν να βρίσκωμαι στον Παράδεισο. Δεν θα με ξέρει κανείς, θα έχω το πρόγραμμα μου, θα ζήσω καλογερικά, όπως θέλω. Βλέπεις όμως, όταν τελειώνει ό πόλεμος, τότε απολύεται κανείς. Τώρα έχουμε πόλεμο, πνευματικό πόλεμο. Πρέπει να είμαι στην πρώτη γραμμή. Τι μαρξιστές υπάρχουν, τι μασόνοι, τι σατανιστές και τόσοι άλλοι! Πόσοι δαιμονισμένοι, πόσοι αναρχικοί, πόσοι πλανεμένοι έρχονται, για να τους επισφραγίσω την πλάνη τους! Και πόσους μου τους στέλνουν, χωρίς να τους προβληματίσουν, άλλοι για να τους ξεφορτωθούν, άλλοι για να μη βγάλουν αυτοί το φίδι από την τρύπα... Να ξέρατε πόσο στριμώχνομαι και από πόσες μεριές! Πίκρα το στόμα μου από τον πόνο των ανθρώπων. Μέσα μου όμως νιώθω παρηγοριά. Αν φύγω, το θεωρώ σαν να φεύγω από την πρώτη γραμμή, σαν να οπισθοχωρώ. Το θεωρώ προδοσία. Έτσι το νιώθω. Μήπως ξεκίνησα για τέτοια πράγματα ή ξεκίνησα για να βοηθάω μοναστήρια; Για άλλου ξεκίνησα και άλλου βρέθηκα, και τώρα πώς παλεύω!

Και βλέπεις, ό άλλος δεν μιλάει.  Δεν πάει να διαλύσουν την Εκκλησία; «Δεν πειράζει!», λέει. Πηγαίνει και με τον έναν και με τον 
άλλον, αρκεί να βολευτεί. Τι να βολευτεί! Αυτόν τον βολεύει ό διάβολος τελικά. Αυτά είναι άτιμα πράγματα.  Αν ήθελα εγώ να κάνω αυτό πού με ευχαριστεί, ου, ξέρετε πόσο εύκολο ήταν; Σκοπός όμως είναι να κάνω όχι αυτό πού βολεύει εμένα, άλλα αυτό πού βολεύει τον άλλον. 
Αν σκεφτόμουν πώς να βολευτώ εγώ, έχω την δυνατότητα να βολευτώ σε πολλές μεριές. Για να πέρασης όμως στην βουλή τού Θεού, πρέπει να γίνεις «βουλευτής» τού Θεού, όχι «βολευτής» τού εαυτού σου. 
 
  
5 Ψηλό οχυρω΅ατικό οικοδό΅η΅α των ΅ονών τού Άγιου Όρους, πού χρησί΅ευε για την 
απόκρουση των 

6 Πρβ. Β ' Τι΅. 2,4. 

7 3 Ειπώθηκε τον Ιούνιο τού 1985. 
4 Ίερ.3, 10.Ό Γέροντας ΅ετά από ΅ιά έντονη πνευ΅ατική κατάσταση πού έζησε - ένιωθε  
να λειώνει από την αγάπη προς τον Θεό και τον άνθρωπο σαν την λα΅πάδα πού βρίσκεται σε θερ΅ό  
χώρο - έλαβε την πληροφορία ότι δεν πρέπει να άρνηθή την βοήθεια του προς τους ανθρώπους. Από  

τότε διέθετε την ή΅ερα στους ανθρώπους πού τον επισκέπτονταν και την νύχτα προσευχόταν για τα ποικίλα

προβλή΅ατα τού κόσ΅ου. Όταν ό΅ως το πλήθος των προσκυνητών αυξήθηκε κατά πολύ, είχε τον λογισ΅ό 

να απο΅ακρυνθεί σε άγνωστο τόπο, για να διαθέτη όλον τον χρόνο του στην προσευχή. Τότε για δεύτερη φο- 
ρά είχε πληροφορία να παρα΅είνει στο Κελλί του, στην «Παναγούδα», και να αναπαύει τον κόσ΅ο. 

8 Αποχή από φαγητό και νερό ΅έχρι την ενάτη ώρα βυζαντινή (3 ΅.΅.) ή για τρεις η΅έρες. 

9 Ό Γέροντας ασκήτεψε στο Σίνα, στο ασκητήριο της Άγιας Επιστή΅ης, τα χρόνια 1962-
πηγή

"Ἢ τώρα μὲ ἄνεση ἢ μετὰ μὲ δάκρυα... ὁ Λαός μας θὰ λιτανεύει τὸν Πόνο του μέχρι νὰ δεῖ τὸ Θαῦμα τοῦ ΘΕΟΥ¨

Γράφει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Βαρδάκας
ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΡΙΑΣΘΕΙ ΤΟ ΣΥΣΣΩΡΕΥΜΕΝΟ ΚΑΚΟ
Θὰ μποροῦσε ὁ τίτλος τοῦ παρακάτω κειμένου νὰ ἦταν "ἡ Ὀρθοδοξία  πῆρε τοὺς δρόμους"  ἢ θὰ μποροῦσε νὰ ἦταν σὰν τίτλος  "ΕΙΚΟΝΕΣ ἀπὸ τὸ αὔριο". Ὅποιον τίτλο καὶ ἂν βάλω εἶναι σίγουρο ὅτι θὰ χλευασθεῖ ἀπὸ τὴν σιγουριὰ τῆς εἰκονικῆς καθημερινότητάς μας. ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΥΠΟ ΒΡΟΧΗ  καὶ ἕνας ἀπροσδόκητος λόγος...
 Πολλοὶ σήμερα εἶναι αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ βγοῦμε στὰ μπαλκόνια τους καὶ νὰ φωνάξουν βοήθεια. Νὰ τοὺς ἀκούσει ὅμως ποῖος; Ὁ γείτονας  ποὺ καὶ αὐτὸς σὰν καὶ αὐτοὺς προδόθηκε ἀπὸ ὅλους καὶ ἀπὸ ὅλα καὶ τώρα ξεφωνίζει; Ἤδη τὸ ἔχουμε πάρει ὅλοι ἀπόφαση, κάποιοι ἀποφάσισαν ἐρήμην μας καὶ φορώντας δημοκρατικὴ προβιὰ ἔγιναν μεταπράτες τῶν ζωῶν μας στὰ σκλαβοπάζαρα τῶν τοκογλυφικῶν ἀγορῶν.  Γιὰ νὰ χρυσώσουν μάλιστα τὸ χάπι τῆς πρωτόγνωρης αὐτῆς γενοκτονίας δημιουργοῦν τὶς θεωρίες  αὐτὲς τῶν ἄκρων, χρησιμοποιώντας τὰ  φασιστικὰ αὐτὰ δίπολα γιὰ νὰ βάλουν ἀδιαμαρτύρητα στὸ κούτελο κάθε δημοκράτη καὶ ἐλεύθερου Ἕλληνα καὶ ἀπὸ ἕνα ΠΩΛΗΤΗΡΙΟ.
Δὲν μιλᾶμε πλέον γιὰ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ διότι αὐτὴ καταργήθηκε αὐτόματα ὅταν οἱ  ἴδιες φάρες τῆς κλεφτουριᾶς τῆς μεταπολίτευσης διαπραγματεύονται μὲ τοκογλύφους καὶ   λαμβάνουν δυσβάστακτα οἰκονομικὰ μέτρα γιὰ νὰ καλυφθοῦν τὰ κλεψιμαίικα τῶν πολιτικῶν προγόνων τους. Δὲν μιλᾶμε πλέον γιὰ τσίπα καὶ φιλότιμο ἢ ἀκόμη καὶ γιὰ ἠθικὴ ὑποχρέωση τῶν περισσοτέρων ταγῶν μας ποὺ.... ἔχασαν πλέον ὅλες τὶς αἰσθήσεις τους  καὶ κράτησαν μόνο αὐτὴ ποὺ κρύβεται στὴν βαθειὰ τσέπη τους.
Ἕλληνες οἱ πολυεθνικὲς γαλέρες εἶναι ἕτοιμες νὰ μᾶς ὑποδεχθοῦν σὰν σκλάβους κωπηλάτες γιὰ νὰ μεταφέρουμε τὸ βιός μας ποὺ ἔγινε τὸ  πλιάτσικο τῶν  μνημονίων.
Τὴν ὥρα μάλιστα τῆς ἐπιβίβασής μας πρὸς τὰ καταναγκαστικὰ ἔργα μᾶς παίζουν μουσικὴ καὶ θέατρο, μὲ τοὺς τηλεοπτικοὺς πρωταγωνιστὲς νὰ καγχάζουν , θέλετε κάποια Ἐλευθερία- παραδῶστε τὴν ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Γνωρίζουμε ὅτι τὸ σενάριο δουλεύεται ἀπὸ παλιὰ καὶ εἶναι ἡ σύγκρουση τῶν Ἄκρων μέσα στὴν ἐνδοχώρα μας, Ἐπανάληψη τοῦ ἴδιου σκηνικοῦ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ κατοχὴ- ἐμφύλιος ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ.
Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς καὶ τώρα μὲ τὴν μόνη διαφορὰ , ὅτι τὰ πράγματα εἶναι χειρότερα γιατί ἔχουμε  καὶ τὴν πονηρὴ κόκκινη ἀλεποῦ ποὺ καραδοκεῖ ἐξ Ἀνατολῶν.
Οἱ δρόμοι καὶ οἱ Λεωφόροι μας μυρίζουν πνευματικὸ μπαρούτι.
Ὅταν οἱ τοκογλύφοι καταλάβουν ὅτι εἴμασθε δύστροποι νὰ μπαρκάρουμε στὶς γαλέρες τους , θὰ θελήσουν νὰ μᾶς βάλουν φωτιὰ γιὰ νὰ μᾶς  ἀποτελειώσουν μία καὶ καλή.
ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΔΕΛΦΙΑ;
ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΚΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΑΣ;
ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΘΑ  ΠΛΗΓΩΝΕΙ  Ο ΕΝΑΣ ΑΔΕΛΦΟΣ-  ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΑΔΕΛΦΟ; Μὴ γένοιτο!
Ὑπάρχει κάτι ποὺ νὰ ἐξουδετερώνει τὴν ἀναλγησία καὶ τὴν σκληρότητα τῶν Ταγῶν τοῦ Ἔθνους μας; Ὑπάρχει τίποτε ποὺ νὰ φοβίζει καὶ νὰ διαλύει τὶς μηχανὲς τοῦ ἀντίχριστου πνεύματος ποῦ φώλιασε στὶς διαδρομὲς τῆς ζωῆς μας; Ὑπάρχει κάτι ποὺ νὰ προκαλεῖ τὸ ΕΛΕΟΣ καὶ τὴν ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ τοῦ ΘΕΟΥ;
Ὑπάρχει κάτι ποὺ νὰ ἐνεργεῖ γρήγορα καὶ ἀποτελεσματικὰ τώρα ποὺ παραμένουμε ἀκόμη ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀμετανόητοι στὶς συνήθειές μας;
                                     ΝΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ.
Νὰ ΛΙΤΑΝΕΥΣΟΥΜΕ  τὶς Ζωὲς καὶ τῆς Ψυχές μας στοὺς δρόμους τῶν πόλεων καὶ τῶν χωριῶν  τῆς δύσμοιρης Πατρίδας μαζὶ μὲ τὶς ΑΓΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ μᾶς καὶ τὸν ΤΙΜΙΟ καὶ ΖΩΟΠΟΙΟ  ΣΤΑΥΡΟ.
Καὶ νὰ τὸ κάνουμε μὲ θάρρος καὶ παρρησία ἀπέναντι στὴν χλεύη τῶν ἀπίστων καὶ τῶν ἐχθρῶν της Πατρίδας γιὰ νὰ μετριασθεῖ πρῶτα καὶ μετὰ νὰ ἐξουδετερωθεῖ τὸ δολοφονικὸ πνεῦμα τοῦ κακοῦ ποὺ γιόμισε τὴν χώρα  μας.
Αὐτά μου εἶπε ἕνα γεροντάκι- καλογεράκι σὲ τρίτο πρόσωπο σὰν νὰ ἔβγαζε λόγο ἀπὸ Ἄμβωνα μὲ τὴν ἰσχνὴ φωνὴ τοῦ ὅταν τὸ μετέφερα μὲ ὠτο-στὸπ μέσα σὲ καταρακτώδη βροχὴ σὲ ἕνα ἐπαρχιακὸ νοσοκομεῖο. .
Πολλοὶ ἀναζητήσαμε  δημοκρατικὲς λύσεις ἀντίδρασης σὲ αὐτὸ τὸ μνημονιακὸ μακέλευμα ποὺ βιώνουμε. Πρώτη φορὰ ὅμως ἄκουσα γιὰ τέτοιου εἴδους διαμαρτυρία καὶ γιὰ αὐτὸ ἀνέτρεξα στὸν μεγάλο Ἅγιο Νικολάου Βελιμίροβιτς γιὰ νὰ μάθω σχετικὰ γιὰ τὴν ΛΙΤΑΝΕΙΑ τῶν ΑΓΙΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ.
Οἱ λιτανεῖες γίνονται καὶ μέσα στοὺς ναούς. Ἀλλὰ ἐσὺ ρωτᾶς γιὰ τὶς λιτανεῖες στοὺς δρόμους καὶ στοὺς ἀγρούς. Τί νόημα ἔχουν; Ἔχουν τὴν ἔννοια τῆς παλλαϊκῆς προσευχῆς, σὲ ἀνοικτὸ χῶρο, κάτω ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου καὶ τοῦ οὐράνιου θόλου, ὑπὸ τὸ φῶς τοῦ ἱεροῦ του σύμπαντος, τὸ ὁποῖο ἔκτισε ὁ ἴδιος ὁ Κτίστης μὲ τὴ δύναμη καὶ τὴν ἐπιδεξιότητά Του.
Λιτανεία τέλεσαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι Ἰσραηλίτες μὲ τὸν δικό τους τρόπο, ὅταν κατακτοῦσαν τὴν πόλη τῆς Ἱεριχούς. Ἔτσι ἔπραξε ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ κατ' ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Μπροστὰ ἀπὸ τὴν κιβωτὸ τῆς Διαθήκης ἔμπαιναν οἱ ἱερεῖς, σαλπίζοντας μὲ σάλπιγγες ἀπὸ κέρας καὶ ὁ λαὸς ἀκολουθοῦσε τὴν κιβωτό. Ἔτσι τριγύριζε ὁ λαὸς ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρες τὴν Ἱεριχῶ μὲ τὴν ἑορταστικὴ σιωπηρὴ προσευχή. Τὴν ἕβδομη ἡμέρα τὰ τείχη τῆς Ἱεριχοὺς ἔπεσαν καὶ ἄλωσαν τὴν πόλη.
Ἐμεῖς οἱ χριστιανοί, ἀντὶ τῆς κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης, μεταφέρουμε τοὺς ΣΤΑΥΡΟΥΣ, τὶς Εἰκόνες καὶ τὰ Λάβαρα, καὶ ἀντὶ σαλπίγγων ἠχοῦν οἱ καμπάνες ἐνῶ ψάλλονται πνευματικοὶ ὕμνοι. Ὁ λαὸς μᾶς ἀποκαλεῖ τὶς λιτανεῖες καὶ  Λιτανοφόρες-Σταυροφορίες, καὶ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἐκκλησιαστικοὺς ὕμνους ψάλλει καὶ τὸν δικό του:
"Σταυροὺς φέρουμε,
Τὸν Θεὸ παρακαλοῦμε
Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον!"
Ἂπ ὅλα τὰ ἔνδοξα ποὺ μεταφέρουμε, τὸ πιὸ ἔνδοξο εἶναι ὁ ΣΤΑΥΡΟΣ, ποὺ καταλαμβάνει τὴν πρώτη θέση. Γιατί σ’ αὐτὸ τὸ σύμβολο δόθηκε ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ δύναμη ἤδη ἀπὸ τὸν Γολγοθὰ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ διώχνει τὶς ἀκάθαρτες δυνάμεις, ἐξυγιαίνει, ἀνανεώνει καὶ ἁγιάζει τοὺς ἀνθρώπους, τὰ ζῶα, τὶς ἀνθρώπινες κατοικίες, τὰ ἐργαστήρια καὶ τοὺς ἀγρούς. Αὐτὸ τὸ γνωρίζει ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ καὶ γι’ αὐτὸ ἀποκαλεῖ τὶς λιτανεῖες "λιτανοφόρες-σταυροφορίες".
Σοὺ ἦρθε ἀπὸ κάπου ἡ κακὴ σκέψη ὅτι, μὲ τὶς λιτανεῖες τὰ ἅγια χάνουν τὴν ἁγιοσύνη τους καὶ ἐκτίθενται στὸν χλευασμό. Ὄχι μόνον κατ’ αὐτὸ τὸν τρόπο τὰ ἅγια δὲν χάνουν τὴν ἁγιοσύνη τους, ἀλλὰ ἀκριβῶς μὲ τὰ ἅγια, ἁγιάζεται ἐκεῖνο ποὺ μὲ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων ἔχασε τὴν ἁγιότητά του. Ἡ λιτανεία ἀποτελεῖ τὴν πνευματικὴ στρατιωτικὴ ἐκστρατεία ἐνάντια στὶς κακὲς δαιμονικὲς δυνάμεις, ἐνῶ ὁ λαὸς κατὰ τὴν λιτανεία, μοιάζει σὰν στρατὸς τοῦ Θεοῦ. Ἂν τώρα κάποιος χλευάζει τὶς λιτανεῖες, σημαίνει κάτι; Ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶναι κενὸς ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, χλευάζει μὲ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ τοὺς ναούς, καὶ αὐτοὺς ποὺ βρίσκονται μέσα σὲ αὐτοὺς τοὺς ναούς, καθὼς καὶ τὴν πίστη καὶ τὴν προσευχὴ γενικά. Σημαίνει κάτι αὐτό; Μήπως αὐτὸ μπορεῖ νὰ φοβίσει τοὺς  Λιτανοφόρους-Σταυροφόρους, οἱ ὁποῖοι πολεμοῦν ἐνάντια στὶς ἀόρατες δυνάμεις, ποῦ εἶναι φοβερότερες ἀπὸ τοὺς ἄθλιους χλευαστές; Ἀντιθέτως, ἐκεῖνοι ποὺ χλευάζουν τὰ ἅγια, χλευάζουν τὴν ἴδια τοὺς τὴν εὐτυχία. Ἡ πολὺ μεγάλη ἐμπειρία μας τὸ ἐπιβεβαιώνει.
Σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ χωριὰ τῆς περιοχῆς μας, γινόταν λιτανεία μέσα στοὺς ἀγρούς. Ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε ἐπιστρέψει λίγο καιρὸ πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ ὅπου ἐργαζόταν, στεκόταν μπροστὰ ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του καὶ χλεύαζε  τὴν λιτανεία. Σύντομα, παρὰ τὴν ξηρασία ποὺ ἐπικρατοῦσε, ξέσπασε δυνατὴ βροχὴ στὸ χωριό. Στὸ χωριὸ δὲν συνέβη τίποτα, ἀλλὰ στὸν δικό του ἀγρό, ποὺ ἦταν φυτεμένος μὲ σιτάρι, ἔπεσε τόσο πολλὴ ἄμμος , ποὺ δὲν φαινόταν οὔτε τὸ σιτάρι οὔτε τὸ χῶμα.
Οἱ παλλαϊκὲς προσευχὲς ποτὲ δὲν γίνονται χωρὶς νὰ ἔχουν εὐεργετικὲς συνέπειες, ἰδιαίτερα ὅταν συνδέονται μὲ τὴ μετάνοια καὶ τὴν παράδοση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ λαὸς αἰσθάνθηκε τὴ χρησιμότητα τῶν λιτανειῶν, γι’ αὐτὸ καὶ ἀγαπᾶ τὶς λιτανεῖες. Ἐὰν δὲν εἶχαν ἀμέτρητες φορὲς οἱ λιτανεῖες φέρει τὴ βροχὴ σὲ περιόδους ξηρασίας, καὶ δὲν ἄμβλυναν τὸ δρεπάνι τοῦ θανάτου σὲ περιόδους μαζικῶν θανάτων, καὶ δὲν ἐπέστρεφαν τὴν εἰρήνη σὲ ταραγμένες ἐποχές, τότε θὰ ἀγαποῦσε τόσο πολὺ ὁ λαὸς τὶς λιτανεῖες, καὶ θὰ βαστοῦσε μὲ τέτοιο ζῆλο τοὺς ΣΤΑΥΡΟΥΣ στὰ χωριὰ καὶ τὶς πόλεις;
Εἰρήνη καὶ εὐλογία Κυρίου.
(Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Δὲν φτάνει μόνον ἡ πίστη…». Ἱεραποστολικὲς ἐπιστολὲς Β’ Ἐκδόσεις «Ἐν πλῶ», 2008)
Καλὰ τὰ λέει ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ἀλλὰ ἐκεῖνο πού μου ἔκανε τὴν μεγαλύτερη ἐντύπωση στὴν ἀπροσδόκητη αὐτὴ συνάντηση μὲ τὸν σεβάσμιο παππούλη ἦταν οἱ τελευταῖες κουβέντες τοῦ ὅταν μὲ τὴν ὀμπρέλα μου τὸν συνόδευσα μέχρι τὴν εἴσοδο τοῦ νοσοκομείου.
"Ἢ τώρα μὲ ἄνεση ἢ  μετὰ μὲ δάκρυα... ὁ Λαός μας θὰ λιτανεύει τὸν Πόνο του μέχρι νὰ δεῖ τὸ Θαῦμα τοῦ ΘΕΟΥ¨

πηγή

Μακελειό στο Ναϊρόμπι: Σφαγμένα και τεμαχισμένα νήπια μέσα σε ψυγεία ...

ΙΣΛΑΜΙΣΤΕΣ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ

Η πλέον αποτρόπαιη οργανωμένη σφαγή των τελευταίων δεκαετιών καταγράφεται στο εμπορικό κέντρο του Ναϊρόμπι της Κένυα, το "The Westgate Mall" που για περίπου 72 ώρες είχε μέσα στα χέρια των ισλαμιστών τρομοκρατών της αλ Σαμπάμπ, του σομαλικού σκέλους της αλ Κάϊντα.

Δεν είναι τόσο οι 67 Χριστιανοί που θανατώθηκαν εν ψυχρώ από τα ανθρωπόμορφα ισλαμιστικά τέρατα (όχι ότι δεν μετράει ο αριθμός και πάνω απ'ολα οι ψυχές των αθώων) είναι ο τρόπος που τους δολοφόνησαν:

Όλα τα πτώματα ήταν ακρωτηριασμένα με διάφορα μέρη του σώματός τους να λείπουν, αλλά αυτό που τραγικά ξεχωρίζει είναι η σφαγή τουλάχιστον 30 παιδιών ηλικίας 2-8 ετών (γινόταν παιδικό πάρτι στον πρώτο όροφο του mall όταν εισέβαλαν οι φονιάδες) μέσα σε ψυγεία. Οι ισλαμιστές τα έριχαν μέσα και μετά τα τεμάχιζαν με μεγάλα μαχαίρια.

Από όλα τα πτώματα είαν κοπεί και είχαν πεταχτεί χέρια, πόδια, γεννητικά όργανα, μάτια, αυτιά, κλπ

Πολλές γυναίκες είχαν τεμαχιστεί κάθετα με τις μεγάλες σπάθες που είχαν οι Σομαλοί να τις κόβουν από την περιοχή των γεννητικών οργάνων μέχρι τον λαομό τους!

Εν συνεχεία τους έκοβαν το κεφάλι και το πετούσαν στα σκουπίδια.

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι πρέπει να γίνουν τα πάντα για να μην φτάσει αυτή η φρίκη και στην περιοχή μας και ειδικότερα στην χώρα μας; Πόσοι ισλαμιστικοί υρήνες υπάρχουν εν υπνώσει στην Ελλάδα;

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

πηγή

ΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΡΑΤΟΥΝ ΖΩΝΤΑΝΟ ΤΟΝ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

   Δυο χρόνια πριν είχαμε αντιδράσει στην εκκωφαντική ΣΙΩΠΗ των αντιαιρετικών οργάνων της Ελλαδικής Εκκλησίας με άρθρο μας που έγινε πρωτοσέλιδο στον Ορθόδοξο Τύπο με τίτλο “Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ  ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΕΚΤΩΝ“. 

 Εκεί μεταξύ άλλων επισημαίναμε και τα εξής: 

“Γιατί σιωπά η επίσημη Εκκλησία;Γιατί αφήνει το ποίμνιο έρμαιο αυτόκλητων «σωτήρων», ψευτοχαρισματικών, ψευτομεσσιών; Μπορεί η αντιαιρετική ενημέρωση να γίνεται μόνο με ένα τριμηνιαίο, αντιαιρετικό περιοδικό, τον ΔΙΑΛΟΓΟ; Μπορεί οι αντιαιρετικές ενημερώσεις να γίνονται σε μια ενορία, τη στιγμή που υπάρχει η δυνατότητα του διαδικτύου και του ραδιοφώνου; Είναι δυνατόν στα εκκλησιαστικά ραδιόφωνα να μην υπάρχουν ώρες συμμελέτης και ερμηνείας της Αγίας Γραφής, σύμφωνα με την ορθόδοξη πατερική, Αγιοπνευματική ερμηνεία και αντιαιρετικές εκπομπές; Είναι δυνατόν να μην έχουν οι περισσότερες ιστοσελίδες ή μπλογκς Ορθοδόξων Πατριαρχείων, μητροπόλεων, ενοριών, στη κεντρική σελίδα, θέματα ορθόδοξης κατήχησης και αντιαιρετικής ενημέρωσης;Γιατί σιωπά η Ιερά Σύνοδος των τοπικών Εκκλησιών πάνω σε βασικά θέματα Ορθοδόξου πίστεως και αφήνει το λαό έρμαιο στα δόντια «λύκων» που δεν «φείδονται του ποιμνίου». Πολλοί Μητροπολίτες εκφράζουν τον σκεπτικισμό τους για τη μείωση των εσόδων των ναών, που θα γίνει ακόμα μεγαλύτερη με την φορολογική επιδρομή στα εισοδήματα των οικογενειών. Κανονικά αυτό θα έπρεπε να είναι το τελευταίο που θα έπρεπε να μας απασχολεί. Ίσως θα έπρεπε, σε συνεχείς συσκέψεις με τους ιερείς, να ενδιαφερθούν με πιο τρόπο, μέσα στην εβδομάδα, πριν την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία, θα βρουν τρόπους να επικοινωνήσουν με τους ανθρώπους που δεν εκκλησιάζονται και απλά να τους ακούσουν ή να απαντήσουν στις απορίες τους, στα ερωτήματά τους ή να γίνουν κοινωνοί των προβλημάτων τους. Ίσως, θα έπρεπε, με συνεχείς συσκέψεις με τους ιερείς, να βρουν τρόπους να πλησιάσουν τους νέους, πριν τους επισκεφθούν οι αιρέσεις ή οι νεοεποχίτικες οργανώσεις και παραθρησκείες. Αυτά και άλλα πολλά, και με αυτοπρόσωπη παρουσία των Επισκόπων και πρεσβυτέρων της Ορθ. Εκκλησίας μας στη κατηχητική, μυστηριακή και προσευχητική δράση των ενοριών μας, και με την  επίσημη παρουσία στο διαδίκτυο, στο ίντερνετ, δίνοντας απαντήσεις σε σέκτες και παραθρησκείες, θα μπορούσαν να κάνουν, εν μέσω της οικονομικής κρίσης, τις ενορίες μας ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ πρωτοχριστιανικής αγάπης, αλληλεγγύης”.

 Η αλήθεια είναι ότι τότε που γράφαμε το άρθρο πιστεύαμε ότι η ΚΑΚΗ λειτουργία των αρμοδίων εκκλησιαστικών οργάνων ήταν θέμα …συντονισμού και δυσκαμψίας… Πόσο πλανηθήκαμε τότε! 
Έκτοτε είδαμε, μάθαμε και διαπιστώσαμε. Και οι διαπιστώσεις μας καταγράφουν την ΤΡΑΓΩΔΙΑ της αδιαφορίας (ανοχής στην καλύτερη περίπτωση) έναντι σε αιρέσεις και σέκτες, έναντι στα θύματά τους και έναντι στο ποίμνιο της Εκκλησίας. Κάποτε δε, αναρωτηθήκαμε για την πορεία της Εκκλησίας και θαυμάσαμε για την πρόνοια Του Κυρίου και Αρχηγού της Πίστεώς μας για την Αγαπημένη Νύμφη Του. 

Χωρίς να θέλουμε να περάσουμε κάποιο μήνυμα εκκοσμίκευσης δηλώνουμε ότι δεν παραβλέπουμε την Πρόνοια του Κυρίου και πιστεύουμε στην υπόσχεσή Του “και πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς” (Ματθ. 16, 18). Ανθρωπίνως όμως η ίδια η Εκκλησία έχει καθιερώσει αξιώματα και διακονίες τόσο για να περιφρουρήσει την πίστη όσο και να οριοθετήσει τα δόγματα από νοθείες και ψυχοφθόρες αλλοιώσεις. 

Η Ελλαδική Εκκλησία έχει βαριά παρακαταθήκη το έργο που παρέλαβε από τον μακαριστό απολογητή π.Αντώνιο Αλεβιζόπουλο ο οποίος αφιέρωσε ολοκληρωτικά την ύπαρξή του στον αντιαιρετικό αγώνα. Μας παρέδωσε ένα τεράστιο ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟ συγγραφικό έργο αλλά και τη δομή των φορέων εκείνων που θα στέκονταν εμπόδιο στον προσηλυτισμό των αιρέσεων και των σεκτών. 

Άξιος διάδοχος και γνήσιος συνεχιστής του έργου του π.Αντωνίου, ο ΘεοφιλέστατοςΕπίσκοπος Καρπασίας Χριστοφόρος Τσιάκας προείδε το πρόβλημα και με διάκριση κατάφερε να κρατήσει τη φλόγα αναμένη. Τόσο με την  ίδρυση τηςΠαγκύπριας Ένωσης Γονέων όσο και με την καθιέρωση των Συναντήσεων τουΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ ΜΕΛΕΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΩΝ ΛΑΤΡΕΙΩΝ το οποίο έχει αποκτήσει την αίγλη των παλαιών Πανορθόδοξων Συνδιασκέψεων (επί εποχής π.Αντωνίου) όταν συμμετείχαν όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες. Ο καλοπροαίρετος ερευνητής ας μελετήσει τα πορίσματα των 5 προηγουμένων Συναντήσεων του Διορθόδοξου Δικτύου για να αντιληφθεί τη σοβαρότητα και αμεσότητά τους.

    Ο δε Σεβασμιώτατος Πειραιώς, ο οποίος είναι και η έμπνευση του αρθριδίου αυτού, δείχνει σε τιτλοφόρους απολογητές το δρόμο της Ορθής Απολογίας. Σε καιρούς που κάποιοι φοβούνται ακόμη και τη ΣΚΙΑ τους και δεν τολμούν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους, όταν ακόμη και Μητροπολίτες δεν αγγίζουν το θέμα των αιρέσεων και θεωρούν μπανάλ κάθε έννοια απολογίας, ο Σεβασμιώτατος Πειραιώς τολμά και τα βάζει με το Αντίχριστο Σύστημα. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στο πλήθος των ανακοινώσεων και των αντιαιρετικών φυλλαδίων ή στην επιστημονική δουλειά που κάνει στο Αντιαιρετικό του Γραφείο με τον π.Παύλο και τον Λάμπρο Σκόντζο. Αλλά και στη δουλειά που κάνει κρυφά χωρίς δημοσιότητα και που λίγοι τυγχάνει να γνωρίζουν.

Ένα είναι γεγονός. Ο Πειραιώς και ο Καρπασίας κάνουν το καθήκον τους όπως το έκαναν όλοι οι χριστιανοί οι «έτοιμοι εις απολογίαν παντί τω αιτούντι ημάς λόγον περί της εν ημίν ελπίδος με­τά πραότητος και φόβου»(Α’ Πέτρ. γ’ 15).  Μια σημείωση μόνο. Με  Φόβο Θεού και όχι ΦΟΒΟ αιρέσεων! 

Τουλάχιστον αν δεν μπορούν κάποιοι να τους μιμηθούν ας μην τους εμποδίζουν στο θεάρεστο έργο τους.

ΥΓ: Η σελίδα δεν παραβλέπει την αγωνία όλων των Μητροπολιτών για την προστασία του ποιμνίου. Αντιαιρετικό έργο έχουν να επιδείξουν και άλλοι εκλεκτοί Ιεράρχες. Το άρθρο αυτό αποτυπώνει τα συναισθήματα του αρθρογράφου μετά α) την πρόσφατη συμμετοχή του στην 6 Συνάντηση Διορθόδοξου Δικτύου στη Βουλγαρία όπου διαπίστωσε την σημασία και την αξία του έργου που επιτελείται υπό του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Καρπασίας  και β) την ανάγνωση της απάντησης του Σεβ.Πειραιώς στον εκπρόσωπο Τύπου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, όπου θαυμάσαμε το θάρρος και την τόλμη του!

πηγή