10 Απριλίου Συναξαριστής

Ε' Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας  Τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ἀφρικανοῦ, Θεοδώρου, Μαξίμου, Πομπηΐου, Τερεντίου καὶ τῶν σὺν αὐτῶν τριάκοντα ἐννέα Μαρτύρων, Ὄλδας Προφήτιδος, Ἰακώβου καὶ Ἀζὰ Ἱερομαρτύρων, Μιλτιάδου πάπα Ρώμης, τῶν Ἁγίων ἐν Καμπτακούιᾳ μαρτυρησάντων, τῶν ὁσιομαρτύρων ἐν τὴ μονὴ Νταοὺ Πεντέλης, Δημητρίου Νεομάρτυρος, Γρηγορίου Ε’ Πατριάρχου, Χρυσάνθου Ξενοφωντινοῦ, Ἀναστασίας Ὁσίας.


 
Ε' Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας


Αυτή τη Κυριακή τιμάμε τη μνήμη της οσίας Μητέρας μας η οποία εορτάζεται και κατά την 1η Απριλίου. Το «Ωρολόγιο» γράφει ότι «Πλησιάζοντας το τέλος της αγίας Σαρακοστής, τάχθηκε να εορτάζεται σήμερα η αγία προς τόνωση των ραθύμων και αμαρτωλών σε μετάνοια.

Όταν ήταν δώδεκα ετών η αγία, έφυγε μακριά από τους γονείς της και πήγε στην Αλεξάνδρεια όπου έζησε για 17 χρόνια ασώτως. Έπειτα από περιέργεια ξεκίνησε με πολλούς προσκυνητές για τα Ιεροσόλυμα, να παραβρεθεί στην ύψωση του Τιμίου Σταυρού, όπου όμως συνέχισε την ακολασία και παρέσυρε πολλούς στην απώλεια.

Θέλησε μάλιστα να μπει στην Εκκλησία τη μέρα της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, αλλά αισθάνθηκε τέσσερις φορές κάποια αόρατο δύναμη να την εμποδίζει να εισέλθει στο Ναό, ενώ όλοι οι άλλοι έμπαιναν ανεμπόδιστα. Πληγώθηκε αφάνταστα η καρδιά της από το γεγονός αυτό και παρεκάλεσε τη Παναγία να της επιτρέψει και ότι θα αλλάξει ζωή. Αμέσως μπήκε μέσα, προσκύνησε το Τίμιο Ξύλο και έφυγε από τα Ιεροσόλυμα, πέρασε τον Ιορδάνη και προχώρησε στα βάθη της ερήμου, προσευχομένη και ζώντας σκληρή ζωή μετανοίας για 47 χρόνια.

Όταν έφθασε το τέλος της ζωής της συνάντησε ένα ερημίτη που τον έλεγαν Ζωσιμά στον οποίο ζήτησε και εξομολογήθηκε όλη τη ζωή της και τον παρεκάλεσε να τη κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων. Αυτό έκανε εκείνος ο ερημίτης το επόμενο έτος τη Μεγάλη Πέμπτη. Το μεθεπόμενο έτος επανήλθε ο Ζωσιμάς να την ξανακοινωνήσει, αλλά την βρήκε νεκρή και με ένα σημείωμα που έγραφε: «Αββά Ζωσιμά, θάψε μου εδώ το σώμα της αθλίας Μαρίας. Πέθανα την ίδια μέρα που με κοινώνησες των Αχράντων Μυστηρίων. Να εύχεσαι για μένα.»

Πρέπει να ήταν τότε το έτος 378 ή κατ' άλλους το 437.»
Η οσία Μαρία είναι ζωντανό παράδειγμα της δυνάμεως της μετανοίας. Παρά το ότι βυθίσθηκε μέχρι το κεφάλι στη λάσπη της αμαρτίας, έπειτα μετανοήσει και με τη Χάρη του ελέους του Θεού, έφθασε στη καθαρότητα των Αγγέλων.

Μπορούμε να γίνουμε όλοι κατάλευκοι, όπως ήμασταν προ του βαπτίσματος, αρκεί να μετανοήσουμε.

Η Εκκλησία μας ψάλλει σήμερα για την οσία Μαρία το ακόλουθο τροπάριο:
”Αφού διέφυγες από το σκότος της αμαρτίας και φωτίσθηκες από το φώς της μετανοίας, προσέφερες, ω δοξασμένη αγία Μαρία, τη καρδιά σου στο Χριστό. Εκείνος δε τη δέχθηκε, γιατί εσύ έβαλες να μεσιτεύσει προς Αυτόν η ακηλίδωτος και αγία Μητέρα Του, η γεμάτη από συμπάθεια. Γι' αυτό όχι μόνο απαλλάχθηκες από τις αμαρτίες σου, αλλά και ευφραίνεσαι αιώνια μαζί με τους Αγγέλους”.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Φωτισθεῖσα ἐνθέως Σταυροῦ τῇ χάριτι, τῆς μετανοίας ἐδείχθης φωτοφανὴς λαμπηδών, τῶν παθῶν σου τὸν σκοτασμὸν λιποῦσα πάνσεμνε· ὅθεν ὡς ἄγγελος Θεοῦ, Ζωσιμᾷ τῷ ἱερῷ, ὡράθης ἐν τῇ ἐρήμῳ Μαρία Ὁσία Μῆτερ· μεθ’ οὗ δυσώπει ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῆς ἁμαρτίας τὴν ἀχλὺν ἐκφυγοῦσα, τῆς μετανοίας τῷ φωτὶ αὐγασθεῖσα, τὴν σὴν καρδίαν ἔνδοξε προσῆξας τῷ Χριστῷ, τούτου τὴν Πανάμωμον, καὶ ἁγίαν Μητέρα, πρέσβυν συμπαθέστατον, προσενέγκασα· ὅθεν, καὶ τῶν πταισμάτων εὗρες ἀποχήν, καὶ σὺν Ἀγγέλοις, ἀεὶ ἐπαγγέλλεσαι.

Μεγαλυνάριον.
Αἴγυπτον φυγοῦσα τὴν τῶν παθῶν, δάκρυσιν ἐκπλύνεις, ἁμαρτίας τὸν μολυσμόν, καὶ ἐν τῇ ἐρήμῳ τοῦ Ἰορδάνου Μῆτερ, ὡς ἄγγελος Μαρία, ὄντως ἠγώνισαι.

Οἱ Ἅγιοι Ἀφρικανός, Θεόδωρος, Μάξιμος, Πομπήιος, Τερέντιος καὶ ἄλλοι τριάντα ἐννέα Μάρτυρες (Ἑορτὴ Ἐπαμεινώνδας, Περικλῆς, Σοφοκλῆς, Ὅμηρος)

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἀφρικανός, Θεόδωρος, Μάξιμος, Πομπήιος καὶ Τερέντιος μαρτύρησαν τὸ ἔτος 250 μ.Χ., ἐπὶ αὐτοκράτορα Δεκίου (249-251 μ.Χ.) καὶ ἡγεμόνος Φουρτουνιανοῦ, στὴν Καρθαγένη τῆς Ἀφρικῆς μαζὶ μὲ ἄλλους τριάντα ἐννέα Χριστιανούς, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα εἶναι: Ἀνάξαρχος, Ἀναξιμένης, Ἀριστείδης, Δημάρατος, Δημοκλής, Δημοσθένης, Διονύσιος, Ἐπαμεινώνδας, Ἐτεοκλής, Ζήνων, Ἠλίας, Ἡρακλῆς, Ἠσαΐας, Ἠφαιστίων, Θεμιστοκλῆς, Θεόφραστος, Θησεύς, Θωμάς, Ἰσοκράτης, Λουκᾶς, Μακάριος, Μιλτιάδης, Μνήσαρχος, Ξενοφῶν, Ὅμηρος, Παρμενίων, Πελοπίδας, Περικλῆς, Πίνδαρος, Πολύβιος, Πολύνικος, Προμηθεύς, Σοφοκλῆς, Σωκράτης, Τιμόθεος, Τίτος, Φιλοποίμην, Φωκίων καὶ Χρόνιος.
Οἱ Ἅγιοι συνελήφθησαν, ἐπειδὴ ἦταν Χριστιανοὶ καὶ δοκιμάσθηκαν μὲ πολλὰ βασανιστήρια. Πρῶτα τοὺς χτύπησαν ὑπερβολικά, μέχρις ὅτου φάνηκαν τὰ σπλάγχνα τους, στὴν συνέχεια μὲ πυρωμένα καρφιὰ τοὺς τρύπησαν τὰ ἰσχία καὶ ἐπάνω σὲ αὐτὰ ἔριξαν ξύδι καὶ ἁλάτι. Ἀφοῦ ὅμως προσευχήθηκαν, κατέστρεψαν τὰ ξόανα, τοὺς βωμοὺς καὶ τοὺς ναοὺς τῶν εἰδωλολατρῶν. Στὸ τέλος, μετὰ τὶς φρικτὲς βασάνους, ἀποκεφαλίσθηκαν.
Ἡ Ἐκκλησία τιμᾷ τὴν μνήμη τους καὶ στὶς 28 Ὀκτωβρίου.


Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Στρατὸς θεοσύλεκτος, πανευκλεῶν Ἀθλητῶν, στερρότητι πίστεως, ἐξ Ἀφρικῆς συνδρομῶν, γενναίως ἠγώνισται  σύμφρονες γὰρ τὴ γνώμη, καὶ τοὶς τρόποις ὀφθέντες, σύναθλοι ἐν ἀγώσιν, ἀνεδείχθησαν πάντες. Καὶ νῦν καθικετεύουσι, σώζεσθαι ἀπαντᾷς.




Ἡ Ἁγία Ὄλδα ἡ Προφήτης

Ἡ Ἁγία Ὄλδα ἢ Ὀλδὰ ἡ Προφήτιδα, μητέρα τοῦ Σελήμ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεκουέ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀράας, ἀναφέρεται στὸ βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης Δ’ τῶν Βασιλειῶν. Ἡ Ἁγία κατοικοῦσε στὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἰωσία, πρὸς τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ ὁποίου ἀπάντησε τὰ ἑξῆς: «Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ: Εἴπατε πρὸς τὸν ἄνδρα, ὁ ὁποῖος σᾶς ἀπέστειλε πρὸς ἐμέ. Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἰδού, ἐγὼ θὰ ἐπιφέρω μεγάλη καταστροφὴ στὸν τόπο τοῦτο καὶ τοὺς κατοικοῦντες σὲ αὐτόν, ἐφαρμόζων σὲ αὐτοὺς ὅλες τὶς τιμωρίες τοῦ βιβλίου τούτου, τὶς ὁποῖες διάβασε ὁ βασιλεὺς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ τοῦτο θὰ γίνει διότι οἱ Ἰσραηλῖτες μὲ ἐγκατέλειπαν προσφέροντες θυμίαμα σὲ ξένους θεούς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὲ ἀναγκάσουν νὰ ὀργισθῶ γιὰ τὰ ἔργα αὐτὰ τῶν χειρῶν τους καὶ νὰ ἀνάψει ὁ θυμός μου ἐναντίων τοῦ τόπου τούτου καὶ νὰ μὴ σβεσθεῖ».




Οἱ Ἅγιοι Ἰάκωβος ὁ Πρεσβύτερος καὶ Ἀζᾶς ὁ Διάκονος οἱ Ἱερομάρτυρες

Οἱ Ἅγιοι Ἱερομάρτυρες Ἰάκωβος καὶ Ἀζᾶς μαρτύρησαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν, Σαβωρίου, στὴν Περσία. Ὁ μὲν Ἅγιος Ἰάκωβος ἦταν Πρεσβύτερος ἀπὸ τὴν πόλη Φαργαθά, ὁ δὲ Ἅγιος Ἀζὰ ἦταν Διάκονος ἀπὸ τὴν πόλη Βηθνηρή. Συνελήφθησαν καὶ οἱ δυὸ ὡς Χριστιανοὶ καὶ ὁδηγήθηκαν ἐνώπιον τοῦ ἀρχιμάγου Ἀρχωγαϊχάρ. Ἐκεῖνος ἀφοῦ τοὺς συνέλαβε τοὺς ἔριξε στὴ φυλακὴ καὶ τοὺς τιμώρησε μὲ πεῖνα γιὰ πολλὲς ἡμέρες. Στὴν συνέχεια τοὺς κρέμασε γυμνούς, ἐπειδὴ δὲν θυσίαζαν στὸν ἥλιο καὶ στὴ φωτιὰ καὶ τοὺς ἀποκεφάλισε. Ἔτσι ἄθλησαν οἱ δυὸ Ἱερομάρτυρες καὶ εἰσῆλθαν στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.




Ὁ Ἅγιος Μιλτιάδης πάπας Ρώμης (Ἑορτὴ Μιλτιάδης)

Ὁ Ἅγιος Μιλτιάδης ἢ Μελχιάδης ἦταν πάπας Ρώμης (311-314 μ.Χ.). Καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ καὶ εἶναι γνωστὸς ὡς Μελχιάδης ὁ Ἀφρικανός. Ὑπ’ αὐτοῦ συγκλήθηκε τὸ ἔτος 313 μ.Χ. Σύνοδος στὸ Λατερανὸ τῆς Ρώμης, ἡ ὁποία καταδίκασε τὸν Δονάτο καὶ ἀθῴωσε τὸν Ἐπίσκοπο Καρχηδόνος Καικιλιανό. Ἐπὶ τῆς ἐποχῆς του ἐξεδόθησαν τὰ περὶ ἀνεξιθρησκείας ἔδικτα (διατάγματα) τῶν Ρωμαίων αὐτοκρατόρων Γαλερίου, Κωνσταντίνου καὶ Λικινίου. Ὁ Ἅγιος Μιλτιάδης ἢ Μελχιάδης μαρτύρησε, κατὰ τὸ Ρωμαϊκὸ Μαρτυρολόγιο, ἐπὶ αὐτοκράτορα Μαξιμίνου (307-313 μ.Χ.) καὶ ἐνταφιάσθηκε στὴν Ἀππία ὁδό, κοντὰ στὴ νεκρόπολη τοῦ Ἁγίου Καλλίστου.




Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες οἱ ἐν Καμπτακούιᾳ τῆς Γεωργίας μαρτυρήσαντες

Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ Μάρτυρες, μαρτύρησαν στὴ Γεωργία σὲ μία ἀπὸ τὶς ἐξολοθρευτικὲς ἐπιδρομὲς τῆς Μογγολικῆς ὀρδῆς, τῆς ὁποίας ἠγεῖτο ὁ Ταμερλάνος, τὸ ἔτος 1386, στὸ μοναστῆρι τοῦ Καμπτακούια. Διεισδύοντας ὁ στρατὸς τοῦ Ταμερλάνου στὴν πόλη Κάρτλη (κεντρικὴ περιοχὴ τῆς Γεωργίας) λεηλάτησε ὅλη τὴν χώρα καὶ κατέστρεψε τὸ μοναστῆρι τοῦ Καμπτακούια. Οἱ κάτοικοι τῶν γειτονικῶν χωριῶν εἶχαν κλειστεῖ μέσα στὸ μοναστῆρι.
Μετὰ τὴν λεηλασία τοῦ μοναστηριοῦ, ὁ πολέμαρχος Ταμερλάνος συγκέντρωσε ὅλους τοὺς μοναχοὺς μαζὶ καί, ἐπιθυμώντας νὰ τοὺς ταπεινώσει καὶ νὰ τοὺς ἐξευτελίσει, τοὺς ἀνάγκασε νὰ τραγουδήδουν καὶ νὰ χορέψουν. Καὶ οἱ μοναχοὶ φώναζαν κλαίγοντας: «Συμφορά μας, συμφορά μας».
Οἱ στρατιῶτες τοῦ Ταμερλάνου τοὺς ὁδήγησαν στὸν καθεδρικὸ ναὸ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ποὺ ἦταν γεμάτος ἀπὸ αἰχμαλώτους Χριστιανούς. Συσσώρευσαν καυσόξυλα γύρω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἔβαλαν φωτιά. Ἔτσι οἱ Ἅγιοι Ὁμολογητὲς μαρτύρησαν καὶ ἔλαβαν ἀπὸ τὸν Κύριο τῆς δόξας τὸ στέφανο τοῦ μαρτυρίου.




Οἱ Ἅγιοι Ὁσιομάρτυρες οἱ ἐν τὴ μονὴ Νταοὺ Πεντέλης μαρτυρήσαντες

Οἱ Ἅγιοι Ὁσιομάρτυρες τῆς μονῆς Νταοῦ Πεντέλης μαρτύρησαν περὶ τὰ τέλη τοῦ 17ου αἰῶνα μ.Χ., κατὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ Ἀλγερινοὶ πειρατὲς λεηλατοῦσαν τὰ παράλια μέρη. Κάποιος ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτες τῆς μονῆς, ὁ ὁποῖος μισοῦσε τοὺς μοναχούς, συνεννοήθηκε μὲ τοὺς πειρατὲς καὶ τοὺς ἔβαλε στὴ μονὴ τὴν ὥρα ποὺ οἱ Πατέρες ἑόρταζαν τὴν Ἀνάσταση. Οἱ πειρατὲς κατέσφαξαν τοὺς Πατέρες, λεηλάτησαν τὴ μονὴ καὶ ἔφυγαν. Σώθηκε μόνο ἕνας ἱερέας τῆς μονῆς μὲ τὸν ὑποτακτικό του, ποὺ εἶχε μεταβεῖ στὸ μετόχι Γεροτσακούλι, γιὰ νὰ τελέσει ἐκεῖ τὴν ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως. Ὅταν ἐπέστρεψε, βρῆκε τὴν μονὴ κατεστραμμένη καὶ σφαγμένους ὅλους τοὺς Πατέρες. Ὁ ἱερέας ἀφοῦ περισυνέλεξε τὰ τίμια λείψανα, τὰ ἐνταφίασε μὲ εὐλάβεια καὶ τιμή.




Ὁ Ἅγιος Δημήτριος (ἢ Δῆμος) ὁ ἁλιεὺς ὁ Νεομάρτυρας (Ἑορτὴ Δῆμος)
Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Δημήτριος ἢ Δῆμος, καταγόταν ἀπὸ τὸ χωριὸ Ὀζοῦν Κιοπροὺ (Μακρὰ Γέφυρα) τῆς ἐπαρχίας Ἀνδριανουπόλεως. Ἦταν ψαρὰς καὶ ἐργαζόταν σὲ ἰχθυοτροφεῖο τῆς Σμύρνης. Κάποια ἡμέρα ᾖλθε σὲ προστριβὴ μὲ τὸν Τοῦρκο ἰδιοκτήτη τοῦ ἰχθυοτροφείου, ὁ ὁποῖος τὸν συκοφάντησε ὅτι ὁρκίσθηκε νὰ γίνει Τοῦρκος. Ἔτσι τὸν προσήγαγαν στὸν κριτὴ ἀνάμεσα σὲ ψευδομάρτυρες. Ὁ Ἅγιος ὅμως ἔμεινε σταθερὸς στὴν πίστη του. Γι’ αὐτὸ τὸν χτύπησαν ἀνηλεῶς καὶ τὸν ἔριξαν στὴ φυλακή, ὅπου τὸν βασάνισαν μὲ ξύλα, πλίνθους καὶ ἄλλα βασανιστικὰ μέσα. Τὸν ἔβγαλαν ἀπὸ τὴν φυλακὴ τρεῖς φορὲς μήπως καὶ ἀλλάξει στάση, συνέχεια ὅμως ὁ Ἅγιος ὁμολογοῦσε τὸν Χριστό. Ἡ καταδίκη ἦταν ἀναπόφευκτη. Ὁ κριτὴς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ τὸν ἀποκεφαλίσουν στὴ Σμύρνη τὸ ἔτος 1763. Τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου ἐνταφιάσθηκε μὲ τιμὴ καὶ εὐλάβεια στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τῆς Σμύρνης καὶ ὁ τάφος του ἔγινε προσκύνημα τῶν πιστῶν, παρέχοντας σὲ αὐτοὺς πολλὰ ἰάματα.




Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Ε’ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, κατὰ κόσμο Γεώργιος Ἀγγελόπουλος, γεννήθηκε στὴ Δημητσάνα τὸ ἔτος 1745, ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετους γονεῖς, τὸν Ἰωάννη καὶ τὴν Ἀσημίνα. Τὸ 1767 μετέβη στὴ Σμύρνη, κοντὰ στὸν θεῖο του ἐκκλησιάρχη Μελέτιο, παρακολουθώντας μαθήματα στὴν Εὐαγγελικὴ Σχολή. Στὴ συνέχεια παρακολούθησε  μαθήματα φιλοσοφίας στὴν Πάτμο ἀπὸ τὸν Δανιὴλ Κεραμέα. Μετὰ τὶς σπουδές του ᾖλθε στὴν αὐτοκρατορικὴ μονὴ τῆς Μεταμορφώσεως τῶν Στροφάδων νήσων, ὅπου ἐκάρη μοναχὸς λαμβάνοντας τὸ ὄνομα Γρηγόριος. Ἀπὸ ἐκεῖ τὸν κάλεσε ὁ Μητροπολίτης Σμύρνης Προκόπιος καὶ τὸν χειροτόνησε ἀρχιδιάκονό του. Ὅταν ἀργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, ἐπέστρεψε στὴ Δημητσάνα καὶ ἔδωσε 1.500 γρόσια γιὰ τὴν στέγαση τῶν ἀπόρων φοιτητῶν.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος μυήθηκε στὴν Φιλικὴ ἑταιρεία ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Φαρμάκη περὶ τὰ μέσα τοῦ ἔτους 1818 στὸ Ἅγιον Ὄρος. «Ἔδειξεν εὐθὺς ζωηρότατον ἐνθουσιασμὸν ὑπὲρ τοῦ πνεύματος αὐτῆς» καὶ «ηὐχήθη ἀπὸ καρδίας», γιὰ τὴν ἐπιτυχία τοῦ σκοποῦ της.
Στὶς 19 Αὐγούστου 1785 ἐκλέγεται οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ παραμένει στὸν πατριαρχικὸ θρόνο μέχρι τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1798. Κατὰ τὸ ἔτος αὐτὸ καθαιρεῖται ἀπὸ τὴν Πύλη, διότι θεωρήθηκε ἀνίκανος νὰ διατηρήσει τὴν ὑποταγὴ τῶν Χριστιανικῶν λαῶν κάτω ἀπὸ τὸν Τουρκικὸ ζυγὸ καὶ ἐξορίζεται στὸ Ἅγιον Ὄρος. Τὸ 1818 κλήθηκε γιὰ τρίτη φορὰ στὸν Οἰκουμενικὸ θρόνο, στὸν ὁποῖο καὶ παρέμεινε μέχρι τὴν ἡμέρα τοῦ μαρτυρικοῦ του θανάτου.
Ὁ Κωνσταντῖνος Κούμας ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἅγιος Γρηγόριος δὲν ἦταν μόνο «σεμνὸς τὸ ἦθος, λιτὸς τὴν δίαιταν, ταπεινὸς τὴν στολήν, ζηλωτὴς τῆς πίστεως, δραστηριότατος εἰς ὅλα τὰ ἔργα του», ἀλλὰ ἦταν καὶ «ἄκαμπτος εἰς τᾶς ἰδέας του καὶ δὲν τὸν ἔμελε διὰ κανὲν ἐναντίων, ὅταν ἀπεφάσιζε τίποτε». Καὶ ὁ Γρηγόριος ἀποφάσισε. Ἔταξε ὡς σκοπὸ στὴν ζωή του νὰ ὑπηρετήσει πιστὰ τὸ δοῦλο Γένος καὶ νὰ βοηθήσει μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις του καὶ μὲ τὴν ζωή του στὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν Τουρκικὸ ζυγό. Γιὰ τὴν πραγματοποίηση τοῦ σκοποῦ του χρησιμοποιοῦσε ὅλη του τὴ διπλωματικὴ δεξιοτεχνία.
Στὴν προσπάθειά του ὁ Ἐθνομάρτυρας νὰ διασώσει τὸν Ἑλληνικὸ πληθυσμὸ ἀπὸ τὴν σφαγὴ καὶ συγχρόνως νὰ παραπλανήσει τὸν Σουλτάνο καὶ νὰ δώσει τὴν εὐκαιρία στοὺς ἀγωνιστὲς νὰ ἐργάζονται ἀνενόχλητοι, ἀναγκάσθηκε νὰ ἀφορίσει τοὺς ἐπαναστάτες.
Συντριπτικὴ ἀπάντηση στοὺς κατήγορους τοῦ Γρηγορίου θὰ δώσει ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης μὲ τὶς ὁδηγίες ποὺ ἔστειλε ἀπὸ τὸ Κισνόβιο τῆς Βεσσαραβίας στοὺς ἀρχηγοὺς τῆς Πελοποννήσου: « Ὁ μὲν Πατριάρχης βιαζόμενος παρὰ τῆς Πόρτας σᾶς στέλλει ἀφοριστικὸ καὶ ἐξάρχους, παρακινώντας σας νὰ ἑνωθῆτε μὲ τὴν Πόρταν.
Ἐσεῖς ὅμως νὰ θεωρῆτε ταῦτα ὡς ἄκυρα καθόσον γίνοντα μὲ βίαν καὶ δυναστείαν καὶ ἄνευ θελήσεως τοῦ Πατριάρχου». «Ἂς μὴν λησμονήσωμεν ὅτι ὑπάρχουν περιστάσεις καθ’ ἃς ἀπαιτοῦνται θυσίαι μεγαλύτεραι καὶ αὐτῆς τῆς θυσίας τῆς ζωῆς καὶ ὅτι ἐνίοτε ἡ μαρτυρικὴ ζωὴ εἶναι πικρότερον ἀλλὰ πλέον ἐπιβεβλημένον καθῆκον καὶ αὐτοῦ τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου.
Καὶ αὐτὴν τὴν ὑπέρτατην θυσίαν προσέφερεν ὁ ἀοίδιμος Πατριάρχης, ὅστις συνησθάνθη συναίσθημα πικρότερον καὶ αὐτοῦ τοῦ θανάτου, ὅταν θυσιάζων πάντα ἐγωισμὸν καὶ ἀποβλέπων εἰς τὸ ἀληθινὸν συμφέρον, ἠναγκάσθη νὰ θέση τὴν ὑπογραφὴν του κάτωθι ἐγγράφου καταδικάζοντας τὸ κίνημα, ὑπὲρ τῆς ἐπιτυχίας τοῦ ὁποίου ὁλοψύχως ηὔχετο καὶ εἰργάζετο.
Ὑπογράφων, ἀπεμάκρυνε τᾶς ὑπονοίας τῆς Πύλης περὶ συμμετοχῆς εἰς τὸ κίνημα ἐπισήμων κύκλων, μὴ ὑπογράφων, θὰ ἐπεβεβαίου τᾶς ὑπονοίας, ὄτε δεινὴ ἐπιπίπτουσα ἡ τιμωρία τοῦ τυράννου κατὰ τῶν βυσσοδομούντων, θὰ ἐνέκρου τὸ κίνημα πρὶν ἢ ἐκραγῆ. Ἄλλως ὁ ἀοίδιμος Πατριάρχης μετὰ θαυμαστῆς ἐγκαρτερήσεως ὑπέστη τὸ μαρτύριον, ὅταν ἐπέστη τὸ μαρτύριον, ὅταν ἐπέστη ἡ ὥρα, καίτοι ἠδύνατο νὰ σωθῆ διὰ τῆς φυγῆς».
Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος στὶς 26 Δεκεμβρίου 1820 στὸν Ἐπίσκοπο Σαλώνων Ἠσαΐα καὶ πολύτιμη ἀπὸ ἱστορικὴ ἄποψη, γιατί ἀποδεικνύει πὼς ὁ Ἐθνομάρτυς παρακολουθοῦσε ὅλα ὅσα συνέβαιναν  στὴν Ἑλλάδα, σὲ ὅλες του τὶς λεπτομέρειες καὶ τὶς προετοιμασίες γιὰ τὴν ἐπανάσταση:
«Ἀμφοτέρα τᾶς τιμίας ἐπιστολᾶς, διὰ τοῦ ἀγαθοῦ Φοῦντα Γαλαξειδιώτου, ἀσφαλῶς ἐδεξάμην καὶ τοὺς ἐν αὐταὶς τιμίους λόγους ἔγνων. Ἐχεμυθείας, ἀδελφέ, μεγίστη χρεία καὶ προφύλαξις περὶ πᾶν διάβημα, οἱ γὰρ χρόνοι πονηροὶ εἰσι καὶ ἐν ταὶς φιλοπατριώταις ἐστι καὶ μοχθηρῶν ζύμη, ἀφ’ ἧς ὡς
ἀπὸ ψωραλέου προβάτου φυλάττεσθε.
Κακὸν γὰρ πολλοὶ μηχανώνται διὰ τὸ τῆς φιλοπλουτίας ἔγκλημα. Διὸ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξω κοινολογῶν μοι ἐμπιστευομένοις πατριώταις, τὰ ἐχεμυθείας δεόμενα. Οἱ Γαλαξειδιώται, οὖς ἐπιστέλλεις μοι συνεχῶς, πεφροντισμένως ἐνεργούσι, καὶ ἀφ’ ὧν ἔγνω ἀδύνατον ἀντὶ παντὸς τιμίου οὐδ’ ἐλάχιστον λόγον ἕρκος ὀδόντων φυγείν.
Οὐ μόνον τὰ σά, ἀλλὰ καὶ τὰ τῶν ἐν Μορέᾳ ἀδελφῶν γράμματα κομίζουσι μοι. Ἡ τοῦ Παπανδρέα πρᾶξις πατριωτικὴ μὲν τοὶς γινώσκουσι τὰ μύχια, κατακρίνουσι δὲ οἱ μὴ εἰδότες τὸν ἄνδρα. Κρυφὰ ὑπερασπίζου αὐτόν, ἐν φανερῷ δὲ ἄγνοιαν ὑποκρίνου, ἔστι δ’ ὄτε καὶ ἐπίκρινε τοὶς θεοσεβέσιν ἀδελφοὶς καὶ ἀλλοφύλοις.
Ἰδὶα πράυνον τὸν Βεζύρην λόγοις καὶ ὑπόσχεσιν, ἀλλὰ μὴ παραδοθήτω εἰς λέοντος στόμα. Ἄσπασον οὒν ταὶς ἐμαὶς εὐχαὶς τοὺς ἀνδρείους ἀδελφούς, προτρέπων εἰς κρυψίνοιαν διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων. Ἀνδρωθήτωσαν ὥσπερ λέοντες καὶ ἡ εὐλογία τοῦ Κυρίου κρατύνει αὐτούς, ἐγγὺς δ’ ἔστι τοῦ Σωτῆρος τὸ Πάσχα. Αἳ εὐχαὶ τῆς ἐμῆς μετριότητος ἐπὶ τῆς κεφαλῆς σου, ἀδελφέ μου Ἠασαΐα. Γεωργοὶ ἀκαμάτως καὶ ὄλβια γεώργια δώσοι σοι ὁ Πανύψιστος».
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος συνιστοῦσε τὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ τὸν ἐνίσχυε μὲ κάθε μέσο. Ἦταν ἀποφασισμένος νὰ θυσιασθεῖ γιὰ τὴν Πατρίδα. «Χρεωστοῦμεν», ἔλεγε, «νὰ ποιμαίνωμεν καλῶς τὰ ποίμνιά μας καὶ χρείας τυχούσης νὰ κάμωμεν, ὅπως ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς δι’ ἠμᾶς διὰ νὰ μᾶς σώση…».
Σὲ ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε πρὸς τὸν Παλαιῶν Πατρὼν Γερμανό, ἔγραφε:
«Συλλειτουργὲ ἐν Χριστῷ καὶ λίαν ἀγαπητὲ ἀδελφέ. Ἔλαβον τὴν ἀπὸ 20 Ἀπριλίου ἐπιστολήν σου. Ἡ ἀπόφασίς μου περὶ μελετωμένης ἀνορθώσεως «σχολῆς» τῆς φιλτάτης πατρίδος εἶναι τοιαύτη, ὡς ἡ ἰδική σας. Ὅπως θέλῃς μάθει καὶ παρὰ τοῦ ἰδίου. Τὸ κιβώτιον τοῦ ἐλέους πρέπει νὰ ἐμψυχωθῆ. Καὶ τὴν βουλὴν τοῦ Κυρίου ἀνθρώπιναι δυνάμεις δὲν δύνανται νὰ τὴν μεταβάλουν. Γενηθήτω τὸ θέλημά Του».
Κάτω ἀπὸ τὴν λέξη «σχολήν» ὑπονοοῦσαν τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση. Οἱ Φιλικοὶ μάλιστα ὀνόμασαν ἐπιστάτες τῆς σχολῆς τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Γρηγόριο καὶ τὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Πολύκαρπο.
Ὅταν σὲ μία συνεδρίαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὁ Μητροπολίτης Δέρκων Γρηγόριος προέτρεψε τὸν Πατριάρχη νὰ μεταβοῦν στὴν Πελοπόννησο γιὰ νὰ τεθοῦν ἐπικεφαλῆς τῆς Ἐπαναστάσεως, ὁ Γρηγόριος ὁ Ε’ ἀπάντησε: «Καὶ ἐγὼ ὡς κεφαλὴ τοῦ Ἔθνους καὶ ὑμεῖς ὡς Σύνοδος ὀφείλομεν νὰ ἀποθάνωμεν διὰ τὴν κοινὴν σωτηρίαν. Ὁ θάνατος ἠμῶν θὰ δώση δικαίωμα εἰς τὴν Χριστιανοσύνην νὰ ὑπερασπίση τὸ Ἔθνος ἐναντίων τοῦ τυράννου. Ἀλλ’ ἂν ὑπάγωμεν ἠμεῖς νὰ θαρρύνωμεν τὴν Ἐπανάστασιν, τότε θὰ δικαιώσωμεν τὸν Σουλτάνον ἀποφασίσαντα νὰ ἐξολοθρεύση ὅλον τὸ Ἔθνος».
Ὅταν μερικοὶ προσπάθησαν νὰ τὸν πείσουν νὰ φύγει ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ νὰ σώσει τὸν ἑαυτό του, ὁ καλὸς ποιμένας ἀπάντησε:
«Μὲ προτρέπετε εἰς φυγήν. Μάχαιρα θὰ διέλθη τᾶς ρύμας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ λοιπῶν πόλεων τῶν χριστιανικῶν ἐπαρχιῶν. Ὑμεῖς ἐπιθυμεῖτε ὅπως ἐγὼ μεταμφιεζόμενος καταφύγω εἰς πλοῖον ἢ κλεισθῶ ἐν οἰκίᾳ οἱουδήποτε εὐεργετικοῦ ὑμῶν Πρεσβευτοῦ, ν’ ἀκούω δὲ ἐκεῖθεν πῶς οἱ δήμιοι κατακρεουργούσι τὸν χηρεύοντα λαόν. Οὐχί! Ἐγὼ διὰ τοῦτο εἶμαι Πατριάρχης, ὅπως σώσω τὸ Ἔθνος μου, οὐχὶ δὲ ὅπως θὰ θεωρήσωσιν ἀδιαφόρως πῶς ἡ πίστις αὐτῶν ἐξυβρίσθη ἐν τῷ προσώπῳ μου.
Οἱ Ἕλληνες, οἱ ἄνδρες τῆς μάχης, θὰ μάχωνται μετὰ μεγαλυτέρας μανίας, ὅπερ συχνάκις δωρεῖται τὴν νίκην. Εἰς τοῦτο εἶμαι πεπεισμένος. Βλέπετε μεθ’ ὑπομονῆς εἰς ὅτι καὶ ἂν μοῦ συμβῇ. Σήμερον (Κυριακὴ τῶν Βαΐων) θὰ φάγωμεν ἰχθεῖς, ἀλλὰ μετὰ τίνας ἡμέρας καὶ ἴσως καὶ ταύτην τὴν ἑβδομάδα οἱ ἰχθεῖς θὰ μᾶς φάγωσιν… Ναί, ἂς μὴ γίνω χλεύασμα τῶν ζώντων.
Δὲν θὰ ἀνεχθῶ ὥστε εἰς τᾶς ὁδοὺς τῆς Ὀδησσοῦ, τῆς Κερκύρας καὶ τῆς Ἀγκῶνος διερχόμενον ἐν μέσῳ τῶν ἀγυιῶν νὰ μὲ δακτυλοδείκτωσι λέγοντες: “Ἰδοὺ ἔρχεται ὁ φονεὺς Πατριάρχης”. Ἂν τὸ Ἔθνος μου σωθῆ καὶ θριαμβεύση, τότε πέποιθα θὰ μοῦ ἀποδώση θυμίαμα ἐπαίνου καὶ τιμῶν, διότι ἐξεπλήρωσα τὸ χρέος μου… Ὑπάγω ὅπου μὲ καλεῖ ὁ νοῦς μου, ὁ μέγας κλῆρος τοῦ Ἔθνους καὶ ὁ Πατὴρ ὁ οὐράνιος, ὁ μάρτυς τῶν ἀνθρωπίνων πράξεων».
Ὁ Γρηγόριος ὁ Ε’, ὁ φλογερὸς αὐτὸς Ἱεράρχης, ἀκολούθησε τὸν δρόμο του. Σάρκωσε ὁλόκληρο τὸ ὑπόδουλο Γένος. Ἐπωμίσθηκε τὸ σταυρό του. Ἀνέβηκε τὸ Γολγοθά του. Δέχθηκε ραπίσματα, χλευασμούς, ἐμπτυσμοὺς καὶ τέλος τὸν θάνατο μὲ ἀπαγχονισμό. Μπροστὰ στὸ Πατριαρχεῖο, τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα τοῦ 1821, οἱ Τοῦρκοι κρέμασαν τὸν Πατριάρχη.
 Στὸ ἔγγραφο τῆς καταδίκης του (τουρκιστὶ “γιαφτάς”), ἀναφέρεται ἡ αἰτία τοῦ ἀπαγχονισμοῦ του: «…Ἀλλ’ ὁ ἄπιστος πατριάρχης τῶν Ἑλλήνων… ἐξ αἰτίας τῆς διαφθορᾶς τῆς καρδίας του, ὄχι μόνον δὲν εἰδοποίησεν οὐδ’ ἐπαίδευσε τοὺς ἀπατηθέντας, ἀλλὰ καθ’ ὅλα τὰ φαινόμενα ἦτο καὶ αὐτός, ὡς ἀρχηγός, μυστικὸς συμμέτοχος τῆς Ἐπαναστάσεως… ἀντὶ νὰ δαμάσῃ τοὺς ἀποστάτας καὶ δώση πρῶτος τὸ παράδειγμα τῆς εἰς τὰ καθήκοντα ἐπιστροφῆς τῶν, ὁ ἄπιστος οὗτος ἔγινεν ὁ πρωταίτιος ὅλων τῶν ἀνεφυεισῶν ταραχῶν.
Εἴμεθα πληροφορημένοι ὅτι ἐγεννήθη ἐν Πελοποννήσῳ καὶ ὅτι εἶναι συνένοχος ὅλως τῶν ἀταξιῶν, ὄσας οἱ ἀποπλανηθέντες ραγιάδες ἔπραξαν κατὰ τὴν ἐπαρχίαν Καλαβρύτων…
Ἐπειδὴ πανταχόθεν ἐβεβαιώθημεν περὶ τῆς προδοσίας του ὄχι μόνος εἰς βλάβην τῆς ὑψηλῆς Πύλης, ἀλλὰ καὶ εἰς ὄλεθρον αὐτοῦ τοῦ ἔθνους του, ἀνάγκη ἦτο νὰ λείψη ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἀπὸ τοῦ προσώπου τῆς γῆς καὶ διὰ τοῦτο ἐκρεμάσθη πρὸς σωφρονισμὸ τῶν ἄλλων».
Ἕνα χρόνο μετὰ τὸν ἀπαγχονισμὸ καὶ τὴν μεταφορὰ τοῦ τιμίου λειψάνου του ἀπὸ τὸν πλοίαρχο Μ. Σκλάβο στὴν Ὀδησσὸ τῆς Ρωσίας, ὁ Ζακυνθινὸς ἱερωμένος Οἰκονόμος Νικόλαος Κοκκίνης, μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Ζακύνθου, ἐφημέριος τότε τοῦ παλαίφατου ναοῦ τῆς Ὁδηγήτριας καὶ φλογερότατος Φιλικός, εὐαισθητοποιημένος ἀπὸ τὴν θυσία τοῦ Πατριάρχη, συνθέτει Ἀκολουθία πρὸς τιμὴν τοῦ νέου Ἱερομάρτυρα, κάτι ποὺ ἀποδεικνύει περίτρανα ὅτι ὁ Ἅγιος Γρηγόριος στὴ συνείδηση τοῦ Γένους κατέκτησε ἀμέσως μὲ τὸ τίμιο αἷμα του, θέση Ἁγίου.
Τὸ 1871 ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος θεώρησε ἐπιβεβλημένο νὰ μετακομίσει τὸ τίμιο λείψανό του ἀπὸ τὴν Ὀδησσὸ στὴν ἀπελεύθερη Ἀθῆνα. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ συστάθηκε Ἐπιτροπή, στὴν ὁποία συμμετεῖχαν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ζακύνθου Νικόλαος Β’ ὁ Κατραμὴς καὶ  Ἀρχιμανδρίτης Ἀβέρκιος Λ. Λαμπίρης, Α’ γραμματεὺς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Στὴν Ὀδησσὸ ἀπεδόθησαν ἀπὸ τὰ μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τοὺς ἐκεῖ ὁμόδοξους τιμὲς Ἁγίου στὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου.
Κατὰ τὴν Πανυχίδα μάλιστα, ποὺ τελέσθηκε ἐκεῖ κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς μνήμης του, «ἐξεφώνισεν ἀπ’ ἄμβωνος, κατ’ ἐπίμονον τῶν ὁμογενῶν ἀπαίτησιν, λογύδριον ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ζακύνθου». Τὸ ἱερὸ λείψανο ἔφθασε στὴν Ἀθῆνα τὴν 25η Ἀπριλίου 1871, ὅπου οἱ Ἀθηναῖοι τοῦ ἐπεφύλαξαν πάνδημη ὑποδοχή. Μὲ κατάνυξη καὶ ἀγαλλίαση ἐναπετέθη στὸν Καθεδρικὸ Ναὸ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, ὅπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα σὲ περίβλεπτη λάρνακα.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Δημητσάνης τὸν γόνον βυζαντίου τὸν πρόεδρον, καὶ τῆς Ἐκκλησίας ἁπάσης, γέρας θεῖον καὶ καύχημα. Γρηγόριον τιμήσωμεν πιστοί, ὡς Μάρτυρα Χριστοῦ πανευκλεῆ, ἶνα λάβωμεν πταισμάτων τὸν ἱλασμόν, παρὰ Θεοῦ κραυγάζοντες. Δόξα τῷ δεδωκότι σου ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐν εὐκλείᾳ οὐρανῶν, δοξασαντᾶ σε Ἅγιε.



Ὁ Ἅγιος Χρύσανθος ὁ Ξενοφωντινὸς ὁ Νεομάρτυρας

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Χρύσανθος, γέροντας στὴν ἡλικία, μαρτύρησε διὰ ξίφους στὴν Κωνσταντινούπολη, στὶς 10 Ἀπριλίου τοῦ 1821, κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.





Ἡ Ὁσία Ἀναστασία ἡγουμένη τοῦ Οὔγκλιχ

Ἡ Ὁσία Ἀναστασία ἔζησε κατὰ τὸν 17ο αἰῶνα μ.Χ. στὴ Ρωσία. Ἔγινε μοναχὴ καὶ ἀναδείχθηκε ἡγουμένη τῆς μονῆς τοῦ Οὔγκλιχ. Κοιμήθηκε ὁσίως μὲ εἰρήνη

Η Θέια Λειτουργία με τον γέροντα Πορφύριο.Μια μαρτυρία

Βρέθηκα τελευταία σε μια κεντρι­κή εκκλησία των Αθηνών και έζησα βαθύ πόνο. Την ώρα πού κοινωνούσαν οι "Αρχιερείς και οι ιερείς, γύρω μου είχαν στηθεί «πηγαδάκια» -και όχι από ανθρώπους χωρίς παιδεία..Δέκα βήματα από το "Αγιο Ποτήριο, και οι «τρελές αγελάδες» με το «ουράνιο των Βαλκανίων» έκάλυπταν την παρουσία του Κυρίου.Ή θλιβερή αυτή σκηνή έφερε στη μνήμη μου μια συζήτηση με τον γέροντα Πορφύριο πριν από πολλά χρόνια. Θα προσπαθήσω να μεταφέρω μερικά κεντρικά νοήματα από εκείνα πού μου ελεγε καί έμειναν ζωηρά στη μνήμη μου.Ήταν και εκείνος στενοχωρημένος, γιατί οι πιστοί έχουν απαιτήσεις -καί δικαίως-από τον ιερέα, να είναι προσευχόμενος στο αγιό βήμα. αλλά οι ίδιοι πολλές φορές με τη οτάοη τους δεν τον βοηθούν.

Εγώ, έλεγε, τους θυμιάζω καί εκείνοι δέν υποκλίνονται. Λέω «στώμεν καλώς» καί αυτοί κάθονται. Τους ευλογώ καί εκείνοι κουβεντιάζουν. Καί το τραγικότερο:λεω «πίετε εξ αυτου πάντες»καί προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία ελάχιστοι. Μεγάλος πόνος για τόν ιερέα.

Ρώτησα: Πρέπει, γέροντα, να κοινω­νούν όλοι;

 - Βρε, δεν το λεω εγώ. Το λέει ό Κύριος. «Πάντες»! Μήπως έχει καμμιά άλλην έννοια ή λέξη καί δεν την ξέρω; Καί παρακάτω ή ευχή λέει: «καί δι' ημών παντί τω λαώ». Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα. Οι άλλοι πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση πνευματικου-Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό. πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα; Ήρθες στην εκκλησία και έχασές το σπουδαιότερο, το Δώρο,το πάν: Έμεινες με το αντίδωρο.  Ξέρεις, βρε Γιωργάκη, τί είναι το «το Άγιο Θυσιαστήριο; Ό,τι πολυτιμότερο επί της γής.Οί βασιλικοί θρόνοι, οι προεδρικοί θώκοι, οι ακαδημαϊκές έδρες έχούν μικρή αξία. Ή Αγία Τράπεζα είναι ή φλεγόμενη βάτος. Εδώ κατεβαίνει ό Χριστός, το άγιο Πνεϋμα παρόν, οί άγγελοι τριγύρω.Φοβερό θέαμα.Εγώ πολλές φορές φοβόμουνα να άκουμπήσω τά χέρια μου επάνω στην αγία Τράπεζα

Καί σ' αυτό το θαύμα μπροστά, να άκοΰς τους πιστούς να ψιθυρίζουν για πεζά θέματα, να μη βιώνουν το μοναδι­κό γεγονός.

Ποιος λειτουργεί, μωρέ; Ό παπάς μόνος του ή όλοι -κλήρος καί λαός- μα­ζί; Γιατί τη λέμε «λειτουργία»; Είναι ή δεν είναι «έργο του λάου»; "Ε!"Οπως στέκεται ό ιερέας πρέπει να στέκεται καί ό πιστός. Συγκεντρωμένος. "Απόλυτα παραδομένος στο Θεό. Αυτή την ώρα δεν είμαστε στη γη. «Οί τα χερουβείμ είκονίζοντες» είμαστε στον ουρανό, μπροστά στην Αγία Τριάδα. Χωρίς «βιωτική μέριμνα». Είμαστε όλοι ιε­ρουργοί... Πω, πω, πω! Τί μας αξιώνει ό Θεός νά ζούμε!

Εάν πιστεύουμε ότι μπροστά μας τελεσιουργείται ή Μεγάλη θυσία, θα πρέ­πει να στεκόμαστε «μετά φόβου Θεού». Να κλαίμε από ευτυχία πού ό ίδιος ό Θεός κατέρχεται καί θυσιάζεται από αγάπη για μας.

Εάν δεν τα πιστεύουμε, γιατί ερχό­μαστε στην Εκκλησία; Ποιόν κοροϊδεύ­ουμε; Πιο συνεπείς εΐναι αυτοί πού δεν μπαίνουν στο ναό.

-   Πάς, βρε Γιωργάκη, σε συναυλίες μουσικής;

-   Ναι, γέροντα, με ξεκουράζουν.

-   "Άκουσες κανένα να κουβεντιάζει έκεί; Όλοι είναι σιωπηλοί. Να μη δια­κόψουν το έργο."Ε!Ποιο έχει μεγαλύ­τερη αξία; Οι «ήχοι» της μουσικής, πού πράγματι ξεκουράζουν, ή ή «βοή» του Αγίου Πνεύματος, πού σώζει;

Εάν σε καλέσει ό βασιλιάς ή ό Πρόε­δρος της Δημοκρατίας καί φωνάξει το όνομα σου να πάρεις το δώρο του, μπο­ρείς να του γυρίσεις την πλάτη καί να του πεις «δεν το θέλω»; Γιατί στο Χρι­στό πού για «την πολλή Του αγάπη» θυ­σιάζεται αυτή τη στιγμή για σένα, εσύ δεν προσέρχεσαι, αλλά γυρνάς την πλά­τη καί ψιλοκουβεντιάζεις; Καί τί δώρο προσφέρει! Τον Εαυτό Του.

Στήν εκκλησία σιωπούμε, συγκε­ντρωνόμαστε καί μιλάμε στο Θεό....

- Τα κατάλαβες αυτά πού λέω;

Εάν ναι, έχεις ευθύνη να ευαισθητο­ποιείς καί τους άλλους άδελφούς μας πού αγνοούν τα τελεσιουργούμενα φρι­κτά μυστήρια.

"Ετσι είναι, όπως τα λέω.

Να μας δίνει ό Θεός δύναμη να αντέ­χουμε το «θαύμα».

Κανονικά θα έπρεπε καί ό ιερέας καί ό πιστός να πεθαίνουν, ζώντας τόσο κο­ντά στο Μυστήριο, τόσο κοντά στον Ήλιο. "Αλλά ευδοκεί ό πολυεύσπλαχνος Θεός καί -άκου φρικτό πράγμα- αναπαύ­εται κι' δλας στη μηδαμινότητά μας...

Εδώ έκλαψε ό σεβάσμιος γέροντας, ό αληθινός λειτουργός... Καί πρόσθεσε:

- Φεύγεις, έτσι, από τη Θεία Λειτουργία γεμάτος γαλήνη, πού άκτινοβολεί καί στο περιβάλλον... Τώρα μεταφέρεις Χριστό. "Έγινες χριστοφόρος.

Μια ευχή τα λέει όλα: «Δός ήμΐν εν όσιότητι λατρεύειν Σοι»
.
Μια μαρτυρία του Γεωργίου Παπαζάχου-επίκουρου καθηγητού καρδιολογίας/περιοδικό Τόλμη

ΟΥΚ ΟΙΔΑΤΕ ΤΙ ΑΙΤΕΙΣΘΕ

«Δεν ξέρετε τι ζητάτε» (Μάρκ. 10, 35). Με την φράση αυτή ο Χριστός απευθύνεται προς τους μαθητές Του, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, όταν του ζητάνε, λίγο πριν το πάθος Του, να δώσει ώστε να καθίσουν ο ένας στα δεξιά Του και ο άλλος στα αριστερά Του, όταν θα εγκατασταθεί στον κόσμο η Βασιλεία Του. Και ο Χριστός, θέλοντας να τους βοηθήσει να καταλάβουν ότι η Βασιλεία Του δεν μπορεί να έχει το χαρακτήρα της εξουσίας, της κυριαρχίας επάνω στους ανθρώπους, της επίδειξης δύναμης, αλλά είναι βασιλεία αγάπης, διακονίας των ανθρώπων, μέριμνας γι’ αυτούς και απολύτου σεβασμού στην ελευθερία τους, τους μιλά μ’ αυτόν τον σκληρό τρόπο.
Δεν είναι μόνο ότι το αίτημά τους μαρτυρεί έλλειψη κατανόησης του ποιος είναι ο τρόπος ύπαρξης που ζητά ο Χριστός. Οι δύο μαθητές, αλλά και οι υπόλοιποι που αγανάκτησαν μαζί τους, ίσως γιατί δεν πρόλαβαν οι ίδιοι να ζητήσουν κάτι αντίστοιχο πρώτοι, δείχνουν αυτό που πολλές φορές συμβαίνει δίπλα σε ηγετικές προσωπικότητες. Έρχονται άνθρωποι χωρίς ταπεινότητα, που ζητούν να λάβουν αξιώματα κοντά στους ξεχωριστούς. Άνθρωποι χωρίς επίγνωση των δυνατοτήτων τους, άνθρωποι ετερόφωτοι, που θέλουν να δείχνουν σπουδαίοι. Και ο Χριστός τους προσγειώνει στην πραγματικότητα, που είναι πρωτίστως πνευματική. Δεν είναι Αυτός που ακολουθούμε εκείνος που μας δοξάζει, ούτε τα χαρίσματά μας. Είναι η ειλικρινής μας διάθεση να προσφέρουμε, να θυσιαστούμε, να δώσουμε τον εαυτό μας στην αγάπη. Αυτό είναι που μας καταξιώνει αληθινά. Η ταπεινή αγάπη, το μοίρασμα, η αυταπάρνηση.
Ο Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο ως ο υψηλός Θεός, «αλλ’ εφάνη ταπεινός άνθρωπος». Σκοπός του να ελκύσει προς το ύψος του ουρανού όλους εκείνους που αποφασίζουν να τον μιμηθούν στην ταπεινότητα. Που δεν ζητούν για τον εαυτό τους τιμές και αναγνώριση, αλλά δίδονται στον αγώνα να τιμηθεί ο Θεός στον κόσμο και στους ανθρώπους. Και είναι τέτοια τα έργα τους που δεν επιδιώκουν κανέναν έπαινο. Η ίδια η αρετή τους είναι ο έπαινός τους, αλλά δεν στρέφονται προς αυτήν, ούτε επιδιώκουν δόξες. Αντιθέτως, ετοιμάζονται στη ζωή τους να αντιμετωπίσουν την αχαριστία των ανθρώπων, την απόρριψη, την θλίψη και το Σταυρό, ακριβώς διότι δεν επιδιώκουν δόξες.
Δύσκολος ο δρόμος. Κι αυτό διότι ισχύει και για μας ο λόγος του Κυρίου: «ουκ οίδαμεν τι αιτούμεθα». Συχνά η προσευχή μας στο Θεό είναι για την επιτυχία μας, για την υγεία μας, για την αποδοχή μας από τους άλλους, για τη δόξα μας, για την αναγνώριση των κόπων μας. Και εκεί στοχεύουμε. Στην επιτυχία μας. Όταν έρχεται η ώρα να πιούμε το ποτήριο του αγώνα και της δοκιμασία, εκεί λακίζουμε. Ακόμη και την πίστη μας, τη ζωή της Εκκλησίας, την θεωρούμε στον νου μας ως αφορμή καταξίωσης. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τις δυσκολίες που συμβαίνουν στη ζωή μας, από τη στιγμή που πιστεύουμε. Γιατί θεωρούμε ότι έχουμε δικαιώματα έναντι του Θεού και έναντι του κόσμου.
Η Εκκλησία ψάλλει: «Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με τα δικαιώματά σου». Δίδαξέ με Κύριε αυτό που Εσύ δικαιούσαι, δηλαδή το παν της ύπαρξής μας. Ό,τι έχω, Εσύ μου το έχεις δώσει. Εσύ έχεις κάθε δικαίωμα επάνω μου, ζωής και θανάτου. Γιατί εσύ ανέβηκες στο Σταυρό για μένα και ήπιες το ποτήρι των παθημάτων και το βάπτισμα του θανάτου. Κι αυτό σου το δρόμο της διακονίας του κόσμου και της παραίτησης από τα δικαιώματά μου, δίδαξέ με να μπορώ να τον ακολουθώ. Μέσα στη ζωή της Εκκλησίας. Μέσα στις δυσκολίες του κόσμου. Και μάθε με αυτό να ζητώ. Για να γνωρίζω τι ζητώ.

Κέρκυρα, 10 Απριλίου 2011

Επιστολή της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου προς ΕΡΤ για την εκπομπή «Αρχονταρίκι»

Επιστολή της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου προς ΕΡΤ για την εκπομπή «Αρχονταρίκι»

Πρός τόν Ἀξιότιμον κ. Λάμπην Ταγματάρχην, Διευθύνοντα Σύμβουλον τῆς ΕΡΤ Α.Ε.

Ἀξιότιμε κ. Ταγματάρχη,

Ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατά τήν Συνεδρίαν Αὐτῆς τῆς 29ης μηνός Μαρτίου 2011, μετά λύπης ἐπληροφορήθη τήν ὁριστικήν διακοπήν τῆς ἐκπομπῆς «ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ» ἀπό τό πρόγραμμα τῆς ΕΤ1 καί ἀπεφάσισεν νά ἐκφράσῃ τήν δυσάρεστον ἔκπληξιν καί τήν βαθεῖαν θλίψιν διά τήν ἀπόφασιν αὐτήν, ἡ ὁποία στερεῖ τήν δημοσίαν τηλεόρασιν ἀπό τήν μοναδικήν ἐκπομπήν Ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικοῦ καί πνευματικοῦ περιεχομένου. Μεταφέρομεν ἐπίσης τάς ἐντόνους διαμαρτυρίας πολυαρίθμων Ἑλλήνων ἀπό ὅλα τά σημεῖα τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τήν διακοπήν τῆς ἐκπομπῆς ὡς ἐχθρικήν πρᾶξιν πρός τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.

Πιστεύομεν ὅτι εἰς μίαν ἐποχήν ἠθικῆς, πνευματικῆς καί οἰκονομικῆς κρίσεως ὁ Ἑλληνικός λαός ἔχει ἀνάγκην νά ἀκούῃ τόν λόγον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπί μιᾶς σειρᾶς διαφόρων θεμάτων, θεολογικῶν, ἱστορικῶν, κοινωνικῶν κ.ἄ. ὥστε νά λαμβάνῃ μηνύματα αἰσιοδοξίας καί ἠθικῆς ἀνατάσεως.



Εἰς μίαν χώραν μέ συντριπτικήν πλειονοψηφίαν Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ δέν εἶναι λογικόν, οὔτε δίκαιον, νά ἀπουσιάζῃ ἀπό τό πρόγραμμα τῶν κρατικῶν τηλεοπτικῶν διαύλων μία ἐκπομπή διαλόγου καί προβληματισμοῦ βασιζομένη εἰς τήν Ἑλληνορθόδοξον Παράδοσιν.

Ἐκφράζομεν τήν ἐπιδοκιμασίαν ἡμῶν πρός τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Δημητριάδος καί Ἁλμυροῦ κ. Ἰγνάτιον διά τήν ἐπιτυχῆ ἐπί 19 ἔτη διεύθυνσιν τῆς ἐκπομπῆς «ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ» καί παρακαλοῦμεν νά ἀναθεωρήσητε τήν ἀρχικήν ἀπόφασιν ὥστε ἡ ἐν λόγῳ ἐκπομπή νά συνεχίσῃ ἀπροσκόπτως τήν πορείαν της.

Ἐπί δέ τούτοις, εὐελπιστοῦντες ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι θέλετε κατανοήσει τήν σημασίαν τῶν ὡς ἄνω ἐκτεθέντων καί ἀφ’ ἑτέρου ὅτι εἰς τάς τελικάς ἀποφάσεις ὑμῶν θά λάβητε ὑπ’ ὄψιν τάς θέσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐπικαλούμεθα ἐφ’ ὑμᾶς πλουσίαν τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ καί διατελοῦμεν μετ' εὐχῶν.

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος
Ὁ Ἀρχιγραμματεύς
† Ἀρχιμ. Μᾶρκος Βασιλάκης

Επιβεβαίωση της έναρξης της Επανάστασης του 1821 από τα Καλάβρυτα, και από τους Τούρκους ιστοριογράφους

( ΑΧΜΕΤ ΔΖΕΒΔΕΤ ΠΑΣΑ/ Ahmet Cevdet Pasha ,βλ. Νικ. Μοσχόπουλο , Αθήνα 1960 και επανέκδοση εκδ. Εντυπον , Αθήνα 2003)

Σύμφωνα και με τον Νικηφ. Μοσχόπουλο, στο μνημειώδες έργο του :« Πως είδαν οι Τούρκοι ιστοριογράφοι την Ελληνική επανάσταση , εν αντιπαραβολή και προς τους Έλληνας ιστορικούς», Αθήνα 1960 και επανέκδοση εκδ. Εντυπον , Αθήνα 2003 ) , ο Οθωμανός ιστορικός, κοινωνιολόγος και νομικός ανώτατος κρατικός υπάλληλος  Αχμέτ Δζεβδέτ Πασά ( Ahmet Cevdet Pasha, 1822 - 1895) , μελετητής των οθωμανικών αρχείων στο πολύτομο έργο του: «Tarih-i Cevdet and Belagat-i Osmaniyye» ,στα μέσα του 19ου αιώνα, καταγράφει και με αυτό τον τρόπο επιβεβαιώνει ( τόμοι 11-12 επ. )  πως τα επαναστατικά γεγονότα του Μαρτίου 1821 στην Πελοπόννησο ( για τους Τούρκους «ληστρικά κακουργηματικά γεγονότα (sic )» ) ξεκίνησαν από τα Καλάβρυτα, αποτέλεσαν δε την βασική αιτία απαγχονισμού του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε’ ( Κυριακή του Πάσχα 10/22 Απριλίου 1821  ή 19ην  Ρετζέπ στα οθωμανικά ), σύμφωνα με την διαταγή εκτελέσεώς του και τον γιαφτά  ( χαρτόνι ) που του κρεμάστηκε στο στήθος ( βλ. σελ. 103  & 183 αντιστοίχως από το βιβλίο του Νικ. Μοσχόπουλου ).

Δρ Δημ. Σταθακόπουλος

Υ.Γ: Το πρωτότυπο κείμενο της ιστορίας Tarih-i Cevdet and Belagat-i Osmaniyye, θα το βρείτε στην οθωμανική γλώσσα /γραφή  « ελεύθερο αναγνώσεως» στον ιστότοπο: http://www.archive.org/search.php?query=ahmet%20cevdet του πανεπιστημίου του Τορόντο ( Καναδά ).  Επίσης , σας στέλνω και το εξώφυλλο της ιστορίας του Α.Cevdet Pasha , το εξώφυλλο της επανέκδοσης του βιβλίου του Νικηφ. Μοσχόπουλου, καθώς και τις σελ. 103 & 108 του ιδίου βιβλίου, με τις μεταφράσεις των αποσπασμάτων από τα βιβλία του Α. Cevdet Pasha.

antibaro.gr

Ξεσηκωμό ζητά ο Κονίτσης, συγχαρητήρια με καθυστέρηση 100 ημερών του έδωσε η ΔΙΣ!

Με καθυστέρηση περίπου 100 ημερών απάντησε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος στις έντονες ανησυχίες που διατύπωσε στις 6 Δεκεμβρίου  2010 ο αγωνιστής μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως κ. Ανδρέας σχετικά με τη φήμη ότι επίκειται κατάργηση του ιστορικού  583 Τάγματος Πεζικού Κονίτσης.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο αριθμός των συνοριακών Φυλάκων έχει ελαχιστοποιηθεί και αν παύσει να υφίσταται και αυτό το τάγμα, η Κόνιτσα θα παραμείνει πλέον αφύλακτη και ανυπεράσπιστη από κάθε άποψη. 
Η ΔΙΣ συνεχάρη τον αγωνιστή ιεράρχη για την εθνική του ευαισθησία αλλά πέραν τούτου, ΟΥΔΕΝ! Η ΔΙΣ μάλλον δεν πρόσεξε ότι ο μητροπολίτης κ. Ανδρέας είχε δηλώσει προς «τους Κυρίους των Αθηνών», τα εξής:ἄν, ὅ μὴ γένοιτο, πραγματοποιηθῇ τὸ ἀνόσιο καὶ ἐγκληματικὸ αὐτὸ σχέδιο περὶ καταργήσεως τοῦ 583 Τ.Π. Κονίτσης, ἐφεξῆς θὰ διακόψω κάθε ἐπαφὴ μὲ ὅσους ἔχουν τὴν εὐθύνη διακυβερνήσεως αὐτοῦ τοῦ τόπου». Επ’ αυτού θα έπρεπε να του απαντήσει η ΔΙΣ και να τον στηρίξει στην απόφασή του.
Η επιστολή συγχαρητηρίων προς τον Κονίτσης έχει ως εξής:
«Σεβασμιώτατε εν Χριστώ αδελφέ,
Συνοδική Αποφάσει, ληφθείση εν τη Συνεδρία της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της 15ης μηνός Μαρτίου ε.ε., και κατόπιν του από 6ης μηνός Δεκεμβρίου 2010 υμετέρου εγγράφου, δι’ ου ενημερώνετε Αυτήν περί της φημολογουμένης καταργήσεως του 583 Τάγματος Πεζικού Κονίτσης και αιτείσθε την στήριξιν της Ιεράς Συνόδου, γνωρίζομεν υμίν, ότι η Διαρκής Ιερά Συνοδος, εν τη ρηθείση Συνεδρία Αυτής, έγνω εκφράσαι προς υμάς τας ολοθύμους συγχαρητηρίους Αυτής προσρήσεις δια την ουτωσί υφ’ υμών επιδειχθείσαν εθνικήν ευαισθησίαν εις το καίριον τούτο ζήτημα της καθ’ υμάς ηυλογημένης, θεοσώστου και θεοστηρίκτου ακριτικής Επαρχίας.
Τοιαύτη ενδεχομένη απόφασις καταργήσεως της ως άνω στρατιωτικής μονάδος ου μόνον θα επιφέρη αποδυνάμωσιν της εθνικής αμύνης, αλλά και θα επιδεινώση τα προβλήματα ελλιπούς φυλάξεως και εγκληματικότητος των συνόρων, ως της παρανόμου διακινήσεως αγαθών, ναρκωτικών ουσιών και εμπορίας προσώπων προς εργασιακήν εκμετάλλευσιν.
Προς τούτοις, θα εντείνη την δυσμενή κρατικήν παραμέλησιν ακριτικών περιοχών, ως η καθ’ υμάς Επαρχία.
Συγχαίρομεν ουν τη υμετέρα Σεβασμιότητι δια την ακάματον αυτής μέριμναν περί του μείζονος εθνικής σημασίας τοιούτου ζητήματος της τετιμημένης ιστορικής περιοχής της κατά μεθόριον Ηπείρου, αφορώντος εις ολόκληρον την Πατρίδα ημών.
Επί δε τούτοις, κατασπαζόμενοι την υμετέραν Σεβασμιότητα εν Κυρίω, διατελούμεν μετ' αγάπης.

† Ο Αθηνών Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος

Ο Αρχιγραμματεύς
† Αρχιμ. Μάρκος Βασιλάκης»

Ο μητροπολίτης κ. Ανδρέας είχε δηλώσει: 
 Εν Δελβινακίῳ τῇ 6ῃ Δεκεμβρίου 2010
Ἀριθ. Πρωτ.88 
Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΑΣ,
ἔκανε τὶς ἀκόλουθες Δηλώσεις : 
                « Τὸν τελευταῖο καιρὸ μία φήμη, αὐτόχρημα ἐφιαλτική, διατρέχει ὁλόκληρη τὴν ἀκριτική μου Ἐπαρχία. Ἡ φήμη λέει, ὅτι Τὸ 583 Τάγμα Πεζικοῦ Κονίτσης ὁσονούπω καταργεῖται.
                Ἄν, ὅ μὴ γένοιτο, ἡ φήμη ἐπαληθεύσῃ καὶ τὸ 583 Τ.Π. καταργηθῇ, αὐτὸ θὰ ἀποτελέση θανάσιμο πλῆγμα γιὰ τὴν περιοχή μας. Ἤδη, κάποιες Ὑπηρεσίες ἔχουν καταργηθῆ. Καὶ κάποιες ἄλλες τελοῦν ὑπὸ κατάργηση. Ὁ ἀριθμὸς τῶν Συνοριακῶν Φυλάκων ἔχει ἐλαχιστοποιηθῆ. Ἄν, τώρα, παύσῃ νὰ ὑφίσταται καὶ τὸ Τάγμα, ἡ ἀκριτική μας Ἐπαρχία θὰ παραμείνῃ πλέον ἀφύλαχτη καὶ ἀνυπεράσπιστη ἀπὸ τοὺς διαφόρους παρανόμους διακινητὲς τῶν ναρκωτικῶν καὶ ἀπὸ τὰ ποικίλα κακοποιὰ στοιχεῖα, ποὺ εὐλόγως θεωροῦν τὴν Ἑλλάδα «ξέφραγο ἀμπέλι». Ἄν δὲ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἀπὸ τὶς 17 Δεκεμβρίου, ἐφέτος, καταργεῖται γιὰ τοὺς Ἀλβανούς ἡ «βίζα», τότε μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀντιληφθῇ τὶ ἔχει νὰ γίνῃ.
                Καὶ ἐρωτᾶται : Ἡ κατάργηση τοῦ ἱστορικοῦ 583 Τ.Π. μελετᾶται ἀπὸ τὴν πολιτικὴ ἡγεσία τῆς Χώρας γιὰ λόγους οἰκονομίας ; Ἤ μήπως λόγῳ λειψανδρίας ; Ἄν συμβαίνῃ τὸ πρῶτο, νομίζουμε ὅτι τὸ Κράτος μπορεῖ καὶ πρέπει σὲ ἄλλους τομεῖς νὰ κάνῃ οἰκονομία. Ἄν συμβαίνῃ τὸ δεύτερο, τότε ἄς καταργηθῇ πάραυτα ὁ ἐγκληματικὸς νόμος τῶν ἐκτρώσεων, ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου κάθε χρόνο σκοτώνονται - ὅπως λένε οἱ εἰδικοί - περισσότερα ἀπὸ 300.000 Ἑλληνόπουλα. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἑλλάδα κινδυνεύει νὰ γίνῃ -ἄν δὲν ἔχῃ ἤδη γίνει - χώρα γερόντων.... Στὴν περίπτωση, ὅμως, αὐτὴ ἔχει μεγάλη εὐθύνη καὶ ἡ στρατιωτικὴ ἡγεσία τῆς Πατρίδος μας, ἡ ὁποία θὰ πρέπῃ νὰ διαφωτίσῃ σχετικῶς τοὺς καθ’ ὕλην ἁρμοδίους πολιτικούς.  Ἐπειδὴ ἀγαπῶ, καθ’ ὑπερβολήν, τὴν ἀκριτικήν μου Ἐπαρχίαν, τὴν ὁποία διακονῶ πάνω ἀπὸ 43 χρόνια, ἔχω χρέος καὶ καθῆκον νὰ φροντίζω ὄχι μόνο γιὰ τὸ παρόν, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ μέλλον της, ποὺ ὑπὸ τὶς σημερινὲς συνθῆκες διαγράφεται ἀβέβαιο. Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς δηλώνω πρὸς κάθε κατεύθυνση ὅτι : ἄν, ὅ μὴ γένοιτο, πραγματοποιηθῇ τὸ ἀνόσιο καὶ ἐγκληματικὸ αὐτὸ σχέδιο περὶ καταργήσεως τοῦ 583 Τ.Π. Κονίτσης, ἐφεξῆς θὰ διακόψω κάθε ἐπαφὴ μὲ ὅσους ἔχουν τὴν εὐθύνη διακυβερνήσεως αὐτοῦ τοῦ τόπου. Κι’ ἄν ἐπιθυμοῦν τὴν ἐρήμωση τῆς ἀκριτικῆς μας Ἐπαρχίας, ἄς μᾶς τὸ ποῦν καθαρά. Γιὰ νὰ ξέρουμε καὶ μεῖς τὶ νὰ κάνουμε, καὶ πῶς νὰ πορευθοῦμε.  Ἐν τῷ μεταξύ, καλῶ τοὺς ἄρχοντες καὶ τὸν λαὸ τῆς περιοχῆς μας νὰ ξεσηκωθοῦν, ὥστε νὰ ματαιωθοῦν τὰ ὅσα ἐπιχειροῦνται. Διαφορετικά, θὰ μπῇ ταφόπλακα σ’ αὐτὸν τὸν τόπο, ποὺ πρὶν ἀπὸ ὄχι πολλὰ χρόνια, ἐδόξασε τὴν Ἑλλάδα. Κύριοι τῶν Ἀθηνῶν, ὥς ἐδῶ καὶ μὴ παρέκει. Φτάνει πιά ».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΟΥ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ" ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ "ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΟΥ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ”

ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ “ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ”

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===========

Ας μας επιτραπεί να δώσουμε τη δική μας απάντηση στα ερωτήματα του “Ορθοδόξου Τύπου”, τα οποία αναπαράγει και το ιστολόγιο “Θρησκευτικά”, προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.

Ερωτούν το Μακαριότατο:

“Τί συνέβηκε και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος επί Νέας Δημοκρατίας το 2008 ζητούσε αύξηση των ωρών διδασκαλίας του μαθήματος των θρησκευτικών, ἐνῶ σήμερον πού ὑποβαθμίζεται τό μάθημα καί εἰς τήν Γ´ τάξιν τοῦ Λυκείου καθίσταται ἐπιλογῆς (ἄρα ἀδιάφορον διά τό μάθημα) σιωπᾶ;...”

Εύλογη ερώτηση αλλά θα μου επιτρέψουν - και ο συντάκτης του άρθρου του “Ορθόδοξου Τύπου” και το ιστολόγιο “Θρησκευτικά” - να τους πω ευθέως και χωρίς περιστροφές, ότι γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τι συνέβηκε και άλλαξε δραματικά στάση ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Ουδείς αγνοεί ότι η “εθνοσωτήριος” επάνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία ώθησε τον υπεύθυνο της κλαδικής του ΠΑΣΟΚ στην Εκκλησία (που είναι επίσης γνωστός ως “πρασινοφρούραρχος” ή Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος) να μεταβάλει δραματικά τις θέσεις του επειδή είναι πειθήνιο “κομματόσκυλο” του κυβερνώντος κόμματος.

Και ως να μην έφτανε αυτό - που προφανώς φτάνει και περισσεύει - στο πλάι του Μακαριότατου βρίσκεται ακοίμητος φρουρός των νεοταξικών σχεδίων του ΠΑΣΟΚ ο κ. Σταύρος Γιαγκάτζογλου, Σύμβουλος του μαθήματος των Θρησκευτικών στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, ο οποίος προωθεί με κάθε μέσο την υποβάθμιση του μαθήματος των Θρησκευτικών και τη μετατροπή του περιεχομένου του σε θρησκειολογικό αντί ορθόδοξο.

Αγαπητοί φίλοι του “Ορθοδόξου Τύπου” και του ιστολογίου “Θρησκευτικά”! Ο Αρχιεπίσκοπος σιωπά επειδή είναι “πρασινοφρουρός” και επειδή περιστοιχίζεται από τους γνωστούς “Καιροσκόπους” διασπαστές του Θεολογικού κόσμου και πεμπτοφαλαγγίτες των άθεων που μας κυβερνούν διά τας αμαρτίας ημών και διά την ανοησίαν ημών που τους αναδείξαμε με την “τιμία ψήφο” ημών στην εξουσία για να ισοπεδώσουν τα πάντα.

Τόσο απλό!

Οσο μένουμε μόνο στις αναλύσεις του θέματος και στις ερωτήσεις - για πράγματα που όλοι γνωρίζουμε τις απαντήσεις - χωρίς να μετερχόμαστε δυναμικές αντιδράσεις εναντίον του Αρχιεπισκόπου, ουδέν θετικό αποτέλεσμα είναι δυνατόν να παραχθεί ικανό να αποτρέψει τα σχέδια των άθεων και των πολυπολιτισμικών “θρησκειολόγων” συνεργατών τους

Η κοροιδία του Αρχιεπισκόπου έναντι του θεολογικού κόσμου, των μαθητών και των γονέων πρέπει να σταματήσει.

Είναι αδιανόητο ένας Αρχιεπίσκοπος να έχει ως στενό συνεργάτη τον κακό δαίμονα του μαθήματος των θρησκευτικών και να ενεργεί ως ο υπεύθυνος της κλαδικής του ΠΑΣΟΚ στην Εκκλησία.

Παραθέτουμε στη συνέχεια το κείμενο που μας έδωσε την αφορμή για τη σύνταξη του πιο πάνω σχολίου.

*****

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ” ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΙΟΙΚΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ

==========

Ο «Ορθόδοξος Τύπος» στο πρωτοσέλιδο άρθρο του τελευταίου φύλλου του (8/4/2011) αναφέρεται στη στάση του Αρχιεπισκόπου απέναντι στα κυβερνητικά νομοσχέδια για τη δωρεά οργάνων αλλά και για το μάθημα των Θρησκευτικών στο Λύκειο. Αφού μεταφέρει τις Επιστολές διαμαρτυρίας της ΠΕΘ και του Συνδέσμου Θεολόγων Μακεδονίας Θράκης για τα Θρησκευτικά στο Νέο Λύκειο, υπενθυμίζει ότι επί κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας ο Αρχιεπίσκοπος είχε επιτακτικά ζητήσει αύξηση των ωρών διδασκαλίας του μαθήματος και διορισμούς Θεολόγων. Στο τέλος του άρθρου διατυπώνονται σημαντικά ερωτήματα, τα οποία μεταφέρουμε και εδώ:

Ἐρωτῶμεν τόν Ἀρχιεπίσκοπον: Τί ἐμεσολάβησε μεταξύ 2008 και 2011 καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἤλλαξε τόσον θεαματικῶς θέσιν; Διατί το 2008 ἐζήτει περισσοτέρας ὥρας διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ἐνῶ σήμερον πού ὑποβαθμίζεται τό μάθημα καί εἰς τήν Γ´ τάξιν τοῦ Λυκείου καθίσταται ἐπιλογῆς (ἄρα ἀδιάφορον διά τό μάθημα) σιωπᾶ;...᾽Επιπλέον ποία εἶναι ἡ θέσις τῆς ἁρμοδίας Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς εἰς τήν ὁποίαν συμμετέχει καί ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος; Δύναται ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νά δώση εἰς τήν δημοσιότητα τήν θέσιν ἑνός ἑκάστου μέλους, τῆς ἁρμοδίας Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς διά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν; Δύναται ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νά δημοσιοποιήση τά πρακτικά τῶν ἁρμοδίων θεολογικῶν φορέων μετά τῆς ἁρμοδίας Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς καί τό ὑπόμνημά της πρὸς τήν ἁρμοδίαν ὑπουργόν Παιδείας, διά νά ἴδωμεν τάς θέσεις τῆς Ἐκκλησίας ἐπί τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν; Ἄν δέν ἐπιθυμῆ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νά ἀπαντήση εἰς τά προαναφερόμενα ἐρωτήματα δύνανται νά ἀπαντήσουν τά μέλη καί ὁ Πρόεδρος τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς, εἴτε ἀτομικῶς εἴτε συλλογικῶς”.

Ο Νεομάρτυς Δήμος ο αλιεύς(+10 Απριλίου)

Tη θεοΐδρυτη άγια μας Εκκλησία μετά τον Θεό κοσμούν καί στηρίζουν στους αιώνες τα αίματα και οι ευχές ιών ανωνύμων καί επωνύμων αγίων Της.Tών μαρτύρων του σταδίου και των μαρτύ­ρων της συνειδήσεως. Οι μάρτυρες του σταδίου κατέθεσαν την πίστη καί την άγάπη τους προς τον Θεό ενώπιον των ισχυρών, των τυράννων καί των απίστων, καί υπέγραψαν αυτή την κατάθεση με το αίμα τους το τίμιο. Ανάμεσα σ' αυτό το νέφος των μαρτύρων ξεχωρίζουν εκείνοι πού άθλησαν μετά την άλωση της Κωνσταντι­νουπόλεως, στα ζοφερά χρόνια της Τουρκοκρατίας, καί πλήρωσαν με τη ζωή τους την άρνηση τους να προδώσουν το πρόσωπο του Χρίστου. Αυτή ή άθληση τους ενδυ­νάμωσε τους ασθενείς στην πίστη καί προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στο χριστεπώνυμο πλήρωμα, πού έβλεπε να επανα­λαμβάνονται στίς ημέρες τους οι άθλοι παλαιών μαρτύρων. Οι νεομάρτυρες προέβαλαν την ευγενέστερη για την Όρθοδοξία καί απ οτελεσματικότερη αντίσταση στο μισόχριστο δυνάστη, χωρίς άλλα θύματα εκτός από τον ίδιο τον εαυτό τους.

Ό άγιος νεομάρτυς Δήμος ό άλιεύς υπήρξε πρότυπο άπλοϊκού ανθρώπου με βαθιά πίστη, πού τον οδήγησε στην εκούσια θυσιαστική προσφορά καί την ένδοξη άθληση. Καταγόταν από τά μέρη της Αδριανουπόλεως καί εξασκούσε το επάγγελμα του αλιέως στα ιχθυοτροφεία της Σμύρνης. Ή εργασία του δμως δέν απέδιδε οικονομικά οφέλη καί ό εικοσιπεντάχρονος νεαρός δύσκολα τα έβγαζε πέρα. Το αφεντικό του ήταν Τούρκος καί παρά τίς προσφερόμενες σ' αυτόν υπηρεσίες- έμενε πάντα χρε­ωμένος. Έτσι, όταν αγόρασε το ιχθυοτροφείο άλλος Τούρκος, ο Δήμος έκρινε ασύμφορη τη συνεργασία μαζί του καί απομα­κρύνθηκε. Αυτή 'ομως ή άρνηση συνεργασίας μαζί του ανταμεί­φθηκε με τη συκοφαντική δυσφήμιση του ότι τάχα είχε ορκισθεί ότι θα άλλαξοπιστήσει, πώς θα γίνει δηλαδή μωαμεθανός. Μάζεψε δε καί αρκετούς ψευδομάρτυρες, για να γίνει περισσότερο πιστευτός, καί μαζί με αυτούς οδήγησε τον Δήμο στον Κριτή. Έκεΐ ό νεαρός μάρτυρας με παρρησία καί θάρρος πού αντλούσε από τον Χριστό μας, πού έλεγε δτι καί όταν ακόμη σας παρα­δώσουν ενώπιον βασιλέων καί ηγεμόνων «μη προμελετάν τί άπολογηθηναι· εγώ δώσω ύμιν στόμα καί σοφίαν» (Λουκ. κα' 14), ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό καί την απόφαση του να χύσει ακόμη καί το αίμα του για την αγάπη Του. Αυτή ή θαρραλέα απάντη­ση του ήταν το έναυσμα του μαρτυρίου του Δήμου, πού το ύπέμεινε με καρτερία ανείπωτη. Τον φυλάκισαν καί του έσφιξαν τα πόδια σ' ένα κούτσουρο γεμάτο αιχμη­

ρά αντικείμενα, για να του αυξήσουν τον πόνο. Δεν στάθηκαν όμως τα βασανιστή­ρια ικανά να μειώσουν τη δύναμη της πί­στεως του άλιέως, πού είχε καί τη συμπα­ράσταση ενός χριστιανού από τη Λέρνη,τακτικού έπισκέπτου του στίς δύσκολες αυτές στιγμές της ζωής του. "Ετσι στο και­νό έπεφταν κάθε τόσο καί οί κολακείες καί οι υποσχέσεις του Κριτή για ζωή τρυφηλή καί ωραία αν άλλαξοπιστοϋσε, ακόμη καί οί απειλές του για περισσότερα καί επώ­δυνα βασανιστήρια. Ό αποκεφαλισμός του δεν άργησε να ακο­λουθήσει καί πραγματοποιήθηκε στίς 10 Απριλίου του έτους 1763.                           

Οί χριστιανοί της περιοχής, αφού πλήρωσαν τους δήμιους, πήραν το μαρτυρικό λείψανο καί το έθαψαν στο ναό του Αγίου Γεωργίου. Ό Χριστός μας, για να τιμήσει τον μάρτυρα, τον κα­τέστησε πηγή θαυμάτων αστείρευτη. Ετσι πτωχού πληγωμένου ράφτη το δάκτυλο θεράπευσε, την ασθένεια οφθαλμών γυναικός ίάτρευσε καί την κεφαλαλγία ταπεινού ίκέτου του άπεμάκρυνε. Τρία χρόνια μετά το ηρωικό μαρτύριο του νεομάρτυρα Δή­μου έγινε ή άνακομιδή των τιμίων λειψάνων του. Κατά την ώρα της έκταφής αυτά απέπνεαν άρρητη ευωδιά, πού έκανε όλους τους παρευρισκομένους να θαυμάσουν καί να αναφωνήσουν: «Τίς Θεός μέγας ως ό Θεός ημών»! Ό ιερομόναχος Ματθαίος ό Χίος, πού βοήθησε στην άνακομιδή, πήγε μετά σε κάποια συνοι­κία της Σμύρνης, πού έμεναν πολλοί συμπατριώτες του. Ένας από αυτούς αισθανόταν γλυκύτατη ευωδιά να εξέρχεται από τα ράσα του. Στήν ερώτηση του, απάντησε ότι τα λείψανα του νεομάρτυρος εύωδίαζαν καί ή άϋλη καί άρρητη αυτή ευωδιά μετα­φέρθηκε καί στα ενδύματα του για πιστοποίηση του θαυμαστού αυτού γεγονότος, πού τιμά τον αθλητή Δήμο καί δοξάζει το με­γάλο αθλοθέτη Χριστό. 

Του Δρος Χαραλάμπους Μπούσια -Υμνογράφου

Κράτησε μας για να μην πέσουμε ξανά!(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

_

«ο δοκών εστάναι, βλεπέτω μην πέση!»
Ο απόστολος ο οποίος δίνει τέτοια συμβουλή γνώριζε τέλεια την ανθρώπινη φύση και όλες τις αδυναμίες της.

Η εμπειρία αυτή επιβεβαιώνεται μέρα με τη μέρα: μόλις ένας άνθρωπος βγει από τη λάσπη της αμαρτίας και ανορθωθεί, αμφιταλαντεύεται και πέφτει ξανά. Μόλις θεραπευτεί από την αμαρτία της γαστριμαργίας, πέφτει στο πάθος της κενοδοξίας. Ή μόλις εκτείνει το χέρι του για να ελεήσει κάποιο φτωχό, η υπερηφάνεια τον ρίχνει στην άλλη πλευρά. Ή μόλις πάρει την καλή συνήθεια να προσεύχεται, ανοίγει το στόμα του διάπλατο για να υποτιμήσει εκείνους που δεν είναι συνηθισμένοι ακόμη στη προσευχή. Ή μόλις νιώσει ότι το Πνεύμα του Θεού τον καθοδηγεί στο μονοπάτι της σωτηρίας, αμέσως τοποθετείται ως δάσκαλος προς όλους μέχρι που, δυστυχώς, με τη στάση αυτή διώχνει εντελώς το Πνεύμα από μέσα του.
Όταν ο Κύριος προφήτευσε στους μαθητές του ότι όλοι επρόκειτο να Τον αρνηθούν και να σκορπίσουν από κοντά Του, ο Πέτρος τότε, βέβαιος για τη σταθερότητα του, φώναξε: «Ει πάντες σκανδαλισθήονται εν σοι, εγώ ουδέποτε σκανδαλισθήσομαι (Ματ. 26:33). Ο Κύριος, διακρίνοντας μέσα την καρδιά του Πέτρου και βλέποντας τον ήδη να έχει πέσει σε αυταπάτη και υπερηφάνεια, του απάντησε: «..έν ταύτη τη νυκτί πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις απαρνήση με» (Ματθ. 26:34).
Όταν μια τέτοια πτώση συνέβη στον απόστολο, ο οποίος ζούσε τόσο κοντά στον Κύριο, γιατί δεν θα συνέβαινε και σε εμάς; Αυτός, αδελφοί μου, είναι ο λόγος που όταν σηκωνόμαστε μετά από κάποια αμαρτία και φεύγουμε μακριά και ανορθωνόμαστε, πρέπει να αποδίδουμε το γεγονός στη δύναμη και το έλεος του Θεού και όχι στους εαυτούς μας· θα πρέπει άγρυπνα να προστατεύουμε τους εαυτούς μας και να ικετεύουμε το Θεό να μην πέσουμε ξανά, είτε στη μία, είτε στην άλλη πλευρά, αλλά να βαδίζουμε την ορθή οδό του Κυρίου.
Ω, Παντεπόπτα Κύριε, βοήθησε μας να σταθούμε ορθοί ενώπιον Σου με τη χάρη του Πνεύματός Σου· κι όταν έχουμε ανορθωθεί, κράτησε μας για να μην πέσουμε ξανά.

(«Πρόλογος της Οχρίδας»-Ιανουάριος, εκδ. Άθως)

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ο τόπος μου, η Αφρική είναι ένα κομμάτι της Δημιουργίας. Φτιάχτηκε από τον ίδιο Θεό που δημιούργησε κι εσάς. Το Πνεύμα Του, όπως και στα μέρη σας, έφτιαξε ανθρώπους που μιλούν, που συνομιλούν, που επικοινωνούν με τις δικές τους γλώσσες, τους δικούς τους κώδικες, διαφορετικούς από τους δικούς σας. Ανθρώπους που γελούν, που κλαίνε που αγωνιούν, που εκφράζουν τα συναισθηματά τους με το λόγο, την μουσική, το χορό, τη ζωγραφική με όλα αυτά που ονομάζετε τέχνη. Ανθρώπους που οργανώθηκαν απ’αρχής σε ομάδες με τις δικές τους νόρμες, με τις δικές τους ηθικές αξίες – και με αμέριστο σεβασμό προς αυτές- ανθρώπους που δημιούργησαν κοινωνίες. Ανθρώπους που σκέφτονται, που διαλογίζονται, που έχουν στάση ζωής, ανθρώπους με φιλοσοφία. Ανθρώπους που διαφύλαξαν και μετέδωσαν τα βιώματα και τις κατακτησεις των προγόνων τους από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά, με σεβασμό, συναίσθηση ευθύνης και ευλάβεια. Ανθρώπους που δημιούργησαν παράδοση. Διαφορετικούς από τους δικούς σας, αλλά πάντως πολιτισμούς. Ανθρώπους που πίστεψαν βαθιά σε Θεό Πατέρα, Δημιουργό και που εξέφρασαν την πίστη τους με τον δικό τους τρόπο, μέσα από τελετές-φορείς και εκφραστές του δικού τους ψυχικού κόσμου, των συναισθημάτων και των βιωμάτων τους. Ανθρώπους δηλαδή που λάτρεψαν το θείο, που «λειτούργησαν» το θείο που «προσέφεραν», που θυσίασαν, που εξάγνισαν και εξαγνίστηκαν μέσα από αυτές. Ανθρώπους που εναγώνια αναζήτησαν την αλήθεια την από καταβολής κόσμου κεκρυμμένη, έχοντας «την σεβάσμιον έννοιαν φυσικώς αυτοίς ενυπάρχουσαν»
. Πρόδρομοι και αυτοί, της αποκάλυψης που έμελλε να δοθεί, «έργω χριστιανοί»
όπως ο Ιουστίνος, ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς και ο Ευσέβιος Καισαρίας θεώρησαν ότι οι Έλλημες έλαβαν «εναύσματα τινά του λόγου του θεού» .
Μέσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους, μέσα σε όλα αυτά τα έργα τους, πνοή Θεού. Η δόξα Του, οι άκτιστες ενέργειές Του που αγκαλιάζουν κάθε μορφή ζωής και ύπαρξης και «εν παντί έθνει ο φοβούμενος αυτόν και εργαζόμενος δικαιοσύνην δεκτός αυτώ εστί» .

Επισκόπου Νιγηρίας Αλεξάνδρου:Αποσπασμα απο εισήγηση στο Διεθνές Συνέδριο «Εκκλησία και Πολιτισμός»

Το πρωτείο της εσχατιάς όχι της εξουσίας

Κυριακή Ε΄Νηστειών
Στο σημερινό ευαγγέλιο ο Κύριος Βρίσκεται στο δρόμο για τα Ιεροσόλυμα μαζί με τους Δώδεκα. Η πορεία αυτή έχει προορισμό το πάθος και τον σταυρικό θάνατο. Μέσα από την οδύνη του θανάτου του σταυρού, θα ανοίξει για τον άνθρωπο τον δρόμο για την άνω Ιερουσαλήμ, την αιώνια Βασιλεία Του, την οποία ετοίμασε γι’ αυτόν «από καταβολής κόσμου» και την
οποία αυτός έκλεισε, γιατί διέκοψε την άγαπητική σχέση και κοινωνία του με τον Θεό και έζησε αυτόνομα.
Ο Χριστός, όπως σημειώνει το ευαγγέλιο, «ην προάγων αυτούς», δηλαδή προχωρούσε με προθυμία μπροστά από τους μαθητές Του. Δε δίσταζε να θυσιαστεί, αφού αυτό ήταν το θέλημα του Πατέρα Του και επομένως και δικό του. Όχι μόνο ως Θεός το ήθελε, αλλά και ως άνθρωπος «παραδόθηκε σ’ αυτό για την «υηερβάλλουσαν αγάπην» Του (Εφ. 3, 19) προς τον άνθρωπο, που θέλησε να σώσει. Για μας «εκένωσεν εαυτόν μορφήν δούλου λαβών», γι’ αυτό δεν θα παραιτηθεί καθόλου να θυσιάσει τη ζωή Του «Ίνα σώση ον έπλασεν άνθρωπον». Η πλήρης εκτέλεση του θελήματος του Πατέρα, θα είναι η ακατανίκητη δύναμή Του, με την οποία θα καταβάλει τον θάνατο μας και θα τον μεταποιήσει σε ζωή αθάνατη και θα βασιλεύσει σ’ ολόκληρη την Οικουμένη.

Προετοιμάζει τους Μαθητές
Για όσα πρόκειται να συμβούν, ο Χριστός προετοιμάζει τους Μαθητές Του. Πρέπει να μάθουν, ότι «εκών πάσχει». Το θέλει ο ίδιος, δεν του το επιβάλλουν. Δεν του επέβαλαν οι εχθροί το πάθος και από αδυναμία τάχα το δέχθηκε. Είναι δική του επιλογή και προτίμηση. Και αυτό είναι δύναμις. Αν ήθελε μπορούσε να το αποφύγει. Έτσι, όταν οι Μαθητές τον δουν να πάσχει και να ωδινάται ως άνθρωπος, να μη σκανδαλισθούν και να μη κλονισθεί η πίστη τους στη θεότητά του. Αλλά και για να μάθουν να κάνουν δική τους την «όδόν Κυρίου».
Ανακοινώνοντας λοιπόν «τα μέλλοντα αιτώ συμβαίνειν», λέγει στους Δώδεκα: Τώρα, που ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα, ο «υιός του ανθρώπου» θα παραδοθεί στους αρχιερείς και τους γραμματείς, θα τον καταδικάσουν σε θάνατο και στη συνέχεια θα τον παραδώσουν στους ειδωλολάτρες Ρωμαίους στρατιώτες να τον θανατώσουν, αφού προηγουμένως τον εμπαίξουν, τον μαστιγώσουν και τον φτύσουν. Με αυτά τα φοβερά βάσανα θα επαυξήσουν τον πόνο του μαρτυρίου του. Μετά όμως τα λυπηρά θα έρθει και η χαρά η μεγάλη, όταν «τη τρίτη ημέρα αναστήσεται». Αυτή είναι η «οδός Κυρίου». Είναι πέραν από κάθε λογική και αίσθηση, «εκτός των ορίων του κόσμου τούτου», ενός μυστηρίου υπερκόσμιου. Δεν επαρκεί ο νους του «πεπτωκότος ανθρώπου» να εννοήσει το μυστήριο, ότι για να φθάσουμε στην αθάνατη ζωή, πρέπει να περάσουμε μέσα από τον θάνατο της αμαρτίας, γιατί αυτή έφερε τον θάνατο και πρέπει να θανατωθεί. Είναι το μυστήριο το απόρρητο του Υιού του ανθρώπου, το «δει Αυτόν πολλά παθείν και εισελθείν εις την δόξαν Αυτού». Της «δόξης» προηγείται το «παθείν», για να θεραπεύσει με τον θάνατο του σταυρού, τον θάνατο της αμαρτίας μας και να τον μεταποιήσει σε ζωή αιώνιο. Γι’ αυτό και «έξω της πύλης» έπαθε. Έξω της επίγειας Ιερουσαλήμ, δηλαδή της νοοτροπίας του πεπτωκότος κόσμου, που δεν μπορεί να καταλάβει το Χριστό. Η οδός του Χριστού είναι οδός ταπείνωσης, αδοξίας, έ­σχατης κένωσης, σταυρού, θανάτου και ταφής, αλλά απαλλαγμένης από κάθε αμαρτία, πάνω στην οποία θα βασιλεύσει με την αναμαρτησία του. Γι’ αυτό είναι και οδός νίκης και δόξης και χαράς και θριάμβου πάνω στο θάνατο και αναστάσεως του ανθρώπου. Ο Χριστός θα εγκαινιάσει πρώτος την οδό αυτή, γιατί θα γίνει «πρωτότοκος των νεκρών», της «καινής κτίσεως», που θα ανέλθει στον ουρανό, τον οποίο έκλεισε η αμαρτία της παραβάσεως μας. Και η θέση αυτή θα είναι για όλους, που θα ακολουθούσουν την «οδόν Κυρίου» και θα αναδειχθούν νικητές της αμαρτίας.

Η «οδός» των Μαθητών
Οι Μαθητές άκουσαν από τον θείο Διδάσκαλο τα μεγάλα και φοβερά για τα πάθη και τον θάνατό Του. Μετά απ’ αυτά θα περίμενε κανείς να αυξήσουν την προς Αυτόν αγάπη τους και τον άγιο πόθο τους, ώστε να εκφράσουν την επιθυμία να μετάσχουν στα παθήματά Του «συμμορφούμενοι τω θανάτω αυτού» (Φιλιπ. 3, 10). Βέβαια αυτό δεν ήταν και εύκολο επίτευγμα. Μπορεί να ήταν «πρόθυμο το πνεύμα, αλλ’ η σαρξ ασθενής» για θυσίες. Για να αναχθούν από τα γήινα στα επουράνια, από τα αισθητά στα «υπέρ αίσθησιν», έπρεπε να κάνουν θυσίες. Ήταν αναγκαία η αυταπάρνηση, αλλά και η αφοσίωση και η αγάπη «εξ όλης ψυχής και καρδίας» στον Χριστό. Γι’ αυτή την αλλαγή δεν επαρκούσαν οι δικές τους δυνάμεις. Χρειάζονταν τη Βοήθεια της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, για να «διανοιχθούν οι οφθαλμοί» της διανοίας των, που ακόμη δεν επιφοίτησε. Γι’ αυτό και για τέτοιες αναγωγές από τα αισθητά στα πνευματικά, οι Μαθητές «ήσαν έτι νωθείς» (= βραδυκίνητοι) όπως λέγει και ο υμνογράφος.
Τουλάχιστον ας έδειχναν κάποια κατανόηση στο δάσκαλο Τους, ας σιωπούσαν τη στιγμή που αυτός ξεκινούσε την οδό του μαρτυρίου, για να δώσει την «ψυχήν του λύτρο αντί πολλών». Δυστυχώς δεν έδειξαν ούτε την ελάχιστη κατανόηση, γιατί δεν διέθεταν ταπείνωση, πνεύμα θυσίας και αγάπης. Ήσαν υποταγμένοι στο πνεύμα αυτού του κόσμου.
Για να επέλθει μεταστροφή προς την άνω Ιερουσαλήμ, δηλαδή ανάσταση, πρέπει να προηγηθεί το «δει αυτούς πολλά παθείν», όταν θα ακολουθήσουν την «όδόν Κυρίου». Τώρα οι επιθυμίες τους βρίσκονται εκτός της «οδού των θείων διδαγμάτων». Προχωρούν «με το πλοίον της οιήσεως» (Ιωάννης της Κλίμακος). Είναι δούλοι του πάθους της φιλαυτίας και της μεγαλαυχίας. Θέλουν να γίνουν μεγάλοι και πρώτοι. Όχι άπλα δεν θέλουν να πάθουν για τους άλλους, αλλ’ ούτε και για τη δική τους σωτηρία. Θέλουν να επιβάλλονται στους άλλους και να πάσχουν οι άλλοι γι’ αυτούς. Ζητούν τα μεγαλεία του κόσμου, γιατί «φρονούν τα επίγεια». Γι’ αυτό και μετά τις φοβερές αποκαλύψεις του Κυρίου, ότι θα παραδοθεί, θα εμπαιχθεί, θα μαστιγωθεί, θα σταυρωθεί, θα πεθάνει, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, που κινούνταν από το πάθος της υπερηφάνειας και υπεροψίας έναντι των άλλων Μαθητών, ζητούν πρωτοκαθεδρίες, για να ικανοποιήσουν το πάθος της φιλοπρωτίας και της κενοδοξίας τους. Αλλά και οι υπόλοιποι αγανακτούν γι’ αυτούς, γιατί κι’ αυτοί ήσαν δούλοι στα ίδια πάθη. Πόθος της καρδιάς τους ήταν η εξουσία και η δύναμη του κόσμου. Φαντάζονται τη Βασιλεία του Χριστού και τη δόξα Του να εγκαθίστανται στα Ιεροσόλυμα με τρόπο αισθητό, όπως και οι βασιλείες των διαφόρων εθνών. Γι’ αυτό και ζητούν συμμετοχή στην εξουσία και μάλιστα τις δυό πρώτες θέσεις δεξιά και αριστερά Του. Ήθελαν να απολαύσουν τις τιμές και τις δόξες του κόσμου και να υπηρετούνται από όλους, αφού όλοι οι άλλοι θα εξουσιάζονταν απ’ αυτούς. Έτσι θα συναριθμούνταν μεταξύ των μεγάλων. [...]

«Ο μέγας και ο πρώτος»
Οι Μαθητές ποθούσαν την εξουσία, για να θεωρούνται μεγάλοι και πρώτοι μεταξύ των ανθρώπων. Ήταν κι αυτός ο πόθος αποτέλεσμα της υπερηφάνειας του πεπτωκότος ανθρώπου, που έφερε το θάνατο στο ανθρώπινο γένος. Από την υπερηφάνεια προέρχεται η κενοδοξία, που είναι η συγκεκριμένη αμαρτία στην περίπτωση αυτή των Μαθητών, δηλαδή η αγάπη και η προσπάθεια του ανθρώπου να δοξασθεί, όχι για σπουδαία κατορθώματά του, αλλά για μηδαμινά και μάταια πράγματα. Το σκοτάδι του πάθους αυτού, που καλύπτει τον νου, είναι τόσο πυκνό, που να μην είναι σε θέση να «δει» το «Βάθος και το ύψος» του Σταυρού του Χριστού, για να μπορέσει να σωθεί.
Ο Χριστός υποδεικνύει στους Μαθητές τον τρόπο απαλλαγής από το πάθος. Και, όπως λένε οι Πατέρες, τα πάθη θεραπεύονται «διά των εναντίων αρετών». Το πάθος π.χ. της υπερηφάνειας και της κενοδοξίας θεραπεύεται με την ταπεινοφροσύνη, με την επιλογή της εσχατιάς, της αυτοεξουδένωσης ενώπιον του Θεού. Και αυτό βέβαια να γίνεται, όχι με τρόπο γενικό και αυτόνομο, για την αρετή και μόνο, αλλά «ένεκεν εμού», «διά τον εμόν λόγον», για την αγάπη του Κυρίου μας, που «έπαθεν υπέρ ημών εκουσίως» (=με τη θέλησή του).
Η οδός λοιπόν που πρέπει να ακολουθήσουν οι Μαθητές και όσοι επιθυμούν τη σωτηρία τους, είναι η νέκρωση της επιθυμίας του πρωτείου και του μεγαλείου, όπως τα φαντάζονται. Και αντ ’ αυτής να επιδιώξουν να γίνουν δούλοι και διάκονοι όλων. Όσο πιό πολύ κατεβαίνει κανείς, τόσο ανυψώνεται. Όσο πιό πολύ νεκρούται τόσο πιό πολύ ανίσταται. Συνανίσταται με τον Χριστό, αφού προηγήθηκε η συσταύρωση και η συννέκρωση με Αυτόν.
Αυτή είναι η γνώση του Θεού. Γνωρίζουμε το Χριστό, όχι σαρκικά, διανοητικά, αλλά με την εμπειρία της θυσίας των «θελημάτων και επιθυμιών της σαρκός», «συσταυρούμενοι και συναποθνήσκοντες» με Αυτόν. Ένα δε από τα πολλά αμαρτήματα και πάθη είναι και αυτό της φιλοπρωτίας και φιλαρχίας. «Μη ομοιούσθε τοις έθνεσιν εις το κατάρχειν (=στο να εξουσιάζετε) των ελαχιστοτέρων», έλεγε ο Χριστός. Αντίθετα μας καλεί να ανεχόμαστε όλους και να υπηρετούμε όλους. Επομένως οι θέσεις «εκ δεξιών και εξ ευωνύμων» δεν θα δοθούν κατά προτίμηση, αλλά τοις «αγωνισαμένοις και νικήσασι». Σε κείνους που θα διαγράψουν τους εαυτούς τους για τον κόσμο αυτό, που θα νικήσουν την υπεροψία και θα κατεβούν πιό πολύ στην ταπείνωση, την εσχατιά, τη θυσία, που θα άρουν τον σταυρό της μεγαλύτερης ταπείνωσης και της αγάπης, που θα γίνουν «έρημοι παθών». Δεν θα προτιμούν τους θρόνους, αλλά το λέντιο του δούλου, που θα πλένει τα πόδια όλων. Ακόμη δε και να είναι πρόθυμοι να πεθάνουν, για να σωθούν οι άλλοι. Αυτό είναι το «μείζον», το πρωτείο, το μεγαλείο. Αυτό πλέον είναι ανάσταση, γιατί σ’ αυτόν καταργήθηκε ο θάνατος της φιλαυτίας.
Αυτή η διακονία και η συγκατάβαση είναι ύψωση και δόξα. Έτσι μπορούμε να έχουμε μερίδα στη Βασιλεία του Χριστού.[...]
(Παύλου Μουκταρούδη, θεολόγου, «Διήρχετο διά των σπορίμων», τ. Β΄-αποσπάσματα, εκδ. Ι.Μ.Λεμεσού)

Η μετάνοια της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

πηγή: Μητρόπολη Νέας Σμύρνης

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ

Ἁγίου Σωφρονίου Ἀρχιεπισκόπου Ἱεροσολύμων

1. Ἡ Ὁσία διηγεῖται τή ζωή της

Ὅταν ἔφθασε ἡ ἁγία ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Σταυροῦ, ἐγώ, καθώς καί πρωτύτερα, γύριζα συλλαμβάνοντας ψυχές νέων. Ἔβλεπα ὅμως ἀπό πολύ πρωί νά τρέχουν ὅλοι στήν Ἐκκλησία καί πηγαίνω κι ἐγώ τρέχοντας μαζί μέ τούς ἄλλους πού ἔτρεχαν. Ἔφθασα λοιπόν μαζί τους στήν αὐλή τοῦ ναοῦ καί ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα τῆς θείας Ὑψώσεως, ἔσπρωχνα καί σπρωχνόμουνα γύρω ἀπό τήν εἴσοδο, προσπαθώντας νά μπῶ μέσα μαζί μέ τό πλῆθος... Καί μέχρι τό σημεῖο πού βρισκόταν ἡ πόρτα, ἀπ’ ὅπου ἔμπαινε κανείς μέσα στόν ἴδιο τό ναό, ὅπου κανείς ἔβλεπε τό ζωοποιό Ξύλο, μέ πολύ κόπο καί θλίψη πλησίαζα ἡ ταλαίπωρη. Μόλις ὅμως πάτησα τό κατώφλι τῆς πόρτας, ὅλοι οἱ ἄλλοι ἔμπαιναν χωρίς κανένα ἐμπόδιο, ἐνῶ ἐμένα μέ ἐμπόδιζε κάποια θεία δύναμη, πού δέν μοῦ ἐπέτρεπε τήν εἴσοδο. Γιατί πάλι σπρωχνόμουνα καί διωχνόμουνα πίσω καί πάλι μόνη ἐγώ βρισκόμουνα νά στέκομαι στήν αὐλή τοῦ ναοῦ. Ἐπειδή νόμισα, ὅτι τοῦτο ὀφείλεται στή γυναικεία ἀδυναμία μου, ἀφοῦ ἀναμίχθηκα πάλι μέ ἄλλους, προσπαθοῦσα παραγκωνίζοντας ὅσο μποροῦσα τούς ἄλλους νά προωθήσω τόν ἑαυτό μου μέσα, ἀλλά κοπίαζα μάταια. Γιατί πάλι, μόλις τό ἄθλιο πόδι μου πατοῦσε στό κατώφλι, ὅλους τούς ἄλλους ὁ ναός δεχόταν χωρίς κανείς νά τούς ἐμποδίζει, ἐμένα μόνο τή δυστυχισμένη δέν δεχόταν, ἀλλά σάν νά ὑπῆρχε παραταγμένο πλῆθος στρατιωτῶν μέ τή διαταγή νά μοῦ ἀπαγορεύσει τήν εἴσοδο, ἔτσι κι ἐμένα μέ ἐμπόδιζε κάποια δύναμη συνεχῶς.

2. Ἡ μετάνοια τῆς ὉσίαςΑὐτή τήν προσπάθεια τήν ἔκανα τρεῖς ἤ τέσσερις φορές καί ἐπειδή ἀπόκαμα καί δέν ἄντεχα νά σπρώχνω καί νά σπρώχνομαι, γιατί εἶχε κουραστεῖ καί τό σῶμα μου ἀπό τήν ἔντονη προσπάθεια, ὑποχώρησα γιά λίγο καί ἔφυγα καί στάθηκα σέ κάποια γωνιά τῆς αὐλῆς τοῦ ναοῦ. Καί μόλις τότε συναισθάνθηκα τήν αἰτία πού μέ ἐμπόδιζε νά δῶ τό Τίμιο καί Ζωοποιό Ξύλο. Γιατί ἄγγιζε τά μάτια τῆς καρδιᾶς μου λόγος σωτήριος πού μοῦ φανέρωνε, ὅτι ἡ ἀκαθαρσία τῶν ἔργων μου ἦταν αὐτή πού μοῦ ἔκλεινε τήν εἴσοδο.

Ἄρχισα λοιπόν νά κλαίω καί νά θρηνῶ καί νά κτυπῶ τό στῆθος μου καί νά βγάζω στεναγμούς ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μου. Καί καθώς ἔκλαιγα βλέπω πάνω ἀπό τή θέση πού στεκόμουν τήν εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί βλέποντας συνεχῶς πρός αὐτή λέω: Παρθένε Δέσποινα, ἐσύ πού γέννησες κατά σάρκα τό Θεό Λόγο, γνωρίζω καλά δέν εἶναι σωστό καί λογικό, σ’ ἐμένα τήν τόσο ἀκάθαρτη, σ’ ἐμένα πού εἶμαι ἔτσι γεμάτη ἀσωτίες, νά κοιτάζω τήν εἰκόνα τή δικιά σου, τῆς ἀειπαρθένου, τῆς ἁγνῆς, τῆς καθαρῆς καί ἀμόλυντης στό σῶμα καί στήν ψυχή. Γιατί εἶναι δίκαιο ἐμένα τήν ἄσωτη, ἐξ αἰτίας τῆς καθαρότητός σου, νά μισεῖς καί τελείως νά μέ ἀποστρέφεσαι. Ἀλλά ὅμως, ἐπειδή, καθώς ἄκουσα, γι’ αὐτό τό λόγο ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Θεός πού γέννησες, γιά νά καλέσει τούς ἁμαρτωλούς σέ μετάνοια, βοήθησε ἐμένα πού εἶμαι μόνη καί δέν ἔχω κανένα γιά νά μέ βοηθήσει· δῶσε ἐντολή νά ἐπιτραπεῖ καί σ’ ἐμένα νά περάσω τήν εἴσοδο τῆς Ἐκκλησίας καί μή μοῦ στερήσεις τή δυνατότητα νά δῶ τό ξύλο, πού πάνω του σταυρώθηκε μέ τή σάρκα ὁ Θεός πού γέννησες καί ἔδωσε τό ἴδιο Του τό αἷμα ἀντίτιμο γιά χάρη μου· δῶσε ἐντολή, Δέσποινα, ν’ ἀνοίξει καί σέ μένα ἡ πόρτα γιά τή θεία προσκύνηση τοῦ Σταυροῦ, καί βάζω ἐσένα ἀξιόπιστο ἐγγυητή στό Θεό πού γέννησες, ὅτι δέν πρόκειται νά ἐξυβρίσω ποτέ ξανά τή σάρκα μου τούτη μέ ὁποιαδήποτε αἰσχρή σχέση. Ἀλλά ἀπό τή στιγμή πού θά δῶ τό ξύλο τοῦ Σταυροῦ τοῦ Υἱοῦ σου, θά ἐγκαταλείψω ἀμέσως τόν κόσμο καί ὅλα ὅσα ἔχουν σχέση μ’ αὐτόν καί τήν ἴδια στιγμή θά κατευθυνθῶ ἐκεῖ ὅπου ἐσύ ὡς ἐγγυητής τῆς σωτηρίας μου θά μοῦ ὑποδείξεις καί θά μέ ὁδηγήσεις.

Αὐτά εἶπα καί ἀφοῦ ἔλαβα σάν κάποια πληροφορία τή φλόγα τῆς πίστεως, πῆρα θάρρος στηριζόμενη στήν εὐσπλαχνία τῆς Θεοτόκου καί φεύγω ἀπό ἐκεῖνο τόν τόπο ἀπ΄ ὅπου προσευχόμουνα. Ἔρχομαι πάλι καί μπαίνω ἀνάμεσα σ’ αὐτούς πού προσπαθοῦσαν νά εἰσέλθουν κι ἀπό κανέναν πλέον δέν σπρωχνόμουνα, κανείς δέν μέ ἐμπόδιζε νά πλησιάσω τήν πόρτα ἀπό τήν ὁποία εἰσέρχονταν στό ναό. Τότε μέ κυρίευσε φρίκη καί ἔκπληξη, ὥστε κλονιζόμουν ὁλόκληρη καί ἔτρεμα. Ἔπειτα φθάνοντας στήν πόρτα πού μέχρι τότε ἦταν κλειδωμένη γιά μένα, ὅλη ἡ δύναμη πού πρωτύτερα μέ ἐμπόδιζε, τώρα μοῦ ἄνοιγε τό δρόμο νά μπῶ. Ἔτσι εἰσῆλθα χωρίς κανένα κόπο καί βρέθηκα μέσα στό Ἅγιο τῶν Ἁγίων καί ἀξιώθηκα νά προσκυνήσω τό ζωοποιό Τίμιο Σταυρό καί εἶδα τά μυστήρια τοῦ Θεοῦ καί αἰσθάνθηκα πόσο εἶναι πρόθυμος ὁ Κύριος στό νά δέχεται τή μετάνοια. Ἀφοῦ λοιπόν ἔπεσα ἡ ἄθλια πάνω στή γῆ καί προσκύνησα τό ἅγιο ἐκεῖνο ἔδαφος, τρέχοντας βγῆκα ἔξω κατευθυνόμενη γρήγορα σέ Ἐκείνη πού ἐγγυήθηκε γιά μένα. Φθάνω λοιπόν σ’ ἐκεῖνο τόν τόπο ὅπου τό ἔγγραφο τῆς ἐγγυήσεως συντάχθηκε καί γονατίζοντας μπορστά στήν Ἀειπάρθενο καί Θεοτόκο, προσευχήθηκα μέ αὐτά τά λόγια.

3. Ἡ προσευχή τῆς ὉσίαςἘσύ, φιλάγαθε Δέσποινα, μοῦ ἔδειξες τή φιλανθρωπία σου· ἐσύ δέν ἀποστράφηκες τήν προσευχή τῆς ἀνάξιας· εἶδα δόξα πού δίκαια οἱ ἄσωτοι δέν βλέπουμε· δόξα στό Θεό πού μέ τίς πρεσβεῖες Σου δέχεται τή μετάνοια τῶν ἁμαρτωλῶν. Γιατί τί περισσότερο, ἡ ἁμαρτωλή μπορῶ νά σκεφθῶ ἤ νά πῶ; Εἶναι καιρός πιά, Δέσποινα Θεοτόκε, νά πραγματοποιηθοῦν τά συμφωνημένα στήν ἐγγύηση, πού ἐγγυήθηκες. Τώρα ὅπου προστάζεις, ὁδήγησέ με· μᾶλλον τώρα γίνε μου δάσκαλος τῆς σωτηρίας, χειραγωγώντας με στό δρόμο πού ὁδηγεῖ στή μετάνοια. Καί καθώς ἔλεγα αὐτά, ἄκουσα ἀπό μακριά κάποιον νά φωνάζει: Ἐάν περάσεις τόν Ἰορδάνη, θά βρεῖς καλή ἀνάπαυση. Μόλις ἄκουσα αὐτή τή φωνή, πίστευσα ὅτι γιά μένα ἀκούστηκε καί κλαίγοντας φώναξα καί εἶπα στή Θεοτόκο: Δέσποινα, Δέσποινα, μή μέ ἐγκαταλείψεις τήν ἄσωτη. Καί ἀφοῦ εἶπα αὐτά, βγαίνω ἀπό τήν αὐλή τοῦ ναοῦ, καί βάδιζα σύντομα.

4. Ἡ Ὁσία ὁδηγεῖται στήν ἔρημο τοῦ ἸορδάνουΚαθώς ἔβγαινα ἔξω, κάποιος πού μέ εἶδε μοῦ δίνει τρεῖς φόλεις (χάλκινα νομίσματα) λέγοντάς μου: Δέξαι τις αὐτές ἀμμά μου. Ἐγώ ἀφοῦ τίς δέχθηκα, ἀγόρασα μ’ αὐτές τρία ψωμιά καί τά πῆρα μαζί μου ὡς εὐλογία. Τότε ρώτησα αὐτόν πού τά πουλοῦσε: Ποιός εἶναι ὁ δρόμος ἄνθρωπε, πού ὁδηγεῖ στόν Ἰορδάνη; Καί ἀφοῦ ἔμαθα τήν πύλη τῆς πόλεως πού ἔβγαζε πρός ἐκεῖνο τό μέρος, τρέχοντας βγῆκα ἔξω καί ἄρχισα κλαίγοντας τήν ὁδοιπορία. Ρωτώντας καί ξαναρωτώντας καί ἀφοῦ περπάτησα ὅλη τήν ὑπόλοιπη μέρα, καθώς ὑποθέτω ἦταν τρίτη ὥρα τῆς ἡμέρας ὅταν εἶδα τόν Τίμιο Σταυρό, ἔφθασα, ἐνῶ κόντευε νά δύσει ὁ ἥλιος, στό ναό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, πού βρίσκεται κοντά στόν Ἰορδάνη. Καί ἀφοῦ πρῶτα προσκύνησα στό ναό, κατέβηκα ἀμέσως στόν Ἰορδάνη καί μέ τά ἁγιασμένα νερά του ἔβρεξα τό πρόσωπό μου καί τά χέρια μου. Ἀκόμα μετάλαβα ἀπό τά ἄχραντα καί ζωοποιά Μυστήρια στό ναό τοῦ Προδρόμου, καί ἔφαγα τό μισό τοῦ ἑνός ἀπό τά τρία ψωμιά καί ἀφοῦ ἤπια νερό ἀπό τόν Ἰορδάνη, κοιμήθηκα τή νύκτα πάνω στή γῆ. Τήν ἑπόμενη μέρα βρίσκοντας ἕνα πλοιάριο, πέρασα στήν ἄλλη ὄχθη καί πάλι ζήτησα ἀπό τήν ὁδηγό μου νά μέ ὁδηγήσει, ὅπου τῆς ἦταν ἀρεστό. Ἦρθα λοιπόν σ’ αὐτή τήν ἔρημο καί ἀπό τότε μέχρι σήμερα φεύγοντας τόν κόσμο ζῶ μακριά ἀπό αὐτόν καί κατοικῶ ἐδῶ δεχόμενη μέ εὐχαρίστηση τό Θεό μου, πού γλιτώνει ἀπό τήν ὀλιγοψυχία καί τήν καταιγίδα ὅσους καταφεύγουν σ’ Αὐτόν.

5. Ἡ ἀρχική ζωή τῆς Ὁσίας στήν ἔρημοΤότε τῆς λέει ὁ Ζωσιμᾶς: Πόσα χρόνια ἔχουν περάσει, κυρία μου, ἀφ’ ὅτου κατοικεῖς σ’ αὐτή τήν ἔρημο; Ἐκείνη ἀπάντησε: Ἔχουν περάσει σαρανταεπτά χρόνια, καθώς ὑποθέτω, ἀπό τότε πού βγῆκα ἀπό τήν ἁγία πόλη. Καί τί βρῆκες ἤ εἶχες γιά τροφή, κυρία μου, ρώτησε ὁ Ζωσιμᾶς. Τοῦ λέει: Δυόμισι ψωμιά εἶχα μαζί μου ὅταν πέρασα τόν Ἰορδάνη, πού σιγά-σιγά ξεράθηκαν καί ἔγιναν σκληρά σάν πέτρα· τρώγοντάς τα λοιπόν ἀπό λίγο πέρασα μέ αὐτά χρόνια. Κι ἔτσι χωρίς κόπο, ρώτησε πάλι ὁ Ζωσιμᾶς, πέρασες τόσο χρόνια, χωρίς καθόλου νά σέ πειράξει ἡ ξαφνική μεταβολή τῆς ζωῆς σου; Μέ ρώτησες τώρα, ἀββά Ζωσιμᾶ, τοῦ ἀπάντησε, γιά πράγμα πού καί μόνο πού τό ἀναφέρω μέ πιάνει φρίκη, γιατί ἄν θυμηθῶ τώρα τούς πολλούς κινδύνους πού ὑπέμεινα καί τούς λογισμούς πού σκληρά μέ ἐνόχλησαν, φοβᾶμαι μήπως προσβληθῶ καί πάλι ἀπό δαύτους. Μήν παραλείψεις τίποτα, κυρία μου, λέει ὁ Ζωσιμᾶς, πού νά μή μοῦ τό ἀνακοινώσεις, γιατί ἀπό τήν ἀρχή πολύ σέ παρακάλεσα γι’ αὐτό, ὥστε νά μοῦ τά διηγηθεῖς ὅλα χωρίς καμιά παράλειψη.

[Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο: Σωφρονίου Ἱεροσολύμων, Βίος τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, εἰσ.-κείμ.-νεοελ. ἀπόδ. ὑπό Μοναχούς τῆς Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα (Ἅγιον Ὄρος: Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα, 1988), 61-73

ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ: Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

ι

ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ:

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Προσπάθεια Συσκότισης αλλά η Αλήθεια Λάμπει… 

Γεώργιος Ντόνας
Οικονομολόγος

Κύριε Διευθυντά·
Στο βιβλίο Ιστορίας της Ε΄ Δημοτικού, έκδοση Δ’ 2009, στη σελίδα 56 περιγράφεται η θαυματουργική σωτηρία της Κωνσταντινούπολης από τους άγριους πολιορκητές Αβάρους (συνεπικουρούμενοι από Πέρσες, Σλάβους, Βουλγάρους και Γέπιδες) το 626 μ.Χ., όταν ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος με τα στρατεύματά του πολεμούσε στα βάθη της Περσίας τους Πέρσες. 

Παρότι αποσιωπάται πλήρως το μέγιστο θαύμα της Παναγίας μας, εν τούτοις και ο ίδιος ο συγγραφέας δεν μπορεί να το διαγράψει….
Είναι δυνατόν, η ΑΛΗΘΕΙΑ να καταργηθεί μέσα στα ψέματα και μισόλογα; 

Δεν είναι επιεικώς άνανδρο να εξασκείται για άλλη μια φορά η προπαγάνδα της μεθοδευμένης παραποίησης και συσκότισης της ιστορίας σε βάρος των εύκολων θυμάτων, δηλαδή των μικρών Ελληνόπαιδων της ημεδαπής και της διασποράς, μέσω του κρατικού Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων (ΟΕΔΒ);

Και η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι μία, αυτή που προς το τέλος της περιγραφής του γεγονότος του συγκεκριμένου κειμένου αναγράφεται: «Οι κάτοικοί της απέδωσαν τη σωτηρία της στην Παναγία και όρθιοι, όλη τη νύχτα, έψαλαν προς τιμή της τον Ακάθιστο Ύμνο».

Βέβαια η μισαλλοδοξία και η συσκότιση κάποιων παραχαρακτών της Ιστορικής Αλήθειας δεν κρύβεται ή μάλλον φαίνεται ολοκάθαρα. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο και φθάνουμε στα οξύμωρα σχήματα, από την μια μεριά να αποδίδουμε την νίκη στην περιφανή ανδρεία των βυζαντινών πολιορκημένων και από την άλλη να λέμε ότι οι ίδιοι απέδωσαν την νίκη … στην Υπέρμαχο Στρατηγό. Τι ισχύει από τα δύο;

Διότι «δυοίν θάττερον» ή έγινε θαύμα ή νίκησαν με την ανδρεία τους οι πολιορκημένοι. Αν όμως η ανδρεία νίκησε τότε γιατί όλο το βράδυ έψαλλαν τους χαιρετισμούς στην Παναγία όρθιοι (γι’ αυτό από τότε καθιερώθηκε ως «Ακάθιστος Ύμνος») στην Εκκλησία των Βλαχερνών;

Ξέχασε όμως ο εκπαιδευτικός –«συγγραφέας» να καταγράψει την αναπάντεχη και εφιαλτική για τους Αβάρους θυελλώδη θαλασσοταραχή, που βούλιαξε τα πλοία τους και κατέστρεψε ολοκληρωτικά το στόλο τους. Καμία μνεία πριν το μεγάλο αυτό θαύμα, στα κηρύγματα του Πατριάρχη Σέργιου, τις ολονύχτιες ακολουθίες και κατανυκτικές λιτανείες μέ τήν εικόνα της Παναγίας του Ευαγγελιστή Λουκά, που διατήρησε άγρυπνο τον θρησκευτικό ενθουσιασμό του πληθυσμού. Αυτά κατέγραψαν οι σύγχρονοι ιστορικοί και χρονογράφοι.

Μετά την φοβερή τρικυμία πήραν θάρρος οι μέχρι τότε τρομοκρατημένοι υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης και εξολόθρευσαν τα απομεινάρια των πολιορκητών.

Από τότε η Παναγία μας καθιερώθηκε ως «Υπέρμαχος Στρατηγός» και γι’ αυτό κάθε χρόνο στις Εκκλησίες μας την Ε’ Παρασκευή της Μεγάλης Σαρακοστής τις ψάλουμε, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί , τον Ακάθιστο Ύμνο.

 Ταλαίπωρε κύριε συγγραφέα της συμφοράς, κι όσο προσπαθείς εσύ να κρύψεις την Αλήθεια την ακούμε κάθε χρόνο, θα την ακούσουμε κι απόψε το βράδυ στους ναούς μας μαζί με τα παιδιά μας, όπως όλος ο ελληνορθόδοξος λαός μας που γι’ άλλη μια φορά θα μαζευτεί για ψάλλει με κατάνυξη τα θαύματα της Παναγίας