Για τον Ιερισσού Νικόδημο εγκάρδια αναφορά...

πηγή του Νίκου Παπαχρήστου Στην εποχή μας συνηθίσαμε τα γεγονότα και τους ανθρώπους, τα ιδανικά και τις αξίες να τα περνάμε ή μάλλον καλύτερα να τα προσπερνάμε πολύ εύκολα, παραβλέποντας την ουσία που τυχόν έχουν να δώσουν και το παράδειγμα που καταλείπουν στο  διάβα τους. Γεγονός ο θάνατος, πρόσωπο ο μακαριστός πλέον Μητροπολίτης Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου κυρός Νικόδημος, ιδανικό και αξία ανυπολόγιστη ο πάνσεπτος  Οικουμενικός Θρόνος στο Φανάρι της Πόλης. Ήθελα πολύ να γράψω δυο αράδες που να περικλείουν την πτυχή αυτή, την άρρηκτη σχέση και τους ακατάλυτους δεσμούς των εννοιών αυτών ως μνημόσυνο στη μνήμη του Ιεράρχου του Θρόνου ο οποίος από την Κυριακή ημέρα αναχώρησε για την  Κυριακή βασιλεία των ουρανών. Η αφοσίωση του προσώπου αυτού προς τη Μεγάλη Εκκλησία είναι υποδειγματική. Χαλκίτης, ηγούμενος της Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Βλατάδων,  Αρχιερέας μιας εκ των επαρχιών των «Νέων Χωρών». Μια ζωή αφιερωμένη σε θεσμούς που αντέχουν, ανεξίτηλοι στο χρόνο και στις δυσκολίες. Η αναφορά του στο Φανάρι του Γένους πλημμύριζε με δάκρυα τα μάτια του. Η μνημόνευση του ονόματος του Πατριάρχου μόνιμο ψέλλισμα των χειλέων του, απαραίτητο καύχημα της καρδιάς του. Η στήριξη των δικαίων του Θρόνου σε περιόδους  έντονης αμφισβήτησης και αλαζονείας αποτελούσε Ιερό Καθήκον και εθελούσιο μονόδρομο στις επιλογές του. Τα ονομαστήριά του στη Μονή της Χάλκης  απεδείκνυαν πως η ψυχή του πραγματικά γιόρταζε στις αυλές της Μητρός Εκκλησίας. Όμως από προχθές ο Ιεράρχης Νικόδημος συνέλεξε τις σκέψεις, τις πράξεις και τα συναισθήματά του αυτά και βιάστηκε να τα προσφέρει ως ανθοδέσμη ευωδιαστή στην  Παναγία προστάτιδα της Βασιλεύουσας Θεοτοκούπολης. Η αγάπη του για το ιερότερο  πρόσωπο της ανθρώπινης ζωής σταματούσε τα λόγια του όταν κήρυττε για την Θεοτόκο και για την Πόλη της. Ήδη ο αείμνηστος βρίσκεται στο κέντρο του Αγίου Στεφάνου της Αρναίας  προσμένοντας τον αμαράντινο της Δόξης στέφανο. Ο θυρεός της Πρωτόθρονης Εκκλησίας συνεχίζει να κυματίζει στις παραστάδες της εισόδου αγέρωχος έτσι όπως εκείνος τον ήθελε τοποθετώντας τον εκεί. Τα πάντα στην Καθέδρα και στο οίκημα του μαρτυρούν μαρτυρία και μαρτύριον Φαναρίου! Σπάνιο πράγμα για  τους καιρούς μας και τα ήθη μας. Ο αοίδιμος Ιερισσού Νικόδημος, ο αυθεντικός Ιεράρχης του Θρόνου κεκοίμηται και δέεται πλέον εντονότερα ενώπιον του Θρόνου του Θεού ώστε ο δικός του κενός  Θρόνος και οι εφεξής να συνεχίζουν με τον ίδιο ζήλο τη διακονία της Μητρός  Εκκλησίας, του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εμπνεόμενοι από το παράδειγμα το  φωτεινό που άφησε ως την πολυτιμότερη κληρονομιά και παρακαταθήκη. Νικοδήμου του εγκαρδίου Φαναριώτου Ιεράρχου, αιωνία η μνήμη!