Ἡ νέα κατοχὴ τῆς Ἑλλάδος

Κλέφτες καὶ ἁρματολοὶ ἀπελευθέρωσαν τὴν Ἑλλάδα τὸ 1821, κλέφτες καὶ ἁμαρτωλοὶ πολιτικοὶ τὴν ἔστειλαν στὴν σκλαβιὰ τῆς τριπλῆς κατοχῆς τῶν ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ τὸ 2010. Ἡ νέα ὑποδούλωση τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ γιὰ πάρα πολλὰ χρόνια, στὰ διεθνῆ κέντρα ἀποφάσεων, εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς φαύλης καὶ ἀπαράδεκτης πολιτικῆς ποὺ ἄσκησαν ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια οἱ κυβερνήσεις τῶν κοινοβουλευτικῶν ἐξουσιαστῶν. Ἀκόμη καὶ τῆς δεκαοκτάμηνης κυβερνητικῆς ὀλιγωρίας καὶ ἀναποτελεσματικῆς διακυβέρνησης τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ τοῦ ἴδιου του κ. Παπανδρέου. Ἡ κατάσταση ἡ ὁποία ἐπικρατεῖ σήμερα στὴν χώρα μᾶς εἶναι ἀπαράδεκτη. Ὅσα ἐπικοινωνιακὰ παιγνίδια καὶ νὰ χρησιμοποιήσει ἡ κυβέρνηση, δὲν πρόκειται ὁ λαὸς μὲ τίποτα νὰ τῆς δώσει ἄφεση ἁμαρτιῶν. 

Ἡ πολιτικὴ ποὺ δὲν ἄσκησέ τους γιὰ πολλοὺς μῆνες ὁ πρωθυπουργὸς καὶ οἱ συνεργάτες του καὶ ἰδιαίτερα αὐτοὶ τῶν οἰκονομικῶν ὑπουργείων, μὲ τὰ γνωστὰ ἤξεις ἀφήξεις, ἦταν αὐτὴ ἡ πολιτικὴ ἡ ὁποία μᾶς ὁδήγησε στὴν οἰκονομικὴ καταστροφὴ καὶ στὴν τριμερῆ ὑποδούλωση τῆς χώρας. Πῆρε πίσω ὅσα ὑποσχέθηκε προεκλογικά, καὶ προσπαθεῖ νὰ σώσει τὴν χώρα μὲ σοσιαλιστικὲς ἄκρως νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Πολιτικὲς ποὺ οὔτε ἡ φιλελεύθερη Νέα Δημοκρατία δὲν θὰ τολμοῦσε νὰ ἀσκήσει. Καὶ ὅλα αὐτά, δῆθεν, γιὰ νὰ σώσει τὴν χώρα ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ καταστροφή.

Τὸ μόνο ποὺ κατόρθωσε ὁ Γ. Παπανδρέου καὶ οἱ συνεργάτες τοῦ ἦταν νὰ κάνει τὴν...

 Ἑλλάδα καὶ τοὺς Ἕλληνες ἀκόμη φτωχότερους. Νὰ ρίχνει ὅλα τὰ προβλήματα τῆς χώρας μας στὴν Ν.Δ.. Ἔχει βέβαια καὶ αὐτὴ τεράστιες εὐθύνες γιὰ ὅσο χρόνο κυβέρνησε τὴν χώρα, ἀλλὰ μετὰ τόσους μῆνες διακυβέρνησης τῆς χώρας ἀπὸ τὸν κ. Παπανδρέου, δὲν μᾶς λέγει ποὺ πῆγαν τὰ λεφτὰ( ἀφοῦ διαπίστωσε κατόπιν ἑορτῆς ὅτι δὲν ὑπάρχει σάλιο). Ἀκόμη ψάχνουν οἱ συνεργάτες του νὰ τὰ βροῦν; Ἂς σταματήσει νὰ μᾶς μιλᾶ ἀόριστα γιὰ πελατειακὲς σχέσεις καὶ διαφθορὰ ἀπὸ τὴν ΝΔ (ποὺ πραγματικὰ ὑπῆρξαν) καὶ ἂς γίνει περισσότερο συγκεκριμένος. Ὁ λαὸς ἀπαιτεῖ νὰ μάθει πὼς ἔφτασε ἡ χώρα στὴν οἰκονομικὴ καταστροφή. Θέλει νὰ μάθει ὑπεύθυνα καὶ σοβαρὰ ποιὸς ἢ ποιοὶ ἀδείασαν τὰ θησαυροφυλάκια τοῦ κράτους, ὑπεύθυνα καὶ σοβαρά. Κυβέρνηση καὶ ἀντιπολίτευση ἀναλίσκονται σὲ λεκτικοὺς διαξιφισμοὺς γιὰ τὸ ποιὸς φταίει λιγότερο ἢ περισσότερο. Γιὰ τὴν ταμπακέρα δὲν ἀκοῦμε τίποτα συγκεκριμένο.

Μᾶς ἔσπρωξε στὶς δαγκάνες τοῦ ΔΝΤ ὁ κ. Παπανδρέου, κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο οὐδέποτε ἀναφέρεται στὶς ὁμιλίες του. Μηχανισμὸς στήριξης εἶναι ὁ παραπλανητικὸς ὅρος ποὺ χρησιμοποιεῖ, καὶ φυσικὰ εἰσήλθαμε μὲ τοὺς πλέον δυσβάστακτους ὅρους. Ὅρους ποὺ θὰ γυρίσουν τὴν χώρα πίσω πολλὲς δεκαετίες. Αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν σήμερα στὴν πατρίδα μᾶς εἶναι πρωτοφανῆ. Οἱ ἀποφάσεις τὶς ὁποῖες ἔχει λάβει μέχρι σήμερα ὁ κ. Παπανδρέου δὲν ἔχουν ἀναφερθεῖ σὲ κανένα προεκλογικὸ πρόγραμμα τοῦ ΠΑΣΟΚ. Μόνος του ἀποφασίζει χωρὶς νὰ ἔχει οὔτε τὴν τυπικὴ ἔγκριση τοῦ ὑπουργικοῦ του συμβουλίου, τὶς περισσότερες φορές.

Ὁ κ. Παπανδρέου λαμβάνει μόνος του τὶς ἀποφάσεις. Μὲ μελοδραματικὲς ἀνακοινώσεις καὶ ἐπικοινωνιακὰ τεχνάσματα ἀπὸ τὸ Καστελόριζο ἢ ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ ὅπου συνήθως βρίσκεται, προσπαθεῖ νὰ πείσει τοὺς Ἕλληνες, ὅτι ἡ σκλαβιὰ τὴν ὁποία ἔχουμε ὑποστεῖ, ἦταν μονόδρομος γιὰ νὰ σωθεῖ οἰκονομικὰ ἡ χώρα καὶ νὰ μὴ πτωχεύσει.

Τὴν σκλαβιὰ φυσικὰ δὲν θὰ τὴν ὑποστοῦν οἱ ἔχοντες καὶ κατέχοντες. Δὲν θὰ τὴν ὑποστοῦν οἱ κλέφτες τῶν θησαυροφυλακίων τοῦ κράτους, οἱ ἐθνικοὶ προμηθευτὲς τοῦ δημοσίου. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι σὰν τρωκτικὰ κατέφαγαν τὶς σάρκες τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ μὲ τὴν συνεργασία τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, ἀλλὰ οἱ ἀσθενέστερες οἰκονομικὰ τάξεις, δηλαδή, οἱ συνήθεις ὕποπτοι οἱ μισθωτοὶ καὶ οἱ συνταξιοῦχοι. Αὐτὴ τὴν φορὰ ὅμως ὁ πρωθυπουργὸς δὲν ἔχει τὴν συναίνεση τῆς κοινωνίας γιὰ νὰ λαμβάνει αὐτὲς τὶς ἀποφάσεις. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς τοῦ ἔδωσε μεγάλη πλειοψηφία γιὰ νὰ βρεῖ πρωτίστως ποὺ πῆγαν τὰ λεφτὰ καὶ νὰ τὰ φέρει πίσω. Νὰ συλλάβει καὶ νὰ στείλει φυλακὴ τοὺς κλέφτες. Νὰ δημεύσει τὶς περιουσίες τους, οἱ ὁποῖες ἀποκτήθηκαν ἀπὸ τὰ κλεμμένα θησαυροφυλάκια τοῦ κράτους. Πολιτικοί,Golden boys, μιζαδόροι, συνεργάτες κομπιναδόροι τῶν πολιτικῶν, ἔπρεπε νὰ βρίσκονται σήμερα ὅλοι αὐτοὶ στὴν φυλακή. Μετὰ θὰ μποροῦσε ὁ κ. Παπανδρέου νὰ ζητήσει θυσίες ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ λαὸ καὶ ὁ λαὸς θὰ μποροῦσε νὰ ἀνταποκριθεῖ. 

Καθημερινά, ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ, τὰ ἔμμισθα δημοσιογραφικὰ παπαγαλάκια τῶν διαπλεκόμενων καναλιῶν τῆς τηλεόρασης, πυροβολοῦν καὶ τρομοκρατοῦν τὸν λαό, ὅτι ἡ χώρα πτωχεύει, ὅτι ἡ χώρα δὲν μπορεῖ νὰ δανειστεῖ μὲ εὐνοϊκοὺς ὅρους, κινδυνεύουν οἱ καταθέσεις μας στὶς τράπεζες. Καὶ ἡ μόνη λύση ἦταν ἡ ἐπινόηση τοῦ κ. Παπανδρέου, ὁ μηχανισμὸς στήριξης, δηλαδὴ τὸ ΔΝΤ.

Γιὰ ὅσα πράττουν σήμερα οἱ μαθητευόμενοι μάγοι τῆς κυβέρνησης τοῦ ΠΑΣΟΚ, τὸ ἐπαναλαμβάνουμε, δὲν ἔχουν τὴν ἔγκριση τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Πρέπει ἄμεσα νὰ βροῦν λύσεις ποὺ θὰ ἀνακουφίσουν οἰκονομικὰ τὸν λαό, καὶ μάλιστα αὐτοὺς ποὺ ἔχουν χαμηλὰ εἰσοδήματα.

Σὲ διαφορετικὴ περίπτωση θὰ βροῦν τὸν λαὸ ἀπέναντί τους.

Αὐτὴ τὴν φορὰ οἱ κυβερνῶντες δὲν θὰ ἔχουν τὴν τύχη τοῦ Κώστα Καραμανλῆ. Ὁ λαὸς θὰ διώξει κακὴν κακῶς ὅλους τους πολιτικοὺς ( τὰ μπουγελώματα καθημερινὰ πᾶνε σύννεφο). Ἂς τὸ λάβουν καλὰ ὑπ' ὄψιν τοὺς αὐτό, οἱ πολιτικοὶ καὶ ἂς φροντίσουν νὰ ἀλλάξουν μυαλὰ καὶ νὰ σώσουν τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὸ κατάντημα στὸ ποῖο τὴν ἔφεραν. Διαφορετικά τους προειδοποιοῦμε, ὅτι ἡ ἐπανάσταση αὐτὴ τὴν φορὰ δὲν θὰ εἶναι ‘'ἀναίμακτη, ὅπως πρὶν ἀπὸ σαράντα τέσσερα χρόνια, τώρα θὰ λειτουργήσει τὸ ΓΟΥΔI.

Νίκος Παπαγεωργίου.

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

 

                    

  H Aγάπη, ο Έρωτας είναι το ωραιότερο πράγμα που πρωτοβγαίνει στη ζωή τού ανθρώπου.

Όπως ένα λουλούδι που ανθεί γιατί ακόμα δεν ξέρει τί τού γίνεται!Δηλαδή μπερδεύει μέσα του την αγάπη που προκειται να δώσει στον Θεό, και τη δίνει σε έναν άνθρωπο.

Αυτή είναι η Πρώτη Αγάπη.

Γιατί βασικά , δεν αγαπά τον άλλο άνθρωπο...Μπορεί αυτός να είναι με όλα τα ελαττώματα τού κόσμου.Δεν τα βλέπει. «Ήρθε αυτός γιατί ήταν έτοιμη η ψυχή μου να αγαπήσει».

Αγαπά αυτό το πρόσωπο γιατί αγαπά την Αγάπη...

Και η Αγάπη αυτή, είναι ο Θεός.

Το κάνει λοιπόν σε πρόσωπο ορατό, αντί να το κάνει στο Αόρατο, στην Πηγή της Αγάπης δηλαδή...Και συνήθως γίνεται και μια αποτυχία , όπως πρέπει να γίνει -για ν ανοίξει τα μάτια του ο άνθρωπος, να δεί.

Στη μεγάλη του αγάπη για τον άνθρωπο, ο Θεός πρέπει να τον εκπαιδεύσει σιγά-σιγά. Άλλον , τον εκπαιδεύει με μιά αποτυχία ερωτική. Άλλον μ΄ένα χάσιμο από τις αισθήσεις. Άλλος αρρωστά και μένει στο κρεββάτι ενάμισυ χρόνο και κάθεται και σκέπτεται για την ζωή του κλπ.. Σ΄εκείνους που μπορούν να πάρουν μαθήματα από τηνζωή, υπάρχουν όλα αυτά τα μέσα για την εκπαίδευση....Αλλά το κάνει με τόση αγάπη ο Θεός που ούτε το καταλαβαίνουμε....

γερ.Γαβριηλία :η Ασκητική τής Αγάπης.Γ΄έκδοση  σελ 165

Μάτια μου...

  

 Tι ωφεληθήσεται  άνθρωπος εάν τον κόσμον κερδίση , την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή~

Αυτό θα είναι πεί ότι το πιο πολυτιμο πράγμα που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο είνια  η ψυχή του.

Αλλά όπως είπε και κάποιος Ινδός Χριστιανός όταν τον ρώτησαν  εάν είδε τον Θεό

«Τον είδα»

«Μα πώς Τον είδες~Πες μας κι εμάς!»

Κι εκείνος τούς ρώτησε με τη σειρά του: «Είδες ποτέ τα μάτια σου »

Κι ο άλλος είπε : «Στον καθρέφτη».

Και του ξαναλέει : «Όχι στον καθρέφτη. Μόνος σου τα είδες ; »

«Όχι» , του είπε , «πώς να τα δώ τα μάτια μου αφού με αυτά βλέπω~»

«Ε, το ίδιο είναι κι ο Θεός. Πώς μπορείς να Τον δεις εφόσον μέσα σε Αυτόν ζεις...»!

Είδες τι ωραίο ; Έτσι που λες .Με το μυαλό  δεν μπορείς να συνεχίσεις γιατί έχει όρια.Ενώ με την προσευχή, την περισυλλογή, την αυτοσυγκέντρωση φτάνεις σ΄αυτό.

Αλλά δεν θα έχεις λόγια να τα εκφράσεις. Γιατί και πάλι τα λόγια είναι ανίκανα και περιορισμένα.

γερόντισσα Γαβριηλία

Εμμένω εις τας απόψεις μου περί αντικανονικής καθαιρέσεως του Σεβ. Ράσκας

Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ,
Εμμένω εις τας απόψεις μου περί αντικανονικής καθαιρέσεως του Σεβ. Ράσκας

Ἀνέπτυξεν αὐτάς καί εἰς τήν Συνεδρίαν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Ἐπισημαίνει ὅτι εἶναι ὑποχρεωμένος νά ὑπογράφη ὡς Συνοδικός τάς ληφθείσας κατά πλειοψηφίαν ἀποφάσεις τῆς ΔΙΣ

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ μέ ἐπιστολήν του πρός τόν «Ο.Τ.» ἀπαντᾶ εἰς σχόλιον μας συμφώνως πρός το ὁποῖον ἐνῶ ἀνεγνώρισε τό ἀντικανονικόν τῆς καθαιρέσεως τοῦ ἀντιοικουμενιστοῦ–ἀντιπαπικοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ράσκας και Πριζρένης κ. Ἀρτεμίου, ὑπέγραψε Συνοδικόν ἔγγραφον διά τοῦ ὁποίου υἱοθετεῖ τήν ἄποψιν τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι ὁ Σεβ. Ράσκας προβαίνει εἰς συκοφαντίας, προπαγάνδα καί παρασυναγωγήν εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ μέ την ἐπιστολήν του εἰς τόν «Ο.Τ.»:

1ον) Ὑποστηρίζει ὅτι ἐμμένει εἰς τάς θέσεις του περί τῆς ἀντικανονικῆς καθαιρέσεως τοῦ Σεβ. Ράσκας καί Πριζρένης κ. Ἀρτεμίου...

2ον) Τάς θέσεις του αὐτάς τάς ὑπεστήριξε καί εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

3ον) Ἐπισημαίνει ὅτι ἡ ἀπόφασις τῆς ΔΙΣ ἐλήφθη κατά πλειοψηφίαν καί ὅτι αὐτός ἐμειοψήφισε.

4ον) Τονίζει ὅτι εἶναι ὑποχρεωμένος νά συνυπογράφη τάς κατά πλειοψηφίαν ληφθείσας ἀποφάσεις καί νά ἐμφανίζωνται αὗται ὡς ὁμόφωνοι.

Τό πλῆρες κείμενον τῆς ἐπιστολῆς ἔχει ὡς ἀκολούθως:«Ἐλλογιμώτατε κ. Διευθυντά,
Εἰς τήν Ὑμετέραν ἔγκριτον ἔκδοσιν τῆς ΠΟΕ “Ὀρθόδοξος Τύπος” τῆς 22/4/2011 ἀριθμ. Φύλλου 1876 καί εἰς πρωτοσέλιδον δημοσίευμα: “Μεθοδεύουν τόν ἀφορισμόν τοῦ Σεβ. Ἀρτεμίου” περιέχονται σχόλια εἰς Ὑμέτερον ἐνυπόγραφον ἄρθρον, δι΄ οὗ ἐκφράζεται ἔκπληξις καί προβληματισμός, διότι εἰς κυκλοφορηθεῖσαν ὑπό τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Ἐγκύκλιον πρός τούς Σεβ. Ἱεράρχας Αὐτῆς, δι΄ ἧς γνωστοποιεῖται τό περιεχόμενον τοῦ Πατριαρχικοῦ ἐγγράφου τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Σερβίας κ. Εἰρηναίου ἀφορόν εἰς τόν Πανιερώτατον ἐπίσκοπον Ράσκας καί Πριζρένης κ. Ἀρτέμιον ὑφίσταται εἰς τά διαπέμποντα Μέλη τῆς Δ.Ι.Σ. καί τό ἡμέτερον ὄνομα. Ἐπί τῶν τεθέντων προβληματισμῶν ἐπάγομαι τά κάτωθι:

1. Εἶναι παγκοίνως πλέον γνωστόν ὅτι κατεδείχθη οὐσίᾳ δυνάμει τῆς ὑπ΄ ἀριθμ. ἀποφάσεως 1410/2010 τοῦ Στ΄ Ποινικοῦ Τμήματος Αὐτοῦ ὅτι ἡ ὅλη δίωξις, ἔκπτωσις καί καθαίρεσις τοῦ Πανιερωτάτου Ἐπισκόπου Ράσκας καί Πριζρένης κ. Ἀρτεμίου ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας τυγχάνει προσχηματική, ἀνεπέρειστος καί εὐθέως ἀντικανονική. Τό σαθρόν οἰκοδόμημα τῶν σκευωρῶν κατέπεσεν μετά πατάγου καί συνετρίβη. Αὐτό τό διεκήρυξα καί τό διακηρύττω μέ ὅλην τήν μικράν δύναμίν μου.

2. Εἰς τήν συνεδρίαν τῆς ΔΙΣ καθ΄ ἥν ἐνημερώθημεν ὑπό τοῦ Προέδρου Αὐτῆς Μακ. Ἀρχιεπιεσκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερωνύμου τοῦ Β΄ περί τοῦ ἐν τοῖς ὕπερθεν ἀναφερομένου γράμματος, διά μακρόν ἀπέδειξα τήν καταστρατήγησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τοῦ θύραθεν δικαίου ὑπό τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας διά τήν βιαίαν ἔξωσιν κατ’ ἐπιταγήν τοῦ Ἀμερικανοσιωνιστικοῦ παράγοντος τοῦ ὁποίου προτεκτορᾶτο τυγχάνει τό Κόσσοβον τοῦ Πανιερωτάτου κ. Ἀρτεμίου ἐξ αὐτοῦ, ἀναπτύσσων ἅμα καί τήν μεθοδείαν κατά τοῦ ὄντος μαρτυρικοῦ Ἐπισκόπου Ράσκας καί Πριζρένης καταγραφέντων τῶν θέσεών μου ἐν τοῖς τηρουμένοις Πρακτικοῖς.

Τά Διοικητικά ὅμως Σώματα τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν Κανονικήν τάξιν ἀλλά καί κατά τήν θύραθεν νομοθεσίαν λειτουργοῦν καί ἀποφασίζουν ἐν τῷ ἀποστολικοπαραδότῳ Συνοδικῷ συστήματι κατά πλειοψηφίαν ὑπείκοντα εἰς τήν παγίαν Κανονικήν ἀρχήν “Κρατείτω ἡ τῶν πλειόνων ψῆφος” (Στ΄ Κανών Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου και 19ος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου). Κατά ταῦτα κατεγράφη ἡ ἡμετέρα μειοψηφία εἰς τά Πρακτικά τῆς συγκεκριμένης συνεδρίας ἀλλά ἡ ἀπόφασις διά τήν γνωστοποίησιν τῶν ἀποφασισθέντων ὑπό τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Σεβίας ἐλήφθη κατά πλειοψηφίαν και ἑπομένως ἡ αὐτονόητος καί πασίδηλος αὕτη διαδικασία θά ἔδει νά ἄρη οἱονδήποτε προβληματισμόν ἐξ Ὑμῶν διά τήν τυχόν ὑποστολήν τῶν θέσεών μου. Ἄλλωστε ὅλαι αἱ Ἀποφάσεις τῶν συλλογικῶν ὀργάνων ἐκδίδονται καί ὑπογράφονται ὑπό τῶν μελῶν αὐτῶν δικαιουμένων μόνον νά καταχωρήσωσιν ἐν τοῖς Πρακτικοῖς τήν τυχόν μειοψηφίαν αὐτῶν.

3. Εἰς ἐπίρρωσιν διακεκηρυγμένων θέσεών μου διά τόν Πανιερ. κ. Ἀρτέμιον καί διά τήν στρεβλήν οἰκουμενιστικήν πορείαν τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας ἀναφέρω ὅτι προτίθεμαι νά ἐγείρω μέγα ζήτημα εἰς τήν Δ.Ι.Σ. εἰς την ὁποίαν μετέχω κατά τήν παροῦσαν περίοδον διά τήν ἀπαράδεκτον ὑπό τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας παραβίασιν τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων καί τῆς τελετουργικῆς Κανονικῆς τάξεως ἰδίᾳ τοῦ Ν´ου τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί ΝΘ´ου τῆς ς΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί μίμησιν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς παρασυναγωγῆς διά τῆς πρότριτα (17/4/2011) ὁμαδικῆς “βαπτίσεως” 550 μαθητῶν τῆς Α΄ βαθμίου καί Β΄ βαθμίου Ἐκπαιδεύσεως ἔξωθεν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Μάρκου Βελιγραδίου ὑπό τοῦ Βοηθοῦ Ἐπισκόπου τοῦ Μακ. Πατριάρχου Σερβίας Χβόσνου κ. Ἀθανασίου, διοργανωθεῖσα ὑπό τῆς ἐπιτροπῆς Θρησκευτικῶν τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Βελιγραδίου καί Καρλοβικίου, δι΄ ἐπιχύσεως εἰς τήν κεφαλήν ὕδατος κατά τήν ὡς εἴπομεν Ρωμαιοκαθολικήν στρέβλωσιν τοῦ Ἱ. Μυστηρίου. Ἡ τοιαύτη ἀντικανονικότης ὑφίσταται εἰς τήν Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῆς Σερβίας δυστυχῶς ἀπό τῶν ἐτῶν τῆς κατοχῆς τῆς χώρας ὑπό τῆς δυαδικῆς Αὐστροουγγρικῆς Αὐτοκρατορίας, ἐπί βασιλείας τῆς Μαρίας Θηρεσίας (1717–1780) καί ἐπειδή κατά τόν ὡς εἴρηται Ν΄ Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἔχοντος ἐπικύρωσιν ὑπό Οἰ κουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων συστατικόν στοιχεῖον ἀπαραίτητον τοῦ Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος τυγχάνει ἡ τρισσή κατάδυσις καί ἀνάδυσις ἐντός ἡγιαμένου ὕδατος, ἐλέγχεται ὡς πάνυ ἀντικανονική ἡ εἰσδοχή τῶν Σέρβων ὁμοπίστων ἀδελφῶν ἡμῶν ἐν τῷ Σώματι τῆς Μιᾶς, Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καί ἐγείρει μεῖζον Κανονικόν θέμα δι’ ἡμᾶς, τούς κοινωνοῦντας μετ΄ αὐτῶν.

Εὐελπιστῶν ὅτι διεσκέδασα τούς Ὑμετέρους προβληματισμούς διατελῶ,
Μετά διαπύρων ἑορτίων εὐχῶν
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ».

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 6/5/2011

http://thriskeftika.blogspot.com/2011/05/blog-post_06.html

Άγιος Νείλος του Σόρα ή Σόρσκυ (7 Μαΐου)

 

Ο Όσιος Νείλος του Σόρκυ καταγόταν από την ευγενή οικογένεια των Μάικωφ και γεννήθηκε στη Μόσχα το 1433 μ.Χ. από ευσεβείς γονείς. Όταν ήταν νέος, εργάσθηκε ως ταχυγράφος στην υπηρεσία του μεγάλου ηγεμόνα της Μόσχας.
Η αγάπη του προς το μοναχικό βίο οδήγησε τα βήματά του στη Μονή της Λευκής Λίμνης, που είχε Ιδρύσει ο ασκητής Κύριλλος. Λίγο αργότερα μεταβαίνει στο Άγιον Όρος, με το συμμοναστή του μοναχό Ιννοκέντιο, και ασκητεύει στη «Σκήτη του Ξυλουργού». Υπάρχει βέβαια η πληροφορία ότι έμεινε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στη Μονή του Αγίου Διονυσίου του Αγίου Όρους, η οποία εκείνη την εποχή βρισκόταν σε μεγάλη ακμή.
Ο Όσιος Νείλος και ο μοναχός Ιννοκέντιος επιστρέφουν στη Ρωσία περί το 1480 μ.Χ. Η αναζήτηση της ησυχίας τον κάνει να αποσυρθεί σε ένα μικρό ερημικό μέρος, λίγο μακρύτερα από τη Μονή Λευκής Λίμνης, στον ποταμό Σόρα.

Εκεί κτίζει, και ένα μικρό ναό προς τιμήν της Δεσποτικής εορτής της Υπαπαντής του Κυρίου και επιδίδεται στο θεωρητικό βίο και την αδιάλειπτη προσευχή. Αλλά και εδώ ο Όσιος Νείλος συνιστά προσοχή και διάκριση. Γνωρίζει καλά ότι υπάρχει καιρός αδιάλειπτης προσευχής και καιρός χαλαρώσεως και αναπαύσεως. Γνωρίζει ότι δεν πρέπει να μπει κάποιος πρόωρα σε ανώτερες πνευματικές περιοχές.
Το συγγραφικό έργο του Οσίου Νείλου είναι πολύ πλούσιο. Τα κυριότερα έργα του είναι ασκητικά και αφορούν τον ασκητικό βίο και την ερημική ζωή. Ο Όσιος Νείλος κοιμήθηκε με ειρήνη την Κυριακή των Μυροφόρων του 1508.

Μετά την κοίμηση του οσίου Νείλου του Θαυματουργού ήλθε στη Λευκή Λίμνη στη μονή του Κυρίλλου ο ευσεβής Τσάρος και Μέγας Ηγεμόνας Ιβάν Βασίλιεβιτς (δηλαδή ο Ιβάν Δ΄ ο τρομερός) και έκανε στο μοναστήρι  Παράκληση. Και είδε τον ερημικό τόπο, ο οποίος προκαλεί σε όλους μελαγχολία και λύπη. Πήγε στη σκήτη του Νείλου του Θαυματουργού και έψαλε Παράκληση για ψυχική ωφέλεια, και δόξασε το Θεό και θαύμασε το βίο του Θαυματουργού. Διέταξε να κτιστεί πέτρινος ναός. Εκείνο τον καιρό φανερώθηκε σε αυτόν ο Νείλος ο Θαυματουργός και διέταξε να μην κτίσει πέτρινη  εκκλησία, και να μην γίνει οποιαδήποτε διακόσμηση ούτε στις εκκλησίες, ούτε στα κελιά, εκτός από τα  αναγκαία, επειδή προείδε ο Όσιος, ότι έμελλε να συμβεί αρπαγή από κλέφτες. Και έτσι έγινε. Μετά τη φανέρωση αυτή ο ευσεβής Τσάρος Ιβάν Βασίλιεβιτς έδωσε στη σκήτη ιδιόχειρο χαριστήριο έγγραφο, με το οποίο παραχωρούσε μία ρόγα σιταριού και μία δωρεά χρημάτων για τη διατροφή των αδελφών. Και το έγγραφο αυτό βρίσκεται μέχρι σήμερα στο σκευοφυλάκιο.
Θαύμα του οσίου Πατρός ημών Νείλου του Θαυματουργού για την εικόνα του, πώς άρχισε να ιστορείται μετά τη φανέρωσή του.
Κάποιος αιχμάλωτος από τη Μόσχα, ο οποίος πολλά χρόνια ήταν  στην τουρκική γη, προσευχόταν πολύ στο Θεό και παρακαλούσε τους Θεράποντές του, για να τον ελευθερώσει ο Θεός από την αιχμαλωσία.  Λυπόταν για το σπίτι  του, τη γυναίκα και τα παιδιά του, επειδή ήταν πολύ πλούσιος, και στενοχωριόταν με μεγάλη θλίψη.  Φανερώθηκε σ’ αυτόν τη νύκτα ο Νείλος ο Θαυματουργός και του ζήτησε να υποσχεθεί ότι θα φτιάξει την εικόνα του, και του είπε· «θα είσαι στο σπίτι σου απελευθερωμένος από την αιχμαλωσία».  Αναπήδησε ο άνθρωπος εκείνος από ένα λεπτό ύπνο και θέλησε να τον προσκυνήσει και να τον ρωτήσει για το τί πρέπει να κάνει, αλλ’ ο Όσιος μεταβλήθηκε σε δυνατό  φως. Ο άνθρωπος αυτός χάρηκε πολύ  και σκεπτόταν: «Ποιός είναι ο όσιος Νείλος, δεν γνωρίζω, και δεν άκουσα πού βρίσκεται». Μετά τη σκέψη αυτή άρχισε να προσεύχεται και να επικαλείται τη βοήθεια του Νείλου του Θαυματουργού και υποσχέθηκε ότι θα εκτελέσει την εντολή του. «Δεν γνωρίζω ποιά εικόνα να φτιάξω και σε ποιά περιοχή να τη στείλω». Και έκλαψε πικρά από το  βάθος της καρδιάς του, πως θα μπορούσε να ελευθερωθεί από τη αιχμαλωσία των ειδωλολατρών. Την άλλη νύκτα φάνηκε σ’ αυτόν πάλι ο Όσιος και είπε «Στη περιοχή της Λευκής Λίμνης. Είμαι ο Νείλος του Σόρα, από το μοναστήρι του Κυρίλλου 12 βέρστια». Αναπήδησε γρήγορα από το κρεβάτι και θέλησε  να δει τον Όσιο με τα μάτια του,  να τον προσκυνήσει και να τον ρωτήσει λεπτομερώς. Έγινε πάλι φως μεγάλο και πολλή  ευωδιά , όπως και την πρώτη φορά. Άρχισε τότε ο άνθρωπος αυτός να φωνάζει  με δυνατή φωνή και να λέει : «Κύριε ο Θεός μου, αληθώς μου έστειλες σε βοήθεια τον Όσιό Σου!».  Έκλαψε και  όλη τη νύκτα παρέμεινε άγρυπνος και εβόησε λέγοντας «Κατά ποιά ομοίωση να γράψω την εικόνα; Γιατί δεν είδα το πρόσωπό σου αισθητά».  Έπειτα του φανερώθηκε για τρίτη φορά ο Όσιος και του πρόσφερε ένα σχέδιο της εικόνας σε φύλλο χαρτιού και το άφησε  στο προσκέφαλό του και του είπε «Άνθρωπε του Θεού, λάβε τούτο το φύλλο και πήγαινε στη ρωσική γη!». Αυτός σηκώθηκε αμέσως  και βρήκε  στο προσκέφαλό του το φύλλο με το σχεδιάγραμμα και η καρδία του χάρηκε χαρά ανεκλάλητη και ευχαρίστησε , το Θεό για το μεγάλο θαύμα, πώς ο Θεός δοξάζει τον Θεράποντά Του. Και άρχισε να σκέφτεται πώς θα ήταν δυνατό να αναχωρήσει, ελπίζοντας στο Θεό και στον Θεράποντά του Νείλο τον Θαυματουργό.  Όμως δεν γνώριζε  πώς να διασχίσει τη στέπα.  Άρχισε να προσεύχεται στο Θεό και  στον Θεράποντά του με δάκρυα και στεναγμούς με όλη τη καρδιά του, πώς να γνωρίσει το δρόμο και να διαφυλαχθεί από την τιμωρία των απίστων.  Εκείνη την ώρα άκουσε μία φωνή «Άνθρωπε, πήγαινε  τη νύκτα στη στέπα και θα είναι μπροστά  σου αστέρι φωτεινό·  πορεύου οπίσω του και θα διαφυλαχθείς από τους άθεους Αγαρηνούς!». Άκουσε εκείνος ο φιλόθεος άνθρωπος τη φωνή αυτή, ενισχύθηκε και πείσθηκε. Έφυγε τη νύκτα στη στέπα και του φάνηκε ένα φωτεινό αστέρι, το οποίο πορευόταν  μπροστά του. Αυτός ακολούθησε πίσω και αδιαλείπτως παρακαλούσε  το Θεό και τον άγιό Του Νείλο τον Θαυματουργό. Με δύναμη και παρρησία πορευόταν διά μέσου της άγνωστης στέπας, έχοντας  λίγη τροφή για την ανάγκη.  Έγινε ημέρα και  οι άθεοι Αγαρηνοί έφιπποι  κατέφθασαν με τους σκύλους  τους στη στέπα. Είδε εκείνος ο άνθρωπος  την καταδίωξη των αθλίων βαρβάρων  που με γυμνά ξίφη έτρεχαν πίσω του θέλοντας να τον κατακόψουν. Αυτός δε από το φόβο και τον τρόμο του έπεσε κάτω στη γη και έκλαψε πικρά και μετανόησε ενώπιον του Θεού για τις αμαρτίες του και συγχωρήθηκε με όλους τους ορθοδόξους Χριστιανούς, απελπισμένος για τη ζωή του. Είδε ο Κύριος τον μετανοήσαντα και τον σκέπασε με την αόρατη δύναμή Του, και υπερπήδησαν αυτόν οι ίπποι και οι σκύλοι τους και καθόλου δεν τον έβλαψαν.  Φώναξαν εκείνοι οι άθλιοι μεταξύ τους  λέγοντας· «Πώς τον είδαμε, δεν γνωρίζουμε. Πού κρύφτηκε από εμάς;».  Τον αναζήτησαν και δεν τον βρήκαν και επέστρεψαν πίσω. Όταν δε ο άνδρας εκείνος είδε ότι επέστρεψαν, σηκώθηκε από τη γη, κοίταξε γύρω του και δεν είδε κανένα. Ευχαρίστησε το  Θεό και τον άγιό  Του Νείλο τον θαυματουργό, χάρηκε και λούσθηκε με πολλά δάκρια για τη λύτρωσή του από τον άδικο θάνατο. Ημέρα και νύχτα, περπατούσε και δεν έδωσε ανάπαυση στον εαυτό του περνώντας  τη στέπα, και έφθασε σε κάποιο ποταμό. Ο δε ποταμός αυτός ήταν πολύ  βαθύς και ορμητικός αλλ’ όχι παρά πολύ πλατύς. Πέρασμα δεν υπήρχε σε κανένα σημείο του μέχρι τη θάλασσα. Εκείνοι οι άθεοι βάρβαροι γνώριζαν εκείνον τον ποταμό και  ότι κανείς δεν μπορούσε να ξεφύγει, και ακολούθησαν τα ίχνη του μέχρι το ποτάμι. Δεν υπήρχε τόπος εκεί να κρυφτεί, και εκείνοι όρμισαν γρήγορα  και έβγαλαν  τα ξίφη τους για να τον κατακόψουν. Αυτός είδε ότι ήδη έπεσε στα χέρια τους, αλλά δεν ήθελε να παραδοθεί για να τον βασανίσουν και να τον σκοτώσουν. Έκανε  το σημείο του σταυρού και έπεσε  στον ποταμό. Το νερό  τον μετέφερε γρήγορα σαν πουλί. Αυτός δε πάνω στο νερό έπλεε με το ρεύμα του πόταμου σαν να βρίσκεται πάνω σε σανίδα. Εκείνοι οι κακοί άνθρωποι άρχισαν από τη όχθη να τοξεύουν επάνω του, αλλά με κανένα τρόπο και με κανένα μέσο δεν μπορούσαν να τον βλάψουν και έτσι σώθηκε με τη Χάρη του  Θεού και τις πρεσβείες του Νείλου του Θαυματουργού. Οι άθεοι Αγαρηνοί τον αναζήτησαν μακρύτερα, κοντά στον ποταμό, και νόμισαν ότι πνίγηκε και γύρισαν στον τόπο τους. Εκείνον δε τον άνθρωπο έφερε το ρεύμα  του ποταμού για πολλή ώρα, και τον μετέφερε στην άλλη όχθη. Βλέποντας δε ότι βρέθηκε κοντά  στην όχθη κρατήθηκε και βγήκε στη ξηρά ευχαριστώντας  το Θεό και τον άγιό Του Νείλο τον Θαυματουργό. Χωρίς φόβο ημέρα και νύκτα περπατούσε  και τρεφόταν από βότανα της στέπας.  Έφθασε μέχρι των πόλεων της Ρωσίας και διηγήθηκε σε όλους όσα του συνέβησαν. Ήλθε στη Μόσχα σώος και αβλαβής, αν και είχε υποφέρει πολλά παθήματα και θλίψεις και ανάγκες.  Έφθασε στο σπίτι του, όμως δεν μπήκε μέσα. Πήγε γρήγορα στον αγιογράφο και του έδωσε το φύλλο με το σχέδιο του Νείλου του Θαυματουργού και παρήγγειλε την εικόνα του όπως ήταν σχεδιασμένη πάνω στο φύλλο  και έπειτα μπήκε στο σπίτι του με ψυχική χαρά και αγαλλίαση.  Κάλεσε ιερή σύναξη και έκανε Παρακλητικό Κανόνα και διέταξε να παρατεθεί μεγάλη τράπεζα· συγκέντρωσε πολλούς πτωχούς και όλους τους φιλοξένησε με φαγητό και ελεημοσύνη. Ήταν χαρά μεγάλη στο σπίτι του. Διηγήθηκε  σε όλους όσα του συνέβησαν· πώς γλύτωσε από την αιχμαλωσία και όσοι άκουσαν αυτά έλεγαν το «Κύριε ελέησον» και πολύ θαύμασαν γι’ αυτό το θαύμα. Ο δε αγιογράφος έκανε την εικόνα του οσίου Νείλου του Θαυματουργού και τη έφερε σ’ αυτόν τον φιλόθεο. Αυτός δε με πολύ ζήλο και φόβο πήρε την εικόνα του αγίου Νείλου και τη περιέλουσε με δάκρυα  χαράς επειδή ο Θεός τον αξίωσε να δει την εικόνα του αγίου του, Νείλου του Θαυματουργού. Ο άνθρωπος εκείνος χάρισε στον αγιογράφο πολλά δώρα. Μετά από αυτά τέλεσε μεγάλη πανήγυρη και εόρτασε τη εορτή του Νείλου του Θαυματουργού και έψαλε Παρακλητικό Κανόνα. Τη δε εικόνα συνόδευσε στη σκήτη του Νείλου και την έστειλε με τους δούλους, με πολλά  αφιερώματα για τις ανάγκες της εκκλησίας. Τη μετέφερε  και την κατέθεσε στον τάφο του οσίου Νείλου του Θαυματουργού, όπου μέχρι σήμερα βρίσκεται η εικόνα αυτή πάνω στη σωρό του και δίνει ίαση στους με πίστη προσερχόμενους. Από την αγία εικόνα αυτή γίνονται και μέχρι τώρα πολλά θαύματα. Και εμείς οι αμαρτωλοί μοναχοί του ερημητηρίου αυτού είδαμε πολλά θαύματα και δοξάζουμε την Αγία Τριάδα, Πατέρα και Υιό και Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
(Αρχιμ. Βασιλείου Grolimund, Ηγουμένου της Ι. Σκήτης Αγ. Σπυρίδωνος, Geilnau (Γερμανία).  «Του εν Οσίοις Πατρός ημών Νείλου Σόρσκυ»- Άπαντα τα σωζόμενα Ασκητικά, εκδ, Ορθ. Κυψέλη.)

Ποιός είναι ο διάβολος και πως ενεργεί;

ο

Η Αγία Γραφή μας λέει ότι ο διάβολος είναι «ο πεσών Εωσφόρος». γι’ αυτόν μας πληροφορεί ο Κύριος: «είδον τον σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα» (Λουκ. 10,1.8. ). Είναι ο άρχοντας, ο αρχηγός τουαγγελικού τάγματος των εκπεσόντων από τον ουρανό, όταν θέλησαν νααποστατήσουν από το θείο θέλημα. Τότε αυτόματα συντρίφτηκαν καιξέπεσαν από την αξία και τη θέση τους. Έχασαν συγχρόνως και την έκπαγλη και φωτεινή ωραιότητα της μορφής τους. Έγιναν φρικιαστικά τέρατα των οποίων και μόνο η μνήμη είναι μισητή. Δεν υπάρχει στηδιαβολική του υπόσταση τίποτα το καλό, το αγαθό, το δίκαιο, το ευθές, το
λογικό, το αληθινό.

Ο διάβολος, ο άλλοτε φορέας του φωτός της δικαιοσύνης, της αγάπης και του αγιασμού, μεταβλήθηκε απότομα – με την ανταρσία κατά του Θεού – σε απόλυτο οργανο του σκότους, του μίσους, του ψεύδους, του ολοκληρωτικού κακού και όσων συντελούν στον όλεθρο της φθοράς και του θανάτου. έγινε και θα παραμείνει πάντοτε σκότος και ψεύδος και απώλεια – με ένα επί πλέον σκοπό – την αντίσταση σε οτιδήποτε είναι του Θεού και σε όσα ο Θεός προνοεί και ιδιαίτερα τον ανθρωπο. Έγινε – και ς – κληρονόμος του θανάτου και κάτοικος του Άδη, με κύριο του σκοπό να αποπλανά και να παρασύρει προς το μέρος του όσους μπορέσει.
Κεντρικό στόχο του έχει τον άνθρωπο, που βαδίζει να ενωθεί με το Θεό. Ο διάβολος δεν ενέχεται να τον βλέπει να ανεβαίνει ψηλότερα από την πρώτη αξία, που είχε πριν την έκπτωσή του, γι αυτό και ρίχνει εναντίον τα πιο λυσσαλέα βέλη του. Έγινε και έμεινε κατά πρόθεσηανθρωποκτόνος.
Ως ψέμα και δόλος και κακία δεν παρουσιάζεται φανερά. Μόνο με υποβολές ερεθίζει το νου και τις αισθήσεις με δόλια προσχήματα, για να αποπλανήσει τη σκέψη και τη θέληση, να παρασύρει σε συγκατάθεση τη γνώμη και έτσι να υποσκελίσει το θύμα πάντοτε με δόλο, υποκρισία καιαπάτη. Ο άνθρωπος κινείται και ενεργεί περισσότερο με τις αισθήσεις και τα συναισθήματα. Ο εχθρός το γνωρίζει αυτό. Γι αυτό ερεθίζει τις αισθήσεις με προφάσεις ευλογοφανείς και έτσι κλέβει ευκολότερα τη συγκατάθεση. Προβάλλει, βλέπετε, τη βιολογική αναγκαιότητα. Αυτόγίνεται και σο σωματικό και ψυχικό κόσμο. Αν ο άνθρωπος είναι ελεύθερος από πάθη και κακές συνήθειες, εύκολα απαλλάσσεται από τη διαβολική επιβουλή και πάλη. Αν όμως είναι αιχμάλωτος πονηρών έξεων, η μάχη είναι σκληρή και αγωνιώδης.

Πάντως η αντίσταση με βάση τον προορισμό μας και τις θείες εντολέςγίνεται κατορθωτή με τη συμμαχία της χάριτος που συνυπάρχει με μας. Δεν έχει εξουσία ο διάβολος απ’ ευθείας ή αισθητά να πειράξει τον άνθρωπο. Μόνο με τη φαντασία, με εικόνες, που προβάλλει στην οθόνη της διάνοιας, και με έννοιες μέσω του νου, προκαλεί. Τότε ο άνθρωπος μόνος του αποφασίζει να αποδεχθεί την πρόκληση (προσβολή) ή να την απορρίψει.Αυτός είναι ο κύριος τρόπος επαφής του πονηρού με τον άνθρωπο.
Η συνέχεια πλέον εξαρτάται από τη θέληση του ανθρώπου. Ή να υποκύψει ή να αντισταθεί. Ο αμεσότερος τρόπος της δικής μας άμυνας και αντιστάσεως είναι η
θεία επίκληση (προσευχή) και η ενθύμηση του σκοπού και προορισμού μας. Το παράδειγμα του Κυρίου μας, όταν ήταν στην έρημο, μας χάραξη στον πρακτικό τρόπο της πάλης με τον εχθρό, καθώς και όσα συντελούν σ’αυτόν.
Ο διάβολος δεν έχει προορατική ικανότητα, ούτε γνωρίζει τί σκέπτεται ο άνθρωπος. Συμπεραίνει από τις κινήσεις των συναισθημάτων και ερεθίζει ανάλογα τα μέλη και τις αισθήσεις με εμπαθή νήματα. Όταν βλέπει να κλίνει η διάθεση μετά την εικόνα είτε του πράγματος είτε του νοήματος, που προσέβαλε τη φαντασία, καταλαβαίνει ότι σ’ αυτό έχει ο άνθρωπος την επιθυμία και την πρόθεσή του και φέρνει τα κατάλληλα αίτια για να υποτάξει το θύμα του. Στη φύση του ο διάβολος είναι όμοιο μ ε τη φύση του νου. Είναι ταχύτατος, ακούραστος, ανύστακτος και αδίστακτος, αμετάβλητος στην πονηρία και κακία. Μεταβάλλεται και μετασχηματίζεται αμέσως σεδιάφορα σχήματα και μορφές, αν αυτό βοηθά τον πονηρό του σκοπό. μετακινείται πάντοτε ταχύτατα, σε κάθε χώρο, και μετέρχεται κάθετρόπο, με κύριος σκοπό της παρεμπόδιση του θείου θελήματος.

ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ.
Αποσπάσματα από το βιβλίο “Συζητήσεις στον Άθωνα” του Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού.

Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος

 

 

Αυτός είναι η Βασιλεία των Ουρανών, Αυτός είναι η αιώνια ζωή. Ο καθηγητής Γεώργ. Μαντζαρίδης μας διευκρινίζει και μας λέει πως ο Ιησούς Χριστός, ο Θεός, είναι «ο τόπος» των σωζόμενων. Και η αιώνια ζωή είναι ενυπόστατη, διότι ο ίδιος ο Χριστός προσλαμβάνει τον άνθρωπο στην ένθεη ζωή:
«Η αιώνια ζωή δεν είναι αφηρημένη, αλλά ενυπόστατη. Αιώνια ζωή είναι ο ίδιος ο Χριστός (Α’ Ιωάν. 5, 20), που ως Πρωτότοκος των νεκρών, προσλαμβάνει τον άνθρωπο στη ζωή Του και τον καταξιώνει ως δημιούργημα “κατ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού”, “Ο Θεός”, παρατηρεί ο άγιος Μά­ξιμος ο Ομολογητής, “θα είναι ο τόπος των σωζόμενων”. Στον τόπο αυτό συνέχεται η αιώνια ζωή των ανθρώπων».
Και το πρώτο και υπέρτατο αγαθό του Παραδείσου είναι κυρίως η μετοχή, η ένωση, η κοινωνία και η μέθεξη, όχι στην ουσία του Θεού, αλλά στο φως και τη δόξα του Θεού, πράγμα που θεωρείται από τους Πατέρες, Βασιλεία του Θεού και παραδεκτή και αιώνια ζωή.
Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος μάς αναφέρει ότι Παράδεισος είναι η αγάπη του Θεού. Και μέσα σ’ αυτή την αγάπη βρίσκεται η τρυφή και κάθε είδους μακαρισμός. Αλλά αναφερόμενος και στην Κόλαση δίνει σχεδόν τον ίδιο ορισμό, με τη διαφορά, όπως μας λέει, ότι «Κόλαση είναι η μάστιγα της αγάπης». Διότι, όπως πάλι ο ίδιος μας εξηγεί, η λύπη που φέρνει στην καρδιά η αμαρτία. είναι «οξυτέρα», πιό οδυνηρή, από κάθε κόλαση.

Γι’ αυτό παρατηρεί ο θείος Χρυσόστομος.«Είναι καλύτερα να υπομείνει κανείς να κατακεραυνωθεί από μύριους κεραυνούς, παρά να δει το Πρόσωπο εκείνο του Θεού, το ήμερο, να μας αποστρέφεται και τον γαλήνιο εκείνον οφθαλμό, να μην ανέχεται να μάς βλέπει».
Είπαμε ήδη ότι «η αθάνατη ζωή είναι μετοχή και κοινωνία, μια φιλική συντροφιά μεταξύ Θεού και λογικών πλασμάτων. Είναι φιλία η παραδείσια ζωή, ενώ η Κόλαση αφιλία και ακοινωνησία, τόσο σε σχέση με το Θεό, όσο σε σχέση και με τους άλλους». Η σχέση μας λοιπόν με τον άγιο Θεό θα είναι προσωπική και θα έχουμε τη δυνατότητα του διαλόγου μαζί Του.
Έχει όμως τη δυνατότητα ο άνθρωπος να περιλάβει τη μεγαλειότητα της θείας Βασιλείας;
Ο άγιος Γρήγορος ο Παλαμάς στην ομιλία του «Περί Δευτέρας Παρουσίας», λέει ότι η προαιώνιος βουλή του Θεού είναι η μετοχή όλης της κτίσεως στη Βασιλεία και τη δόξα του Τριαδικού Θεού. Ο άνθρωπος θεώνεται εισερχόμενος σ’ αυτή τη δόξα, ενώ η υπόλοιπη κτίση αγιάζεται. Λέει λοιπόν ο άγιος Γρηγόριος: «Ο κόσμος δημιουργήθηκε για να μπορέσει ο άνθρωπος να χωρέσει το άκτιστο φως της θείας Χάριτος».
Γι’ αυτό το σκοπό λοιπόν, για να μπορέσει ο άνθρωπος να χωρέσει μέσα του το άκτιστο φως της θείας Χάριτος, «τα πάντα εγένοντο». Και η σάρκωση του Θεού Λόγου και η Θεανδρική πολιτεία και τα σωτήρια πάθη και όλα τα μυστήρια πάνσοφα και προνοητικά έχουν σχεδιασθεί από τη Χάρη του Θεού από καταβολής κόσμου.
Δεν ανταποκρίνονται όμως όλοι οι άνθρωποι το ίδιο και γι’ αυτό δεν μετέχουν όλοι στην άκτιστη Χάρη του Θεού. Γι’ αυτό γίνεται λόγος και για κρίση μέσα στην ιστορία, και δεν πρόκειται βέβαια για κρίση, αλλά για τοποθέτηση του ανθρώπου ανάλογα με τα βιώματα που ζει και τη μετοχή του στη Χάρη του Θεού.
Ο ίδιος ο Θεός γίνεται Παράδεισος για τους Αγίους και ο ίδιος πάλι γίνεται Κόλαση για τους μη μετανοημένους αμαρτωλούς. «Είναι άτοπο», λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, «να σκέπτεται κανείς ότι οι αμαρτωλοί στη γέεννα στερούνται την αγάπη του Θεού… Η αγάπη του Θεού ενεργεί με τη δύναμή της με διπλό τρόπο: Τους μεν αμαρτωλούς κολάζει, όπως συμβαίνει και στην εδώ ζωή από τον φίλο προς τον φίλο, αυτούς όμως που έχουν τηρήσει όλα όσα τους έχει παραγγείλει ο Θεός, τους ευφραίνει. Και αυτή είναι κατά τη γνώμη μου η Κόλαση, η μεταμέλεια, η αναγνώριση δηλαδή των αμαρτιών μας και ο θρήνος γι’ αυτές».
Ο Θεός δεν ενεργεί για τους σωζόμενους με αγάπη, και για τους κολαζόμενους με μίσος και εκδίκηση. Μία είναι η ενέργεια του Θεού, αγάπη και φως. Η φωτιστική αυτή και θεωτική άκτιστη ενέργεια του Θεού είναι μία και απλή. Αλλά μερίζεται κατά την αξία των μετεχόντων. Όλοι θα φτάσουν στην επίγνωση της αλήθειας, αλλά δεν θα μετέχουν όλοι ομοιοτρόπως. Οι μεν θα φωτίζονται και θα δοξάζονται από τη θέα του ακτίστου φωτός, οι δε θα κολάζονται και θα βασανίζονται από τη θέα του ακτίστου πυρός. Και αυτό, φυσικά, συνδέεται με τη φύση και την κατάσταση του ανθρώπου και όχι με τη φύση και ενέργεια του Θεού.
Ο Θεοφύλακτος Βουλγαρίας ερμηνεύει αυτό το σημείο με ορθόδοξα κριτήρια και λέει τα εξής: «Καθώς ο ήλιος το μεν κερί απαλύνει, τον δε πηλό σκληρύνει, όχι καθ’ εαυτόν, αλλά για την διαφορετική ύλη του κεριού και του πηλού, έτσι και ο Θεός την πήλινη καρδιά του Φαραώ λέγεται πως σκληρύνει»,
Δεν θα υπάρχουν λοιπόν δύο διαφορετικοί χώροι, ο  Παράδεισος για τους Αγίους, όπου θα είναι ταρών ο Θεός, και η Κόλαση, όπου ο Θεός θα είναι απών και θα κυριαρχεί ο διάβολος. Δεν ομιλεί η ορθόδοξη θεολογία για απουσία του Θεού από την Κόλαση. Αυτά είναι αποκυήματα της Δυτικής θεολογίας. Άλλωστε, όπως ήδη τονίσαμε και σε άλλες ενότητες, ο Παράδεισος και η Κόλαση υπερβαίνουν την αίσθηση και τη λογική μας, δεν είναι κάτι το κτιστό, είναι νοητοί τόποι, άκτιστοί. Αν υπήρχαν δύο χωριστοί χώροι και στον ένα κυριαρχούσε ο Θεός, ενώ στον άλλο ο διάβολος, τότε ο διάβολος θα είχε κατορθώσει αυτό το οποίο από την αρχή ήθελε. Να έχει ένα χώρο πνευματικό που να τον κυβερνά και να τον εξουσιάζει. Αυτό όμως δεν του το επέτρεψε ο Θεός να το κάνει. Και ο Χριστός, με την κάθοδό Του στον Άδη, αυτό ήθελε να αποτρέψει. Διότι ο Σατανάς, «προ της εις Άδου καθόδου του Χριστού, ήτο ο μόνος ο έχων το κράτος του θανάτου», μάς λέει ο π. Ιωάννης ο Ρωμανίδης, και «ο μόνος τρόπος συντριβής της ισχύος του διαβόλου, ήτο η ανάστασις των νεκρών διά της καταπατήσεως του θανάτου», πράγμα το οποίο μάς δώρισε ο Κύριος Ιησούς Χριστός.
Μ’ αυτή την έννοια λέει και ο Ψαλμωδός το «κατακυ­ρίευε εν μέσω των έχθρων σου» (Ψαλμ. 109, 2). Ο 109ος. ψαλμός θεωρείται ψαλμός προφητικός και μεσσιακός, αναφέρεται δε στη Βασιλεία και αδιάδοχη ιεροσύνη του Κυρίου. Η ερμηνεία δε του χωρίου αυτού μάς υπογραμμίζει ότι ασφαλώς δεν θα υπάρχουν στην αιωνιότητα δύο χωριστοί χώροι, ο Παράδεισος και η Κόλαση, ούτε κάποια διαρχία, αλλά ο Χριστός θα είναι Θεός επουρανίων, επιγείων και κα­ταχθονίων. Ούτε θα υπάρχει κάτι που θα το εξουσιάζει ο διάβολος και δεν θα βρίσκεται κάτω από τη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

(«Θάνατος, Ανάσταση και Αιώνια ζωή», εκδ. Ετοιμασία. Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου. Καρέας)

Απόφαση Αγίου Όρους κατά της κάρτας του πολίτη

ΚΑΡΥΑΙ ΤΗ 22.4/5.5.2011
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ
ΙΕΡΑΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ
ΚΑΙ ΤΗΣ «ΚΑΡΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ»
Εξ αφορμής της προσφάτου καταθέσεως στην Βουλή των Ελλήνων του νομοσχεδίου «Για την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση» και την απορρέουσα εκ τούτου μελ­λον­τική έκδοσι της «Κάρτας του Πολίτη», η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους επιθυμεί να επισημάνη τα ακόλουθα:
Η «Κάρτα του Πολίτη» ταυτοποιεί την προσωπικότητα του πολίτη και τον μετατρέπει σε ένα αριθμό του συστήματος της ηλεκτρο­νικής διακυβερνήσεως.
Όλοι οι πολίτες εντάσσονται πλέον σε ένα ηλεκτρονικό σύστημα, το οποίο ελέγχει και επεξερ­γάζεται τα στοιχεία της προσωπικής τους ζωής (οικονομική δραστηριότης, θέματα υγείας, εργασίας, κοινωνικής συμπεριφοράς κ.λπ.), καταργώντας ουσιαστικά τις προσωπικές τους ελευθερίες.
Επειδή το σύστημα αυτό έχει την δυνατότητα να μετεξελίσσεται εύκολα θεωρούμε ότι είναι ορατός ο κίνδυνος για τους Χριστιανούς να παραβιάζεται η ελευθερία της θρησκευτικής τους συνειδήσεως, στερώντας τους την δυνατότητα να ομολογούν ελεύθερα την πίστι τους και να κηρύσσουν το Ευαγγέλιο του Χριστού.
Επειδή μάλιστα η εξουσία χρήσεως του συστήματος αυτού παραδίδεται σε φορείς ακαθόριστους ως προς τον δη­μόσιο η ιδιωτικό τους χαρακτήρα και τους δίδεται η ευχέρεια να προσθαφαιρούν στην Κάρτα δεδομένα, υπάρχει το ενδεχόμενο ακόμη και της ανεπίγνωστης εκ μέρους των πιστών χρήσεως αντιχριστιανικών συμβόλων.
Για όλους τους παραπάνω λόγους η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους εκφράζει την έντονη ανησυχία της και υποβάλλει θερμή παράκλησι προς την Ελληνική Κυβέρνησι να μη προχωρήση στην έκδοσι της ηλεκτρονικής «Κάρτας του Πολίτη», συνιστά δε στους χριστιανούς να χρησιμοποιούν τα συμβατικά μέσα ταυτοποιήσεώς τους.
Η υποχρεωτική επιβολή τοιούτου είδους Κάρτας μας ευρίσκει αντιθέτους.
Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν λησμονούμε ότι «μείζων ο εν ημίν η ο εν τω κόσμω», και ότι ο Χριστός «νενίκηκε τον κόσμον»• τούτο όμως δεν συνεπάγεται και την συμφωνία μας σε υποχρεωτικές και ανελεύθερες πρακτικές.
Ευχόμεθα ολοψύχως η Κυρία Θεοτόκος, η Προστάτις και Έφορος του Αγίου Όρους, να δίδη στον ευλαβή λαό της πατρίδος μας την δύναμι να ανταπεξέρχεται σε όλες τις δυσκολίες του βίου, μάλιστα μέσα στη δυσχερή αυτή συγκυρία που διερχόμεθα.
Άπαντες οι εν τη κοινή Συνάξει Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι των είκοσιν Ιερών Μονών του Αγίου Όρους Άθω.

Πηγή: http://www.freemonks.gr/

Συζήτησαν για να αποφασίσουν ότι…θα συζητήσουν!

των Νίκου Παπαχρήστου και Αντώνη Τριανταφύλλου – Φώτο: Χρήστος Μπόνης
Η αποδέσμευση και αξιοποίηση της εναπομείνασας Εκκλησιαστικής περιουσίας, το ζήτημα των χρηματικών διαθεσίμων των εκκλησιαστικών ΝΠΔΔ, το ευαίσθητο ζήτημα της «εικαζόμενης συναίνεσης» για τη δωρεά οργάνων, οι προσλήψεις και αποσπάσεις κληρικών, το ζήτημα της Κάρτας του Πολίτη, η αναβάθμιση της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης, η αποτροπή υποβάθμισης του μαθήματος των θρησκευτικών καθώς και η αποτελεσματικότερη συνεργασία Εκκλησίας-Πολιτείας προς όφελος της Κοινωνίας, βρέθηκαν στο επίκεντρο της σχεδόν δίωρης συνάντησης που είχαν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος και ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου το μεσημέρι της Παρασκευής στο Μέγαρο Μαξίμου.
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, στην οποία συμμετείχαν επίσης οι υπουργοί Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος, ο υφυπουργός Υγείας Χρήστος Αηδόνης, ο υφυπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δόλλης καθώς και οι Μητροπολίτες Σάμου Ευσέβιος, Ελασσώνος Βασίλειος, Νέας Σμύρνης Συμεών και ο Αρχιγραμματέας Αρχιμ.π.Μάρκος Βασιλάκης, αποφασίστηκε να συνεχιστεί ο διάλογος πάνω σε συγκεκριμένη ατζέντα.
Για τον σκοπό αυτό, όπως είπε η υπουργός Παιδείας σε συζήτησή της με δημοσιογράφους, θα υπάρξει μια νέα θεσμική σχέση στο διάλογο Κυβέρνησης-Εκκλησίας με την σύσταση μεικτής Επιτροπής στην οποία από Κυβερνητικής πλευράς θα προΐσταται η υπουργός Παιδείας και θα συμμετέχουν εκπρόσωποι των συναρμόδιων υπουργείων όπως Εσωτερικών, Οικονομικών, Εξωτερικών, Πολιτισμού, Περιβάλλοντος και Υγείας.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος παρέδωσε αναλυτικό υπόμνημα με τις θέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος για όλα τα παραπάνω ζητήματα.
Σε ό,τι αφορά την δεσμευμένη ακίνητη εκκλησιαστική περιουσία ο Αρχιεπίσκοπος φέρεται να ζήτησε για άλλη μια φορά τον σεβασμό του Κράτους προς τις αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις που διατάζουν την αποδέσμευση των μέχρι σήμερα ρυμοτομικώς δεσμευμένων ακινήτων της Εκκλησίας. Εκκλησιαστικές πηγές αναφέρουν ότι ο κ.Ιερώνυμος, όπως και στο πρόσφατο παρελθόν, πρότεινε την αξιοποίηση αυτών των ακινήτων προς όφελος του λαού, στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης και με σαφή χρονικό ορίζοντα συνεργασίας με την Πολιτεία.
Μεγάλο «αγκάθι» στη σημερινή συνάντησή του Αρχιεπισκόπου και της αντιπροσωπείας της ΔΙΣ με τον Πρωθυπουργό φαίνεται να ήταν το ζήτημα των χρηματικών διαθεσίμων των εκκλησιαστικών ΝΠΔΔ (Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπόλεων, Ι.Ναών) και της απόφασης της Τράπεζας της Ελλάδος όπως τα διαθέσιμα των ΝΠΔΔ μεταφερθούν σε ειδικό λογαριασμό της. Συγκεκριμένα η ΤτΕ έχει θέσει θέμα εφαρμογής του νόμου 1611 του 1950 που προβλέπει ότι όλα τα ΝΠΔΔ οφείλουν να έχουν κατατεθειμένα τα χρηματικά διαθέσιμά τους στην ΤτΕ, η οποία αποκλειστικά διαχειρίζεται και επενδύει τα εν λόγω ποσά σε κινητές αξίες του ελληνικού Δημοσίου (π.χ. ομόλογα), δηλαδή δανείζει το Δημόσιο.
Η Εκκλησία της Ελλάδος αντιδρά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο αφού θα της αποστερήσει κάθε δυνατότητα στήριξης και περαιτέρω ανάπτυξης του πολυδιάστατου φιλανθρωπικού έργου της.
Η υπουργός Παιδείας, μιλώντας στους δημοσιογράφους, υποστήριξε ότι η ΤτΕ είναι ένας ανεξάρτητος οργανισμός και δεν είναι εύκολη η παρέμβαση ακόμα και από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Ωστόσο άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο αν δεν διευθετηθεί το ζήτημα, να εξεταστεί η δυνατότητα αντιμετώπισης του με νομοθετική ρύθμιση.

Πάντως σημαντικός αριθμός Μητροπολιτών αναμένουν να δουν τι θα κάνει η Κυβέρνηση. Στην περίπτωση που δεν παρέμβει τότε φέρονται αποφασισμένοι να ζητήσουν από τα εκκλησιαστικά ΝΠΔΔ που ελέγχουν, να αποσύρουν από τις τράπεζες τις καταθέσεις τους. Ανάλογη αναμένεται να είναι η στάση Ιερών Μονών και εκκλησιαστικών ιδρυμάτων.

Στο ζήτημα της Κάρτας του Πολίτη η κυβερνητική πλευρά έσπευσε να δώσει διευκρινήσεις. Σύμφωνα με πληροφορίες ο Πρωθυπουργός διαβεβαίωσε τον Αρχιεπίσκοπο και τους Ιεράρχες ότι τον ενδιαφέρει προσωπικά η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενώ κατέστησε σαφές πως δεν τίθεται θέμα ασφάλειας προσωπικών δεδομένων.
Στο θέμα της «εικαζόμενης συναίνεσης» για την δωρεά οργάνων σώματος, ο Αρχιεπίσκοπος, σύμφωνα με πληροφορίες, κατέστησε σαφές πως η Εκκλησία δεν μπορεί να συμφωνήσει στην προωθούμενη ρύθμιση.
Σύμφωνα με πληροφορίες διατυπώθηκαν και οι επιφυλάξεις της Εκκλησίας της Ελλάδος σχετικά με τον όρο «εχθροπάθεια» που χρησιμοποιείται σε πρόσφατο νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για την «καταπολέμηση ορισμένων μορφών ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου» και αναφέρεται στην «καλλιέργεια και εξωτερίκευση αισθημάτων μίσους και αντιπαλότητας».
Υπενθυμίζεται ότι πολλοί Μητροπολίτες θεωρούν ότι μέσω του σχετικού άρθρου του εν λόγω νομοσχεδίου, με τον ασαφή όρο «εχθροπάθεια», επιχειρείται να τεθούν περιορισμοί, μεταξύ άλλων, και στη δυνατότητα της Εκκλησίας να ενημερώνει τον λαό για καταστροφικές λατρείες και επιθετικές θρησκευτικές παραδοχές.
Να σημειωθεί ότι ο Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου και η συνοδεία του έτυχαν θερμής υποδοχής από τον πρωθυπουργό στο κατώφλι του μεγάρου Μαξίμου.
Ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου υποδεχόμενος την αντιπροσωπεία της Ιεράς Συνόδου αναφέρθηκε στην ανάγκη να υπάρξει «συνέργεια και συνεργασία μεταξύ κράτους και Εκκλησίας» προκειμένου «με τον ιδιαίτερο ρόλο που έχει ο κάθε ένας αυτή τη δύσκολη στιγμή που περνά η χώρα να μπορέσουμε να δώσουμε λύσεις, αισιοδοξία και ελπίδα» όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο κ.Παπανδρέου εμφανίστηκε αισιόδοξος για τη δυνατότητα στενής συνεργασίας μεταξύ πολιτείας και Εκκλησίας σημειώνοντας ότι «θα μας επιτρέψει να βάλουμε την Ελλάδα σε διαφορετικό δρόμο».
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος υποστήριξε ότι η Εκκλησία βρίσκεται στο πλευρό της Πολιτείας. «Είμαστε κοντά σας» ανέφερε χαρακτηριστικά, ενώ προϊδέασε τους συνομιλητές του για το εύρος της ατζέντας της συζήτησης λέγοντας ότι «θέλουμε να συζητήσουμε θέματα ευρύτερης σημασίας στις σχέσεις κράτους-Εκκλησίας». Ο κ. Ιερώνυμος συμφώνησε με τη διαπίστωση του πρωθυπουργού για την κρίση στην οποία βρίσκεται η χώρα τείνοντας χείρα βοηθείας προς την πολιτεία. «Η Εκκλησία προσπαθεί να βοηθήσει όσο το δυνατόν περισσότερο» υποστήριξε μεταφέροντας στον πρωθυπουργό την αγωνία των πολιτών. «Ο λαός προσβλέπει με αγωνία, έχει απαιτήσεις. Πρέπει να πάρουμε αποφάσεις που θα ανακουφίσουν τον κόσμο» δήλωσε με νόημα.

Πηγή: http://www.amen.gr/

Θαυματουργικές εκδιώξεις ακρίδων από τον Άγιο Σεραφείμ της Λειβαδιάς

Παλαιά εικόνα του αγίου Σεραφείμ

VatopaidiFriend: Είναι συνηθισμένο θαύμα το να εξαφανίζεται αμέσως με απίστευτο τρόπο μια επιδημία ή μια επιδρομή ακρίδων ή άλλων ζημιογόνων εντόμων ή να λύεται μια ανομβρία με έναν αγιασμό ή μια λιτανεία ή την περιφορά ενός αγίου λειψάνου (π.χ. του αγίου Σεραφείμ του Δομπού, του αγίου Νικάνορα των Γρεβενών, της αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής – βλ. εδώ) ή της Αγίας Ζώνης (βλ. εδώ και εδώ) ή μιας θαυματουργικής εικόνας της Παναγίας. Αυτό έχει συμβεί πάρα πολλές φορές μέχρι και τα πρόσφατά μας χρόνια. Παρακάτω σας παραθέτουμε τρία περιστατικά που σχετίζονται με τον πολύ θαυματουργό άγιο Σεραφείμ που γιορτάζει σήμερα.

Θαυματουργεί στον Πειραιά
Η φήμη του Αγίου είχε διαδοθή παντού. Άλλοτε ο Άγιος, όπως είπαμε, απάλλαξε τους αγρούς της Μονής από τις ακρίδες. Αυτό μαθεύτηκε παντού. Όταν δε κατόπιν έπεσε ακρίδα στα χωράφια των Αθηναίων και έτρωγε τα πάντα, οι Αθηναίοι θυμήθηκαν τον ασκητή του Δομπού. Επήγαν, τον βρήκαν και τον έφεραν επί τόπου. Τον ωδήγησαν στο Μοναστήρι του Αγίου Σπυρίδωνος στον Πειραιά. Έγινε λιτανεία και έψαλλεν Αγιασμό. Όταν δε είπε το «Σώσον, Κύριε τον λαόν Σου» και έρριξε τον Σταυρόν στην θάλασσα, ω! του θαύματος! όλες εκείνες οι ακρίδες σύννεφα ολόκληρα μαζεύτηκαν και έπεσαν στη θάλασσα και πνίγηκαν. Βλέποντας ο Λαός το θαύμα εφώναξε: «Μέγας εί, Κύριε». Το δε νερό της θάλασσας, στο οποίον έπεσεν ο Τίμιος Σταυρός, έγινε γλυκό και πολλοί από τους παρευρεθέντες Χριστιανούς και Τούρκους, που έπιαν, εθεραπεύθηκαν από χρόνια νοσήματα. Τόσον δε ήτο το σμήνος των άκρίδων που πνίγηκαν, ώστε ήταν αδύνατον να κωπηλατήση βάρκα.
Οι Αθηναίοι που είδαν το θαύμα κατεσκεύασαν και εδώρησαν εις τον Άγιο ένα πολύτιμο Σταυρό. Επίσης συνέλεξαν πολλά χρήματα και έστειλαν και οικοδόμους για να αποτελειώση τον Ναό και να τον κοσμίση. Ουδέποτε δε εξέχασαν το θαύμα οι Αθηναίοι. Έκτισαν δε αργότερα εις το Άνω Φάληρο και Ναόν του Αγίου Σεραφείμ, που εώρταζε πανηγυρικά εις τας 6 Μαΐους. Κατ’ εξοχήν δε τον εώρταζε η γεωργική τάξις των Αθηναίων. Εις κάθε τους δε ανάγκην αργότερα έστελναν εις το Μοναστήρι του Δομπού και έφερναν την Κάρα του Αγίου και του ζητούσαν την βοήθειάν Του. Και σήμερα την καλούν για βοήθειά τους μερικοί Αθηναίοι.
Πρέπει δε να σημειωθή ότι και από πολλά άλλα μέρη, όταν πέφτη η ακρίδα, στέλνουν και φέρνουν τα λείψανα του Αγίου, ψάλλουν επί τόπου Αγιασμόν και χάνεται η ακρίδα.
Τούρκος στο Αμαρούσι δέρνει τον Χόντζα
Όχι μόνον οι Χριστιανοί, αλλά και οι Τούρκοι, όταν ήσαν εις την Ελλάδα, έπαιρναν από τον Αγιασμό αυτό των Χριστιανών και ερράντιζαν τα χωράφια των και έσωζαν τα σπαρτά τους. Εις το Αμαρούσι μάλιστα είχε συμβή το εξής: “Ένας Τούρκος είχε μεγάλο κτήμα γεμάτο καρποφόρα δένδρα. Έπεσε ακρίδα πολλή και θα το κατέστρεφε. Ο Τούρκος είχεν ακούσει, ότι οι Χριστιανοί σε τέτοιες περιστάσεις ζητούν την βοήθειαν του Θεού, μέσω των Ιερέων. Εκάλεσε λοιπόν και αυτός τον χότζα του, να ζητήση την βοήθειαν του Μωάμεθ. Ο χότζας προσευχήθηκε στο Μωάμεθ, αλλά τίποτε, καμμία απάντησις. Ο Τούρκος ήταν άπηλπισμένος και έβλεπε να καταστρέφεται τελείως από την ακρίδα το κτήμα του. Ένας Χριστιανός όμως τού είπε: «Να σου φέρω εγώ Χριστιανό ιερέα, που με την προσευχή του θα διώξη την ακρίδα». Την εποχήν εκείνην είχαν φέρει εις το Αμαρούσιον, για την ακρίδα έναν ιερέα από το Μοναστήρι του Άγ. Σεραφείμ με την Αγίαν Κάραν. Αυτόν τον ιερέα επήγε ο Χριστιανός στο κτήμα του Τούρκου. Μόλις έγινε ο Αγιασμός, η ακρίδα σηκώθηκε ψηλά και έγινε άφαντος από το κτήμα. Ο Τούρκος, όταν είδε το θαύμα, ευχαρίστησε τον Χριστιανό ιερέα, τον δε χότζα τον έδειρε αλύπητα. Από τότε δε δεν έπαυσε να διακηρύττει την ευγνωμοσύνην του εις τον Άγιον Σεραφείμ. Τέτοια θαύματα έγιναν πάρα πολλά μετά τον θάνατο του Αγίου Σεραφείμ.
Καθαρίζει το χωριό του
Τον Μάϊον του 1929 έπεσε εις το χωριό Ζέλι από το οποίον κατήγετο ο Άγ. Σεραφείμ, πολλή ακρίδα, που κατέτρωγε όλη τη βλάστησι. Αι κρατικαί υπηρεσίαι ανέλαβον αγώνα δια την έξόντωσί της. Διέθεσαν 1500 δοχεία πετρελαίου και 800 σάκκους με δηλητηριώδη πίτουρα, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Οι κάτοικοι τότε κατέφυγαν στον πατριώτη τους Άγιο, να τους προστατεύη. «Καλούμεν, γράφει ο ιερεύς Κ. Ζελιανάκος, εκ της Μονής την Αγίαν Κάραν. Την επομένην 18ην Μαΐου ψάλλεται έξωθεν του χωρίου Αγιασμός. Και ω του θαύματος! την επομένην όλα τα σμήνη των μυριάδων ακρίδων, από όλα τα σημεία του ορίζοντος, έπαιρναν την άγουσαν προς ξηρόν και άκαρπον βουνόν, χωρίς οφθαλμός ανθρώπου να ίδη τί απέγιναν. Εντός δύο ημερών εκαθάρισεν άπασα η περιφέρειά μας».
Πηγή: + Αρχιμ. Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, Ο Όσιος Σεραφείμ Λεβαδείας, εκδ. Ορθόδοξου Τύπου, Κάνιγγος 10,  Αθήναι 1994 (σελ. 15-16, 27, 28)