ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ ΓΙΑ ΟΣΑ ΕΔΕΙΞΕ Ο ΣΚΑΪ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Πρὸς

Ἐφημερίδα «Ἡ Καθημερινὴ»

Κύριε Διευθυντά,

 Τὴ Μ. Παρασκευὴ καὶ τὸ Μ. Σάββατο ποὺ οἱ Χριστιανοὶ σ’ ὅλον τὸν κόσμο καὶ ἐμεῖς στὴν Ἑλλάδα ἰδιαίτερα, ἐκ παραδόσεως, ζοῦμε πολὺ ἔντονα τὸ κορυφαῖο γιὰ τὴν πίστη μᾶς γεγονὸς τῆς Σταυρώσεως καὶ τῆς Ἀναστάσεως μὲ τὶς ἐκκλησίες νὰ γεμίζουν ἀπὸ πιστούς, ὁ τηλεοπτικὸς σταθμὸς Σκάι προέβαλε μία ξένη σειρὰ ντοκιμαντὲρ μὲ τίτλο «Τὰ μυστικὰ τοῦ Σταυροῦ».

Σ΄ἕνα ἐπεισόδιο τῆς σειρᾶς ποὺ παρακολούθησα τὸ βράδυ τῆς Μ. Παρασκευῆς πληροφορήθηκα ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἀναστήθηκε, ὅτι ἦταν παντρεμένος μὲ τὴ Μαρία τὴ Μαγδαληνὴ καὶ εἶχε καὶ παιδὶ μαζί της ! Ὡς ἐπιστήμονας κάθισα νὰ δῶ καὶ νὰ καταλάβω ἀπὸ ποῦ προκύπτουν τετοια βαρύγδουπα, σοβαρά, ἀνατρεπτικὰ (καὶ προκλητικὰ γιὰ ἑκατομμύρια Χριστιανοὺς) συμπεράσματα. Μὲ κατάπληξη ἕως καταπληξία (σόκ), λοιπόν, ἄκουσα ἕναν Ἑβραῖο ἀρχαιολόγο νὰ ἐξηγεῖ ὅτι ἀπὸ μία ἐπιγραφὴ μὲ τὸ ὄνομα ἑνὸς Ἰησοῦ σ’ ἕναν τάφο (ποὺ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸν ἱερὸ τάφο ! ) καὶ μίας Μαριὰμ ἀπὸ τὸν ἴδιο τάφο καὶ ἀπὸ ἔρευνα σὲ ὀστᾶ (ἀπὸ ὀστεοφυλάκια) τῶν ὁποίων ἐξετάσθηκε τὸ DNA προέκυψε ὅτι τὰ ὀστᾶ χρονολογοῦνται τὴν περίοδο ποὺ ἔζησε ὁ...
Χριστὸς ἄρα –κατὰ τὸ ντοκιμαντέρ– ὁ τάφος ἦταν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἐπειδὴ δὲν ἐμφανίζουν συγγένεια αἵματος μὲ τὰ ἄλλα γυναικεῖα ὀστᾶ ποὺ βρέθηκαν στὸν ἴδιο τάφο, ἄρα – κατὰ τὸ ντοκιμαντέρ– τὰ ὀστᾶ αὐτὰ ἀνῆκαν στὴ Μαρία τὴ Μαγδαληνή, ποὺ προφανῶς ἦταν σύζυγός του !

     Συμπέρασμα καὶ μήνυμα : ὁ Χριστὸς δὲν ἀναστήθηκε (ἀφοῦ βρέθηκαν τὰ ὀστᾶ ἑνὸς Ἰησοῦ στὸν ὑποτιθέμενο τάφο του). Ὁ Χριστὸς δὲν ἦταν ἄγαμος καὶ υἱὸς Θεοῦ (ἀφοῦ παντρεύτηκε κι ἔκανε ἔρωτα μὲ μία γυναίκα, ἀπο την ὁποία εἶχε καὶ παιδί). Δὲν ἦταν (ἐλέχθη καθαρὰ στὸ φὶλμ) παρὰ ἕνας αἱρετικὸς Ἰουδαῖος δάσκαλος τῆς σειρᾶς μὲ κάποιους μαθητές, οἱ ὁποῖοι μετὰ τὸν θάνατό του (μολονότι ψαράδες καὶ ἀγράμματοι…) διέσπειραν ψέματα περὶ ἀναστάσεως καὶ θαυμάτων καὶ διάφορα ἄλλα καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν προπαγάνδα γέννησαν τὴ χριστιανικὴ θρησκεία καὶ τὸν Χριστιανισμό. Τόσο ἁπλά!

  Μὲ αὐτές, λοιπόν, τὶς ἀτεκμηρίωτες εἰκασίες καὶ μὲ αὐτὰ τὰ παιδαριώδη επιχειρηματα ὁδηγήθηκαν σὲ συμπεράσματα ποὺ ἐμφανίζονται ὡς προϊὸν ἐπιστημονικῆς ἔρευνας : ἀπὸ τὸ συνηθισμένο ὄνομα ἑνὸς Ἰησοῦ ταύτισαν αὐτὸν τὸν Ἰησοῦ μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὸν τάφο του μὲ τὸν τάφο τοῦ Χριστοῦ, βρῆκαν καὶ τὴ γυναίκα του ποὺ ἦταν δῆθεν ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ποὺ ἀπὸ κάποιες ἀπόκρυφες μυθιστορηματικὲς ἱστορίες ἔμαθαν ὅτι τὴν φιλοῦσε στὸ στόμα (ἐπαναλαμβάνεται στὸ φίλμ !) καὶ βγῆκε στὴ μέση καὶ ἕνα παιδὶ ἀπὸ το πουθενά. Καὶ γιὰ νὰ πάρει τὸ ντοκιμαντὲρ ἐπιστημονικὸ χαρακτήρα ἐπιστρατεύεται ἡ ἔρευνα τοῦ DNA, γιὰ νὰ δείξει ὅτι τὰ ὀστᾶ τῆς ἄγνωστης αὐτῆς γυναίκας δὲν εἶχαν συγγενικὴ σχέση μὲ τὸν Ἰησοῦ, ἄρα ἦταν σύζυγός του. Κι ὅλα αὐτὰ μὲ προκλητικὴ μονομέρεια, χωρὶς νὰ ὑπάρχει κανένας ἀντίλογος ἀπὸ εἰδικοὺς ἐπιστήμονες καὶ χωρὶς καμία ἀναφορὰ στὰ Εὐαγγέλια. Κανένα ἀπόσπασμα ἀπὸ τόσα ντοκιμαντὲρ σχετικά με τὸ ἱστορικὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸν ἀντίλογό της χριστιανικῆς θεολογίας (ὀρθόδοξης, καθολικῆς, προτεσταντικῆς) γιὰ ἕνα τόσο μεγάλο θέμα. 

      Ὅποιος ἀπὸ τοὺς ὑπεύθυνούς του τηλεοπτικοῦ προγράμματος τοῦ Σκάι –ἑνὸς σοβαροῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ τοῦ ὁποίου παρακολουθῶ τὰ δελτία εἰδήσεων καὶ τὶς ἐνημερωτικὲς ἐκπομπές– ἔκανε αὐτὴ τὴν ἐπιλογή, χωρὶς νὰ τὸ ἐπιδιώκει σκοπίμως, πρέπει νὰ γνωρίζει ὅτι προκάλεσε πολλοὺς τηλεθεατὲς τοῦ σταθμοῦ (ὄχι μόνο τοὺς θρησκεύοντες) καὶ ὅτι τὸ θέμα σχολιάστηκε πολύ. Στὸ πνεῦμα αὐτὸ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτὲς ὄχι ὡς ἐπίκριση ἀλλὰ ὡς συμβολὴ σ’ ἕναν προβληματισμὸ ποὺ πρέπει νὰ ὑπάρχει γιὰ τόσο σημαντικὲς τηλεοπτικὲς ἐπιλογές.

Μὲ ἐκτίμηση

Καθηγητὴς Γ. Μπαμπινιώτης

Σκιάχτρα...

 

Άνθρωποι χωρίς Θεό, δεν είναι ακέραιοι άνθρωποι, ολοκληρωμένοι, πνευματικοί. Αναρωτιέται κανείς αν χωρίς Θεό υπάρχουν άνθρωποι. Κριτήριο, αν πρόκειται να θέσουμε ένα κριτήριο για την παρουσία του Πνεύματος, πρέπει αφετηριακά να είναι η πίστη στο Θεό. Η πίστη πως ο Ιησούς είναι ο Χριστός που ήρθε και έγινε αληθινός άνθρωπος. Όποιος το πιστεύει αυτό έχει το Πνεύμα του Θεού. Έτσι μπορούμε να ξεκινήσουμε με τα όσα γράφει ο Ευαγγελιστής της Αγάπης στην πρώτη του επιστολή. Σήμερα, που τόσοι πολλοί ψευδοπροφήτες ξεχυθήκανε στον κόσμο, δεν μπορούμε να ξεστρατίσουμε από τα κριτήρια του Ευαγγελιστή-Προφήτη, συγγραφέα και της Αποκάλυψης. Αν έχει την πίστη στο Χριστό για πρώτο κριτήριο, για έσχατο και τελειωτικό κριτήριο έχει την αγάπη. Αυτό, μας λέει, είναι το γνώρισμα των μαθητών Εκείνου. Αν λοιπόν στα γραφόμενα οποιουδήποτε «πνευματικού» ανθρώπου δεν βρίσκεται η αγάπη, ας το πούμε επιτέλους καθαρά, δεν είναι πνευματικός άνθρωπος. Είναι «σκιάχτρο», φάντασμα πνευματικού ανθρώπου. Γραψίματα ή ψιθυρίσματα, που δεν αποπνέουν την ειρήνη του Θεού που γαληνεύει τις ψυχές, δεν είναι ασφαλώς του Θεού. Δεν μιλάει λοιπόν τη γλώσσα του Θεού όποιος δημιουργεί σύγχυση και αναστάτωση στις ψυχές των πιστών, γιατί δεν είναι άνθρωπος της αγάπης. Και μάλιστα όταν αντιπαραθέτει την «αλήθεια» του στον Χριστό. Έτσι μπορούν να κατανοηθούν και τα λόγια του Ντοστογιέφσκυ: «Αν η αλήθεια είναι από τη μια μεριά και ο Χριστός από την άλλη, θα προτιμήσω να πάω με το Χριστό (δηλ. την Αγάπη) κι όχι με την αλήθεια».
Ο φόβος και η τρομοκράτηση των απλοϊκών ψυχών είναι το μεγάλο σκάνδαλο του καιρού μας. Αντί να παρακαλούν τον λαό του Θεού, τον προκαλούν. Αντί να τον ειρηνεύουν, τον απειλούν. Τα φόβητρα εκ του ουρανού συναγωνίζονται τους τρομοκράτες της γης. Δεν υπάρχει διαφορά περιεχομένου ανάμεσα στα θρησκευτικά έντυπα και τις κοινές εφημερίδες αλλά μόνο λεξιλογίου – και όχι πάντα! Το ίδιο πείσμα, η ίδια μισαλλοδοξία διέπει τους συγγραφείς τους. Είναι το πνεύμα του κόσμου. Ανήκουν στον κόσμο, γι’ αυτό μιλάνε τη γλώσσα του κόσμου, και ο κόσμος τους καταλαβαίνει. Δεν τους καταλαβαίνουν όμως όσοι ανήκουν στο Θεό. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος της αγάπης να καταλάβει τα όσα εξωφρενικό γράφονται με λογοτεχνική μαεστρία από «αδελφούς» χριστιανούς, εναντίον «αδελφών»; Η πέννα τους γίνεται ξίφος, που με το γράμμα της θανατώνει και δεν ζωοποίει. Η δεξιοτεχνία της συγγραφής δεν ανταποκρίνεται στο πνεύμα της αγάπης. Γι’ αυτό παραμένουν έξω από το χώρο του Πνεύματος κι απορρίπτονται από τη συνείδηση των πιστών, που καταλαβαίνει την ακατανόητη για πολλούς γλώσσα του Ευαγγελίου, αλλά όχι τη δική τους. Σύμφωνα και με τα λεγόμενα του Ευαγγελιστή: «Όποιος γνωρίζει τον Θεό μάς καταλαβαίνει. Όποιος δεν ανήκει στο Θεό δεν μάς καταλαβαίνει. Έτσι μπορούμε να ξεχωρίσουμε το πνεύμα της αλήθειας από το πνεύμα της πλάνης» (Α’ Ιωάν. δ’ 1-6).

(Λευτέρη Μάϊνα, «Τα σκιάχτρα» -απόσπασμα. Περ. Σύναξη,)

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Μία άλλη «μετάφρασις» της Θείας Λειτουργίας

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 13/5/2011

ΜΙΑ ΑΛΛΗ «ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ» ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ἀρκετοὶ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι τάσσονται ὑπὲρ τῆς μεταφράσεως τοῦ κειμένου τῆς Θείας Λειτουργίας καὶ γενικότερα τῶν λειτουργικῶν κειμένων τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου νὰ γίνουν κατανοητὰ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς καὶ ἰδιαίτερα τοὺς νέους. Ἤδη ἔχουν γραφεῖ πολλὰ γιὰ τὸ σοβαρὸ αὐτὸ θέμα καὶ ὅπως διαπιστώνει κανείς, ἡ πλειονότητα τῶν κληρικῶν καὶ τῶν πιστῶν τάσσεται κατὰ τῆς μεταφράσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων. Ὁ θόρυβος ὅμως συνεχίζεται, γιατὶ οἱ ἐκσυγχρονιστὲς καὶ ὑπέρμαχοι τῆς «κατανόησης» τῶν κειμένων εἶναι τολμηροὶ καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴ σχετικὴ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ γιὰ τὶς ἀντιδράσεις τῶν πιστῶν, δηλ. τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἐκκλησιάζονται τακτικὰ καὶ σέβονται τὶς παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας...

Τελικά, ὁ μὴ ἐκκλησιασμὸς τῶν ἀνθρώπων καὶ εἰδικότερα τῶν νέων, ὀφείλεται στὶς γλωσσικὲς δυσκολίες, ποὺ παρουσιάζουν τὰ λειτουργικὰ κείμενα; Προφανῶς ὄχι. Δὲν χρειάζεται νὰ ἐπαναλάβω τὰ σχετικὰ ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα εἶναι γνωστὰ στοὺς περισσότερους. Σὲ τοῦτο τὸ κείμενο θὰ ἀναφερθῶ σὲ μιὰ ἄλλη «μετάφραση» τῆς Θείας Λειτουργίας, τὴν ὁποία κάνει, πρέπει νὰ κάνει, ὁ λειτουργικὸς ἱερέας, γιὰ νὰ τὴν κατανοεῖ πρῶτα ὁ ἴδιος καὶ μετὰ οἱ ἐκκλησιαζόμενοι. Ἡ «μετάφραση» αὐτὴ δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὴ μετάφραση τοῦ κειμένου, ἀλλὰ μὲ τὸν τρόπο ποὺ τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία.Ὁ λειτουργὸς ἱερέας εἶναι αὐτός, ποὺ κάνει τὴ Θεία Λειτουργία κατανοητή, ἀλλὰ καὶ ἀποκαλυπτική. Ἡ βίωση τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου δὲν προϋποθέτει ἁπλοποίηση τοῦ κειμένου μὲ ἐκφράσεις λαϊκές, ποὺ περισσότερο θυμίζουν ἀγορὰ παρὰ θεία λατρεία.

Θὰ μοῦ ἐπιτρέψει ὁ φίλος ἀναγνώστης νὰ ἀναφερθῶ κάπως ἀναλυτικὰ στὸ θέμα αὐτό, χρησιμοποιώντας τὶς ἐμπειρίες ἄξιων κληρικῶν, ἀλλὰ καὶ πιστῶν, ποὺ εἶχαν τὴν εὐκαιρία νὰ γίνουν μέτοχοι τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου. Μὴ μὲ ρωτήσετε πόσοι καὶ ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ οἱ κληρικοί, γιατὶ δὲν μπορῶ νὰ σᾶς ἀπαντήσω, ὅπως καὶ κανένας ἄλλος δὲν μπορεῖ. Εἶναι θέμα πνευματικὸ καὶ δὲν χωράει στοὺς ἀριθμοὺς καὶ στοὺς ὑπολογισμούς. Βέβαια εἶναι πάντως ὅτι ὑπάρχουν ἀρκετοὶ ἄξιοι κληρικοὶ καὶ μακάρι νὰ αὐξηθοῦν, γιὰ νὰ δέχονται οἱ ταλαιπωρημένοι σημερινοὶ χριστιανοὶ τὴν εὐεργετική τους ἐπίδραση.

Τὴ Θεία Λειτουργία δὲν εἶναι δύσκολο νὰ τὴν παρακολουθήσει κανεὶς νοηματικά.Ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν λίγες γνώσεις, ἂς διαβάσουν στὸ σπίτι τους μία δύο φορὲς τὴ μετάφρασή της —καὶ δόξα τῷ Θεῷ, κυκλοφοροῦν πολλὲς στὶς μέρες μας— καὶ ἀμέσως θὰ διαπιστώσουν ὅτι τὰ μεγάλα ἐμπόδια κατανόησης ἔχουν ἀρθεῖ. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς ὀλιγογράμματους ἱερεῖς. Μὲ λίγο ζῆλο μποροῦν νὰ κατανοοῦν αὐτά, ποὺ διαβάζουν, ἐκφωνοῦν καὶ τελοῦν. Ὁ λειτουργὸς πρέπει νὰ εἶναι ὁλοκληρωτικὰ ἀφοσιωμένος στὴ Θεία Λειτουργία. Ἀπαθὴς γιὰ κάθε γήϊνο καὶ βιοτικό. Προσηλωμένος μόνο στὸν Ἐσταυρωμένο, ποὺ ἔχει μπροστά του, περιορίζει τὸ νοῦ του σὲ μία σύντομη εὐχή, ὅπως «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» ἢ «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ», ἰδιαίτερα ὅταν ὑπάρχουν κενὰ ἀνάμεσα στὶς δικές του ἐκφωνήσεις καὶ στὶς ἀπαντήσεις τοῦ ψάλτη. Οἱ κινήσεις του εἶναι μετρημένες. Ἀποφεύγει τὸ μηχανικό τρόπο, ἀλλὰ κὰι τὸν ὑποκριτικό. Οἱ εὐχές του καὶ οἱ ἐκφωνήσεις του ἐκφράζουν τὴν ἱερότητα τοῦ μυστηρίου. Δὲν ἐπιτρέπει ἡ συνήθεια καὶ ἡ εὐχέρεια νὰ τὴν καταστρέψουν. Εἶναι ἑνωμένος μὲ τὴν Ἁγία Τράπεζα, χωρὶς νὰ τὴν ἀκουμπάει. Στέκεται στὸ μέσον, δὲν ἐντυπωσιάζεται ἀπὸ ὅσα ὑπάρχουν γύρωτου καὶ ἀποφεύγει νὰ δίνει ὁδηγίες καὶ συμβουλὲς στοὺς ψάλτες, στοὺς ἐπιτρόπους καὶ στὰ παπαδάκια. Λειτουργεῖ καὶ νιώθει ὑπεύθυνος ἀπέναντι στὸ Θεό. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ δέχεται τὴν ἱερὴ ἀλλοίωση, ἡ ὁποία τοῦ δίνει ἀνέκφραστη γλυκύτητα. Νιώθει πλήρης καὶ δὲν ζητάει κάτι περισσότερο καὶ κάτι καλύτερο. Κάποτε βιώνει καὶ συγκλονιστικὲς στιγμές. Μοῦ ἔλεγε ἕνας συλλειτουργὸς ὅτι μιά φορά, τὴν ὥρα ποὺ εἶπε τὴν ἐκφώνηση «Πρόσχωμεν. Τὰ Ἅγια τοῖς ἁγίοις» καὶ ὕψωσε τὸν Ἀμνό, εἶδε ὅτι τὸ σημεῖο, ποὺ προηγουμένως εἶχε λογχίσει τὸν ἄρτο, ἦταν γεμάτο αἷμα, ἦταν ὁλοπόρφυρο.

Ἄνοιξε καλύτερα τὰ μάτια του καὶ εἶδε ὅτι δὲν ἦταν ψευδαίσθηση! Ὁ μεταμορφωμένος λειτουργὸς κατορθώνει, χωρὶς νὰ καταβάλλει ἰδιαίτερη προσπάθεια, νὰ κάνει κατανοητὴ τὴ Θεία Λειτουργία στοὺς πιστούς, ὅλων τῶν ἡλικιῶν, γιατὶ δημιουργεῖ τὴν αἴσθηση τοῦ μυστηρίου, ποὺ ἁπλώνεται —στοὺς ἀνθρώπους καὶ ὁ Θεὸς λούζει στὴ συνέχεια μὲ τὸν κρουνὸ τῆς ἀγάπης του ὅλους τοὺς μετέχοντας, προσφέροντάς τους τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ Του. Ἡ γλώσσα τοῦ βιώματος εἶναι πέρα ἀπὸ τὴ γλωσσικὴ διατύπωση τῶν λειτουργικῶν κειμένων. Σὲ ἐκείνους, ποὺ ἔχουν τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ στὸ μυστήριο, δὲν ὑπάρχουν ἐμπόδια κατανόησης τοῦ ἱεροῦ κειμένου, τὸ ὁποῖο ἰδιαίτερα σέβονται, γιατὶ δὲν ξεχνοῦν ὅτι μὲ αὐτὸ ὅλοι οἱ προηγούμενοι ἀπὸ αὐτοὺς χριστιανοὶ βίωσαν τὸ μυστήριο τῆς Εὐχαριστίας καὶ μάλιστα κάτω ἀπὸ δυσκολότερες συνθῆκες.

Ὅσοι ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ μετάφραση τῆς Θείας Λειτουργίας θὰ ἔχει πολλὰ θετικὰ ἀποτελέσματα, πλανῶνται. Ἐκτὸς καὶ ἂν θέλουν νὰ μετατρέψουν τὸ μυστήριο σὲ μιὰ συνάθροιση ἀνθρώπων χωρὶς κατάνυξη, χωρὶς μετάνοια καὶ χωρὶς πόθο Χριστοῦ. Νομίζω ὅτι τὸ ἐνδιαφέρον μας πρέπει νὰ στραφεῖ στὸν ἄξιο λειτουργὸ καὶ ὄχι στὸν καλὸ φιλόλογο. Μόνο ἐκεῖνος μπορεῖ νὰ βοηθήσει καὶ νὰ συγκινήσει ἀκόμα καὶ τοὺς σκληροὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς μας, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν κἂν ὑποψιαστεῖ ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι κάτι πολὺ σπουδαῖο καὶ πολὺ πνευματικό

Ναυπάκτου Ιερόθεος "Τα θεμέλια της Ορθοδόξου Ψυχοθεραπείας"

Το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων "Romfea.gr" δημοσιεύει παρακάτω την δεύτερη εισήγηση του Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου, στο Διεθνές Συνέδριο με θέμα "Ορθόδοξη Θεολογία και Επιστήμες" το οποίο πραγματοποιήθηκε στη Βουλγαρία.
Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:
Με το θέμα της Ορθοδόξου Ψυχοθεραπείας ασχολήθηκα πολύ νωρίς και εκδόθηκαν τουλάχιστον έξι βιβλία, τα οποία μεταφράσθηκαν σε πολλές γλώσσες, όπως επίσης το έκανα και με άλλα βιβλία μου. Στην παρούσα εισήγηση θα επικεντρώσω την προσοχή και το ενδιαφέρον σας σε μερικά σημεία, τα οποία έχουν σχέση με τον παρόν Συνέδριο και συνδέονται με τις σημαντικές απόψεις του μακαριστού μεγάλου θεολόγου π. Ιωάννου Ρωμανίδη, ο οποίος ανέδειξε περισσότερο αυτήν την πατερική διδασκαλία στην εποχή μας.
1. Ο όρος Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία
Επειδή ο όρος τον οποίο χρησιμοποίησα στο πρώτο βιβλίο μου που εκδόθηκε το 1986 δημιούργησε διάφορες συζητήσεις –θετικές και αρνητικές– χρειάσθηκε κατά καιρούς να δώσω μερικές επεξηγήσεις. Στην παρούσα εισήγηση θα ήθελα να παρουσιάσω μερικές από αυτές.
Το πρώτο ότι ο όρος ψυχοθεραπεία δημιουργήθηκε στην Δύση από διάφορα ρεύματα ψυχολογικά, ψυχαναλυτικά, ψυχοθεραπευτικά και δεν εννοούσαν την ψυχή όπως θεωρείται στην Ορθοδοξη Παράδοση. Η σύγχρονη ψυχολογία με τον όρο ψυχή δηλώνει το σύνολο των συνειδητών και ασυνειδήτων εκδηλώσεων που αφορούν βιώματα και συμπεριφορές. Όμως, στην Ορθόδοξη Παράδοση ο όρος «ψυχή» δηλώνει το πνευματικό στοιχείο της υπάρξεως του ανθρώπου, που βρίσκεται σε ενότητα με το σώμα και αποτελεί μια υπόσταση. Χρησιμοποίησα τον όρο ψυχοθεραπεία με την προσθήκη της λέξεως ορθόδοξη και όπως διευκρίνισα πολλές φορές η ορθόδοξη ψυχοθεραπεία έχει μια άλλη ανθρωπολογία διαφορετική από την ανθρωπολογία της δυτικής ψυχοθεραπείας.
Το δεύτερον είναι ότι τον όρο ψυχοθεραπεία τον συνδέω στενά με τον όρο νηπτική-ησυχαστική παράδοση. Πρόκειται για μια ζωή η οποία περιγράφεται στα έργα των αγίων Πατέρων και αναφέρεται στην εσωτερική ζωή του ανθρώπου, στην νήψη και την προσευχή.
Φυσικά, η νηπτική και ησυχαστική παράδοση ανευρίσκεται και μέσα στα βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Έτσι, με τον όρο ορθόδοξη ψυχοθεραπεία δεν εννοείται μια ισορροπία ψυχολογική, συναισθηματική και διανοητική, αλλά ο τρόπος με τον οποίον ο άνθρωπος θα γνωρίση τον Θεό, ουσιαστικά είναι η κάθαρση του κατ' εικόνα, από την αμαύρωση που υπέστη λόγω του προπατορικού αμαρτήματος και η ενεργοποίηση του καθ' ομοίωση, που συνιστά την κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό, δηλαδή την θέωση.
Το τρίτο σημείο είναι ότι καίτοι γίνεται λόγος για την ορθόδοξη ψυχοθεραπεία, και αυτό παραπέμπει στον όρο ψυχή, εν τούτοις χρησιμοποιείται για την θεραπεία ολοκλήρου του ανθρώπου, που αποτελείται από ψυχή και σώμα, χωρίς, βέβαια, να παραθεωρήται η ιατρική επιστήμη. Μάλιστα, όπως βλέπουμε στην πατερική παράδοση, η ψυχή είναι στενά συνδεδεμένη με το σώμα και υπάρχουν αλληλεπιδράσεις μεταξύ των δύο αυτών στοιχείων της υπάρξεως του ανθρώπου. Επομένως, η εσωτερική ειρήνη συνδέεται τόσο με την ψυχή όσο και με το σώμα. Και είναι σημαντικό να σημειωθή ότι και η ησυχαστική κίνηση που παρατηρήθηκε έντονα τον 14ο αιώνα, όπως διατυπώνεται στην διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, καθώς επίσης και στα Συνοδικά κείμενα των Συνόδων μεταξύ 1341-1368, που μερικά σημεία από τα οποία αναγινώσκονται την Κυριακή της Ορθοδοξίας στο λεγόμενο Συνοδικό, δεν αναφέρεται μόνον στην ψυχή, αλλά και στο σώμα. Ο φιλόσοφος Βαρλαάμ, εκφράζοντας τον δυτικό σχολαστικισμό, υποτιμούσε το ανθρώπινο σώμα, ενώ ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ανέδειξε την μεγάλη σημασία του ανθρωπίνου σώματος, λόγω και της ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού, και ανέπτυξε θεολογικά την διδασκαλία της Εκκλησίας περί θεώσεως όλου του ανθρώπου, ψυχής και σώματος.
Βεβαίως, στην θεραπεία ψυχής και σώματος αναφέρεται το όλο έργο της Εκκλησίας, αφού με τα Μυστήρια, ήτοι το Βάπτισμα, το Χρίσμα, την θεία Κοινωνία, την Ιερωσύνη, τον Γάμο, το Ευχέλαιο, την Μετάνοια, ευλογείται ολόκληρος ο άνθρωπος που αποτελείται από ψυχή και σώμα.
Το τέταρτο σημείο είναι ότι η ορθόδοξη ψυχοθεραπεία δεν παραθεωρεί τις ιατρικές μεθόδους θεραπείας του ανθρώπου, ακόμη και την σύγχρονη ψυχολογία, ψυχανάλυση και ψυχοθεραπεία. Η ορθόδοξη ψυχοθεραπεία αποβλέπει στην θέωση του ανθρώπου, ενώ η ουμανιστική ψυχοθεραπεία ενδιαφέρεται για την ψυχοσωματική ισορροπία του ανθρώπου και την κοινωνικοποίησή του είτε στην οικογένεια είτε στην κοινωνία. Στην πραγματικότητα πρέπει να υπάρχη συνεργασία μεταξύ του Πνευματικού Πατέρα που ασκεί την ορθόδοξη ψυχοθεραπεία και του ψυχιάτρου που ενδιαφέρεται να θεραπεύση ασθένειες που συνδέονται με το νευρικό σύστημα του ανθρώπου και την ψυχολογική ανισορροπία.
Θεωρώ δε ότι ο όρος «ορθόδοξη ψυχοθεραπεία» σε έναν βαθμό αναφέρεται και στην ψυχολογία, την ψυχοθεραπεία και την νευρολογία. Γνωρίζουμε ότι παλαιότερα υπήρχε μεγάλη διάσταση μεταξύ ψυχοθεραπείας και νευρολογίας, ωστόσο όμως τον τελευταίο καιρό γίνεται αντιληπτό ότι οι δύο αυτές επιστήμες πρέπει να συνεργάζωνται, γιατί οι ασθένειες του νευρικού συστήματος επηρεάζουν και τον ψυχολογικό κόσμο του ανθρώπου, όπως και οι ψυχικές ασθένειες επηρεάζουν τα νευροκύτταρα, τα γονίδια κλπ., δηλαδή το ίδιο το σώμα. Έτσι, η ορθόδοξη ψυχοθεραπεία συνδέει στενά την ψυχολογία και την νευρολογία, αλλά τα υπερβαίνει, διότι όπως θα λεχθή στην συνέχεια, η ορθόδοξη ψυχοθεραπεία κινείται πέρα από τα όρια της επιστήμης, χωρίς να την παραγνωρίζη, αλλά βοηθά συγχρόνως και την αποκατάσταση της ψυχοσωματικής συγκροτήσεως του ανθρώπου και την κοινωνικοποίησή του.
Από τις πολλές σχολές ψυχοθεραπείας που παρατηρούνται στον δυτικό κόσμο, η «ορθόδοξη ψυχοθεραπεία» ομοιάζει περισσότερο με την υπαρξιακή ψυχολογία-ψυχοθεραπεία, όπως την διατύπωσε ο Victor Frankl, χωρίς να ταυτίζεται απόλυτα.
Μέσα στα πλαίσια αυτά χρησιμοποίησα τον όρο «ορθόδοξη ψυχοθεραπεία», και έτσι έγινε αντιληπτό από τους ανθρώπους που εξετάζουν τα πράγματα με σοβαρότητα και υπευθυνότητα και όχι με επιπολαιότητα. Βεβαίως, πρέπει να λεχθή, για λόγους δικαιοσύνης, ότι στην ανάλυση αυτού του θέματος με επηρέασε ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ο οποίος μιλούσε για το ότι η ορθόδοξη θεολογία είναι θεραπευτική επιστήμη και ότι εάν εμφανιζόταν ο Χριστιανισμός τον 20ο αιώνα θα τον καταλαβαίναμε περισσότερο ως θεραπευτική επιστήμη, και ως προς την μέθοδο θα φαινόταν ως ψυχοθεραπεία η ως νευρολογία. Είναι δε χαρακτηριστικό ένα άρθρο του με τίτλο Η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια η δε Ορθοδοξία η θεραπεία της.
Πάντως, τον όρο «ορθόδοξη ψυχοθεραπεία» τον αποδέχθηκε και η επιστήμη, όπως φαίνεται στο ογκώδες βιβλίο με τίτλο Εγχειρίδιο ψυχοθεραπείας και θρησκευτικής ποικιλομορφίας, το οποίο εξέδωσε η Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία. Στο βιβλίο αυτό περιγράφεται η θεραπεία την οποία προσφέρουν οι θρησκείες. Σε ένα κεφάλαιο του βιβλίου με τίτλο «Ψυχοθεραπεία με ανατολικούς ορθοδόξους Χριστιανούς», το οποίο συνέγραψε ο Tonny Young, γίνεται ευρύτατος λόγος για την ψυχοθεραπεία την οποία προσφέρει η Ορθόδοξη Εκκλησία, γίνεται αναφορά στο βιβλίο μου με τίτλο Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία και κάνει λόγο για τα ηρεμιστικά αποτελέσμα που προέρχονται απο την εξομολόγηση και την ευχή του Ιησού που λέγεται στην καρδιά.
Επίσης, είναι σημαντικό και ένα άρθρο το οποίο συνέγραψε ο Παύλος Κυμίσης με τίτλο Από τη νευροβιολογία στο άκτιστο φως, όπου γίνεται λόγος για την μεγάλη σημασία που έχει η Ορθόδοξη Παράδοση στην πνευματική υγεία του ανθρώπου.
2. Βασικές αρχές της Ορθοδόξου Ψυχοθεραπείας
Όταν έγραψα για «ορθόδοξη ψυχοθεραπεία», δεν δημιούργησα ένα καινούριο σύστημα, αλλά συνόψισα την διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας για την θεραπεία του ανθρώπου. Στην συνέχεια θα εντοπίσω μερικές βασικές αρχές που τις συναντάμε στην πατερική θεολογία και αναφέρονται στην θεραπεία του ανθρώπου.
α) Νους και λόγος
Σύμφωνα με την διδασκαλία του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού και άλλων Πατέρων της Εκκλησίας η ψυχή του ανθρώπου έχει λογική και νοερά ενέργεια, ήτοι νου και λόγο. Πρόκειται για δύο διαφορετικές ενέργειες που δεν ταυτίζονται μεταξύ τους και έχουν διαφορετική αποστολή. Η νοερά ενέργεια (νους) είναι το όργανο εκείνο με το οποίο ο άνθρωπος επικοινωνεί με τον Θεό και η λογική ενέργεια (λογική) έχει γνώση και επικοινωνεί με τα κτίσματα.
Ο νους στους Πρωτοπλάστους προ της πτώσεως, ενεργούσε κατά φύση, δεχόταν την Χάρη του Θεού, η οποία διαβιβαζόταν δια του νου στο σώμα και την άλογη δημιουργία. Με αυτόν τον τρόπο και η λογική είχε ορθά νοήματα, διότι δεχόταν τον φωτισμό της Χάριτος από τον νου. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θα πη ότι ο νους βλέπει ορθά τα πράγματα, κυρίως τον Θεό, ο λόγος δε ο οποίος είναι γυμνασμένος, δηλαδή έχει και παιδεία, διατυπώνει τις εμπειρίες τις οποίες αποκτά ο νους.
Μετά την αμαρτία των Πρωτοπλάστων ο νους σκοτίσθηκε και ταυτίσθηκε με την λογική, τα πάθη και το περιβάλλον, όπως έλεγε ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης. Έτσι, ο νους δεν μπορεί να έλθη σε επικοινωνία με τον Θεό και να αποκτήση γνώση του Θεού και κατ' αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται οι θρησκείες, και ο ορθολογισμός, στον οποίο κέντρο είναι ο ορθός λόγος.
Επομένως, η ορθόδοξη ψυχοθεραπεία, πρωτίστως ασχολείται με τον σκοτισμένο νου και προσπαθεί να τον επαναφέρη στο κατά φύση και να τον οδηγήση στο υπέρ φύση, ώστε να έχη γνώση του Θεού και με αυτόν τον τρόπο να αγιάζεται και ολόκληρος ο άνθρωπος. Δηλαδή, η ορθόδοξη ψυχοθεραπεία δεν έχει προτεραιότητα το νευρολογικό σύστημα του ανθρώπου, ούτε απλώς το συναίσθημα, αλλά αποβλέπει στην καλή λειτουργία της νοεράς ενεργείας (νου) της ψυχής. Μέσα από αυτήν την προοπτική γίνονται αλλαγές στην ύπαρξη του ανθρώπου. Η σύγχρονη ψυχολογία και ψυχοθεραπεία διαφέρει από την «ορθόδοξη ψυχοθεραπεία» γιατί δεν γνωρίζει την παρά φύση, κατά φύση και υπέρ φύση λειτουργία του νοός, δεν γνωρίζει καν τι είναι ο νους.
β) Λογικόν και παθητικόν της ψυχής
Ο φιλόσοφος Πλάτων, αναφερόμενος στην ψυχή, διακρίνει δύο μέρη, το λογικό και το παθητικό μέρος της ψυχής. Το λογικό ασχολείται με την λειτουργία της σκέψεως, της κρίσεως και της αντιμετωπίσεως των διαφόρων θεμάτων του ανθρώπου που συνδέεται με την φιλοσοφία, την γνώση του επιστητού και την σχέση με τον περιβάλλοντα κόσμο. Στο παθητικό μέρος της ψυχής λειτουργούν τα πάθη, σωματικά και ψυχικά. Ισχυρίζεται δε ότι το λογικό είναι το ευγενέστερο στοιχείο της υπάρξεως του ανθρώπου. Και επειδή η ψυχή είναι εκ φύσεως αθάνατη και προϋπήρχε στον κόσμο των ιδεών του Θεού, αυτό σημαίνει ότι το λογικό, ως η σημαντικότερη ενέργεια της ψυχής, ανήκε στον αγέννητο κόσμο των ιδεών. Αντίθετα, το παθητικό μέρος της ψυχής, κατά τον Πλάτωνα, συνδέεται με το σώμα. Γι' αυτό, για να έλθη η ψυχή σε κοινωνία με τον Θεό, πρέπει να νεκρωθή το παθητικό μέρος της.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας αποδέχθηκαν την διαίρεση της ψυχής μεταξύ λογικού και παθητικού μέρους, χωρίς όμως να δεχθούν την θεωρία του Πλάτωνος για την διάκριση μεταξύ φύσει αθανάτου ψυχής και φύσει θνητού σώματος και χωρίς να αποδεχθούν τα περί νεκρώσεως του παθητικού μέρους της ψυχής, αλλά κάνουν λόγο για την μεταμόρφωσή του. Πάντως, στην θεραπευτική των Πατέρων φαίνεται ότι με την λογική συνδέονται τα πάθη της υπερηφανείας, απιστίας κλπ. και με το παθητικό μέρος της ψυχής, που διακρίνεται στο επιθυμητικό και θυμικό, συνδέονται τα αντίστοιχα πάθη, ήτοι της φιλαργυρίας, της φιληδονίας, του θυμού κλπ.
γ) Η νοερά ενέργεια σε σχέση με τα διαβλητά και αδιάβλητα πάθη
Ο νους  στην γλώσσα των Πατέρων της Εκκλησίας λέγεται και νοερά ενέργεια και παίζει μεγάλο ρόλο στην ζωή του ανθρώπου. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγει ότι ο νους ο οποίος απομακρύνεται από τον Θεό γίνεται είτε δαιμονιώδης με την υπερηφάνεια είτε κτηνώδης με τα πάθη που συνδέονται με το  παθητικό της ψυχής. Ο νους είναι εκείνος που δημιουργεί ισορροπία σε όλες τις ενέργειες της ψυχής και του σώματος.
Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης γράφει:
«Εις την φυσικήν κατάστασίν της η νοερά ενέργεια ρυθμίζει τα πάθη, δηλαδή της πείνας, της δίψης, του ύπνου, του ενστίκτου της αυτοσυντηρήσεως (δηλαδή του φόβου του θανάτου) ώστε να είναι αδιάβλητα. Εις νοσούσαν κατάστασιν τα πάθη γίνονται διαβλητά. Αυτά, εν συνδυασμώ με την αδέσποτον πλέον φαντασίαν, δημιουργούν μαγικάς θρησκείας δια την χαλιναγώγησιν των στοιχείων της φύσεως η και της επιπλέον σωτηρίας της ψυχής εις κατάστασιν ευδαιμονίας η και της ευδαιμονίας με σώμα και ψυχή».
Αναλύοντας κανείς αυτήν την σημαντική παρατήρηση επισημαίνει την διδασκαλία του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού για την διάκριση μεταξύ αδιαβλήτων και διαβλητών παθών. Τα αδιάβλητα πάθη, τα οποία λέγονται και φυσικά, είναι ο,τι έχει σχέση με την πείνα, την δίψα, την κούραση, κλπ., ενώ τα διαβλητά πάθη είναι τα λεγόμενα ψεκτά που είναι τεκμήρια του αρρώστου πνευματικά ανθρώπου. Φαίνεται ότι τα αδιάβλητα και τα διαβλητά πάθη αναφέρονται και στην ψυχή και στο σώμα, διότι η ψυχή εκφράζεται δια του σώματος.
Το σημαντικό είναι ότι τα αδιάβλητα πάθη μπορούν εύκολα να γίνουν διαβλητά, δηλαδή η πείνα μπορεί να γίνη γαστριμαργία, η δίψα να γίνη φιλοποσία, η κούραση να γίνη ακηδία, κλπ. Επίσης, τα διαβλητά πάθη μπορούν να μετατραπούν σε αδιάβλητα, δηλαδή η γαστριμαργία να θεραπευθή, ώστε ο άνθρωπος να τρώγη για να συντηρή το σώμα· η φιλοποσία μπορεί να αποβάλη το εμπαθές στοιχείο, ώστε μόνο να ικανοποιή την ανάγκη της δίψας· η ακηδία μπορεί να μετατραπή σε ενεργικότητα και κόπωση, ώστε να εκφράζη την αγάπη στον Θεό και τους ανθρώπους κ.ο.κ.
Αυτό το έργο το επιτελεί η νοερά ενέργεια, όταν λειτουργή σωστά και ενισχύεται από την Χάρη του Θεού. Δηλαδή η νοερά ενέργεια δεν αφήνει τα αδιάβλητα πάθη να μετατραπούν σε διαβλητά, όπως επίσης θεραπεύει τα διαβλητά πάθη για να γίνουν αδιάβλητα. Και όταν κάνουμε λόγο για την νοερά ενέργεια η οποία φωτίζεται από την Χάρη του Θεού, ουσιαστικά εννοούμε την νοερά καρδιακή προσευχή.
Αυτό δείχνει την μεγάλη σημασία και αξία της ορθοδόξου ψυχοθεραπείας, δηλαδή την διδασκαλία και την πράξη της Εκκλησίας για την θεραπεία του ανθρώπου, ώστε να συμπεριφέρεται σωστά στον Θεό και τον άνθρωπο. Αυτό δείχνει την σημειολογία της ορθοδόξου ψυχοθεραπείας ότι δεν αφορά μόνον την ψυχή του ανθρώπου, αλλά και το σώμα του. Άλλωστε, γνωρίζουμε και από την ιατρική επιστήμη ότι οι υπερβολές που γίνονται με την ψυχή και το σώμα έχει συνέπεια και στην νευρολογική και σωματική κατάσταση του ανθρώπου.
Έτσι, όταν ο νους είναι υγιής, δηλαδή όταν η νοερά ενέργεια λειτουργεί κατά φύση και υπέρ φύση, τότε αποφεύγονται και πολλές σωματικές ασθένειες, αλλά και θεραπεύονται μερικές σωματικές ασθένειες. Στο σημείο αυτό εξαιρούνται βέβαια οι κληρονομικές ασθένειες, αλλά όταν ο άνθρωπος έχει υγιή νου, τότε μπορεί να υπερβαίνη τις συνέπειες αυτών των ασθενειών, με την υπομονή, την καρτερία, την πίστη στον Θεό και την προσευχή, αλλά και την όλη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.

δ) Θρησκεία και Εκκλησία
Πολλοί θρησκειολόγοι ομιλούν για πολυθεϊστικές και μονοθεϊστικές θρησκείες και συγκαταλέγουν τον Χριστιανισμό μεταξύ των μονοθεϊστικών θρησκειών. Αυτό γίνεται για να υπάρχη ένας τρόπος να παρουσιάζουν τα κοινά και ιδιαίτερα στοιχεία μεταξύ των θρησκειών. Όμως, κατά την Ορθόδοξη Παράδοση ο Χριστιανισμός δεν είναι μια απλή θρησκεία, αλλά είναι Εκκλησία, Σώμα Χριστού. Η διαφορά μεταξύ θρησκείας και Εκκλησίας είναι μεγάλη.
Συνήθως, η θρησκεία ταυτίζει το κτιστό με το άκτιστο, οπότε αποδίδει ο,τι είναι κτιστό και πεπερασμένο στον Θεό και έτσι δημιουργούνται διάφορα είδη θρησκειών, οι οποίες συνδέονται με την μαγεία, την δεισιδαιμονία και τον μυστικισμό. Όμως, ο Χριστιανισμός λειτουργεί ως Εκκλησία, δηλαδή μια συγκεκριμένη κοινότητα, η οποία είναι το Σώμα του Χριστού και ο Χριστός η κεφαλή της. Η Εκκλησία δεν διακρίνεται από τα τρία αυτά γνωρίσματα, δηλαδή την μαγεία, την δεισιδαιμονία και τον μυστικισμό.
Τους δύο τελευταίους αιώνες έγινε μεγάλη κριτική της θρησκείας από φιλοσοφικής, κοινωνικής και ψυχολογικής απόψεως. Υπάρχουν διάφορα ρεύματα, τα οποία κατηγορούν τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονται και λειτουργούν οι θρησκείες. Θα αναφέρω μερικά παραδείγματα.
Ο φιλόσοφος August Comte παρουσιάζει την θρησκεία ως «πνευματική αλλοτρίωση». Η λέξη αλλοτρίωση σημαίνει ότι χάνονται μερικά σημαντικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της θρησκείας, οπότε μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Σύμφωνα με την άποψή του η ανθρωπότητα εξελίχθηκε προοδευτικά από το θεολογικό, θρησκευτικό-φανταστικό στάδιο (παιδική ηλικία) στο μεταφυσικό-φιλοσοφικό (εφηβική ηλικία) και από εκεί στο επιστημονικό και θετικιστικό στάδιο (ώριμη ηλικία). Η επιστημονική μέθοδος της παρατηρήσεως και του πειραματισμού συνιστά την ολοκλήρωση του ανθρώπου.
Η επιστήμη της κοινωνιολογίας περιλαμβάνει όλες τις επιστήμες. Ο ίδιος προσδίδει στην κοινωνιολογία θρησκευτικά στοιχεία. Έτσι, ο θετικισμός αποκτά μια μυστικιστική μορφή και στην πραγματικότητα γίνεται μια αληθινή θρησκεία με την λατρεία της, τους εκπροσώπους της και με όλα τα θρησκευτικά στοιχεία. Αυτό δείχνει ότι η θρησκεία, όπως την εννοεί ο πολύς λαός, στην μαγική και δεισιδαιμονική της μορφή, είναι μια «πνευματική αλλοτρίωση».
Ο Feuerbach παρουσιάζει την θρησκεία ως μια «ανθρωπολογική αλλοτρίωση», που σημαίνει ότι η θρησκεία προβάλλει στον Θεό την ουσία του ανθρώπου. Γράφει: «Η θρησκεία είναι η επίσημη αποκάλυψη των κρυμμένων θησαυρών του ανθρώπου, η ομολογία των πιο ενδόμυχων σκέψεών του, η δημόσια εξομολόγηση των ερωτικών μυστικών του».
Η προβολή όλων αυτών των ανθρωπολογικών στοιχείων στον Θεό είναι μια ανθρωπολογική αλλοτρίωση, αφού ο άνθρωπος αποποιείται τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα για να τα αποδώση στον Θεό. Έτσι, τα θεϊστικά χαρακτηριστικά είναι ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Οπότε, ο άνθρωπος θα πρέπει να ανακαλύψη πάλι τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, να μη τα προβάλλη στον Θεό, αλλά να τα θεωρήση ως δικά του και να τα αναπτύξη.
Έτσι, κατά τον Feuerbach, «η θρησκεία είναι η ουσία της παιδικής ηλικίας της ανθρωπότητος» και ο άνθρωπος πρέπει να προχωρήση σε μια φιλοσοφική ωριμότητα και να ανακτήση την συνειδητότητά του, να μην την προβάλλη ασυνείδητα στο φανταστικό αυτό ον που λέγεται Θεός.
Ο Karl Marx παρουσιάζει την θρησκεία ως «οικονομική αλλοτρίωση». Ακολουθώντας την ανάλυση του Feuerbach δημιούργησε μια δική του θεωρία γύρω από την θρησκεία, σύμφωνα με την οποία εισέρχεται ο οικονομικός παράγοντας και ο άνθρωπος μέσα από την θρησκεία αλλοτριώνεται και επομένως πρέπει να απελευθερωθή από αυτήν.
Η βασική θεωρία του Marx είναι ότι «η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος», γι' αυτό και είναι «το όπιον του λαού» που δοκιμάζεται σε σκληρές οικονομικές συνθήκες.
Οπότε, ο άνθρωπος πρέπει να αρνηθή αυτές τις αυταπάτες σχετικά με την κατάστασή του. Στην πραγματικότητα ο Marx θεωρεί ότι η άδικη κοινωνία επειδή παράγει δυστυχία, γι' αυτό και παράγει θρησκεία. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να αγωνίζεται κανείς για να μεταβάλλη την κοινωνία και αυτό γίνεται με την επανάσταση του προλεταριάτου. Όταν στην κοινωνία καταργηθούν οι τάξεις, τότε θα εκλείψη και η θρησκεία.
Ο Freud παρουσιάζει την θρησκεία ως «ψυχική αλλοτρίωση». Ακολουθώντας την ανάλυση των προηγουμένων και κυρίως την θεωρία του Feuerbach, θεωρεί ότι η θρησκεία είναι η προβολή του ανθρώπινου ψυχισμού πάνω σε ανώτερες δυνάμεις. Δηλαδή, ερμηνεύει την θρησκεία όχι μέσα από κοινωνικές συγκρούσεις, αλλά μέσα από συγκρούσεις του ανθρώπινου ψυχισμού. Έτσι, ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να δημιουργήση μια πίστη σε υπερφυσικές δυνάμεις που τον προστατεύουν, ώστε να αποφύγη τους κινδύνους που τον απειλούν. Επομένως, η θρησκεία είναι μια φυγή από την πραγματικότητα, μια άρνηση του πραγματικού πόνου, μια ανικανότητα να ξεπεράση κανείς τον φόβο του θανάτου και την αβεβαιότητα. Είναι στην πραγματικότητα μια υπεκφυγή.
Πράγματι, στην θρησκεία παρατηρεί κανείς τέτοιες εκδηλώσεις, όπως τις περιγράφουν οι τέσσερεις μελετητές που παραθέσαμε προηγουμένως. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον θεωρώ ότι η Εκκλησία δεν είναι μια θρησκεία, αλλά Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού, στην οποία ο άνθρωπος θεραπεύεται, και από την ιδιοτελή αγάπη φθάνει στην ανιδιοτελή αγάπη.
Έτσι η Εκκλησία λειτουργεί ως πνευματικό νοσοκομείο, ελευθερώνει τον άνθρωπο απ' όλες τις προλήψεις, τους μύθους, τις δεισιδαιμονίες και τους μυστικισμούς. Ο Θεός είναι Τριαδικός, Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα, και έρχεται σε κοινωνία με τον άνθρωπο μέσα στην Εκκλησία με την άκτιστη ενέργειά Του, οπότε ο άνθρωπος, όταν θεραπεύεται από την δουλεία στις αισθήσεις και τα αισθητά, ελευθερώνεται από την φιλαυτία και αγαπά πραγματικά τον Θεό και τον συνάνθρωπο, αποκτά φιλοθεΐα και φιλανθρωπία.
Είναι όμως γνωστόν ότι πολλοί Χριστιανοί, ακόμη και ορθόδοξοι, αισθάνονται την Εκκλησία ως θρησκεία, συμπεριφέρονται με τις εκδηλώσεις που αναφέραμε προηγουμένως. Αυτό δεν σημαίνει ότι αλλάζει ο ρόλος και ο σκοπός της Εκκλησίας, που είναι αντίθετος με την θρησκεία, αφού η Εκκλησία στην πραγματικότητα απαλλάσσει τον άνθρωπο και από την ασθένεια της θρησκείας.
Αυτό έκαναν οι Προφήτες, οι Απόστολοι και οι Πατέρες, πρωταρχικά ο Χριστός, που αγωνίζονταν να ελευθερώσουν τους ανθρώπους από την θρησκεία και την ειδωλολατρία.
Με τα όσα παρουσίασα συνοπτικά προηγουμένως καθορίζονται οι βάσεις και τα θεμέλια της «ορθοδόξου ψυχοθεραπείας» που δεν ταυτίζεται με καμμιά ψυχοθεραπεία δυτικού η ανατολικού τύπου, αλλά έχει ένα δικό της διαφορετικό χαρακτήρα, μια συγκεκριμένη ιδιαίτερη ανθρωπολογία.
Αυτό το συναντάμε τόσο στην Αγία Γραφή όσο και στα πατερικά κείμενα, ιδιαιτέρως στα λεγόμενα νηπτικά-ησυχαστικά φιλοκαλικά. Έτσι, η «ορθόδοξη ψυχοθεραπεία» ως θεολογία και ως πράξη μπορεί να ερμηνευθή μέσα από την νηπτική και ησυχαστική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Η Δύση απέβαλε αυτήν την παράδοση η την λησμόνησε, στηρίχθηκε στον ορθολογισμό, τον ηθικισμό και την αυτονομία, με αποτέλεσμα να καταλήξη στην ουμανιστική ψυχολογία και ψυχοθεραπεία για να λύση τα υπαρξιακά προβλήματα του ανθρώπου που κινούνται πέρα από την  λογική και την ηθική.–

Μια Ελένη στο Γηροκομείο Αθηνών (της Ρέας Βιτάλη)

 

«Γεννήθηκα στη Σμύρνη.
Τους γονείς μου τους έσφαξαν και τους δύο. Εμένα μ΄ έβαλαν σ΄ ένα καράβι για τη Θεσσαλονίκη. Συγκεκριμένα κατέληξα στο ορφανοτροφείο Μέλισσα.
Κοίτα παιδί μου, τι είχε γραμμένο η μοίρα για μένα!
Να περάσω τα παιδικά μου χρόνια σε ορφανοτροφείο και τα γεράματα σε γηροκομείο!
Καλά που γνώρισα τον άνδρα μου, που σεβάστηκε τις πληγές μου κι έτσι υπάρχει στη ζωή μου κι ένα φωτεινό διάλειμμα.
Αλλά έφυγε νωρίτερα από μένα δυστυχώς». Αυτά τα λόγια της κυρίας Ελενίτσας, μας καθήλωσαν. Όπως και το χαμόγελο με το οποίο τερμάτιζε κάθε φράση της όσο τραγική κι αν ήταν… Σαν μια άνω τελεία αξιοπρέπειας.
Άλλωστε η κυρία Ελενίτσα ήταν πέρα από αξιοπρεπής, κεφάτη, χαριτωμένη, τσαχπίνα…Σμυρνιά. Μια γιαγιά σκέτη γλύκα!
Πρώτα γνωρίστηκε με τη κόρη μου, όταν επισκέφτηκε το Γηροκομείο Αθηνών με τους συμμαθητές της του IB του Γείτονα καθώς η εθελοντική εργασία σε κάποιο ίδρυμα ήταν υποχρεωτική.
Κι όταν μου διηγήθηκε την πρώτη της συνάντηση μαζί της, θυμήθηκα μια φράση του Γιώργου Παπαστεφάνου σε μια του συνέντευξη «Δεν πιστεύω στο κεραυνοβόλο έρωτα. Πιστεύω στις κεραυνοβόλες φιλίες». Αυτό ακριβώς έγινε!
Κι έτσι η κυρία Ελενίτσα απέκτησε μια «εγγονή» και η Λίλα μια «γιαγιά επιλογής».
Κι ήταν τόσο ιερή αυτή η σχέση που όταν έπρεπε να φύγει για τις σπουδές της στο Λονδίνο, αναλάβαμε οι υπόλοιποι να τη διαφυλάξουμε.
Κι ήταν τιμή μας, ότι η Κυρία Ελενίτσα μας «δάνεισε» έκτοτε, τα «μάτια» της…Για να βλέπουμε πότε πότε μέσα από τη δική της οπτική.
Είναι ευλογία στη ζωή η ανταλλαγή των φακών επαφής!
«Από τη ώρα που σας γνώρισα…Μπορώ και γω να δίνω ένα χαρτί με ονόματα στον παπά -Υπέρ Υγείας- να διαβάζει στην Κυριακάτικη δοξολογία».
Για φαντάσου! Υπάρχει μεγαλύτερη ένδειξη μοναξιάς; Να μην έχεις άνθρωπο να ευχηθείς για την υγεία του… Η απέραντη μοναξιά. Η απόλυτη μοναξιά!
Ή εκείνο το τηλέφωνο μέσα στην νύχτα και η φωνή της όλο αγωνία. «Θέλω να έρθεις όσο πιο γρήγορα μπορείς. Πρέπει να σου πω κάτι πολύ σημαντικό».
Και το πρωί που έφτασα ανήσυχη την άκουσα να λέει «Ξέρεις μπορεί να βρίσκομαι σε Γηροκομείο αλλά ήμουν κάποτε αρχόντισσα. Όταν πεθάνω μπορεί να με πετάξουν. Άλλωστε ποιος θα είναι να τους ελέγξει; Θέλω εσύ να επιβλέψεις τη κηδεία μου. Να γίνει σωστή παιδί μου».
Αλλά μη φανταστείτε ότι όλες οι κουβέντες ήταν σκουρόχρωμες…Α πα πα! Μόνο λίγες…Κατ΄ εξαίρεση.
Η κυρία Ελενίτσα είχε πονηρά ματάκια και γαργαρένιο γέλιο.
Κι αν λατρεύαμε κάτι σε κείνη ήταν η διάθεσή της να γραπώνει στον αέρα κάθε αχτίδα ζωής που της χαριζόταν.
Σαν εκείνη την ημέρα που τη πήγαμε με κάμπριο αυτοκίνητο για να επισκεφτεί έναν οφθαλμίατρο. Κι έκλεινε τα μάτια όπως τη χτύπαγε ο αέρας και καμάρωνε κι ίσιωνε το κραγιόν στα χείλη με φιλαρέσκεια. Μια τόση δα σταγόνα γυναικείας φιλαρέσκειας που κοντοστάθηκε στα μουτζουρωμένα χείλη ογδοντάχρονης…Αιώνια γυναίκα!!
Η λατρεμένη μου κυρία Ελενίτσα.
Εκείνη τη μέρα, θυμάμαι, φάνηκε στα μάτια μου τόσο αφάνταστα «πλούσια», εκείνη από το Γηροκομείο Αθηνών, δίπλα σ΄ένα γιατρό με μάτι άπληστο που συμπεριφέρθηκε σαν μανικιουρίστ, απαιτώντας μπουρμπουάρ-φακελάκι.
Κακόμοιρε, φτωχούλη, μεγαλογιατρουδάκο!
Κοντά στην γιαγιά που επιλέξαμε για γιαγιά μας, περάσαμε στιγμές πολύτιμες.
Συναισθήματα δισεκατομμύρια.
Σπουδή ζωής! Για μας και τα παιδιά μας.
Η μοναξιά, η συγκατάβαση, η αξιοπρέπεια, η καχυποψία των γηρατειών, το γέλιο, η αισιοδοξία, ο Φόβος ο απόλυτος, το βλέμμα, τα μάτια, οι σιωπές, τα αθώα ψεματάκια στην ανασφάλειά της μη και χαθούμε, η φθορά, το τέλος….Το Τέλος…
Όταν με κλειστά μάτια φαντάζονταν ότι περιδιάβαινε τα στενά της Θεσσαλονίκης και μετά κοντοστέκονταν κι έκοβε παπαρούνες.
Και θυμάμαι το χέρι της να προσποιείται πώς κόβει λουλούδια πάνω στη χιλιοτριμμένη κουβέρτα του Γηροκομείου. Και μπήκα και γω στο «τριπάκι της».Ντρεπόμουν να μείνω απ΄έξω….Κι προσποιούμουν ότι έκοβα και γω παπαρούνες.
Συνένοχη λαθρεπιβάτης στο παρελθόν της. Χάρη του τελευταίου αντίο μας!
Και γύρω μας άλλα γεροντάκια. Με το μεγάλο-μικρόκοσμό τους.
Κάθε δωμάτιο άλλη ιστορία…Το μόνο κοινό….Το βλέμμα προσμονής στην πόρτα.
Η λάμψη των ματιών τους όταν κάποιος άγνωστος μπει στο χώρο τους!
Πω πω τι τεράστιο θέμα συζήτησης!!!
Και ιστορίες να περπατούν σαν ακροβάτες μεταξύ τραγικού και αστείου…Όπως του πρώην δικαστικού που όποτε καθυστερούσαν να τον αλλάξουν οι νοσοκόμες, φώναζε με όλη τη δύναμη των πνευμόνων του «Διαμαρτύρομαι, κύριοι, διαμαρτύρομαι».
Δύσκολο πράγμα τα γηρατειά… Η μοναξιά… Η εγκατάλειψη….
Η κυρία Ελενίτσα μας «την έκανε» μια Κυριακή…
Κι έτσι εκείνη την Κυριακή δεν παρέδωσε με περηφάνια στον παπά το χαρτί της με ονόματα Υπέρ Υγείας αλλά την επόμενη …Παραδώσαμε εμείς ένα Υπέρ Αναπαύσεως.
Υ.Γ Αυτήν την Κυριακή…Έτσι για μια ωραία αλλαγή στη ζωή σας. Πάρτε τα παιδιά σας και μπείτε στο Γηροκομείο Αθηνών.
Δεν θέλει προετοιμασία…
Μπείτε με ένα κουτί γλυκά όπως όταν πάτε σε φίλους…
Αυτή η Κυριακή μπορεί να γίνει η πιο ωραία Κυριακή της ζωής σας…
Κάντε το Υπέρ Υγείας της ψυχής σας….
misha.pblogs.gr

Θεμελιώθηκε ο πρώτος Ορθόδοξος ναός στην Ισλανδία

Τέθηκε τη Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011  από τον Πρόεδρο του Πατριαρχείο Μόσχας για τα Ιδρύματα και Μοναστήρια, Αρχιεπίσκοπο Εγκοριέφσκι κ. Μάρκο, ο θεμέλιος λίθος της πρώτης Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ισλανδία.
Ο Αντιπρόεδρος της Κρατικής Δούμας στο χαιρετισμός του, μεταξύ άλλων τόνισε ότι «ο ναός θα είναι προς τιμήν του Αγίου Νικολάου, ως Προστάτης της Ρωσικής Ορθόδοξης Κοινότητας στην Ισλανδία».
«Ο Άγιος Νικόλαος είναι ο προστάτης των ναυτικών και εδώ είναι πάρα πολύ δημοφιλής», πρόσθεσε ο κ. Σλίσκα.
Από την πλευρά του ο Πρόεδρος κ. Γκρίμσον, τόνισε: «Η θεμελίωση του ρωσικού ναού, θα ανοίξει μια νέα σελίδα στις σχέσεις μεταξύ της Ισλανδίας και της Ρωσίας».
Να αναφερθεί, ότι ο ναός θα ανεγερθεί στη πρωτεύουσα της Ισλανδίας το Ρέυκιαβικ, όπου το Δημαρχείο παραχώρησε στη Ρωσική Εκκλησία δωρεάν ένα τμήμα γης το Νοέμβριο του 2004.
Τέλος, σύμφωνα με πληφορίες, η εκκλησία ύψους 20 μέτρων θα κατασκευαστεί σε ύψωμα και θα φαίνεται από τον Ωκεανό.
Η ορθόδοξη κοινότητα στο Ρεϊκιάβικ υπάρχει από το 2001 και ξεπερνά τα 400 άτομα

Επίσημη αναγνώριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας από το Κράτος της Ρουάντας

Αναγνώρισε επίσημα την Ορθόδοξη Εκκλησία η Κυβέρνηση της Ρουάντας  μετά από συντονισμένες ενέργειες της Ιεράς Επισκοπής Μπουρούντι και Ρουάντας και δύο πρώην προτεσταντών παστόρων Ρουαντέζων οι οποίοι πριν ένα χρόνο ασπάσθηκαν την ορθοδοξία και κατόπιν ευλογίας του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄, ενώ θα αρχίσει σύντομα η κατήχηση των 400 μελών της «τοπικής» προτεσταντικής εκκλησίας.
Η Ρουάντα έγινε γνωστή το 1994 από την Γενοκτονία κατά την οποία σφαγιάστηκαν 800.000 άνθρωποι οι περισσότεροι από αυτούς μέσα στους Ναούς άλλης Εκκλησίας κατά την διάρκεια της Λειτουργίας,  μεταξύ αυτών και χιλιάδες παιδιά.
Είναι ένα μικρό κράτος ακριβώς κάτω από τον Ισημερινό εκτάσεως μόλις 26.338 τετρ. χλμ. και  κατοίκους 10.473.282 που δυστυχώς δεν ξεχνούν τις δύσκολές μέρες που πέρασαν, οι περισσότεροι δεν πιστεύουν ότι είναι ζωντανοί.
Οι περισσότερες εκκλησιές  άλλου δόγματος  σήμερα δεν λειτουργούν, αποτελούν μνημεία της γενοκτονίας.
Η αναγνώριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας αποτελεί σημαντικό γεγονός διότι η Ρουάντα είναι επιφυλακτική με τους «νεοφερμένους».
Στην Ρουάντα δεν υπάρχει τίποτα απολύτως  από πλευράς Ορθοδόξου Εκκλησίας. Τώρα ξεκινάμε.
Μετά την ενημέρωση για την αναγνώρισης της Εκκλησίας μας από την Ρουάντα ενημερώθηκε σχετικά ο Πατριάρχης ενώ ο Θεοφιλέστατος ανέβαλε την προγραμματισμένη επίσκεψη στα Ιεραποστολικά κέντρα Ουβίρας και Καμανιόλας του Ανατολικού Κονγκό και μετέβη στην Ρουάντα όπου είχε διαδοχικές συναντήσεις με την ηγεσία του Υπουργείου Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Θρησκευμάτων και την Αντιδήμαρχο Bugeseras όπου και θα ανοικοδομηθεί, αφού εξασφαλιστούν τα χρήματα, ο πρώτος Ορθόδοξος Ναός και το πρώτο Ιεραποστολικό Κέντρο στην Ρουάντα.
Κατά τις συναντήσεις ο Θεοφιλέστατος παρουσίασε το διοικητικό σύστημα της Ορθόδοξης Εκκλησίας (ζητήθηκε από την Κυβέρνηση) επικεντρώνοντας στον Προκαθήμενο του Αλεξανδρινού Θρόνου κ.κ. Θεόδωρο τον Β΄ και το Ιεραποστολικό- Κοινωνικό- Ανθρωπιστικό  Έργο το οποίο επιτελείτε υπό τις ευλογίες του και την εποπτεία του, τόνισε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι πολιτική αλλά πνευματική Εκκλησία η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να προσφέρει στον άνθρωπο την αγάπη του Χριστού.
Ενώ από την πλευρά της η ηγεσία του Υπουργείου αναφέρθηκε στην έρευνα που διεξήχθη πριν προχωρήσει στην αναγνώριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας πιο συγκεκριμένα  ελέχθησαν τα εξής : «…ερευνήσαμε σχετικά τα περί Ορθοδόξου Εκκλησίας και διαπιστώσαμε ότι δεν έχει δημιουργήσει κανένα πρόβλημα στις Αφρικανικές χώρες αντιθέτως προσφέρει πολλά. Σας καλωσορίζουμε λοιπόν στην Ρουάντα. Περιμένουμε πολλά από εσάς. Να έρθετε σε επαφή με τον Δήμαρχο της Bugeseras για τα περαιτέρω».
Ακολούθως σε συνάντηση με την Αντιδήμαρχο Bugeseras, διότι ο Δήμαρχος απουσίαζε, παραδόθηκε στον Επίσκοπο Επίσημα η άδεια ανοικοδόμησης Ιεραποστολικού Κέντρου στην περιοχή με το ελεύθερο να πραγματοποιηθεί όποιο έργο κρίνει η Επισκοπή για την πνευματική πρόοδο της περιοχής και βοήθεια των δοκιμαζομένων αφρικανών οι οποίοι είναι και οι επιζώντες από την Γενοκτονία.
«Όλοι είναι φοβισμένοι, όλοι ζουν με τις φρικτές σκηνές της άσχημης εκείνης περιόδου, ελπίζουμε να τους βοηθήσετε, ελπίζουμε να τους κάνετε να χαμογελάσουν ξανά» ήταν τα πρώτα λόγια της Αντιδημάρχου.
Επίσης η Αντιδήμαρχος περιέγραψε την δραματική κατάσταση που επικρατεί στην ύπαιθρο με οικογένειες χωρίς σπίτια και αυτοί που  έχουν σπίτια (χωμάτινα 2χ2) δεν έχουν χρήματα για να κατασκευάσουν οροφές με αποτέλεσμα να είναι εκτεθειμένοι σε όλες τις καιρικές συνθήκες. Επίσης δεν υπάρχουν Σχολεία, ούτε ένα ιατρείο. Τέλος ευχαρίστησε την Επισκοπή για το ότι επέλεξε την συγκεκριμένη περιοχή που έχει μεγάλη ανάγκη βοηθείας.
Η Επισκοπή ήδη προέβη στις διαδικασίες για την απόκτηση συγκεκριμένου οικοπέδου στην περιοχή, 13 χιλιόμετρα από το Κιγκάλι πρωτεύουσα της Ρουάντας για την δημιουργία του πρώτου Ιεραποστολικού Κέντρου.

Μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος:10 χρόνια στο πηδάλιο

 Στο Γρυπάρειο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Μυκόνου, την Πέμπτη 26 Μαΐου 2011 και ώρα 8.00μμ.θα γίνει  κινηματογραφική προβολή διάρκειας 80 λεπτών με θέμα τα δρώμενα με τις λατρευτικές, νεανικές και Πολιτιστικές δραστηριότητες της περασμένης δεκαετίας του ιερού Μητροπολιτικού ναού της Μεγάλης Παναγιάς.
Η κινηματογραφική αυτή προβολή είναι αφιερωμένη στον μητροπολίτη Σύρου κ. Δωρόθεο Β΄ για τη συμπλήρωση δέκα χρόνων (2001-2011) στο πηδάλιο της Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου.  

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΤΗΣ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗΣ

 

Loading Image...

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ

ΤΗΣ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗΣ

Πρεσβυτέρου Χαραλάμπους Νεοφύτου

      Σ’ ένα γυναικείο Μοναστήρι ήταν μια μοναχή που έκανε την τρελή και πως τάχα είχε δαιμόνιο. Με τον τρόπο αυτό η ευλογημένη κόρη έπλεκε το στεφάνι της αρετής. Τόσο πολύ την εσυχαίνονταν οι άλλες αδελφές, δεν την καταδέχονταν να καθίσει μαζί τους στην τράπεζα. Εκείνη όμως χαιρόταν για την καταφρόνηση που της έκαναν. Δούλευε πάντοτε στο μαγειρείο της Μονής και υπηρετούσε όλους αγόγγυστα και με προθυμία. ήταν, κατά την παροιμία, ένα σφουγγάρι υπομονής. Αυτή η ευλογημένη εφάρμοζε την εντολή του Κυρίου: Εκείνος που θέλει να γίνει πρώτος και μεγαλύτερος από όλους, πρέπει να γίνει τελευταίος και υπηρέτης όλων.

Τα κεφάλια των άλλων παρθένων είναι κουρευμένα και σκεπάζονται με τα κουκούλια που φορούν. Εκείνη δε η ευλογημένη έριχνε στο κεφάλι της ένα καταμπαλωμένο ρούχο και με εκείνο έκανε πάντοτε τις υπηρεσίες της. Δεν την είδε ποτέ καμιά μοναχή να μασά τροφή, Ούτε στην τράπεζα κάθισε καμιά φορά, ούτε ένα κομμάτι ψωμί δε την είδε καμιά να πάρει για να φάγει, αλλά έτρωγε μόνο τα ψίχουλα που καθάριζε την τράπεζα και από τα ξεπλύματα των καζανιών και των πιάτων. Ούτε έτρωγε και κανένα άλλο φαγητό. Πάντοτε περπατούσε με γυμνά πόδια, χωρίς παπούτσια. Ποτέ δεν γόγγυσε ούτε έβρισε, ούτε καν μιλούσε σε καμιά αδελφή, παρ' όλο που όλες την έβριζαν και την κοροΐδευαν και πολλές φορές την κτυπούσαν μερικές άτακτες αδελφές.

Εκείνο το καιρό ζούσε ο περίφημος ασκητής Πιτηρούμ, που ασκήτευε και αγωνιζόταν εναντίον των δαιμόνων στη σκήτη Πορφυρίτης. Σ' αυτόν τον Όσιο φάνηκε άγγελος Κυρίου και του φανέρωσε τα κατά τη φαινόμενη σαλή παρθένο, λέγοντας του. "Τι σου φαίνεται, Πιτηρούμ; Με το να βρίσκεσαι στην έρημο αυτή νομίζεις ότι έφτασες σε μέτρα τελειότητας; Αν θέλεις να δεις γυναίκα να σε ξεπερνά στην άσκηση και η οποία έφτασε στα μέτρα της τελειότητας, πήγαινε στο γυναικείο Μοναστήρι των Ταβεννησιωτών και εκεί θα βρεις μια μοναχή που φορεί κορώνα στο κεφάλι της. Εκείνη λοιπόν είναι ανώτερη και αξιότερη από σένα, γιατί με το να υπηρετεί τόσο πλήθος μοναχών και παρ' όλο που καταφρονείται απ' όλες, δε λείπει από το στόμα της και το νου της η θεωρητική προσευχή. Τότε σηκώθηκε ο όσιος, πήρε μαζί του τους πιο άξιους μοναχούς και πήγε στο Μοναστήρι των Ταβεννησιωτών παρθένων, οι οποίες δέχτηκαν τον Μέγα Πιτηρούμ με πολλή ευλάβεια. Τότε πρόσταξε ο άγιος και ήλθαν μπροστά του όλες οι μοναχές, χωρίς την σαλή. Ο Όσιος όμως δεν έβλεπε αυτήν που του είχε πει ο άγγελος, και λέγει• δεν ήλθαν όλες λείπει μια. Οι μοναχές αποκρίθηκαν και είπαν ότι όλες εδώ είμαστε, πάτερ, εκτός μιας σαλής που βρίσκεται στο μαγειρείο. Ο Όσιος λέγει• ας έλθει και εκείνη να την ιδώ. Πήγαν και με τη βία την έσυραν και την έφεραν μπροστά στον Όσιο, ο οποίος την αναγνώρισε.

Μόλις την έφεραν και την είδε ο Πιτηρούμ στο σχήμα που του είχε πει ο άγγελος, έπεσε στα πόδια  της και ζητούσε με ταπείνωση να τον ευλογήσει. Το ίδιο έκαμε και η σαλή πέφτοντας στα πόδια του αγίου ζητούσε να την ευλογήσει φωνάζοντας, ευλόγησον με κύριε μου. Βλέποντας αυτά οι άλλες μοναχές στέκονταν άφωνες και θαύμαζαν• ωστόσο είπαν στον Όσιο: Αυτή είναι σαλή και να μην ενοχλείται από αυτήν. Ο Όσιος απάντησε˙ σεις είστε οι σαλές, αυτή η ευλογημένη, είναι πραγματικά σοφή και αγία και δε θα μπορέσουμε να τη φτάσουμε στα μέτρα της αγιότητας. Και μακάρι να βρεθώ σαν αυτήν άξιος την ημέρα της κρίσεως. Όταν άκουσαν αυτά οι άλλες μοναχές έπεσαν στα πόδια του αγίου και εξομολογούνταν αυτά που έκαναν στην αδελφή εκείνη. Η μια έλεγε, εγώ την έβριζα, άλλη έλεγε, εγώ την περιγελούσα, και άλλη, εγώ πολλές φορές την έλουζα με τα ξεπλύματα των πιάτων, και άλλη εγώ της έβαζα πιπέρι στη μύτη κλπ. Ο Όσιος δέχτηκε την εξομολόγηση τους και παρεκάλεσε και την σαλή, και τις συγχώρησε από καρδιάς. Λυπήθηκε όμως, γιατί δεν την ενοχλούσαν πλέον, αλλά την ευλαβούνταν και την τιμούσαν σαν αγία. Για να αποφύγει τις τιμές των ανθρώπων αναχώρησε κρυφά από το μοναστήρι και δεν έμαθε κανένας που είχε πάει η που βρίσκεται.

Από το βιβλίο:

ΒΙΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ  ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ - ΕΚΔΟΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΔΟΔΕΙΧΤΗΣ

ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΟΜΠΥ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ

ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΟΜΠΥ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

============

Χαιρετίζουμε με πολλή χαρά την λίαν αξιέπαινη ενέργεια των νομοθετών της Πολιτείας της Νέας Υόρκης υπέρ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και υπέρ του ανοίγματος της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.

Είναι πραγματικά συγκινητικό ότι και οι 62 Γερουσιαστές (100%) της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, αλλά και 144 βουλευτές (96%) της, ζητούν την άμεση επανελειτουργία της Σχολής της Χάλκης, την οποία έκλεισε παράνομα από το 1972 η Τουρκία και έκτοτε δεν στέργει να επιτρέψει την επαναλειτουργία της παρόλες τις πιέσεις που δέχεται από τον Αμερικανικό παράγοντα και την Ενωμένη Ευρώπη.

Συγχαίρουμε εκ μέσης καρδίας τους Πολιτειακούς βουλευτές και Γερουσιαστές μας που κινητοποιήθηκαν τόσο δυναμικά καθώς επίσης το Τάγμα των Αρχόντων του Αγίου Ανδρέα και τον Σεβασμιότατο Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Δημήτριο για την πολύ επιτυχημένη και δυναμική τους παρέμβαση.

Ιδιαίτερες οι ευχαριστίες μας προς τους ομογενείς Γερουσιαστές Ντιν Σκέλος και Μιχάλη Γιάνναρη και στις βουλευτές Αραβέλλα Σιμωτά και Νικόλ Μαλλιωτάκη, οι οποίοι πρωτοστάτησαν στην προσπάθεια.

Ελπίζουμε ότι η εξαιρετικά επιτυχής αυτή παρέμβαση του Ελληνικού λόμπυ να συνεχισθεί με αδιάπτωτο ενδιαφέρον και ακλόνητη μαχητικότητα μέχρις ότου οι Τούρκοι επιτρέψουν την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και μέχρις ότου αποδώσουν στον Οικουμενικό Θρόνο τα περιουσιακά του στοιχεία που παράνομα αφαίρεσαν και μέχρις ότου αφήσουν απερίσπαστο το Οικουμενικό Πατριαρχείο να συνεχίσει χωρίς απαράδεκτες επεμβάσεις τη διακονία του.

Ακόμη! Τρέφουμε την ελπίδα ότι το Ελληνικό λόμπυ θα επεκτείνει το ενδιάφερον του σε όλα τα θέματα (Μακεδονικό, Κυπριακό, Αιγαίο, Θράκη, κτλ.) που απασχολούν τον Ελληνισμό, επειδή η Ελλάδα και η Κύπρος χρειάζονται απεγνωσμένα την αρωγή τους.

Η βοήθεια του Ελληνικού λόμπυ είναι τώρα ιδιαίτερα πολύτιμη επειδή η Ελλάδα είναι κυριολεκτικά γονατισμένη εξαιτίας της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης αλλά και επειδή κυβερνάται από πραγματικά ανάξιους ηγέτες, οι οποίοι δεν τολμούν καν να ανακηρύξουν την Ελληνική ΑΟΖ για να μη στεναχωρέσουν τους Τούρκους.!!!

Παραθέτουμε στη συνέχεια την είδηση που μας έδωσε την αφορμή για τη σύνταξη του πιο πάνω σχολίου.

*****

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ: ΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΣ

=============

Να σεβαστεί τα δικαιώματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και να επιτρέψει την άμεση επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής στη Χάλκη ζητούν με ψηφίσματα-επιστολές προς τον πρέσβη της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον, η Πολιτειακή Βουλή και η Πολιτειακή Γερουσία της Νέας Υόρκης.

Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στα γραφεία της Αρχιεπισκοπής Αμερικής στο Μανχάταν, πολιτειακοί βουλευτές και γερουσιαστές, όπως επίσης ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος και στελέχη του Τάγματος των Αρχόντων του Αποστόλου Ανδρέα του Οικουμενικού Πατριαρχείου μίλησαν για την πρωτοβουλία των δυο νομοθετικών σωμάτων της Νέας Υόρκης ελληνικής καταγωγής.

Και τα 62 μέλη της Γερουσίας της Νέας Υόρκης και 144 μέλη της Βουλής (96%) υπέγραψαν τις επιστολές, με τις οποίες διαμαρτύρονται για τα όσα συμβαίνουν στην Τουρκία σε βάρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, της «Αγίας Έδρας», για τα εκατομμύρια των Ορθοδόξων Χριστιανών στις Ηνωμένες Πολιτείες και σ΄ όλο τον κόσμο, ζητώντας παράλληλα από την τουρκική ηγεσία να σεβαστεί χωρίς «καμία διάκριση» τα «αναφαίρετα δικαιώματα» του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τις θρησκευτικές ελευθερίες και να προχωρήσει στην απρόσκοπτη λειτουργία της Θεολογικής Σχολής στη Χάλκη.

Η πρωτοβουλία για την έγκριση των σχετικών ψηφισμάτων-επιστολών σε Γερουσία και Βουλή της Νέας Υόρκης ανήκει στους ομογενείς γερουσιαστές Ντιν Σκέλος και Μιχάλη Γιάνναρη και στις βουλευτές Αραβέλλα Σιμωτά και Νικόλ Μαλλιωτάκη.

ΠΗΓΗ:

Εκκλησιαστικό Πρακτορείο Ειδήσεων “Ρομφαία”,

ΑΠΕ - ΜΠΕ