Πνευματικές εμπειρικές συμβουλές γύρω από τους πειρασμούς και τις θλίψεις

Του Αγίου Ισαάκ του Σύρου

* Όπως πλησιάζουν τα βλέφαρα το ένα το άλλο, έτσι και οι πειρασμοί είναι κοντά στους ανθρώπους. Και αυτό το οικονόμησε ο Θεός να είναι έτσι, με σοφία, για να έχουμε ωφέλεια^. για να κρούεις δηλ. επίμονα, εξαιτίας των θλίψεων, τη θύρα του ελέους του Θεού και για να μπει μέσα στο νου σου, με το φόβο των θλιβερών πραγμάτων, ο σπόρος της μνήμης του Θεού, ώστε να πας κοντά του με τις δεήσεις, και να αγιασθεί η καρδιά σου με τη συνεχή ενθύμησή του. Και ενώ εσύ θα τον παρακαλείς, αυτός θα σε ακούσει...
* Ο πορευόμενος στο δρόμο του Θεού πρέπει να τον ευχαριστεί για όλες τις θλίψεις που τον βρίσκουν, και να κατηγορεί και να ατιμάζει τον αμελή εαυτό του, και να ξέρει ότι ο Κύριος, που τον αγαπά και τον φροντίζει, δε θα του παραχωρούσε τα λυπηρά, για να ξυπνήσει το νου του, αν δεν έδειχνε κάποια αμέλεια. Ακόμη μπορεί να επέτρεψε ο Θεός κάποια θλίψη, διότι ο άνθρωπος έχει υπερηφανευθεί, οπότε ας το καταλάβει και ας μην ταραχθεί κι ας βρίσκει την αιτία στον εαυτό του, ώστε το κακό να μη γίνει διπλό, δηλ. να υποφέρει και να μη θέλει να θεραπευθεί. Στο Θεό που είναι η πηγή της δικαιοσύνης, δεν υπάρχει αδικία. Αυτό να μην περάσει από το νου μας.
* Μην αποφεύγεις τις θλίψεις, διότι βοηθούμε νος απ' αυτές μαθαίνεις καλά την αλήθεια και την αγάπη του Θεού. Και μη φοβηθείς τους πειρασμούς, διότι μέσα από αυτούς βρίσκεις θησαυρό. Να προσεύχεσαι να μην εισέλθεις στους ψυχικούς πειρασμούς όσο για τους σωματικούς, να ετοιμάζεσαι να τους αντιμετωπίσεις με όλη τη δύναμή σου, γιατί χωρίς αυτούς δεν μπορείς να πλησιάσεις το Θεό. Μέσα σ' αυτούς εμπεριέχεται η θεία ανάπαυση. Όποιος αποφεύγει τους σωματικούς πειρασμούς, αποφεύγει την αρετή.
* Χωρίς πειρασμούς η πρόνοια του Θεού για τον άνθρωπο δε φανερώνεται, και είναι αδύνατο, χωρίς αυτούς, να αποκτήσεις παρρησία στο Θεό, και να μάθεις τη σοφία του αγίου Πνεύματος και, ακόμη, δε θα μπορέσει να στεριωθεί μέσα στην ψυχή σου ο θεϊκός πόθος. Προτού να έρθουν οι πειρασμοί, ο άνθρωπος προσεύχεται στο Θεό σαν ξένος. Από τότε όμως που θα εισέλθει σε πειρασμούς για την αγάπη του Θεού, και δεν αλλάξει γνώμη, έχει το Θεό, να πούμε, υποχρεωμένο απέναντί του, και ο Θεός τον λογαριάζει για γνήσιο φίλο του. Διότι πολέμησε και νίκησε τον εχθρό του, για να εκπληρώσει το θέλημα του Θεού.
* Ο Θεός δεν δίνει μεγάλο χάρισμα χωρίς να προηγηθεί μεγάλος πειρασμός γιατί ανάλογα με την σφοδρότητα των πειρασμών ορίσθηκαν τα χαρίσματα από τη σοφία του Θεού, την οποία όμως δεν καταλαβαίνουν συνήθως οι άνθρωποι. Από το μέγεθος των μεγάλων θλίψεων που σου στέλνει η πρόνοια του Θεού, καταλαβαίνεις πόση τιμή σου κάνει η μεγαλοσύνη του. Διότι ανάλογη με τη λύπη που δοκιμάζεις είναι και η παρηγοριά που δέχεσαι.
* Αν με ρωτήσεις ποια είναι η αιτία για όλα αυτά, σου απαντώ: Η αμέλεια σου^. γιατί δε φρόντισες να βρεις τη γιατρειά τους. Η γιατρειά όλων αυτών είναι μία, και μ' αυτή ο άνθρωπος βρίσκει αμέσως στην ψυχή του την παρηγοριά που ποθεί. Και ποια λοιπόν είναι αυτή η γιατρειά; Είναι η ταπεινοφροσύνη της καρδιάς. Χωρίς αυτήν είναι αδύνατο να χαλάσεις το φράχτη των πειρασμών^. απεναντίας μάλιστα βρίσκεις ότι οι πειρασμοί είναι ισχυρότεροι και σε εξουθενώνουν....
* Κατά το μέτρο της ταπεινοφροσύνης, σου δίνει ο Θεός και τη δύναμη να υπομένεις τις συμφορές σου. Και κατά το μέτρο της υπομονής σου, το βάρος των θλίψεών σου γίνεται ελαφρό και, έτσι, παρηγοριέσαι. Και όσο παρηγοριέσαι, τόσο η αγάπη σου προς το Θεό αυξάνει. Και όσο αγαπάς το Θεό, τόσο μεγαλώνει η χαρά που σου χαρίζει το άγιο Πνεύμα. Ο εύσπλαχνος Πατέρας μας, θέλοντας να βγάλει σε καλό τους πειρασμούς των πραγματικών του παιδιών, δεν τους παίρνει, παρά τους δίνει τη δύναμη να τους υπομείνουν. Όλα αυτά τα αγαθά (την παρη­γοριά, την αγάπη, τη χαρά) τη δέχονται οι αγωνιστές ως καρπό της υπομονής, για να φτάσουν οι ψυχές τους στην τελειότητα. Εύχομαι ο Χριστός και Θεός μας να μας αξιώσει με τη χάρη του να υπομένουμε την πίκρα των πειρασμών για την αγάπη του και με ευχαριστίες της καρδιάς μας. Αμήν.
* * *
* Οι άγιοι δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους στο Θεό με όσα υποφέρουν για το όνομά του, όταν δηλ. τους στέλνει στενοχώριες, χωρίς όμως να απομακρύνεται απ' αυτούς, γιατί τους αγαπά. Απ' αυτή την πάσχουσα αγάπη τους αποκτά η καρδιά τους παρρησία, ώστε να ατενίζουν προς αυτόν ελεύθερα και με την πεποίθηση ότι θα εισακουσθούν τα αιτήματά τους και θα εκπληρωθούν. Μεγάλη είναι η δύναμη της προσευχής που έχει παρρησία. Γι' αυτό αφήνει ο Θεός τους αγίους του να δοκιμάσουν κάθε λύπη, για να αποκτήσουν πείρα και να βεβαιωθούν για τη βοήθειά του και για το πόσο προνοεί και νοιάζεται γι' αυτούς. Έτσι, αποκτούν σοφία και σύνεση από τους πειρασμούς, για να μη γίνουν αμαθείς, καθώς θα τους λείπει η πνευματική άσκηση και στο καλό και στο κακό, και για να αποκτήσουν, από τη δοκιμασία τους, τη γνώση όλων των πραγμάτων που χρειάζονται^. γιατί, αλλιώς, θα παρασυρθούν από άγνοια και θα γίνουν καταγέλαστοι από τους δαίμονες. Διότι, αν γυμνάζονταν μόνο στα καλά και δεν είχαν την εμπειρία της πάλης με το κακό, θα πήγαιναν στον πόλεμο εντελώς άπειροι....
* Ο άνθρωπος δεν μπορεί να γευθεί και να εκτιμήσει το καλό, αν προηγουμένως δε δοκιμάσει την πίκρα από τους πειρασμούς....
* Οι άνθρωποι τότε έρχονται σε αληθινή επίγνωση, όταν ο Θεός τους στερήσει τη δύναμή του και τους κάνει να συναισθανθούν την ανθρώπινη αδυναμία, και τη δυσκολία που προκαλούν οι πειρασμοί, και την πονηριά του εχθρού, και με ποιον αντίπαλο έχουν να παλέψουν, και πόσο ασθενής είναι η ανθρώπινη φύση τους, και πώς τους φυλάει η θεϊκή δύναμη, και πόσο προχώρησαν και προόδευσαν στην αρετή, και ότι χωρίς τη δύναμη του Θεού είναι ανίσχυροι μπροστά σε οποιοδήποτε πάθος. Κι αυτό το κάνει ο Θεός, για να αποκτήσουν, από όλες αυτές τις αρνητικές εμπειρίες, αληθινή ταπείνωση, και να πλησιάσουν κοντά του, και να περιμένουν τη βέβαιη βοήθειά του, και να προσεύχονται με υπομονή. Και όλα αυτά από που θα τα μάθουν, παρά από την πείρα των πολλών θλίψεων τις ο ποίες επιτρέπει ο Θεός και δοκιμάζουν; Αλλά και πίστη σταθερή αποκτά κανείς από τους πειρασμούς καθώς βεβαιώνεται για τη θεϊκή βοήθεια, που πολ λές φορές βρίσκει στον αγώνα του....
* Οι αγωνιστές, λοιπόν, πειράζονται για να αυξήσουν τον πνευματικό τους πλούτο^. οι αμελείς, για να φυλαχθούν απ' ό, τι τους βλάπτει^. οι κοιμισμένοι, για να ξυπνήσουν^. οι απομακρυσμένοι, για να πλησιάσουν στο Θεό^. και οι φίλοι του Θεού, για να εισέλθουν στον άγιο οίκο του με παρρησία. Ένας γιος, άβγαλτος στη ζωή, δεν μπορεί να διαχειρισθεί τον πλούτο του πατέρα του και να βοηθηθεί απ' αυτόν. Γι' αυτό λοιπόν, στην αρχή στέλνει δυσκολίες και βάσανα ο Θεός στα παιδιά του και, μετά, τους φανερώνει τι τους χαρίζει. Δόξα τω Θεώ που, με πικρά φάρμακα, μας χαρίζει την απόλαυση της πνευματικής υγείας.
* Είναι κανείς που δε στενοχωριέται και δεν κουράζεται, ενόσω γυμνάζεται; Και είναι κανείς, στον οποίο να μη φαίνεται πικρός ο καιρός, που πίνει το φαρμάκι των πειρασμών και των θλίψεων; Χωρίς, λοιπόν, να περάσει απ' αυτό το στάδιο δεν μπορεί να αποκτήσει ισχυρή κράση. Αλλά και η υπομονή στους πειρασμούς δεν είναι δική μας. Πώς μπορεί, αλήθεια, ο άνθρωπος, ένα πήλινο αγγείο, να βαστάζει μέσα του το νερό, αν δε το κάνει στέρεο η θεϊκή φωτιά; Αν σκύψουμε το κεφάλι, τότε ό, τι καλό και ωφέλιμο ζητήσουμε από το Θεό στην προσευχή μας με ταπείνωση, με διαρκή πόθο και με υπομονή, όλα θα μας τα δώσει.
* Όπως τα μικρά παιδιά τρομάζουν από τα φοβερά θεάματα, και τρέχουν και πιάνονται από τα φορέματα των γονέων τους, και ζητούν τη βοήθειά τους, έτσι και η ψυχή: όσο στενοχωριέται και θλίβεται από το φόβο των πειρασμών, προστρέχει και κολλάει στο Θεό, και τον παρακαλεί με ακατάπαυτες δεήσεις. Και όσο οι πειρασμοί πέφτουν επάνω της, ο ένας μετά τον άλλο, τόσο και παρακαλεί περισσότερο. Αλλά όταν σταματήσουν και ξαναβρεί την ανάπαυσή της, συνήθως χάνει την επαφή της με την πραγματικότητα και απομακρύνεται από το Θεό.
* Οι θλίψεις και οι κίνδυνοι θανατώνουν την ηδυπάθεια, ενώ η καλοπέραση και η αδιαφορία την τρέφουν. Γι' αυτό και ο Θεός και οι άγιοι Άγγελοι χαίρονται στις θλίψεις και στις στενοχώριες μας, ενώ ο διάβολος και οι συνεργάτες του χαίρονται όταν τεμπελιάζουμε και καλοπερνούμε.
* Άφησε λοιπόν τη φροντίδα σου στο Θεό, και σε όλες τις δυσκολίες σου κατάκρινε τον εαυτό σου, ότι εσύ ο ίδιος είσαι ο αίτιος για όλα...
* Όλες οι λυπηρές περιστάσεις και οι θλίψεις, αν δεν έχουμε υπομονή, μας διπλο-βασανίζουν. Για τί ο άνθρωπος με την υπομονή του διώχνει την πίκρα των συμφορών, ενώ η μικροψυχία γεννά την απελπισία της κόλασης. Η υπομονή είναι μητέρα της παρηγοριάς^.είναι μια δύναμη ψυχική, που γεννιέται από την πλατιά καρδιά. Αυτή τη δύναμη ο άνθρωπος δύσκολα τη βρίσκει πάνω στις θλίψεις του, αν δεν έχει τη θεία χάρη, που την αποκτά με την επίμονη προσευχή και με δάκρυα.

* * *

Οσίου Μάρκου του Ασκητού

* Οι θλίψεις προξενούν στους ανθρώπους τα αγαθά, ενώ με την κενοδοξία και τις ηδονές προξενούνται τα κακά.
* Οι κατηγορίες των ανθρώπων προξενούν λύπη στην καρδιά, γίνονται όμως αφορμή καθαρισμού σε αυτόν που υπομένει.
* Εάν τυχόν ζημιώθηκες, κατηγορήθηκες και καταδιώχθηκες από κάποιον, μη σκέπτεσαι το πα­ρόν, αλλά βλέπε στο μέλλον^. και τότε θα αντιληφθείς ότι αυτά σου έχουν προξενήσει πολλά καλά, όχι μόνο στην εδώ ζωή, αλλά και στην μέλλουσα και χωρίς τέλος....
* Όπως στους αρρώστους είναι ωφέλιμα τα πι κρά φάρμακα, έτσι και στους κακότροπους ανθρώπους^. άλλους τους οδηγούν οι δοκιμασίες σε υγεία ψυχής και άλλους ετοιμάζει η αρρώστια για μετάνοια.
* Όλα τα θλιβερά που σου συμβαίνουν στην πρόσκαιρη αυτή ζωή να τα συγκρίνεις με τα αγαθά της αιώνιας ζωής και δε θα σε βρει ποτέ αμέλεια στον αγώνα αυτής της ζωής....
* Αυτός που αποφεύγει θεληματικά τις θλίψεις, για την αλήθεια, θέλοντας και μη θα παιδευθεί σκληρά από την Θεία Πρόνοια.
* Είναι μεγάλη αρετή η υπομονή στις διάφορες δοκιμασίες που θα μας έλθουν και παράλληλα η αγάπη σε εκείνους που μας μισούν....
* Αρετή χωρίς θλίψη είναι αδόκιμος επειδή έγινε χωρίς στενοχώρια.
* Στις θλίψεις επαναπαύεται ο Θεός, στις ανέσεις ο διάβολος που είναι ο αίτιος των κακών. Οι πειρασμοί πάντα ωφελούν αρκεί να τους υπομένουμε με καρτερία και με δοξολογία προς τον Θεό.
* Να αποφεύγεις τον πειρασμό με την υπομονή και με την προσευχή. Και αν θέλεις να αντισταθείς στον πειρασμό χωρίς αυτές, ο πειρασμός θα έλθει σκληρότερος κατεπάνω σου.

* * *

Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου †1989

* Γεγονότα που φαίνονται τώρα ως συμφορές, αργότερα αποδεικνύονται ευλογίες Θεού.* Εάν δεν υπήρχαν οι θλίψεις, δεν θα αναζητούσαμε τον Παράδεισο.
* Τις θλίψεις πρέπει να τις δεχόμαστε όπως δεχόμαστε την ταλαιπωρία μιας χειρουργικής επεμ­βάσεως, προκειμένου να εξασφαλίσουμε την υγεία μας. Ο πόνος ταπεινώνει τον άνθρωπο^. και όσο αυτός ταπεινώνεται, τόσο πλησιάζει τον Θεό.* Στις μεγάλες θλίψεις μόνο ο Θεός μπορεί να παρηγορήσει. Γι' αυτό, το καλύτερο είναι η προσευχή και όχι τόσο οι λόγοι παρηγοριάς.

* - Ερώτησις: Γέροντα, γιατί επιτρέπει ο Θεός να υποφέρουν από φρικτές αρρώστιες δίκαιοι και ενάρετοι άνθρωποι;

* - Απάντησις: Για να καθαρισθούν και από τα ελάχιστα ίχνη των παθών τους και για να πάρουν μεγαλύτερο στεφάνι στον ουρανό. Εξάλλου αφού στον Υιό Του τον αγαπητό επέτρεψε να υποφέρει και να πεθάνει επί του Σταυρού, τί να πούμε για τους ανθρώπους, οι οποίοι, όσο άγιοι κι αν είναι, έχουν ρύπους και κηλίδες από αμαρτίες;

* «Η μεγαλύτερη άσκησης είναι να υπομένουμε αγόγγυστα όλα όσα έρχονται επάνω μας μέσα σ' αυτή την κοιλάδα του κλαυθμώνος. Ο δε απομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται».

* «Εάν υπομείνεις την θλίψη με μακροθυμία, μαρτυρείς την πιστότητά σου στον Χριστό, την αφοσίωσή σου στον Σωτήρα και την αγάπη σου σ' Αυτόν, ο Οποίος ανεστήθει εκ των νεκρών και μας καλεί πλησίον Του».* «Μην αφήνετε σε καμία περίπτωση την θλίψη να σας κυρίευση...Η κατάθλιψης είναι ο δήμιος που σκοτώνει την πνευματική ενεργητικότητα, που είναι αναγκαία για την υποδοχή του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά. Ένας καταθλιμμένος άνθρωπος χάνει την δυνατότητα να προσεύχεται και είναι νεκρός για τους πνευματικούς αγώνες».
* Με απόλυτη εμπιστοσύνη να αναφωνούμε και να ζούμε το«Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

"Λυτρωτικά εφόδια για την σωστή αντιμετώπιση των θλίψεων"
Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Αντιγραφή

Ο άπιστος γιατρός-Ένα θαύμα του Αι-Γιάννη του Ρώσου

Στην Λίμνη της Ευβοίας ζούσε και εργαζόταν ένας γιατρός που ονομαζόταν Μαντζώρος. Σαν γιατρός ήταν πολύ καλός, αλλά δεν πίστευε στο Χριστό και μάλιστα δεν ήθελε να ακούει συζητήσεις σχετικές με την θρησκεία και την ψυχή. Καταφερόταν εναντίον της θρησκείας και οι απόψεις του ήταν σκληροπυρηνικές στο θέμα του Χριστιανισμού.
Αρρώστησε λοιπόν και μάλιστα πολύ σοβαρά. Η επάρατος νόσος είχε πλησιάσει τον άπιστο γιατρό που με φρικτούς πόνους κατάλαβε την έλευσή του. Μέσα σε αφόρητους πόνους μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο της Χαλκίδας. Εκεί , λόγω της σοβαρότητας της ασθένειάς του, δεν μπορούσαν να τον νοσηλεύσουν . Τον έστειλαν λοιπόν στην Αθήνα στη κλινική «Παντοκράτωρ», που βρίσκεται στην οδό Γ΄ Σεπτεμβρίου. Εκεί υποβλήθηκε σε ακτινολογικές και χημικές εξετάσεις , οι οποίες έδειξαν ότι η επάρατος νόσος είχε προσβάλει το παχύ έντερο του γιατρού. Όταν όλη η ζωή του γιατρού ήταν στρωμένη κοινωνικά και μπορούσε να λέει και να κάνει με ευκολία ότι ήθελε ο γιατρός ήταν απόλυτος στον λόγο του για τον Χριστό και τους Αγίους. Όλα ήταν ένα καλοστημένο ψέμα για τον άπιστο γιατρό. Η μόνη αλήθεια ήταν η αμαρτία και η ασωτεία. Εκεί κατέφευγε όταν εμφανίζονταν στη ζωή του μαύρα μικρά συννεφάκια. Αλλά τώρα, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Τα μαύρα σύννεφα που είχαν επισκιάσει για καιρό τώρα τη ζωή του δεν μπορούσε να τα διώξει με την προσφιλή του μέθοδο που δεν ήταν άλλη από την αμαρτία.
- «Στο παντοδύναμο Θεό , να ελπίζεις μόνο συνάδελφε»
Αυτή ήταν η διάγνωση-έκκληση των συναδέλφων του, που του εξηγούσαν, με αυτό τον σκληρό λόγω επαγγέλματος λόγο. Και ο ίδιος όμως, λόγω του επαγγέλματός του είχε αντιληφθεί , ότι η φλόγα της ελπίδας κόντευε να σβήσει. Οι γιατροί λοιπόν του Νοσοκομείου του είπαν ότι αν συμφωνούσε και ο ίδιος θα μπορούσε να εγχειρισθεί την επόμενη μέρα. Συμφώνησε λοιπόν με γνώμονα την ιατρική γνώση που και ο ίδιος είχε. Αλλά τα λόγια των συναδέλφων του: «Στον παντοδύναμο να ελπίζεις, συνάδελφε», τον οδήγησαν παραμονή της εγχείρησης , σε μια αυθόρμητη προσευχή, που έβγαινε μέσα από την ψυχή του. παρακαλούσε τον Θεό, όχι μόνον να τον κάνει καλά, αλλά να τον συγχωρέσει κιόλας για την απιστία που είχε δείξει τόσα χρόνια.
Την ώρα της προσευχής κάποιος χτύπησε την πόρτα κι τον διέκοψε. Ήταν ένας όμορφος νεαρός, ο οποίος σπρώχνοντας με τα χέρια του την πόρτα μπήκε μέσα στο δωμάτιο του γιατρού και ακολούθησε ο πιο κάτω διάλογος:
- «Τι έχεις;».
- «Είμαι πολύ άρρωστος».
- «Δεν έχεις τίποτε».
- «Μα τι λες, Χριστιανέ μου. Έχω καρκίνο στο έντερο στο τελευταίο στάδιο και αύριο εγχειρίζομαι. Καταλαβαίνεις τι μου συμβαίνει;».
- «Δεν έχεις τίποτα πια. Σ’ έκανα καλά».
- «Μα καλά δεν ντρέπεσαι έναν άρρωστο; Με ειρωνεύεσαι κιόλας;».
- «Είμαι ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος. Αφού, επιμένεις, κάνε αύριο την εγχείρηση και θα πειστείς ότι δεν έχεις τίποτε».
Ο νεαρός εξαφανίστηκε. Ο γιατρός όμως γεμάτος αγωνία χτυπούσε το κουδούνι για να ρωτήσει τις νοσοκόμες μήπως και είδαν το νεαρό αυτό, που είχε βγει από το δωμάτιό του. Μάταια όμως γιατί καμία από τις νοσοκόμες δεν είδε τίποτα. Την επόμενη μέρα ο άρρωστος γιατρός εισήχθη στο χειρουργείο για την επέμβαση. Οι γιατροί έτοιμοι για την εγχείρηση ακούνε ξαφνικά τον γιατρό να τους λέει ότι δεν χρειάζεται εγχείριση και ότι είναι καλά στην υγεία του.
- «Με θεράπευσε ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος».
- «Μα τι είναι αυτά που μας λες;». Στον 20ο αιώνα είμαστε συνάδελφε τι είναι αυτά που λες;». «Τα έχει χαμένα ο συνάδελφος» μονολογούσαν οι γιατροί του Νοσοκομείου, ενώ επέμειναν να γίνει η εγχείριση, λόγω μειωμένου καταλογισμού του ασθενούς. Τον νάρκωσαν λοιπόν για την επέμβαση και όταν τον άνοιξαν ο όγκος δεν υπήρχε. Είχε κάνει το θαύμα του ο Άγιος και οι γιατροί απορούσαν , κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον. Ο γιατρός ήταν τελείως καλά. Αυτά τα διηγήται ο ίδιος ο γιατρός παντού, όπου κι αν βρίσκεται.

Από το βιβλίο: «ΒΙΟΙ ΟΡΘΟΔΞΩΝ ΑΓΙΩΝ 9
Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΟΣ».ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΕΝΘΕΟΣ ΒΙΟΣ/eisdoxantheou-gk

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ – Η αμαρτία φέρνει τις συμφορές

 

Έρριξες φάρμακο για τις κάμπιες;

- Έρριξα, Γέροντα.

- Τόσες καλόγριες ούτε μια κάμπια δεν μπορείτε να σκοτώσετε! Στην Κατοχή, όταν είχε πέσει ακρίδα, είχαν βγάλει εδώ στην Χαλκιδική την Αγία Ζώνη από την Μονή Βατοπεδίου και η ακρίδα έπεφτε σύννεφα-σύννεφα στην θάλασσα. Στην Ήπειρο, θυμάμαι, ηταν σαν το χιόνι. Κάναμε όλοι προσωπική εργασία· με τα σεντόνια την μαζεύαμε και μετά την πετούσαμε. Ήταν και η πείνα…, μην τα ρωτάς! Τα σιτάρια είχαν ξαναδώσει, αλλά είχαν σακατευθή.

Οι ακρίδες, οι πόλεμοι, η ανομβρία, οι αρρώστιες είναι μάστιγα. Όχι ότι ο Θεός θέλει να παιδαγωγήση έτσι τον άνθρωπο, αλλά είναι συνέπεια της απομακρύνσεως του ανθρώπου από τον Θεό. Όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί ξεφεύγει ο άνθρωπος από τον Θεό. Έρχεται η οργή του Θεού, για να θυμηθή ο άνθρωπος τον Θεό και να ζητήση βοήθεια. Δεν είναι ότι ο Θεός τα κανονίζει έτσι και βγάζει μια διαταγή να έρθη κάποια συμφορά στον άνθρωπο, αλλά ο Θεός βλέπει μέχρι πού θα φθάση η κακία των ανθρώπων και ότι δεν θα αλλάξουν, και γι’ αυτό επιτρέπει να συμβή μια συμφορά, για να συνετισθούν. Όχι ότι τα κανόνισε έτσι ο Θεός.

Στον Ιησού του Ναυή (Ι. Ναυή 13,1-2 και Κριτ. 3,1-4) είχε πει ο Θεός να μην εξαφανίσουν μια φυλή, τους Φιλισταίους, γιατί αυτή θα ήταν μάστιγα για τους Εβραίους, όταν θα ξεχνούσαν τον Θεό. Όταν λοιπόν οι Εβραίοι απομακρύνονταν από τον Θεό, είχε δικαιώματα ο διάβολος και έβαζε τα «ξαδέρφια» του, τους Φιλισταίους, και ορμούσαν στους Εβραίους. Έπαιρναν τα παιδιά των Εβραίων και τα χτυπούσαν πάνω στην πέτρα, για να τα σκοτώσουν. Κάποτε όμως πού οι εχθροί ήρθαν, χωρίς να φταίνε οι Ισραηλίτες, πολέμησε γι’ αυτούς ο Θεός. Έρριξε χαλάζι σαν πέτρες (Ι. Ναυή 10, 11.) και τους εξόντωσε, γιατί τότε οι Ισραηλίτες δικαιούνταν την θεία επέμβαση.

Πόσες υποσχέσεις είχε δώσει ο Θεός για τον Ναό του Σολομώντος, και όμως πόσες φορές κάηκε, ρήμαξε. Όταν ξέφευγε ο λαός του Ισραήλ, οι Προφήτες φώναζαν-φώναζαν οι Ισραηλίτες τίποτε! Ανέπαυαν τον λογισμό τους: «Αφού, όταν έκτισε ο Σολομών τον Ναό, έδωσε τόσες ευλογίες ο Θεός και είπε ότι από έδώ θα ευλογούνται και θα άγιάζωνται όλοι οι άνθρωποι (Γ΄Βασ.9,1-9), άρα θα μείνουν όλα αυτά, και τα τείχη μας και ο Ναός μας. Τέτοια υπόσχεση έδωσε ο Θεός»! Ό Θεός έδωσε τέτοια υπόσχεση, αλλά εφόσον και οι Ισραηλίτες θα ζούσαν σωστά. Είχε δώσει Χάρη στον Ναό του Σολομώντος, αλλά, όταν οι Ισραηλίτες δεν τηρούσαν τις εντολές, επέτρεπε και καιγόταν η καταστρεφόταν ο Ναός και, όταν μετανοούσαν, πάλι τον έχτιζαν. Όταν λ.χ. ξέφυγαν επί βασιλέως Σεδεκίου, έρχεται ο Ναβουχοδονόσορ, βάζει φωτιά στον Ναό του Σολομώντος, γκρεμίζει και τα τείχη, τους δένει και τους πηγαίνει στην Βαβυλώνα αιχμάλωτους (Δ΄Βασ. 24 κ.έ.). Φυσικά, πήγαν και αυτοί πού δεν έφταιγαν αλλά αυτοί εΐχαν καθαρό μισθό. Οι άλλοι πού έφταιγαν πολύ, ξόφλησαν. Όσοι έφταιγαν λίγο και ταλαιπωρήθηκαν, είχαν και λιγάκι μισθό. Όταν ένας γίνεται αιτία να έρθη η οργή του Θεού και να ταλαιπωρηθούν και άλλοι πού δεν έφταιγαν, ακόμη και μισθό να έχουν, αυτό είναι εγκληματικό, γιατί οι άλλοι θα κληρονομούσαν την Ουράνια Βασιλεία χωρίς να βασανισθούν, ενώ τώρα βασανίζονται.

Πρέπει να ξέρουμε ότι οι πιστοί πού τηρούν τις εντολές του Θεού δέχονται την Χάρη του Θεού, και ο Θεός -πώς να πή κανείς;- είναι υποχρεωμένος να τους βοηθάη μέσα σ΄ αυτά τα δύσκολα χρόνια. Στην Αμερική είχα ακούσει πώς παρουσιάσθηκε μια νέα αρρώστια (ο Γέροντας εννοεί το έιτζ), ειπώθηκε τον Νοέμβριο του 1984. Πολλοί πού ζουν μια αφύσικη, αμαρτωλή ζωή, μολύνονται από αυτήν και πεθαίνουν. Τώρα έμαθα ότι παρουσιάσθηκε και έδώ αυτή η αρρώστια. Βλέπετε, δεν καταστρέφει ο Θεός τους ανθρώπους· μόνοι τους εξαφανίζουν το σόι τους και καταστρέφονται. Δεν είναι δηλαδή ότι τους τιμωρεί ο Θεός, αλλά την τιμωρία την δημιουργούν μόνοι τους με την αμαρτωλή ζωή τους. Και βλέπει κανείς να έξαφανίζωνται εκείνοι οι άνθρωποι πού δεν έχει νόημα η ζωή τους.

- Γέροντα, γιατί δεν βρίσκεται το φάρμακο του καρκίνου; Δεν επιτρέπει ο Θεός η οι άνθρωποι δεν επικαλούνται την θεία βοήθεια;

- Το κακό είναι ότι και να βρεθή το φάρμακο για τον καρκίνο, θα βγή άλλη αρρώστια. Ήταν η φυματίωση· βρήκαν το φάρμακο για την φυματίωση, παρουσιάσθηκε τώρα αυτή. Και αν βοηθήση σ’ αυτή, θα βγή άλλη αρρώστια. Οι ίδιοι οι άνθρωποι θα γίνουν αιτία να παρουσιασθή κάποια άλλη μετά, και δεν έχει τελειωμό!

Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου,”Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, Λόγοι Α’” Κεφάλαιο 6ο , σελ. 112-116/Έκδοσις Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 1998

Μαρωνείας Δαμασκηνός "Εξαντλήθηκε η υπομονή μας…"

 

Την έντονη αντίδρασή του για την πρόσφατη περιοδεία της συζύγου του Τούρκου Πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν – Εμινέ Ερντογάν στη Ροδόπη, εξέφρασε ο Σεβ. Μητροπολίτης Μαρωνείας κ. Δαμασκηνός.
Ο Μητροπολίτης Κομοτηνής μεταξύ άλλων δήλωσε: «Η σύζυγος του πρωθυπουργού της Τουρκίας επέλεξε τας ημέρας τιμής της γενοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου δια να πραγματοποίηση επί σκεφιν εις την περιοχή μας και μάλιστα δια να συμμετάσχη εις τον εορτασμό της περιτομής του τέκνου του υιού του γνωστού εξτρεμωτού παράγοντα της μουσουλμανικής μειονότητας Σαδίκ Αχμέτ ώσης και ο ίδιος δεν αφίσταται της γραμμής του πατρός του».
«Επί πλέον επεδόθη εις την άσκησην προπαγάνδας των ανθελληνικών θέσεων της Τουρκίας περί τουρκικής μειονότητας κ.λ.π. Ταύτα δε συνιστούν απαράδεκτον πρόκλησιν εις βάρος της ελληνικής Πολιτείας και του ελληνικού ορθόδοξου πληθυσμού της περιοχής μας», πρόσθεσε ο κ. Δαμασκηνός.
Ο γηραιός Ιεράρχης, σε άλλο σημείο τόνισε: «Διερμηνεύοντες τα αισθήματα του ποιμνίου της καθ ημάς ιεράς Μητροπόλεως διαμαρτυρόμεθα εντονότατα και καλούμε τας αρμοδίας ελληνικός αρχάς να προβούν ας τας ενδεδειγμένος εντός των πλαισίων του διεθνούς δικαίου ενεργείας προς αποσόβηση τοιούτων απαραδέκτων προκλητικών ενεργειών επί του ελληνικού εδάφους της Θράκης».
«Υπογραμμίζομεν ότι κατά το παρελθόν ας παρόμοιας περιστάσεις ενεργήσαμεν πυροσβεστικώς αλλ' όμως ήδη έχει εξαντληθεί η υπομονή ημών και ως εκ τούτου δεν δυνάμεθα να συνεχίσωμεν την τακτική αυτήν», ανέφερε κλείνοντας ο Μητροπολίτης Κομοτηνής.

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ "ΔΙΚΕΣ" ΑΠΟ ΤΑ ΤΗΛΕΠΑΡΑΘΥΡΑ, ΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ “ΔΙΚΕΣ” ΑΠΟ ΤΑ ΤΗΛΕΠΑΡΑΘΥΡΑ, ΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====================

Εχει πάψει από καιρό η δικαιοσύνη να λειτουργεί στην πατρίδα μας, επειδή την ανέλαβαν τα διάφορα τηλεπαπαράθυρα, εφημερίδες και ιστολόγια που δικάζουν, καταδικάζουν, σπιλώνουν και διασύρουν - χωρίς συνέπειες - την υπόληψη των πάντων συνηθέστατα υπό την ανέντιμη σκέπη της ανωνυμίας.

Ορθά επομένως χαρακτηρίστηκαν ως “κουκουλοφόροι των ιστολογίων” όσοι δεν έχουν το θάρρος της γνώμης τους και θέλουν - χωρίς συναίσθηση ευθύνης - να σπιλώνουν την υπόληψη των συνανθρώπων τους.

Ο Καθηγούμενος του Βατοπαιδίου όμως διασύρθηκε τις πλείστες φορές επώνυμα κυρίως από τα τηλεπαράθυρα από δημοσιογράφους που τον αποκαλούσαν κλέφτη και Θεομπαίκτη λες και το λειτούργημα της απονομής της δικαιοσύνης ασκείται από τους δημοσιογράφους και όχι τους λειτουργούς της Θέμιδος.

Αυτή τη φορά άρχισαν την σπορά ειδήσεων ότι ο Πανοσιολογιότατος μίλησε εναντίον του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου. Ο ίδιος όμως το διαψεύδει και το εντάσσει μέσα στο γενικό κλίμα που καλλιεργούν οι γνωστοί κύκλοι για να διασύρουν το μοναστήρι και κατ’ επέκταση τον μοναχισμό και την Εκκλησία.

Το πιο ευχάριστο είναι ότι η ανακοίνωση της Μονής αναφέρει ότι “η Μονή θα χρησιμοποιήσει κάθε νόμιμο μέσο για να αποκαταστήσει την αλήθεια”.

Ας είναι βέβαιοι οι Αγιορείτες πατέρες ότι μόνον με ένδικα μέσα θα αναγκάσουν ορισμένους να σιωπήσουν. Γι’ αυτό ας μην ορρωδήσουν να καταφύγουν σ’ αυτά.

Καλή είναι η αντεπίθεση, που παρατηρώ τον τελευταίο καιρό, με την αποκατάσταση και τυπικά του ηγουμένου στη διαχείριση της Μονής, καλή είναι η παρουσία του σε συνέδρια και οι προσκλήσεις σε αρχιερείς και άλλους παράγοντες να επισκεφθούν τη Μονή, καλή είναι η έκδοση βιβλίων και η δημιουργία ιστοσελίδων και οργανώσεων “Φίλων του Βατοπαιδίου”, αλλά ας μην έχουν καμιά αμφιβολία ότι η πιο ουσιαστική μάχη θα δοθεί στα δικαστήρια. Οπως όλες άλλωστε οι υποθέσεις ποινικού δικαίου.

Κάποιοι συκοφάντησαν τη Μονή. Αφού είναι επώνυμοι ας τους γίνει μήνυση χωρίς χρονοτριβή. Οι συκοφάντες τους δεν χαμπαρίζουν από τίποτα άλλο. Ούτε ο Παρθενώνας δεν πρόκειται να γλυτώσει από το ξεπούλημα που ετοιμάζουν. Πολλώ μάλλον το μοναστήρι.

Παραθέτουμε στη συνέχεια την είδηση που μας έδωσε την αφορμή για τη σύνταξη του πάνω σχολίου.

*****

ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΕΦΡΑΙΜ: “ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ”

Του κ. Αιμίλιου Πολυγένη

===============

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθήσαμε στον ημερήσιο Τύπο, κάτι παράδοξο το οποίο προκάλεσε το ενδιαφέρον πολλών αναγνωστών μας, οι οποίοι με email τους ζητούσαν να μάθουν αν ισχύει κάτι τέτοιο.

Η Romfea.gr επικοινώνησε με την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, και προσωπικά με τον Ηγούμενο της Μονής Αρχιμανδρίτη Εφραίμ.

Να αναφερθεί, ότι στα δημοσιεύματα παρουσιάζονταν ο Ηγούμενος της Μονής Εφραίμ, να επιτίθεται γενικότερα σε διαφόρους θεσμούς και ειδικότερα κατά της Εκκλησίας με δηλώσεις του από το Μετόχι στο Πόρτο Λάγος.

Για δυόμισι χρόνια περίπου από όταν ξεκίνησε ο περίεργος αυτός θόρυβος σχετικά με την υπόθεση Βατοπαιδίου που θα δικαιολογούσε οποιονδήποτε άλλον μη Αγιορείτη να παρουσιάζεται τακτικά στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και να δίνει μάχες υπερασπιστικές της τιμής του, η αγιορείτικη συμπεριφορά που επέδειξε η εν λόγω Μονή μάς έπεισε ότι τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν ταιριάζουν στο χαρακτήρα της σαν αγιορείτικης Μονής.

Για τον λόγο αυτό ζητήσαμε από τους εκπροσώπους της Μονής να μιλήσει ο Ηγούμενος προσωπικά στη Romfea.gr.

Πράγματι ο Ηγούμενος γέροντας Εφραίμ, μιλώντας στη Romfea.gr, ανέφερε ότι επρόκειτο για μία προσωπική συζήτηση με πνευματικά του παιδιά και δεν υπήρχαν στη συζήτηση αυτή «πυρά» και επιθετικότητα εκ μέρους του προς κανέναν θεσμό.

Επίσης μας ενημέρωσε, ότι ούτε καν αναφέρθηκε στο σεπτό πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου και της Εκκλησίας το οποίο σέβεται και εκτιμά βαθύτατα, επίσης στη συζήτηση αυτή δεν έκανε καμία δήλωση εναντίον κανενός.

Να σημειωθεί, ότι ο Ηγούμενος πρόσθεσε: "Η Μονή θα προβεί σε αποκατάσταση της αλήθειας με κάθε νόμιμο μέσο".

Για ακόμη μια φόρα κάποιοι προσπαθούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις....

ΠΗΓΗ:

Εκκλησιαστικό Πρακτορείο Ειδήσεων “Ρομφαία

Δεν είναι το φορτίο που σε συνθλίβει. Είναι ο τρόπος που το κουβαλάς

Η σημερινή συνάντηση των πολιτικών αρχηγών δεν ήταν ασφαλώς μια πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας, ούτε είχε τον χαρακτήρα μιας "εθνικής πρόσκλησης" υπό το πρίσμα κάποιου ακραίου για την χώρα κινδύνουΕπρόκειτο για μια καλοστημένη από την "κομαντατούρα" θεατρική παράσταση η οποία είχε ως σκοπό να ολοκληρώσει με "θεσμικό" τρόπο την ψυχολογική προετοιμασία του ελληνικού λαού, ώστε μεθαύριο να δεχτεί μια κυβέρνηση "εθνικής συνείδησης" η οποία θα προκύψει είτε μέσω μιας ευλογημένης από τον πρόεδρο "συνταγματικής εκτροπής ", είτε μέσω ενός πονηρού "ανασχηματισμού" που θα ενορχηστρώσει ο σημερινός κατοχικός πρωθυπουργός.


Η "Κλασσικοπερίπτωση" και το "Ρεσάλτο", εδώ και μήνες μιλούσαν για αυτά τα σχέδια και προειδοποιούσαν τους αναγνώστες, ότι αργά ή γρήγορα οι προκατασκευασμένοι και αμερικανοκινούμενοι "επαναστάτες του βελούδου", θα είναι η "κουβέρτα" με την οποία θα σκεπάσουν την αφόρητη πλέον μπόχα που βγαίνει από τα σπλάχνα του πολιτικού συστήματος το οποίο δήθεν καταγγέλλουν.
Σε λίγες ώρες ή το πολύ ημέρες, οι σπίθες, οι οργισμένοι ακαδημαϊκοί και κάμποσοι άλλοι όψιμοι "συνοδοιπόροι" της λαϊκής αγανάκτησης θα μετονομαστούν σε "προσωπικότητες" και θα σχηματίσουν την "αριστίνδην" οικουμενική κυβέρνηση "εθνικής συνείδησης" η οποία θα αναλάβει και την εκτέλεση του τελικού σχεδίου κατάληψης της πατρίδας μας από τις δυνάμεις της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Σήμερα, ΟΛΑ τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχασαν άπαξ και δια παντός το άλλοθι πως δήθεν αγωνίζονται και παλεύουν, το καθένα από το δικό του ιδεολογικό "μετερίζι", για το καλό της πατρίδας και του Ελληνικού λαού.
Το έχασαν και το άλλοθι και το πρόσχημα, όχι γιατί συμφώνησαν με τις γνωστές αμερικανοευρωπαϊκής κατασκευής βόμβες κρότου - λάμψης του ΓΑΠ, αλλά διότι δέχτηκαν να παίξουν σε αυτήν την καλοστημένη και επικίνδυνη για τον λαό και την Δημοκρατία θεατρική παράσταση.

Αν είχαν έστω και κατ΄ελάχιστο αίσθηση της ευθύνης, θα έλεγαν ένα ηχηρό ΟΧΙ σε αυτήν την κατ΄ευφημισμόν πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας και θα καλούσαν τον Ελληνικό λαό να προστατεύσει το δημοκρατικό πολίτευμα όπως ορίζει το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος.

Όχι με κατσαρόλες, μπύρες, σουβλάκια και μεταλλαγμένες ψευτοαριστερές συζητήσεις που απλώς εκτονώνουν, αλλά με αγωνιστικό - πατριωτικό φρόνημα αντάξιο του Μακρυγιάννη και εκείνων των Ελλήνων που ξεσηκώθηκαν και τότε εναντίον των ίδιων εχθρών.

Αύριο ποιός από όλους αυτούς θα μπορέσει να μιλήσει στο αγανακτισμένο πλήθος;

Ποιος θα τους πει πως ο εχθρός, μας έχει περικυκλώσει και με σατανικό τρόπο προσπαθεί να διαχειριστεί την οργή και την αγανάκτησή μας;

Ποιός από δαύτους θα μας πει ότι μέσα και έξω από την βουλή οι πράκτορες της Νέας Τάξης Πραγμάτων κάνουν ότι περνά από το χέρι τους προκειμένου οι σπίθες να μην γίνουν φλόγες;

Όχι να μην φύγουμε από το Σύνταγμα και από τις άλλες πλατείες.Οι χιλιάδες να γίνουν εκατομμύρια όχι απλώς αγανακτισμένων, αλλά αποφασισμένων πολιτών, που θα ξεσηκωθούν σαν Έλληνες και όχι σαν παίκτες κάποιου reality show.
Αυτό το λαϊκό κύμα να μην τους αφήσουμε να το μετατρέψουν σε χαλαρωτικό υδρομασάζ του "αντιεξουσιαστή" Παπανδρέου και των συνοδοιπόρων του στη Βουλή , στον ΣΕΒ και αλλού.

Οι φωνές διαμαρτυρίας να γίνουν βροντερά πολιτικά αιτήματα με συγκεκριμένη πατριωτική στόχευση και όχι φωνές απελπισίας που εκλιπαρούν για 4μηνη , 6μηνη ή 12 μηνη παράταση της μιζέριας τους.

Τότε και μόνο τότε το λαϊκό κύμα που ήδη σχηματίζεται στις πλατείες, θα γίνει το τσουνάμι που θα καθαρίσει επιτέλους αυτόν τον τόπο που κάποιοι μετέτρεψαν σε σταύλο και τον γέμισαν με την κοπριά τους.Το "ΟΧΙ" θα το πούμε καθαρό μόνο όταν φτύσουμε από το στόμα μας τα βότσαλα και τις "καραμέλες" που μας μοίρασαν οι εντός και εκτός της βουλής γυρολόγοι και πραματευτάδες της δημοκρατίαςπηγή

Π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος - Γιὰ τὴν κατάργηση τοῦ Ράσου

 Ο Π. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ  ΓΙΑ ΤΟ ΡΑΣΟ ΤΩΝ ΙΕΡΩΜΕΝΩΝ

Ο ΝΕΑΡΟΣ ΙΕΡΕΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΣΟ

Ἕνας νεαρὸς ἱερωμένος ἐπισκέφθηκε μία μέρα τὸν π. Χαράλαμπο στὸ Μοναστήρι καὶ τοῦ ἄνοιξε συζήτηση γιὰ τὴν ἀμφίεση τῶν κληρικῶν, γιὰ τὸ ράσο:

— Πάτερ Χαράλαμπε, ἡ γνώμη μου εἶναι ὅτι τὸ ράσο εἶναι πρόβλημα. Δηλαδὴ ἐμποδίζει πολλοὺς νέους νὰ μποῦν στὴν ἱερωσύνη...

—    Νὰ τὸ συζητήσουμε τὸ θέμα, εἶπε ἀμέσως ὁ π. Χαράλαμπος. Καὶ ρωτάω - συνέχισε - τί κακὸ βρίσκεις στὸ ράσο; Μήπως τὸ ὅτι τὸ φόρεσαν τόσοι καὶ τόσοι μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Γένους μᾶς ἱερωμένοι; Εἶναι κακὸ ποῦ συνδέθηκε μὲ τὴ Λευτεριὰ τῆς Πατρίδας; Ἐκτὸς κι ἂν ὑπάρχουν ἄλλοι λόγοι, ἂν κάποιοι θέλουν στολὴ μοντέρνα, κομψὴ ἢ θέλουν παντελόνια γιὰ νὰ μποροῦν νὰ κινοῦνται ἐλεύθερα «νὰ κάνουν τὴ ζωή τους». Μὰ τότε αὐτοὶ δὲν εἶναι παπάδες. Τέτοιους ἱερεῖς δὲ χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ...

—    Νὰ βρεθεῖ τρόπος, πάτερ, νὰ προσελκύσει ἡ Ἐκκλησία νέους στὴν ἱερωσύνη, εἶπε ὁ νεαρὸς ἱερέας.

—Ναι, συμφωνῶ, ἀλλὰ τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι τὸ τιμημένο ράσο. Πνευματικὴ προσέγγιση χρειάζονται οἱ νέοι. Θὰ μποροῦσε ποτὲ κανεὶς νὰ διανοηθεῖ νὰ καταργήσει τὶς...

 στρατιωτικὲς στολὲς γιὰ ἀξιωματικοὺς καὶ ὁπλίτες ἐπειδή, ἂς ὑποθέσουμε, αὐτὲς δὲν προσελκύουν; Ἔπειτα δὲ βλέπετε μὲ πόση περηφάνεια φοροῦν τὶς κελεμπίες τοὺς σημαίνονται πρόσωπα, ἀξιωματοῦχοι Ἄραβες, ποὺ μολονότι ἔζησαν καὶ σπούδασαν στὴν Εὐρώπη δὲν ἀποχωρίζονται τὴν παραδοσιακὴ φορεσιά;

Ὁ νεαρὸς ἱερέας εἶπε ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ ἄκουσε νὰ τὸ συζητοῦν ὥριμα παιδιὰ μὲ θρησκευτικὴ παιδεία, γι’ αὐτὸ ἀποφάσισε νὰ τὸ φέρει πρὸς συζήτηση.

— Πολὺ καλὰ ἔκανες, τοῦ εἶπε ὁ π. Χαράλαμπος, ἀλλὰ νὰ σκέφτεσαι πάντα κι ἀπὸ ποὺ ξεκινᾶνε τέτοιες συζητήσεις. Κάποιοι δῆθεν προοδευτικοὶ ποὺ βλέπουν τὰ πράγματα μὲ τὰ γυαλιὰ τοῦ ἑτερόδοξου πνεύματος προσπαθοῦν νὰ μᾶς ἀλλάξουν. Ξέρεις τί λέει ἕνας μύθος τοῦ Αἰσώπου; Κάποτε πιάσανε μία ἀλεποῦ καὶ τῆς κόψανε τὴν οὐρὰ καὶ τὴν ἀφήσανε κολοβή. Ἐκείνη ἔπειτα ἐπειδὴ ἐνίωθε ἄσχημα κάλεσε ὅλες τὶς ἄλλες καὶ μίλησε γιὰ τὸ πόσο ὡραία αἰσθάνεται ποὺ εἶναι χωρὶς οὐρὰ καὶ τὶς συμβούλεψε νὰ τὶς κόψουν κι ἐκεῖνες. Τότε μία ἀπ’ αὐτές, πονηρότερη, ἀπάντησε:

— Ἂν πράγματι εἲν’ ὡραία χωρὶς οὐρὰ κι αὐτὸ τὸ προνόμιο τὸ ἔχεις ἐσὺ ἀσφαλῶς δὲ θάθελες νὰ τὸ μοιραστεῖς μ’ ὅλες τὶς ἄλλες ἀλεποῦδες. Τὸ κακὸ λοιπὸν μᾶς φέρνεις. Θέλεις νὰ γίνουμε ὅμοιές σου!...

Αὐτό, πάτερ μου, μᾶς λένε καὶ μᾶς κάποιοι μοντέρνοι καὶ φιλοπαπικοί. Πρέπει ὅμως νὰ σοὺ πῶ ὅτι αὐτὸ ἐντάσσεται στὸ γενικὸ σχέδιο ἀλλοτρίωσης τῶν παραδόσεών μας. Μᾶς θέλουν ὅμοιούς τους…  Ἄνθρωποι κυρίως ξένοι πρὸς τὸ πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας πολεμοῦσαν, ὕπουλα, πάντα τὴν Ἐκκλησία. Μίλαγαν γι’ ἀνάγκη προσαρμογῆς της! Ἄλλοι τὰ ἔβαζαν μὲ τὰ ράσα, ἄλλοι μὲ τὴ γενειάδα κι ἄλλοι μὲ τὰ μαλλιὰ τῶν κληρικῶν. Ἔριχναν τὸ σπόρο τῆς ἀμφιβολίας, τῆς ἀμφισβήτησης σύμφωνα μὲ τὰ σχέδια τοῦ πολέμου τοὺς κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἐμεῖς, συνέχισε ὁ π. Χαράλαμπος, θέλουμε ἱερωμένους ποὺ ἀποδέχονται τοὺς αἰωνόβιους θεσμοὺς τῆς Ἐκκλησίας. Ὅσοι καταλαβαίνουν ὅτι τὸ ράσο εἶναι βαρὺ γι’ αὐτοὺς δὲν μποροῦν νὰ ζητοῦν τὴν κατάργησή του. Μποροῦν ὅμως νὰ μὴν τὸ φορέσουν. Καὶ θὰ σοὺ πῶ πάνω σ’ αὐτὸ ἕνα σοφὸ λόγο ποὺ εἶπε κάποτε ὁ ἀείμνηστος Φ. Κόντογλου:

«Ὅποιος δὲν ἀγαπᾶ τὸ ράσο, δὲν ἀγαπᾶ αὐτὸ ποὺ σκεπάζει τὸ ράσο, δηλαδὴ τὴν Ὀρθοδοξία. Τὰ ἄλλα εἶναι λόγια κούφια».

ΠΗΓΗ: http://www.orthodoxostypos.gr/

Ι.Μ.Παντοκράτορος

Ἡ ἀγάπη - ἑνότητα μεταξύ τῶν συζύγων καί πῶς καλλιεργεῖται (κατά τόν Γέροντα Παΐσιο)

Ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν συζύγων ἀναπτύσσεται μέ τήν εὐγνωμοσύνη.

Λέει ὁ Γέροντας Παΐσιος:

–Ἔγραψες γερόντισσα εὐχές στόν Δημήτρη πού παντρεύεται;

–Ἔγραψα Γέροντα.

– Φέρε τήν κάρτα νά συμπληρώσω καί ἐγώ. Ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία μαζί σας. Σοῦ δίνω εὐλογία, Δημήτρη, νά μαλώνεις μ’ ὅλο τόν κόσμο ἐκτός ἀπ’ τήν Μαρία. Τό ἴδιο καί στήν Μαρία. (Αὐτά τά ἔγραψε ὁ Γέροντας στήν κάρτα.) Γιά νά δῶ, θά καταλάβουν τί ἐννοῶ;...

Μέ ρώτησε κάποιος: “Γέροντα, τί ἑνώνει περισσότερο τόν ἄνδρα μέ τήν γυναίκα;” Ἡ εὐγνωμοσύνη, τοῦ λέω»[28].

Προσέξτε πόσο σοφός εἶναι ὁ Γέροντας. Ἐκεῖνο, λέγει, πού ἑνώνει τόν ἄνδρα μέ τήν γυναίκα περισσότερο εἶναι ἡ εὐγνωμοσύνη: Τό νά θυ­μᾶ­ται δηλαδή μέ εὐχαρίστηση ὁ ἕνας τά καλά πού ἔχει πάρει ἀπ’ τόν ἄλλον· τό νά εὐγνωμονεῖ γιά τίς εὐεργεσίες πού τοῦ ’χει κάνει ὁ ἄλλος.

Ὅπως καί μέ τόν Θεό συμβαίνει τό ἴδιο! Ὅταν θυμόμαστε τίς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ, Τόν ἀγαπᾶμε. Δέν Τόν ξεχνᾶμε (ἐνθυμούμενοι αὐτά πού ἔχει κάνει γιά ἐμᾶς). Ὅταν Τόν ἐνθυμούμαστε συνεχῶς, τότε ἀνάβει ἡ ἀγάπη μας γι’ Αὐτόν ἀκόμη περισσότερο.

Ἔλεγε πάλι ὁ πατήρ Παΐσιος ὅτι ἡ μεγαλύτερη ἁμα­ρτία πρός τόν Θεό εἶναι ἡ ἀχαριστία. Τό νά μήν θυμᾶσαι δηλαδή καί νά μήν εὐχαριστεῖς τόν Θεό γιά τά καλά πού λαμβάνεις ἀπ’ Αὐτόν. Αὐτή ἡ ἀχαριστία θά σέ κάνει κατόπιν αὐθάδη, θά σέ κάνει καί...βλάσφημο ἀκόμα... Τέλος, θά σέ κάνει ἀρνητή καί ἄθεο!

Στήν οἰκογένεια, ἐάν δέν θυμᾶ­ται ὁ κάθε σύζυγος τά καλά πού δέχθηκε ἀπό τόν ἄλλον, στό τέλος κινδυνεύει νά τόν ἀρνηθεῖ καί νά φτάσει μέχρι καί τό διαζύγιο.

– Γιατί νομίζετε ὅτι διαλύονται οἱ οἰκογένειες;

– Διότι ὁ καθένας λέει: «Κοίταξε, τόσα τοῦ ἔκανα τοῦ ἄλλου (στό ἕτερον ἥμισυ) καί τί μοῦ ἀνταπέδωσε;» Θυμᾶται ὅλα τά κακά· δέν θυμᾶται τίποτε καλό. Θυμᾶται τά καλά πού ἔκανε αὐτός στόν ἄλλον καί τά κακά πού ἔπαθε ἀπό τόν ἄλλον- ἄν πράγματι ἔπαθε- διότι στήν πραγματικότητα μπορεῖ καί νά μήν ἔπαθε τίποτε κακό. Σέ πολλές περιπτώσεις, ἁπλῶς καί μόνον φαντάζεται ὅτι ὁ ἄλλος τόν ἐχθρεύεται κ.λπ.

Νά πῶς διαλύονται οἱ οἰκογένειες: Ἀπό τήν μιά μεριά ὑπάρχει μνησικακία (θυμόμαστε μόνο τά κακά, πού πάθαμε ἀπό τούς ἄλλους) καί ἀπ’ τήν ἄλλη θυμόμαστε τά ὑποτιθέμενα καλά, πού ἐμεῖς κάναμε στόν ἄλλον, καί ποτέ τίς ταλαιπωρίες πού τοῦ προξενήσαμε.

29. Ὁ ἕνας ἀγαπάει τόν ἄλλον γι’ αὐτό πού τοῦ χαρίζει. Ἡ άνάγκη τοῦ ἄνδρα γιά ἀποδοχή καί ἐπιβεβαίωση ἀπό τήν σύζυγό του.

«Ὁ ἕνας ἀγαπάει τόν ἄλλον γιά αὐτό πού τοῦ χα­ρί­ζει. Ἡ γυναίκα δίνει στόν ἄνδρα τήν ἐμπιστοσύνη, τήν ἀφοσίωση, τήν ὑπακοή»[29]. Αὐτό , δηλαδή τήν ἐμπιστοσύνη, τήν ἀφοσίωση, τήν ἀποδοχή πρέπει νά ξέρετε ὅτι ὄντως τό χρειάζεται ὁ ἄνδρας. Μπορεῖ μέν νά ἔχει αὐτό πού λέμε «τσαγανό»-ἀνδρισμό, ἀλλά ἀναπαύεται, ἐνισχύεται, βοηθεῖται, ὅταν καί ἡ σύζυγός του τόν ἀποδέχεται καί τόν ἐκτιμᾶ-στηρίζει.

Γι’ αὐτό καί ὁ Θεός εἶπε: «Ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθόν κατ’ αὐτόν»[30], δηλαδή «ἄς φτιάξουμε (σέ πληθυντικό ἀριθμό, διότι εἶναι τά Τρία Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος πού συσκέπτονται) βοηθό στόν Ἀδάμ, πού νά τοῦ μοιάζει». Βοηθός του πλάστηκε ἀπό τόν Θεό ἡ σύζυ­γος του, ἡ Εὔα.

Χρειάζεται λοιπόν ὁ ἄνδρας μιά ἐπιβεβαίωση. Θέλει νά νιώθει ὅτι προχωράει σωστά καί ὅτι ἔχει δίπλα του ὡς συμπαραστάτη, πού τόν «παραδέχεται», τήν γυναίκα του. Γι’ αὐτό καί τήν ἀγαπάει πολύ, ὅταν ἀπό μέρους της ὑπάρχει αὐτή ἡ ἀφοσίωση, αὐτή ἡ ἐμπιστοσύνη καί ἡ ὑπακοή.

«Ὁ ἄνδρας δίνει στήν γυναίκα τήν σιγουριά ὅτι μπορεῖ νά τήν προστατέψει»[31]. Εἶναι γι’ αὐτήν μιά ὀμπρέλα, μία προστασία. Ἡ γυναίκα πάλι ἀναπάυεται ἀνθρωπίνως ὅταν ἔχει δίπλα της τό σύζυγό της. Πόσο ὡραῖα ἔχει τάκτοποιήσει τά πράγματα ὁ Θεός. Ἄν λειτουργεῖ ἔτσι τό ἀνδρόγυνο: ὁ ἄνδρας μέ τήν «καλή κουβέντα, τόν καλό λόγο» πρός τή σύζυγο καί ἡ γυναίκα μέ τήν ἀποδοχή καί τήν ἀφοσίωση πρός τό σύζυγο τότε ὑπάρχει μία ἁρμονία, μία εἰρήνη καί μία βαθειά ἀλληλοεκτίμηση-ἀγάπη πού προάγει πνευματικά καί τούς δύο.

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

http://Hristospanagia3.blogspot.com

Ἀπόσπασμα ἀπομαγνητοφωνημένης καί ἐπεξεργασμένης ὁμιλίας .

http://stratisandriotis.blogspot.com/2011/05/blog-post_06.html#more