Αγαπώ τον Θεό με την καρδιά

 Αγ. Ιωάννης της Κροστάνδης

«Το να αγαπάμε τον Θεό με όλη την καρδιά μας σημαίνει: να αγαπάμε με όλη την καρδιά μας τις εντολές του ευαγγελίου και ποτέ να μην τις παραβαίνουμε. Σημαίνει: Όλη μας η καρδιά να είναι δοσμένη αγαπητικά στον Κύριο»

Προσευχή για μένα!

Άγ.Αμβρόσιος Μεδιολάνων

 Ἔλα, Κύριε Ίησοῦ, ζήτησε τό ἑνα, τό χαμένο. Ἔλα σέ μένα, πού μέ παραμονεύουν οἱ λύκοι. Ἔλα σέ μένα τόν διωγμένο ἀπ΄τόν Παράδεισο. Ἔλα νά μέ βρεῖς, πού σέ ἀναζητῶ, καί ζήτησέ με, δέξου με καί πάρε με κοντά Σου. Βάλε με πάνω στόν ὦμο σου. Ἑνα φορτίο εὐσπλαχνίας δέν εἶναι γιά Σένα βάρος. Ἑλα, λοιπόν, Κύριε, ἑλα νά ἀναζητήσεις Σύ τό πρόβατό σου. Σύ ὁ ἴδιος. Φέρε με κοντά στό Σταυρό, πού εἶναι σωτηρία για τους πλανεμένους, άνάπαυση για τους κουρασμένους, ζωή για τους νεκρούς. Ἑλα, και θα ἔρθει ἡ σωτηρία στη γῆ και ἡ χαρά στον οὐρανό

Η αδυναμία των ενοριών να προσελκύσουν τους νέους

 Αρχμ.Γεώργιος Καψάνης

Μία δυσκολία να πλησιάσουν οι νέοι την Εκκλησία είναι η αδυναμία των ενοριών, των μεγάλων κυρίως ενοριών, που αριθμούν σήμερα πολλές χιλιάδες ενοριτών, να φανερώσουν την ευχαριστιακή και εκκλησιολογική συγκρότηση της ενορίας. Δηλαδή κάποιος να πάει στην ενορία του, να αισθανθεί την ευχαριστιακή σύναξή της και να πει ότι, «εδώ είναι η οικογένειά μου, η οικογένεια του Θεού· εδώ είναι το σπίτι του Θεού και Πατέρα μου. Εδώ είμαστε όλοι μέλη του Σώματος του Χριστού, είμαστε η εν Χριστώ αδελφότητα και κοινωνία. Εδώ ο ιερέας είναι ο πνευματικός μου πατέρας και εγώ για να μπορώ να συμμετέχω σ’ αυτή την ευχαριστιακή σύναξη του λαού του Θεού, δεν πρέπει να χωρίζομαι με την αμαρτία ούτε από το Θεό ούτε από την Εκκλησία. Και έχω την ευχέρεια, όταν αμαρτήσω, να πάω στον ιερέα, στον πατέρα και Πνευματικό μου να του πω την αμαρτία μου. Αυτός να με συγχωρέσει και εγώ να μπορώ να συμμετέχω στην εν Χριστώ σύναξη της αδελφότητας και οικογένειάς μας που είναι η ενορία μου και να μετέχω των Άχραντων Μυστηρίων».

 

Οι Έλληνες πολίτες τους χάλασαν τα σχέδια! Δείτε τι γράφουν οι FT: “Να ετοιμαστούν για το χειρότερο Ελλάδα και Ευρώπη”

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, όμως, θα πρέπει να προετοιμάζονται για το χειρότερο, καθώς η Ελλάδα κουτρουβαλάει προς το πουθενά και θα πρέπει να είναι ευχαριστημένοι που μέχρι στιγμής η Πορτογαλία και η Ισπανία δεν ακολουθούν. Ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει ξεμείνει από πυρομαχικά. Ο ετοιμοπόλεμος ηγέτης εδώ και λίγο καιρό χάνει σταδιακά τον έλεγχο του σοσιαλιστικού του κόμματος. Η τάση όμως επιταχύνθηκε απότομα αυτήν την εβδομάδα, καθώς μεγαλύτερα και πιο εξαγριωμένα πλήθη βγήκαν στους δρόμους. Τώρα προχωρά στον σχηματισμό νέας κυβέρνησης.


Οι ελπίδες του ότι θα μπορέσει μέσα στις επόμενες εβδομάδες να περάσει το νέο δημοσιονομικό πρόγραμμα -που απαιτείται για να εξασφαλιστεί η εκταμίευση της επόμενης δόσης από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ και το οποιοδήποτε νέο πακέτο στήριξης- έχουν ανατραπεί.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να σκεφτούν τι θα κάνουν στη συνέχεια και πρέπει να αποφασίσουν σύντομα.
Για να περάσει το πρόγραμμα, ο κ. Παπανδρέου έχει τη στήριξη 151 βουλευτών, ενώ ελέγχει μόλις 155 έδρες στο κοινοβούλιο. Παράλληλα, υπάρχουν φήμες ότι και άλλα μέλη του κόμματος ετοιμάζονται να ψηφίσουν αρνητικά, ενώ ο ίδιος έχει ήδη αποτύχει στο να αποσπάσει τη σύμφωνη γνώμη των ηγετών των υπόλοιπων κομμάτων, εκ των οποίων ορισμένοι ζητούν πρόωρες εκλογές.
Ακόμη χειρότερο είναι το γεγονός πως αρκετοί Έλληνες πολιτικοί δηλώνουν ότι θα συμμετάσχουν σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας μόνο εάν παραιτηθεί ο κ. Παπανδρέου.
Ο κ. Αντώνης Σαμαράς, ο επικεφαλής του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης, της Νέας Δημοκρατίας, προειδοποιεί ότι το πρώτο μέλημα της νέας κυβέρνησης θα πρέπει να είναι η επαναδιαπραγμάτευση του υπάρχοντος πακέτου στήριξης με τους Ευρωπαίους αξιωματούχους. Αυτό δεν είναι το αποτέλεσμα στο οποίο ήλπιζε η Ευρώπη.
Γνωρίζοντας ότι η χώρα έχει χάσει την υπομονή της με τα μέτρα λιτότητας, ο κ. Παπανδρέου ήδη πρότεινε την παραίτησή του και μπορεί να το ξανακάνει.
Μπορεί να προτείνει ακόμα τη συνένωση σε μία πολιτική στέγη του ΠΑΣΟΚ και της κεντροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας, αλλά και πάλι είναι μάλλον απίθανο να πετύχει το εγχείρημα.
Η προσπάθεια για τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης μπορεί να αποβεί θετική εάν αξιοσέβαστοι τεχνοκράτες αναλάβουν θέσεις-κλειδιά και γίνουν αλλαγές, όπως επί παραδείγματι η τρέχουσα συμφωνία για τη φορολογία των επιχειρήσεων.
Ακόμα όμως κι αν τα καταφέρει ο κ. Παπανδρέου να ενώσει τη χώρα του, είναι μάλλον απίθανο να κρατήσει αυτήν η ενότητα. Κυρίως επειδή η υπάρχουσα κυβέρνηση δεν έχει πείσει τα μέλη της πως τα νέα μέτρα λιτότητας είναι απολύτως απαραίτητα για να ορθοποδήσει δημοσιονομικά η Ελλάδα.
Ωστόσο, υπάρχουν και κάποιες θετικές ειδήσεις και δεν αφορούν μόνο στη χώρα. Η Πορτογαλία και η Ισπανία είναι μάλλον απίθανο να ακολουθήσουν τον ελληνικό δρόμο.
Οι Πορτογάλοι δεν είναι τόσο εξαγριωμένοι όσο οι Έλληνες. Η Πορτογαλία δεν έχει τόσο ισχυρά εργατικά συνδικάτα και οι απεργίες είναι οι λιγότερες που γίνονται απ’ ό,τι στα άλλα κράτη της Ε.Ε. Κι αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή υπάρχει ευρεία αναγνώριση στη χώρα ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες.
Τα βασικά πολιτικά κόμματα της χώρας, παράλληλα, βλέπουν το πακέτο στήριξης από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ ως ευκαιρία για να προχωρήσουν με τις εδώ και καιρό απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις που μπορούν να δημιουργήσουν νέες ευκαιρίες – μειώνοντας το κράτος, απελευθερώνοντας την αγορά εργασίας και αντιμετωπίζοντας τη δυσλειτουργία του συστήματος δικαιοσύνης.
Μεσοπρόθεσμα, εάν οι μεταρρυθμίσεις στην Πορτογαλία δεν αποφέρουν ορατά αποτελέσματα, τότε ίσως και εκεί να υπάρξει ανησυχία στην κοινή γνώμη. Οι Έλληνες, όμως, έχουν ήδη περάσει αυτό το σημείο.
Εν τω μεταξύ, αναφορικά με την Ισπανία, ένα από τα πρωταρχικά προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι η αδυναμία της κεντρικής κυβέρνησης να πείσει τους βουλευτές των αυτόνομων κοινοτήτων να μειώσουν τις δαπάνες.
Οι τοπικές κυβερνήσεις, όμως, είναι μάλλον απίθανο να προχωρήσουν αυτοβούλως σε νέα μέτρα λιτότητας, παρότι δεν πετυχαίνουν τους στόχους για τα ελλείμματα και αντιμετωπίζουν κίνδυνο υποβάθμισης από τους οίκους αξιολόγησης, με παράλληλη αύξηση του κόστους δανεισμού. Όπως και στην Πορτογαλία, υπάρχει ακόμη ελπίδα ότι η αίσθηση του επείγοντος μπορεί να δώσει νέα ώθηση στις μεταρρυθμίσεις και στα μέτρα λιτότητας, ενισχύοντας τον πυρήνα της ισπανικής οικονομίας.
Οι τίτλοι των εφημερίδων, σήμερα, αναφέρονται στο χάος του ελληνικού πολιτικού συστήματος και στις διαδηλώσεις στους δρόμους της Αθήνας. Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι τόσο δυσάρεστη όσο την απεικονίζουν.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, όμως, θα πρέπει να προετοιμάζονται για το χειρότερο, καθώς η Ελλάδα κουτρουβαλάει προς το πουθενά και θα πρέπει να είναι ευχαριστημένοι που μέχρι στιγμής η Πορτογαλία και η Ισπανία δεν ακολουθούν.
Του Ian Bremmer, Προέδρου του Eurasia Group.
ΠΗΓΗ: FT.com, Μετάφραση: euro2day.gr

Το μυστικό σχέδιο Μέρκελ για τη χρεοκοπία!

Πανικό στο Παρίσι και αναταραχή στους υψηλούς πολιτικούς και τραπεζικούς κύκλους της Αθήνας προκαλεί η πληροφόρηση από το Βερολίνο, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση Μέρκελ ανέθεσε στην Bundesbank και την Ένωση Γερμανικών Τραπεζών να διενεργήσουν τεστ αντοχής του γερμανικού τραπεζικού συστήματος και της κυβέρνησης σε όλα τα σενάρια χρεοκοπίας της Ελλάδας μέσα στον Σεπτέμβριο. Σύμφωνα με πληροφορίες, η καγκελαρία και το υπουργείο Οικονομικών ζήτησαν από την κεντρική και τις εμπορικές τράπεζες να συγκροτήσουν ειδική επιτροπή, που θα ολοκληρώσει πολύ σύντομα ειδική μελέτη όλων των σεναρίων αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους μέσα στο τρίτο τρίμηνο του 2011, περιλαμβανομένων των σεναρίων για άμεσο και βαθύ «κούρεμα» πιστωτών.

 Αυτό το ιδιότυπο «τεστ αντοχής» διεξάγεται με αφορμή τη διαμάχη Βερολίνου και Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για το ελληνικό πρόβλημα. Η γερμανική πλευρά επιμένει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να προχωρήσει σε κάποια μορφή αναδιάρθρωσης χρέους, εφόσον διαπιστώνεται ότι τα προγράμματα διάσωσης δεν εφαρμόζονται και το γερμανικό πολιτικό σύστημα αρνείται να χορηγήσει «λευκή επιταγή» χρηματοδότησης της Αθήνας, καθώς εκφράζονται φόβοι ότι σε αυτή την περίπτωση θα ανοίξει η όρεξη και των άλλων κυβερνήσεων της υπερχρεωμένης περιφέρειας για επιβράδυνση των σκληρών προγραμμάτων λιτότητας.
Από την άλλη πλευρά, ο αποχωρών πρόεδρος της ΕΚΤ, Ζαν Κλωντ Τρισέ έχει πέσει σε δυσμένεια στο Βερολίνο, καθώς θεωρείται ότι με τις σκληρές θέσεις που παίρνει εναντίον οποιασδήποτε μορφής αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους στην πραγματικότητα προστατεύει τα συμφέροντα των εξαιρετικά εκτεθειμένων στο ελληνικό χρέος γαλλικών τραπεζών και ως εκ τούτου τείνει να υπερτονίζει τους κινδύνους για τη σταθερότητα της ευρωζώνης.
Ο Τρισέ έχει χάσει την εμπιστοσύνη των Γερμανών και δεν είναι τυχαίο ότι τις τελευταίες ημέρες έχει αποσυρθεί από το προσκήνιο της δημοσιότητας, μετά τη δημόσια διαφωνία του με τον υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ενώ ο Ιταλός διάδοχός του, Μάριο Ντράγκι, που χαίρει μεγαλύτερες εκτίμησης στο Βερολίνο, έχει αρχίσει να υποκαθιστά ήδη τον Τρισέ στην έκφραση των δημόσιων θέσεων της ΕΚΤ. Το Βερολίνο, εξάλλου, δεν έχει συγχωρήσει στον Τρισέ ότι προχώρησε σε μεγάλης αξίας αγορές ελληνικών ομολόγων από τον περασμένο Μάιο, παρά τη διαφωνία της Bundesbank, και υπάρχει η υποψία ότι αυτές έγιναν κυρίως από γαλλικές τράπεζες, οι οποίες διευκολύνθηκαν στο «ξεφόρτωμα» ελληνικού κινδύνου από τα χαρτοφυλάκιά τους.
Τα πρώτα συμπεράσματα της ειδικές έρευνας, που δεν έχει ολοκληρωθεί, ανακοινώθηκαν από το νέο διοικητή της Bundesbank την Κυριακή, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα “Welt am Sonntag”. Ο Γιενς Βάιντμαν, τραπεζίτης που θεωρείται ότι έχει την πλήρη εμπιστοσύνη της Μέρκελ και διορίσθηκε πρόσφατα στη θέση του Άξελ Βέμπερ, παρ’ ολίγον διαδόχου του Τρισέ στην ΕΚΤ, διαφοροποιήθηκε πλήρως από τις επίσημες θέσεις της ΕΚΤ κατά της ελληνικής χρεοκοπίας, παρουσιάζοντας τις νέες θέσεις που υιοθετεί όχι μόνο η BuBa, αλλά και η κυβέρνηση του Βερολίνου:
- Το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων της ΕΚΤ δεν πρόκειται να συνεχισθεί, τόνισε ο Βάιντμαν, και ο μόνος τρόπος για να εξασφαλίσει η Ελλάδα πρόσθετες χρηματοδοτήσεις είναι να εφαρμόσει με απόλυτη συνέπεια το πρόγραμμα λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων.
- «Αν οι δεσμεύσεις αυτές δεν τηρηθούν, ακυρώνεται η βάση για την παροχή πρόσθετων χρηματοδοτήσεων. Οι αποφάσεις εναπόκεινται στην Ελλάδα και σίγουρα η χώρα (σ.σ.: αν δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις της) θα κληθεί να σηκώσει το βάρος των δραματικών οικονομικών συνεπειών μιας χρεοκοπίας», τόνισε ο Βάιντμαν. «Δεν πιστεύω ότι αυτό θα ήταν συνετό και σίγουρα θα έβαζε τους εταίρους της Ελλάδας σε μια δύσκολη κατάσταση. Αλλά το ευρώ ακόμη και σε αυτή την περίπτωση θα παρέμενε σταθερό», επισήμανε ο πρόεδρος της BuBa, διαψεύδοντας την κινδυνολογική αντιμετώπιση της ενδεχόμενης χρεοκοπίας της Ελλάδας από τον Τρισέ και την ομάδα του στην ΕΚΤ.
Σύμφωνα με πληροφορίες, αυτές οι νέες θέσεις του Βερολίνου έχουν προκαλέσει πανικό στο Παρίσι, ιδιαίτερα μετά την προειδοποίηση για υποβάθμιση των τριών κορυφαίων γαλλικών τραπεζών από την Moody’s, λόγω της έκθεσής τους στην Ελλάδα. Ο Γάλλος πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν συνάντησε εκτάκτως στις αρχές της εβδομάδας τον Βέλγο προεδρεύοντα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν Φαν Ρομπάι, ενώ χθες ο πρόεδρος Σαρκοζί έκανε μια δήλωση σχεδόν σε δραματικούς τόνους, ζητώντας συνεννόηση των κυβερνήσεων της ευρωζώνης για την αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος.
Το γαλλογερμανικό «ματς» θα κριθεί στη σημερινή συνάντηση Σαρκοζί – Μέρκελ, όπου οι πληροφορίες του “S10” αναφέρουν ότι η Γερμανίδα καγκελάριος θα προσέλθει με πολύ σκληρές θέσεις, οι οποίες δύσκολα θα συμβιβασθούν με τις γαλλικές προτάσεις για συνέχιση επ’ αόριστον της στήριξης της Ελλάδας:
- Η Μέρκελ θα τονίσει ότι η εκταμίευση της πέμπτης δόσης του δανείου των 110 δισ. ευρώ, για να αποφευχθεί «ελληνικό ατύχημα» μέσα στον Ιούλιο, θα είναι η τελευταία ευκαιρία που δίνει το Βερολίνο στην Ελλάδα. Αν στο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι τη συζήτηση για την εκταμίευση της έκτης δόσης τον Σεπτέμβριο δεν έχουν λυθεί τα πολιτικά προβλήματα στην Ελλάδα και δεν έχει συμφωνηθεί ο τρόπος συμμετοχής των τραπεζών στο νέο χρηματοδοτικό «πακέτο» για την τριετία μέχρι και το 2014, η Γερμανία θα πει τον Σεπτέμβριο το μεγάλο «όχι» στη συνέχιση εκταμίευσης των δόσεων του δανείου, αφήνοντας την ελληνική κυβέρνηση να διαχειρισθεί τη χρεοκοπία της.
- Μέχρι τότε το Βερολίνο θα έχει επεξεργασθεί πλήρες σχέδιο κάλυψης των αναγκών πρόσθετων κεφαλαίων των γερμανικών τραπεζών, αλλά και σχέδιο ενίσχυσης των κεφαλαίων της ΕΚΤ, που θα υποστεί ζημιές από το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Το γερμανικό πολιτικό σύστημα θα δεχθεί ευκολότερα την παροχή στήριξης στις τράπεζες, από τη συνέχιση της δανειακής στήριξης της Ελλάδας, εκτιμούν στο Βερολίνο. Και μετά το «πάθημα» των Ελλήνων θα έχει πολύ μεγαλύτερα περιθώρια να επιβάλει τους όρους του στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία, σε περίπτωση που οι κυβερνήσεις του Δουβλίνου και της Λισαβόνας θελήσουν να αποκλίνουν από τις δεσμεύσεις των δικών τους μνημονίων. Άγνωστο είναι πώς σκοπεύει να απαντήσει σε αυτή τη νέα γραμμή των Γερμανών ο Σαρκοζί, σίγουρα όμως έρχεται σε δεινή θέση, καθώς το Παρίσι έχει πολύ μικρότερα περιθώρια αντοχής για να ενισχύσει τις δικές του τράπεζες και να καλύψει το δικό του μερίδιο στο κόστος ενίσχυσης της ΕΚΤ.
Την αλλαγή γραμμής των Γερμανών ουσιαστικά περιέγραψε χθες σε δηλώσεις του και ο Ιρλανδός υπουργός Οικονομικών, Μάικλ Νούναν, τονίζοντας ότι «θα υπάρξει ένας διακανονισμός, ώστε η Ελλάδα να φθάσει μέχρι το φθινόπωρο και μετά θα υπάρξει ένας άλλος γύρος συνομιλιών». Η Ελλάδα μπορεί να λάβει βραχυπρόθεσμη βοήθεια, για να καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της μέχρι το φθινόπωρο, πριν από τη διεξαγωγή περαιτέρω συνομιλιών για μακροπρόθεσμο δανεισμό, δήλωσε σήμερα ο υπουργός Οικονομικών της Ιρλανδίας Μάικλ Νούναν. Ούτε η Γερμανική κυβέρνηση ούτε το ΔΝΤ πρόκειται να εγκρίνουν νέες χρηματοδοτήσεις για την Ελλάδα, εκτός αν η Αθήνα συμφωνήσει στο νέο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, δήλωναν ανώτεροι αξιωματούχοι του Βερολίνου στους “Financial Times”.
Μιλώντας στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ο πρωθυπουργός έκανε λόγο χθες για «κακοφωνία» στην Ευρωπαϊκή Ενωση και για «αμήχανο τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει το πρόβλημα». Πρόσθεσε ότι το θέμα αυτό συζήτησε σε χθεσινή τηλεφωνική του συνομιλία με την καγκελάριο Μέρκελ. Σε μια αποστροφή του λόγου του που προκάλεσε αρκετές συζητήσεις, έκανε λόγο για επικείμενη συνολική διευθέτηση του ελληνικού προβλήματος με τη σύναψη ενός νέου δανείου, το οποίο χαρακτήρισε δάνειο-«μαμούθ».
Το ερώτημα κατόπιν τούτων είναι σε ποιο βαθμό η αλλαγή στάσης των Γερμανών είναι πραγματική και σε ποιο βαθμό μπορεί να αποτελεί άλλη μια «μπλόφα», με στόχο να αυξηθεί η πίεση στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, με τη διατύπωση μιας πιο αξιόπιστης απειλής άμεσης χρεοκοπίας της χώρας, ώστε να σταματήσει αυτό που οι Γερμανοί αντιλαμβάνονται ως «κακοφωνία» των Ελλήνων πολιτικών και να γίνουν δεκτοί από τη Βουλή οι σκληροί όροι για το νέο «πακέτο». Ένα άλλο ερώτημα είναι αν αυτό που ο πρωθυπουργός περιέγραψε ως «συνολική διευθέτηση» θα είναι άλλο ένα μεγάλο «πακέτο» δανείων, για το οποίο γίνεται ως τώρα συζήτηση, ή αν θα υπάρξει, κατόπιν πίεσης της Γερμανίας, και κάποια μορφή αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους μέσα στο επόμενο τρίμηνο.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΣ

Πολιτική αποσταθεροποίηση και Βατοπαίδι

Από τον Σπύρο Μπαζίνα - Από τότε που ξέσπασε το θέμα της Μονής Βατοπαιδίου, είχα προσπαθήσει (στην αρχή «ως φωνή βοώντος εν τη ερήμω») να αναδείξω κυρίως την διεθνή πλευρά του. Το θέμα δεν ήταν ποτέ κυρίως νομικό (ποινικό η αστικό), και ποτέ κυρίως εσωτερικό. Ήδη τα «Επίκαιρα» αποκαλύπτουν απόρρητα έγγραφα που ενισχύουν αυτήν την άποψη …Σύμφωνα με το δημοσίευμα στα «Επίκαιρα» της 16ης Ιουνίου και την αναδημοσίευση στην ιστοσελίδα Real.gr της 17ης Ιουνίου (http://www.real.gr), απόρρητο έγγραφο της ΕΥΠ προς την κυβέρνηση Κ. Καραμανλή τον Φεβρουάριο του 2009 αναφέρεται σε πληροφορίες από την Ρωσική Υπηρεσία Πληροφοριών για το σχέδιο «Πυθία», που σκοπό είχε «την αναβολή ή τη ματαίωση της ενεργειακής πολιτικής της χώρας».

 
Σύμφωνα με αυτό το δημοσίευμα, το σχέδιο «Πυθία» περιλάμβανε επιχείρηση δολοφονίας του Κ. Καραμανλή, πολιτική αποσταθεροποίηση της χώρας με την υπόθεση Βατοπαιδίου, οικονομική αποσταθεροποίηση με την καθ’ οιονδήποτε τρόπο υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας, κοινωνική αποσταθεροποίηση με διάφορες μορφές κοινωνικής αναταραχής και δημιουργία προβλημάτων στην εξωτερική πολιτική.
Αν αυτές οι πληροφορίες ήταν ακριβείς η αν επηρέασαν την λήψη αποφάσεων από την τότε Κυβέρνηση η την τότε Αντιπολίτευση δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε με βεβαιότητα. Πλήρη απόδειξη για τέτοια θέματα δεν θα έχουμε ποτέ όσο κι αν είμαστε σίγουροι. Αλλά και δεν χρειαζόμαστε πλήρη απόδειξη γιατί, αντί να κάνουμε συνομωσιολογία και δίκη αναπόδεικτων προθέσεων, μπορούμε να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος και να αποφασίσουμε περί του τι δέον γενέσθαι από τούδε και στο εξής.
Γνωρίζουμε λοιπόν ότι και η ελληνική και προφανώς και οι ξένες κυβερνήσεις ήταν ενήμερες για τα παραπάνω σχέδια και την κατάσταση της Ελλάδος. Όπως γνωρίζουμε ότι το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποίησε την αποσταθεροποίηση της χώρας για να κερδίσει τις εκλογές του 2009 εν γνώσει τουλάχιστον της πιθανότητας ότι αυτή μπορεί να είχε σχεδιαστεί στο εξωτερικό (η ενεργειακή πολιτική της χώρας πάντως άλλαξε).
Κάτι που είναι επίσης σημαντικό είναι ότι γνωρίζουμε πλέον ότι ο νυν Πρωθυπουργός έκανε μυστικές διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ ήδη πριν εκλεγεί, ενώ δήλωνε ότι «λεφτά υπάρχουν», και μετά την εκλογή του απέφυγε να δανειστεί όσο μπορούσε, ενώ γύριζε στον κόσμο λέγοντας ότι τα ταμεία μας είναι άδεια, τα βιβλία μας πλαστά και ο λαός μας διεφθαρμένος, τουλάχιστον μέχρι να υπαχθούμε στο μνημόνιο (μετά γίναμε καλοί πάλι).
Γνωρίζουμε επίσης ότι το μνημόνιο έγινε για να σώσει τις τράπεζες και όχι για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις (βλ. για παράδειγμα δήλωση του πρώην Γερμανού Καγκελάριου Χέλμουτ Σμίτ) και σε κάθε περίπτωση οδηγεί την χώρα στην καταστροφή, αφού αφαιρει κεφάλαια από την οικονομία, μειώνει το ΑΕΠ και αυξάνει το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ. Όπως γνωρίζουμε ότι η μνημονιακή πολιτική δεν έχει ποτέ εγκριθεί από τον λαό, ενώ γίνεται προσπάθεια να «εγκριθεί» από τα κόμματα χωρίς εκλογές, και η συνταγματικότητα του είναι αμφίβολη, ενώ το ΣτΕ καθυστερεί την εκδίκαση της προσφυγής του ΔΣΑ, του ΤΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και άλλων φορέων.
Τι δέον γενέσθαι; Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε μια εκτροπή από την δημοκρατική και συνταγματική νομιμότητα και να βγούμε από το παρόν αδιέξοδο με άμεσες εκλογές (η αναβολή των εκλογών είναι περαιτέρω εκτροπή που θυμίζει αποστασία). Ο λαός μόνο μπορεί να αποφασίσει ποιο η ποια κόμματα θα τον κυβερνήσουν και ποια πολιτική κατεύθυνση θα πρέπει να ακολουθηθεί.
Με βάση το γεγονός ότι το μνημόνιο μας οδηγεί στην καταστροφή και σε κάθε περίπτωση δεν το εγκρίνει ο λαός, πρέπει να βγούμε από το μνημόνιο το συντομότερο δυνατό. Πως; Παρουσιάζοντας στους δανειστές μας ένα δικό μας έντιμο και ρεαλιστικό σχέδιο αναδιάρθρωσης και λέγοντας «η το δεχόσαστε η δεν πληρώνουμε φράγκο». Για να το δεχτούν, το σχέδιο πρέπει να περιλαμβάνει όλα τα μέτρα που είναι απαραίτητα για να επιστρέψουμε στην παραγωγή πλεονασμάτων και να αποπληρώσουμε όσο περισσότερο από το χρέος μπορούμε. Δηλαδή το σχέδιο πρέπει να περιλαμβάνει διαρθρωτικά μέτρα και ιδιωτικοποιήσεις (συμπεριλαμβανομένης της πώλησης δημοσίων επιχειρήσεων στους εργαζόμενους αλλά και την μετοχοποίηση ασφαλιστικών η άλλων δικαιωμάτων των εργαζομένων), περικοπές δαπανών αλλά και αναπτυξιακές επενδύσεις, λελογισμένους και δίκαιους φόρους, πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής, ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, αλλά και ελάφρυνση των όρων των δανείων (άφεση μέρους του χρέους, μείωση των επιτοκίων και παράταση του χρόνου αποπληρωμής).
Σε όλο τον κόσμο μια τέτοια αναδιάρθρωση είναι η μόνη μέθοδος όταν κάποιος δεν μπορεί να πληρώσει όλα τα χρέη του αλλά μπορεί και πρέπει να σωθεί. Και είναι η μόνη μέθοδος που εξυπηρετεί τα θεμιτά συμφέροντα και του οφειλέτη και των δανειστών. Όποια άλλη μέθοδος βλάπτει και τους δυο και οφείλεται είτε σε διαφωνία είτε σε σύγχυση είτε στην αθέμιτη βέβαια επιδίωξη των δανειστών, όχι να πάρουν τα λεφτά τους, αλλά να πάρουν αίμα, να ενεργήσουν ως έμποροι της Βενετίας η Έμποροι των Εθνών, εξυπηρετώντας αθέμιτα πολιτικά συμφέροντα (να καθυποτάξουν δηλαδή τον ελληνικό λαό). Αυτό ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να το επιτρέψει. Και πρέπει να βρει την δύναμη του μέσα από την ιστορία και την πνευματική του παράδοση, την κοινοτική και κοινοβιακή παράδοση της Ορθοδοξίας, δείχνοντας αλληλεγγύη στους ασθενέστερους, ώστε να μπορέσει να πει στους δανειστές του «αν δεν δεχτείτε το σχέδιο αναδιάρθρωσης, κηρύσσουμε πτώχευση και δεν πληρώνουμε φράγκο, θα ζήσουμε εν ανάγκη με ακρίδες και μέλι άγριο στα βουνά όπως οι πατέρες μας»!
Για αυτό είναι απαραίτητο ο δρόμος του λαού προς τα βουνά και τα μοναστήρια (τα κάστρα αυτά της λευτεριάς μας) να μείνει ανοικτός ώστε να έχει ο λαός δρόμο υποχώρησης και ανασύνταξης. Αλλά και η περιουσία της Εκκλησίας και των Μοναστηριών πρέπει να προστατευτεί από την επιχειρούμενη απαλλοτρίωση από το Δημόσιο στα πλαίσια της κρίσης και της μνημονιακής πολιτικής ώστε να έχει η Μάννα Εκκλησία να θρέψει τα παιδιά της. Η τελευταία γραμμή αμύνης του λαού ήταν πάντα η Εκκλησία και τα Μοναστήρια, και ήδη αυτή η γραμμή βάλλεται. Καιρός να ξυπνήσουμε και να την υπερασπίσουμε, και με αυτή την λευτεριά μας που κερδήθηκε με μαρτύρων και ηρώων αίμα. Νυν υπέρ πάντων αγών. Η ταν η επί τας.

Αν υπήρχε πραγματικά Πρόεδρος Δημοκρατίας

Οταν ο τέως πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής επέλεγε (και όχι χωρίς διαφωνίες από αρκετούς εντός Ν.Δ.) τον ξεχασμένο και αποτυχόντα να εκλεγεί βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ Κάρολο Παπούλια για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σίγουρα δεν φανταζόταν την πολιτική συμπεριφορά που εκείνος επιδεικνύει σήμερα.

Ούτε τα ταξίδια του στη Γερμανία για ιδιωτικούς λόγους την ώρα που ο τόπος δοκιμάζεται ούτε και το πέπλο μυστηρίου που καλύπτει τα ραντεβού του με τον πρωθυπουργό συνάδουν με την εικόνα των ρυθμιστών του πολιτεύματος που είχαμε μέχρι τώρα. Ακόμη και ο ιδιόρρυθμος κ. Χρήστος Σαρτζετάκης είχε οντότητα.

Η αίσθηση που υπάρχει -και κάθε μέρα που περνά επιβεβαιώνεται- είναι ότι ο κ. Παπούλιας λειτουργεί όχι ως Νέστωρ της Δημοκρατίας, αλλά ως Νέστωρ του κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Υπάρχουν τρεις συναντήσεις του κ. Παπούλια που ποτέ δεν μάθαμε γιατί έγιναν.

Πρόκειται για τα τρία τετ α τετ του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον πρωθυπουργό. Τι είπε ο κ. Παπανδρέου στον κ. Παπούλια τόσο πριν από τη συνάντηση με τους αρχηγούς όσο και μετά από αυτήν; Τι ειπώθηκε στη συνάντηση που είχαν οι δυο τους προχθές;

Σε αυτές δεν κρατήθηκαν ούτε πρακτικά ούτε έγιναν δηλώσεις.
Καλύφθηκαν με ένα απόλυτο πέπλο σιωπής, χωρίς να νιώσει κανείς την ανάγκη να εξηγήσει και να πει στους πολίτες τι... συνέβη.

Αν υπήρχε βασιλιάς στην Ελλάδα και έκανε ό,τι ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, θα μιλούσαμε για «πραξικόπημα» των Ανακτόρων. Οι συνεχείς και επίμονες παραινέσεις του να τα «βρουν» οι αρχηγοί για να συναινέσει ο εξής ένας, ο Αντώνης Σαμαράς, προκαλούν ερωτήματα.

Δυστυχώς ο Πρόεδρος, που οι πολίτες τού συγχώρησαν τις παλιές του αμαρτίες και έδειξαν τη μεγαλοσύνη τους, παίζει περίεργα παιχνίδια σε μια κρίσιμη περίοδο για τον τόπο.

Δεν μπορεί ολόκληρη η κοινωνία να διαπιστώνει το αδιέξοδο, δεν μπορεί οι «Αγανακτισμένοι» να βρίσκονται στις πλατείες και ο Πρόεδρος να κάθεται στον θρόνο του στηρίζοντας μόνο το «πνευματικό» του παιδί, τον Γιώργο Ανδρέα Παπανδρέου.
Δεν μπορεί να μην του ζητάει την παραίτησή του εδώ και τώρα όταν στην προχθεσινή τους συνάντηση του είπε τι σκεφτόταν να κάνει.

Δεν μπορεί σε μια τέτοια εποχή να απολαμβάνει τα αγαθά και τις προνομίες που του παρέχει το αξίωμά του και να μην επιστρέφει τον μισθό του δίνοντας ο ίδιος το παράδειγμα.
Ο κ. Κάρολος Παπούλιας στη ζωή του έχει χορτάσει τα πάντα. Αξιώματα, διακρίσεις, τίτλους, χρήματα. Είναι ώρα να δείξει ότι το αξίωμα του Προέδρου δεν του το χάρισαν κάποιες πολιτικές συγκυρίες αλλά ότι το κατέκτησε ο ίδιος με πράξεις και συμπεριφορές.

Η λύση στο αδιέξοδο είναι απλή. Και αν ο πρωθυπουργός δεν συνειδητοποιεί ότι πλέον βρίσκεται σε πλήρη δυσαρμονία με τη λαϊκή εντολή, οφείλει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αντί να τον καλύπτει, να του ζητήσει επιτέλους να την επιστρέψει γιατί εξαπάτησε τους πολίτες.

Σεβαστέ Πρόεδρε της Δημοκρατίας, αν πράγματι θες να περάσεις στην Ιστορία, όχι για πράγματα του παρελθόντος, λύση υπάρχει. Αν έστω και τώρα δεν φύγει ο κ. Παπανδρέου, να παραιτηθείς και να προκαλέσεις εκλογές.

Να δώσεις εσύ λύση στο αδιέξοδο.

Να αποδείξεις πράγματι ότι στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα γιατί υπάρχουν πραγματικοί θεματοφύλακες του θεσμού.

Εξάλλου τα πάντα πηγάζουν από τον λαό και επιστρέφουν σε αυτόν…


Νίκος Ελευθερόγλου

Ὁμολογία καὶ Ἁγιότητα

Νικάνωρ Καραγιάννης (Ἀρχιμανδρίτης)

Στὴ ζωντανὴ ὁμολογία πίστεως ὅλων τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ, «πάντων τῶν Ἁγίων» κάθε χρόνου καὶ τόπου, ἀναφέρεται ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή. Ἐπειδὴ ἡ μαρτυρία τῆς χριστιανικῆς πίστεως εἶναι ἀπαίτηση τοῦ Θεοῦ, ἀποτελεῖ προϋπόθεση τῆς γνήσιας χριστιανικῆς ζωῆς. Αὐτὴ ἡ ὁμολογία καὶ μαρτυρία πίστεως συνίσταται σὲ λόγια, ἔργα καὶ συμπεριφορές. Ἀπὸ τὰ μικρὰ καὶ ἀσήμαντα τῆς καθημερινότητάς μας μέχρι τὰ μεγάλα καὶ βαρυσήμαντα, τὰ δύσκολα διλήμματα, τὶς μεγάλες ἀποφάσεις καὶ τὶς καθοριστικὲς ἐπιλογές μας.


Γνωρίσματα ὁμολογίας «πίστεως»

Ἡ αὐθεντικὴ ὁμολογία πίστεως δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἐπίδειξη καὶ τὴ μισαλλοδοξία. Δὲν εἶναι ὑπεράσπιση μιᾶς ἰδεολογίας μὲ ἐμπάθεια καὶ φανατισμὸ πρὸς καθετὶ ἀντίθετο μὲ τὴν ἀλήθεια ποὺ πιστεύουμε. Δὲν καταδικάζει καὶ δὲν ἀπορρίπτει τὸν ἄλλον, ἔστω καὶ ἂν βρίσκεται στὴν πλάνη καὶ στὴν ἄρνηση. Ὅποιος ὁμολογεῖ τὸν Χριστὸ μὲ λόγια καὶ μὲ ἔργα ἀγαπᾶ πραγματικὰ τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ τὴν εἰκόνα Του, τὸν ἄνθρωπο, γιατί γνωρίζει καλὰ ὅτι γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο «Χριστὸς ἀπέθανε». Ἀγαπᾶ τὸν ἄνθρωπο μὲ μία ἀγάπη ποὺ δὲν εὐχαριστεῖ, ἀλλὰ ὠφελεῖ τὸν ἄλλο, γι' αὐτὸ καὶ συχνὰ τὸν δυσαρεστεῖ ἐν ἀλήθειᾳ. Ὑπομένει καὶ περιμένει τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἄλλου. Ὅποιος ὁμολογεῖ τὸν Χριστὸ δὲν συμβιβάζεται κάθε φορὰ ποὺ ἡ ἀλήθεια παραμερίζεται καὶ ποικίλες ἀρνητικὲς ἰδεολογίες κλονίζουν τὴν πίστη. Ὅταν οἱ σταθερὲς ἀξίες τῆς ζωῆς ὑπονομεύονται, ἐνῶ ἡ διαφθορὰ καὶ ἡ διαπλοκὴ ἀποθρασύνονται, ὅπως συχνὰ συμβαίνει στὶς μέρες μας.

Ἴσως, βέβαια, στὶς σημερινὲς συνθῆκες ζωῆς ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως νὰ μὴν ἀπαιτεῖ μαρτύρια καὶ θάνατο. Ὅμως καὶ σήμερα κοστίζει πολλὰ σὲ ὅποιον δὲν ἐφησυχάζει νωχελικὰ στὴ βολεμένη ζωή του. Ὁ πιστὸς καλεῖται πάντα νὰ ἀντιστέκεται καὶ νὰ διαφοροποιεῖται ἀπέναντι σὲ πρόσωπα, γεγονότα, καταστάσεις καὶ σχέσεις ποὺ εἶναι διαβρωμένες ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ἀντιστρατεύονται τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τὸ θάρρος τῆς ὁμολογίας πρέπει νὰ συνοδεύεται ἀπὸ τὸ φωτισμὸ τοῦ Χριστοῦ, ὅπως τονίζει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: «ἐγὼ γὰρ δώσω ὑμῖν στόμα καὶ σοφίαν, ἥ οὐ δυνήσονται ἀντειπεῖν οὐδὲ ἀντιστῆναι πάντες οἱ ἀντικείμενοι ὑμῖν» (Λκ. 21,15), γιατί ἐγὼ θὰ σᾶς δώσω λόγια καὶ σοφία καὶ σ' αὐτὰ δὲν θὰ μπορέσουν νὰ ἀντισταθοῦν καὶ νὰ τὰ ἀντικρούσουν οἱ ἀντίπαλοί σας. Αὐτὸ σημαίνει διάκριση καὶ σύνεση, γιὰ νὰ ξέρουμε πότε καὶ τί πρέπει νὰ λέμε, ἀλλὰ καὶ πότε καὶ ποῦ πρέπει νὰ σιωποῦμε, ἂν αὐτὸ ὠφελεῖ περισσότερο, μὲ μιὰ σιωπὴ δυνατή, ποὺ λέει πιὸ πολλά.


Μαρτυρία «πίστεως» καὶ ἁγιότητα

Ἂν ὁμολογία πίστεως εἶναι νὰ ἀκολουθοῦμε τὸν Χριστὸ καὶ στὴ Γεθσημανὴ καὶ στὸ Γολγοθά, τότε μποροῦμε νὰ ἔχουμε τὴ βεβαιότητα τῆς συνάντησης μαζί Του στὴν Ἀνάσταση. Ὅμως πρὶν ἀπὸ τὸ ἔπαθλο ὑπάρχει ὁ ἀγώνας καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀνάσταση ὁ σταυρός. Ἐδῶ ἡ δύναμη τοῦ πιστοῦ «τελειοῦται ἐν ἀσθενείᾳ». Αἰσθάνεται ἀδύναμος στὶς σκληρὲς ἀπαιτήσεις τοῦ Εὐαγγελίου, γι' αὐτὸ καὶ ἐμπιστεύεται τὸν ἑαυτό του στὴν ἀγαπώσα ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Σηκώνει μὲ αὐταπάρνηση τὸν προσωπικό του καθημερινὸ σταυρὸ καὶ συσταυρώνεται ἐσωτερικὰ μὲ τὸν Χριστό. Ὁμολογεῖ τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ μέσα του, γιατί ζεῖ τὴ μετάνοια, τὴν ἀφάνεια καὶ τὴν ταπείνωση. Αὐτὸ καταδεικνύουν τὰ συναξάρια καὶ τὰ μαρτυρολόγια ὅλων τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Δὲν ἔκαναν ὅλοι θαύματα, ἀγάπησαν, ὅμως, ὅλοι τὸν Χριστὸ καὶ ἀγωνίσθηκαν σιωπηλὰ καὶ ὑπομονετικὰ στὸ ὄνομά Του. Τὸν ὁμολόγησαν γενναῖα μὲ τὸ λόγο τους καί, κυρίως, μὲ τὸ παράδειγμά τους. Δὲν τελείωσαν ὅλοι τὴ ζωὴ τους μαρτυρικὰ γιὰ τὸν Χριστό, ἔζησαν, ὅμως, ὅλοι μὲ τὸν Χριστὸ καὶ γιὰ τὸν Χριστό. «Ἰδοὺ ἀφήκαμεν τὰ πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι» (Ματθ. 19,27), ἀφήσαμε τὰ πάντα καὶ σὲ ἀκολουθήσαμε, ἀκοῦμε νὰ λέει ὁ ἀπόστολος Πέτρος καὶ μέσω αὐτοῦ ὅλοι οἱ Ἅγιοι ποὺ προσπαθοῦν νὰ ἀνταποκριθοῦν στὴν κλήση τους. Ἂς προσέχουμε, γιατί ἀξιώματα, χρήματα, περιουσίες, συγγενικοὶ δεσμοὶ καὶ ἀνθρώπινες σχέσεις γίνονται κάποτε ἐμπόδια σ' αὐτὸ ποὺ ὁ Θεὸς ζητᾶ ἀπὸ ἐμᾶς. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι δὲν ἔγιναν γνωστοί, πλούτισαν, ὅμως, ὅλοι τὴ χριστιανικὴ ἐμπειρία καὶ φώτισαν τὸ δρόμο τοῦ ἀγώνα μας. Ἔπεσαν στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ παραδόθηκαν μὲ ἐμπιστοσύνη στὸ θέλημά Του, γι' αὐτὸ καὶ μπόρεσαν νὰ πετύχουν τὰ ἀκατόρθωτα.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ἡ μαρτυρία πίστεως φανερώνει τὴν οὐσιαστική μας σχέση μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὸ βάθος τῆς χριστιανικῆς μας συνείδησης. Ἂς προσπαθοῦμε νὰ τὴν ἐπιβεβαιώνουμε καθημερινὰ μὲ τὴ ζωὴ καὶ μὲ τὸν ἀγώνα μας. Ἀμὴν

«ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ»: ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΕΡΕΒΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ!

«ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ»: ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΕΡΕΒΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ!

Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου - Καθηγητού

Κάθε εχέφρων άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να διαπιστώσει πως η ανθρωπότητα βιώνει σήμερα τη χειρότερη και εφιαλτικότερη πνευματική της σύγχυση όλων των εποχών. Η πνευματική και η ηθική κατάπτωση δεν έχουν προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία. Η απρόσμενη στροφή του σημερινού ανθρώπου προς τη θρησκεία, δεν είναι δυστυχώς υγιής θρησκευτικότητα, αλλά νοσηρή ψυχική κατάσταση, η οποία εμφορείται από πρωτοφανή μυστικισμό και αποκρυφισμό. Όταν μιλάμε για μυστικισμό και αποκρυφισμό εννοούμε την υποκατάσταση της πίστεως στο Θεό από την πίστη σε απόκρυφες δυνάμεις, είτε αυτές υπάρχουν στον έσω άνθρωπο, είτε στη φύση, οι οποίες (υποτίθεται) ότι διαδραματίζουν πρωταρχικό ρόλο στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου. Διατυμπανίζεται μάλιστα από τους προωθητές του αποκρυφισμού, πως η στροφή της πίστεως προς τις απόκρυφες δυνάμεις αποτελεί «πνευματική επανάσταση» και σημαίνει την «απελευθέρωσή του από τον καταπιεστικό μονοθεϊστικό ζυγό των δύο τελευταίων χιλιετιών»!

Αυτή την «πνευματική αλλαγή» οι ηγήτορες του παγκόσμιου αποκρυφισμού την ονόμασαν «Νέα Εποχή» και τη σύνδεσαν με τον ζωδιακό κύκλο του Υδροχόου. Κάπου στα τέλη του περασμένου αιώνα «μπήκαμε» στη «Νέα Εποχή του Υδροχόου». Σύμφωνα με τις δοξασίες τους, η ιστορία του κόσμου κάθε δύο χιλιάδες χρόνια «μεταπίπτει» σε ένα από τα ζώδια του ουράνιου ζωδιακού κύκλου. Η προηγούμενη «εποχή» ήταν η «Εποχή των Ιχθύων», δηλαδή του Χριστιανισμού, αφού ο ιχθύς συμβολίζει το Χριστό. Με την είσοδό μας στην τρίτη μ. Χ. χιλιετία έχουμε «μετάπτωση» στο ζώδιο του Υδροχόου, αφήνοντας ανεπιστρεπτί την «Εποχή των Ιχθύων» και μαζί τον Χριστιανισμό, μπαίνοντας στην «Νέα Εποχή του Υδροχόου»! Διευκρινιστικά αναφέρουμε πως όλα αυτά δεν έχουν ουδεμία επιστημονική βάση και είναι αυθαίρετοι ορισμοί των αποκρυφιστών.

Η «Νέα Εποχή του Υδροχόου», κατά τους αποκρυφιστές εισήγαγε την ανθρωπότητα νομοτελειακά σε μια «νέα πνευματική πορεία». Έφερε την «πολυπόθητη ελευθερία που ζητούσε εδώ και αιώνες ο άνθρωπος». «Αποκάλυψε το επτασφράγιστο μυστικό» εδώ και αιώνες, ότι «ο άνθρωπος είναι θεός» και ότι καλείται αυτή τη «λαμπρή περίοδο» να συνειδητοποιήσει αυτή την «υπέρτατη ιδιότητά του» και να την «αξιοποιήσει για την ευτυχία του»! «Φανέρωσε» επίσης την «αλήθεια» ότι «προσωπικός Θεός δεν υπάρχει» και άρα ο άνθρωπος καλείται να αποβάλλει το φόβο προς το «Υπέρτατο Ον», καθώς και το άγχος του για μεταθανάτια τιμωρία. Άλλωστε μαζί με το «θάνατο» του προσωπικού Θεού «πέθανε» και ο οιοσδήποτε κώδικας ηθικής, αφού η «Νέα Εποχή» δε δέχεται την ύπαρξη «καλού» και «κακού», αλλά τη δυνατότητα «αυτοπραγμάτωσης» του ανθρώπου!

Αλλά ας δούμε λεπτομερέστερα τι είναι στην ουσία του το κίνημα της «Νέας Εποχής». Πρόκειται για ένα παγκόσμιο πολυποίκιλο πνευματικό κίνημα το οποίο θεμελιώθηκε στην Αμερική στα τέλη του 19^ου αιώνα από τους πρωτεργάτες της Θεοσοφίας. Είναι ένα αόρατο δίκτυο παραθρησκευτικών οργανώσεων σ' όλο τον κόσμο από ινδουιστικές, βουδιστικές, γκουρουϊστικές, νεογνωστικές, ψυχολατρίες, «θετική σκέψη», θεοσοφία, νεοειδωλολατρία, νεοσατανισμός, μαγεία, αστρολογία, υπνωτισμός, πνευματισμός, σουφισμός, «εναλλακτικές θεραπείες», «πολεμικές τέχνες της Ανατολής» κ.ά. Καθοδηγούμενες από αόρατα συνωμοτικά επιτελεία, κατόρθωσαν να συνενώσουν όλες τις κακόδοξες και αντιχριστιανικές ιδέες και να κατασκευάσουν ένα κολοσσιαίο εκτρωματικό πνευματικό κίνημα.

Τον σκληρό πυρήνα της «Νέας Εποχής» αποτελούν ολοκληρωτικού χαρακτήρα ομάδες, που αποκρύπτουν τους πραγματικούς των σκοπούς και δρουν πίσω από

παραπλανητικά προσωπεία. Γενικά «στεγάζουν» στο σύνολό τους όλες τις πλάνες και κακοδοξίες! Κατασκευάστηκε το πλέγμα της «Νέας Εποχής» για να κτυπηθεί ο Χριστιανισμός και γι’ αυτό βρήκαν μέσα σε αυτή στέγη όλες οι ακραίες κακοδοξίες της ανθρώπινης ιστορίας, από τις πιο πρωτόγονες πίστεις, ως τις σύγχρονες εξωφρενικές. Δεν είναι τυχαίο πως οι «θεολογικές» της αρχές είναι η πλήρης διαστροφή της χριστιανικής διδασκαλίας. Επιγραμματικά αναφέρουμε τις εξής βασικές δοξασίες της: 1) Απουσία προσωπικού Θεού. Θεός κατά τη «Νέα Εποχή» ονομάζεται η νεφελώδης «Συμπαντική Συνειδητότητα ή Ενέργεια». 2) Ολόκληρος ο κόσμος είναι ένθεος (πανθεϊσμός). 3) Υπάρχουν απόκρυφες δυνάμεις στον ένθεο κόσμο οι οποίες παίζουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του ανθρώπου. 4) Ο άνθρωπος είναι θεός και καλείται να συνειδητοποιήσει τη θεότητά του, καλλιεργώντας τις κρυμμένες μέσα του θεϊκές του δυνάμεις. 5) Δεν υπάρχει καλό ή κακό, αμαρτία, πτώση και ως εκ τούτου ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη σωτηρίας και σωτήρα. 6) Η αρχέγονη γνώση βρίσκεται κρυμμένη στα πανάρχαια παγανιστικά θρησκεύματα και τις πρωτόγονες μυστηριακές τελετουργίες και γι’ αυτό προβάλλονται, για να φτάσει ο άνθρωπος σε αυτή. Αυτή τη γνώση τη στέρησε από την ανθρωπότητα ο «κακός» Χριστιανισμός. 7) Ο άνθρωπος μπορεί από μόνος του να αυτοπραγματωθεί, καλλιεργώντας τις εσώτατες δυνάμεις του και μέσω συγκεκριμένων τεχνιτών, (π.χ. γιόγκα) για να γίνει δυνάμει θεός. Στην ιδεολογία της «Νέας Εποχής» βρήκε εκπλήρωση η αρχέγονη αμαρτωλή επιθυμία του πεσόντος ανθρώπου να γίνει από μόνος του θεός. 8) Πίστη στην παγκόσμια Ειμαρμένη (κάρμα), στην οποία υποτάσσονται τα πάντα, ανεξάρτητα από τη θέλησή τους (μοιρολατρία). 9) Πίστη στην μετενσάρκωση. 10) Πίστη στην αστρολογία και την απόλυτη εξάρτηση του ανθρώπου από τις δήθεν αστρικές επιδράσεις και ζωδιακές εναλλαγές. 11) Πίστη στην καθοδήγηση του κόσμου από διάφορους «χριστούς», οι οποίοι προέρχονται κυρίως από τον γκουρουισμό και οι οποίοι, ως «νέοι μεσσίες» σφετερίζονται το θειο πρόσωπο και το έργο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, κ.α.

Κύρια πρακτική της «Νέας Εποχής» είναι ο αποκρυφισμός και η μαγεία. Η σύγχρονη αναβίωση ακραίων μορφών αποκρυφισμού, είναι αναμφίβολα έργο δικό της. Η διάδοση και η εμπέδωση του αποκρυφισμού της καθημερινής ζωής είναι έργο της «Νέας Εποχής». Έστω, όπως προαναφέραμε, η πίστη στην αστρολογία. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, οι οποίοι θέλουν να ονομάζονται χριστιανοί, εξαρτώνται από τις ζωδιακές και αστρολογικές επιρροές και προβλέψεις. Επίσης η επικίνδυνη δοξασία της μετενσάρκωσης εκθεμελιώνει κυριολεκτικά ολόκληρο το οικοδόμημα της εν Χριστώ σωτηρίας του κόσμου, προσδένοντας τον άνθρωπο στη μοιρολατρία και τις «αυτόματες συμπαντικές διεργασίες»! Στα πλαίσια του αποκρυφισμού της «Νέας Εποχής» έχει εδραιωθεί επίσης και η μαντική, η οποία, ενώ σε παλιότερες εποχές θεωρούνταν απάτη και προκαλούσε ειρωνικά σχόλια, σήμερα έχει «καταξιωθεί» στα μάτια του νεοεποχίτη ανθρώπου.

Κύριος στόχος της «Νέας Εποχής» είναι η δημιουργία μιας νέας παγκόσμιας θρησκείας, η οποία θα ταιριάζει στον σύγχρονο αποστατημένο άνθρωπο. Πρόκειται για τη μελετώμενη εδώ και χρόνια από τους αποκρυφιστές, εφιαλτική Πανθρησκεία, η οποία θα είναι ένα τερατώδες συνονθύλευμα. Μια φρικτή χοάνη απορρόφησης όλων των θρησκειών, η οποία στην ουσία θα είναι ένωση όλων των δαιμονικών πλανών! Αυτή η θρησκεία δε θα απαιτεί κανενός είδους πνευματικού αγώνα και δε θα έχει ανάγκη να επιβάλλει κανένα δόγμα, διότι όλες οι δοξασίες όλων των θρησκειών του κόσμου θα απαρτίζουν το «δόγμα» της νέας θρησκείας. Σε αυτή τη θρησκεία δε

θα υπάρχει πίστη σε προσωπικό υπερούσιο Θεό, διότι Θεός της νέας θρησκείας είναι η απρόσωπη «συμπαντική ενέργεια», την οποία θα εκπροσωπεί ο θεός άνθρωπος και ο οποίος θα λατρεύεται σε αυτή ως θεός! Ουσιαστικός όμως θεός αυτής της

τερατώδους θρησκείας θα είναι ο Εωσφόρος, ο οποίος θα λατρεύεται μέσω του ανθρώπινου εσμού, του αποκρυφισμού και της απόλυτης ηθικής καταβαράθρωσης. Αυτός είναι αναμφίβολα ο θεός της «Νέας Εποχής» και αυτός βρίσκεται πίσω από αυτό τον απίστευτο κυκεώνα του ψεύδους! Οι «απόκρυφες δυνάμεις της φύσεως» «εισί πνεύματα δαιμονίων ποιούντα σημεία» (Αποκ.16,14), κατά το λόγο του Θεού, οι οποίες όντως παίζουν καταστροφικό ρόλο στη ζωή των ανθρώπων!

Το κίνημα της «Νέας Εποχής» δεν είναι άσχετο με τα σύγχρονα παγκόσμια τεκταινόμενα. Έχει αποδειχτεί περίτρανα πως η «Νέα Εποχή» είναι απόλυτα ενταγμένη στη «Νέα Τάξη Πραγμάτων», ως το πνευματικό της κομμάτι. Μέσω της «Νέας Εποχής» δρομολογείται ο πνευματικός και θρησκευτικός έλεγχος του κόσμου. Νομίζουμε ότι γεύεται ήδη ολόκληρη η ανθρωπότητα αυτή τη στιγμή τους πικρούς καρπούς της «Νέας Τάξης Πραγμάτων» και της «Νέας Εποχής»!

Βρισκόμαστε δυστυχώς μπροστά σε κοσμοϊστορικές ανατροπές με αβέβαιο το μέλλον της ανθρωπότητας. Είναι ολοφάνερο πως οι αντίθεες δυνάμεις, μέσα από τη δυναμική της «Νέας Εποχής», δίνουν την πιο σκληρή και αποφασιστική τους μάχη για να πλήξουν καίρια την Εκκλησία του Χριστού και να αναστείλουν τη σώζουσα διακονία Της στο ανθρώπινο γένος. Εκμεταλλευόμενοι τη σύγχρονη πνευματική σύγχυση και τη γενικότερη πνευματική και ηθική κατάπτωση, καθώς επίσης και την τεχνολογική πρόοδο, επιχειρούν να αλώσουν την οικουμένη. Ήρθε δυστυχώς ο χρόνος που προείπε ο Κύριος ότι «εγερθήσονται ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και δώσουσι σημεία μεγάλα και τέρατα, ώστε πλανήσαι, ει δυνατόν και τους εκλεκτούς» (Ματθ.24,24), με το σατανικό τέχνασμα της αλλοίωσης του φρονήματος των πιστών. Η «Νέα Εποχή» δε θέλει άδειες εκκλησίες, αλλά γεμάτες από πιστούς με αλλοιωμένο φρόνημα! Έχοντας οδηγό τις θεόπνευστες Γραφές και τις θείας εμπνεύσεως γνώμες των Πατέρων της Εκκλησίας μας, φρονούμε ότι το σύγχρονο αλλοπρόσαλλο πνευματικό κίνημα της «Νέας Εποχής του Υδροχόου» είναι ο προάγγελος φρικτών αποκαλυπτικών εξελίξεων στο άμεσο μέλλον. Έχουμε βάσιμες υποψίες ότι πρόκειται για τον «Ψευδοπροφήτη» του ιερού συγγραφέα της Αποκαλύψεως (Αποκ.16,13. 19,20), διότι ενσαρκώνει τις πιο ακραίες σατανικές πλάνες, κακοδοξίες, και τακτικές οι οποίες ταιριάζουν απόλυτα στην ερχόμενη τάχιστα φρικώδη βασιλεία του Αντιχρίστου!

Έχουμε χρέος, ως συνειδητοί πιστοί ορθόδοξοι χριστιανοί, να εναντιωθούμε με όλες μας τις δυνάμεις κατά αυτής της εφιαλτικής κατάστασης. Καλούμαστε να περιχαρακωθούμε στη σώζουσα αλήθεια της μητέρας μας Εκκλησίας και να κλείσουμε ερμητικά τα αφτιά μας στις κακόηχες σειρήνες των νεοεποχίτικων πλανών, οι οποίες οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην απώλεια. Οφείλουμε να δίνουμε, «εν παντί καιρώ και πάση ώρα» την προσωπική μας μαρτυρία, καταγγέλλοντας τις δαιμονικές πλάνες της «Νέας Εποχής» και ομολογώντας την αποκλειστικότητα της εν τω Ιησού Χριστώ αποκαλυμμένης μόνης σώζουσας αλήθειας! Καλούμαστε να δώσουμε την υπέρτατη μαρτυρία μας, με οποιοδήποτε κόστος, ακόμη και με την ίδια τη ζωή μας, πως εκτός του σαρκωμένου αληθινού Θεού μας, του Κυρίου Ιησού Χριστού, «ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία, ουδέ γαρ όνομα εστιν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς» (Παρξ.4,12).

γ.Παΐσιος : παρακαλώ να παίρνη ο Θεός τους κακούς πολιτικούς , για να μην κάνουν μεγαλύτερο κακό

                                         

  Όταν η Πατρίδα περνούσε περίοδο πολιτικής αστάθειας, λόγω σχηματισμού κυβερνήσεως , ο Γέροντας πονούσε και ευχόταν πολύ. Την Τρίτη φορά που θα γίνονταν εκλογές σε μικρό χρονικό διάστημα συνέβη το εξής, όπως διηγήθηκε: «Ήταν παραμονή εκλογών. Καθόμουν στο ξυλοκρέββατο στο Αρχονταρίκι και έλεγα την ευχή. Ξαφνικά παρουσιάστηκε ο διάβολος με την μορφή του ...; (ανωτάτου πολιτικού προσώπου της εποχής εκείνης του οποίου κατέκρινε ενέργειες καταστρεπτικές) και με απειλούσε. Αλλά δεν μπορούσε να πλησιάση. Ήταν σαν δεμένος, κάτι τον κρατούσε και σφιγγόταν».

Το ίδιο βράδυ ο Γέροντας παρουσιάσθηκε σε έναν έγγαμο ιερέα στον ύπνο του. Του είπε αυστηρά: «Πάπα- ...; τι κοιμάσαι; Σήκω να κάνης προσευχή, γιατί η πατρίδα...
κινδυνεύει».

Την σωτηρία του Έθνους την περίμενε από τον Θεό. Έλεγε: «Αν ο Θεός άφηνε την τύχη του έθνους στους πολιτικούς θα καταστρεφόμασταν. Αλλά αφήνει λίγο τα πράγματα, για να φανούν οι διαθέσεις του καθενός».

 Για τους πολιτκούς που έκαναν κακό στο Έθνος έλεγε: «Με αναπαυμένη συνείδηση παρακαλώ τον Θεό να τους δίνη μετάνοια και να τους παίρνη, για να μην κάνουν μεγαλύτερο κακό, και να αναστήση Μακκαβαίους».

Πίστευε ότι ένας μοναχός μπορεί να βοηθήση ολόκληρο το έθνος. «Άλλον ο Θεός τον κάνει μοναχό για να βοηθήση μία οικογένεια και άλλον για να βοηθήση ολόκληρο Έθνος. Το Άγιον Όρος πολλά μπορεί να προσφέρη. Μπορεί να δημιουργήση πάλι το Βυζάντιο από το οποίο προήλθε».

(Από το βιβλίο του Ιερομονάχου Ισαάκ, βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου)