Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης, Πάλι περί μεταμοσχεύσεων

Πάλι περί μεταμοσχεύσεων

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Η συζήτηση του νομοσχεδίου στη σχετική επιτροπή της Βουλής περί των μεταμοσχεύσεων έφερε στο προσκήνιο το σοβαρό αυτό θέμα. Μία βασική αντίθεση και σε πολλούς που είναι υπέρ των μεταμοσχεύσεων είναι όποιος δεν δηλώσει ότι δεν είναι δότης θα είναι αυτόματα δότης.

Ακούσιος όμως δότης δεν νομίζουμε ότι υπάρχει. Το στοιχείο αυτό είναι βασικό και χρήζει μεγάλης προσοχής και αναθεωρήσεως. Επίσης θα πρέπει με κάθε τρόπο να αποκλειστεί κάθε μορφή εμπορευματοποιήσεως στο ιερό αυτό θέμα, καθώς επίσης η ιδιωτικοποίηση της υγείας, ιδιαίτερα στο λεπτό θέμα των μεταμοσχεύσεων.

Πέρα των παραπάνω θα πρέπει, για ακόμη μια φορά, να πούμε ότι οι μεταμοσχεύσεις αποτελούν κορυφαίο ιατρικό επίτευγμα, που έδωσε ζωή σε χιλιάδες πονεμένους και καταταλαιπωρημένους και μάλιστα πρόσφερε ποιότητα ζωής. Δεν είμεθα ειδικοί, παρότι ασχολούμεθα επί πολλά έτη με την υπόθεση αυτή και είμαι από δεκατεσσάρων ετών μεταμοσχευμένος ήπατος, με διάφορες επιπλοκές στην αρχή, αλλά με αρκετά καλή κατάσταση τώρα.

Υπάρχουν ορισμένοι που αντιτίθενται σφοδρά και εμπαθώς θα έλεγα στις μεταμοσχεύσεις οργάνων, όχι μόνο μάρτυρες του Ιεχωβά, αλλά και Ορθόδοξοι που θέτουν θεολογικούς λόγους και άλλους. Φυσικά, ο καθένας μπορεί να έχει επί του θέματος την άποψή του, τη γνώμη του και την ιδέα του. Λυπάμαι όμως πολύ για τη μεγάλη σκληρότητα ορισμένων, το ασυγκίνητο, το αφιλάδελφο, την υποστήριξη της θέσεώς του δίχως τεκμηρίωση, δίχως καλή γνώση και ειδική ενημέρωση, χρησιμοποιώντας ακόμη και παραποιήσεις λόγων κάποιων άλλων. Δεν επιτρέπεται με τόση ευκολία, προχειρότητα και επιπολαιότητα κάποιων να καταδικάζονται σπουδαίοι και έμπειροι ιατροί, δότες και λήπτες.

Όλες οι γνώμες είναι σεβαστές, αλλά η προσοχή, η ευγένεια, η αγάπη, η συμπόνια και τουλάχιστον η καλοσύνη δεν βλάπτουν καθόλου κι εδώ.

Την άποψή του κανείς δεν χρειάζεται να την υποστηρίζει με τόσο πάθος, άγχος, φανατισμό και μίσος. Μόνο ο τρόπος αυτός φανερώνει εσωτερικό φόβο μη δεν περάσει το δικό τους. Το να κάθεται κάποιος στη βαθιά πολυθρόνα του και να αποφθέγγεται και να ξιφουλκεί και να αποφασίζει και να διατάσει, είναι τουλάχιστον αγενές. Δεν κάνω τον επιστήμονα, τον ειδικό, τον αντιμαχόμενο και τον αλάθητο και παντογνώστη. Δεν φοβάμαι τον διάλογο, αλλά θα πρέπει και ο άλλος να έχει τη διάθεση να ακούσει. Μερικοί δεν θέλουν καθόλου να πεισθούν, να βγουν λίγο από το δικό τους, το οποίο θεωρούν ως μόνο ορθό.

Το πιο λυπηρό όμως είναι άνθρωποι της εκκλησίας, ακόμη και ρασοφόροι, να επιμένουν σκληρόκαρδα σε θέσεις που θεωρούν απόλυτα σωστές και που βεβαίως πάντοτε δεν είναι. Έχει σημασία, ταπεινά φρονούμε, το ήθος, ο τρόπος και ο τόνος που υποστηρίζει κανείς κάτι.

Έφθασαν μάλιστα να θεωρούν τις μεταμοσχεύσεις αγίων παραμύθια, την αγάπη και τη θυσιαστικότητα νοσηρό και αξιογέλαστο συναίσθημα. Έχω γράψει πολλά επί του θέματος κι έχω πει άλλα τόσα σε άρθρα, σε επιστολές, σε συνέδρια, σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές.

Κουράστηκα να απαντώ. Η υπογραφή μου έχει και αίμα. Μεταφέρει του καημούς χιλιάδων πονεμένων συνανθρώπων μας, ελαχίστων αδελφών μας.

Με τις προϋποθέσεις τις απαραίτητες, που αναφέραμε στην αρχή, με σαφή, έγκυρη και έγκαιρη διάγνωση, με σεβασμό στον λήπτη και τον δότη, οι μεταμοσχεύσεις θα συνεχίσουν να δίνουν χαμόγελο ζωής σε νέους και παιδιά. Ο Θεός να φωτίζει και να ενισχύει τους μεταμοσχευτές ιατρούς, τους επιμελείς και υπομονετικούς και τους ηρωικούς συνεργάτες τους.

Η επιστήμη εμπνεόμενη από τον Θεό και σεβόμενη τη μοναδικότητα και την ιερότητα του ανθρωπίνου προσώπου θαυματουργεί. Το θαύμα μπορεί να τελεστεί πριν από τη μεταμόσχευση, κατ’ αυτήν ή μετά από αυτή. Το θαύμα θα ολοκληρωθεί όχι με την παράταση και την ποιότητα ζωής του ασθενούς αλλά και με τη υγεία της ψυχής, την ειλικρινή μετάνοια και τη δόξα του Πανάγαθου Θεού.

«Μακεδονία»19/06/2011/

Η ώρα των περικοπών για την Εκκλησία...

Η οικονομική κρίση θα τους αγγίξει όλους, χωρίς εξαιρέσεις. Από τη γενική αυτή διαπίστωση δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί η Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία βρίσκεται πλέον σε σταυροδρόμι μεγάλων παραδοχών και αποφάσεων.
Όταν είδαν το φως της δημοσιότητας (από την εφημερίδα «Το Βήμα») πληροφορίες που ήθελαν την κυβέρνηση να ζητά από τη διοικούσα Εκκλησία μερίδιο στο κόστος μισθοδοσίας των σχεδόν 10.000 κληρικών, κάποιοι κάγχασαν.
Τώρα, όμως, που το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών αφήνει ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο αυτό, τα χαμόγελα παγώνουν.
Ήταν άλλωστε πολύ χαρακτηριστικός ο τρόπος που ο Γ. Παπακωνσταντίνου επέλεξε να (μην) απαντήσει όταν του τέθηκε το σχετικό ερώτημα, μία εβδομάδα πριν, στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε για τα μέτρα του Μεσοπρόθεσμου.
Αντί άλλης απάντησης, παρέπεμψε στην κυβερνητική απόφαση να φορολογήσει τα εκκλησιαστικά ακίνητα που έχουν δοθεί για εμπορική χρήση με τον ίδιο φορολογικό συντελεστή που ισχύει στην αγορά.
Το ίδιο μήνυμα είχε φροντίσει να στείλει την ίδια μέρα και η κ. Άννα Διαμαντοπούλου στην πρώτη συνάντηση της Μεικτής Επιτροπής (πολιτείας-Εκκλησίας), σημειώνοντας με αποφασιστικότητα: «Αυτή την εποχή έχει σημασία τι προσφέρεις εσύ στην πατρίδα σου και όχι τι προσφέρει η πατρίδα σου σ’ εσένα».
Με άλλα λόγια, ήρθε η ώρα και για την Εκκλησία.
«Όλοι οι φορείς, βεβαίως και η Εκκλησία, είναι έτοιμοι να προσφέρουν στον ελληνικό λαό αυτή τη δύσκολη στιγμή» συμπλήρωσε η υπουργός.
Παρά ταύτα, το μήνυμα δεν το πήραν όλοι στην Εκκλησία. Κάποιοι ιεράρχες –ακόμα και μετά τη συνάντηση– έλεγαν σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις πως «θέμα μισθοδοσίας του κλήρου δεν ετέθη, αλλά και δεν υφίσταται καν».
Πόσο μάλλον που, όπως επιμένουν στην Ιεραρχία, το κονδύλι το οποίο το κράτος καταβάλλει για τους μισθούς των κληρικών είναι ανταποδοτικό προς τα κτήματα που πριν από 60 χρόνια η Εκκλησία παραχώρησε σε ακτήμονες.
Ορισμένοι, πιο σκληροί διαπραγματευτές αυτοί, ζητούσαν μάλιστα επιστροφή των επίμαχων εκτάσεων, εφόσον η κυβέρνηση επιμείνει.
Ένα δεύτερο χαρτί που έχει στα χέρια της η Ιεραρχία είναι ότι θα κληθεί, πολύ περισσότερο από δω και πέρα, να παίξει ρόλο απορρόφησης των κοινωνικών κραδασμών που προκαλεί η οικονομική πολιτική. Το υπαινίσσεται η Διαρκής Ιερά Σύνοδος στο ανακοινωθέν της περασμένης Τετάρτης:
«Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, έχουμε ανάγκη από την κοινωνική αλληλεγγύη για να στηριχθούν οι αδύναμοι, να ανακουφισθούν οι άνεργοι και να μην ολιγοψυχήσουν οι εμπερίστατοι και οι παντοειδώς πληττόμενοι από αυτή την πρωτοφανή κρίση, και ιδίως οι νέοι».

Δεν υπάρχουν λεφτά...
Τρίτο χαρτί, τα επιδεινούμενα, και στο εκκλησιαστικό ταμείο, οικονομικά δεδομένα. Τα έσοδα διαρκώς μειώνονται και οι λόγοι είναι κατά βάση τρεις:
Για δεύτερη συνεχή χρονιά η Εκκλησία δεν εισπράττει μέρισμα από τις τράπεζες για τις μετοχές της. Τα ξενοίκιαστα ακίνητα είναι πολλά, ενώ την ίδια στιγμή οι ενοικιαστές ζητούν και πετυχαίνουν μείωση του ενοικίου.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Εκκλησία προβάλλει ως «νίκη» της το γεγονός ότι πέτυχε να κόψει τη... φόρα της κυβέρνησης, καθώς στη Μεικτή Επιτροπή συμφωνήθηκε ότι δεν θα λαμβάνονται αποφάσεις χωρίς να προηγηθεί διάλογος.
Αυτό εννοούσε προφανώς ο Αρχιεπίσκοπος όταν δήλωνε (στο εκκλησιαστικό πρακτορείο ειδήσεων Romfea.gr):
«Θα ήθελα να πω σε όλους εκείνους που με καταδικάζουν για αφωνία και ότι είμαι άφωνος πως το γεγονός της συνεδρίας της Μεικτής Επιτροπής διαλόγου της Εκκλησίας με το κράτος είναι η μεγαλύτερη βροντή στα χρονικά της Εκκλησίας μας και μια ελπίδα».
Εκτίμηση πάντως που δεν συμμεριζόταν το σύνολο των ιεραρχών.
Επιπλέον, φαίνεται ότι η Εκκλησία θα πάρει πολύ λιγότερες προσλήψεις από αυτές που αρχικά της είχε υποσχεθεί το υπουργείο Εσωτερικών (100 αντί 240 για το τρέχον έτος).
Αντιθέτως, έμεινε ικανοποιημένη από τις διαβεβαιώσεις του Γ. Ντόλιου για την Κάρτα του Πολίτη, ότι δηλαδή δεν θα θίγονται προσωπικά δεδομένα.

Τα μέλη της Επιτροπής ανανέωσαν το ραντεβού τους για τις 14 Ιουλίου και ακολούθως για τις 31 Αυγούστου, με το χρόνο, όπως προδίδουν άλλωστε και οι ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις, να τρέχει αμείλικτος και στο θέμα των σχέσεων πολιτείας και Εκκλησίας

Ἡ σύντομη εἰσήγηση γιὰ τὴν Κάρτα τοῦ Πολίτη ἀπὸ τὸν Ἱεροκήρυκα τῆς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης π. Ἰωὴλ

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ Προηγούμενου τοῦ Μ. Μετεώρου ἀρχιμανδρίτη Ἀθανασίου στὴν ἐκδήλωση κατὰ τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη στὴν Κόνιτσα

Ὁμιλία τοῦ δικηγόρου κ. Δήμου Θανάσουλα στὴν εκδήλωση κατὰ τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη στήν Κόνιτσα

Χαιρετισμὸς τοῦ Μητροπολίτη Κονίτσης Ἀνδρέα στὴν ἐκδήλωση κατά της Κάρτας τοῦ Πολίτη

Ψήφισμα τῆς ἐκδήλωσης κατὰ τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη

Βροντερὸ ΟΧΙ κατά τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη ἀπὸ τὴν ἀκριτικὴ Κόνιτσα (Φωτό)

Μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας στὸν Ἱερὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τὸ ἐκκλησίασμα κατευθύνθηκε πρὸς τὴν κεντρικὴ πλατεία τῆς Κονίτσης, ὅπου ἦταν προγραμματισμένη νὰ διεξαχθεῖ σήμερα 19 Ἰουνίου ἐκδήλωση κατὰ τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη καὶ τῆς ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης.

Ἡ διαμαρτυρία ξεκίνησε μὲ τὸ Τὴ Ὑπερμάχω καὶ ἀκολούθησε σύντομη παρουσίαση ἀπὸ τὸν Πρωτοσύγκελλο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κονίτσης π. Ἰωήλ. Στὴ συνέχεια τὸ λόγο ἔλαβε ὁ κύριος ὁμιλητῆς, ὁ προηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μ. Μετεώρου ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος, ὁ ὁποῖος ἀνέλυσε διεξοδικὰ τὸ θέμα καὶ κάλεσε τοὺς πιστοὺς νὰ ἀρνηθοῦν τὴν ἠλεκτρονικὴ φυλακή. Τόνισε ὅτι στὰ πλαίσια τῆς παγκοσμιοποίησης κάποιοι ἐντολοδόχοι ἔχουν βαλθεῖ νὰ χτυπήσουν ὅτι θυμίζει Ἑλλάδα καὶ Ὀρθοδοξία χρησιμοποιώντας τὴν Κάρτα τοῦ Πολίτη ὡς μέσο ὑποδούλωσης καὶ ἐλέγχου τῶν πολιτῶν.

 Ἔπειτα στὸ βῆμα ἀνέβηκε ὁ δικηγόρος παρ’ Ἀρείω Παγω κ. Δῆμος Θανάσουλας προκειμένου νὰ ἀναπτύξει τὴ νομικὴ πλευρὰ τοῦ θέματος τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη.

Τὴν ἐκδήλωση ἔκλεισε ὁ Μητροπολίτης Κονίτσης κ. Ἀνδρέας ποὺ ἀπέδειξε γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ τὸ δυναμικό του λόγου του. Ὁ Σεβασμιώτατος κάλεσε τὸ λαὸ σὲ ἐγρήγορση καὶ παρακίνησε τὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία νὰ ἐναντιωθεῖ σὲ κάθε ἀντιχριστιανικὸ καὶ ἀνθελληνικὸ μέτρο ποὺ πλήττει τὰ ἑλληνοχριστιανικὰ ἰδανικά μας.

Ἀκολουθεῖ πλούσιο φωτογραφικὸ ὑλικό…

ΑΓΙΟΙ & ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ

ΑΓΙΟΙ & ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ

Ο Χριστός ζητά από τους ανθρώπους να Τον ακολουθήσουν (Ματθ. 10, 32-39 και 19, 27-30). Αυτή η συμπόρευση μαζί Του προϋποθέτει μία αποταγή και δύο καταφάσεις. Η αποταγή είναι η άρνηση του ανθρώπου να ακολουθήσει άλλες αγάπες, να τις βάλει πιο πάνω από την αγάπη του Χριστού. Να υπερβεί δηλαδή την συγγένεια, τα αγαθά, τα προσωπικά χαρίσματα, ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό και να ακολουθήσει πορεία κατάφασης. Και η κατάφαση έχει να κάνει με το ΝΑΙ στον ουρανό και το ΝΑΙ στην ομολογία του ουρανού ως της αληθινής πατρίδας του ανθρώπου, αλλά και την επιλογή μιας ζωής που να έχει γνώμονα τον Άλλο, τον οποιονδήποτε Άλλο. Ο Χριστός μας λέει ποιος είναι ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος μπορεί να πετύχει αυτόν τον δρόμο. Είναι η πίστη.
Ποια αξία έχει αυτή η πρόσκληση του Χριστού, όπως αποτυπώνεται στους αιώνες μέσα από τη ζωή της Εκκλησίας και όπως βιώνεται στα πρόσωπα των Αγίων της πίστης μας; Ποια αξία έχει άραγε αυτή η πρόσκληση στην εποχή της αγανάκτησης, της άρνησης των πάντων, όπου ο άνθρωπος αισθάνεται να έχει τραβηχτεί το χαλί κάτω από τα πόδια του, να βλέπει όλα εκείνα τα οποία το πολιτιστικό και κοινωνικό σύστημα, όπως αυτό εκφράζεται μέσω της πολιτικής και της τηλεόρασης, να μην μπορεί πλέον να τα κρατήσει στην κατοχή του και να αντιμετωπίζει έντονο το πρόβλημα της επιβίωσης;
Εάν δεν χάσεις με τη θέλησή σου όλα όσα πίστεψες ότι είναι δικά σου ή ονειρευόσουν να τα αποκτήσεις, τότε είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατον η ζωή σου να έχει νόημα. Κανένα αγαθό δεν μπορεί να συνοδεύσει τον άνθρωπο στο επέκεινα, στην αιωνιότητα. Γι’ αυτό και ο άνθρωπος προτιμά να διαγράφει την αιωνιότητα για να μπορεί να χαρεί τα αγαθά του παρόντος κόσμου, με την ιδέα ότι η ζωή τελειώνει στον τάφο. Και αγανακτεί με όλους εκείνους που τον οδήγησαν στο να χάσει τα αγαθά, κυρίως το όνειρο και την αυτάρκεια, γιατί κοίταξαν μόνο τον εαυτό τους, την ιδιοτέλεια, τον πλουτισμό τους, κατασπατάλησαν χρόνο και χρήματα καλλιεργώντας ψευδαισθήσεις αυτάρκειας που η κατανάλωση θα έδινε στους πολλούς. Δικαιολογημένη η αγανάκτηση. Δεν είναι όμως επαρκής και δεν θα έχει αποτελέσματα εάν δεν στραφεί κυρίως εναντίον της νοοτροπίας που καλλιέργησαν πρόσωπα και κοινωνικές ομάδες, υιοθετώντας την αρχή ενός τρόπου ζωής που λειτουργούσε με γνώμονα μόνο τον εαυτό του καθενός και άφηνε στην άκρη το συλλογικό, αλλά και την ηθική ποιότητα στην οποία πρέπει να στηρίζεται κάθε κοινωνία, εάν θέλει να είναι κοινωνία, δηλαδή συνάντηση και συμπόρευση προσώπων και όχι παράλληλοι ή αντίθετοι μονόδρομοι ατόμων, που δεν έχουν χρόνο και διάθεση να ανταλλάξουν χαμόγελο, ελπίδα, αγαθά, αλλά , κυρίως, νοήματα ζωής. Και μόνο το νόημα ζωής σε συνοδεύει στην αιωνιότητα. Και αυτό σου το δίνει η αγιότητα.
Ομολογία έμπροσθεν των ανθρώπων ζητά ο Χριστός. Και υπόσχεται παλλιγενεσία. Ομολογία ότι η σχέση μαζί Του αποτελεί την προτεραιότητα της ζωής. Η σχέση μαζί Του γίνεται ευαισθησία απέναντι στον άλλο που πεινά. Όχι μόνο για υλικά αγαθά ή για επιβίωση. Αλλά πεινά για ζωή, για αγάπη, για μοίρασμα, για σεβασμό, για αξιοπρέπεια. Πεινά να δει ανθρώπους που δεν τον προσπερνούν αδιάφοροι ή ιδιοτελείς, αλλά νιώθουν ότι δεν μπορούν χωρίς εκείνον. Η σχέση μαζί Του γίνεται δημιουργία, προσευχή, τέχνη, ελπίδα, χαρά και λύπη μαζί με τον άλλο και για τον άλλο. Η σχέση μαζί Του υπενθυμίζει στον άνθρωπο ότι δεν έχει πόλη μένουσα, αλλά επιζητά την μέλλουσα. Και αυτή δεν γίνεται πατρίδα του χωρίς αγάπη. Όσο το μπορεί. Μέσα από το λίγο ή το πολύ που βγάζει από την καρδιά του. Αρκεί τα χέρια του να μη μένουν άδεια.
Δικαία η αγανάκτηση σήμερα. Θα έπρεπε όμως να ξεκινήσει από τους εαυτούς μας. Γιατί αφεθήκαμε να παραπλανηθούμε. Ευχαριστηθήκαμε καθιστώντας στάση ζωής την φιληδονία της αυτάρκειας, της λαγνείας για τον εαυτό μας, της παράδοσης του χρόνου μας σε προσανατολισμούς χωρίς αιωνιότητα. Μείναμε σε ψευδαισθήσεις, μεθυσμένοι από την ελευθερία που φαίνεται ότι προσφέρει η ζωή χωρίς Θεό και η απόρριψη οποιασδήποτε ηθικής αξίας και φραγμού. Είπαμε «όλα επιτρέπονται» και το δοξάσαμε. Είπαμε «δεν πιστεύουμε τίποτα» και αυτοπεριοριστήκαμε στα του οίκου μας. Ανεχθήκαμε το πριόνισμα θεσμών όπως η πολιτική, η παιδεία, η Εκκλησία, η δικαιοσύνη, για να είμαστε όλοι το ίδιο, για να μην ξεχωρίζει κανείς σε μια ρευστότητα άνευ προηγουμένου. Και δεν υποψιαστήκαμε ότι αυτό ήταν το δόλωμα για να κερδίζουν από εμάς, όχι μόνο υλικά αγαθά, αλλά και την ψυχή μας, όλοι εκείνοι οι ταγοί του συστήματος που με όπλο την τηλεόραση, την διαφήμιση, τα λαμπερά πρόσωπα, μας είπαν ότι «ο άνθρωπος είναι ό,τι καταναλώνει στον χρόνο που του αναλογεί σ’ αυτόν τον κόσμο».
Μία Κυριακή μετά την εορτή της Πεντηκοστής η Εκκλησία μας υπενθυμίζει τον δρόμο των Αγίων. Αυτών που άφησαν κατά μέρος κάθε άλλη αγάπη και διάλεξαν την αγάπη του Χριστού. Και κέρδισαν και τον παρόντα χρόνο, αλλά και την αιωνιότητα. Ακόμη κι αν έφυγαν από αυτή τη ζωή μέσα από τον πόνο του μαρτυρίου ή από την στέρηση των αγαθών ή από τον περιορισμό των επιθυμιών, κέρδισαν και το Θεό και την αιωνιότητα, αλλά και έμειναν ζωντανοί στην αγάπη των ανθρώπων. Είπαν το μεγάλο ΟΧΙ και έλαβαν το ΝΑΙ του Θεού. Ίσως εδώ βρίσκεται η μακροπρόθεσμη λύση για την πορεία της κοινωνίας μας. Στην απόφαση να πούμε ΟΧΙ πλέον στην φενάκη αυτής της νοοτροπίας που μας έκανε να πουλήσουμε τις ψυχές μας και τώρα να αγανακτούμε γιατί μας στερούν το ξυλοκέρατο που μας παρηγορούσε δηλητηριάζοντάς μας. Στην επιλογή να πούμε ΝΑΙ στην αγάπη, στο μοίρασμα των χαρισμάτων μας, στην εργασία για να αλλάξουμε τους εαυτούς μας εντός μας και στην συλλογική αναδιοργάνωση. Αν δεν απαιτήσουμε από τους πολιτικούς μας όχι οικονομικά μέτρα, αλλά πνευματική αναδιοργάνωση και στράτευση σε συλλογική προσπάθεια που θα περιθωριοποιήσει, ακόμη και θα τιμωρήσει, την αμαρτία του εγωκεντρισμού, κάθε αλλαγή θα είναι μάταιη. Και η αγανάκτηση δεν θα καρποφορήσει. Θα παραμένουμε σαν τον άσωτο υιό δίπλα στους χοίρους, ενώ η λύση είναι η επιστροφή στο σπίτι του Πατέρα μας.
Αυτό τον δρόμο πότε θα βγει η επίσημη Εκκλησία να τον φωνάξει;

Κέρκυρα, 19 Ιουνίου 2011
Πάντων των Αγίων

πηγη  ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΒΗΜΑΤΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

 
έ τήν Κυριακή τῶν ἁγίων Πάντων, κατακλείεται ὁ κινητός κύκλος τῶν ἑορτῶν, πού ἄρχισε ἀπό τήν Κυριακή τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου. Στό κατανυκτικό Τριῴδιο καί στό χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο μᾶς παρουσίασε ἡ Ἐκκλησία ὅλο τό ἔργο τῆς θείας οἰκονομίας μέ κέντρο τήν μεγάλη ἑορτή τοῦ Πάσχα. Εἴδαμε τήν πτῶσι τῶν πρωτοπλάστων καί τήν ἀνόρθωσι τοῦ γένους μας διά τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Χαιρετίσαμε τήν ἔλευσι τοῦ Παρακλήτου στόν κόσμο καί πανηγυρίσαμε τήν γέννησι τοῦ νέου λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τόν ἐγκαινισμό καί τήν ἔκχυσι τοῦ ἁγίου Πνεύματος «ἐπί πᾶσαν σάρκα». Σέ στενό σύνδεσμο μέ τήν ἑορτή αὐτή εὑρίσκεται ἡ παροῦσα ἑορτή, ἡ σφραγίς καί τό τέλος τῆς μεγάλης ἑορταστικῆς περιόδου. Ἔρχεται δηλαδή σάν ἀπόδειξις τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἐνεργείας τοῦ ἁγίου Πνεύματος στόν κόσμο. Γιατί μᾶς παρουσιάζει τούς καρπούς τῆς σπορᾶς ἐκείνης, τόν θερισμό τῶν λευκῶν χωρῶν πού ἐστάλησαν νά θερίσουν οἱ ἀπόστολοι. Καί ὅπως παρατηρεῖ πολύ ὡραῖα ὁ Νικηφόρος Ξανθόπουλος στό συναξάριο τῆς ἡμέρας: οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν τήν ἑορτή αὐτή μετά τήν κάθοδο τοῦ ἁγίου Πνεύματος γιά νά δείξουν ὅτι ἡ παρουσία τοῦ παναγίου Πνεύματος διά τῶν ἀποστόλων ἐπέτυχε νά ἁγιάσῃ καί νά σοφίσῃ τό ἀνθρώπινο φύραμα καί νά ἀποκαταστήσῃ τούς ἀνθρώπους στήν θέσι τῶν ἀγγέλων διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἴτε μέ τήν προσφορά τοῦ μαρτυρικοῦ των αἵματος, εἴτε μέ τήν ἐνάρετο πολιτεία καί διαγωγή των. Καί ἔργο ὑπερφυσικό διαπράττεται. Κατεβαίνει τό Πνεῦμα, ὁ Θεός, καί ἀνεβαίνει ὁ χοῦς, ὁ ἄνθρωπος. Ἀνεβάζει ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ τήν θεωθεῖσα σάρκα καί ἕλκει μαζί της καί ἐκείνους πού θέλουν νά πράξουν ἔργα συνδιαλλαγῆς μέ τόν Θεό. Οἱ πρίν ἀποξενωμένοι ἀπό τόν Θεό, ἑνώνονται μέ τόν Θεό καί γίνονται φίλοι Του. Τά ἔθνη προσφέρουν τήν ἀπαρχή των, τούς ἁγίους Πάντας.
Ἀλλά καί ἕνας δεύτερος λόγος προεκάλεσε τήν σύστασι τῆς συλλογικῆς αὐτῆς ἑορτῆς. Πολλοί ἅγιοι εἶναι γνωστοί καί τιμῶνται μέ ἑορτές καί πανηγύρεις ἀπό τήν ἐκκλησία. Καί σέ πολλούς ὅμως ἄλλους ἐσκήνωσε τό Πνεῦμα τό ἅγιον καί τούς καθηγίασε. Ἔμειναν ὅμως ἄγνωστοι καί ἀφανεῖς. Αὐτούς λοιπόν τούς ἀγνώστους της ἁγίους τιμᾷ σήμερα ἡ Ἐκκλησία, ὅσους «κατά Χριστόν ἐπολιτεύσαντο ἐν Ἰνδοῖς καί Αἰγυπτίοις καί Ἄραψι καί Μεσοποταμίᾳ τε καί Φρυγίᾳ καί τοῖς ἄνωθεν τοῦ Εὐξείνου^. ἔτι δέ καί ἐν πάσῃ τῇ Ἑσπερίᾳ ἄχρι καί αὐτῶν τῶν Βρεττανικῶν νήσων, ἁπλῶς εἰπεῖν ἐν Ἀνατολῇ καί Δύσει».
Καί ἕνας τρίτος λόγος προβάλλεται ἀπό τόν συναξαριστή. Ὅλοι οἱ ἅγιοι ὅσοι χωριστά τιμῶνται θά ἦταν ἐπιβεβλημένο νά συναθροισθοῦν σέ μία κοινή ἑορτή, γιά νά δειχθῇ μέ αὐτόν τόν τρόπο, ὅτι ὅλοι μαζί γιά ἕνα Χριστό ἀγωνίσθηκαν, σέ ἕνα κοινό στάδιο, τό στάδιο τῆς χριστιανικῆς ἀρετῆς, ἔτρεξαν, ἑνός Θεοῦ δοῦλοι ἦσαν καί ἀπό αὐτόν ἀξίως ἔλαβαν τούς στεφάνους τῆς νίκης. Γιά νά εἶναι ἔτσι ἡ κοινή ἑορτή κοινή παρόρμησις στούς πιστούς, πού πιστεύουν στόν ἴδιο Χριστό καί εἶναι δοῦλοι τοῦ ἰδίου Θεοῦ καί ἀγωνίζονται ὅπως καί ὅλοι ἐκεῖνοι στόν στίβο τοῦ ἀθλήματος τῆς κατά Χριστόν πολιτείας. Παρόρμησις, ἀλλά καί βεβαία ἐλπίς, ὅτι τήν δόξα ἐκείνων θά κατακτήσουν καί οἱ σημερινοί ἀγωνισταί καί στόν χορό ἐκείνων θά συναριθμηθοῦν καί ἐκεῖνοι, πού βαστάζουν σήμερα «τό βάρος τῆς ἡμέρας καί τόν καύσωνα» (Ματθ. 20, 12). Ὅτι ἡ ἑορτή αὐτή θά εἶναι αὔριο καί δική μας ἑορτή, ὅταν ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ εὐδοκήσῃ νά μᾶς καλέσῃ στόν μακάριο κόσμο τῆς θριαμβευούσης στόν οὐρανό Ἐκκλησίας. Γιατί μέ τήν ἐλπίδα αὐτή ζοῦν τά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας^. ὅτι καί αὐτά πού ἀκούουν σήμερα τό «Τῇ σήμερον ἡμέρᾳ, Κυριακῇ μετά τήν Πεντηκοστήν, τήν τῶν ἁπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἐν Ἀσίᾳ, Λιβύῃ καί Εὐρώπῃ, Βορρᾷ τε καί Νότῳ, ἁγίων πάντων ἑορτήν ἑορτάζομεν» κάποτε θά συνεορτάζουν καί θά συνεορτάζωνται μαζί μέ αὐτούς.

«Τοῦ Κυρίου μου πάντας ὑμνῶ τούς φίλους,
εἴ τις δέ μέλλων εἰς τούς πάντας εἰσίτω».

Ἡ ἑορτή ὅμως ἀρχικῶς δέν εἶχε τόσο εὐρύ περιεχόμενο. Ἦταν ἑορτή μόνο πάντων τῶν μαρτύρων. Ἤδη κατά τόν Δ’ αἰῶνα ἔχομε λόγο τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου στήν ἑορτή αὐτή. Καί τό Τυπικό τῆς Ἁγίας Σοφίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατά τόν Ι’ αἰῶνα προβλέπει σύναξι καί παννυχίδα στήν Μεγάλη Ἐκκλησία καί στόν ναό τῶν ἁγίων Μαρτύρων, πού ἔκειτο πλησίον τοῦ ναοῦ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Ἡ ἑορτή τιτλοφορεῖται «τῶν ἁγίων Πάντων», ἀλλά τό συναξάριο τῆς ἡμέρας προσδιορίζει ὅτι ἐπιτελεῖται ἡ μνήμη «τῶν αὐτῶν ἁγίων καί καλλινίκων μαρτύρων τῶν ἐν πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ κατά διαφόρους καιρούς μαρτυρησάντων ὑπέρ τοῦ ὀνόματος τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ἄν ἡ πληροφορία τοῦ Ξανθοπούλου εἶναι ἀκριβής, ἡ ἑορτή τῶν ἁγίων Πάντων ἐθεσπίσθη ἐπί Λέοντος τοῦ Σοφοῦ, ὅταν αὐτός ἔκτισε ναό καί ἤθελε νά τόν τιμήσῃ ἐπ᾽ ὀνόματι τῆς συζύγου του Θεοφανοῦς, πού εὐηρέστησε «κατ᾽ ἄκρον τῷ Θεῷ». Τοῦ ὑπεδείχθῃ ὅμως, ὅτι δέν θά ἦτο φρόνιμο νά ἀνατεθῇ ναός σέ γυναῖκα ἔστω καί ἁγία, πού ἀπέθανε ὅμως πρό ὀλίγου καί δέν τῆς ἔδωσε ἀκόμη ὁ χρόνος «τό τίμιον καί σεβάσμιον». Ὁ βασιλεύς ἐπείσθη καί ἀνέθεσε τόν ναό στήν τιμή τῶν «ἁπανταχοῦ τῆς γῆς πάντων ἁγίων... εἰπών^. Εἰ καί Θεοφανώ ἁγία μετά τούτων πάντων συναριθμείσθω».
Ὅπως ὅμως καί ἄν προῆλθε ἡ ἀρχή τῆς νέας ἑορτῆς μέ τό γενικό περιεχόμενο, ὄχι δηλαδή μόνο τῶν μαρτύρων ἀλλά καί ὅλων τῶν ἁγίων, ἡ ἐπέκτασίς της ἦταν πολύ ἐπιτυχής. Μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μόνο ἐκεῖνοι πού ἔχυσαν τό αἷμά των γιά τήν πίστι τοῦ Χριστοῦ καί ἔδωσαν ἔτσι τήν σφραγῖδα στήν πίστι καί στήν μαρτυρία των. Μάρτυρες εἶναι καί ὅλοι ὅσοι ἀγωνίσθηκαν τόν ἀγῶνα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καί ἐβάστασαν μέ καρτερία τόν σταυρό τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο αὐτόν. Αὐτοί πού ἐμαρτύρησαν διά Χριστόν τό καθημερινό μαρτύριο τῆς συνειδήσεως. Οἱ ὁμολογηταί, πού ὡμολόγησαν τήν καλή ὁμολογία «ἐνώπιον ἐθνῶν τε καί βασιλέων» (Πράξ. 9, 15). Οἱ ἱεράρχαι, πού ἐποίμαναν θεοφιλῶς τό ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ καί ἐστήριξαν τήν ὀρθή πίστι. Οἱ ὅσιοι καί οἱ ἀσκηταί, πού ἐσταύρωσαν τήν σάρκα «σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις» (Γαλάτ. 5, 24). Οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, πού ἔζησαν στήν γῆ τῶν πειρασμῶν καί τῶν δοκιμασιῶν, ἀλλά πού «ἐπολιτεύοντο» σάν νά βρισκόταν στόν οὐρανό. Καί μαζί μέ αὐτούς οἱ προφῆται, οἱ δίκαιοι καί οἱ προπάτορες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, πού ἔζησαν κατά νόμον καί «ἐμαρτυρήθησαν διά τῆς πίστεως» περιμένοντες τήν ἐπαγγελία (Ἑβρ. 11, 39). Καί ἐξαιρέτως ἡ ἁγίων ἁγία, ἡ ὑπεραγία παρθένος καί μητέρα τοῦ Χριστοῦ, ἡ Θεοτόκος Μαρία.
Καί ἐνῷ ἡ παλαιά ὑμνογραφία τῆς ἑορτῆς μένει πιστή στό ἀρχικό θέμα, τούς μάρτυρας, ὅπως τό ἀπολυτίκιο «Τῶν ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ μαρτύρων σου...» καί τό κοντάκιο «Ὡς ἀπαρχάς τῆς φύσεως τῷ φυτουργῷ τῆς κτίσεως, ἡ οἰκουμένη προσφέρει σοι, Κύριε, τούς θεοφόρους μάρτυρας...», ἡ νεωτέρα ὑμνογραφία ἐπεκτείνει τήν ἀνύμνησί της σ᾽ ὅλους τούς χορούς τῶν ἁγίων.
Ἄς δοῦμε τρία ἀπό τά ἐκλεκτότερα τροπάρια τῆς ἑορτῆς, τά στιχηρά τῶν αἴνων τοῦ δ’ ἤχου, πρός τό «Ὡς γενναῖον ἐν μάρτυσι» καί τό δοξαστικό τῶν ἀποστίχων τοῦ ἑσπερινοῦ τοῦ πλ. β’ ἤχου:

«Τούς ἁγίους ὁ Κύριος
τούς ἐν γῇ ἐθαυμάστωσε^.
τά αὐτοῦ γάρ στίγματα καί παθήματα
ἐν τῇ σαρκί ἀνεδέξαντο,
ἐν τούτοις κοσμούμενοι
καί ταῖς θείαις καλλοναῖς
προφανῶς ἀναθέμενοι^.
Οὕς ὑμνήσωμεν,
ὡς ἀμάραντα ἄνθη,
ὡς ἀστέρας
ἀπλανεῖς τῆς Ἐκκλησίας,
ὡς ἐθελόθυτα θύματα».

«Σύν προφήταις ἀπόστολοι,
σύν ὁσίοις διδάσκαλοι,
σύν ἱερομάρτυσι πάντες δίκαιοι
καί γυναικῶν αἱ ἀθλήσασαι
καί πόθῳ ἀσκήσασαι,
τῶν ἁγίων ἡ πληθύς
καί δικαίων τά τάγματα
εὐφημείσθωσαν
ἱεραῖς μελῳδίαις,
ὡς τῆς ἄνω
βασιλείας κληρονόμοι,
ὡς Παραδείσου οἰκήτορες».

«Οἱ τήν γῆν οὐρανώσαντες
ἀρετῶν ἐν φαιδρότητι,
οἱ Χριστοῦ τόν θάνατον μιμησάμενοι,
ἀθανασίας τήν πρόξενον
ὁδόν οἱ βαδίσαντες,
οἱ τά πάθη τῶν βροτῶν
χειρουργίᾳ τῆς χάριτος
ἐκκαθάραντες,
οἱ ἐν ὅλῳ
τῷ κόσμῳ ὁμοψύχως
ἐναθλήσαντες γενναίως,
ἀνευφημείσθωσαν μάρτυρες».

«Δεῦτε πιστοί,
σήμερον χορείαν ἐπικροτήσαντες,
εὐσεβῶς πανηγυρίσωμεν
καί τῶν ἁγίων πάντων τήν ἔνδοξον
καί σεβάσμιον μνήμην ἐνδόξως τιμήσωμεν,
λέγοντες^.
Χαίρετε, ἀπόστολοι ἔνδοξοι,
προφῆται καί μάρτυρες
καί ἱεράρχαι.
Χαίρετε, ὁσίων ὁ δῆμος
καί τῶν δικαίων.
Χαίρετε, τιμίων γυναικῶν ὁ χορός
καί Χριστόν ὑπέρ τοῦ κόσμου πρεσβεύσατε,
νίκας τῷ βασιλεῖ κατά βαρβάρων δωρήσασθαι
καί ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τό μέγα ἔλεος».