Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Κυριακή, Ιουλίου 10, 2011

ΕΠΙΔΡΑΣΙ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΩΡΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ 2.- ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ

 
 
Η Κυπριακὴ Εκκλησία υπέστη τον βαρύ ζυγό του Παπισμού επί σχεδόν 380 χρόνια, από της εποχής των Λουζινιανών βασιλέων κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας μέχρι την περίοδο της Τουρκοκρατίας (1191-1571).
Σχεδόν όλο αυτό το διάστημα, ο Παπισμός θα την υποχρεώσει διά της βίας σε τελεία αποκοπή της από την κοινωνία της Ορθοδόξου Εκκλησίας και θα της επιβάλλει ταπεινώσεις, εξευτελισμούς, διωγμούς, εξορίες, ακόμη δε και μαρτυρικούς θανάτους. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες των Λουζινιανών βασιλέων της Κύπρου, χρονολογείται η εγκατάσταση των πολυωνύμων παπικών ταγμάτων, όπως των Καρμελητών, Βενεδικτίνων, Δομινικανών, Φραγκισκανών και άλλων, τα οποία θα εργασθούν πυρετωδώς, για τον εκλατινισμό της Νήσου. Μετά το θάνατο του Γκυ ντε Λουζινιάν το 1194, έλαβε την εξουσία ο αδελφός του Αμαλάριχος (Amaury de Lusignan 1145-1205), ο οποίος όμως δεν χαρακτηρίζετο από την μετριοπάθεια του προκατόχου του, αλλά ήταν εξ ιδιοσυγκρασίας βίαιος και ωμός τον χαρακτήρα. Ο Αμαλάριχος φαντάζετο, ότι ο εκλατινισμός των Κυπρίων θα συντελούσε στην εμπέδωση της εξουσίας του κι έτσι άρχισε να προετοιμάζει εγκατάσταση λατινικής ιεραρχίας και τον εκλατινισμό του ορθόδοξου πληθυσμού της Κύπρου.
Για να το επιτύχει αυτό απευθύνθηκε στον πάπα Κελεστίνο Γ’ (1191-98) ζητώντας εγκαθίδρυση λατινικής ιεραρχίας. Ο Κελεστίνος, με ειδική βούλα στις 20 Φεβρουαρίου 1196, εκθειάζει το ζήλο του Αμαλάριχου στο να «επαναφέρει τους σχισματικούς ορθοδόξους» στους κόλπους της παπικής «εκκλησίας». Έτσι, εξελέγη ως πρώτος Λατίνος επίσκοπος στη Λευκωσία ο αρχιδιάκονος του Πάπα, Αλέν (Alain) καθώς και άλλοι τρεις Λατίνοι επίσκοποι στη Λεμεσό, Πάφο και Αμμόχωστο, που αρχικά λειτουργούσαν παράλληλα με τις Ορθόδοξες Επισκοπές. Οι λατινικές αυτές επισκοπές και όλος ο λατινικός κλήρος προικοδοτήθηκαν από τις περιουσίες των λαφυραγωγηθέντων και διαρπαγέντων ορθοθόξων μοναστηριών και ιερών ναών.
Το 1213, το Βατικανό απέστειλε στην Κύπρο τον αδίστακτο Πορτογάλο ιεροεξεταστή Πελάγιο, Καρδινάλιο του Albano, ως Έξαρχο του Ανατολικού Κράτους με πλήρη λεγατική εξουσία, ώστε να επιχειρήσει δια της βίας, ό,τι δεν πέτυχε η μετριοπάθεια και ο προσηλυτισμός των Λατίνων μοναχών. Η αγριότητα και τα θηριώδη κακουργήματα του ανθρώπου αυτού, που διέπραξε στην ΚΠολη, την Θεσσαλονίκη, την Απουλία και την Κύπρο, υπερέβαινε την αγριότητα των αρχαίων διωγμών εκ μέρους των Εθνικών. Ο απαίσιος αυτός ιεροεξεταστής, κατά το έτος 1221, καταδίκασε στην Κύπρο, σε θάνατο, πολλούς ορθοδόξους μοναχούς, που αρνήθηκαν να προδώσουν τα θρησκευτικά και εθνικά τους ιδανικά. Την εποχή εκείνη η Ορθόδοξη Κυπριακή Εκκλησία αριθμούσε τουλάχιστον 14 επισκοπές, κατ’ άλλους δε ιστορικούς περισσότερες.
Το 1215 όμως η αντιβασίλισσα της Κύπρου Αλίσια (Alix de Champagne 1195-1246) έγραψε στον πάπα Ιννοκέντιο Γ’ (1198-1216) ζητώντας του να περιστείλει τον αριθμό των ελληνικών επισκοπών μόνον σε 4, όσες δηλαδή και των Λατίνων στη Λευκωσία, Πάφο, Λεμεσό και Αμμόχωστο και να παραχωρήσει στο Λατίνο επίσκοπο Λευκωσίας τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου, ώστε να μεταφερθούν όλα τα πνευματικά σκήπτρα, που μέχρι στιγμής κατείχε ο ελληνικός κλήρος, στους παπικούς. Αυτό συνέβη επί των ημερών του Ορθοδόξου Αρχιεπισκόπου Συμεών. Ο ακρωτηριασμός αυτός της Ορθοδόξου Ιεραρχίας θα έχει επιπτώσεις στην υπόλοιπη ζωή της Κυπριακής Εκκλησίας και μετά τη λήξη της Λατινοκρατίας και μέχρι σήμερα. Η Σύνοδος μη ούσα πλέον «υπερτελής», το Αυτοκέφαλο της Κυπριακής Εκκλησίας δεν θα μπορέσει πλέον να εφαρμοσθεί αυτοδύναμα, αλλά σε κάθε σοβαρό πρόβλημα θα γίνεται αίτηση παρεμβάσεως και συμμετοχής άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών. Ολίγον κατ’ ολίγον οι εναπομείναντες 4 Ορθόδοξοι Επίσκοποι, καθίστανται απλώς βικάριοι και χωροεπίσκοποι των Λατίνων επισκόπων.
Οι Επισκοπές τους βρίσκονται σε άσημα χωριά και κανείς Επίσκοπος, Ιερέας ή Ηγούμενος δεν δικαιούται να αναλάβει τα καθήκοντά του, χωρίς τη ρητή άδεια του Λατίνου επισκόπου. Οι Έλληνες Ιεράρχες έπρεπε να λάβουν το ωμοφόριο από τα χέρια του Λατίνου Αρχιεπισκόπου, αφού προηγουμένως γονυπετούσαν μπροστά του, του φιλούσαν το χέρι και έδιναν όρκο πίστεως και υποταγής σε αυτόν και στον Πάπα. Ο Ορθόδοξος κλήρος ήταν απλά ανεκτός, χωρίς όμως καμία ουσιαστική εκκλησιαστική εξουσία. Έτσι, όχι καν Αυτοκέφαλο δεν υπήρχε αλλά προέκυψε και θέμα αποκοπής της Κυπριακής Εκκλησίας από τις υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες, για τις οποίες μία τέτοια πρακτική ήταν αδιανόητη. Τον Οκτώβριο του 1220 συγκαλείται Συνέδριο στη Λεμεσό εκ μέρους του Λατινικού κλήρου και των Φεουδαρχών, όπου για να εξασφαλίσουν Έλληνες δούλους για τα φέουδά τους, λαμβάνονται αυστηρά μέτρα εναντίον των Ορθοδόξων που γίνοντο μοναχοί. Κανείς δεν μπορούσε να γίνει μοναχός, χωρίς την έγκριση του Λατίνου Επισκόπου και του Φεουδάρχη, στο φέουδο του οποίου ευρίσκετο το μοναστήρι. Ο αριθμός των Μοναχών για κάθε Μοναστήρι ήταν ορισμένος και περιορισμένος και εάν ένεκα θανάτου ελαττούτο ο αριθμός αυτών, τότε μπορούσαν να δεχθούν κάποιον. Πολλάκις δε, απαιτείτο η αντικατάσταση του νεοκαρέντα μοναχού δι᾿ ενός άλλου δούλου στο φέουδο. Εάν κανείς εγκατέλειπε την Κύπρο, για να καρεί μοναχός αλλού, επανερχομένου στη Μεγαλόνησο ακυρώνετο η κουρά του και επέστρεφε στην κατάσταση της δουλείας.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1222, ο Πελάγιος συγκαλεί στην Αμμόχωστο σύνοδο Λατίνων επισκόπων και ιπποτών, όπου συμμετείχαν και οι αρχηγοί των Ναϊτών και των Ιωαννιτών και επικυρώνει «συνοδικώς» τα περί μειώσεως των Ορθοδόξων Επισκοπών και τους περιορισμούς και εξευτελισμούς του Ορθοδόξου κλήρου. Εξαιρέσει των Μαρωνιτών, οι οποίοι απ᾿ αρχής υπήρξαν πειθήνια όργανα του Παπισμού, μετά των Ελλήνων δοκιμάσθηκαν πικρά και οι Σύριοι, οι Ιακωβίτες και οι Νεστοριανοί, κατόρθωσε όμως τελικά ο Παπισμὸς, δια της Ουνίας, να τους απορροφήσει. Οι προς εξωμοσία εξαναγκασμοί ήσαν αφόρητοι. Προς στιγμήν υπέκυψε και ο διαδεχθείς τον Συμεών, Αρχιεπίσκοπος Ησαΐας, ο οποίος το 1220 κατέφυγε στη Νίκαια, για να ζητήσει συγγνώμη για τον εαυτό του και για το ταλαίπωρο ποίμνιό του, ως μαρτυρεί ο Ιεροσολύμων Δοσίθεος στην Δωδεκάβιβλο. Μετά την ενέργειά του αυτή, απαγορεύθηκε από τους Λατίνους στον Ησαΐα, η επάνοδός του στη Νήσο.
Ο διάδοχός του, Αρχιεπίσκοπος Νεόφυτος, ευρεθείς και αυτός μεταξύ δύο εχθρικών πυρών, του λατινικού κλήρου και των πολιτικών αρχών, και καλούμενος να διαλέξει ανάμεσα στην εξορία και την ταπείνωση, σθεναρά αποπτύει τις περί υποταγής προτάσεις και εξορίζεται με πολλούς από τους ιερωμένους του στην Αρμενία. Το δίλημμα για τους Ορθοδόξους Ιεράρχες ήταν μεγάλο, από τη μία εάν υπετάσσοντο επρόδιδαν την πίστη τους, από την άλλη όμως, πως να φύγουν και να αφήσουν το πεδίο ελεύθερο στους Φράγκους λυκοποιμένες, να κατασπαράξουν το Ορθόδοξο ποίμνιο του Χριστού; Δεν ήξεραν λοιπόν, πως να συμπεριφερθούν «εξαγοραζόμενοι τον καιρόν» (Εφεσ. 5. 16, Κολ. 4. 5). Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο, ο Επίσκοπος Σολέας Λεόντιος και ο Ηγούμενος Λεόντιος της Μονής των Αψινθίων, που σήμερα δεν υπάρχει πλέον, απευθύνθηκαν στον Πατριάρχη Κων/πόλεως Γερμανό Β’ (1222-40), εδρεύοντος στη Νίκαια, ζητούντες συνοδική οδηγία του τρόπου με τον οποίον όφειλαν ν᾿ αντιμετωπίσουν την παπική λαίλαπα. Η Σύνοδος έλαβε υπ᾿ όψη την κρίσιμη των πραγμάτων περίσταση και ο Πατριάρχης απέστειλε την Α΄ προς Κυπρίους επιστολή του, που έκρινε προσφορότερο να οικονομήσουν το πράγμα, δι᾿ υπομονής μέχρι καιρού: «συγγνωστέον της τοιαύτης οικονομίας ή μάλλον ειπείν υποκρίσεως και ακαταιτίατον λογισθήσονται». Δημιουργήθηκε όμως μεγάλος θόρυβος και ταραχή, διότι και από άλλες ελληνικές χώρες άρχισαν να καταφθάνουν και να καταγγέλλουν τις αγριότητες, τους εξευτελισμούς και τους διωγμούς των Λατίνων.
Έτσι, η Σύνοδος του 1223 αποστέλλει προς τους Κυπρίους άλλη επιστολή, όπου εντέλλεται, ότι οφείλουν να υπερασπισθούν του πατρίου δόγματος μέχρι θανάτου και να αποπτύσουν την δια χειραψίας υποταγή, επειδή ουδεμία οικονομία συγχωρεί το «κοινωνείν ακοινωνήτοις», έθετε δε ορισμένα όρια, μέχρι που μπορεί να φθάσει η οικονομία αυτή «εν εσχάτη ανάγκη». Το 1229, ο Πατριάρχης Γερμανός Β’ αποστέλλει και δευτέρα επιστολή προς τους Κυπρίους, όπου επεξηγεί αυτό που παραπάνω αναφέρουμε, ότι μόνος Αρχηγός της Εκκλησίας είναι ο Χριστός και κανένας Πάπας ἡ Πατριάρχης, «ο δέ γε ιταλικός τύφος τούτο ου βούλεται, ουδ᾿ ανέχεται τον Χριστόν κεφαλήν και είναι και ονομάζεσθαι» και κολαφίζει τους παπιστές για τις διάφορες πλάνες τους. Προσθέτει δε, ότι οι πιστοί δεν μπορούν να πάρουν ευλογία από ιερείς που κοινώνησαν με τους παπικούς, ένας δε τέτοιος ιερέας, για να συγχωρεθεί, πρέπει να πάει ενώπιον του Λατίνου Αρχιεπισκόπου και παρουσία του να αποπτύσει την λατινική πλάνη. Καθησυχάζει δε τους πιστούς λέγοντας, ότι οι αφορισμοί που θα εξέφραζαν εναντίον τους οι Λατίνοι κληρικοί, είναι τελείως άκυροι και γυρίζουν πάνω στα δικά τους κεφάλια. Τραγικό παράδειγμα της παπικής αλαζονείας, αδιαλλαξίας και μισαλλοδοξίας των παπικών ιεροεξεταστών, την περίοδο αυτή που οικοδομούσαν ογκώδεις και μεγαλοπρεπείς επιβλητικούς καθεδρικούς ναούς, προς εντυπωσιασμό των απλουστέρων, είναι και το μαρτύριο των δεκατριών Οσιομαρτύρων της Παναγίας της Καντάρας του Δωδεκαδακτύλου της Κύπρου, από τον Φράγκο Αρχιεπίσκοπο Ευστόργιο και τον μετέπειτα επίσκοπο της Άβιλα της Ισπανίας, Ανδρέα. Πράγματι, το 1228, δύο Αθωνίτες Μοναχοί, Ιωάννης και Κόνωνας, ακούσαντες περί των εν Κύπρω διωγμών, ήλθαν στη Μεγαλόνησο και ενώ αρχικά μεν έμειναν στη Μονή Μαχαιρά, ύστερα οργάνωσαν το Μοναστήρι της Καντάρας και έτσι δημιουργήθηκε μία αδελφότητα ζηλωτών Μοναχών, που ανθίστατο στις λατινικές καινοτομίες. Οι αδελφοί συνελήφθησαν και ερίφθησαν στη φυλακή. Οι δεκατρείς αυτοί Οσιομάρτυρες, αφού για τρία ολόκληρα χρόνια εβασανίζοντο πολυειδώς και πολυτρόπως στη φυλακή του Λατίνου Αρχιεπισκόπου, προσδέθηκαν τελικά στις ουρές των αλόγων και εσύροντο κατασχίζοντας τις σάρκες τους, στην κοίτη του ποταμού Πεδιαίου, που διέσχιζε τότε τη Λευκωσία. Τελικά, ερίφθησαν στη φωτιά και κάηκαν ζωντανοί, στις 19 Μαΐου 1231. Και το μοναδικό τους έγκλημα ήταν, ότι δεν εδέχοντο τα άζυμα της παπικής «εκκλησίας». Περί του τυφλού και άκρατου αυτού φανατισμού και της μισαλλοδοξίας της Ιεράς Εξετάσεως της παπικής «εκκλησίας» μας προειδοποιεί ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός λέγοντας: «αποσυναγώγους ποιήσουσιν υμάς, αλλ᾿ έρχεται ώρα ίνα πας ο αποκτείνας υμάς δόξη λατρείαν προσφέρειν τω Θεω, και ταύτα ποιήσουσιν, ότι ουκ έγνωσαν τον Πατέρα ουδέ Εμέ» (Ιω. 16. 2, 3). Κατά τον Hackett, τα εκ μέρους των Λατίνων εγκλήματα παραδέχεται και επιδοκιμάζει, προσπαθώντας να τα δικαιολογήσει και να τα νομιμοποιήσει και ο εκ Χίου εξωμόσας προς τον Λατινισμό, πολυγραφότατος λόγιος Λέων ο Αλλάτιος (1586-1669), που χρημάτισε και βιβλιοθηκάριος του Βατικανού (Βλέπε Allatius De Eccl. occid. et orient. perpet. cons. ii. σελ. 695-700). Από δε τον Αρχιμανδρίτη Κυπριανό χαρακτηρίζεται, ως «παράσιτον της Ρώμης». Ο διωγμός συνεχίζει να εκτραχύνεται και έτσι ο Πατριάρχης Γερμανός Β’ μη δυνάμενος άλλως πως ν᾿ αναχαιτίσει τον κίνδυνο, εξαπολύει το 1232 συνοδική επιστολή προς τον πάπα Γρηγόριο Θ’ (1227-41) παρακαλώντας τον να θέσει τέρμα σε αυτή την άδικη κατά των Ορθοδόξων οργή. Αποτέλεσμα της ενεργείας αυτής ήταν να επέλθει μία μικρή ύφεση στους διωγμούς και τους βίαιους εκλατινισμούς των Κυπρίων, αλλά στην απάντησή του, ο φιλόδοξος Πάπας, επιρρίπτει την ευθύνη στην Ανατολική Εκκλησία και δικαιολογεί τις ιεροεξεταστικές του μεθόδους, με το γελοίο επιχείρημα της μάχαιρας με την οποία ο Απόστολος Πέτρος έκοψε το αυτί του Μάλχου (Ιω. 18. 10). Το 1240 σημειώνεται νέα αντίδραση εκ μέρους των Κυπρίων, η οποία όμως καταπνίγεται, ένα μεγάλο δε μέρος του κλήρου και του λαού συναποκομίσας τα ιερά αντικείμενα και τα οστά των πατέρων τους, ζήτησε στέγη και άσυλο στην Αρμενία. Ένεκα εμφυλίων σπαραγμών και πολλών πολιτικών αναστατώσεων, ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ’ (1243-54) ενέκρινε τελικά δια βούλλας την εκλογή εκ μέρους του Ορθοδόξου ιερατείου, του Αρχιεπισκόπου Γερμανού Α’ του Πησιμάνδρου. Μετά δε την χειροτονία, δια καταλλήλου τελετής εδόθη, υπό των χειροτονησάντων και του χειροτονηθέντος, η υπόσχεση υποταγής στον Πάπα, ενώπιον του παπικού λεγάτου Όδωνος (Eudes) και όχι του Λατίνου Αρχιεπισκόπου Λευκωσίας Ούγκο Φατζιάνο (Hugues de Fagiano). Ο Φατζιάνο όμως εξεμάνη εναντίον του Γερμανού, διότι θεώρησε την ύπαρξη Ορθοδόξου Αρχιεπισκόπου στην Κύπρο, ως υποτιμητική για το δικό του αξίωμα και ήθελε να υποβάλλει τον Γερμανό στην Ιερά Εξέταση. Ο Γερμανός αναγκάσθηκε να πάει στη Ρώμη, παραπονούμενος στον Πάπα Αλέξανδρο Δ’ (1254-61), συνοδευόμενος και υπό των Επισκόπων Σολίας Νήφωνος, Καρπασίας Ιωακεὶμ και Λευκλάρων Ματθία, χωρίς όμως η ενέργειά του αυτή να επιφέρει κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Τελικά, ο Πάπας οιστρηλατούμενος από ακάθεκτη φιλαρχία και σατανική αλαζονεία, εκδίδει το 1260 την περιβόητη «Αλεξάνδρεια βούλλα» (Constitutia Cypria Alexandri IV), γνωστή επίσης ως Bulla Cypria, την οποίαν υπέγραψε με οκτώ άλλους Καρδινάλιους, στο Ανάγνο, στις 3 Ιουλίου 1260. Σε αυτή καταργείται οριστικά η θέση του Ορθοδόξου Αρχιεπισκόπου, αναγνωριζομένου μόνο του Λατίνου και όπου τίθεται το δίλημμα ή το μνημόσυνο του Ρωμαίου Ποντίφηκα ή ο θάνατος. Στον Αρχιεπίσκοπο Γερμανό επετράπη κατ᾿ εξαίρεση να διατηρήσει τον τίτλο του, μέχρι του θανάτου του. ‘Όλα δε τα καταπιεστικά μέτρα, που είχαν εφευρεθεί υπό του Πάπα Κελεστίνου Γ’ και του Καρδιναλίου Πελαγίου, επικυρώθηκαν. Επιπλέον, εκβληθείσα από τα σχολεία και τα δικαστήρια η επίσημη ελληνική γλώσσα, αντικαταστάθηκε από το λατινικό και ιταλικό ιδίωμα, με αποτέλεσμα η κοινή επιτόπιος διάλεκτος να εκβαρβαρισθεί. Με την ανάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως το 1263, υπό του Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγου (1259-82), αναπτερώθηκαν κάπως οι ελπίδες των Κυπρίων και σκόπευαν να επαναστατήσουν κατά των Λατίνων. Αλλά επενέβη ο Πάπας Ουρβανός Δ’ (1261-64) για να ματαιώσει τα σχέδιά τους καταφερόμενος και κατά της νωχέλειας της κοσμικής εξουσίας, η οποία κατά την γνώμη του δεν υπηρετούσε επαρκώς τα συμφέροντα του Παπισμού. Το 1283 ανήλθε στον Πατριαρχικό θρόνο της Κων/πόλεως, ο εκ Κύπρου Γρηγόριος Β’ (1283-89). Ο ιστορικός Φιλάρετος Βαφείδης λέγει ότι, κατά τον Νικηφόρο Γρηγορά (1295-1360) και άλλους, ήταν «ανήρ εν λόγοις επίσημος, θεολόγος δε άριστος και φιλόσοφος και μαθηματικός και ρήτωρ άκρος». Έγραψε πολλά και ποικίλα, μεταξύ δε αυτών και κατά του προκατόχου του Λατινόφρονα Πατριάρχη Ιωάννη ΙΑ’ Βέκκου (1275-83). Επίσης, συνέγραψε και Συνοδικό Τόμο κατά των Λατίνων (PG 142). Με την επικράτηση των Μουσουλμάνων στους Αγίους Τόπους, οι Ναΐτες επιστρέφουν και πάλι στην Κύπρο, το 1291, μεταφέροντας εκεί την έδρα του τάγματός τους. Το 1291 θα βρουν επίσης καταφύγιο στο βασίλειο της Κύπρου και οι Ιωαννίτες ή Οσπιταλιέροι και εγκαθιστούν την Μεγάλη Κομανταρία τους στο Κάστρο, στο Κολόσσι, το οποίον είχαν οι ίδιοι κτίσει το 1210. Στη συνέχεια όμως, οι Ιωαννίτες, για περισσότερη ανεξαρτησία, θα εγκατασταθούν στη Ρόδο το 1309. Στις 20 Δεκεμβρίου 1359 φθάνει στην Κύπρο εκ Ρόδου, ο διαβόητος τρομερός ιεροεξεταστής Πέτρος Θωμάς ο Καρμελίτης, για να επιβάλλει διά της βίας το Λατινισμό. Μία μέρα κατόρθωσε με δόλο να παρασύρει στο ναό της αγίας Σοφίας ένα μεγάλο πλήθος πιστών και ιερείς. Όταν μαζεύτηκε ο κόσμος έκλεισε τις πόρτες και επεχείρησε να τους εκλατινίσει δια της βίας μάλλον ή της πειθούς. Κατά τον Λεόντιο Μαχαιρά, προσπάθησε να τους «κουφερμιάσει» (confirmer) δηλαδή να τους χρίσει με λατινικό «άγιο Μύρο». Ο λαός όμως, που ήταν έξω και κατάλαβε ότι κάτι κακό συμβαίνει, όρμισε με δοκάρια να σπάσει τις πόρτες της εκκλησίας, για να ελευθερώσει τους παγιδευμένους. Ευτυχώς, επενέβησαν οι αρχές με επικεφαλής τον αδελφό του βασιλέως, τον πρίγκιπα της Αντιόχειας και κατεύνασαν τα πνεύματα. Αυτοί που εχρίσθησαν δια της βίας πέταξαν κάτω το μπαμπάκι με το μύρο και το έφτυσαν. Ο δε θρησκομανής λεγάτος Πέτρος Θωμάς, έχων φήμη αγιότητας μεταξύ των ομοδόξων του, πέθανε στην Αμμόχωστο στις 6 Ιανουαρίου 1366, εξ αιτίας μιας πληγής που είχε λάβει κατά την άλωση της Αλεξάνδρειας (Εκκλησία ΓΟΧ Κύπρου

Του Οσίου Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου – λόγος για την ομοφυλοφιλία.

«Αλλ’ ακόμη δεν ανέφερα το αποκορύφωμα των κακών, ούτε το κυριώτερον μέρος της συμφοράς απεκάλυψα, διότι πολλάκις, που ητοιμάσθην να το ειπώ, εκοκκίνησα, πολλάκις δε εντράπηκα. Ποίον λοι­πόν είναι αυτό; Διότι πρέπει πλέον να το αποτολμήσωμεν να το είπωμεν. Αλλωστε θα ήτο μεγάλη ανανδρία, ενώ πρόκειται να εκριζώσωμεν κάτι κακόν, να μη τολμώμεν ούτε καν να ομιλήσωμεν δι’ αυτό, ωσάν να πρόκειται η σιωπή να ιατρεύση αφ’ εαυτής την ασθένειαν. Δεν θα σιωπήσωμεν λοιπόν, και αν ακόμη πρόκειται μυριάκις να εντραπώμεν και να κοκκινίσωμεν. Διότι και ο ιατρός, προκειμένου να καθαρίση την μολυσμένην πληγήν, θα παραιτηθή από του να χρησιμο­ποίηση τον σίδηρον, και να βυθίση τα δάκτυλά του εις τον πυθμένα του τραύματος; Λοιπόν, ούτε και ημείς πρόκειται να σταματήσωμεν τον λόγον αυτόν, καθ’ όσον η μόλυνσις είναι χειροτέρα. Ποίον λοιπόν είναι το κακόν; Κάποιος παράδοξος και παράνομος πόθος εισήλθεν εις την ζωήν μας. Επέπεσεν ασθένεια βαρεία και αθερά­πευτος και ενέσκηψε πανώλης χει­ροτέρα όλων’ επενοήθη κάποια νέα και φοβερά παρανομία, διότι ανατρέπονται όχι μόνον οι ανθρώ­πινοι, αλλά και οι φυσικοί νόμοι. Κατήντησε λοιπόν μικρόν πράγμα η πορνεία, θεωρουμένη ως συνήθης ασέλγεια. Και όπως εις τας οδύνας, το τυραννικώτερον πάθος, όταν επέλθη, καλύπτει την εντύπωσιν του προηγουμένου, έτσι και το υπερβολικόν μέγεθος αυτής της ύβρεως, κάμνει το ανυπόφορον να μη φαίνεται πλέον ως ανυπόφορον, δηλαδή την ακολασίαν περί την γυναίκα.
Διότι φαίνεται ότι είναι ευχάριστον το να ημπορέση να διαφύγη κανείς από τα δίκτυα αυτά και κινδυνεύει εις το εξής να γίνη περιττόν το γυναικείον φύλον, εφ’ όσον οι νέοι αναπληρώνουν αντί εκεί­νων, όλα τα εις εκείνας ανήκοντα. Και δεν είναι μόνον αυτό το κακόν, αλλ’ ότι με πολλήν ελευθερίαν αποτολμάται τοιαύτη ακολασία και ενομιμοποιήθη η παρανομία. Κανείς λοιπόν δεν φοβείται και δεν τρέμει. Κανείς δεν εντρέπεται ούτε κοκκι­νίζει, αλλά και υπερηφανεύεται δια την γελοίαν αυτήν πράξιν, και θεω­ρούνται παράφρονες οι σώφρονες, και ότι δήθεν παραπλανώνται οι νουθετούντες’ και αν μεν τύχη να είναι κατώτεροι σωματικώς, δέρονται, αν δε είναι ισχυρότεροι χλευ­άζονται, καταγελώνται, περιλούο­νται με μυριάδας εμπαιγμούς. Εις τίποτε δεν ωφελούν τα δικαστήρια, ούτε οι νόμοι, ούτε οι παιδαγωγοί, ούτε οι πατέρες, ούτε οι υπηρέται, ούτε οι διδάσκαλοι.
Διότι άλλους μεν κατώρθωσαν να διαφθείρουν δια χρημάτων, αυ­τοί δε ενδιαφέρονται πως να απο­κτήσουν μισθόν. Εξ εκείνων δε που είναι φρονιμώτεροι και φροντί­ζουν δια την σωτηρίαν αυτών, που τους έχουν εμπιστευθή, άλλοι μεν πολύ ευκόλως αποκοιμίζονται και εξαπατώνται, άλλοι δε φοβούνται την δύναμιν των ανηθίκων.
Αλλω­στε ευκολώτερον θα ηδύνατο να γλυτώση κάποιος, ο οποίος έχει γί­νει ύποπτος ότι εποφθαλμιά το βασιλικόν αξίωμα, παρά να ξεφύγη από τα χέρια των μιαρών εκείνων, αν προσπαθήση να αρπάξη από αυτούς τα παιδιά. Ετσι, ωσάν εις μεγάλην ερημίαν, μέσα εις τας πό­λεις οι αρσενικοί με αρσενικούς διαπράττουν την ακολασίαν. Εάν δε μερικοί έχουν ξεφύγει τας παγί­δας αυτάς, δυσκόλως θα αποφύ­γουν όμως την κακήν φήμην αυ­τών, οι οποίοι διαπράττουν τας α­σχήμιας αυτάς.
Πρώτον μεν, διότι είναι πάρα πολύ ολίγοι και κατ’ αυ­τόν τον τρόπον ευκόλως θα ημπο­ρούσαν να κρύπτωνται ανάμεσα εις το πλήθος των κακών. Δεύτε­ρον δε, διότι και οι ίδιοι οι μιαροί και οι μολυσμένοι εκείνοι δαίμονες, επειδή δεν ημπορούν κατ’ άλλον τρόπον να βλάψουν αυτούς οι ο­ποίοι τους περιεφρόνησαν, προ­σπαθούν να τους τιμωρήσουν δια του τρόπου αυτού. Διότι, αφού δεν ημπόρεσαν να τους πλήξουν θανασίμως ούτε να εγγίσουν την ιδίαν την ψυχήν των, επιχειρούν λοιπόν να πληγώσουν τουλάχιστον τον διάκοσμον της σωφροσύνης των, τον οποίον λαμβάνουν από την κοινωνίαν και να καταστρέψουν την καλήν υπόληψίν των.
Διά τούτο και ήκουσα ότι πολλοί παραξενεύονται, πως ακόμη και σήμερον δεν έβρεξε άλλην πυρίνην βροχήν, πως δεν έπαθεν η πόλις μας αυτά, που έπαθον τα Σόδομα, ενώ είναι αξία διά πολύ σκληροτέραν τιμωρίαν, καθόσον δεν εσωφρονίσθη ούτε με τα κακά εκεί­νων; Αλλά μολονότι λοιπόν η χώρα εκείνη επί δύο χιλιάδες έτη βοά δια της όψεώς της λαμπρότερον και από φωνήν, προς όλην την οικουμένην, δια να μη αποτολμήση παρόμοιον αμάρτημα, όχι μόνον δε εμειώθη η τάσις των δια την αμαρτίαν αυτήν, αλλά και περισσότερον αυθάδεις έγιναν, ωσάν να φιλονεικούν και μάχωνται με τον Θεόν και προσπαθούν να αποδείξουν εμ­πράκτως ότι τόσον περισσότερον θα είναι προσκεκολλημένοι εις τα κακά αυτά, όσον περισσότερον τους απειλεί. Πώς λοιπόν δεν έγινε τίποτε τέτοιο, ενώ τα μεν Σοδομιτικά αμαρτήματα διαπράττονται, όμως, δεν επιβάλλονται αι τιμωρίαι των Σοδόμων; Επειδή τους αναμέ­νει άλλο πυρ καυστικώτερον και τι­μωρία ατελεύτητος. Αλλωστε και εκείνοι, ενώ διέπραξαν πολύ βαρύ­τερα αμαρτήματα από τους καταστραφέντας δια του κατακλυσμού, εννοώ τους μετέπειτα, καμμία τέ­τοια ραγδαία βροχή, δεν έγινε μετά από εκείνον.
Και εδώ πάλιν ο λόγος είναι ο ίδιος. Διατί τάχα οι πρώτοι άνθρω­ποι, όταν ούτε δικαστήρια υπήρχον, ούτε φόβος υπήρχε από τους άρχοντας, ούτε νόμος να τους α­πειλή, ούτε όμιλος προφητών δια να τους επαναφέρη εις τάξιν, ούτε φόβος κολάσεως, ούτε ελπίς βασι­λείας αιωνίου, ούτε άλλη γνώσις αληθείας, ούτε και τα θαύματα, που ημπορούν να αναστήσουν και τους λίθους, πώς λοιπόν αυτοί, που δεν απήλαυσαν τίποτε από αυτά, ετιμωρήθησαν τόσον αυστηρά διά τας αμαρτίας των και αυτοί, που έχουν συμμετάσχει εις όλα αυτά και ζουν μέσα εις τόσον φόβον και θείων και ανθρωπίνων δικαστη­ρίων, δεν ετιμωρήθησαν ακόμη μέ­χρι σήμερον με τας αυτάς τιμω­ρίας, ενώ είναι άξιοι σκληροτέρας τιμωρίας; Αρα, δεν είναι ευνόητον και εις ένα παιδί, ότι τους επιφυ­λάσσεται αυστηροτέρα τιμωρία; Διότι, εάν εμείς οργιζώμεθα έτσι και αγανακτώμεν, ο Θεός, που φρο­ντίζει δι’ όλα και ιδιαιτέρως δια το ανθρώπινον γένος και αποστρέφε­ται και μισεί σφοδρώς την κακίαν, πώς θα ηνείχετο να αποτολμώνται αυτά χωρίς τιμωρίαν;
Δέν είναι έτσι, όχι! Αλλά θα επιφέρη επ’ αυτών την παντοδύναμον χείρα του και την αφόρητον πληγήν και την οδύνην των βασανιστη­ρίων εκείνων, που είναι τόσον φο­βερά, ώστε αι συμφοραί των Σοδό­μων συγκρινόμενοι προς αυτά, θα θεωρούνται αστείαι. Διότι ποίους βαρβάρους δεν εξεπέρασαν, ποίον γένος θηρίων, δια της μιαράς αυ­τής σαρκικής μίξεως; Υπάρχει εις μερικά από τα άλογα ζώα μεγάλη γενετήσιος ορμή και επιθυμία ασυ­γκράτητος, που δεν διαφέρει κα­θόλου από την τρέλλαν. Αλλ’ ό­μως, δεν γνωρίζουν τον έρωτα αυ­τόν του αρσενικού προς το αρσενικόν, αλλά στέκονται εις τα όρια, που έθεσεν η φύσις. Και αν ακόμη μυριάκις κοχλάζει μέσα των το πά­θος, όμως, δεν ανατρέπουν τους νόμους της φύσεως. Οι δήθεν, ό­μως, λογικοί, που εγνώρισαν την θείαν διδασκαλίαν και διδάσκουν εις άλλους τι πρέπει και τι δεν πρέ­πει να κάμνουν και ήκουσαν Γραφάς, που κατήλθον από τον ουρανόν, συνάπτουν σχέσεις όχι τόσον ελευθέρως με τας πόρνας, όσον με τους νέους. Ωσάν να μη είναι ακριβώς άνθρωποι, μήτε να υπάρχη η πρόνοια του Θεού, η οποία τιμωρή τας παρανομίας, αλλά ωσάν σκότος, που κατέλαβε τα πάντα και κανείς πλέον ούτε βλέπει αυτά ούτε τα ακούει, τοιουτοτρόπως αποτολμούν τα πάντα, και μάλιστα με τόσην μεγάλην μανίαν. Οι δε πα­τέρες των διαφθειρομένων παι­διών υπομένουν αυτά σιωπηλώς και δεν εξαφανίζονται μαζί με αυτά, ούτε σκέπτονται καμμίαν διόρθωσιν του κακού.
Διότι και εάν έπρεπε να μεταφέ­ρουν τα παιδιά των εξορία εις ξένην χώραν εξ αιτίας του πάθους αυτού, είτε εις την θάλασσαν, είτε εις τας νήσους, είτε εις απάτητον γην, είτε εις την υπεράνω ημών οικουμένην, δεν θα έπρεπε να κάνουν το παν και να προσπαθήσουν, ώστε να μη συρ­θούν αυταί αι αισχρότητες; Και αν υπάρχη κάπου ένα χωρίον προσβληθέν από ασθένειαν και μάλι­στα χολέραν, δεν θα μεταφέρωμεν από εκεί τους υιούς και αν ακόμη πρόκειται να κερδίσουν εκεί πολλά και η υγεία των είναι αρίστη; Τώρα δε, όμως, που τόση διαφθορά υπάρ­χει παντού, όχι μόνον σύρομεν αυτούς προς τα βάραθρα αυτά, αλλά απομακρύνομεν και αυτούς, που θέλουν να τους απαλλάξουν, ωσάν καταστροφείς. Και πόσης οργής άξια δεν είναι αυτά και πό­σων κεραυνών, όταν το μεν λεκτικόν αυτών προσπαθούμεν να το διορθώσωμεν και να τα καθαρίσωμεν δια της κοσμικής σοφίας, την δε ψυχήν, που κείται μέσα εις τον βόρβορον της ασελγείας και σαπί­ζει διαρκώς, όχι μόνον παραμελούμεν, αλλά και όταν θέλη να ανορθωθή, την εμποδίζωμεν;
Ακόμη λοιπόν θα τολμήση να ειπή κανείς ότι είναι δυνατόν αυ­τοί, που είναι τόσον βυθισμένοι εις τοιαύτας αμαρτίας να σωθούν; Από πού; Διότι αυτοί, που διέφυγον την μανίαν των ακολάστων (εί­ναι δε ολίγοι αυτοί), τους τυραννι­κούς εκείνους έρωτας, που δια­φθείρουν τα πάντα, όμως, δεν διαφεύγουν τον πόθον του πλούτου και της δόξης. Οι περισσότεροι, όμως, και από τα ίδια αυτά πάθη και από τα πάθη της ασελγείας κατα­λαμβάνονται με μεγαλυτέραν ορμήν. Επειτα θέλοντες να τους καλλιεργήσωμεν την ευγλωττίαν, δεν απορρίπτομεν μόνον τα εμποδίζοντα την παίδευσιν, αλλά δημιουργούμεν και τα συντελούντα, διορίζοντες και παιδαγωγούς και διδασκάλους και χρήματα δαπανώντες και απαλλάσσοντες αυ­τούς από τας άλλας ασχολίας και τονίζοντες εις αυτούς τακτικώτερον απ’ όσον οι παιδοτρίβαι εις τους Ολυμπιακούς αγώνας αφ’ ενός μεν δε την πενίαν λόγω της απαιδευσίας και αφ’ ετέρου τον πλούτον, που αποκτά κανείς από την μόρφωσιν και πράττοντες και λέγοντες το παν και μόνοι μας και με άλλους, ώστε να τους οδηγήσωμεν εις το τέλος της εν λόγω παιδείας. Και παρά ταύτα, πολλάκις ούτε έτσι το επιτυγχάνομεν.
Νομίζομεν δε ότι θα προκύψη καλλιέργεια συμπεριφοράς και ορθότητος αρίστου βίου, ενώ υπάρχουν τόσον πολλά, που την διακόπτουν; Και τί χειρότερον θα ηδύνατο να γίνη από τον παραλογισμόν αυτόν; Το μεν ευκολώτερον δηλαδή να γίνεται αντικείμενον τόσον μεγάλης τιμής και επιμελείας, ωσάν να μη είναι δυ­νατόν χωρίς αυτήν να κατορθωθή ποτέ αυτό, εκείνο δε που είναι δυσκολώτερον, τούτο να νομίζωμεν ότι θα μας έλθη ενώ κοιμούμεθα, ως να ήτο κάτι από τα ευτελή και μηδαμινά;
Διότι η παίδευσις της ψυχής είναι έργον τόσον δυσκολώτερον και επιπλέ­ον, όσον το να πράττη κανείς από το να λέγη και όσον τα έργα είναι κοπιαστικώτερα των λόγων.
Και ποίαν ανάγκην έχουν τα παιδιά μας, λέγει, από την φιλοσοφίαν και ορθότητα βίου; Πράγ­ματι αυτό είναι• αυτό είναι εκείνο, που κατέστρεψε τα πάντα, ότι δη­λαδή πράγμα τόσον αναγκαίον, που συγκρατεί την ζωήν μας, θε­ωρείται περιττόν και πάρεργον. Κανείς δεν θα έλεγε, εάν έβλεπε τον υιόν του να ασθενή κατά το σώμα, ποίαν ανάγκην έχει από καθαράν και ακριβή υγείαν;
(«Απαντα Χρυσοστόμου», 13ος τόμος, έκδοση «Ωφελίμου βιβλίου»)
(Πηγή: «Ορθόδοξος Τύπος», 15/2/2008)

Ένας άγιος παπάς ενάντια στην πολύμορφη απάτη

Ένας άγιος παπάς ενάντια στην πολύμορφη απάτη

π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ
κ. Κων/νου Παπαχριστοδούλου Προέδρου του Δ.Σ. της Π.Ε.Γ.


     Ο π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος αποτελεί μια συναρ­παστική και μοναδική εκκλησιαστική προσωπικότητα. Το πλούσιο ποιμαντικό του έργο και η αγωνία του για τον άνθρωπο συνείχαν τον μακαριστό πατέρα από τα νεανικά του χρόνια μέχρι και τις τελευταίες στιγμές της επίγειας ζωής του. Πολλοί θα μπορούσαν να μιλήσουν για την προσωπικότητα και το έργο του π. Αντωνίου. Θεολόγοι, για το πλούσιο θεολογικό του έργο και την συγγραφική του δραστηριότητα πάνω σ' αυτόν τον τομέα. Κληρικοί, για την ποιμαντική του στρατηγική -όπως ο ίδιος την ονόμαζε- έναντι των αιρέσεων και της παραθρησκείας. Νομικοί για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τις νομικές παγίδες των ομάδων αυτών. Κοινωνικοί Λειτουργοί, για τον τρόπο με τον οποίο πλησίαζε και θεράπευε τα θύματα των ολοκληρωτικής φύσε­ως καταστροφικών οργανώσεων.
Με την συμπλήρωση εννέα ετών από την κοίμησή του, θα θέλαμε να παρουσιάσουμε, μέσα από την 10ετή εμπειρία και μαθητεία μας κοντά στον μακαριστό πατέ­ρα, με συστηματικό κατά το δυνατόν τρόπο, τη σκέψη, τη μεθοδολογία, τη στρατηγική, την ποιμαντική και το συγγραφικό του έργο.
Είναι πολύ γνωστή η Ομηρική ρήση από την Ιλιάδα:
«Τυδεύς τοι μικρός μέν έην δέμας, αλλά μαχητής». Είναι η φράση που ανταποκρίνεται κυριολεκτικά στην προσωπι­κότητα του μακαριστού π. Αντωνίου. Όσοι τον γνώρισαν έχουν να πουν για ένα μικρόσωμο, αδύνατο αλλά όχι αδύ­ναμο και ασθενικό κατά το σώμα άνθρωπο, με ιδιαίτερο πρόβλημα στην όραση. Όσοι όμως τον εγνώρισαν καλά, ήξεραν ότι η ευφυΐα του, η οξύνοιά του, η συγγραφική του δεινότητα και οι σωματικές του αντοχές υπερέβαιναν κατά πολύ αυτές ενός φυσιολογικοί ανθρώπου σε σημείο που να προκαλεί το θαυμασμό και την περιέργεια. Από την αποτίμηση ολοκλήρου του έργου του εξάγεται μόνο ένα συμπέρασμα. Ότι αυτή η δύναμη είχε την προέλευσή της στη θεία χάρη. Θα τολμούσαμε να πούμε, χωρίς εκ­πτώσεις, ότι ο πατήρ Αντώνιος Αλεβιζόπουλος ήταν ένας χαριτωμένος γέροντας, ένας «έγγαμος ασκητής», ένας σύγ­χρονος απολογητής της Ορθοδόξου πίστεως.
Η Ποιμαντική
Κατά τον π. Αντώνιο, σκοπός της ποιμαντικής είναι: «Η βίωση του μυστηρίου της Εκκλησίας».  Βασική του διδασκαλία και επιδίωξη το: «εν ώσιν» της αρχιερατικής προσευχής του Ιησού Χριστού. Η ενότη­τα του Εκκλησιαστικού σώματος με κεφαλή τον Υιόν και Λόγον του Θεού. Γι' αυτό το λόγο ο π. Αντώνιος είχε ως βασική του μέριμνα και αγωνία την «συναγωγή των εσκορπισμένων», και τη θεραπεία και αναζήτηση του «απολωλότος» προβάτου. Μάλιστα πολύ συχνά χρησιμοποιούσε την εν λόγω παραβολή του Κυρίου για να τονίσει την ευθύνη των ποιμένων (ιερέων) απέναντι στους πλανημένους αδελφούς.
Περιέγραφε μάλιστα με πολύ γλαφυρό τρόπο ότι ο υπεύθυνος ποιμένας όταν ανακαλύψει το απολωλός πρόβατο δεν το χτυπά, δεν το μαλώνει αλλά το παρηγορεί και αν χρειαστεί ρίχνει λάδι στις πληγές του ώστε να επιτύχει την γρήγορη αποκατάσταση και ένταξή του στο ποίμνιο. Αυτή την παραβολή χρησιμοποιούσε επίσης και όταν ήθελε να ερμηνεύσει το χωρίο: «Αιρετικόν άνθρωπον μετά πρώτην και δεύτεραν νουθεσίαν παραιτού» (Τίτ. 3,10). Επισημαίνοντας την άστοχη και πολλές φορές απαρά­δεκτη στάση κάποιων ποιμένων απέναντι στους πλανη­μένους αδελφούς προέτρεπε για ενημέρωση, μελέτη του σκηνικού, υπομονή και ποιμαντική ευθύνη απέναντι στο πρόβλημα των αιρέσεων και της παραθρησκείας.  Άλλα και ουσιαστική απασχόληση με κάθε περίπτωση, μέσω διαπροσωπικής επαφής και όχι παραπομπής της «αρμοδίως».
Η παραίτηση από την ενασχόληση με τον αιρετικό, σύμφωνα με το χωρίο, πρέπει να γίνεται με­τά την πρώτη και τη δεύτερη νουθεσία. Ο π. Αντώνιος ρωτούσε χαρακτηριστικά: «Προχωρήσαμε στην πρώτη νουθεσία ουσιαστικά και με σωστή μέθοδο ώστε να απορρίψουμε τον αδελφό; Να τον λοιδορήσουμε, να τον μειώσουμε και ενίοτε να τον υβρίσουμε;»  
Το κα­ταστάλαγμα της ποιμαντικής του π. Αντωνίου, αλλά και η αγωνία του για τον άνθρωπο, δίδεται με πολύ γλαφυρό τρόπο στο τελευταίο κείμενό του, όπως το υπαγόρευσε από το κρεβάτι του νοσοκομείου, δύο ημέρες πριν κοιμηθεί: «Το να θελήσει ένας ποιμένας να αφαιρέσει από οποιονδήποτε το στοιχείο της ελπίδας και να τον διαγράψει από το βιβλίο της ζωής είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που θα μπορούσε να διαπράξει εναντίον ενός αδελφού. Γι αυτό και ο ποιμένας έχει καθήκον να συμπαρασταθεί σε οποιονδήποτε του το ζητήσει και έχει ανάγκη της πνευματικής του προσφο­ράς». Αυτή η αγωνία του μακαριστού πατρός φαίνεται κυρίως στη μέθοδο που χρησιμοποιούσε προκειμένου να επανεντάξει τον πλανημένο αδελφό στην υγιή κοι­νωνία και κατ' επέκτασιν στη ζωή της εκκλησίας.
Το πρώτο στάδιο είναι η αναίρεση της πλάνης. Απα­ραίτητη προϋπόθεση όμως, η προσέγγιση του αλλού με αγάπη, κατανόηση, υπομονή, ανεκτικότητα και προ­σευχή. Η αναίρεση της πλάνης, κατά τον π. Αντώνιο απαιτεί βαθιά και πλατιά ενημέρωση πάνω στις πλάνες της ομάδας που ανήκει ο αδελφός. Ο τρόπος δε με τον οποίο γίνεται η συζήτηση και η πρώτη επαφή χρειάζε­ται ιδιαίτερη προσοχή. Δεν προσπαθούμε να εξουθενώ­σουμε τον άλλο, αλλά να τον κάνουμε να σκεφτεί. Να λειτουργήσει η κρίση και το μυαλό του. Να σπάσουμε τον προγραμματισμό του από την οργάνωση και να τον κάνουμε να δει με κριτικό πνεύμα τις, εν πολλοίς, παράλογες και καταστροφικές διδασκαλίες. Κατά τον π. Αντώνιο, δεν θα πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι κάθε τι που εμείς πιστεύουμε ως λογικό αποτελεί λογι­κή παραδοχή για τον άλλο. Πολλές φορές η συστημα­τική πλύση εγκεφάλου σκοτίζει το νου και οδηγεί σε παράλογες καταστάσεις. Αυτό πρέπει να είναι γνωστό σε μας προκειμένου να ακολουθήσουμε την ανάλογη στρατηγική. 
Το δεύτερο στάδιο, κατά τον π. Αντώνιο είναι η οι­κοδομή στην ορθοδοξία. Η διαφορά μας, όπως έλεγε, από αντίστοιχες προσπάθειες του εξωτερικού, είναι ότι εμείς προσφέρουμε τη λύση της ορθοδόξου πίστεως και ζωής. Και αυτό χρειάζεται αφ' ενός γιατί πρέπει να καλυφθεί το κενό το οποίο δημιουργείται στον αδελφό μετά την κατάρρευση της ‘αυθεντίας' της οργάνωσης και αφ' ετέρου να αποτελέσει η ορθόδοξη πίστη σταθε­ρό κανόνα ζωής και πορείας. Η βασική προϋπόθεση για την επιτυχία αυτού του σταδίου είναι η πολύ καλή γνώση της ορθοδόξου πίστεως. Δηλαδή, της Αγίας Γρα­φής, των δογμάτων και της εμπειρίας των Αγίων της Εκκλησίας.
Ο τρόπος με τον οποίο ήθελε ο π. Αντώνιος να ει­σέρχεται ο νεοφώτιστος αδελφός στην κοινωνία της Εκκλησίας ήταν πανηγυρικός. Αν ήταν αβάπτιστος, με το μυστήριο του βαπτίσματος. Αν ήταν πλανημένος ορθόδοξος χριστιανός, με το μυστήριο του Χρίσματος. Στην τελετή συμμετέχει όλη η εκκλησιαστική κοινότη­τα. Εάν είναι δυνατόν συμψάλλουν κατά τη διάρκεια της Θ. Λειτουργίας ενώ, τέλος, κάθονται όλοι σε κοι­νή εορταστική τράπεζα. Η ενεργή δε, συμμετοχή του αδελφού στη ζωή της ενορίας και η αγαπητική σχέση όλων των μελών μεταξύ τους ήταν το ιδανικό του μακαριστού πατρός. Είναι γεγονός ότι μετά από μια τέτοια αντιμετώπιση πολλοί πλανημένοι αδελφοί απετέλεσαν και αποτελούν εκλεκτούς συνεργάτες στο έργο της ποιμαντικής των αιρέσεων και της παραθρησκείας, με ένθεο ζήλο και κατά Χριστόν ζωή.
Όπως νομίζουμε, έγινε αντιληπτό, ο π. Αντώνιος ήταν πρώτα απ' όλα ποιμένας με πλήρη συναίσθηση της αποστολής του. Η ποιμαντική του δράση που ξεκι­νά πλούσια με τη διακονία του στη Μητρόπολη Γερμα­νίας, κατά τα πρώτα ιερατικά του βήματα, εξελίσσεται και καρποφορεί στην Ελλάδα με την ποιμαντική ανα­διοργάνωση των Ενοριών, κατ' αρχάς, και με την μονα­δική, ίσως και σε ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο, εργα­σία του πάνω σε θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας. Στη συνέχεια της εργασίας μας θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε εκτενώς το πλούσιο συγγραφικό έργο του μακαριστού πατρός το οποίο αποτελεί όχι μόνο το αποτέλεσμα πολυετούς έρευνας πάνω στις κοσμοθεωρί­ες των παραθρησκευτικών ομάδων, αλλά και έγγραφη αποτύπωση της ποιμαντικής του αγωνίας.
Το Συγγραφικό έργο του.
Ο π. Αντώνιος ήταν πολυγραφότατος. Είχε ιδιαίτε­ρη ευχέρεια στο να αποτυπώνει στο χαρτί τις σκέψεις του, αλλά και τα αποτελέσματα των βασανιστικών του ερευνών πάνω στο σκηνικό των αιρέσεων και της παραθρησκείας. Η αγωνία του για τον άνθρωπο και κυρίως για τα θύματα των κάθε λογής οργανώσεων, μας άφησε μια πλούσια βιβλιογραφία, περισσότερα από 40 βιβλία, που καλύπτουν σχεδόν όλο το φάσμα των συγχρόνων του παραθρησκευτικών ρευμάτων και κυρίως των ομάδων που δρουν κάτω από τον γνωστό τίτλο της «Νέας Εποχής» (New Age).
Το συγγραφικό έργο του π. Αντωνίου περιλαμβάνει έργα ορθοδόξου οικοδομής και εγχειρίδια αιρέσεων και παραθρησκευτικών ομάδων. Επίσης συλλογές ομιλιών του σε πολλά συνέδρια, σεμινάρια και εκπαι­δευτικές ημερίδες.
Στα κείμενά του, περί την Ορθόδοξη πίστη, είναι εμφανής ο απολογητικός χαρακτήρας. Όταν παρου­σιάζει την Ορθόδοξη διδασκαλία έχει πάντα υπ' όψιν του τις αιρετικές και παραπλανητικές διδασκαλίες των παραθρησκευτικών ομάδων.
Στη σύγχρονη εποχή πολλοί όροι θρησκευτικοί και εκκλησιαστικοί διαστρέφονται και αλλάζει πλήρως το νόημά τους. Από τις ομάδες της «Νέας Εποχής», για παράδειγμα, χρησιμοποιούνται οι όροι: Θεός, Χριστός, Χριστιανός, αγάπη, κοινωνία κ.λπ. με εντελώς άλλο περιεχόμενο. Είναι προφανές ότι με τη χρήση τέτοιων εννοιών και μάλιστα με άλλο περιεχόμενο η παγίδευση των ‘ασθενών' αδελφών είναι σίγουρη.
Ο π. Αντώνιος, στα έργα του, ξεκαθαρίζει το θολό τοπίο αυτών των εν­νοιών και παρουσιάζει μια ξεκάθαρη και κρυστάλλινη Ορθόδοξη διδασκαλία με πλουσιότατη αγιογραφική κατοχύρωση, πατερικά και αγιολογικά κείμενα και ανα­φορές στη λειτουργική και υμνολογική παράδοση της Εκκλησίας μας. Λόγω του μεγάλου αριθμού των βιβλί­ων, θα αναφερθούμε ενδεικτικά σ' αυτά, που θεωρούμε ότι δίνουν χαρακτηριστικά το στίγμα του συγγραφέα.
Το κορυφαίο βιβλίο Ορθοδόξου οικοδομής είναι: «Η Ορθοδοξία μας». Σ' αυτό εκτίθεται ολόκληρη η πίστη της Εκκλησίας μας με συστηματικό τρόπο και με πολύ γλαφυρή γλώσσα. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι μοιάζει με μια κλασική συστηματική Δογματική, τουλάχιστον ως προς την επί μέρους ανάπτυξη των αλη­θειών της πίστεώς μας. Είναι όμως προφανές, από μια πρώτη ανάγνωση ότι αποτελεί κυρίως μια βιωματική παρουσίαση της Ορθοδόξου ζωής, πάντα σε αντιπαρά­θεση με το «Ευαγγέλιο του Όφεως», όπως συνήθιζε να αποκαλεί τις κάθε είδους αιρετικές δοξασίες ο μακαριστός πατήρ.
Έτσι, εκτός από την απλή παράθεση των δογματι­κών αληθειών, μεγάλη βαρύτητα δίδεται στην «υπαρ­ξιακή ερμηνεία του δόγματος», όπως ονομάζεται η βίωση του δόγματος και η σημασία του στη ζωή και στην πορεία του ανθρώπου στον κόσμο. Κι αυτό, διότι έχει μεγάλη σημασία, στην καθημερινή ζωή του ανθρώπου, αλλά και στις σχέσεις του με τους άλλους, το αν πιστεύει σε Θεό προσωπικό ή απρόσωπο, Τριαδικό ή όχι, αλλά και το αν πιστεύει σε Ανάσταση ή σε μετεν­σάρκωση.
Όλων αυτών των επί μέρους σημαντικών θεμάτων επιλαμβάνεται στο εν λόγω βιβλίο του ο π. Αντώνιος καθιστώντας το, μοναδικό εγχειρίδιο Ορθοδοξίας και Ορθοπραξίας.
Προέκταση αυτού του βιβλίου αποτελεί και το Κύ­κνειο άσμα του πατρός: «Το Νόημα της Ζωής στο Φως της Ορθοδοξίας», τον επίλογο του οποίου έγραψε στο κρεβάτι του νοσοκομείου, λίγες μέρες πριν την εκδημία του. Πρόκειται ίσως για το πιο βαθύ σε νόημα έργο του. Αποτελεί το καταστάλαγμα της αγιοπνευματικής εμπει­ρίας του μακαριστού πατρός, μέσα από τον δύσκολο δρόμο που κλήθηκε να διανύσει. Κορμός του βιβλίου είναι η «εν Χριστώ ζωή» όπως αυτή βιώνεται από τους Πατέρες και τους Αγίους της Εκκλησίας μας.
Σημαντική θέση στην πνευματική αναζήτηση του π. Αντωνίου είχαν και οι απαντήσεις, από την πλευρά της Ορθοδοξίας, στα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα: Ποια είναι η υπαρξιακή μας ταυτότητα; Ποια η θέση μας μέσα στον κόσμο; Από που ερχόμαστε; Που πάμε; Υπάρχει νόημα στη ζωή μας; Γιατί υπάρχει το κακό; Σ' αυτά τα αμείλικτα ερωτήματα νομίζουμε ότι δίνεται απάντηση στο εν λόγώ βιβλίο, πάντα στο «φως της Ορθοδοξίας».
Η θεολογική σκέψη του π. Αντωνίου είχε πάντα απολογητική διάσταση. Τα δύο βιβλία που το απεικονίζουν αυτό με τον καλύτερο τρόπο είναι: «Διαλογισμός ή Προσευχή;» και «Μετενσάρκωση ή Ανάσταση;».
Όπως έλεγε ο μακαριστός, το διαζευκτικό «ή» που τοποθετείται ανάμεσα στις δύο λέξεις αναδεικνύει την αντίθεσή τους. Στη σημερινή εποχή της σύγχυσης και της ομογενοποίησης, που ζούμε, όροι όπως «Διαλογισμός» και «Μετενσάρκωση» έχουν περάσει στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προβάλ­λουν την ορολογία της «Νέας Εποχής», από τις παι­δικές εκπομπές ακόμη. Δεν είναι παράξενο, και πιστά ακόμη μέλη της Εκκλησίας να πέφτουν σε σύγχυση. Η απάντηση δίδεται στις δύο αυτές εργασίες του π. Αντωνίου, με πλήρη Αγιογραφική και πατερική κατοχύ­ρωση. Αποδεικνύεται έτσι ότι, αυτός που πιστεύει στη Μετενσάρκωση δεν μπορεί να λέει ότι είναι χριστιανός και μάλιστα Ορθόδοξος, αφού η πίστη στην Ανάσταση ακυρώνει κάθε τέτοια δοξασία. Επίσης, καμιά πρακτική, όπως αυτή του «διαλογισμού» δεν μπορεί να συγκριθεί με την αγιοπνευματική, διαπροσωπική σχέση του προσευχόμενου με τον Θεό και τους αγίους της Εκκλησίας μας.
Το μεγαλύτερο όμως μέρος της συγγραφής του π. Αντωνίου καταλαμβάνουν τα βιβλία, που αναφέρονται καθαρά στις σύγχρονες αιρέσεις, στη διδασκαλία και στη δράση τους στο σημερινό κόσμο. Ο μακαριστός πατήρ συνήθιζε να αναφέρεται στην ευθύνη των ιερέων, όσον αφορά στην προστασία του ποιμνίου από τους «λύκους». Επέμενε δε στη συνεχή και αδιάλειπτη ενημέρωσή τους πάνω στα θέματα των αιρέσεων και της παραθρησκείας. Το πλήθος των οργανώσεων, τα ονόματα, οι διφορούμενες και ασαφείς διδασκαλίες, τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα προπαγάνδας, ο κεκαλυμ­μένος προσηλυτισμός, η χρήση νομίμων κι ανόμων μεθόδων προσεγγίσεως των θυμάτων, καθώς και η παραπλάνηση επισήμων φορέων, κάποιες φορές και ποιμένων της Εκκλησίας, επέβαλλαν στον π. Αντώνιο τη συνεχή επίμονη και συχνά βασανιστική ενασχόληση με το σκηνικό των ονομαζόμενων, πολλές φορές, «κατα­στροφικών λατρειών».
Όταν ο π. Αντώνιος άρχιζε να καταπιάνεται με μια συγκεκριμένη παραθρησκευτική κίνηση, πρώτα απ' όλα μελετούσε και παρουσίαζε τις διδασκαλίες της, όπως προβάλλονταν, μέσα από τα δικά της βιβλία. Η παράθεση των δοξασιών κάθε «ομάδας» προέρχεται από κείμενα κι από μαρτυρίες μέσα από την ίδια την ομάδα. Ο μακαριστός πατήρ ποτέ δεν μιλούσε γενικά κι αφηρημένα. Ποτέ δεν έβλεπε «παντού εχθρούς» της πίστεως. Ποτέ δεν απέδιδε τη δράση αυτών των ομάδων σε «διεθνείς συνομωσίες» και «σκοτεινά κέντρα». Πίστευε ότι έτσι απλοποιούμε το πρόβλημα και το με­ταθέτουμε αλλού. Ήταν ξεκάθαρος, συγκεκριμένος και απόλυτος σ' αυτό που έγραφε, γιατί το είχε διασταυ­ρώσει πολλές φορές. Είναι αξιοσημείωτο, ότι ποτέ δεν είχε δεχθεί νομική δίωξη για τα γραφόμενά του. Διότι πάντα αυτά ήταν πλήρως κατοχυρωμένα.
Πολλές παραθρησκευτικές ομάδες, προσπαθώντας να παραπλανήσουν τα επίδοξα θύματά τους, χρησιμοποιούν πολλά προσωπεία. Τις περισσότερες φορές, η πρώτη επαφή γίνεται μέσα από αθώα «Σεμινάρια Αυτογνωσίας», ασκήσεις για σωματική ευεξία, «έξυ­πνα» ερωτηματολόγια, καλαίσθητα φυλλάδια και χαμογελαστούς, εκπαιδευμένους προσηλυτιστές. Αν κάποιος γνωρίσει εξ αρχής, την εσωτερική διδασκαλία των ομάδων αυτών η οποία τις περισσότερες φορές κα­ταλύει την ανθρώπινη προσωπικότητα και δημιουργεί ανθρώπους «ρομπότ» είναι εύκολο να απομακρυνθεί γρήγορα. Αυτός είναι κι ο αντικειμενικός σκοπός του π. Αντωνίου, όταν εκθέτει, με αυθεντικά κείμενα τις δοξασίες και τις εσωτερικές πρακτικές των ομάδων αυτών. Παράλληλα, για να μη δημιουργείται σύγχυση στον αναγνώστη, παραθέτει πάντα και τις Ορθόδοξες θέσεις, ώστε να μη δίδεται, εσφαλμένα, η εντύπωση της παρουσίασης αυτών των διδασκαλιών θετικά. Με την φιλοσοφία αυτή έχουν γραφεί μία σειρά βι­βλίων που ρίχνουν άπλετο φως στα άδυτα σκοτεινών οργανώσεων καθώς εκθέτουν την ιστορία και την εσώ­τερη διδασκαλία τους.
Ήδη από τη δεκαετία του '70, ο π. Αντώνιος, μαζί με τα καθαρά ποιμαντικά του κείμενα, άρχισε να γρά­φει τα: «Η Δικτατορία του Μπρούκλιν», «Ψυχοναρκωτικά» και «Πνευματικός Βιασμός», βιβλία, που για πρώτη φορά παρουσίαζαν στην Ελλάδα νέες και παλι­ές παραθρησκευτικές ομάδες, με τρόπο πρωτόγνωρο. Αξίζει να σημειώσουμε ότι η ενασχόλησή του ειδικά με τους «Μάρτυρες του Ιεχωβά», μας έχει δώσει μία σειρά από πολύτιμα εγχειρίδια: «Η Λατρεία της Σκοπιάς» τόμοι: Α', Β', Γ', «Οι Χιλιαστές μας γράφουν», «Σκο­πιά. Ζωηρότερο φως ή πυκνότερο σκότος;». Στα βιβλία αυτά παρουσιάζεται κάθε πτυχή της ιστορίας της οργάνωσης αλλά και οι πολλές αντιφάσεις στη διδασκαλία της. Ακόμη, πλούσια αγιογραφική κατοχύρωση ενάντια στις πλάνες της «εταιρίας», με τις απαντήσεις της Ορθοδοξίας σε κάθε διαστροφή της Γραφικής αλήθειας.
Στην ποιμαντική των αιρέσεων εντάσσεται και το πολύ σπουδαίο, «Εγχειρίδιο Αιρέσεων και Παραχριστιανικών Ομάδων», βιβλίο στο οποίο παρουσιάζον­ται διεξοδικά οι περισσότερες και σημαντικότερες «παραχριστιανικές» ομάδες, Οι «Ελεύθερες Εκκλησίες», «Πεντηκοστιανοί», «Ευσεβιστικές τάσεις», «Χαρι­σματικοί», «Υπερδογματικές» ομάδες κ.λπ. Αποτελεί, θα λέγαμε, ένα είδος εγκυκλοπαιδικού λεξικού των σύγχρονων χριστιανικών αιρέσεων.
Μεγάλη εντύπωση προκάλεσε όμως, με την έκδοσή του, και το βιβλίο, «Αποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, Νέα Εποχή». Ήταν η πρώτη φορά, που στον ελληνικό χώρο, αλλά και διορθοδόξως, ακούγονταν αυτοί οι όροι, που σηματοδοτούν έναν τεράστιο ιδεολογικό-θρησκευτικό χώρο, υπό την σκέπη του οποίου βρίσκον­ται χιλιάδες κινήσεις, παραθρησκευτικές ομάδες και οργανώσεις.
Ο όρος «Νέα Εποχή» ή κατά τη διεθνή ορολογία «New Age» χρωματίζει πλέον έντονα τη σύγχρονη εποχή μας. Οι βασικές της αρχές διαποτίζουν σχεδόν κάθε έντυπο και ηλεκτρονικό μέσο. Ο π. Αντώνιος ήταν ίσως ο πρώτος ερευνητής στον ελληνικό χώρο που διέβλεψε την τεράστια αυτή διάβρωση της κοι­νωνίας από το κίνημα αυτό. Στο εν λόγω βιβλίο πα­ρουσιάζονται πολλές αντιπροσωπευτικές ομάδες του χώρου, καθώς και διάφορες ινδουιστικές-γκουρουϊστικές οργανώσεις «δυτικού» τύπου. Σύμφωνα με τη θέση ενός αρχηγού-γκουρού τέτοιας οργάνωσης: «Η πιο επικερδής επιχείρηση, σήμερα, είναι η δημιουργία μιας θρησκείας».
Το πλαίσιο της «Νέας Εποχής», όπως καταδεικνύε­ται μέσα στο βιβλίο αυτό του π. Αντωνίου αποτελεί το πλέον ιδανικό πλαίσιο για την εκπλήρωση της παραπά­νω εφιαλτικής άποψης. Αυτό δε που, κατά τον μακα­ριστό γέροντα αποτελεί και το πιο ευφάνταστο, αλλά όχι μακρινό σενάριο, είναι η «εκ των έσω» διάβρωση του φρονήματος των χριστιανών από τις επικίνδυνες διδασκαλίες της «Νέας Εποχής», κάτι που δυστυχώς, βλέπουμε συχνά να επαληθεύεται.
Ο π. Αντώνιος διακατεχόταν συνεχώς από την αγω­νία για τη διαφύλαξη του ποιμνίου. Μοναδικός του στόχος ήταν η κατά το δυνατόν καλύτερη εκπαίδευση των ποιμένων στον δύσκολο χώρο των συγχρόνων αιρέσεων, αλλά και η ενημέρωση του ποιμνίου για τις τόσο εξελιγμένες παγίδες που έχει ν' αντιμετωπίσει. Καρπός αυτής της αγωνίας του είναι το βιβλίο: ‘Αντιμετώπιση των Αιρέσεων  Προβληματική και Στρατηγική'.
Κάθε φορά που η επικαιρότητα το επέβαλλε, ο μα­καριστός κλεινόταν στο «ταμείον» του και μετά από κοπιώδη και πολλές φορές εξαντλητική εργασία απέ­διδε σ' εμάς τους καρπούς των κόπων του: Ένα νέο βιβλίο στο οποίο ανέλυε διεξοδικά το θέμα σ' όλες τις εκφάνσεις του, μοναδικό εφόδιο ενημέρωσης και ποιμαντικής ευθύνης.
Υπάρχουν ακόμη πολλά βιβλία του, στα οποία δεν μπορέσαμε να αναφερθούμε και τα οποία παρουσιάζον­ται κατά καιρούς μέσα από το περιοδικό «Διάλογος». Νομίζουμε όμως πως καταφέραμε να δώσουμε, έστω κατ' ελάχιστον, μία γεύση από το τεράστιο συγγρα­φικό έργο του π. Αντωνίου που αποτελεί, νομίζουμε, μοναδικό ποιμαντικό εργαλείο και τεράστια παρακα­ταθήκη ενημέρωσης και απολογητικής.
 
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΕΥΧΟΣ 40
Επίλογος του blog μας: στο Ίντερνετ υπάρχουν πολλά κείμενα του αγίου αυτού ιερέα και διδασκάλου και αξίζει να τ' αναζητήσετε και να τα διαβάσετε. Ας έχουμε την ευχή του.
Σχετικά κλικ εδώ & εδώ (το 2ο μιλάει για την τελευταία αγωνία του Γέροντα, στο νοσοκομείο, που αφορούσε στην εισαγωγή της γιόγκα στα σχολεία - ΑΞΙΖΕΙ το κλικ σας). 
Ένας ολόκληρος κήπος πληροφοριών για τη Νέα Εποχή και τις διάφορες μορφές της, εδώ.

Περιπλανήσεις σε δρόμους του Εωσφόρου

Εμπειρίες πρώην Σατανιστών

Περιπλανήσεις σε δρόμους του Εωσφόρου
 
Του π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου
ΟΟΔΕ, και εκεί από εδώ

Η εμπειρία του Κώστα
 
Ο Κώστας ήλθε σε μας να ζητήσει βοήθεια. Ταυτόχρονα ήθελε να μιλήσει, να προειδοποιήσει τους νέους για την απειλή του σατανισμού. Όμως βρισκόταν σε σύγχυση. Δεν μπορούσαμε ν’ αναλάβουμε την ευθύνη έπρεπε πρώτα ο ίδιος να βρει τον εαυτό του, να ενταχθεί στην κοινωνία αγάπης του Χριστού και ύστερα να το κάνει με τη χάρη του Θεού, όχι χωρίς αυτή. Γι’ αυτό προτιμήσαμε τη συνομιλία σε μαγνητόφωνο, την οποία παραθέτουμε στη συνέχεια. Έγινε σε δύο συναντήσεις μας, κατά τα τέλη του Ιανουαρίου 1994. Παραθέτουμε αυτή τη συνομιλία χωρίς να είμαστε σε θέση να ξεχωρίσουμε την πραγματικότητα από τη φαντασία, το στοιχείο της οποίας δεν μπορούμε να αποκλείσουμε.

- Άρχισα να ασχολούμαι με την παραψυχολογία και τον πνευματισμό σε ηλικία 14 ετών, όταν έφυγα Από το σπίτι μου.
- Γιατί έφυγες;
- Προβλήματα οικογενειακά, από τη μητέρα μου, τον πατέρα μου, αναγκάστηκα κι έφυγα κι ήλθα στην Αθήνα.
- Εδώ στην Αθήνα τι ζητούσες;
- Είπα ότι θα βρω κάτι καλύτερο. Προσπάθησα να βρω δουλειά, δεν βρήκα. Τα νεύρα μου αρχίσανε να σπάνε προσπάθησα με κάποιο τρόπο να γλιτώσω, δεν μπόρεσα.
- Πώς έμπλεξες με τους κύκλους του αποκρυφισμού;
- Στην αρχή ήμουνα στην Ομόνοια, εκεί γνώρισα κάποιους φίλους, από κει σιγά - σιγά προχώρησα, μετά από διάφορα βιβλία, μυήθηκα…
- Μυήθηκες, που;
- Ήταν τότε οι εωσφοριστές, πιστεύανε δηλαδή στο Διάβολο σαν ένα αντικείμενο θεό, όχι ο Θεός που καταδικάζει, απλά ο αδικημένος θεός.
- Και πώς σε πλησίασαν;
- Μου υποσχεθήκαν χρήματα, πλούτη, δόξα, να μην έχω ανάγκη από κανέναν. Σιγά - σιγά, κέρδιζα κάτι από αυτά, άρχισα να καταλαβαίνω ότι υπάρχει κέρδος εκεί πάνω. Πίστευσα και γω στο σατανισμό, ασχολήθηκα πιο πολύ τότε και από μόνος μου και με τη βοήθεια άλλων.

- Ήταν μεγάλη εκείνη η ομάδα;
- Ήταν τότε γύρω στα 120 άτομα.
- Νέοι;
- Νέοι. Νέοι και μεγάλης ηλικίας.
- Είχανε κάποιες διασυνδέσεις έξω από την Αθήνα;
- Από ότι ήξερα εγώ, όχι. Μόνο το μεγάλο κεφάλι ήτανε στην Αγγλία, στη μαύρη εκκλησία που λένε. Με πείσανε, μπήκα σε κάποια οργάνωση. Στην αρχή σαν βοηθός, μετά σαν τελετάρχης, μετά σαν αρχιερέας. Αργότερα κατάλαβα πως αν κάνω κάτι μόνος μου, και με βοηθήσανε και άτομα από εκεί μέσα, να κάνω δικιά μου (σατανιστική) εκκλησία, να μπορέσω να τραβήξω πιο πολύ κόσμο, να τραβήξω νεολαία με το μέρος μας, να πάρουμε δύναμη, να δυναμώσουμε, θα είχα πιο πολλά οφέλη, και πνευματικά, όπως λέγανε, και ηθικά και οικονομικά…
- Πόσο καιρό έμεινες μαζί τους, μέχρι που αποφάσισες να κάνεις δική σου ομάδα;
- Ενάμιση χρόνο.
- Μπήκες λοιπόν στην πρώτη ομάδα. Όμως ανεξαρτητοποιήθηκες διαφωνήσατε; τι ακριβώς συνέβη;

- Όχι, απλά κατάλαβα ότι αυτό που γινότανε δεν ήτανε σωστό και είδα ότι αρχίσανε τα καινούργια τα μέλη να παίρνουνε λάθος δρόμο, διαφορετικό από αυτόν που είχα χαράξει εγώ τότε. Αποκόπηκα, γιατί με πλησίασε κάποιο από αυτά τα άτομα και μού είπε ότι, αν θέλω να πετύχω στη ζωή μου και να κάνω κάτι καινούργιο, έπρεπε να στρατολογήσω καινούργια μέλη. Και εφ’ όσον είδανε πως εγώ μπορούσα να το κάνω αυτό, είχα τη δύναμη να το κάνω, με βοηθήσανε τότε και οικονομικά και ψυχικά ας πούμε, μού δώσανε θάρρος, μού δώσανε τα πρώτα βήματα και τότε το έκανα, και ξεκίνησα μόνος μου και έφτασα τα 25 άτομα…

- Επομένως χώρισες ήσυχα από την πρώτη ομάδα;
- Όχι ακριβώς ήσυχα, είχα το κυνήγι, το φόβο μήπως μού κάνουνε κάτι, άλλα είχα και τις πλάτες, είχα άτομα από κει μέσα δηλαδή, τα οποία ανάφερα προηγουμένως, που με βοηθήσανε κι ήτανε αυτοί που παίξανε το ρόλο του συμβιβαστή.

- Αυτή η ομάδα είχε κι ένα δικό της τελετουργικό ένα δικό της κανονισμό, τι διέφερε από την προηγούμενη;
- Διέφερε από τις προηγούμενες, διότι ήτανε πιο ήσυχη, δηλαδή δεν κάνανε τα πράγματα, δεν κάνανε δηλαδή ανθρωποθυσίες, ας το πούμε έτσι, δεν είχανε σκοπό ποτέ να κάνουνε ανθρωποθυσίες, θέλανε μόνο να χρησιμοποιηθούνε, νομίζανε δηλαδή, νομίζανε και νομίζουνε ακόμη ότι χρησιμοποιούν το Σατανά. Δεν είχανε κάνει ανθρωποθυσίες, κάνανε όμως θυσίες ζώων, πίνανε το ίδιο τους το αίμα, εξακολουθούσαν βέβαια να ζούνε, χωρίς να σκοτώνουνε ανθρώπους, άλλα πίνανε το ίδιο τους το αίμα, όπως κάναμε και μεις αργότερα στην καινούργια ομάδα.
- Εσείς, τι τελετουργικό είχατε;
- Το τελετουργικό το δικό μας ήτανε καθαρά ας πούμε… κάναμε αυτά που κάναμε, κάναμε σεξουαλική μαγεία, προσπαθούσαμε με κάποιες λειτουργίες, με κάποιες τελετές να δυναμώσουμε, ας πούμε, το πνευματικό μας επίπεδο, να γίνουμε πιο έξυπνοι, να πάρουμε δύναμη…
- Τί είδους τελετουργίες κάνατε;
- Οι τελετουργίες που κάναμε εμείς ήτανε σεξουαλικές περισσότερο και από κει και πέρα επικλήσεις σε διάφορα πνεύματα, είτε κακά είτε σε άτομα, φίλους που είχανε πεθάνει, θέλαμε δηλαδή να ξεκινήσουμε, ξεκινήσαμε σαν μία ομάδα ναι μεν σατανιστική, άλλα θέλαμε μετά να βγούμε στον κόσμο και να πούμε ότι εδώ είμαστε εμείς και μπορούμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους, δηλαδή θέλαμε να κάνουμε μία αδελφότητα, η οποία μέσα από τη μαύρη μαγεία να καταφέρει να βοηθήσει τους ανθρώπους. Κάτι όμως που δεν το πετύχαμε, δεν το καταφέραμε, γιατί αντί να υποτάξουμε εμείς το Σατανά, μας υπέταξε ο ίδιος ο Σατανάς. Νομίσαμε δηλαδή ότι θα τον κερδίσουμε εμείς.
- Εσύ ίδρυσες μια νέα ομάδα. Υπάρχει ακόμη;
- Εγώ έφυγα από αυτή την ομάδα πριν από πέντε χρόνια.
- Υπάρχει αυτή η ομάδα ακόμη;
- Αν υπάρχει, δεν μπορώ να πω με σιγουριά- αν υπάρχει, θα έχουνε αλλάξει τοποθεσία, νομίζω ότι πολύ λίγα άτομα από τους παλιούς θα είναι εκεί, από αυτούς δηλαδή που ήξερα εγώ τότε.

Εμπειρίες

Όπως αναφέρθηκε, ο Κώστας δεν δεχόταν εγκληματικές πράξεις στις τελετουργίες, όπως είναι οι ανθρωποθυσίες, ούτε συμμετείχε σε τέτοιου είδους εγκλήματα. Όμως οι εμπειρίες του ήταν συγκλονιστικές και συνεχίζουν να τον τυραννούν. Γι’ αυτό και πριν απαντήσει σε τέτοιου είδους ερωτήσεις συγκλονιζόταν από ένα ισχυρό τρέμουλο. Ας δούμε όμως τι είπε στη συζήτηση μας:
- Κώστα, πες μου, ποιες ήτανε οι εμπειρίες σου μέσα στην σατανιστική ομάδα;
- Τότε που ήμουνα εκεί ήτανε καλές (τρέμουλο) τώρα που άρχισα να συνειδητοποιώ τι γίνεται, βλέπω ότι ήτανε πολύ κακές.
- Ποιες εμπειρίες ένιωθες τότε πώς είναι καλές και τώρα τις νιώθεις κακές;
- (Τρέμουλο). Γενικά για μας τότε ήτανε καλά το να έχουμε χρήματα, να πίνουμε, να γλεντάμε, να κάνουμε ό,τι θέλουμε, να μη μας ελέγχει κανένας, να τους έχουμε εμείς…
- Τα χρήματα που τα βρίσκατε;
- Μας δίνανε.
- Ποιοί σας δίνανε;
- Διάφορα άτομα από τα μεγάλα κεφάλια, από τα τότε μεγάλα κεφάλια.
- Μεγάλα κεφάλια, δηλαδή;
- Ανώτεροι στο βαθμό από μας.
- Ανώτεροι μέσα στην ιεραρχία.
- Που βρίσκανε τα χρήματα;
- Δεν μιλάγανε γι’ αυτό. Πολλοί απ’ αυτούς είχανε χρήματα…
- Σάς δίνανε χρήματα. Με ποιο αντάλλαγμα, τι τους δίνατε εσείς;
- (Τρέμουλο). Τότε κάναμε, βρίσκαμε γυναίκες, κοπέλες νεαρής ηλικίας και τις πηγαίναμε σ’ αυτούς, κάνανε έρωτα και διάφορα τέτοια.
- Γινόντανε μαύρες λειτουργίες με θυσία της παρθενίας μιας κοπέλας, ή τι;
- Γινότανε. Αυτό ήταν πάνω σε σεξουαλική μαγεία- αυτό γινότανε και γίνεται και θα γίνεται, μέχρι να εξαλειφτούνε.
- Είπες πως θέλατε να βοηθήσετε, να έχετε και ηθικά οφέλη, επομένως το κίνητρο ήταν θετικό πήγαινες για κάτι καλό;
- Με τα λεγόμενα τους, ναι, πήγαινα για καλό, ότι θα περνώ ζωή χαρισάμενη, αλλά πνευματικά ήμουνα πάντα ένα ράκος, όπως είχα φθάσει σε ένα σημείο να είμαι, παρ’ ότι είχα φτιάξει δικιά μου εκκλησία κι ήμουνα εγώ αρχηγός, ήμουν ένα ράκος. Δεν έκανα πραγματικά αυτό που ήθελα εγώ, δεν κέρδιζα αυτό που ήθελα εγώ, κέρδιζα αυτό που ήθελαν κάποιοι άλλοι.
- Κάποιοι άλλοι, ποιοί;
- Ανώτερα κεφάλια με πιο μεγαλύτερο βαθμό.
- Συγκεκριμένα;
- Συγκεκριμένα, πιο μεγάλοι σε ηλικία, οι οποίοι ήτανε σε κάποια μεγάλη οργάνωση, κεφάλια που είναι και μέσα στο ίδιο το…
- Οργάνωση σατανιστική;
- Μιλάμε πάντα για σατανιστική.
- Στην ομάδα που εντάχθηκες έπρεπε να υπογράψεις κανένα συμβόλαιο;
- Ακριβώς. Υπάρχουν δύο συμβόλαια. Ένα συμβόλαιο, το ότι παραδίδω την πίστη μου σ’ αυτόν, και το συμβόλαιο της ψυχής.
- Είχες υπογράψει και τα δύο συμβόλαια;
- Ευτυχώς είχα υπογράψει το ένα συμβόλαιο. Ευτυχώς!
- Ναι, όταν υπέγραψες αυτό το χαρτί, ενώπιον τίνος το έκανες, ποιο πρόσωπο ήταν κοντά σου, τρόπον τινά εξουσιοδοτημένο από τον Σατανά;
- Ήταν ο αρχιερέας της μεγάλης μαύρης εκκλησίας (στην Αγγλία).
- Επομένως αυτό που συνέβη εδώ, έχει άμεση σχέση μ’ αυτό που συμβαίνει στην Αγγλία;
- Ακριβώς, όπως είναι και ή μασονική στοά. Δεν είναι καθαρά ελληνική, παίρνει γραμμές από άλλου…
- Όταν υπέγραψες αυτό το συμβόλαιο, τι σου ζητήθηκε, τι συνέπεια είχε στην πιο πέρα ζωή σου;
- Να πετάξω κάθε τι το χριστιανικό από πάνω μου, τη σκέψη, να αποστρέφομαι γενικά τους χριστιανούς, να νιώθω μίσος για τους χριστιανούς, ενώπιον Διαβόλου να εξευτελίσω τα ιερά και τα όσια, είτε εικόνες ήτανε, είτε βιβλία, είτε το σταυρό τον ίδιο! και ξευτελισμός της δικής μου ψυχής. Του σώματος δεν μπορώ να πω, δεν μού ζητήσανε δηλαδή κάτι τέτοιο. Ήθελαν να με προωθήσουνε για κάτι πιο πάνω. Αν γινότανε αυτό, θα χάνανε. Με κράτησαν 100% άνδρα ώστε να ελέγχω. Να έχω ξεκάθαρο μυαλό και να μπορώ να ελέγχω, ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όχι.

- Δηλαδή τι συνέβη;
- Πάνω στον όρο της μύησης, πρέπει το άτομο αυτό να γίνει… να παραδώσει δηλαδή την ψυχή και το σώμα του στο Σατανά.
- Δηλαδή το σώμα του με ακόλαστες πράξεις;
- Ακριβώς. Τώρα για τα άτομα ας πούμε, για τους πιστούς εκεί που προορίζονται για ανώτερα αξιώματα, δεν ζητάνε κάτι τέτοιο. Το μόνο που ζητάνε είναι η παράδοση της ψυχής, του αίματος…
- Της ψυχής και του αίματος, με ποιόν τρόπο;
- Αποκλειστική πίστη στο Δαίμονα.
- Με την ομολογία;
- Ακριβώς, με την ομολογία.
- Εκεί οι τελετές είχαν ως στόχο από το ένα μέρος την άντληση δυνάμεως, από το άλλο μέρος όμως τον εξευτελισμό και τη γελοιοποίηση της χριστιανικής πίστεως, ή όχι;
- Μα ο σατανισμός εκεί πέρα στρέφεται. Γι’ αυτό και τα τελευταία χρόνια ρίχτηκε, μάλλον μπορώ να πω ριχτήκαμε, όπως ρίχτηκα και γω τότε, στη δίωξη του χριστιανισμού. Μέχρι πριν από είκοσι χρόνια περίπου δεν είχαν κυνηγήσει την Ορθόδοξη Εκκλησία, κυνηγούσανε την Εκκλησία άλλου. Εδώ και είκοσι χρόνια χτυπάνε την Ορθόδοξη Εκκλησία…
- Έχεις δει να γίνονται φόνοι;
- Σε φόνους δεν έχω συμμετάσχει, έχω συμμετάσχει σε θυσίες με ζώα όμως.
- Μωρά παιδιά; Ξέρεις να γίνονται θυσίες βρεφών;
- Γίνονται και μέχρι πριν από μικρό χρονικό διάστημα, δεν ξέρω, έχω πάψει ν’ ασχολούμαι.
- Έχεις ακούσει για νεαρές κοπέλες, που γεννούν μωρά, χωρίς να γίνεται αντιληπτό, ειδικά για τέτοιες θυσίες;
- Οι λεγόμενες μητέρες, οι μάνες.
- Συμβαίνουν αυτά στη χώρα μας;
- Συμβαίνουν στη χώρα μας, αλλά πριν από 3-4 χρόνια, απ’ ότι νομίζω, δεν έχω ακούσει, γιατί έχω σταματήσει εγώ τώρα, πρέπει να το έχουνε σταματήσει αυτό από ότι νομίζω, δεν έχω ακούσει κάτι τέτοιο τώρα τελευταία από τους κύκλους. Παλιά υπήρχανε, βρίσκανε νεαρές κοπέλες, που τις πληρώνανε κι ένα εκατομμύριο κι ενάμισι ή τις κάνανε πλύση εγκεφάλου και τις κρατάγανε με δικούς τους γιατρούς. Κάνανε τα μωρά και τα μωρά θυσιαζόντουσαν, είτε αγόρια ήτανε είτε κορίτσια. Πιο πολύ όμως προτιμούσανε τα κορίτσια, γιατί το αγνό το αίμα είναι και το καλό που λένε!.
Για το ίδιο θέμα ο Κώστας ανέφερε στη δεύτερη συνάντηση μας:
- Κορίτσια τα οποία είτε τους δίνανε στέγη είτε από κορίτσια που εξαφανιζόταν, λέγανε ότι εξαφανιζόταν, όχι καλά στο μυαλό τους, γυναίκες πάντα, τις οποίες με κάποιο τρόπο τις παίρνανε σε ένα σπίτι, σε κάποιο, ας πούμε ίδρυμα, κάνανε αυτά που κάνανε τα αίσχη πάνω τους… είχανε γιατρούς ξένους, δικούς τους γιατρούς, γεννούσανε κι όταν διαλέγανε, τα κοριτσάκια πιο πολύ, τα αγοράκια, όταν τα βλέπανε γερά τα κρατούσανε για άλλους λόγους, θυσιάζανε τα κοριτσάκια.
Εγώ προσωπικά, πρέπει να το πω κι’ αυτό, έχω τύχει όχι σε θυσία, φέρανε κάποτε σ’ ένα δισκοπότηρο αίμα, είχανε φέρει κάποια γυναίκα από έξω, μεγάλης ηλικίας, και μετά από κάποια τελετή που πήραμε μέρος και κάποιο όργιο, λούσαμε γενικά αυτή τη γυναίκα με το αίμα. Σε μισή ώρα μετά, ήτανε σαν να είδαμε μπροστά μας το Σατανά…
- Ωστόσο είχατε πάρει και ναρκωτικά, όταν το είδατε αυτό έτσι δεν είναι;
- Δεν είχα πάρει ναρκωτικά ναρκωτικά παίρναμε ή πριν ή μετά. Εμείς στον βαθμό αυτόν που ήμασταν, πλέον είχε μπει στο υποσυνείδητο μας, όταν κάναμε κάτι και θόλωνε απότομα το μυαλό μας, δηλαδή όταν θέλαμε να δούμε κάτι, αυτή τη στιγμή το βλέπαμε, με μία αυτοσυγκέντρωση το βλέπαμε, είχε πλέον το μυαλό μας, θολώσει, είχε ποτιστεί από σκέψεις και καταστάσεις κι όποια στιγμή θέλαμε να δούμε κάτι το βλέπαμε.

- Πες μου, ποιο είναι το μεμπτό στα τελετουργικά που εσύ έζησες πριν αποχωριστείς από την πρώτη ομάδα- τα σεξουαλικά όργια; τι δεν θεωρείς πρέπον;
- Γενικά στο θέμα της μαγείας τίποτα από όσα γίνονται δεν είναι πρέπον. Δηλαδή αυτή τη στιγμή που μπορώ να πω ότι έχω καθαρό μυαλό κι έχω συνειδητοποιήσει δύο τρία πράματα και μπορώ να πω πλέον σαν λογικός άνθρωπος, δεν είναι πρέπον ούτε η σεξουαλική μαγεία ούτε γενικά όλη η λειτουργία που γίνεται εκεί. Και να πω και κάτι άλλο, πες ότι ο σατανισμός είναι αναγνωρισμένος αυτή τη στιγμή, όπως στην Αμερική. Στην Αμερική είναι αναγνωρισμένος ο σατανισμός· το κράτος το ίδιο το ευλογεί στην Αμερική και πολύ φοβάμαι ότι και στην Ελλάδα θα το κάνουμε, πολύ το φοβάμαι, γιατί έχουνε άτομα επάνω, τα οποία τα προσκυνάμε.

- Απάνω πού;
- Άτομα τού σατανισμού έχουνε πιάσει γερά πόστα…
- Είπες πως οι πιστοί του Σατανά τάζουνε σ’ αυτόν κάθε φορά πράγματα. Τι εννοείς;
- Τάζουνε συγκεκριμένη ημέρα. Όταν θέλουνε κάτι θα καλέσουνε το Σατανά ή κάποιον άλλο δαίμονα θα του προσφέρουνε κάτι και από εκεί και πέρα αρχίζουν να βρίζουνε το Χριστό, βρίζουνε γενικά τα θεία κι απαρνιούνται τα πάντα και εκείνη τη στιγμή το γράφουν κι αυτό με το αίμα τους. Είναι και διάφορα πράγματα που αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να τα πω, αυτή τη στιγμή δεν είμαι εγώ έτοιμος να τα πω.
- Βλάσφημα ή επικίνδυνα;
- Και βλάσφημα και επικίνδυνα.
- Προς την κατεύθυνση την εγκληματική;
- Ακριβώς.
- Δηλαδή υπόσχονται ότι κατά καιρούς ή κατά τις πανσελήνους θα θυσιάσουν ένα παιδί;
- Κοιτάξτε, όταν κάποιος ζητάει κάτι από το δαίμονα, του υπόσχεται και κάτι ανάλογο. Δηλαδή αν θέλουν για παράδειγμα περιουσία, μαγική δύναμη, τότε υπόσχεται θυσία… Όσο πιο μικρό είναι το ζητούμενο, τόσο πιο μικρό είναι και το τίμημα που θα πληρώσει. Αλλά όταν κάποιος ζητήσει για τον εαυτό του ή την οικογένεια του, για κάποιο δικό του άτομο κάτι, να μπορεί να επιβάλλεται στους άλλους, αυτό που θα προσφέρει είναι η θυσία άνθρωπου και συνήθως κοριτσιού.
- Έχεις ακούσει διηγήσεις από άλλους μέσα στο χώρο του σατανισμού για τέτοιες θυσίες;
- Πολλές φορές. Και όταν τις συζητάνε, τις συζητάνε με τέτοια χαρά, μπορώ να πω είναι το καλύτερο πράμα γι’ αυτούς, είναι όπως είναι για τους χριστιανούς τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα, έτσι είναι και γι’ αυτούς η ανθρωποθυσία, όταν πρόκειται να ζητήσουν κάτι, όπως ένας χριστιανός ανάβει ένα κερί για να ζητήσει κάτι από τον Χριστό, έτσι κι αυτοί κάνουνε μία ανθρωποθυσία για να κερδίσουνε και να ζητήσουν κάτι από τον Σατανά.
- Έχεις την εντύπωση ότι αυτό έχει μεγάλη έκταση;
- Έχει μεγάλη έκταση.
- Πόσο μεγάλη;
- Από τη στιγμή που διαβάζετε στις εφημερίδες ότι πάντα εξαφανίζονται άτομα και ειδικά νεαρής ηλικίας, είτε αγόρια είτε κορίτσια, γι’ αυτούς δεν παίζει ρόλο αν κάποιος είναι καθυστερημένος στο μυαλό ή οτιδήποτε, γι’ αυτούς είναι χαρά να δούνε κάποιον που δεν θα τον αναζητήσουν. Και τα πιο πολλά τα κάνουνε και φαίνονται ότι είναι τροχαία, άλλο πνιγμός, διαβάζεις στην εφημερίδα ότι κάποια κοπέλα πνίγηκε ή πέθανε από ναρκωτικά και τέτοια. Τα περισσότερα από αυτά είναι… και τη βελόνα ακόμη με το ναρκωτικό, που πέθανε αυτή η νεαρή κοπέλα την έβαλε κάποιος στο χέρι της.
- Είχατε περιπτώσεις αυτοκτονίας;
- Περιπτώσεις αυτοκτονίας είχαμε μόνο δύο σε όλα αυτά τα χρόνια, άτομα τα οποία προσπαθήσανε να ξεφύγουνε και δεν τα αφήσανε και φοβηθήκανε μήπως τους θυσιάσουνε. Γιατί όταν μπαίνεις σε μια τέτοια ομάδα, σημαίνει ότι δίνεις και κάτι από πάνω σου, είτε τρίχες από τα μαλλιά σου, είτε από τα νύχια σου, πάντως δίνεις κάτι δικό σου. Και κάνεις εκεί μέσα τότε μία εξομολόγηση, η οποία, έχεις κάνει για παράδειγμα κάτι στη ζωή σου και δεν το ξέρει κανένας, ούτε η αστυνομία ούτε η οικογένειά σου. Και αυτό που έχεις κάνει στο ζητάνε να τους το πεις, να σ’ έχουνε στο χέρι.
-Υπάρχει περίπτωση, κάποιος από την ομάδα να ισχυρίζεται πώς είναι μέντιουμ του Σατανά να αναγγείλει για λογαριασμό του Διαβόλου, ότι κάποιος πρέπει να θυσιαστεί;
-Κοιτάξτε, αυτά γίνονται σε μεμονωμένες ομάδες, αυτά γίνονται σε ομάδες οι οποίες είναι τελείως έξω από το πρόγραμμα δηλαδή. Οι αρχηγοί τους δηλαδή δεν είναι Έλληνες.
-Κι όμως αυτά γίνονται και στην Ελλάδα; Δηλαδή να οριστεί από το μέντιουμ του Σατανά ότι κάποιος πρέπει να θυσιαστεί, να προσδιοριστεί το όνομα και μάλιστα και ο τρόπος που θα πεθάνει ή και ποιος θα πρέπει να το κάνει;
-Ναι, και αυτός που το κάνει συνήθως είναι το καινούργιο μέλος, ο νέος, είπαμε, για να τον έχουνε στο χέρι, για να μη μπορέσει να φύγει. Σ’ αυτές τις ομάδες δεν υπάρχει περίπτωση που να μη έχει ανακατευτεί έστω κι ο τελευταίος κι ο πιο καινούργιος εκεί μέσα. Κι ο πιο νέος που θα μπει μέσα, θα κάνει, θα θυσιάσει εν ανάγκη, θα λερώσει τα χέρια του, για να φοβάται μετά, να μη μπορεί να φύγει, να μη μπορεί να καρφώσει, γιατί θα ξέρει ότι θα φάει κι αυτός το κεφάλι του.
-Και αυτό γίνεται στα πλαίσια μιας μαύρης λειτουργίας ή μεμονωμένα;
-Κοιτάξτε, όταν θέλουνε να κανονίσουνε κάτι τέτοιο, δεν μπορούνε να το κανονίσουνε όλα τα μέλη. Ας πούμε ένα παράδειγμα· αν ο αρχιερέας ήθελε να κάνει κάτι, να θυσιάσει κάποιον, δεν θα καλούσε όλα τα μέλη. Ας πούμε, ότι θα κάνουνε μία θυσία ανθρώπου παράδειγμα. Μαζεύουν τους πιο πιστούς, ξέρει ποιοι είναι οι πιο πιστοί. Παίρνει τους τέσσερις πρώτους, τους πιο παλιούς, και μ’ αυτούς κρίνει ποιόν θα θυσιάσουνε, παράδειγμα, και ποιος θα είναι αυτός που θα βάλει το μαχαίρι.

- Έχεις ακούσει τέτοιες ιστορίες;
- Πάρα πολλές.
- Για να κάνατε μία τελετουργία, τι προϋποθέσεις έπρεπε να υπάρχουν; λόγου χάρη έπρεπε να υπάρξει μια 15χρονη κοπέλα; ένας κόκορας, ποιες ήταν οι προϋποθέσεις για να γίνει μια μαύρη λειτουργία; Θα έπρεπε να υπάρχει ένας βωμός για να γινόταν μία τελετουργία και τι συνέβαινε πάνω σ’ αυτό το βωμό;
- Θέλετε δηλαδή ολόκληρο το τυπικό της μαύρης λειτουργίας;
- Στα κύρια σημεία.
- Πρώτα βρίσκουμε τον κατάλληλο χώρο· το χώρο αυτό δεν θα τον ξέρουνε οι πιο πολλοί· πολλές φορές δεν είναι και στο ίδιο σημείο, αλλάζει τοποθεσία. Υπάρχει πάντα ο βωμός, τα σύμβολα, υπάρχει η πεντάλφα, από κει και πέρα, κάθε ένας από μας φέρνει και ένα διαφορετικό σύμβολο, φέρνει ένα διαφορετικό βαθμό, υπάρχουνε στην αρχή, όταν ξεκινάμε την τελετουργία, ο ύμνος, από κει και πέρα έχουμε την κοπέλα, η οποία είναι και το σύμβολο, είναι η αρχι-ιέρεια, ας την πούμε, η οποία γδύνεται…

- Η κοπέλα έρχεται για πρώτη φορά ή είναι μέλος;
- Είναι μέλος, δεν έρχεται για πρώτη φορά.
- Αυτό το ρόλο τον έχει παίξει πολλές φορές; Ή κάθε φορά είναι μια νέα κοπέλα;
- Ποικίλει. Άλλες φορές έχουμε την ιδία κοπέλα που κάνει αυτό, άλλα κι όταν δούμε ότι υπάρχει μια όμορφη κοπέλα, ας πούμε, που… με λίγα λόγια είναι του χεριού μας και ξέρουμε ότι είναι τού χεριού μας και προσπαθούμε να την προωθήσουμε και αναλαμβάνει και η καινούργια η κοπέλα πλέον αυτό το ρόλο.
- Ποιο ρόλο;
- Το ρόλο της Ιέρειας.
Σε τί συνίσταται αυτός ο ρόλος, τι κάνει δηλαδή;
- Θέλουμε μ’ αυτόν το τρόπο να δείξουμε στον Σατανά ότι τον δεχόμαστε εμείς οι άνθρωποι και ότι του προσφέρουμε αυτή τη γυναίκα, να κάνει έρωτα δηλαδή μαζί της να…
- Μέσω του αρχιερέως;
- Μέσω του αρχιερέως, γιατί ο πρώτος που κάνει έρωτα με την ιέρεια είναι ο αρχιερέας, αυτός είναι ας πούμε, ο γιος του Διαβόλου, ο ιερέας του Σατανά.
Αυτός παίρνει πρώτος τη δύναμη και από κει και πέρα μετά, εφ’ όσον ζητήσουμε αυτά που θέλουμε, εφ’ όσον πει ο αρχιερέας ναι, ο Σατανάς δηλαδή το άκουσε, τότε αρχίζουν και τα όργια.
- Τα όργια μεταξύ τους ή με αυτή την κοπέλα;
- Όταν κανονίσουμε μια μέρα, εδώ είναι δύο περιπτώσεις αυτό που είπατε. Είναι μία κανονισμένη ημέρα κάθε εφτά μήνες, όπου κάνει μόνο ο αρχιερέας μ’ αυτή την κοπέλα. Αλλά όταν είναι για παράδειγμα μεγάλες χριστιανικές γιορτές, τότε έρχονται όλοι σε επαφή μ’ αυτή την κοπέλα, όσοι άντρες υπάρχουν εκεί μέσα…
- Δηλαδή στις χριστιανικές γιορτές συμβαίνει αυτός ό χλευασμός τρόπον τινά της ημέρας.
- Ακριβώς τότε, όταν υπάρχουν χριστιανικές γιορτές, τότε είναι που ο Διάβολος κραυγάζει και φωνάζει, τότε είναι που ζητάει το αίμα, για να μπορέσει τότε να πει, ναι, Χριστέ, λες ότι υπάρχεις, άλλα κοίταξε κι από δω, υπάρχω και γω, την ημέρα που εσύ γιορτάζεις εγώ κερδίζω.

Μέθοδος προσηλυτισμού

Στη συζήτησή μας, ο Κώστας έδωσε χρήσιμα στοιχεία, από πρώτο χέρι, για τη μέθοδο προσηλυτισμού νεαρών θυμάτων από μέρους του σατανισμού:
- Πες μου Κώστα, πώς γίνεται ο προσηλυτισμός ενός νεαρού παιδιού;
- Συνήθως γίνεται από γυναίκα, από κοπέλα, όπως είχανε ξεκινήσει ένα διάστημα τα Παιδιά του Μω.
- Πώς σε προσηλύτισαν εσένα, με κοπέλα;
- Όχι. Με είδανε αυτά που περνούσα και ήρθανε και μού μιλήσανε μόνοι τους. Είχα κάποιον φίλο από αυτούς και μού μίλησε ανοιχτά. Μου είπε τι γίνεται, μου είπε το πιστεύω. Μη έχοντας εγώ άλλο τρόπο να κρατηθώ, δεν είχα δύναμη τότε, δεν είχα χρήματα, πείστηκα και μπήκα στην ομάδα.
- Στον προσηλυτισμό σου χρησιμοποίησαν και την αγία Γραφή; Διαβάζουν οι σατανιστές τη Γραφή;
- Μπορώ να πω πως την αγία Γραφή και τα χριστιανικά βιβλία τα ξέρουνε και πιο καλύτερα και από τους χριστιανούς…
- Όταν σε μυήσανε, σε ηλικία 14 χρόνων, επικαλέσθηκαν για να σε πείσουν εδάφια από την αγία Γραφή;
- Τρία εδάφια από αυτά και (ειρωνικά) το πιο καλό είναι ότι με βάλανε, όχι μόνο αυτό άλλα και το λεγόμενο κλειδί, υποτίθεται το Χριστό, αν ήμουνα καθαρός να μπω στην ομάδα.
- Αν ήσουνα άξιος από πλευράς ηθικής ακεραιότητας;
- Ακριβώς, αν ήμουνα άξιος.
- Αν τότε ήξερες την αγία Γραφή, έστω και λίγο, θα ήξερες να τους απαντήσεις στον ισχυρισμό τους πως κυβερνάει τον κόσμο ο Σατανάς;
- Ναι, βέβαια θα το ήξερα.
- Η δική σου περίπτωση δεν είναι ασφαλώς ό κανόνας. Πες μου, πώς γίνεται συνήθως ο προσηλυτισμός;
- Κοιτάξτε· έχουν δύο-τρία όμορφα κορίτσια, τα οποία τα μαθαίνουν, τα διδάσκουν κάποιον τρόπο, ώστε να μπορούνε να ρίξουν ακόμη και το πιο όμορφο αγόρι. Αυτό γίνεται και με τα αγόρια. Όταν θέλουν κορίτσια, μαθαίνουνε τα αγόρια, τα ντύνουνε, έτσι ώστε να μπορέσουνε να καταφέρουνε να τραβήξουνε τη γυναίκα κοντά τους.
-Παρουσιάζονται τα αγόρια αυτά με προτάσεις άσχημες στις κοπέλες, τους λένε περί τίνος πρόκειται ή μήπως υποκρίνονται ότι έχουν καλό σκοπό;
- Όχι. θα πω ένα παράδειγμα, όπως και το δικό μου. Πάντα πάμε πρώτα στη γνωριμία και μετά αρχίζουμε το χαρτί, να λέμε τα ταρώ. Από κει και πέρα λέμε ότι ασχολούμαστε καθαρά με τη λευκή μαγεία. Στην ουσία λευκή και μαύρη μαγεία είναι το ίδιο, μόνο που τα καλούμε με άλλα ονόματα.
- Δηλαδή αρχίζει κανείς με τα χαρτιά, με το τραπεζάκι και δεν μένει εκεί, άλλα προχωράει.
- Όταν δει ότι αυτά που λέει οι άλλοι τα δέχονται, τότε προχωράει και φθάνει στο σημείο σιγά σιγά, όχι μόνο στο τραπεζάκι, άλλα στην επίκληση. Από κει και πέρα αρχίζουνε τα ταξίματα, αρχίζει πλέον να πείθεται η κοπέλα ή το αγόρι γι’ αυτά που λέει το καμάκι, να το πω έτσι. Αρχίζουν πλέον να πείθονται και να υποκύπτουνε και μετά αρχίζει…
- Υπάρχει περίπτωση μια κοπέλα να προσηλυτίζεται, επειδή ενδιαφέρεται για ένα νεαρό, να πάει σε μια δήθεν αθώα συνάντηση και να βρεθεί ξαφνικά ότι αυτή η αθώα συνάντηση είναι μία μαύρη λειτουργία;
- Ναι πολλές φορές έχει γίνει αυτό.
- Μήπως εκεί υπάρχουν διάφορα στάδια, ας πούμε κατ’ αρχήν μπαίνει σ’ ένα ευχάριστο περιβάλλον και μετά, αφού της ρίξουν κάτι και αλλοιωθεί πλέον η προσωπικότητα της ή χάσει τον έλεγχο, τότε προχωρούν πιο πέρα;
- Φροντίζουνε πάντα να υπάρχει καθαρό το μυαλό. Να μπορούνε στην αρχή με καθαρό μυαλό, να τους δώσουνε το πρώτο ψωμί που λέμε, να τους δώσουνε το πρώτο νόημα, το πρώτο πιστεύω, να τις κάνουνε να πιστέψουμε πρώτα με καθαρό μυαλό να συνειδητοποιηθούνε βαθιά μέσα τους το πιστεύω, γιατί αρχίζουνε με χρυσαφικά, με βόλτες, με δωράκια, με έρωτα, με τα πάντα. Αρχίζουνε δηλαδή και πείθουνε τις κοπέλες ότι πάνε για σοβαρό σκοπό, ότι έχουνε ένα πιστεύω και αυτό το πιστεύω είναι το σωστό, ότι ο Σατανάς θα βοηθήσει και θα βοηθά για όλη τους τη ζωή, και αυτό γίνεται και με διάφορα τρικ που κάνουνε.

- Υπάρχει το συμβόλαιο, που υπογράφει κανείς με το αίμα του. Μήπως θυμάσαι τι λέει αυτό το συμβόλαιο;
- (Τρέμουλο). Να το πω;
- Ναι.
- Ξεκάνει πρώτα με το όνομά του.
- Του δαίμονα;
- Ναι λέει: Μεγάλε Σατανά… εγώ ο τάδε, αυτή τη στιγμή με το αίμα μου ορκίζομαι σε σένανε και παραδίδω την ψυχή μου, παραδίδω την ψυχή μου, παραδίδω το σώμα μου, αλλά ζητώ από σένα… Αυτό συνήθως γίνεται Δευτέρα ή Παρασκευή βράδυ. Αυτό γίνεται και μέσα από την εκκλησία ή σε σταυροδρόμι ή στο νεκροταφείο.
- Τι υποσχέσεις δίνουν στο Σατανά, μήπως ότι απαρνούνται τον Χριστό, ότι θα του προσφέρουν αυτό ή εκείνο ή ακόμη και θυσίες;
- Αυτό είναι λογικό να το ρωτάτε κι είναι και σωστό.
- Δηλαδή;
- Μαζί με τα ταξίματα είναι και το πάτημα του σταυρού ή της εικόνας, και πολλές φορές της αγίας Γραφής. Έχω δει άτομα να παίρνουνε την αγία Γραφή και την εικόνα του Χριστού, να την πετάνε κάτω και πάνω της να κάνουν ακαθαρσίες, όπως τον σταυρό να τον κρεμάνε ανάποδα και από κει και πέρα πλέον αρχίζουν τα ταξίματα…
- Στην ομάδα τη δική σας προσπαθούσατε να προσηλυτίσετε νεαρά κορίτσια;
- Εμείς είχαμε σκοπό να φτάσουμε τους 30 και να σταματήσουμε. Να κρατήσουμε μόνο εμείς. Φοβόμασταν πλέον ν’ ανοιχτούμε πιο πολύ. Θέλαμε να μείνουμε εμείς, να κρατηθούμε σ’ αυτή την ομάδα, έστω και 30 άτομα, και μέσα από κει να μπορέσουμε να βοηθήσουμε, δηλαδή να παίξουμε το ρόλο του παραψυχολόγου, του πνευματιστή, δεν ζητάμε δηλαδή εμείς πράγματα, όπως κάνουνε σήμερα οι νέοι, να κάνουν ανθρωποθυσίες και τέτοια. Θέλαμε μεις τότε να βοηθήσουμε.
Αλλά το μόνο που καταφέραμε να κάνουμε είναι κακό και όχι να βοηθήσουμε. Καταστρέψαμε και δεν βοηθήσαμε.
- Εσύ, εκτός από το ότι διηύθυνες αυτή την κλειστή ομάδα, πώς διαφορετικά παρουσιαζόσουν στο κοινό, ποιές δραστηριότητες είχες αναπτύξει;
- Ερχόμουν σ’ επαφή με διάφορα άτομα, έξω, σε καφενεία, σε γνωστούς κύκλους, φιλικούς κύκλους, στους οποίους έλεγα τα χαρτιά, ορισμένα από αυτά βγαίνανε αλήθεια, γιατί έκανα χρόνια ψυχολογία, προσπάθησα, διάβασα ψυχολογία, έμαθα τον άνθρωπο, είδα τα προβλήματα του άνθρωπου και από κει και πέρα ήξερα πώς θα καταφέρω κάποιον, για να τον πείσω ότι αυτό που του είπα είναι σωστό και ότι αυτό που του είπα θα το κάνει.
- Αυτά τα άτομα που έδειχναν συνεργάσιμο πνεύμα προσπάθησες να τα βάλεις πιο μέσα;
- Προσπάθησα.
- Αυτός ήταν ένας από τους σκοπούς σου;
- Ακριβώς.
- Εκτός από τα χαρτιά, τι άλλο έκανες για να τραβήξεις ανθρώπους;
- (Τρέμουλο). Περισσότερο λυσίματα, δηλαδή, αν καταλάβαινα πώς κάποιος είχε μαγεία, προσπαθούσα να τα λύσω, επικαλούμενος πάντα σκοτεινές δυνάμεις.

Πορεία προς την απελευθέρωση

Ο δρόμος που μέχρι τώρα πέρασε ο Κώστας και όλα τα πισωγυρίσματα φανερώνουν τον εσωτερικό αγώνα και την πάλη των ανθρώπων που έπεσαν στην παγίδα του Σατανά, θέλησαν να ξεφύγουν και αναζητούν τον τρόπο. Παραθέτουμε και αυτή τη συζήτηση, όπως ακριβώς έγινε:
- Κώστα, σε κάποια στιγμή άρχισες να αμφιβάλεις. Τι συνέβη;
- Άρχισα να νιώθω φόβο, τρόμο.
- Φόβο, από ποιόν; Από την αστυνομία;
- Όχι από την αστυνομία, δεν φοβήθηκα την αστυνομία και τέτοια. Ο φόβος που έχουμε είναι ο πνευματικός φόβος. Είναι φορές, που κι ακόμα τώρα νοιώθω ότι πάντα ο Σατανάς είναι δίπλα μου και θέλει κάτι να μου κάνει. Παρ’ όλο που πίστευα σ’ αυτόν κι ήξερα, κι έλεγα πώς δεν θα μού κάνει κακό, πάντα κάτι με κρατούσε κι έλεγα ότι από στιγμή σε στιγμή, παρ’ όλο που είμαι δικός του, θα μού την κάνει τη ζημιά.
- Υπήρχε πνευματική τρομοκρατία;
- Υπήρχε και υπάρχει πάντα. Εκεί στηρίζονται όλοι οι σατανολάτρες κι όλες οι στοές, όλες οι ομάδες και δε φεύγουνε. Αυτό φοβούνται πολλά παιδιά. Δεν είναι όμως μόνο αυτό, είναι ότι στις τελετουργίες, με όλα αυτά που έχουνε, που βλέπουνε τα παιδιά σ’ αυτές τις ομάδες, και ειδικά τα νεαρά, αρχίζουνε πλέον και αυθυποβάλλονται. Και πιστεύουνε πλέον ότι η ζημιά θα γίνει από κάποιο πνεύμα. Δεν είναι όμως έτσι. Το πνεύμα δεν θα την κάνει τη ζημιά. Ο αρχηγός θα την κάνει τη ζημιά, δηλαδή ο άνθρωπος. Αν θα γίνει η ζημιά θα γίνει από άνθρωπο, γιατί ο Θεός δεν θα αφήσει το πνεύμα να το κάνει αυτό, ο άνθρωπος θα την κάνει τη ζημιά, δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση εγώ.
Και τότε που εγώ έλεγα για το καλό και προσπαθούσε κάποιος να φύγει, έψαχνα να βρω ένα τρόπο να τον κρατήσω, είτε καλός ήτανε είτε κακός.
- Με τρομοκρατία;
- Ακριβώς. Μάλιστα έτσι δουλεύουνε και όλες οι οργανώσεις, με τρομοκρατία. Καμία δεν λέει, έλα μέσα κι όποτε θες φύγε.
- Κώστα, πώς αποδεσμεύθηκες εσύ;
- Εξαφανίστηκα από την Αθήνα, πήγα…
- Πόσα χρόνια;
- Τώρα τεσσεράμισι χρόνια περίπου.
- Σε κυνηγήσανε;
- Ψάξανε να με βρούνε, με βρήκανε στην… Ξανάρθα στην Αθήνα, έκανα κάποιες λειτουργίες…
- Σατανιστικές λειτουργίες;
- Σατανιστικές.
- Για να μπορέσεις να πάρεις βοήθεια, να εξουδετερώσεις αυτό το διωγμό;
- Ακριβώς. Χρησιμοποίησα αυτούς, προσπάθησα δηλαδή μέσα από τις λειτουργίες να πάρω εγώ δύναμη, για να μπορέσω μετά από κει και πέρα να τους πείσω ότι εγώ πλέον έπρεπε να υποχωρήσω και να ανέβει ο αμέσως επόμενος και ότι εγώ μία φορά στους πέντε μήνες θα επέστρεφα πλέον ως ανώτερος άρχοντας ας πούμε, και θα καθοδηγούσα τον αρχηγό, τον καινούργιο αρχηγό· ότι δεν θα αποκοβόμουνα, δεν θα έφευγα δηλαδή οριστικά.

- Το πίστευες αυτό;
- Όχι δεν το πίστευα, απλά ήτανε ένας τρόπος τότε για να μπορέσω εγώ να εξαφανιστώ, να φύγω.
- Έκανες λειτουργίες για να απαλλαγείς. Μόνος σου τις έκανες;
- Όχι μόνος μου, πάντα με άλλα άτομα.
- Αυτά τα άτομα ήθελαν να σε βοηθήσουν;
- Δύο από αυτούς ήθελαν να με βοηθήσουν, οι υπόλοιποι όχι.
- Αυτοί οι δύο ήθελαν να μείνουν μέσα στο χώρο; Τι γίνανε;
- Αυτοκτονήσανε, δύο μήνες αφότου έφυγα εγώ. Ο ένας βρέθηκε με υπερβολική δόση ηρωίνης και ο άλλος σε τροχαίο.
- Πώς ερμηνεύεις αυτή την αυτοκτονία, μήπως λόγω πνευματικής τρομοκρατίας, από φόβο;
- Πνευματική τρομοκρατία.
- Ότι δηλαδή πρόδωσαν τον άρχοντα;
- Ακριβώς.
- Και δεν αξίζουν να ζήσουν;
- Όχι μόνον αυτό αλλά και από τους εφιάλτες. Προδώσανε μεν τον Άρχοντα, αυτό το πιστεύανε, γιατί πιστεύανε τότε εκεί, άλλα και από τους εφιάλτες που είχανε, δηλαδή, όταν κάποιος μπει εκεί μέσα, μπαίνει πλέον στο υποσυνείδητό του, από τις λειτουργίες και από όλα αυτά που γίνονται, μπαίνει στο υποσυνείδητό του ότι βλέπει το Σατανά, ότι βλέπει τα πνεύματα και κάθε στιγμή που πάει να σκεφθεί κάτι χριστιανικό, για το Χριστό, κάτι καλό, τότε αρχίζουνε και έρχονται οι εφιάλτες και βλέπει, νομίζει εκείνη τη στιγμή μπροστά του ότι κάποιο πνεύμα τον παρακολουθεί.
- Αυτά τα έχεις και συ ζήσει;
- Τα έχω ζήσει και τα ζω ακόμη.
- Πώς κατάφερες να απομακρυνθείς;
- Έφυγα ξανά από εδώ. Από την Αθήνα, βρήκα τη δύναμη και το θάρρος κι έφυγα· πήγα στην …, εκεί βρήκα μια καλή κοπέλα τότε, που σπούδαζε εκεί, μίλησα μαζί της, με δέχθηκε όπως ήμουνα. Είχα κάνει και ένα λάθος τότε, παρ’ όλο που ήθελα να φτιάξω τη ζωή μου, είχα προσπαθήσει κι αυτή να την πείσω, να την κάνω, όπως της είπα τότε, μάγισσα. Δέχθηκε εύκολα αλλά είδα ότι ήτανε καλή κοπέλα και προσπάθησα με κάποιον τρόπο, με κάποια ψέματα που της έλεγα τότε ότι θα ήταν δύσκολο γι’ αυτήν να την προχωρήσω… και τότε άρχισε η καρδιά μου κάπως να μαλακώνει. Της ζήτησα να με βοηθήσει κι αυτή.

Πήγα τότε στην Εκκλησία, στη Μητρόπολη σ’ ένα κληρικό. Του είπα το πρόβλημα μου, με έβαλε τότε στην Εκκλησία, γιατί το προηγούμενο βράδυ, όταν είχα πάει για ύπνο με την κοπέλα αυτή, νόμισα ότι έβλεπα μπροστά μου ότι δεν υπήρχε πόρτα και έβλεπα αναμμένα κεριά. Ενώ η πόρτα ήταν κλειδωμένη, εγώ έβλεπα ότι δεν υπάρχει πόρτα, άλλα ένα μαύρο χάος και κεριά. Και τότε άλλαξε η φωνή μου και η κοπέλα που ήτανε δίπλα μου φοβήθηκε… Την άλλη μέρα πήγαμε στην Εκκλησία, ο ιερέας διάβασε την ευχή και μας είπε ότι για να φύγουν όλα αυτά έπρεπε εγώ να μη ξανασχοληθώ μ’ αυτά και έπρεπε να αρραβωνιαστούμε, γιατί έτσι έπρεπε από το Χριστό. Το έκανα εγώ, αρραβωνιαστήκαμε.

Σταμάτησα για ένα χρονικό διάστημα τις αυτοσυγκεντρώσεις, τις τελετές κι όλα αυτά, σταμάτησα και είδα τη ζωή μου κάπως να αλλάζει. Μετά από ένα χρόνο άρχισε μέσα μου να ξεκινάει και πάλι. Με κυνήγαγε κάτι, δηλαδή να ξαναρχίσω πάλι, παντρεμένος πλέον, άρχισα να ξαναμαζεύω χαρτιά, κεριά, διάφορα λιβάνια (τρέμουλο) κι άρχισα να ξαναρχίζω τα ίδια πλέον σαν μέντιουμ, όχι σαν αρχηγός κάποιας ομάδας, άλλα μεμονωμένα.
Άρχισα να ρίχνω χαρτιά σε διάφορες γυναίκες, σε άνδρες, να τους λέω τη μοίρα τους, να προσπαθώ να λύνω μάγια…
- Πώς αποφάσισες να τα εγκαταλείψεις αυτά!
- Αποφάσισα να τα εγκαταλείψω οριστικά πλέον, τώρα, τρεις μήνες που χώρισα με τη γυναίκα μου, γιατί είχα φτάσει σ’ ένα σημείο τρέλας. Είχανε σπάσει τα νεύρα μου… άρχισα να πίνω… Δεν ένοιωθα πλέον κανένα αίσθημα, άρχισε η καρδιά μου να ψυχραίνει πάλι, ούτε για τα παιδιά μου ούτε για τη γυναίκα μου, παρ’ όλο που μερικές φορές σκεπτόμουν και έκλαιγα γι’ αυτά που έκανα, είχα ψυχραθεί τελείως. Ήμουν ένα άβουλο πλάσμα. Το μόνο που σκεφτόμουνα ήτανε πώς θα ξαναξεκινήσω ακόμη και εκεί που βρισκόμουνα τότε…
- Ύστερα από αυτή την εμπειρία, πώς θεωρείς την πορεία σου;
- (Τρέμουλο). Αυτή τη στιγμή δεν έχω καθαρίσει μ’ αυτά τα πράγματα. Έχω σταματήσει απλά, έχω πετάξει όλα τα χαρτιά και όλα αυτά, τώρα είμαι τελείως μόνος μου, νιώθω ακόμη φόβο, μήπως ξαναρχίσω πάλι τα ίδια (τρέμουλο) κι ας έκανα τον όρκο μου ότι δεν θα ξανασχοληθώ, ούτε βιβλίο, και να πέσει βιβλίο επάνω μου, δεν θα το διαβάσω… Αυτή τη στιγμή ζητάω βοήθεια.
- Τί θα ήθελες από μάς;
- Θα ήθελα από σάς να μου δώσετε δύο πράγματα. Να μπορέσετε να με βοηθήσετε να κάνω την εξομολόγηση που πρέπει να κάνω, δεν έχω κάνει ακόμη. Η βοήθεια από σάς είναι η ηθική βοήθεια, πνευματική βοήθεια, να μού δώσετε δηλαδή την πνευματική τροφή, ώστε να μού δώσετε να καταλάβω μέσα από τον τρόπο που δουλεύει η χριστιανοσύνη, να μπορέσω να καταλάβω τη δύναμη του Χριστού, την οποία δεν είχα καταλάβει ποτέ μου.
- Αυτή τη στιγμή, έστω και αδύναμα, νοιώθεις υπάρχει κάτι άλλο, πιο δυνατό, και ότι αυτό είναι ο Χριστός, ή όχι;
- Είναι έτσι. Μα πάντα αυτό το ένιωθα κι ακόμα αν ασχολιόμουνα μ’ αυτά τα πράγματα. Όταν τότε έφτιαξα εκείνο το χαρτί…
- Πιο χαρτί;
- Το χαρτί της παράδοσής μου στο Σατανά…
- Εννοείς το συμβόλαιο;
- Ναι.

- Κώστα, από όλα αυτά που λες και από όλα όσα αισθάνεσαι αυτή τη στιγμή, φαίνεται ότι η θέση σου και η στάση σου απέναντι στο Χριστό, ουσιαστικά αποδεικνύεται πολύ πιο δυνατή από όλη αυτή την περιπέτεια, που αποδεικνύεται ότι δεν είχε αγγίξει την πραγματική σου φύση. Η δύναμη του Χριστού είναι πολύ μεγαλύτερη όσο και να αμαυρωθεί η εικόνα του Θεού μέσα στον άνθρωπο, δεν καταστρέφεται. Επομένως κανένας Σατανάς δεν μπορεί να καταστρέψει την εικόνα τού Θεού μέσα μας. Στη δική μας προαίρεση βρίσκεται το ζήτημα· κατά πόσο θα αρχίσουμε μία αντίστροφη μέτρηση, το δρόμο της επιστροφής.

Βρίσκεσαι σ’ αυτό το δρόμο της επιστροφής. Αυτός δεν είναι ανώδυνος, είναι επώδυνος, οδηγεί μέσα από βασανισμό, με την ανάμνηση όλων αυτών των πραγμάτων. Θα έλεγα, ότι αυτή η ανάμνηση, θα μπορούσε να αξιολογηθεί και θετικά, όταν νιώσει κανείς σε ποιο βάραθρο βρέθηκε με την προαίρεσή του και πως ο Θεός μπορεί να τον αγγίζει, να τον σηκώνει και να τον επαναφέρει στο σπίτι τού Πατέρα.
Είναι πολύ σημαντικό αυτό το μήνυμα ελπίδος και πρέπει να περάσει και σε σένα και στον Πέτρο, που βρίσκεται στην ίδια ακριβώς κατάσταση, με σένα, στη ζωή του ανθρώπου δεν υπάρχει κατάσταση που θα εμποδίσει όποιον πάρει την απόφαση να εγκαταλείψει το λαθεμένο δρόμο και να προχωρήσει θετικά, σε βήματα πραγματικής κοινωνίας αγάπης με το Θεό και το συνάνθρωπο.
Στο νεοσατανισμό ο άνθρωπος ταυτίζεται με τον Θεό, το εγώ είναι ο Θεός, δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Ακόμη κι αν επιζητείται η βοήθεια ενός συμβόλου, τού Σατανά, αυτό αποσκοπεί στο να ενισχύσει την θέση μέσα στον άνθρωπο, ότι το εγώ είναι ο Θεός. Είναι δηλαδή μια κατάσταση πλήρους αποστασίας. Και παρ’ όλα αυτά, ακόμη και στον πυθμένα της αβύσσου κι αν φτάσει κανείς, ο Θεός έρχεται και μας αγγίζει και μας σηκώνει βαθμιαία. Ο δρόμος αυτός είναι όμως επίπονος. Το νιώθεις αυτό, Κώστα; πώς θα το σχολίαζες;

-Αυτή τη στιγμή μπορώ να πω, ναι.
-Αυτό δεν είναι ένα μήνυμα ελπίδας για όλους εκείνους που έχουν πέσει θύματα, ακόμη και για εκείνους που βρίσκονται στα ανώτατα επίπεδα της σατανικής ιεραρχίας;
-Κοιτάξτε υπάρχουν ορισμένα άτομα από αυτούς που βρίσκονται στα ανώτερα, ορισμένοι όμως. Αλλά τι γίνεται, είναι ο φόβος που τους κρατάει, ο φόβος όχι απλά για τη ζωή τους, αλλά για την οικογένεια τους, για παιδιά τους. Εμένανε προσωπικά, αυτή τη στιγμή που έχω μετανοιώσει, και να με σκοτώσουνε δεν πρόκειται να κερδίσουνε τίποτα, αυτό που με καίει είναι…
Πριν από μία εβδομάδα… την ημέρα που έκαψα τα βιβλία, τα πάντα, εκεί που καθόμουνα στο δωμάτιο κλεισμένος, μόνος, περίπου από τις ένδεκα η ώρα το βράδυ μέχρι τις τέσσερις το πρωί, δεν μπορούσα να κοιμηθώ και χωρίς λόγο άρχισα να σκέπτομαι διάφορα πράγματα. Πάνω που σκεπτόμουν την οικογένειά μου, άρχισα να βρίζω την ίδια την οικογένεια μου… εκείνο το βράδυ άρχισα αυθόρμητα από μόνος μου να κλαίω και να μην ξέρω για ποιο λόγο έκλαιγα.
Σε κάποια στιγμή σηκώθηκα κι έκανα το σταυρό μου και παρεκάλεσα το Χριστό. Όταν έπεσα πλέον να κοιμηθώ, ένιωσα ένα πάτημα σ’ όλο μου το σώμα, κάτι να με πατούσε κάτω στο κρεβάτι και εκείνη τη στιγμή σαν να ξεκινά ένα ρίγος από τα πόδια και να βγαίνει μέχρι το κεφάλι. Σηκώθηκα εκείνη τη στιγμή από το κρεβάτι και ένιωσα τελείως ανάλαφρος.
-Ήταν δηλαδή μία αίσθηση τού ότι ο Χριστός σε άγγιζε;
-Εκεί το απέδωσα εγώ.

Η κατάσταση στην Ελλάδα

Στη συζήτηση μας ο Κώστας διετύπωσε την άποψή του για τα γεγονότα στην Παλλήνη (1993) και έδωσε στοιχεία για την διάδοση του σατανισμού στη χώρα μας και για τη διάβρωση βασικών τομέων της ζωής μας. Δεν μπορούμε να παραθέσουμε όλα αυτά τα στοιχεία, γιατί δεν ήταν δυνατό να τα διασταυρώσουμε.
- Κώστα, είπες πώς άκουσες πολλές ιστορίες για ανθρωποθυσίες με υπόδειξη της ηγεσίας των σατανιστικών ομάδων. Μπορείς να πεις κάτι πιο συγκεκριμένο;
- Μη πάμε μακριά, ας έρθουμε και στο θέμα αυτό, τις τελευταίες ημέρες, σ’ αυτά που γίνανε τώρα τελευταία. Είδατε τι έγινε.
- Τι έγινε; Όχι όπως τα γράψανε οι εφημερίδες, αλλά τι νομίζεις εσύ ότι έγινε.
- Πώς εγώ κρίνω, πώς εγώ νομίζω ότι έγινε; Σ’ αυτή την περίπτωση εγώ νομίζω, και μάλλον έτσι πρέπει να είναι, ότι άπλα ο αρχηγός έπαυσε πλέον να εξυπηρετεί τους σκοπούς τους και τον φάγανε, του δώσαν μια δηλαδή να κατέβει κάτω, ώστε να βγούνε καινούργια μέλη, να βγάλουνε κάποιον δικό τους, που ήτανε πιο κάτω, να τον ανεβάσουν και να χρίσουνε ένα νέο αρχηγό.
- Δεν νομίζεις ότι αυτή η ομάδα στην Παλλήνη ήτανε μια ομάδα ανεξάρτητη, από νεαρούς, που οργανώθηκαν, όπως οργανώθηκαν, παίρνοντας πληροφορίες είτε από κάποια έντυπα, είτε από κάποια βιβλία ή από τα δημοσιεύματα των εφημερίδων; Θεωρείς ότι αυτή η ομάδα είναι οργανωμένη ευρύτερα και κατευθύνεται από κάπου;
- Ακριβώς. Καμιά ομάδα εδώ στην Ελλάδα δεν έχει ξεκινήσει από μόνη της.
- Θεωρείς ότι η ομάδα αυτή δεν εξαρθρώθηκε; η συγκεκριμένη ομάδα.
- Όχι.
- Πες μου, ποια νομίζεις πως είναι η κατάσταση στη χώρα μας, πόσους σατανιστές υπολογίζεις;
- Στην Αθήνα υπολογίζω σε νεαρά άτομα, πρέπει να ‘ναι γύρω στα 1.500 άτομα, ηλικίας 14, 15, 16 ετών, δηλαδή και με ηλικιωμένους και με όλους αυτούς πάνω στο θέμα του εωσφορισμού και της σατανολατρίας πρέπει να είναι γύρω στους 5.500-6.000 περίπου.
- Αυτοί ακολουθούν μία τάση, δηλαδή πιστεύουν τα ίδια, έχουν τις ίδιες πρακτικές ή είναι σκόρπιες ομάδες με ποικίλα τελετουργικά;
- Είναι σκόρπιες ομάδες με ποικίλα τελετουργικά.
- Έχουν διασύνδεση μεταξύ τους;
- Μερικές ναι, μερικές όχι.
- Υπάρχουν και ονόματα οργανώσεων, μπορείς να πεις κάποια από τα σπουδαιότερα;
- (Τρέμουλο). Κοιτάξτε, τί να πω τώρα αυτή τη στιγμή… είναι όλες οι αποκρυφιστικές οργανώσεις που λειτουργούν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, όλες. Να πω κάτι, μόνο στο Τρίτο Μάτι, αν πάρετε αυτό το περιοδικό, να δείτε μέσα… κι όλα αυτά κάνουνε σεμινάρια διαλογισμού και τέτοια, αφού δούνε άτομα από εκεί που είναι του χεριού τους, τα προωθούνε και τα κατεβάζουνε πιο κάτω, τα βάζουνε στις ομάδες.
- Οι Σατανιστικές ομάδες δεν ονομάζονται έτσι, Σατανιστικές;
- Κοιτάξτε, μιλάμε πάντα για σατανιστική οργάνωση. Υπάρχει πάντα κάποιο άλλο όνομα πάνω.
- Μια οργάνωση με ένα προσωπείο;
- Ακριβώς…

Είναι και οι διάφορες σχολές γιόγκα, που παίρνουν τον κόσμο, τον μαθαίνουν γιόγκα και από κει και πέρα αρχίζει το υποσυνείδητο και μπαίνει βαθιά μέσα στη γιόγκα και φθάνει στο σημείο του υπνωτισμού. Υποβάλλει τον εαυτό του και σιγά σιγά… ξεκινά δηλαδή με το να κάνει γιόγκα για χαλάρωση, μετά μπαίνει στα βιβλία, όπως «Γνώρισε το νου σου»…
- Είναι είδος ναρκωτικού, κανείς ζητάει όλο και πιο σκληρότερη μορφή;
- Ακριβώς, είναι ένα ναρκωτικό, το οποίο είναι όπως είναι η ζάχαρη. Αν για πρώτη φορά δοκιμάσεις, θέλεις συνέχεια μετά να γλύφεις.
- Υπάρχουν και εκκλησίες, τάγματα, ομάδες…
- Και εκκλησίες και τάγματα, ομάδες όχι.
- Υπάρχει το Τάγμα του Ναού της Ανατολής;
- Υπάρχει και από όσα ξέρω στην Ελλάδα πρέπει να έχει γύρω στα 600-700 μέλη περίπου, αλλά κανείς δεν ξέρει που βρίσκεται- τα ξέρουμε από στόμα σε στόμα.
- Υπάρχει το Τάγμα τού Ήλιου;
- Το Τάγμα τού Ηλίου με το όνομα… δουλεύει και σαν παραψυχολογικό κέντρο και κάνει ότι βοηθά τους ανθρώπους με πνευματοθεραπείες και όλα αυτά… Κάτω από αυτό έχει τη μαύρη εκκλησία.
- Υπάρχουν άλλα τάγματα;
- Γνωρίζω τάγματα με ονόματα δαιμόνων είναι τα τάγματα… Το πρώτο τάγμα που είχε ξεκινήσει εδώ στην Ελλάδα ονομάζετο στο ξεκίνημα του Αδελφική Χριστιανική Ένωση και αργότερα το γυρίσανε και το κάνανε τάγμα…
- Πώς εντάσσεις τα γεγονότα που αποκαλύφθηκαν αυτές τις ημέρες;
- Κοιτάξτε να δείτε, αυτά ήταν ένα τίποτα μπροστά σε εκείνα που συμβαίνουνε.
- Ανθρωποθυσίες;
- Ναι. Είναι ένα τίποτα μπροστά στην πραγματικότητα.
- Πόση έκταση έχει το γεγονός αυτό; Σε κάθε τελετουργία, στις πανσελήνους, γίνονται τέτοια πράγματα;
- Γίνονται!
- Από πολλές ομάδες;
- Από πάρα πολλές ομάδες, του εξωτερικού, που έρχονται εδώ.
- Σε ποια μέρη γίνονται αυτά;
- (Βαθειά αναπνοή – τρέμουλο). Να πω ακόμη ότι γίνονται και μέσα στο πεδίο του Άρεως.

Ο Κώστας μίλησε για διάβρωση υπευθύνων προσώπων σε διάφορους τομείς της ζωής μας και η συζήτηση συνεχίστηκε:
- Έχεις την εντύπωση πώς υπάρχουν και εκπαιδευτικοί;
- Υπάρχουν εκπαιδευτικοί και νηπιαγωγοί. Και το κακό είναι ότι έχουν καταφέρει και έχουν ιδρύσει και νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία, τα οποία τα ελέγχουν οι ομάδες.
- Ιδιωτικά δημοτικά σχολεία και ιδιωτικά νηπιαγωγεία;
- Είναι ιδιόκτητες διάφορες οργανώσεις οι οποίες…

ΕΠΙ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗΝ ΔΡΑΜΩΜΕΝ!

  « Τήν Βηθλεέμ ἀφέμενοι, τό καινότατον θαῦμα, πρός Ἰορδάνην δράμωμεν, ἐκ ψυχῆς θερμοτάτης, κἀκεῖσε κατοπτεύσωμεν τό φρικτόν Μυστήριον· θεοπ...