 |
| Πίνακας-Ο Άγ.Αντώνιος κατά τη 2η επίσκεψή του στο Άγ.Όρος |
 |
| Ο τάφος του Αγίου Αντωνίου |
Δευτέρα, Ιουλίου 11, 2011
Ο Άγιος Αντώνιος των Σπηλαίων του Κιέβου ο Εσφιγμενίτης(+10 Ιουλίου)
Γέροντας Ευθύμιος (Αγιορείτης).1915 -2004
Ἡ μελέτη του
Ὁ Γέροντας μελετοῦσε πολύ τά Πατερικά βιβλία. Γνώριζε καί ἐκφωνοῦσε ἀπ’ ἔξω ὁλόκληρα ἐδάφια ἀπό τά ἀσκητικά συγγράμματα. Εἶχε ἐντρυφήσει πολύ σ’ αὐτά. Εἶχε δύο τεράστια παλιά βιβλία δερματόδετα τόν Εὐεργετινό καί τήν Φιλοκαλία τά ὁποῖα τά εἶχε «καταφάγει». Καί τά δύο ἦταν γεμᾶτα σημειώσεις, παραπομπές καί χαρτάκια-σελιδοδεῖκτες μέ γραμμένο ἐπάνω τους τό κύριο νόημα τῆς σελίδας στήν ὁποία ἀντιστοιχοῦσαν.Οἱ ἄξονες τῆς ζωῆς του στή Βίγλα ἦσαν: Ὑπεράνθρωπη νηστεία, ξενιτεία, ἀπροσπάθεια πρός ὅλους καί ὅλα, ἀκτημοσύνη, μελέτη, καί πολύς σωματικός κόπος.Συνεχής προσπάθεια γιά ἀμεριμνία καί γιά τό «ἀπερίσπαστον».
Στή Βίγλα ὅπου ἀσκήτευε ὁ Γέροντας, εἶχε ἕνα ἀμπέλι[1]. Μία ἡμέρα πῆγε καί τό κατέστρεψε. Ὅταν ὁ ἀνεψιός του τόν ἐπισκέφτηκε καί τόν ρώτησε γιά ποιόν λόγο τό ἔκανε αὐτό, τοῦ εἶπε:
-«Γιά νά μήν ἁμαρτάνω. Σκόνταφτα, θύμωνα, ἁμάρτανα. Γι’ αὐτό τό χάλασα».
Προφανῶς τό ἔκανε γιά νά ἔχει περισσότερη ἀμεριμνία καί νά εἶναι ἀπερίσπαστος.
Ὁ μοναχός πρέπει νά ἀρκεῖται στά ἀπαραίτητα καί νά μήν παρασύρεται ἀπό τήν ἐργασία, τό «ἐργόχειρο». Τό «ἐργόχειρο» εἶναι «πάρεργο». Τό κύριο ἔργο εἶναι ἡ προσευχή.
Τό ταπεινό του φρόνημα:
«Εὐτελής καί ταλαίπωρος καί μηδαμινός ἔργῳ καί λόγῳ»
Σύμφωνα μέ μαρτυρία τοῦ Γέροντα Παΐσιου, πού διασώζει σύγχρονος Ἐπίσκοπος, ὅταν ὁ Γέροντας ἀναγκάστηκε νά ἀλλάξει τόπο διαμονῆς (πῆγε ἀπό τήν Βίγλα στήν Ι.Μ. Μ. Λαύρας) λόγῳ γήρατος, ἔκανε τήν ἑξῆς «τρέλλα»:
Οἱ Πατέρες τῆς Λαύρας θέλοντας νά τόν «ἀναπαύσουν», τόν ἔβαλαν σ’ ἕνα σχετικά καλό κελλί καί τοῦ πρόσφεραν φαγητό. Ἐκεῖνος γιά νά κρύψει τήν ἀρετή του καί νά μήν φάγει, ἄρχισε νά διαμαρτύρεται καί νά φωνάζει ὅτι δέν ἦταν καλό τό φαγητό. Ἐπίσης πετοῦσε τά σεντόνια ἀπό τό κρεββάτι του. Στό τέλος οἱ Πατέρες ἀναγκάστηκαν νά τόν βάλουν σ΄ ἕνα πιό ταπεινό κελλί τό ὁποῖο ἦταν στά «μέτρα» του. Ἔτσι ἀπόφυγε τήν ἄνεση καί τήν καλοπέραση[7].
[1] Σύμφωνα μέ πληροφορία τοῦ κ. Πασχαλᾶ ἀπό τό Γομάτι.
[2]Ἐπιστολή Γέροντος Εὐθυμίου «πρός τόν Θεοφιλέστατον Ἀρχιερέα μας Χρυσόστομον», στό: Ἐπισκόπου Ροδοστόλου Χρυσοστόμου, Πρόσωπα καί δρώμενα στόν Ἄθωνα, Ἅγιον Ὄρος 2001, σελ. 410.
[3] Ὅ. π. ( Τήν ἐπιστολή αὐτή ἔγραφε ὁ Γέροντας στίς 3 Μαΐου τοῦ 1981).
[4] Ἁγ. Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Α΄ Ἑκατοντάς περί Ἀγάπης, οστ'.
[5] Νά κοιμᾶται στό πάτωμα
[6] Ἰω. 15, 5: «Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν».
[7] Μαρτυρία τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἱ. Βλάχου στό : Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου, «Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ», Ἱερά Μονή Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, Β΄ ἔκδοση, Λεβαδειά 2007, σελ. 277.
Ἀπόσπασμα ἀπό τό Βιβλίο: Ἱερομονάχου Σάββα, Ἕνας ἀπό τούς τελευταίους
Ἡ μεγάλη του, «ἐν ἐπιγνώσει» ταπείνωση, φανερώνεται ἐκτός τῶν ἄλλων καί στίς ἐπιστολές του. Νά πῶς «αὐτοπεριγράφεται» σέ γράμμα του, πού ἀπηύθυνε σέ Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος ἐφησυχάζει στό Ἅγιον Ὄρος:
«Εὐθύμιος Βιγλιολαυριώτης, ἐλεεινός καί ἁμαρτωλότερος πάντων ἀνθρώπων, Μοναχῶν καί κοσμικῶν, εὐτελής καί ταλαίπωρος καί μηδαμινός
ἔργῳ καί λόγῳ, ἄτιμος καί καταισχυμένος»[2].
Μ’ αὐτόν τόν τόσο ταπεινό - ἐξευτελιστικό τρόπο «αὐτοπαρουσιάζεται». Ἀξιοπρόσεκτος εἶναι καί ὁ τρόπος πού καταθέτει στόν Ἐπίσκοπο τό αἴτημά του. Γράφει: «Στόν Θεοφιλέστατον Ἄνθρωπον ὑποκλινόμενος, στόν Ἀρχιερέα μας Χρυσόστομον, Σχολάρχην τῆς Ἀθωνιάδος,
Ὁ ἐλάχιστος τῶν Μοναχῶν Εὐθύμιος Βιγλολαυριώτης...
Μίαν γνώμην ἀμαθῆ, ἀφελῆ, ἁπλῆ καί ἀπερίεργο σοῦ γράφω ἐδῶ πέρα, καί γέλασε μέ τά μένα κἄμποσο»[3]. Θεωρεῖ ὅτι εἶναι γιά γέλια ὁ ἑαυτός του...
«Εὐθύμιος Βιγλιολαυριώτης, ἐλεεινός καί ἁμαρτωλότερος πάντων ἀνθρώπων, Μοναχῶν καί κοσμικῶν, εὐτελής καί ταλαίπωρος καί μηδαμινός
ἔργῳ καί λόγῳ, ἄτιμος καί καταισχυμένος»[2].
Μ’ αὐτόν τόν τόσο ταπεινό - ἐξευτελιστικό τρόπο «αὐτοπαρουσιάζεται». Ἀξιοπρόσεκτος εἶναι καί ὁ τρόπος πού καταθέτει στόν Ἐπίσκοπο τό αἴτημά του. Γράφει: «Στόν Θεοφιλέστατον Ἄνθρωπον ὑποκλινόμενος, στόν Ἀρχιερέα μας Χρυσόστομον, Σχολάρχην τῆς Ἀθωνιάδος,
Ὁ ἐλάχιστος τῶν Μοναχῶν Εὐθύμιος Βιγλολαυριώτης...
Μίαν γνώμην ἀμαθῆ, ἀφελῆ, ἁπλῆ καί ἀπερίεργο σοῦ γράφω ἐδῶ πέρα, καί γέλασε μέ τά μένα κἄμποσο»[3]. Θεωρεῖ ὅτι εἶναι γιά γέλια ὁ ἑαυτός του...
Κακοπάθεια καί ταπείνωση
Ὁ Γέροντας μέσα ἀπό τήν προσωπική του πείρα εἶχε μάθει ὅτι:
«Ἡ ταπείνωση καὶ ἡ κακοπάθεια ἐλευθερώνουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ κάθε ἁμαρτία. Ἡ μὲν πρώτη ἀποκόβει τὰ πάθη τῆς ψυχῆς, ἐνῶ ἡ δεύτερη τοῦ σώματος. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ μακάριος Δαυΐδ, ἐφαρμόζοντας αὐτό, λέει στὸ Θεὸ μέσα στὴ προσευχή του: δές, Κύριε, τὴν ταπείνωση καὶ τὴ κακοπάθειά μου, καὶ συγχώρησέ μου ὅλες τὶς ἁμαρτίες. (Ψάλμ. 24, 18)»[4].
Γνώριζε ἐπίσης ὁ γνήσιος ἀγωνιστής τῆς ταπεινοφροσύνης, π.Εὐθύμιος ὅτι, ὅπως λέει ὁ Ἀββᾶς Δωρόθεος, γιά νά φθάσει ὁ ἄνθρωπος στήν γνήσια ταπεινοφροσύνη χρειάζεται νά κάνει τρία πράγματα:
Α) Νά ἀγαπήσει τόν σωματικό κόπο (νηστεία, ἀγρυπνία, χαμαικοιτία[5], σωματική ἐργασία, διακονία κοπιαστική τοῦ πλησίον κ.λ.π.)
Β) Νά βάζει τόν ἑαυτό του κάτω ἀπό ὅλους .
Δηλ. νά πιστεύει ὅτι εἶναι:
Ο ἁμαρτωλότερος ὅλων τῶν ἀνθρώπων «διά τήν ἄγνοιαν» (ἀφοῦ δέν γνωρίζει ποιός εἶναι ὁ πλησίον του, τό «ἀσφαλέστερο» εἶναι νά πεῖ ὅτι ἐγώ εἶμαι χειρότερος ἀπ’ αὐτόν)
Ο κατώτερος ὅλων τῶν δαιμόνων, ἀφοῦ τούς κάνει ὑπακοή «δουλεύοντας» στά διάφορα πάθη καί
Ο αἰσχρότερος ὅλων τῶν κτισμάτων, ἀφοῦ ὅλα τά κτίσματα εἶναι στό κατά φύσιν, ὅπως τά ἔφτιαξε ὁ Θεός, ἐνῶ αὐτός εἶναι στό παρά φύσιν, στήν ἁμαρτία.
Γ) Νά προσεύχεται ἀδιάλειπτα.
Ἡ προσευχή κάνει τόν ἄνθρωπο ταπεινό διότι ὁ προσευχόμενος «ἀποδίδει» τά κατορθώματά του στήν Θεία Χάρη, ἡ ὁποία ἔρχεται διά τῆς προσευχῆς καί ὄχι στήν δική του δύναμη καί ἱκανότητα. Ὁ ἄνθρωπος πού προσεύχεται ἀποδεικνύει ἔμπρακτα ὅτι πιστεύει στόν Κύριο καί στόν λόγο Του : «Χωρίς Ἐμένα δέν μπορεῖτε νά κάνετε τίποτε»[6].
Ἡ γνήσια ταπεινοφροσύνη-ἀγάπη συνδυασμένη μέ τήν ἀδιάλειπτη νοερά προσευχή καί τήν ἐν Χριστῷ ἄσκηση (κακοπάθεια), ὁδηγεῖ στήν κάθαρση, στήν ἐνεργοποίηση τῆς Βαπτισματικῆς Θείας Χάρης καί τέλος στήν ἀπάθεια.
«Ἡ ταπείνωση καὶ ἡ κακοπάθεια ἐλευθερώνουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ κάθε ἁμαρτία. Ἡ μὲν πρώτη ἀποκόβει τὰ πάθη τῆς ψυχῆς, ἐνῶ ἡ δεύτερη τοῦ σώματος. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ μακάριος Δαυΐδ, ἐφαρμόζοντας αὐτό, λέει στὸ Θεὸ μέσα στὴ προσευχή του: δές, Κύριε, τὴν ταπείνωση καὶ τὴ κακοπάθειά μου, καὶ συγχώρησέ μου ὅλες τὶς ἁμαρτίες. (Ψάλμ. 24, 18)»[4].
Γνώριζε ἐπίσης ὁ γνήσιος ἀγωνιστής τῆς ταπεινοφροσύνης, π.Εὐθύμιος ὅτι, ὅπως λέει ὁ Ἀββᾶς Δωρόθεος, γιά νά φθάσει ὁ ἄνθρωπος στήν γνήσια ταπεινοφροσύνη χρειάζεται νά κάνει τρία πράγματα:
Α) Νά ἀγαπήσει τόν σωματικό κόπο (νηστεία, ἀγρυπνία, χαμαικοιτία[5], σωματική ἐργασία, διακονία κοπιαστική τοῦ πλησίον κ.λ.π.)
Β) Νά βάζει τόν ἑαυτό του κάτω ἀπό ὅλους .
Δηλ. νά πιστεύει ὅτι εἶναι:
Ο ἁμαρτωλότερος ὅλων τῶν ἀνθρώπων «διά τήν ἄγνοιαν» (ἀφοῦ δέν γνωρίζει ποιός εἶναι ὁ πλησίον του, τό «ἀσφαλέστερο» εἶναι νά πεῖ ὅτι ἐγώ εἶμαι χειρότερος ἀπ’ αὐτόν)
Ο κατώτερος ὅλων τῶν δαιμόνων, ἀφοῦ τούς κάνει ὑπακοή «δουλεύοντας» στά διάφορα πάθη καί
Ο αἰσχρότερος ὅλων τῶν κτισμάτων, ἀφοῦ ὅλα τά κτίσματα εἶναι στό κατά φύσιν, ὅπως τά ἔφτιαξε ὁ Θεός, ἐνῶ αὐτός εἶναι στό παρά φύσιν, στήν ἁμαρτία.
Γ) Νά προσεύχεται ἀδιάλειπτα.
Ἡ προσευχή κάνει τόν ἄνθρωπο ταπεινό διότι ὁ προσευχόμενος «ἀποδίδει» τά κατορθώματά του στήν Θεία Χάρη, ἡ ὁποία ἔρχεται διά τῆς προσευχῆς καί ὄχι στήν δική του δύναμη καί ἱκανότητα. Ὁ ἄνθρωπος πού προσεύχεται ἀποδεικνύει ἔμπρακτα ὅτι πιστεύει στόν Κύριο καί στόν λόγο Του : «Χωρίς Ἐμένα δέν μπορεῖτε νά κάνετε τίποτε»[6].
Ἡ γνήσια ταπεινοφροσύνη-ἀγάπη συνδυασμένη μέ τήν ἀδιάλειπτη νοερά προσευχή καί τήν ἐν Χριστῷ ἄσκηση (κακοπάθεια), ὁδηγεῖ στήν κάθαρση, στήν ἐνεργοποίηση τῆς Βαπτισματικῆς Θείας Χάρης καί τέλος στήν ἀπάθεια.
Συνεχίζει τίς «τρέλλες του».
Οἱ Πατέρες τῆς Λαύρας θέλοντας νά τόν «ἀναπαύσουν», τόν ἔβαλαν σ’ ἕνα σχετικά καλό κελλί καί τοῦ πρόσφεραν φαγητό. Ἐκεῖνος γιά νά κρύψει τήν ἀρετή του καί νά μήν φάγει, ἄρχισε νά διαμαρτύρεται καί νά φωνάζει ὅτι δέν ἦταν καλό τό φαγητό. Ἐπίσης πετοῦσε τά σεντόνια ἀπό τό κρεββάτι του. Στό τέλος οἱ Πατέρες ἀναγκάστηκαν νά τόν βάλουν σ΄ ἕνα πιό ταπεινό κελλί τό ὁποῖο ἦταν στά «μέτρα» του. Ἔτσι ἀπόφυγε τήν ἄνεση καί τήν καλοπέραση[7].
[1] Σύμφωνα μέ πληροφορία τοῦ κ. Πασχαλᾶ ἀπό τό Γομάτι.
[2]Ἐπιστολή Γέροντος Εὐθυμίου «πρός τόν Θεοφιλέστατον Ἀρχιερέα μας Χρυσόστομον», στό: Ἐπισκόπου Ροδοστόλου Χρυσοστόμου, Πρόσωπα καί δρώμενα στόν Ἄθωνα, Ἅγιον Ὄρος 2001, σελ. 410.
[3] Ὅ. π. ( Τήν ἐπιστολή αὐτή ἔγραφε ὁ Γέροντας στίς 3 Μαΐου τοῦ 1981).
[4] Ἁγ. Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Α΄ Ἑκατοντάς περί Ἀγάπης, οστ'.
[5] Νά κοιμᾶται στό πάτωμα
[6] Ἰω. 15, 5: «Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν».
[7] Μαρτυρία τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἱ. Βλάχου στό : Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου, «Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ», Ἱερά Μονή Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, Β΄ ἔκδοση, Λεβαδειά 2007, σελ. 277.
Ἀπόσπασμα ἀπό τό Βιβλίο: Ἱερομονάχου Σάββα, Ἕνας ἀπό τούς τελευταίους
Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης - Θερινές διακοπές
Θερινές διακοπές
Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Είναι ανάγκη κανείς κάποτε κάποτε λίγο να ξεκουράζεται, να αναπαύεται, να ξελαχανιάζει, να αναψύχει. Ιδιαίτερα τώρα, στο θερμό θέρος.
Μέχρι προχθές δίνονταν άφθονα τραπεζοδάνεια για διακοπές. Βέβαια, κι εμείς, που λόγω φτώχειας δεν κάναμε οικογενειακές διακοπές, μεγαλώσαμε μια χαρά. Πάντως, είναι γεγονός πως η ζωή στις θορυβώδεις και νεφελώδεις μεγαλουπόλεις έχει γίνει ανυπόφορη και χρειάζεται μια έξοδος σε γραφικές παραλίες νησιών και σε δροσερές βουνοπλαγιές. Έχει μεγάλη ανάγκη οξυγόνου και το σώμα και η ψυχή του Νεοέλληνα.
Οι πόλεις γέμισαν από τα δάση των κεραιών των τηλεοράσεων, τα κορναρίσματα των πολλών αυτοκινήτων, τις φασαρίες και τους διαπληκτισμούς. Αρκετά περιορισμένο το πράσινο και, από πουλιά, λίγα λερωμένα περιστέρια και πιο λίγα επίμονα χελιδόνια. Από τον εξώστη του κελιού μας βλέπουμε όλες τις αποχρώσεις του πράσινου σε καστανιές, καρυδιές, πλατάνια, κυπαρίσσια, δάφνες, μυρτιές, κουμαριές και άγρια δένδρα. Από τα ξημερώματα αηδόνια, τσαλαπετεινοί, ερωδιοί χαλούν τον κόσμο με τα μύρια τιτιβίσματα και τις εωθινές δεήσεις τους. Τα έχουμε συνηθίσει και δεν μας κάνουν τόσο εντύπωση πια. Οι προσκυνητές όμως εντυπωσιάζονται, γιατί πολύ τους λείπουν φυσικά χρώματα και ουράνια κελαηδήματα.
Στην ησυχία ο κουρασμένος άνθρωπος ηρεμεί, γαληνιά, αναπαύεται το κατακτυπημένο πνεύμα του από μύριες πληροφορίες, περιττές γνώσεις, ανούσιες κουβέντες και πικρούς λογισμούς. Εκεί, στην ησυχία, μπορεί ο άνθρωπος να σκεφτεί γιατί γεννήθηκε. Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης λέγει «πτορόεσσα εγεννήθη η των ανθρώπων φύσις». Γεννήθηκε, λέει, ο άνθρωπος με φτερά, για να πετά ψηλά και όχι για να κυλιέται χάμω. Ο Μέγας Βασίλειος λέγει πως ο Θεός «εποίησεν ως αγαθός το χρήσιμον και ως σοφός το κάλλιστον». Αξίζει να τα θυμόμαστε και να τα σκεφτόμαστε αυτά. Η βοή του κόσμου δεν αφήνει τον άνθρωπο στην ωφέλιμη περισυλλογή. Συνήθως τον οδηγεί στην ετεροπαρατήρηση, την κατηγορία και το ευχάριστο κουτσομπολιό. Ο εντοπισμός των λαθών μας, η παρατήρηση των αδυναμιών μας, η μεταμέλεια των σφαλμάτων μας είναι μία χρήσιμη και αποδοτική εργασία. Τότε οι διακοπές σίγουρα θα είναι προσοδοφόρες και κερδοφόρες.
Είναι ανάγκη να αφεθεί στην άκρη το άγχος. Γνωρίζω πως τα προβλήματα είναι μεγάλα και πολλά και δεν γράφω από μακριά, στη μακαριότητα και ασφάλεια της απομονώσεώς μου. Η βιοπάλη για τον επιούσιο άρτο, η συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, η μείωση μισθού, η αύξηση της φορολογίας, η μελαγχολική προοπτική για το μέλλον, είναι λίγα από τα πολλά θέματα που δημιουργούν στον άνθρωπο άγχος.
Στην ησυχία ο κουρασμένος άνθρωπος ηρεμεί, γαληνιά, αναπαύεται το κατακτυπημένο πνεύμα του από μύριες πληροφορίες, περιττές γνώσεις, ανούσιες κουβέντες και πικρούς λογισμούς. Εκεί, στην ησυχία, μπορεί ο άνθρωπος να σκεφτεί γιατί γεννήθηκε. Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης λέγει «πτορόεσσα εγεννήθη η των ανθρώπων φύσις». Γεννήθηκε, λέει, ο άνθρωπος με φτερά, για να πετά ψηλά και όχι για να κυλιέται χάμω. Ο Μέγας Βασίλειος λέγει πως ο Θεός «εποίησεν ως αγαθός το χρήσιμον και ως σοφός το κάλλιστον». Αξίζει να τα θυμόμαστε και να τα σκεφτόμαστε αυτά. Η βοή του κόσμου δεν αφήνει τον άνθρωπο στην ωφέλιμη περισυλλογή. Συνήθως τον οδηγεί στην ετεροπαρατήρηση, την κατηγορία και το ευχάριστο κουτσομπολιό. Ο εντοπισμός των λαθών μας, η παρατήρηση των αδυναμιών μας, η μεταμέλεια των σφαλμάτων μας είναι μία χρήσιμη και αποδοτική εργασία. Τότε οι διακοπές σίγουρα θα είναι προσοδοφόρες και κερδοφόρες.
Είναι ανάγκη να αφεθεί στην άκρη το άγχος. Γνωρίζω πως τα προβλήματα είναι μεγάλα και πολλά και δεν γράφω από μακριά, στη μακαριότητα και ασφάλεια της απομονώσεώς μου. Η βιοπάλη για τον επιούσιο άρτο, η συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, η μείωση μισθού, η αύξηση της φορολογίας, η μελαγχολική προοπτική για το μέλλον, είναι λίγα από τα πολλά θέματα που δημιουργούν στον άνθρωπο άγχος.
Μερικοί παραμιλούν και στον ύπνο και στον ξύπνιο τους. Ο Θεός, ως παντογνώστης, προγνώστης και καρδιογνώστης, γνωρίζει όλων τις ακριβείς ανάγκες, ακόμη και για τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Φροντίζει για όλα ανύστακτα. Θέλει την εμπιστοσύνη μας, την οποία όμως δεν του τη δίνουμε εύκολα. Τον λέμε Πατέρα, μα δεν τον αισθανόμεθα έτσι. Είμεθα παιδιά Του, μας δεν αισθανόμεθα αδέλφια με τους συνανθρώπους μας. Για τον Θεό, δεν υπάρχουν άλυτα προβλήματα, αδιέξοδοι δρόμοι και άφωτα τούνελ. Αρκεί κανείς υπομονετικά να τον εμπιστευθεί.
Ο Θεός γνωρίζει πολύ καλά τα παιδιά Του. Είναι τα αγαπητά πλάσματά Του. Γνωρίζει ότι είναι ευκολοπαρασυρόμενα και ευκολοεξαπατούνται. Γι’ αυτό τους χάρισε τη διορθωτική και ιαματική μετάνοια. Δεν θέλησε ο Θεός να κάνει τον άνθρωπο άπτωτο. Να τον βάλει θέλοντας και μη στον παράδεισο. Ο Θεός δεν είναι δικτάτορας. Άφησε τον άνθρωπο να διαλέξει ελεύθερα το καλό ή το κακό. Δεν θέλησε με το ζόρι να τους κάνει όλους καλούς. Όλοι, αν θέλουν, μπορούν να μετανοήσουν και να απαλλαγούν από το ενοχλητικό βάρος των ανομημάτων τους.
Ο Θεός γνωρίζει πολύ καλά τα παιδιά Του. Είναι τα αγαπητά πλάσματά Του. Γνωρίζει ότι είναι ευκολοπαρασυρόμενα και ευκολοεξαπατούνται. Γι’ αυτό τους χάρισε τη διορθωτική και ιαματική μετάνοια. Δεν θέλησε ο Θεός να κάνει τον άνθρωπο άπτωτο. Να τον βάλει θέλοντας και μη στον παράδεισο. Ο Θεός δεν είναι δικτάτορας. Άφησε τον άνθρωπο να διαλέξει ελεύθερα το καλό ή το κακό. Δεν θέλησε με το ζόρι να τους κάνει όλους καλούς. Όλοι, αν θέλουν, μπορούν να μετανοήσουν και να απαλλαγούν από το ενοχλητικό βάρος των ανομημάτων τους.
Παρά την κάποια διάχυση του θέρους, όταν καθυστερεί ο ύπνος, με τα ανοιχτά παράθυρα, τον έναστρο και ασέληνο ουρανό ή με ωραία πανσέληνο, με θαλάσσια αύρα ή βουνίσια δροσιά, μπορεί ο άνθρωπος να αναλογισθεί την παιδική αθωότητα, τη γαλήνη της γιαγιάς του, τις καλές του σκέψεις, και να μισήσει ειλικρινά ό,τι το εμπαθές, το ανίερο, το άηθες και ανειλικρινές που έχει γεμίσει η ζωή του. Τότε οι διακοπές του θα είναι ένας σημαντικός σταθμός της ζωής του, μία ανάπαυλα, ανακούφιση και ενίσχυση.
Σοφία Στυλιανοπούλου, Που πάμε;
πηγή: Από τη στήλη «Επιστολαί αναγνωστών» του Ορθοδόξου Τύπου (8/7/2011)
Ποῦ πᾶμε;
Κύριε Διευθυντά,
Τὰ σχολεῖα μας λειτουργοῦν, ἀλλὰ μὲ τί σκοπό; Μὲ τί προγράμματα; Μὲ ποιοὺς δασκάλους καὶ καθηγητές;
Τὸ Σύνταγμά μας προβλέπει (Ἄρθρο 16, Παρ. 2), ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς παιδείας, ποὺ τὸ κράτος ὀφείλει νὰ παρέχη εἶναι «ἡ ἀνάπτυξι τῆς θρησκευτικῆς καὶ τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως». Ἰσχύει ἀκόμη τὸ Σύνταγμα; Ἐπίσης, ὑπάρχει καὶ ὁ νόμος τοῦ 1977 (τῆς «μεταπολιτεύσεως»), ποὺ εἶναι ὀ Καταστατικὸς Χάρτης τῆς Ἐκκλησίας μας (ἕνα εἶδος συμφωνίας Ἐκκλησίας καὶ Κράτους) καὶ προβλέπει ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχει λόγο γιὰ τὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων τῶν Θρησκευτικῶν, ποὺ διδάσκονται οἱ Ἕλληνες μαθητές. Πρᾶγμα ποὺ γίνεται καὶ στὴν Εὐρώπη...Τὰ τελευταῖα ὅμως χρόνια, ὅποτε ἔγιναν οἱ σχετικὲς ἐνέργειες ἀπὸ πλευρᾶς Ἐκκλησίας, αὐτὲς ἀντιμετωπίστηκαν μὲ ἀπρεπεῖς ἀπαντήσεις καὶ ἐνέργειες ἀντίθετες μὲ τὸν Νόμο. Καὶ διαβάζουμε, ἀκοῦμε, μαθαίνουμε, βλέπουμε κείμενα –ὄχι μόνο τῶν Θρησκευτικῶν ἀλλὰ καὶ τῆς Ἱστορίας, τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν, τῆς Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας– νὰ διαστρεβλώνουν τελείως τὸν παραπάνω σκοπὸ τῆς Παιδείας.
Δὲν παρουσιάζουν τὰ ἡρωικὰ κατορθώματα καὶ τοὺς ἥρωες τοῦ Γένους, δὲν παρουσιάζουν τὰ πασίγνωστα πρόσφατα γεγονότα τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, τὴν Πίστη μας, τὶς παραδόσεις μας, ἀλλὰ μιλοῦν γιὰ «Χάρυ Πόττερ», γιὰ μάγισσες, γιὰ «μαγικὰ γλυκὰ» καὶ «νανουρίσματα γιά... χταπόδια»• καὶ τὰ Χριστούγεννα στὸ Βιβλίο τῆς Ε´ Δημοτικοῦ, ἀντὶ γιὰ Χριστό, γιὰ Φάτνη, γιὰ Ἐκκλησία, ὑποχρεώνουν τὰ παιδιά μας νὰ μάθουν γιὰ τὴν «Μάγισσα Φρικαντέλλα», ποὺ βρίζει τὰ παιδιά, γιατί τῆς λένε τὰ κάλαντα. Καὶ ἡ συνταγὴ γιὰ τὸ φτιάξιμο τοῦ «μαγικοῦ γλυκοῦ» εἶναι στὶς ἀσκήσεις τοῦ Βιβλίου τῆς Ε´ Δημοτικοῦ!
Σὲ κείμενα τῆς «Ἀνθολογίας» τῆς Β´ Γυμνασίου —μέχρι πέρσυ τουλάχιστον— ξέρετε τί βρῆκαν νὰ βάλουν γιὰ τοὺς ἐφήβους τῶν 13 καὶ 14 ἐτῶν; Τὴν ζωὴ ποὺ ἔκαναν οἱ ἑταῖρες κατὰ τὴν ἀρχαιότητα! Οὔτε Μάχη τοῦ Μαραθῶνος, οὔτε Δημοκρατία τοῦ Περικλέους, οὔτε τὸν ὅρκο τῶν ἀρχαίων ἐφήβων. Ἄς μὴ ἀναφέρουμε τὰ σχιζοφρενικὰ περὶ «συνωστισμοῦ» στὴν παραλία τῆς Σμύρνης καὶ τὰ ἄλλα ἀνιστόρητα τῶν βιβλίων τῆς Ἱστορίας...
Στὴν Παιδεία, Συντάγματα καὶ Νόμοι ἔχουν πεταχθῆ ἀπὸ τὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο καὶ τὸ ἁρμόδιο Ὑπουργεῖο στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων!
Ἔξω οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες, ἔξω οἱ ἥρωες τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, κ.λπ., ἐκεῖνο, ὅμως, ποὺ κάνει ἰδιαίτερη ἐντύπωση εἶναι τὸ ὅτι γιὰ ὅλα αὐτὰ ἐνοχοποιοῦμε τήν… Εὐρώπη! Ἀποφεύγουμε (σκοπίμως;) νὰ ἐνημερώσουμε τὸν λαό μας, ὅτι ὑπάρχουν τομεῖς, στοὺς ὁποίους ἡ Εὐρώπη δὲν νομοθετεῖ. Ἀλλὰ ἀφήνει τὰ κράτη-μέλη της νὰ νομοθετήσουν μόνα τους. Αὐτοὶ οἱ τομεῖς εἶναι οἱ σχέσεις Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, τὸ περιεχόμενο τῆς Παιδείας κ.ἄ.
Δὲν μᾶς εἶπε ἡ Εὐρώπη νὰ ἀλλάξουμε τήν βάση ἢ τὴν θεματολογία τοῦ Βιβλίου τῶν Θρησκευτικῶν ἢ τῆς Ἱστορίας ἢ ὁ,τιδήποτε ἄλλο ἔχει σχὲση μὲ τὴν Παιδεία μας. Ἄρα, πρέπει νὰ ὑπάρχουν μερικοὶ μὲ ἰδεολογικὲς «ἀγκυλώσεις» πίσω ἀπὸ ὅλ᾽ αὐτά, ποὺ πραγματοποιοῦν —μὲ τὴν πρόφαση τῆς Εὐρώπης— τὴν ὕπουλη διαστρέβλωση τῆς Παιδείας μας πάνω σὲ θέματα, πού γιὰ νὰ ἀλλάξουν, χρειάζεται εἴτε τροποποίηση τοῦ Συντάγματος, εἴτε ἀπόλυτη πλειοψηφία Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων. Τί λέει γι᾽ αὐτὰ ἡ «Ἀκαδημία Ἀθηνῶν»; Ὁ Εἰσαγγελέας Ἐφετῶν;
Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε καὶ πολλὰ ἄλλα. Ἀλλὰ τὸ θέμα πλέον ἀγγίζει ὑψηλὰ νομικὰ ἐπίπεδα, ποὺ πρέπει νὰ τὰ χειριστοῦν ὑπεύθυνοι Ἕλληνες νομικοί, ποὺ πονοῦν τὸν τόπο. Πρέπει νὰ ὑπάρχη τρόπος μέσα στὸ Δημοκρατικό μας Πολίτευμα, νὰ μὴ μπορῆ ὁ ὁποιοσδήποτε πολιτικὸς νὰ δουλεύη παρασκηνιακά, μέσω «συμβούλων» ἢ «ἐπιτροπῶν» καὶ νὰ παραβιάζη τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς Νόμους, θάβοντας τὴν θρησκευτικὴ ἀγωγή, τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Παιδεία τῶν νέων Ἑλλήνων. Πρέπει νὰ ὑπάρχη τρόπος! Αὐτοὶ ποὺ εἶναι εἰδικοὶ καὶ ἔχουν τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν τόπο, ἄς τὸ τολμήσουν! Πάντοτε μὲ τὸν σωστὸ καὶ τὸν νόμιμο τρόπο καὶ —ἐφ ὅσον ὑπάρχει κατάφορη καταπάτηση τῶν Νόμων καὶ τοῦ Συντάγματος— νὰ καταφύγουν στὰ κατάλληλα ἔνδικα μέσα!
Μὲ τιμή,
Σοφία Στυλιανοπούλου,Ἐκπαιδευτικὸς
Δὲν παρουσιάζουν τὰ ἡρωικὰ κατορθώματα καὶ τοὺς ἥρωες τοῦ Γένους, δὲν παρουσιάζουν τὰ πασίγνωστα πρόσφατα γεγονότα τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, τὴν Πίστη μας, τὶς παραδόσεις μας, ἀλλὰ μιλοῦν γιὰ «Χάρυ Πόττερ», γιὰ μάγισσες, γιὰ «μαγικὰ γλυκὰ» καὶ «νανουρίσματα γιά... χταπόδια»• καὶ τὰ Χριστούγεννα στὸ Βιβλίο τῆς Ε´ Δημοτικοῦ, ἀντὶ γιὰ Χριστό, γιὰ Φάτνη, γιὰ Ἐκκλησία, ὑποχρεώνουν τὰ παιδιά μας νὰ μάθουν γιὰ τὴν «Μάγισσα Φρικαντέλλα», ποὺ βρίζει τὰ παιδιά, γιατί τῆς λένε τὰ κάλαντα. Καὶ ἡ συνταγὴ γιὰ τὸ φτιάξιμο τοῦ «μαγικοῦ γλυκοῦ» εἶναι στὶς ἀσκήσεις τοῦ Βιβλίου τῆς Ε´ Δημοτικοῦ!
Σὲ κείμενα τῆς «Ἀνθολογίας» τῆς Β´ Γυμνασίου —μέχρι πέρσυ τουλάχιστον— ξέρετε τί βρῆκαν νὰ βάλουν γιὰ τοὺς ἐφήβους τῶν 13 καὶ 14 ἐτῶν; Τὴν ζωὴ ποὺ ἔκαναν οἱ ἑταῖρες κατὰ τὴν ἀρχαιότητα! Οὔτε Μάχη τοῦ Μαραθῶνος, οὔτε Δημοκρατία τοῦ Περικλέους, οὔτε τὸν ὅρκο τῶν ἀρχαίων ἐφήβων. Ἄς μὴ ἀναφέρουμε τὰ σχιζοφρενικὰ περὶ «συνωστισμοῦ» στὴν παραλία τῆς Σμύρνης καὶ τὰ ἄλλα ἀνιστόρητα τῶν βιβλίων τῆς Ἱστορίας...
Στὴν Παιδεία, Συντάγματα καὶ Νόμοι ἔχουν πεταχθῆ ἀπὸ τὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο καὶ τὸ ἁρμόδιο Ὑπουργεῖο στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων!
Ἔξω οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες, ἔξω οἱ ἥρωες τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, κ.λπ., ἐκεῖνο, ὅμως, ποὺ κάνει ἰδιαίτερη ἐντύπωση εἶναι τὸ ὅτι γιὰ ὅλα αὐτὰ ἐνοχοποιοῦμε τήν… Εὐρώπη! Ἀποφεύγουμε (σκοπίμως;) νὰ ἐνημερώσουμε τὸν λαό μας, ὅτι ὑπάρχουν τομεῖς, στοὺς ὁποίους ἡ Εὐρώπη δὲν νομοθετεῖ. Ἀλλὰ ἀφήνει τὰ κράτη-μέλη της νὰ νομοθετήσουν μόνα τους. Αὐτοὶ οἱ τομεῖς εἶναι οἱ σχέσεις Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, τὸ περιεχόμενο τῆς Παιδείας κ.ἄ.
Δὲν μᾶς εἶπε ἡ Εὐρώπη νὰ ἀλλάξουμε τήν βάση ἢ τὴν θεματολογία τοῦ Βιβλίου τῶν Θρησκευτικῶν ἢ τῆς Ἱστορίας ἢ ὁ,τιδήποτε ἄλλο ἔχει σχὲση μὲ τὴν Παιδεία μας. Ἄρα, πρέπει νὰ ὑπάρχουν μερικοὶ μὲ ἰδεολογικὲς «ἀγκυλώσεις» πίσω ἀπὸ ὅλ᾽ αὐτά, ποὺ πραγματοποιοῦν —μὲ τὴν πρόφαση τῆς Εὐρώπης— τὴν ὕπουλη διαστρέβλωση τῆς Παιδείας μας πάνω σὲ θέματα, πού γιὰ νὰ ἀλλάξουν, χρειάζεται εἴτε τροποποίηση τοῦ Συντάγματος, εἴτε ἀπόλυτη πλειοψηφία Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων. Τί λέει γι᾽ αὐτὰ ἡ «Ἀκαδημία Ἀθηνῶν»; Ὁ Εἰσαγγελέας Ἐφετῶν;
Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε καὶ πολλὰ ἄλλα. Ἀλλὰ τὸ θέμα πλέον ἀγγίζει ὑψηλὰ νομικὰ ἐπίπεδα, ποὺ πρέπει νὰ τὰ χειριστοῦν ὑπεύθυνοι Ἕλληνες νομικοί, ποὺ πονοῦν τὸν τόπο. Πρέπει νὰ ὑπάρχη τρόπος μέσα στὸ Δημοκρατικό μας Πολίτευμα, νὰ μὴ μπορῆ ὁ ὁποιοσδήποτε πολιτικὸς νὰ δουλεύη παρασκηνιακά, μέσω «συμβούλων» ἢ «ἐπιτροπῶν» καὶ νὰ παραβιάζη τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς Νόμους, θάβοντας τὴν θρησκευτικὴ ἀγωγή, τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Παιδεία τῶν νέων Ἑλλήνων. Πρέπει νὰ ὑπάρχη τρόπος! Αὐτοὶ ποὺ εἶναι εἰδικοὶ καὶ ἔχουν τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν τόπο, ἄς τὸ τολμήσουν! Πάντοτε μὲ τὸν σωστὸ καὶ τὸν νόμιμο τρόπο καὶ —ἐφ ὅσον ὑπάρχει κατάφορη καταπάτηση τῶν Νόμων καὶ τοῦ Συντάγματος— νὰ καταφύγουν στὰ κατάλληλα ἔνδικα μέσα!
Μὲ τιμή,
Σοφία Στυλιανοπούλου,Ἐκπαιδευτικὸς
Πρωτοπρ. Βασίλειος Καλλιακμάνης, Οικονομική σκλαβιά και πνευματική ελευθερία
![]()
πηγή: Μακεδονία, 10/7/2011
Oικονομική σκλαβιά και πνευματική ελευθερία
Γράφει ο π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης
α) Το θέμα της ελευθερίας, η οποία θεωρείται από τα υψηλότερα κοινωνικά αγαθά, είναι πάντοτε επίκαιρο και έχει διάφορες πτυχές.
΄Ετσι, γίνεται λόγος για εθνική ελευθερία που συνοδεύεται από εθνική ανεξαρτησία, πολιτική ελευθερία, πολιτιστική ελευθερία, οικονομική ελευθερία, θρησκευτική ελευθερία, ελευθερία επιλογής, σκέψης, λόγου, έκφρασης κλπ. Συχνά οι μορφές αυτές της ελευθερίας αυτονομούνται ή και διαστρέφονται. Το γεγονός αυτό έχει αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων...
β) Στις μέρες μας φαίνονται ξεκάθαρα οι συνέπειες της λεγόμενης «οικονομικής ελευθερίας», η οποία εγκλωβίζει τους ανθρώπους σε ένα υλιστικό πλαίσιο και τους απομακρύνει από κάθε πνευματική αναζήτηση και προοπτική. Όπως εύστοχα έχει γραφεί: Η παράχρηση της ελευθερίας αυτής από τους ισχυρούς της γης καταλήγει εύκολα στη στυγνή εκμετάλλευση των αδυνάτων. Με τη σύγχρονη μάλιστα παγκοσμιοποίηση, η οικονομική εκμετάλλευση των αδυνάτων προσλαμβάνει παγκόσμιες διαστάσεις και οδηγεί αναρίθμητα πλήθη στην εξαθλίωση (Ι. Μαντζαρίδης). Ολόκληρα κράτη γίνονται στόχος κερδοσκοπίας του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.
γ) Ο σημερινός όμως Απόστολος (Ρωμ. 6, 18-23) κάνει λόγο για κάποιο άλλο είδος ελευθερίας, η οποία έρχεται ως αποτέλεσμα της ένταξης του χριστιανού στην Εκκλησία διά του αγίου Βαπτίσματος. Με το Βάπτισμα ο άνθρωπος ελευθερώνεται από τα δεσμά της αμαρτίας και, εφόσον καλλιεργεί τη νέα χαρισματική ζωή, αναπνέει την ελευθερία των τέκνων του Θεού. Πρόκειται για την πνευματική ελευθερία, η οποία μπορεί να καλλιεργείται και κάτω από τις πιο αντίξοες κοινωνικές ή οικονομικές συνθήκες, αλλά έχει απεριόριστες διαστάσεις, αφού ανήκει στο επίπεδο του Πνεύματος.
δ) Είναι ενδεικτικά τα λόγια του Αποστόλου Παύλου που περιέχονται στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα: «Αδελφοί, αφού ελευθερωθήκατε από την αμαρτία, γίνατε δούλοι της δικαιοσύνης. Όπως δηλαδή παραδώσατε άλλοτε τα μέλη σας υπόδουλα σε κάθε αμαρτία, η οποία καθιστά τον άνθρωπο παραβάτη των εντολών του Θεού, έτσι τώρα να παραδώσετε τα μέλη σας στη δικαιοσύνη, που θα συντελέσει στον αγιασμό σας». Η δικαιοσύνη στο σημείο αυτό δεν έχει διανεμητικό χαρακτήρα και δεν είναι απλώς κάποια κοινωνική αξία ή χριστιανική αρετή. Αφορά το σύνολο της νέας εν Χριστώ ζωής, που κατευθύνεται από το ευαγγέλιο της αγάπης. Πρόκειται για τον «ελαφρύ ζυγό» του Χριστού, που αυτοπροαιρέτως και αβιάστως δέχεται στους ώμους του ο χριστιανός (βλ. Ματθ. 11, 29-30).
ε) Συχνά οι άνθρωποι, μένοντας ανυποψίαστοι για τις διαστάσεις της πνευματικής ελευθερίας, απολυτοποιούν την αξία κάθε άλλης, και ιδιαίτερα της οικονομικής ελευθερίας. Όμως, το γεγονός αυτό, που δημιουργεί πλήθος δεσμεύσεων, τους καθιστά δούλους της πλεονεξίας, της απληστίας, των παθών και των επιθυμιών τους. Τους υποδουλώνει στο χρήμα και τον «μαμωνά της αδικίας». Και φαίνεται στις μέρες μας ότι αυτό με το οποίο ασχολούνται όλοι σχεδόν οι φορείς αλλά και η κοινωνία στο σύνολό της είναι οι οικονομικοί και όχι οι πνευματικοί δείκτες. Οπότε, κατά βάσιν, η οικονομική κρίση οφείλεται στην πνευματική κρίση.
στ) Έγραφε πριν αρκετά χρόνια για την πνευματική ελευθερία αλλά και την πνευματική σκλαβιά ο γέροντας Παΐσιος, προς τιμήν του οποίου γίνεται αύριο βράδυ (11 Ιουλίου) πάνδημη αγρυπνία στο Μοναστήρι της Σουρωτής: «Αν στην πνευματική ζωή η ελευθερία δεν αξιοποιήθηκε, θα αξιοποιηθεί στην κοσμική ζωή; Τι να την κάνης τέτοια ελευθερία; Είναι καταστροφή. Γι’ αυτό και το κράτος πάει όπως πάει. Μπορούν οι σημερινοί άνθρωποι να αξιοποιήσουν την ελευθερία που τους δίνεται; Η ελευθερία, όταν οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να την αξιοποιήσουν στην πρόοδο, είναι καταστροφή. Η κοσμική εξέλιξη με την αμαρτωλή αυτή ελευθερία έφερε την πνευματική σκλαβιά».
ζ) Και συνεχίζει ο χαρισματικός γέροντας, αναφερόμενος στην αγωγή των παιδιών: «Ελευθερία πνευματική είναι η πνευματική υποταγή στο θέλημα του Θεού. Και, βλέπεις, ενώ η υπακοή είναι ελευθερία, ο πειρασμός όμως από κακία την παρουσιάζει σαν σκλαβιά, και αντιδρούν τα παιδιά, ιδίως της εποχής μας, που έχουν δηλητηριαστεί από το πνεύμα της ανταρσίας. Είναι, φυσικά, και κουρασμένα από τα διάφορα συστήματα του 20ού αιώνος, που δυστυχώς παραμορφώνουν την ωραία φύση του Θεού και τα πλάσματά Του και τα γεμίζουν από άγχος και τα απομακρύνουν από τη χαρά, τον Θεό». Εδώ βρίσκουν πλήρη εφαρμογή οι αποστολικοί λόγοι, ότι η απελευθέρωση από την αμαρτία φέρει ως καρπό την πρόοδο στον αγιασμό και τελικό κέρδος την αιώνια ζωή. Διότι ο μισθός που δίνει η αμαρτία είναι θάνατος, ενώ το δώρο που χαρίζει ο Θεός είναι αιώνια ζωή διά του Ιησού Χριστού, του Κυρίου μας.
β) Στις μέρες μας φαίνονται ξεκάθαρα οι συνέπειες της λεγόμενης «οικονομικής ελευθερίας», η οποία εγκλωβίζει τους ανθρώπους σε ένα υλιστικό πλαίσιο και τους απομακρύνει από κάθε πνευματική αναζήτηση και προοπτική. Όπως εύστοχα έχει γραφεί: Η παράχρηση της ελευθερίας αυτής από τους ισχυρούς της γης καταλήγει εύκολα στη στυγνή εκμετάλλευση των αδυνάτων. Με τη σύγχρονη μάλιστα παγκοσμιοποίηση, η οικονομική εκμετάλλευση των αδυνάτων προσλαμβάνει παγκόσμιες διαστάσεις και οδηγεί αναρίθμητα πλήθη στην εξαθλίωση (Ι. Μαντζαρίδης). Ολόκληρα κράτη γίνονται στόχος κερδοσκοπίας του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.
γ) Ο σημερινός όμως Απόστολος (Ρωμ. 6, 18-23) κάνει λόγο για κάποιο άλλο είδος ελευθερίας, η οποία έρχεται ως αποτέλεσμα της ένταξης του χριστιανού στην Εκκλησία διά του αγίου Βαπτίσματος. Με το Βάπτισμα ο άνθρωπος ελευθερώνεται από τα δεσμά της αμαρτίας και, εφόσον καλλιεργεί τη νέα χαρισματική ζωή, αναπνέει την ελευθερία των τέκνων του Θεού. Πρόκειται για την πνευματική ελευθερία, η οποία μπορεί να καλλιεργείται και κάτω από τις πιο αντίξοες κοινωνικές ή οικονομικές συνθήκες, αλλά έχει απεριόριστες διαστάσεις, αφού ανήκει στο επίπεδο του Πνεύματος.
δ) Είναι ενδεικτικά τα λόγια του Αποστόλου Παύλου που περιέχονται στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα: «Αδελφοί, αφού ελευθερωθήκατε από την αμαρτία, γίνατε δούλοι της δικαιοσύνης. Όπως δηλαδή παραδώσατε άλλοτε τα μέλη σας υπόδουλα σε κάθε αμαρτία, η οποία καθιστά τον άνθρωπο παραβάτη των εντολών του Θεού, έτσι τώρα να παραδώσετε τα μέλη σας στη δικαιοσύνη, που θα συντελέσει στον αγιασμό σας». Η δικαιοσύνη στο σημείο αυτό δεν έχει διανεμητικό χαρακτήρα και δεν είναι απλώς κάποια κοινωνική αξία ή χριστιανική αρετή. Αφορά το σύνολο της νέας εν Χριστώ ζωής, που κατευθύνεται από το ευαγγέλιο της αγάπης. Πρόκειται για τον «ελαφρύ ζυγό» του Χριστού, που αυτοπροαιρέτως και αβιάστως δέχεται στους ώμους του ο χριστιανός (βλ. Ματθ. 11, 29-30).
ε) Συχνά οι άνθρωποι, μένοντας ανυποψίαστοι για τις διαστάσεις της πνευματικής ελευθερίας, απολυτοποιούν την αξία κάθε άλλης, και ιδιαίτερα της οικονομικής ελευθερίας. Όμως, το γεγονός αυτό, που δημιουργεί πλήθος δεσμεύσεων, τους καθιστά δούλους της πλεονεξίας, της απληστίας, των παθών και των επιθυμιών τους. Τους υποδουλώνει στο χρήμα και τον «μαμωνά της αδικίας». Και φαίνεται στις μέρες μας ότι αυτό με το οποίο ασχολούνται όλοι σχεδόν οι φορείς αλλά και η κοινωνία στο σύνολό της είναι οι οικονομικοί και όχι οι πνευματικοί δείκτες. Οπότε, κατά βάσιν, η οικονομική κρίση οφείλεται στην πνευματική κρίση.
στ) Έγραφε πριν αρκετά χρόνια για την πνευματική ελευθερία αλλά και την πνευματική σκλαβιά ο γέροντας Παΐσιος, προς τιμήν του οποίου γίνεται αύριο βράδυ (11 Ιουλίου) πάνδημη αγρυπνία στο Μοναστήρι της Σουρωτής: «Αν στην πνευματική ζωή η ελευθερία δεν αξιοποιήθηκε, θα αξιοποιηθεί στην κοσμική ζωή; Τι να την κάνης τέτοια ελευθερία; Είναι καταστροφή. Γι’ αυτό και το κράτος πάει όπως πάει. Μπορούν οι σημερινοί άνθρωποι να αξιοποιήσουν την ελευθερία που τους δίνεται; Η ελευθερία, όταν οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να την αξιοποιήσουν στην πρόοδο, είναι καταστροφή. Η κοσμική εξέλιξη με την αμαρτωλή αυτή ελευθερία έφερε την πνευματική σκλαβιά».
ζ) Και συνεχίζει ο χαρισματικός γέροντας, αναφερόμενος στην αγωγή των παιδιών: «Ελευθερία πνευματική είναι η πνευματική υποταγή στο θέλημα του Θεού. Και, βλέπεις, ενώ η υπακοή είναι ελευθερία, ο πειρασμός όμως από κακία την παρουσιάζει σαν σκλαβιά, και αντιδρούν τα παιδιά, ιδίως της εποχής μας, που έχουν δηλητηριαστεί από το πνεύμα της ανταρσίας. Είναι, φυσικά, και κουρασμένα από τα διάφορα συστήματα του 20ού αιώνος, που δυστυχώς παραμορφώνουν την ωραία φύση του Θεού και τα πλάσματά Του και τα γεμίζουν από άγχος και τα απομακρύνουν από τη χαρά, τον Θεό». Εδώ βρίσκουν πλήρη εφαρμογή οι αποστολικοί λόγοι, ότι η απελευθέρωση από την αμαρτία φέρει ως καρπό την πρόοδο στον αγιασμό και τελικό κέρδος την αιώνια ζωή. Διότι ο μισθός που δίνει η αμαρτία είναι θάνατος, ενώ το δώρο που χαρίζει ο Θεός είναι αιώνια ζωή διά του Ιησού Χριστού, του Κυρίου μας.
Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴν μαγεία
Από την εκπομπή της Βικτώριας Νταγκουνάκη, Αυτόπτης Μάρτυρας που έγινε το 1996.
Ομιλεί ο π. Δανιήλ Γούβαλης.
Σεμνός και ταπεινός λειτουργός τού Υψίστου, ο Αρχιμανδρίτης π. Δανιήλ Γούβαλης, εκοιμήθη εν Κυρίω στις 11 Ιουλίου 2009.
Γεννήθηκε στο χωριό Πανουργιάς της Άμφισσας το έτος 1940. Ορφανός από πατέρα, αγάπησε βαθειά την Εκκλησία και αφιέρωσε τον εαυτό του σ' Αυτήν από μικρή ηλικία. Δεν περιορίστηκε στα εφημεριακά του καθήκοντα στην Αγία Παρασκευή Μαλακάσας. Ανέπτυξε μια πλούσια ποιμαντική δραστηριότητα σε κάθε γωνιά της Ελλάδος.
Λειτουργός, ιεροκήρυκας, πνευματικός, συγγραφέας, διδάσκαλος, απολογητής, με φλογερή και καθαρή πίστη και αγωνία για τη στήριξη και την οικοδομή ψυχών στην Αλήθεια τού Χριστού.
Κάθε τόπος και τρόπος γινόταν γι' αυτόν άμβωνας. Κηρύγματα, ομιλίες, εκπομπές, σειρά βιβλίων, συνέδρια, ημερίδες, συζητήσεις ατελείωτες με αιρετικούς, ήταν η καθημερινή αγωνιώδης προσπάθεια του σεβαστού Γέροντα. Το ευλογημένο αποτέλεσμα και οι καρποί της γόνιμης εργασίας του, ήταν συχνά η επανένταξη πλανεμένων αδελφών μας στην Εκκλησία.
Ομιλεί ο π. Δανιήλ Γούβαλης.
Σεμνός και ταπεινός λειτουργός τού Υψίστου, ο Αρχιμανδρίτης π. Δανιήλ Γούβαλης, εκοιμήθη εν Κυρίω στις 11 Ιουλίου 2009.
Γεννήθηκε στο χωριό Πανουργιάς της Άμφισσας το έτος 1940. Ορφανός από πατέρα, αγάπησε βαθειά την Εκκλησία και αφιέρωσε τον εαυτό του σ' Αυτήν από μικρή ηλικία. Δεν περιορίστηκε στα εφημεριακά του καθήκοντα στην Αγία Παρασκευή Μαλακάσας. Ανέπτυξε μια πλούσια ποιμαντική δραστηριότητα σε κάθε γωνιά της Ελλάδος.
Λειτουργός, ιεροκήρυκας, πνευματικός, συγγραφέας, διδάσκαλος, απολογητής, με φλογερή και καθαρή πίστη και αγωνία για τη στήριξη και την οικοδομή ψυχών στην Αλήθεια τού Χριστού.
Κάθε τόπος και τρόπος γινόταν γι' αυτόν άμβωνας. Κηρύγματα, ομιλίες, εκπομπές, σειρά βιβλίων, συνέδρια, ημερίδες, συζητήσεις ατελείωτες με αιρετικούς, ήταν η καθημερινή αγωνιώδης προσπάθεια του σεβαστού Γέροντα. Το ευλογημένο αποτέλεσμα και οι καρποί της γόνιμης εργασίας του, ήταν συχνά η επανένταξη πλανεμένων αδελφών μας στην Εκκλησία.
"Δεν υπάρχει Θεός" ή "εγώ δεν έχω Θεό";
.
Επιστολή του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς (1880-1956)
Ένας συνάδελφός σου σού ἐπαναλαμβάνει συνεχῶς: "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ!" Καί αἰσθάνεσαι σά νά σέ χτυπᾶ μέ μαστίγιο.
Κι ἐσύ ἀγωνιᾶς γιά τήν ψυχή του καί τή ζωή του. Καί καλά σκέφτεσαι.
Ἄν δέν ὑπάρχει ὁ Ζῶν κι ὁ Παντοδύναμος Θεός κι ἄν δέν εἶναι ἰσχυρότερος ἀπό τό θάνατο, τότε ὁ θάνατος εἶναι ὁ μοναδικός κυρίαρχος.
Καί ἡ κάθε ζωντανή ὕπαρξη δέν εἶναι παρά ἕνα
κλωτσοσκούφι τοῦ θανάτου. Ἕνα ποντικάκι στό στόμα τῆς γάτας.
Μία φορά, ἀντικρούοντας τόν, τοῦ εἶπες: "Ὁ Θεός ὑπάρχει. Γιά σένα δέν ὑπάρχει". Καί δέν ἔσφαλες. Γιατί ἐκεῖνοι πού ἀποκόπτονται ἀπό τόν Αἰώνιο καί Ζωοδότη Κύριο ἐδῶ στήν γῆ, ἀποκόπτονται ἀπό τή ζωή τήν πραγματική. Καί ἔτσι οὔτε ἐδῶ, οὔτε στήν ἄλλη ζωή θά γευθοῦν τό μεγαλεῖο του Θεοῦ καί τῆς πλάσης Του. Καί καλύτερα νά μήν εἴχαμε γεννηθεῖ, παρά νά εἴμαστε ἀποκομμένοι ἀπό τόν Θεό.
Ἄν ἤμουν στή θέση σου, θά τοῦ ἔλεγα τά ἑξῆς:
* Κάνεις λάθος, φίλε μου! Ὀρθότερο θά ἦταν, ἄν ἔλεγες: "Ἐγώ δέν ἔχω Θεό". Διότι τό βλέπεις, ὅτι ὑπάρχουν τόσοι ἄνθρωποι γύρω σου, πού ἔχουν Θεό καί γι' αὐτό διακηρύττουν ὅτι ὑπάρχει Θεός. Λοιπόν, μή λές: "Δέν ὑπάρχει Θεός"! Περιορίσου νά λές: "Ἐγώ δέν ἔχω Θεό"!
* Κάνεις λάθος! Μιλᾶς σάν τόν ἄρρωστο, πού λέει ὅτι δέν ὑπάρχει πουθενά ὑγεία!
* Κάνεις λάθος! Μοιάζεις μέ τόν τυφλό πού λέει: "Δέν ὑπάρχει φῶς στόν κόσμο". Ὅμως φῶς ὑπάρχει. Καί εἶναι διάχυτο παντοῦ. Αὐτός ὁ δυστυχής δέν ἔχει τό φῶς του. Καί θά μιλοῦσε σωστά ἄν ἔλεγε: "Ἐγώ δέν ἔχω μάτια καί δέν βλέπω φῶς".
* Κάνεις λάθος! Μιλᾶς σάν τό ζητιάνο, πού λέει: "Δέν ὑπάρχει χρυσάφι στή γῆ". Μά χρυσάφι ὑπάρχει! Καί ἐπάνω στή γῆ! Καί μέσα στή γῆ! Αὐτός δέν ἔχει χρυσάφι! Τό σωστό θά ἦταν νά ἔλεγε: "Ἐγώ δέν ἔχω χρυσό"!
* Κάνεις λάθος! Μοιάζεις μέ τόν παλιάνθρωπο πού λέει: "Δέν ὑπάρχει καλωσύνη στόν κόσμο". Ἐνῶ θά ἔπρεπε νά πεῖ: "Ἐγώ δέν ἔχω ἴχνος καλοσύνης μέσα μου".
Αὐτό νά τοῦ πεῖς κι ἐσύ:
Συνάδελφε, κάνεις λάθος! Λάθος διακηρύττεις ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός! Γιατί, ὅταν κάτι δέν τό ἔχεις ἐσύ καί δέν τό γνωρίζεις ἐσύ, δέν σημαίνει ὅτι δέν ὑπάρχει πουθενά κι ὅτι δέν τό ἔχει κανείς! Ποιός σου ἔδωσε τό δικαίωμα νά μιλᾶς ἐκ μέρους ὅλου του κόσμου; Ποιός σου ἔδωσε τήν ἄδεια νά διακηρύττεις, ὅτι τήν δική σου ἀρρώστια τήν ἔχουν ὅλοι; Ὅτι ὅλοι ἔχουν τήν δική σου πλάνη;
Φωνάζεις ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός! Τό διακηρύττεις σέ ὅλον τόν κόσμο! Πολεμᾶς τήν ἀλήθεια!
Ἐκεῖνοι πού δέν θέλουν νά ζοῦν μέ τόν Θεό εἶναι ἐλάχιστοι. Ἀλλά καί γι' αὐτούς ὁ Θεός ὑπάρχει! Τούς περιμένει. Μέχρι τήν τελευταία πνοή σ' αὐτή τή γῆ!
Καί μόνο ἄν δέν φροντίσουν νά μετανοήσουν, ἔστω στήν τελευταία τους στιγμή, μόνο τότε ὁ Θεός στήν ἄλλη ζωή θά πάψει νά ὑπάρχει γι' αὐτούς.
Καί θά τούς διαγράψει ἀπό τό βιβλίο τῆς ζωῆς.
Γι' αὐτό πές του, σέ παρακαλῶ φίλε μου.
Γιά τό καλό της ψυχῆς σου. Γιά τά ἐπουράνια ἀγαθά. Γιά τά δάκρυα πού ἔχυσε ὁ Χριστός καί τίς πληγές πού δέχθηκε γιά ὅλους μας. Ἄλλαξε μυαλό! Μετανόησε!
Διορθώσου! Καί γύρισε στήν Ἐκκλησία μας!
πηγή
 |
| Τα γνωστά "άθεα λεωφορεία" της Αγγλίας, που πληρώθηκαν από αθεϊστές για να φέρουν αυτή την επιγραφή |
Επιστολή του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς (1880-1956)
Ένας συνάδελφός σου σού ἐπαναλαμβάνει συνεχῶς: "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ!" Καί αἰσθάνεσαι σά νά σέ χτυπᾶ μέ μαστίγιο.
Κι ἐσύ ἀγωνιᾶς γιά τήν ψυχή του καί τή ζωή του. Καί καλά σκέφτεσαι.
Ἄν δέν ὑπάρχει ὁ Ζῶν κι ὁ Παντοδύναμος Θεός κι ἄν δέν εἶναι ἰσχυρότερος ἀπό τό θάνατο, τότε ὁ θάνατος εἶναι ὁ μοναδικός κυρίαρχος.
Καί ἡ κάθε ζωντανή ὕπαρξη δέν εἶναι παρά ἕνα
κλωτσοσκούφι τοῦ θανάτου. Ἕνα ποντικάκι στό στόμα τῆς γάτας.
Μία φορά, ἀντικρούοντας τόν, τοῦ εἶπες: "Ὁ Θεός ὑπάρχει. Γιά σένα δέν ὑπάρχει". Καί δέν ἔσφαλες. Γιατί ἐκεῖνοι πού ἀποκόπτονται ἀπό τόν Αἰώνιο καί Ζωοδότη Κύριο ἐδῶ στήν γῆ, ἀποκόπτονται ἀπό τή ζωή τήν πραγματική. Καί ἔτσι οὔτε ἐδῶ, οὔτε στήν ἄλλη ζωή θά γευθοῦν τό μεγαλεῖο του Θεοῦ καί τῆς πλάσης Του. Καί καλύτερα νά μήν εἴχαμε γεννηθεῖ, παρά νά εἴμαστε ἀποκομμένοι ἀπό τόν Θεό.
Ἄν ἤμουν στή θέση σου, θά τοῦ ἔλεγα τά ἑξῆς:
* Κάνεις λάθος, φίλε μου! Ὀρθότερο θά ἦταν, ἄν ἔλεγες: "Ἐγώ δέν ἔχω Θεό". Διότι τό βλέπεις, ὅτι ὑπάρχουν τόσοι ἄνθρωποι γύρω σου, πού ἔχουν Θεό καί γι' αὐτό διακηρύττουν ὅτι ὑπάρχει Θεός. Λοιπόν, μή λές: "Δέν ὑπάρχει Θεός"! Περιορίσου νά λές: "Ἐγώ δέν ἔχω Θεό"!
* Κάνεις λάθος! Μιλᾶς σάν τόν ἄρρωστο, πού λέει ὅτι δέν ὑπάρχει πουθενά ὑγεία!
* Κάνεις λάθος! Μοιάζεις μέ τόν τυφλό πού λέει: "Δέν ὑπάρχει φῶς στόν κόσμο". Ὅμως φῶς ὑπάρχει. Καί εἶναι διάχυτο παντοῦ. Αὐτός ὁ δυστυχής δέν ἔχει τό φῶς του. Καί θά μιλοῦσε σωστά ἄν ἔλεγε: "Ἐγώ δέν ἔχω μάτια καί δέν βλέπω φῶς".
* Κάνεις λάθος! Μιλᾶς σάν τό ζητιάνο, πού λέει: "Δέν ὑπάρχει χρυσάφι στή γῆ". Μά χρυσάφι ὑπάρχει! Καί ἐπάνω στή γῆ! Καί μέσα στή γῆ! Αὐτός δέν ἔχει χρυσάφι! Τό σωστό θά ἦταν νά ἔλεγε: "Ἐγώ δέν ἔχω χρυσό"!
* Κάνεις λάθος! Μοιάζεις μέ τόν παλιάνθρωπο πού λέει: "Δέν ὑπάρχει καλωσύνη στόν κόσμο". Ἐνῶ θά ἔπρεπε νά πεῖ: "Ἐγώ δέν ἔχω ἴχνος καλοσύνης μέσα μου".
Αὐτό νά τοῦ πεῖς κι ἐσύ:
Συνάδελφε, κάνεις λάθος! Λάθος διακηρύττεις ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός! Γιατί, ὅταν κάτι δέν τό ἔχεις ἐσύ καί δέν τό γνωρίζεις ἐσύ, δέν σημαίνει ὅτι δέν ὑπάρχει πουθενά κι ὅτι δέν τό ἔχει κανείς! Ποιός σου ἔδωσε τό δικαίωμα νά μιλᾶς ἐκ μέρους ὅλου του κόσμου; Ποιός σου ἔδωσε τήν ἄδεια νά διακηρύττεις, ὅτι τήν δική σου ἀρρώστια τήν ἔχουν ὅλοι; Ὅτι ὅλοι ἔχουν τήν δική σου πλάνη;
Φωνάζεις ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός! Τό διακηρύττεις σέ ὅλον τόν κόσμο! Πολεμᾶς τήν ἀλήθεια!
Ἐκεῖνοι πού δέν θέλουν νά ζοῦν μέ τόν Θεό εἶναι ἐλάχιστοι. Ἀλλά καί γι' αὐτούς ὁ Θεός ὑπάρχει! Τούς περιμένει. Μέχρι τήν τελευταία πνοή σ' αὐτή τή γῆ!
Καί μόνο ἄν δέν φροντίσουν νά μετανοήσουν, ἔστω στήν τελευταία τους στιγμή, μόνο τότε ὁ Θεός στήν ἄλλη ζωή θά πάψει νά ὑπάρχει γι' αὐτούς.
Καί θά τούς διαγράψει ἀπό τό βιβλίο τῆς ζωῆς.
Γι' αὐτό πές του, σέ παρακαλῶ φίλε μου.
Γιά τό καλό της ψυχῆς σου. Γιά τά ἐπουράνια ἀγαθά. Γιά τά δάκρυα πού ἔχυσε ὁ Χριστός καί τίς πληγές πού δέχθηκε γιά ὅλους μας. Ἄλλαξε μυαλό! Μετανόησε!
Διορθώσου! Καί γύρισε στήν Ἐκκλησία μας!
πηγή
Κυριακή, Ιουλίου 10, 2011
Προσευχή των συζύγων και της οικογένειας
+Γέροντος Σωφρονίου
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου,
ο τή σή αναβάσει ἐπὶ τὸν Γολγοθᾶν ἐξαγοράσας ημάς εκ τής κατάρας τού Νόμου
καὶ αποκαταστήσας τὴν πεπτωκυῖαν εἰκόνα Σου,
ὁ ἐκτείνας ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ τὰς ἀχράντους χεῖράς Σου,
ἵνα τὰ ἐσκορπισμένα τέκνα τοῦ Θεοῦ ἐπισυναγάγῃς εἰς ἕν,
καὶ καλέσας τῇ ἐπιφοιτήσει τοῦ Παναγίου Πνεύματος εἰς ἑνότητα πάντας, Σύ , ὁ Ὤν τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα, πρὸ τῆς ἐξόδου Σου ἐπὶ τὴν μεγάλην ταύτην καὶ κοσμοσωτήριον ἱερουργίαν ἐδεήθης τοῦ Πατρός Σου, ἵνα πάντες ἕν ὦμεν,
καθὼς Σὺ εἶ μετὰ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου.
Παράσχου τοίνυν ἡμῖν χάριν καὶ σοφίαν τοῦ ἐκπληροῦν τὴν ἐντολὴν ταύτην καθ’ἑκάστην, καὶ ἐνίσχυσον ἡμᾶς εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς ἀγάπης ἐκείνης, ἥν Σὺ ἐνετείλω ἡμῖν, εἰπῶν: «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἐγὼ ἠγάπησα ὑμᾶς».
Δώρησαι ἡμῖν διὰ τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος τὴν δύναμιν τοῦ ταπεινοῦν ἑαυτοὺς ὁ εἷς ἐνώπιον τοῦ ἑτέρου, ἐν τῷ κατανοεῖν ὅτι, ἐὰν τις πλείον ἀγαπᾷ, πλείον καὶ ταπεινοῦται.
Δίδαξον ἡμᾶς εὔχεσθαι ὁ εἷς ὑπὲρ τοῦ ἄλλου, ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζειν ἐν ὑπομονῇ, καὶ ἕνωσον ἡμᾶς τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀκαταλύτου ἀγάπης ἐν τῷ Ὀνὀματί Σου τῷ Ἁγίῳ, χαριζόμενος ἡμῖν ὡσαύτως τοῦ ὁρᾶν ἐν ἑκάστῳ ἀδελφῷ καὶ ἑκάστῃ ἀδελφὴ ἡμῶν τὴν εἰκόνα τῆς ἀῤῥήτου δόξης Σου καὶ μὴ ἐπιλανθάνεσθαι ὅτι Ὁ ἀδελφός ἡμῶν ἡ ζωὴ ἡμῶν ἐστί.
Ναί, Κύριε, ὁ τῇ σῇ εύδοκίᾳ ἐπισυναγαγὼν ἡμᾶς ἐπὶ τὸ αὐτό, ποίησον ἡμᾶς γενέσθαι ἐν ἀληθείᾳ μίαν οἰκογένειαν, ζῶσαν ἐν μιᾷ καρδίᾳ, μιᾷ θελήσει, μιᾷ ἀγάπῃ, ὡς εἷς ἄνθρωπος, κατὰ τὴν περὶ τοῦ προπάτορος Ἀδάμ προαιώνιον βουλήν Σου.
Ἐπισκίασον τὸν οἶκον ἡμῶν τῷ τοῦ φόβου Σου πνεύματι καὶ σκέπασον αὐτὸν τῇ σκέπῃ τῆς Παναχράντου Σου Μητρὸς καὶ πάντων τῶν Ἁγίων Σου, εὐλογῶν καὶ ὑπερασπιζόμενος ἕνα ἕκαστον τῶν ἐνθάδε διαμενόντων, διαφυλάττων ἡμᾶς ἐκ φθοροποιῶν λογισμῶν, ἀναρμόστων λόγων ἤ κινήσεων καρδίας, ἐπιβλαπτόντων τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ὁμόνοιαν, οπως οἰκοδομηθῇ ὁ οἶκος οὗτος ἐπὶ τὴν πέτραν τῶν Εὐαγγελικῶν Σου Ἐντολῶν εἰς τόπον προσευχῆς, ἁγιασμοῦ καὶ σωτηρίας δι ’ ἡμᾶς αὐτούς, καὶ διὰ πάντας τοὺς ἐπισκεπτομένους ἡμᾶς,
τοὺς κοπιῶντας καὶ πεφορτισμένους ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφάς ἡμῶν,
ἵνα πάντες εὕρωμεν ἀνάπαυσιν ἐν Σοί, τῷ πράῳ καὶ ταπεινῷ Βασιλεῖ ἡμῶν, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ Ο ΧΟΡΟΣ
Οι Άγιοι, όπως μάς λέει καί ο π.Μυτιληναίος, αποδεικνύουν τήν αλήθεια τού Ευαγγελίου. Έτσι, υπάρχουν σέ κάθε εποχή Άγιοι. Γιά νά αποδεικνύουν τήν αλήθεια τού Λόγου τών Ευαγγελίων. Πού σημαίνει πώς ακολούθησαν πιστά τίς εντολές τού Ευαγγελίου.
Oι Άγιοι δέν ασχολούνται τόσο μέ τό δόγμα καί τήν αίρεση, όσο μέ τήν πνευματική ζωή, ακολουθώντας τήν οδό τού Κυρίου. Εάν ορθόδοξος σημαίνει, χωρίς αίρεση, χωρίς κοσμικό φρόνημα, αυτό δέν μπορεί νά είναι τό τέλος καί ο σκοπός τής πνευματικής ζωής, αλλά μόνο η αρχή της έστω. Προκειμένου νά αποκτηθεί η αγιότης η ορθοδοξία εγκαταλείπεται, παίρνοντας τήν θέση της ο αγώνας εναντίον τής πλάνης. Διότι η ορθοδοξία μάς υποχρεώνει νά βλέπουμε τόν άλλον σάν έναν εν δυνάμει αιρετικό καί τόν εαυτό μας σάν ένα εν ενεργεία μέτρο τού παντός. Εάν η ορθοδοξία γίνει κανόνας, οδηγεί στόν πιό άκρατο εγωκεντρισμό. Όπως βλέπουμε νά συμβαίνει ήδη.
Οι Πατέρες τής εκκλησίας αντιμετώπισαν τίς αιρέσεις όταν έφτασε ο καιρός τους, όταν προσπάθησαν νά γίνουν κανόνας τής ζωής. Αλλά αυτό ήταν τό πάρεργό τους. Οι Σύνοδοι απλώς πιστοποίησαν τήν αλήθεια τών Πατέρων αυτών. Χωρίς Πατέρες οι Σύνοδοι είναι απλά διοικητικά όργανα. Άνευ σημασίας, όπως οι Σύνοδοι τού Βατικανού.
Καί χωρίς Αγίους δέν υπάρχουν ούτε Πατέρες. Χωρίς αυτό νά σημαίνει πώς κάθε Άγιος μπορεί νά είναι καί Πατέρας τής Εκκλησίας.
Τί σχέση έχει ο κλήρος μέ τήν αγιότητα; Καμμία. Τί σχέση έχει η Εκκλησία μέ τούς Αγίους; Ταυτίζονται.
Από τούς Αγίους κάθε εποχής ο Κύριος επιλέγει μερικούς καί τούς φανερώνει, γιά νά αποδείξουν τήν αλήθεια τού Ευαγγελίου καί στούς πλέον αδύναμους. Άς προσέξουν οι χριστιανοί τού νέου καί τού παλαιού ημερολογίου τήν στάση τους απέναντι στούς Αγίους, διότι από αυτή κερδίζονται ή χάνονται τά πάντα.
Ας προσέξουν επίσης καί τήν διφορούμενη στάση τής ιεραρχίας απέναντι στούς αγίους, στήν συνεχή ενσάρκωση τού Ευαγγελίου. Πόσοι επίσκοποι καί κληρικοί έχουν σχέσεις ή είχαν σχέσεις μέ τούς Αγίους μας; Ελάχιστοι, πρός τιμήν τους.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
ΕΠΙ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗΝ ΔΡΑΜΩΜΕΝ!
« Τήν Βηθλεέμ ἀφέμενοι, τό καινότατον θαῦμα, πρός Ἰορδάνην δράμωμεν, ἐκ ψυχῆς θερμοτάτης, κἀκεῖσε κατοπτεύσωμεν τό φρικτόν Μυστήριον· θεοπ...
-
ΕΥΧΗ ΕΠΙ ΕΥΛΟΓΙΑ ΠΙΤΑΣ ΑΓΙΟΥ ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ Μητροπολίτου Ν.Ιωνίας και Φιλαφελφείας ΤΙΜΟΘΕΟΥ Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Ουράνιος Άρτος, ο τη... -
Γιατί να μιλήσω; Κανείς σήμερα δεν ξέρει! Γι’ αυτό που ακούσαμε προηγουμένως; Το ψάλλουμε τη Μεγάλη Παρασκευή και το οποίον αναφέρεται εν ...
-
"ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ ΛΕΓΩ ΠΡΟΣ ΥΜΑΣ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ ΑΦΑΙΡΕΘΕΙ ΑΦ' ΥΜΩΝ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΔΟΘΕΙ ΕΙΣ ΕΘΝΟΣ ΚΑΜΝΟΝ ΤΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ ΑΥΤΗΣ ... -
ΧΟΕ : ΕΝΑ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ π.Αντώνιος Αλεβιζόπουλος Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ – ΠΡΕ...
-
« Τήν Βηθλεέμ ἀφέμενοι, τό καινότατον θαῦμα, πρός Ἰορδάνην δράμωμεν, ἐκ ψυχῆς θερμοτάτης, κἀκεῖσε κατοπτεύσωμεν τό φρικτόν Μυστήριον· θεοπ... -
Ο εν παντί καιρώ και πάση ώρα, εν ουρανώ και επί γης προσκυνούμενος και δοξαζόμενος Χριστός ο Θεός, ο μακρόθυμος, ο πολυέλεος, ο πο... -
ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΝΤΟΥΚΑ - ΓΙΩΤΑ ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ Από τα μασονικά σύµβολα που διακρίνονται στο χαρτονόµισµα του ενός δολαρίου, µέχρι τη νοητή πεντά...
-
αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος Με παρρησία (Ιερά Μητρόπολη Βεροίας) - εικ . Μέσα στην ησυχία του Αγίου Βήματος αρχίζει το αόρατο μυστήριο· ... -
Ὁ Ἅγιος Gildas (Γκίλντας) γεννήθηκε περί τό 500 μ.Χ. στήν Οὐαλία καί μαθήτευσε κοντά στόν Ἅγιο Iltud (βλέπε 6 Νοεμβρίου). Ἀκολούθησε κατ’ ἀ...
-
Οικουμενισμός, και κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους... Αυτά είναι σχέδια διαβόλων. Οι Σιωνιστές ετοιμάζουν ...
