Τὸ φῶς τῆς ἐντολῆς

Νίκων Κουτσίδης (Ἀρχιμανδρίτης)

Μιά διάσημη Γαλλίδα ἠθοποιός, ἡ Φανή Ἀρντάν, σέ πρόσφατη συνέντευξή της σέ ἑλληνική ἐφημερίδα (ΒΗΜΑ), εἶπε καί τά ἐξῆς:

«Ἡ ἐπιτυχία εἶναι κάτι, πού σχεδόν δέν τό καταλαβαίνεις. Ἐνῶ στήν ἀποτυχία μπορεῖς νά δώσεις μιά ἐξήγηση λογική. Ἐπειδή ἡ ἀποτυχία σέ ξαναφέρνει ἀντιμέτωπο μέ τόν ἑαυτό σου. Ἐγώ, γενικῶς, δέν τά μπορῶ τά κομπλιμέντα. Τό κομπλιμέντο εἶναι σάν τό ἄρωμα. Τό βάζεις, μυρίζει γιά λίγο, σέ εὐχαριστεῖ· καί μετά τό συνηθίζεις καί δέν σοῦ μυρίζει πιά καθόλου· τό μυρίζουν μόνο οἱ ἄλλοι ἕως ὅτου ἐξατμιστεῖ, ὁπότε δέν τό μυρίζει πιά κανένας. Μιά προσβολή ὅμως ἤ μιά βρισιά, ὅσο ἄδικη καί νά εἶναι, εἶναι σάν ἕνα φῶς πού μᾶς δείχνει στό σκοτάδι, τί θά ἔπρεπε νά εἴμαστε, ἤ τί θά ἔπρεπε νά εἴχαμε κάνει. Ἄρα βοηθάει περισσότερο. Εἶναι παράξενο. Κάπου εἶχα διαβάσει, ὅτι μιά διάσημη τραγουδίστρια δέν κρατοῦσε παρά μόνο τά γράμματα πού περιεῖχαν ὑβριστικά ἤ προσβλητικά σχόλια γιά ἐκείνη. Καί καταλαβαίνω, γιατί τό ἔκανε. Ἐπειδή ἤθελε νά εἶναι συνεχῶς σέ ἐγρήγορση».
 

* * *

Ἀκόμα βαθύτερα καί καλύτερα εἶχαν καταλάβει τά παραπάνω σπουδαῖα διδάγματα, ἀπό τήν πείρα τῆς ζωῆς τους, οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας:

«Κάποτε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Κολοβός καθόταν ἔξω ἀπό μιά ἐκκλησία. Καί τόν περικύκλωσαν οἱ ἀδελφοί καί τόν ἐρωτοῦσαν γιά τούς λογισμούς τους. Βλέποντάς τον κάποιος τόν ἐφθόνησε καί τοῦ εἶπε: Τό κανάτι σου Ἰωάννη εἶναι γεμᾶτο δηλητήριο(!). Τοῦ λέγει ὁ ἀββᾶς Ἰωάννης: Ἔτσι εἶναι, καλά τό λές· καί αὐτό τό εἶπες βλέποντας μόνο τά ἔξω· τί θά ἔλεγες ἄν ἔβλεπες καί τά μέσα τῆς ψυχῆς μου;» (Τό Γεροντικόν, η΄, ἔκδ. ΑΣΤΕΡΟΣ, σελ. 45).

Πῶς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἔφθασε σέ τόση ταπείνωση ὥστε νά ὠφελεῖται (καί νά ὠφελεῖ ἄλλους!) ἀκόμη καί ἀπό τήν κακή, φθονερή συμπεριφορά; Πολύ ἁπλά, ἐφαρμόζοντας τήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ:

-Ἐγώ σᾶς λέγω: Νά ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς σας! Νά λέτε καλά λόγια γιά ἐκείνους πού σᾶς κακολογοῦν. Νά εὐεργετεῖτε ἐκείνους πού σᾶς μισοῦν. Καί νά προσεύχεσθε γιά ἐκείνους πού σᾶς ζημιώνουν καί σᾶς κατατρέχουν. Ἔτσι θά γίνετε υἱοί τοῦ ἐπουρανίου Πατέρα σας (Ματθ. 5,44).

Ἡ μαρτυρία μιᾶς ἠθοποιοῦ, ἔχει ἰδιαίτερη ἀξία γιά μᾶς. Γιατί, πολλές φορές λέμε: βαρειές οἱ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ. Καί ὅταν ἀκοῦμε πνευματικά κατορθώματα σάν τοῦ ἁγίου Ἰωάννου λέμε: Δέν εἴμαστε καί ἅγιοι ἀσκητές! Νά, λοιπόν, πού μιά κοσμική γυναίκα ὁμολογεῖ -χωρίς νά ἐπικαλεῖται τό εὐαγγέλιο- ὅτι οἱ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ πού τίς ἐφάρμοσαν στήν ἐντέλεια οἱ ἅγιοι, εἶναι «Φῶς πού μᾶς δείχνει στό σκοτάδι τί θά ἔπρεπε νά εἴμαστε ἤ τί θά ἔπρεπε νά κάνουμε».

Ἀξίζει, χίλιες φορές, ἀκολουθώντας τά βήματα τῶν ἁγίων, νά ἀγωνισθοῦμε γιά νά φθάσουμε -κατά τό δυνατόν- στήν δική τους πνευματική ἀνάπαυση καί ἀναψυχή

Τί κάνει τὶς αἱρέσεις γοητευτικές;

Βαρνάβας Λαμπρόπουλος (Ἀρχιμανδρίτης)

Πρὶν ἀπὸ δύο μῆνες μία εἴδηση στήν ἐφημερίδα Times (1) τῆς Ν. Ὑόρκης εἶχε τόν τίτλο: «Οἱ νέοι ἐπικοινωνοῦν μέ τόν Θεό μέσῳ ρόκ καί πάλης». Καί ὁ ὑπότιτλος ἦταν: «Ὁ Καθολικισμός δέν γοητεύει πιά τούς νέους στή Βραζιλία». Σίγουρα πρόκειται γιά εἴδηση πού δὲν συναντᾶμε συνήθως σέ κοσμικές ἐφημερίδες.

Ἀναφέρεται σέ κάτι, ποὺ -ὡς γνωστὸν- δὲν συμβαίνει μόνο στήν Βραζιλία ἀλλά σέ ὅλη τή Λατινική Ἀμερική, δηλαδή σέ μιά περιοχή, ὅπου ὁ καθολικισμός εἶχε εὐρύτατη ἀποδοχή. Ἔτσι, οἱ μέχρι τώρα λατινοαμερικάνοι καθολικοί εἴτε «παντρεύουν» τόν καθολικισμό μέ τή μαγεία καί τίς παγανιστικές τους ρίζες, εἴτε -οἱ πιὸ ψαγμένοι- καταφεύγουν σέ νεο-προτεσταντικές ὁμάδες καί κυρίως στούς «Πεντηκοστιανούς».

Ἂν πᾶμε στήν Βόρεια Ἀμερική, σύμφωνα μέ τό ἰταλικό περιοδικό «30 ἡμέρες» (2), οἱ ρωμαιοκαθολικοί κληρικοί μέσα σέ τριάντα χρόνια (ἀπό τό 1978 ἕως τό 2006) μειώθηκαν ἀκριβῶς ... στούς μισούς! Καὶ ἄν ἔλθουμε στήν Εὐρώπη, στή Γαλλία γιά παράδειγμα, ὁ μέσος ὅρος ἡλικίας τῶν ρωμαιοκαθολικῶν κληρικῶν εἶναι τά 70!

Τὴν ἴδια στιγμὴ οἱ Μορμόνοι ἱεραπόστολοι σέ ὅλον τόν κόσμο, ἀπό 2.000 πού ἦταν πρίν τόν Β' παγκόσμιο πόλεμο, σήμερα ἔχουν φθάσει τίς 26.000! Δηλαδή ὑπερδεκαπλασιάστηκαν! Καὶ ἡ «Σκοπιά» ἀπὸ 6.000 φύλλα ὅταν πρωτοεκδόθηκε, ἔχει φτάσει σήμερα στά 18 ἑκατομμύρια φύλλα τόν μήνα σέ 106 γλῶσσες (3)!

Προφανῶς δέν μαζευτήκαμε γιά νά συζητήσουμε ... ἐπιχαίροντες τήν καθίζηση τοῦ καθολικισμοῦ παγκοσμίως. Καί στίς ἐντός εἰσαγωγικῶν ὀρθόδοξες χῶρες μας ἡ κατάσταση δέν εἶναι πολύ καλύτερη ἀπό τήν Δύση. Καί σέ μᾶς ἡ καθίζηση εἶναι ὁρατή. Ξέρουμε -γιά παράδειγμα- ὅτι ὅλοι σχεδόν οἱ ἐν Ἑλλάδι Πεντηκοστιανοί καί Χιλιαστές (γιά νά μήν ἀναφερθοῦμε καί στά θύματα τῆς Νέας Ἐποχῆς) κάποτε βαπτίστηκαν καί μυρώθηκαν ἀπό τά χέρια μας.

Θὰ ἄξιζε λοιπόν νά ἀναρωτηθοῦμε:
Γιατί ἄραγε δέν ξαναπάτησαν στίς ἐκκλησίες μας; Σέ τί τούς ἀπογοητεύσαμε; Τί δέν βρῆκαν σέ μᾶς; Καί τί τούς γοήτευσε καί τούς τράβηξε στίς ἐν λόγῳ -ἀμερικάνικης προέλευσης- καρικατοῦρες τοῦ χριστιανισμοῦ;

Τό θέμα εἶναι τεράστιο. Γι’ αὐτό ἐδῶ θὰ περιοριστοῦμε στὴ μελέτη τῆς γοητείας, ὄχι τῆς παραθρησκείας καὶ τῶν ὁμάδων τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἀλλὰ τῶν αἱρέσεων πού θά τίς ὀνομάζαμε χριστιανικές ἤ χριστιανίζουσες (νεο-προτεστάντες, πεντηκοστιανούς, χιλιαστές, μορμόνους κ.τ.τ.). Μᾶλλον κάπου ἐκεῖ πλανῶνται τά περισσότερα ἀπολωλότα πρόβατά μας. Ἐξ ἄλλου οἱ ὁμάδες αὐτές ἔχουν κάποια δικά τους στοιχεῖα γοητείας, πού δέν συναντᾶμε στίς ἄλλες σέκτες.



α. Ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον...

Ἐξ ἀρχῆς θά ἦταν καλὸ νά γίνει μία διασάφηση:
Εἶναι πολύ ἄδικη γενίκευση καί ὑπεραπλούστευση νά ποῦμε ὅτι αὐτό πού κυρίως γοητεύει τά θύματα τῶν αἱρέσεων εἶναι μία πιό ... ἄνετη πνευματική ζωή. Θά ξεμπερδεύαμε εὔκολα μέ τήν ἁγιογραφικὴ ἐξήγηση: «ἐπαχύνθη, ἐλιπάνθη, ἐπλατύνθη, ἀπηλάκτισεν ὁ ἀγαπημένος» (Δευτερ. λβ').

Σίγουρα σέ πολλές αἱρέσεις, ἀπό τούς Γνωστικούς καί τούς Νικολαΐτες μέχρι τά σημερινά «Παιδιά τοῦ Θεοῦ», κυριαρχεῖ αὐτὸ τό χάϊδεμα τῶν παθῶν. Ἀκόμα καί οἱ αἱρετικοί Ἀνόμοιοι δὲν πήγαιναν πίσω σὲ τέτοιες ... διευκολύνσεις! Ψάρευαν, λέει ὁ Μέγας Βασίλειος, ὀπαδοὺς «κατεπαγγελλόμενοι αὐτοῖς πᾶσαν ἄδειαν, καὶ τόν ἐν ἡδονῇ προτείνοντες βίον...» (4).

Ὅμως δέν εἶναι αὐτό πού γοητεύει στίς ὁμάδες, γιά τίς ὁποῖες συζητᾶμε. Ἑπομένως θά ἦταν ἄστοχο νά περιορίζουμε τὰ ἐπιχειρήματα μας π.χ. κατά τῶν Μορμόνων στό ὅτι παλιότερα εὐλογοῦσαν ἤ ἴσως καί τώρα ἐπιτρέπουν τήν πολυγαμία. Μᾶλλον δέν χρειάζεται σήμερα νά γίνει κάποιος μορμόνος, γιά νά ἐπιδοθῆ ... στήν πολυγαμία! Τὸ ἴδιο ἄστοχο θά ἦταν νά περιορίζουμε τὰ ἐπιχειρήματά μας κατά τῶν χιλιαστῶν, στό ὅτι ὁ Ρῶσσελ πῆρε διαζύγιο, ἤ στό ὅτι ἄφησε τήν περιουσία του σέ τρεῖς γυναῖκες, ἤ στό ὅτι ὁ Νὸρ ἔκανε χρήση ναρκωτικῶν.

Ἡ σκανδαλολογία, λοιπόν, δέν εἶναι δόκιμος τρόπος ἀπολογητικῆς. Πρῶτον, διότι... στό σπίτι τοῦ κρεμασμένου δέν μιλᾶνε γιά σχοινί. Καί δεύτερον, διότι σέ ὅλες αὐτές τίς ὁμάδες συναντᾶμε πολλούς ἀνθρώπους μέ σπάνιο ἦθος καί μέ ἀσκητικότατο τρόπο ζωῆς. Πρέπει ἑπομένως νά γίνεται διάκριση ἀνάμεσα στήν διδασκαλία τῆς ὁμάδας καί στίς προσωπικές ἀποτυχίες τῶν μελῶν της.



β. Ἡ θεραπευτική προσδοκία

Ἴσα-ἴσα, μιᾶς καί μιλᾶμε γιά ἀνθρώπινα πάθη, πρέπει νά τονίσουμε ὅτι στίς αἱρέσεις, στίς ὁποῖες ἀναφερόμαστε, συχνά τά θύματα ἑλκύονται ὄχι ἀπό τό χάϊδεμα τῶν παθῶν ἀλλά ἀπό τό ἀντίθετό του: δηλαδή ἀπό τήν ὑπόσχεση γιά ἀπελευθέρωση ἀπό τά πάθη.

Ἔτσι ἔχουμε καί τίς γνωστές μαρτυρίες τοῦ τύπου: «Πῆγα στούς μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ καί κατάφερα νά κόψω τό ποτό καί τό τσιγάρο!». Ἤ «πῆγα στούς πεντηκοστιανούς καί μέ βοήθησαν νά σταματήσω τά ναρκωτικά!». Πρόκειται γιά μαρτυρίες πού δέν ἔχουμε κανένα δικαίωμα νά τίς ἀμφισβητοῦμε, καί οἱ ὁποῖες -ὅπως εἶναι φυσικό- λειτουργοῦν σάν τήν καλύτερη διαφήμιση τῶν ὁμάδων αὐτῶν.

Ὁ διευθυντής τῆς Νέας Ἑστίας Σταῦρος Ζουμπουλάκης πολύ εὔστοχα παρατηρεῖ ὅτι ἐνίοτε εἶναι τόσο ἔντονη ἡ θεραπευτικὴ προσδοκία τῶν ὑποψηφίων θυμάτων, ὥστε μερικούς δέν τούς ἀπασχολεῖ καθόλου ἡ ἀλήθεια τῆς διδασκαλίας. Προλογίζοντας τό πολύ ἀξιόλογο βιβλίο τοῦ Ζάν Ντανιέλ «Ὁ Θεὸς εἶναι φανατικός;», ὁ Ζουμπουλάκης γράφει:

«Οἱ ἄνθρωποι προσέρχονται συχνά στίς ὁμάδες αὐτές μόνο μέ τήν προσδοκία νά νιώσουν καλύτερα- νά νιώσουν σωματική εὐεξία καί ψυχική εὐφορία. Τό κριτήριο τῆς ἀληθείας ἀπουσιάζει τελείως. Γίνομαι μέλος αὐτῆς ἤ ἐκείνης τῆς αἵρεσης ὄχι ἐπειδή θεωρῶ ὅτι ἐκεῖ βρίσκεται ἡ ἀλήθεια, ἀλλὰ ἐπειδή μοῦ κάνει καλό. Μέ βοηθάει ψυχολογικά...» (5).

Σέ πολλούς βέβαια τό κριτήριο τῆς ἀληθείας δέν ἀπουσιάζει τελείως, ἀλλά ... ἔρχεται δεύτερο: «Ἄς νιώσω ἐγώ καλά, καί, ἂν ἐδῶ βρίσκεται καί ἡ γνήσια εὐαγγελική ἀλήθεια, τότε ἀκόμη καλύτερα!».



γ. Ἀντίδοτο στήν ἐκκοσμικευμένη Ἐκκλησία

Τό ἐρώτημα ποιό κριτήριο ἔρχεται πρῶτο καί ποιό δεύτερο, μᾶλλον δέν ἔχει τόση σημασία. Σημασία ἔχει ὅτι οἱ ἄνθρωποί μας ἔχουν πελαγώσει τελείως· καί παγιδεύονται στίς αἱρέσεις, πότε μέ τό δόλωμα τῆς ἐμπειρίας καί τοῦ βιώματος καί πότε μέ τό δόλωμα τῆς δῆθεν γνήσιας ἀλήθειας.

Ὅμως αὐτή ἡ κατάσταση βοᾶ καί ἀποκαλύπτει τό βασικό ποιμαντικό μας κενό: τή διάσταση πίστεως καί ζωῆς. Ὅταν στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας, καί πρωτίστως στή ζωή τῶν ποιμένων της, αὐτά τά δύο -πίστη καί βίωμα- παίρνουν διαζύγιο, τότε ἡ Ἐκκλησία γίνεται ὁ πιό ἀπωθητικός γραφειοκρατικός ὀργανισμός τοῦ κόσμου. Ὅταν ἡ πίστη δέν βιώνεται καί δέν ἐνθουσιάζει, τότε καί ἡ ἀλήθεια πού κηρύττομε καταντάει ἕνα νεκρὸ γράμμα· μιά παγερὴ διδασκαλία· μιά σκοτεινή καὶ ἀσαφής κενολογία. Μέ μιά λέξη, καταντάει κούφια λόγια.

Τότε, παραφράζοντας τόν συγχωρεμένο ἀναρχικό τραγουδοποιό Νικόλα Ἄσιμο, οἱ ἄνθρωποί μας, μέ τό δίκιο τους, θά μᾶς ...φτύνουν λέγοντας:

«Τὸ Εὐαγγέλιο ἀποδείχθηκε ἕνα ὄνειρο, μιά ξοφλημένη κι εὐφυής δικαιολογία· διατηρεῖτε τήν ἐσώτερη τήν βρώμα σας μέ χριστιανικὴ φρασεολογία!...».

(ὅπου οἱ λέξεις Εὐαγγέλιο καί χριστιανική, ὁ τραγουδοποιὸς εἶχε τίς λέξεις ἐπανάσταση καὶ ἐπαναστατική).

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μιλάει τό ἴδιο αὐστηρά: «Οὐδέν τῆς ἀληθείας σαφέστερον, οὐδέν ἁπλούστερον, ἐάν μή κακουργῶμεν ἡμεῖς. Ὥσπερ οὖν ἡμῶν κακουργούντων, οὐδέν δυσκολώτερον» (6). Σέ βαθμό κακουργήματος εἴμαστε ἔνοχοι, λέει ὁ Χρυσορρήμων, ὅταν δέν ζοῦμε αὐτά πού κηρύττομε.

Στήν ἴδια αὐτομεμψία μᾶς ὁδηγεῖ καί ὁ Μέγας Βασίλειος:
«Ἑαυτοῖς λογιζόμεθα καί ταῖς ἡμετέραις ἁμαρτίαις τήν αἰτίαν τοῦ ἐπὶ τοσοῦτον χυθῆναι τῶν αἱρετικῶν τήν δυναστείαν... Ἀπέψυκται ἡ ἀγάπη- πορθεῖται ἡ τῶν πατέρων διδασκαλία· ναυάγια περὶ τήν πίστιν πυκνά· σιγᾶ τῶν εὐσεβούντων τά στόματα...» (7)! Μέ δύο λέξεις ὁ Μέγας Βασίλειος περιγράφει τήν Ἐκκλησία τήν ἐκκοσμικευμένη. Τήν Ἐκκλησία πού ξέχασε τήν ἀποστολή της καί κατάντησε μία ξερή ὀργάνωση.

Εἶναι ἐντυπωσιακό ὅτι μετά ἀπό δεκαέξι αἰῶνες τά ἴδια περίπου μέ τούς ὡς ἄνω Πατέρες ἐπαναλαμβάνει ὁ λουθηρανός πάστορας καί δεινός μελετητής τῶν νέων αἱρέσεων, Hubert Beck. Μιλώντας γιά τίς νέες αἱρέσεις λέει ἐπιγραμματικά: «Οἱ αἱρέσεις εἶναι οἱ ἀπλήρωτοι λογαριασμοί τῆς ἐκκλησίας» (8)!

Αὐτούς τούς «ἀπλήρωτους λογαριασμούς» μας προσπαθοῦν νά «πληρώσουν» οἱ αἱρέσεις μέ τίς πλαστές τους ἐπιταγές. Συχνά ἀκοῦμε τά θύματά τους νά λένε: «Αὐτό πού ψάχναμε καί δέν τό βρήκαμε στήν Ἐκκλησία, τό βρήκαμε σ' αὐτές τίς ὁμάδες»! Καί φυσικά τό βρίσκουν πάντα πλανεμένο καί διεστραμμένο. Καί πάντα τυλιγμένο στό γοητευτικό περιτύλιγμα τοῦ δῆθεν γνήσια εὐαγγελικοῦ, τοῦ δῆθεν ζωντανοῦ καί ἀναγεννητικοῦ, καί τοῦ δῆθεν αὐθεντικά χριστιανικοῦ. Μέ αὐτά τά φανταχτερά περιτυλίγματα σερβίρουν οἱ χριστιανίζουσες αἱρέσεις τίς πλανεμένες διδασκαλίες τους προσπαθώντας κατά κανόνα νά «πληρώσουν» τούς δικούς μας «ἀπλήρωτους λογαριασμούς».

Οἱ «ἀπλήρωτοι λογαριασμοί» μας, στούς ὁποίους ἐπενδύουν τή γοητεία τους αὐτές οἱ αἱρέσεις, εἶναι κυρίως τρεῖς:

1. Ἡ ὑποτίμηση τῆς βιβλικῆς διδασκαλίας καί ἡ ὑποβάθμιση τοῦ κριτηρίου τῆς εὐαγγελικῆς γνησιότητας.

2. Τὸ ξεθώριασμα τῆς ἐσχατολογικῆς προοπτικῆς.

3. Ἡ ἀποδυνάμωση τῆς ἐμπειρίας τῆς ζωντανῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, ἰδιαίτερα στή λατρεία, καί ἡ ἐξ αὐτῆς ἀπουσία τοῦ ἐνθουσιαστικοῦ στοιχείου.

Ἄς ποῦμε λίγα λόγια γιά τόν καθένα ἀπό τούς τρεῖς βασικούς «ἀπλήρωτους λογαριασμούς» μας.


Α. Ἡ ὑποτίμηση τῆς βιβλικῆς διδασκαλίας καί ἡ ὑποβάθμιση τοῦ κριτηρίου τῆς εὐαγγελικῆς γνησιότητας.

Πρίν ἀπό καιρό κάποιος Ἕλληνας θεολόγος ἄνοιξε συζήτηση μέ Μορμόνους πού δροῦσαν στήν περιοχή του. Ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν ὅτι ἐντυπωσιάστηκαν μέν γιατί οἱ περισσότεροι Ἕλληνες ξέρουν ἀγγλικά, ἀλλά σέ θέματα πίστεως καί σέ γνώση τῆς Γραφῆς εἶναι παντελῶς ἀστοιχείωτοι! Τό μόνο, γιά τό ὁποῖο μποροῦσαν νά μιλήσουν οἱ χριστιανοί μας, ἦταν... τά θαύματα τῶν ἁγίων καί οἱ εἰκόνες. Τό περίεργο εἶναι ὅτι ὁ ἐν λόγῳ θεολόγος ἔμεινε εὐχαριστημένος, γιατί διαπίστωσε ὅτι οἱ Μορμόνοι δὲν εἶχαν καί πολλές ἐπιτυχίες (9)!

Μᾶλλον δέν ἐπιτρέπεται νά κοιμόμαστε ἥσυχοι μετά ἀπό τέτοιες διαπιστώσεις. Δέν ἐπιτρέπεται ἡ ἀπάντηση στό προτεσταντικὸ σύνθημα «sola scriptura» νά εἶναι τό δῆθεν ὀρθόδοξο «sola miracula»! Ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι μόνο «θαύματα, κομποσχοίνι, λιβάνι, εἰκόνες καί ἅγια λείψανα», ὅπως ἔγραφαν σέ μιά παλιότερη ἀφίσσα τους οἱ παλαιοημερολογίτες.

Φυσικά κανείς δέν ἀρνεῖται τήν περίοπτη θέση καί τήν ποιμαντική ἀξία τῶν θαυμάτων τοῦ Χριστοῦ καί τῶν ἁγίων μέσα στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Καί πρέπει νά τονίσουμε ὅτι ἡ ὑποτίμηση τῶν θαυμάτων μπορεῖ νά δημιουργήσει καινούργιο ἀπλήρωτο λογαριασμό μας, τόν ὁποῖο ἐπίσης σπεύδουν νά ξεπληρώσουν οἱ αἱρετικοί μέ τίς θεατρινίστικες θαυματουργίες καὶ ψευτο-θεραπεῖες τους!

Ὅμως ἡ Ἐκκλησία ποτέ δέν εἶδε τά θαύματα σάν ἕνα ἀποτελεσματικό περίστροφο στόν κρόταφο γιά νά πιστέψουν οἱ ἄπιστοι. Γι' αὐτό καί ποτέ δέν ἄφησε ἡ Ἐκκλησία τὰ θαύματα νά γίνουν βασικό στοιχεῖο τῆς ποιμαντικῆς Της. Ἐξ ἄλλου, ἤδη ἀπό τήν ἐποχὴ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τά θαύματα ἔχουν πολύ περιοριστῆ.

Μάλιστα ὁ Χρυσόστομος, ἀπαντώντας στήν ἐρώτηση «γιατί δέν γίνονται σήμερα θαύματα ὅπως παλιότερα;», λέει ὅτι αὐτό συμβαίνει «οὐχί ἀτιμάζοντος ἡμᾶς τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί σφόδρα τιμῶντος»! Δέν εἶναι, λέει, ἐγκατάλειψη Θεοῦ ἡ μείωση τῶν θαυμάτων ἀλλά τιμή ἀπό τόν Θεό! Καὶ ἐξηγεῖ ὅτι παλιότερα ἐγίνοντο θαύματα ἐπειδὴ «ἀνοητότερον οἱ ἄνθρωποι διέκειντο -τῶν εἰδώλων προσφάτως ἀπηλλαγμένοι- καί παχυτέρα καὶ ἀναισθητοτέρα αὐτῶν ἡ διάνοια ἔτι ἦν καὶ πρός τά σωματικά ἐπτόηντο καὶ ἐκεχήνεσαν» (10). Ἡ βασική αἰτία τῶν θαυμάτων, λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης, ἦταν ὅτι τότε οἱ ἄνθρωποι ἦταν «ἀνόητοι, ἀναίσθητοι, χοντροκέφαλοι καί ψόφαγαν γιά show»!

Σίγουρα δέν ἐπιτρέπεται νά κοιμόμαστε ἥσυχοι, ὅταν τό ποίμνιό μας παραμένει στό ἐπίπεδο τοῦ ... ἀνόητου, τοῦ ἀναίσθητου καί τοῦ χοντροκέφαλου πού ψοφάει γιὰ show!

Μᾶλλον εἶναι καλύτερα νά ἐνδιαφερθοῦμε νά τούς κάνουμε λίγο ... εὐγενέστερους, ὅπως ἦταν οἱ κάτοικοι τῆς Βέροιας, ὅταν τούς ἐπισκέφθηκε ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Τό βιβλίο τῶν Πράξεων τούς ὀνομάζει «εὐγενεστέρους τῶν ἐν Θεσσαλονίκῃ». Γιατί; Διότι «ἐδέξαντο τόν λόγον -τοῦ Παύλου- μετά πάσης προθυμίας» ΟΧΙ ΑΒΑΣΑΝΙΣΤΑ, οὔτε ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΑ! Ἀλλά «τό καθ' ἡμέραν ἀνακρίνοντες τάς γραφάς εἰ ἔχοι ταῦτα οὕτως»! (Πράξ. 17,11)

Αὐτός πρέπει νά εἶναι ὁ στόχος μας. Αὐτό εἶναι τό καθῆκον μας, σήμερα ἰδιαίτερα, πού τό ποίμνιο μας βομβαρδίζεται ἀπό ποικίλες ἑτεροδιδασκαλίες καὶ πλάνες: Νά τούς μάθουμε νά ἀνακρίνουν ὀρθοδόξως «καθ' ἡμέραν τάς γραφάς, εἰ ἔχοι ταῦτα οὕτως»! Καί «ὀρθόδοξη ἀνάκριση τῆς Ἁγίας Γραφῆς» σημαίνει νά μάθουν γιά τή σωστή σχέση Ἁγίας Γραφῆς καί Ἐκκλησίας, καί γιά τό πῶς ἡ Ἐκκλησία ἑρμηνεύει τήν Ἁγία Γραφή.

Σίγουρα κάτι τέτοιο ἀπαιτεῖ κόπο καί χρόνο. Ἀπαιτεῖ ὑπομονή καὶ ἐπιμονή, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ. Ἀπαιτεῖ καί κατανάλωση φαιᾶς οὐσίας. Ἀντίθετα, ἡ θαυματολογία δέν ζητάει κόπο. Εἶναι κάτι πιό ἀναπαυτικό. Ἀκόμη καί ὁ γνωστὸς Umberto Eco τό ἐπισημαίνει, ὅτι σίγουρα εἶναι πολύ πιό «βολικό νά μιλᾶς στόν ἄλλο γιά τήν κεραυνοβόλο δράση ἑνός θαύματος», παρά νά ἱδρώνεις μελετώντας συστηματικά τήν Βίβλο καί ψάχνοντας γιά τά βιβλικά θεμέλια τῆς ἀλήθειας τῆς Ἐκκλησίας (11)!

Καί ἐδῶ τίθεται τό ἐρώτημα:Πῶς καταφέρνουν οἱ αἱρετικοί νά γοητεύουν μέ κάτι τό ... κουραστικό; Πῶς πετυχαίνουν νά κάνουν βασικό στοιχεῖο τῆς γοητείας τους τό - ὄχι τόσο ἀναπαυτικό - ἔργο τοῦ «καθ' ἡμέραν ἀνακρίνειν τάς γραφὰς εἰ ἔχοι ταῦτα οὕτως»; Μήπως φταῖμε σέ κάτι κι ἐμεῖς; Μήπως ἐμεῖς, μέ τό νά πετᾶμε τή Γραφή στά ἀζήτητα καί νά ἐπιχειρηματολογοῦμε μόνο μέ ...θαύματα, τούς ἐνθαρρύνουμε νά κάνουν παντιέρα τους τήν Ἁγία Γραφή καί νά παριστάνουν τούς πιό πιστούς της θεματοφύλακες;

Πόσο κολακευτικὸ εἶναι γιά μᾶς τό νά ὁμολογοῦν τά πρώην πρόβατά μας ὅτι πηγαίνοντας στούς προτεστάντες ἔμαθαν νά μελετοῦν τήν Ἁγία Γραφή καί νά παίρνουν ἀπό αὐτήν δύναμη!

Τό ἐρώτημα ἄν «συμφωνεῖ ἡ Ἁγία Γραφή μέ τή ζωή μας;» πρέπει νά εἶναι βασικός ἄξονας, πρῶτα τοῦ δικοῦ μας καταρτισμοῦ καὶ ἔπειτα τοῦ ποιμαντικοῦ μας ἔργου. Καλή ἡ ἀναφορά στούς ἁγίους γέροντες καί στά χαρίσματα τους· ἀλλά στή σύγχρονη ὑπερπαραγωγὴ τοιούτων βιβλίων δέν εἴδαμε νά προβάλλεται ἀρκούντως ἡ - σαφῶς ὑπάρχουσα -σχέση τῶν γερόντων μέ το Εὐαγγέλιο καί μέ τή μελέτη του. Ἀντίθετα ἀπολυτοποιήθηκε τό κριτήριο τῶν (ἐντός ἤ ἐκτός εἰσαγωγικῶν) θαυμάτων ἤ χαρισμάτων τους καί δή τοῦ ... προορατικοῦ! Πρόκειται γιά μία θλιβερή ἐκτροπή, πού κάποτε δέν διστάζει νά προβάλλει ἀκόμη καί ψευτο-χαρίσματα καί ψευτο-θαύματα!

Ἡ ὀρθόδοξη πατερική θεολογία δέν στηρίχθηκε ποτέ στή θαυματολογία καί στή χαρισματολογία. Ἡ πατερική θεολογία εἶναι καί θά παραμείνει πρωτίστως βιβλική θεολογία.

Αὐτὸ ἦταν καί τό στοιχεῖο πού γοήτευσε ἐκείνη τήν εὐλογημένη ὁμάδα προτεσταντῶν τῆς Ἀμερικῆς στήν δεκατία τοῦ ‘70, πού μέ πρωτεργάτη τὸν π. Πέτρο Gillquist (12) ἀναζητοῦσαν τήν ἐπιστροφή στήν Ἀποστολική Ἐκκλησία. Καί μετά ἀπό σκληρή μελέτη - ὄχι μιᾶς ἑβδομάδας ἀλλὰ δεκαπέντε ἐτῶν, κατάφεραν, πίσω ἀπό τήν «κατάστικτη τοῖς μώλωψι» σημερινή μας ταλαίπωρη ὀρθοδοξία, νά ἀνακαλύψουν τόν μοναδικό αὐθεντικό ἑρμηνευτή τῆς Βίβλου: τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.



Β. Τὸ ξεθώριασμα τῆς ἐσχατολογικῆς προοπτικῆς.

Αὐτός ὁ δεύτερος ἀπλήρωτος λογαριασμός μας εἶναι καρπός τῆς ἐκκοσμίκευσης. Πρόκειται γιά μιά ἐκκοσμίκευση πού διαποτίζει κάθε λόγο καί συμπεριφορά μας καί ἡ ὁποία δείχνει, ὅτι μᾶλλον «ὧδε ἔχομεν μένουσαν πόλιν καί τήν μέλλουσαν οὐκ ἐπιζητοῦμεν»! Δείχνει ὅτι ἔχουμε χάσει τό ὑγιές φρόνημα τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ζοῦσε συνεχῶς τό «ὁ Κύριος ἐγγύς».

Παράλληλα ἀτόνησε ὁ κατ’ ἐξοχήν ἀναστάσιμος χαρακτήρας τῆς λατρείας. Πόσοι βρίσκονται στόν ναό κατά τήν ἀνάγνωση τοῦ ἑωθινοῦ εὐαγγελίου; Πότε τούς μιλήσαμε στήν λειτουργία γιά τό ἑωθινό εὐαγγέλιο; Πόσο φαίνεται μέσα στή θεία Λειτουργία ὅτι «τόν θάνατον τοῦ Χριστοῦ καταγγέλλομεν καὶ τήν Ἀνάστασιν Αὐτοῦ ὁμολογοῦμεν»; Ἀντί νά γίνεται ἡ ζωή μας καί ἡ λατρεία μας κήρυγμα γιά τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ πού ἔρχεται ἀλλὰ καί πού ἤδη ἔχει ἀρχίσει, συρρικνώσαμε τή διδασκαλία μας σέ ἐγκόσμιες ἠθικολογίες.

Φυσική συνέπεια μετά εἶναι καί ἡ ... γραφειοκρατική διεκπεραίωση ὅλων τῶν μυστηρίων καί τῶν ἀκολουθιῶν καί ἰδιαίτερα τῆς ἐξοδίου ἀκολουθίας καί τῶν μνημοσύνων. Στέγνωσαν ἀπό κάθε ζωντάνια οἱ πιό ἰδανικὲς εὐκαιρίες γιά μαρτυρία ἀναστάσιμης χαρᾶς καί ἐλπίδας! Ὁπότε, ποῦ νά στεριώσει προσδοκία γιά ἀνάσταση νεκρῶν! Ἔτσι δέν εἶναι παράξενο, γυρίζοντας ἀπό τό νεκροταφεῖο, νά ἀκοῦμε συχνά ἐνορίτες μας πού ἐκκλησιάζονται ἀνελλιπῶς νά μᾶς ρωτᾶνε: «Παπούλη, ἀλήθεια ὑπάρχει τίποτε μετά; Καί ποιός πῆγε ἐκεῖ καί γύρισε;»!

Μέσα σ' αὐτήν τήν ἀπουσία ἐλπίδας φαντάζουν πολύ γοητευτικές οἱ πληθωρικές προφητολογίες τῶν αἱρετικῶν γιά τό τέλος τοῦ κόσμου. Καί ὅταν μάλιστα σερβίρονται μέ δῆθεν ἁγιογραφική κατοχύρωση, τότε πουλᾶνε τρελλά! Πόσοι χριστιανοί μας δέν παγιδεύτηκαν σέ τέτοιες ἐσχατολογοῦσες ὁμάδες, διότι δέν βρεθήκαμε νά τούς στηρίξουμε σωστά, ἰδιαίτερα σέ κάποιο πένθος τους!

Ἀσύγκριτα ὅμως πιό θλιβερὸ εἶναι νά ... ζηλεύουμε καί ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι ποιμένες τίς ἐσχατολογικές φλυαρίες τῶν αἱρετικῶν, καί -ἐνίοτε ἀντιγράφοντας κατά γράμμα τήν νοσηρή νοοτροπία τους- νά ἀσχολιόμαστε μέ τόν ΑΜΚΑ καὶ μέ τά τσιπάκια, χάνοντας τελείως τή σοβαρότητά μας! Ἤ, ἀκόμη χειρότερα, ὀρθόδοξοι μοναχοί νά φτιάχνουν ἱστοσελίδες, πού σοβαρά ἀναρωτιοῦνται ἄν θα ἔλθει τό τέλος τοῦ κόσμου τό 2012!

Τελείως διαφορετικός εἶναι ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἐσχατολογοῦν οἱ Πατέρες. Τελείως διαφορετικός εἶναι ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἐσχατολογεῖ ἡ Ἐκκλησία.

Ἕνα μικρό παράδειγμα ἀποτελεῖ ἡ ὄντως γοητευτική καί συνάμα ἄκρως ἀφυπνιστική ἑρμηνεία πού δίνει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης στήν ἐσχατολογική προφητεία τοῦ Χριστοῦ: «ἔρχεται νύξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι»!

Λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος: «Νύξ ἐρχόμενη ἐστιν ἡ παντελὴς ἀνενεργησία τοῦ μέλλοντος σκότους· ἡ καθ' ἕτερον τρόπον (γιά νά ἔλθουμε πιό κοντά) νύξ ἐρχομένη ἐστιν ὁ ἀντίχριστος, νύξ καί σκότος ΚΑΙ ὤν ΚΑΙ καλούμενος· ἤ πάλιν (γιά νά ἔλθουμε ἀκόμη πιό κοντά) νύξ ἐρχομένη ἐστιν ἡ καθ' ἑκάστην ἀμέλεια (τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ)» (13)!

Μέ ἄλλα λόγια ὁ ἅγιος Γρηγόριος, κάνοντας ἕνα γοητευτικότατο zoom ἀπό τά ἔσχατα στό σήμερα, μᾶς συμβουλεύει: «Ἀφῆστε τό πῶς θά εἶναι ἡ ἀνενεργησία τοῦ μέλλοντος σκότους· ἀφῆστε τό πότε θά ἔλθει καί ποιός θά εἶναι ὁ ἀντίχριστος· καί φροντίστε νά διορθώσετε τήν καθ' ἑκάστην ἀμέλειαν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ!». Ἡ ἐσχατολογία δέν εἶναι μία θεωρητικὴ ἀναφορά σέ κάποια μακρινά μελλούμενα, ἀλλὰ ἔχει ἄμεση σχέση μέ τό ἐδῶ καί τώρα.

Καὶ ἐρχόμαστε στόν τρίτο καί σοβαρότερο ἀπλήρωτο λογαριασμό μας, ὁ ὁποῖος βασικὰ δημιουργεῖται ἀπό τούς ἀπλήρωτους τόκους τῶν δύο προηγουμένων λογαριασμῶν. Ἐδῶ εἶναι πού ἐπιστρατεύουν ὅλη τή γοητεία τους οἱ αἱρετικοὶ προκειμένου νά καλύψουν τά δικά μας κενά.



Γ. Ἀποδυνάμωση τῆς ἐμπειρίας τῆς ζωντανῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, ἰδιαίτερα στήν λατρεία, καί ἡ ἐξ αὐτῆς ἀπουσία τοῦ ἐνθουσιαστικοῦ στοιχείου.

Στό βιβλίο «Ἡ Χαμένη Ἀθωότητα» τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου διαβάζομε τή συγκλονιστική ἐξομολόγηση μιᾶς γυναίκας ποὺ ἔμπλεξε σὲ νεο-προτεσταντική ὁμάδα:

«Ἀνήκω σέ οἰκογένεια μέ παλαιά ὀρθόδοξη παράδοση καί μέ συγγενεῖς ἱερεῖς. Ἀπό μικρή πήγαινα στήν Ἐκκλησία καί συμμετεῖχα στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Ὅμως δέν σᾶς κρύβω πώς παρ' ὅλα αὐτὰ εἶχα μιά τυπική χριστιανική ζωή, ἡ ὁποία δέν θά μποροῦσε νά μέ γλυτώσει ἀπὸ βέβαιη αὐτοκτονία πρὶν ἀπό μερικὰ χρόνια, ἂν δέν γνώριζα τήν ὀργάνωση. Ἡ ὀργάνωση μέ βοήθησε νά ξεφύγω ἀπό τό νεκρὸ γράμμα τῆς πίστης μου καὶ ἔμαθα νά ζῶ ὄχι τυπικά ἀλλά στήν οὐσία χριστιανικά. Ἔμαθα νὰ μελετῶ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καί νά παίρνω μέσα ἀπό ἐκεῖ δύναμη. Ἔμαθα νά προσεύχομαι γιά νά πάρω κουράγιο...» (14).

Πόσο ἆραγε εὐθυνόμαστε γιά τό ὅτι ἡ ζωὴ αὐτῆς τῆς κυρίας εἶχε καταντήσει μία τυπική χριστιανική ζωή, εἶχε ξεπέσει σέ νεκρὸ γράμμα; Γιατί σέ μᾶς δέν ἔμαθε νά μελετάει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί νά προσεύχεται; Γιατί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, πού τῆς δίναμε, δέν μίλαγε στήν καρδιά της; Γιατί ἡ προσευχή, πού μαζί μας ἔκανε στήν Ἐκκλησία, δέν συγκινοῦσε τήν ψυχή της;

Εἶναι φανερό ὅτι ὅταν τήν πλησίασαν οἱ αἱρετικοί, δέν ἔνιωσε ὅτι τῆς ἔκαναν προσηλυτισμό ἀλλά ὅτι «τήν ἄγγιξαν»· «τήν ἀκούμπησαν». Αὐτό ἀποτελεῖ καὶ τό πρῶτο πετυχημένο βῆμα τῶν αἱρετικῶν, ὅπως ἐπισημαίνει καί ὁ μακαριστός F.W. Haack (15)!
Γιατί ἆραγε οἱ αἱρετικοί γοητεύουν μέ τήν ἐντύπωση τῆς ζωντανῆς μαρτυρίας τοῦ Χριστοῦ, πού «ἀγγίζει» τήν καρδιά τῶν θυμάτων τους;

Ὁ ἐπίσης μακαριστός Κωστῆς Μπαστιᾶς ἐπιχειρεῖ μία πρώτη ἀπάντηση, λέγοντας: «Ἡ πίστη δέν μπορεῖ νά καταντήσει ἠθικιστικά συνθήματα. Ἡ πίστη ὁμολογεῖται μέ τήν μαρτυρία. Καί μαρτυρία εἶναι ὁ ἀντίποδας τῆς προπαγάνδας. Ἡ προπαγάνδα εἶναι κούφια λόγια. Ὁ Χριστὸς ὅμως δέν ζήτησε οὔτε δικηγόρους, οὔτε προπαγανδιστές. Ζήτησε μάρτυρες. Καὶ ἡ μαρτυρία εἶναι ὁλοκληρωτική παράδοση στόν Χριστό. Ὁλοκληρωτική ἐν Χριστῷ ζωή» (16).

Γιατί οἱ αἱρετικοὶ νά παρουσιάζονται ὅτι ἔχουν παραδοθῆ στόν Χριστό περισσότερο ἀπό ἐμᾶς; Μήπως, ὄντως, πολλοὶ ἀπό αὐτούς δείχνουν μεγαλύτερη ἀπό ἐμᾶς αὐταπάρνηση στήν ὑπακοή τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ὅσο λανθασμένα κι ἂν τίς ἑρμηνεύουν;

Ὁ ἄθεος ὑπαρξιστής Ἀλμπέρ Καμύ ἔτρεφε ἀπεριόριστο σεβασμό γιά ἐκεῖνες τίς ψυχές, πού τίς ἔβλεπε νά ἔχουν μέ αὐταπάρνηση ἀφοσιωθῆ στόν Θεό. Λάτρευε βιβλία σχετικὰ μέ τήν μοναχικὴ ἀφιέρωση, ὅπως τόν «Διάλογο τῶν καρμελιτισσῶν» τοῦ Μπερνανός καί τό «Ρέκβιεμ γιά μιά καλόγρια» τοῦ Φῶκνερ (17). Μέ τέτοια προετοιμασία ὁ Καμύ ἀπέκτησε τήν ὀξυωπία νά ἰδῆ καί κάτι παραπάνω. Ἔτσι, ὅταν ἔπεσε στά χέρια του τό βιβλίο «Ἡ μυστική θεολογία τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας» τοῦ Λόσκυ, γοητεύτηκε· καὶ εἶπε: «Τώρα πιά, μποροῦμε νὰ μιλήσουμε σοβαρὰ γιά τόν Θεὸ» (18)!

Γιατί ἆραγε νά ἀφήνουμε αὐτή τήν τόσο γοητευτική θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας, πού κάποτε ἄγγιξε καί ἕναν Καμύ, νά καταντάει ξερό γράμμα καί νεκρός τύπος; Τί φταίει;

Ἴσως καμμιά φορά νά χαμογελᾶμε μέ συγκατάβαση, βλέποντας σέ συγκεντρώσεις νεο-προτεσταντῶν ἕνα ὁλόκληρο στάδιο νὰ λικνίζεται τραγουδώντας μέ ἕνα στόμα: «How good is Jesus for me!» Μήπως δέν θά 'πρεπε τόσο εὔκολα νά γελᾶμε μέ κάτι τέτοια; Εἴμαστε τόσο σίγουροι ὅτι ὅλοι αὐτοί δέν μετέχουν καθόλου στήν Χάρη τοῦ Θεοῦ; Ἔχουμε ποτέ ἀκούσει κανένα ἐνορίτη μας νά μᾶς εἰπῆ ὅτι τόν συγκίνησε τόσο ἡ ἀνάλογη φράση τοῦ ψαλμοῦ: «Ὡς ἀγαθός ὁ Θεὸς τῷ Ἰσραήλ, τοῖς εὐθέσι τῇ καρδίᾳ»; Ποιά σχέση ἔχει αὐτή ἡ «ἑνὶ στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ» ψαλμωδία τῶν προτεσταντῶν μέ ἕνα ξέψυχο καί βιαστικό Κύριε ἐλέησον, πού συνήθως μουρμουράει ἕνας ψάλτης στίς ἐκκλησίες μας;

Πόση ζωντάνια καί ἀμεσότητα ἔχει τίς περισσότερες φορές ἡ λατρεία μας; Πόση ἀμεσότητα μπορεῖ νά ἔχει ἡ λατρεία, ὅταν λείπει ἡ ἀμεσότητα τῆς λατρευτικῆς γλώσσας;

Ὁ π. Βασίλειος Θερμός σχετίζοντας τό θέμα αὐτό μέ τούς νέους, λέει τά ἑξῆς ἀξιοπρόσεκτα:

«Οἱ ὑπαρξιακές ἀναζητήσεις τῶν νέων», λέει ὁ π. Βασίλειος, «δέν ματαιώνονται ἀτιμωρητί. Ὁ νέος ἄνθρωπος θά θυμώσει, πού δέν μπορεῖ μέσα στὴν Ἐκκλησία νά ἀκούσει τόν Θεό του, πού δέν μπορεῖ νά Τοῦ μιλήσει, πού τοῦ Τόν κρύβουν... Ἡ συμπεριφορά του θά περιφέρει ἕνα βουβό θυμό, ἕνα πνιγμένο παράπονο, πώς ἀντί νά ἐμπλουτίζουμε τόν λόγο του ὡς Ἐκκλησία, τοῦ θυμίζουμε πιό ἔντονα τήν ἀνημπόρια του!...» (19).

Ἐδῶ νά ἐρωτήσουμε: Μήπως δέν πρόκειται μόνο γιά ἕνα πρόβλημα τῶν νέων; Μήπως ἄνθρωποι πού μιὰ ζωὴ δέν λείπουν ἐκ συνηθείας ἀπό τήν Ἐκκλησία μένουν ἀνέγγιχτοι ἀπό τά ὅσα λέγονται καί τελοῦνται; Μήπως ἔτσι ἐξηγεῖται γιατί οἱ ἀνελλιπῶς ἐκκλησιαζόμενες γιαγιές μᾶς ρωτᾶνε στό νεκροταφεῖο: «Παπούλη, ἀλήθεια ὑπάρχει τίποτε μετά; Μά ποιός πῆγε καί γύρισε;»

Ἡ ἀμεσότητα τῆς λατρευτικῆς γλώσσας εἶναι παγχριστιανικὸ καὶ πανορθόδοξο φαινόμενο σέ ὅλες τίς τοπικές ἐκκλησίες καί σέ ὅλες τίς χριστιανικές αἱρέσεις. Ἑξαιροῦνται ἡ γλωσσολαλιά τῶν Πεντηκοστιανῶν καί... φυσικά ἡ ἑλληνόφωνη καί μόνον Ὀρθοδοξία, ὅπου ἡ γλῶσσα μᾶλλον δέν εἶναι καί τόσο ... ἄμεση. Νά πού ἔχουμε καὶ ἕνα κοινό μέ τούς Πεντηκοστιανούς!

Πολλοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι «δέν πειράζει, δέν εἶναι ἀπαραίτητο νά τά καταλαβαίνουμε ὅλα στήν Λειτουργία». Κατ' αὐτοὺς ἐκεῖνο πού προέχει εἶναι ἡ «μέθεξη» στά τελούμενα! Μία λίγο περίεργη μέθεξη, πού - ὅπως φαίνεται - ὄχι μόνο δέν ἐμποδίζεται, ἀλλὰ ἴσως καί νά διευκολύνεται μέ τό νά ἀφήνουμε τήν διάνοια (τό λογιστικόν τῆς ψυχῆς) ἔξω ἀπό τόν Ναό, ὅπως οἱ Μουσουλμάνοι βγάζουν τὰ ὑποδήματά τους... ἔξω ἀπό τό τζαμί. Τὸ θυμικὸν καὶ τὸ ἐπιθυμητικὸν εἶναι ἀρκετὰ γιά νά γίνει ἡ δουλειά...

Δέν εἶναι ἁρμοδιότητά μας νά λύσουμε τό θέμα ἐδῶ. Προφανῶς κάποτε πρέπει νά μᾶς ἀπασχολήσει. Περιοριζόμαστε νά θυμίσουμε μόνο τά λόγια τοῦ χρυσορρήμονος ἁγίου Ἰωάννου: «Διά τοῦτο αἱρέσεις, ἐπειδή ἐκαθεύδησαν οἱ ἄνθρωποι, ἐπειδή ἐρραθύμησαν, ἐπειδή ΟΥ ΠΡΟΣΕΣΧΟΝ ΜΕΤΑ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ ΤΟΙΣ ΛΕΓΟΜΕΝΟΙΣ» (20).

Τελειώνοντας ἀναφερόμαστε πολύ σύντομα καί σέ ἕνα δευτερευούσης σημασίας στοιχεῖο τῆς γοητείας τῶν αἱρέσεων. Οἱ αἱρέσεις ἔχουν καί τή γοητεία τοῦ ”ἀπαγορευμένου” .



δ. Γοητεία τοῦ ἀπαγορευμένου

Ὅταν πρίν ἀπό τέσσερα χρόνια ἔγινε ὁ θόρυβος μέ τό Ἀπόκρυφο Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰούδα, ὁ γερμανός καινοδιαθηκολόγος Bauer (21) ἔγραψε ἕνα ἄρθρο μέ τίτλο «Μόνο τό ἀπαγορευμένο εἶναι ἐνδιαφέρον!». Ἐκεῖ μέ εἰρωνικό χιοῦμορ ἔλεγε ὅτι καλό θά ἦταν νά ἀπαγόρευε ἡ Ἐκκλησία τήν ἰδιωτική ἀνάγνωση τῶν κανονικῶν βιβλίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς, προκειμένου ἐπιτέλους νά προκαλέσουν καί αὐτά τό ἐνδιαφέρον κατ’ ἀρχάς τῶν χριστιανῶν!

Σαφῶς τό ἀπαγορεύειν ... δέν ἀπαγορεύεται. Ἡ γοητεία τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας πρωτοδοκιμάστηκε καί ἔκτοτε συνεχίζει νά δοκιμάζεται στήν ἀπαγόρευση τῆς βρώσεως τοῦ «ξύλου τῆς γνώσεως».

Τό μόνο πού πρέπει νά μᾶς ἀπασχολεῖ ποιμαντικά εἶναι ὁ τρόπος τῆς ἀπαγορεύσεως. Εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό ὅτι πολλές φορές οἱ αἱρετικοί μᾶς... εὐγνωμονοῦν, διότι μέ τόν τρόπο τῆς ἀπαγορεύσεώς τους, τούς κάνουμε τήν καλύτερη καί δωρεάν διαφήμιση!

Εἶναι κι αὐτό ἕνας ἀκόμη ... ἀπλήρωτος λογαριασμός μας! Δέν εἶναι λίγοι οἱ ἄνθρωποι πού πλησίασαν τούς «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ», γιά νά ἰδοῦν ἐπὶ τέλους «ποιοί εἶναι αὐτοί, πού οἱ παπάδες ζητᾶνε τή βοήθεια τῆς ἀστυνομίας γιά νά τούς ἀντιμετωπίσουν»!

Προσπαθήσαμε νά ἑστιάσουμε τήν προσοχή μας σέ μερικά -κατά τή γνώμη μας- βασικά στοιχεῖα, πού κάνουν τίς νεώτερες χριστιανικὲς ἡ χριστιανίζουσες - αἱρέσεις γοητευτικές.

Ἂν προσέξουμε λίγο καλύτερα, καί ἄν ἔχουμε εἰλικρινῆ διάθεση αὐτοκριτικῆς, θά ἐντοπίσουμε στά βασικά τρία στοιχεῖα τῆς γοητείας τους, τὰ δικά μας ποιμαντικά κενά. Καὶ τά τρία αὐτά στοιχεῖα, δηλαδή: α. ἡ γνησιότητα τοῦ εὐαγγελικοῦ μηνύματος καί τοῦ εὐαγγελικοῦ τρόπου ζωῆς, β. ἡ μελέτη τῶν ἐσχάτων καί γ. ἡ ζωντανή ἐμπειρία τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, ἰδιαίτερα στή λατρεία, ἔχουν κέντρο τους τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ, καί τή ζωή τοῦ Χριστοῦ.

Πόσο τραγικὸ εἶναι οἱ αἱρετικοὶ νά παρουσιάζονται πιό χριστοκεντρικοί ἀπό ἐμᾶς, καί στή διδασκαλία καί στή ζωή. Πόσο ἀντιφατικό εἶναι οἱ κλέφτες καί ληστές πού «ἀναβαίνουν ἀλλαχόθεν» στήν αὐλή τῶν προβάτων, νά φαίνονται πιό θεοκενρικοί ἀπό τούς ποιμένες πού «εἰσέρχονται διά τῆς θύρας»!

Κάποτε σφραγίσαμε τά πρόβατά μας μέ τό ἅγιο Μύρο λέγοντας τά λόγια: «Σφραγίς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου»! Πόσο τραγικό θά εἶναι νά πηγαίνουν οἱ αἱρετικοί καί νά τούς ἐρωτοῦν: «εἰ Πνεῦμα Ἅγιον ἐλάβετε πιστεύσαντες;» καί οἱ -ὑποτίθεται- δικοί μας νά τούς ἀπαντοῦν: «Οὐδέ εἰ Πνεῦμα Ἅγιόν ἐστιν ἠκούσαμεν»!

Γι’ αὐτό «περιζωσάμενοι τήν ὀσφύν ἡμῶν ἐν ἀληθείᾳ... καί ὑποδησάμενοι τούς πόδας ἐν ἑτοιμασίᾳ τοῦ εὐαγγελίου τῆς εἰρήνης», ἄς δώσουμε ἰδιαίτερη σημασία στήν κάλυψη τῶν κενῶν, στά ὁποῖα ἐπενδύουν οἱ αἱρέσεις, γιά νά αὐξήσουν τήν γοητεία τους:

Ἂς ἐμπνεύσουμε στούς χριστιανούς μας ἀγάπη γιά τή μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ μέσα στό φῶς τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας παραδόσεως. Ἔτσι θά ἐξυψώνεται καί τό κριτήριο τῆς γνήσιας εὐαγγελικῆς ζωῆς.

Ἂς καλλιεργοῦμε στούς πιστούς μας ὑγιᾶ μνήμη καί μελέτη τῶν ἐσχάτων, ἀναδεικνύοντας τίς ἐσχατολογικὲς διαστάσεις, πρῶτα τῆς λατρείας καί ἔπειτα τῆς καθημερινῆς συνέπειας στήν ὑπακοή τῶν θείων ἐντολῶν.

Ἀφήνοντας στήν ἄκρη κάθε αἰθεροβασία καί κάθε στενόκαρδη τσιγγουνιά, ἄς εἴμαστε πρόθυμοι - ὡς καλοὶ οἰκονόμοι τοῦ Πανδοχείου τῆς Ἐκκλησίας- νά προσδαπανήσουμε ἁπλόχερα ὁ,τιδήποτε ἀπαιτεῖται περισσότερο ἀπό τά δύο δηνάρια, ὥστε προσγειωμένοι στή σημερινή πραγματικότητα νά ζωντανέψουμε τή λατρεία· καί ἔτσι νά δώσουμε τίς προϋποθέσεις τοῦ ὑγιοῦς ἐνθουσιασμοῦ πού χαρίζει ἡ ἐμπειρία τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ.



1. Ἀναδημοσίευση στήν ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Κυριακὴ 20.9.09.
2. 30 GIORNI, n. 5, 2009.
3. Walter Martin. The Kingdom of the Cults. Bethany House, Minneapolis 3985, σελ. 38.166.
4. Μεγάλου Βασίλειου, Εἰς τόν Προφήτην Ἠσαΐαν, κεφ. 10, P.G. 30.525AB.
5. Ἐν Ζάν Ντανιέλ, « Ὁ Θεὸς εἶναι φανατικός;» ἔκδ. Πόλις 1998, σέλ. 36-37.
6. Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου,» Ἑρμηνεία εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην», P.G. 59,287.
7. Μεγάλου Βασιλείου, «Ἐπιστολὴ 164, Ἀσχολίῳ ἐπισκόπῳ Θεσσαλονίκης», P.G. 32. 636D-637A.
8. Hubert Beck, «How to respond to the Cults», Concordia 1977, p. 14.
9. Περιοδ. Κυπριακοῦ Συλλόγου «Φιλοι Ἁγίου Ὄρους» Ὀρθόδοξη Μαρτυρία, 89/2009, σελ. 92.
10. Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσόστομου. «Εἰς τὴν ἁγίαν Πεντηκοστήν, ὁμιλία Α» .
11. Umberto Eco, «Ἡ μαγικὴ εἰκόνα τῆς ἐπιστήμης», Τὸ Βῆμα, 12.1.2003.
12. βλ. π. Πέτρου Gillquist, «Καλῶς ἤρθατε στὸ σπίτι σας...», ἔκδ. Ἀκρίτας 2008.
13. Ἁγ. Γρηγορίου Σιναΐτου, «Κεφάλαια πάνυ ὠφέλιμα, νδ', Φιλοκαλία τομ. Δ'», σελ. 38.
14. π. Ἀντ. Ἀλεβιζόπουλου, Ἡ Χαμένη Ἀθωότητα, Ἀθήνα 1994, σελ. 55-56.
15. Τοῦ ἰδίου, « Ἀντιμετώπιση τῶν Αἱρέσεων», ἔκδ. Διάλογος, Ἀθήνα 1996, σελ. 17.
16. Κωστῆ Μπαστιᾶ, Παπαδιαμάντης, Ἀθήνα 1974, σελ. 224-225.
17. Ζάν Νιανιέλ, «Ὁ Θεὸς εἶναι φανατικός;» ἔκδ. Πόλις 1998, σελ. 193.
18. π. Φιλόθ. Φάρου,«Ἡ ἀπόγνωση τῆς Δύσεως καί ἡ ἐλπίδα τῆς Ἀνατολῆς», ἔκδ. Ἀκρίτας, σελ. 75.
19. π. Βασιλείου Θερμοῦ, «Ποιμαίνοντες μετ’ ἐπιστήμης», ἐκδ. Ἁρμός 1996, σελ. 92.
20. Ἁγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου, «Εἰς τό δεῖ καί αἰρέσεις εἶναι ἐν ὑμῖν….» P.G. 51, 254.
21. D. Bauer, “ Nur was verbotten ist, ist interessant!”, Bibel und Kirche 60 (2005) 124.

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου

Του π. Ιωήλ Κωνστάνταρου

Μια από τις μεγαλύτερες χαρές και ευλογίες για τον πιστό Χριστιανό, είναι το να τιμά τις μεγάλες μορφές της Εκκλησίας μας που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ακριβή διατύπωση των δογματικών αληθειών. Γι’ αυτό και η πνευματική μας χαρά βρίσκεται στο κατακόρυφο, αφού την Κυριακή εορτάζουμε και τιμούμε τις λαμπρές προσωπικότητες των Αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Των Αγίων δηλαδή Πατέρων που αγωνίστηκαν κατά των αιρετικών μονοφυσιτών. Γι’ αυτό και ανάλογο είναι το Αποστολικό ανάγνωσμα που θα ακούσουμε.

Ο Απ. Παύλος, καταγράφει «εν βραχύ ρήματι και πολλή συνέσει», θεοπνεύστως, την προς Τίτον επιστολή του. Μια από τις ποιμαντικές λεγόμενες επιστολές του, διότι απευθύνεται στον μαθητή του Τίτο, Επίσκοπο Κρήτης.

Οι πατρικές του νουθεσίες, αποτελούν την ευλογημένη πείρα και το πολύπλευρο ποιμαντικό του καταστάλαγμα. Μέσα σε απλές προτάσεις ποιμαντορικής τελειότητας, εφιστά την προσοχή του μαθητού του, και όλων φυσικά των ποιμένων, έως εσχάτου της γης, και μέχρι το τέλος της ιστορίας, στο θέμα των αιρέσεων και των αιρετικών: «αιρετικόν άνθρωπον, μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος» (Τίτ. Γ΄ 10-11). Δηλαδή, αιρετικό άνθρωπο, που επιμένει να δημιουργεί σκάνδαλα και διαιρέσεις στην Εκκλησία, μολονότι τον συμβούλευσες για πρώτη και δεύτερη φορά, παράτησέ τον και απόφευγέ τον. Γνώριζε δε ότι ένας τέτοιος άνθρωπος έχει διαστραφεί και αμαρτάνει και για την αμαρτία του αυτή, ελέγχεται και κατακρίνεται από την συνείδησή του και από τον ίδιο τον εαυτόν του.

Βεβαίως το τι είναι αίρεση, ως πιστοί Χριστιανοί όλοι μας το γνωρίζουμε, θα πρέπει να το γνωρίζουμε. Είναι η πλανεμένη διδασκαλία που αλλοιώνει τόσο την Ευαγγελική αλήθεια, όσο και τον ορθό και ευλογημένο τρόπο Χριστιανικής ζωής. Είναι οι κακοδοξίες που διδάσκονται και παρουσιάζουν διαφορετικά δόγματα και ένα ξεπεσμένο ήθος που δεν έχει σχέση με αυτά που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και μας διαφυλάττει η Εκκλησία μας.

Φυσικά δεν υπάρχουν αιρέσεις άνευ των αιρετικών, διότι επιτέλους οι πλάνες και οι κακοδοξίες δεν αιωρούνται μόνες τους στην πνευματική ατμόσφαιρα. Υπάρχουν κάποιοι που ξέφυγαν από την Εκκλησιαστική πορεία , λόγω εγωϊσμού, με αποτελέσματα τραγικά για το όλον σώμα της στρατευομένης μας Εκκλησίας.

Και εδώ αδελφοί μου έγκειται το κρίσιμο και επίμαχο σημείο που θα πρέπει περισσότερο απ’ όσο ποτέ άλλοτε να μας κάνει άγρυπνους και προσεχτικούς. Τους τελευταίους καιρούς, και ως προς το ζήτημα τούτο, βλέπουμε να παρουσιάζονται μεγάλες αλλοιώσεις και παραποιήσεις της Αποστολικής διδαχής.

Αλλ’ ας μιλήσουμε συγκεκριμένα. Δεν αρκεί ένας ποιμένας, και μάλιστα υψηλά ιστάμενος να φέρει μόνο την Αποστολική διαδοχή, που οπωσδήποτε, ως Ορθόδοξος την φέρει, είναι απόλυτη ανάγκη, μαζί με την αδιάσπαστη συνέχεια της Αρχιεροσύνης, να υφίσταται και ο Αποστολικός τρόπος ζωής όσον αφορά τα δόγματα και το ήθος. Και άνευ αντιλογίας, δεν μπορεί παρά να εφαρμόζει και την Αποστολική τακτική, όταν πρόκειται ο ποιμένας να προφυλάξει το Ορθόδοξο ποίμνιο. Ο ποιμένας που είτε κατ’ ευδοκία, είτε κατ’ οικονομία, το έχει εμπιστευθεί η Εκκλησία το συγκεκριμένο ποίμνιο, καθ’ ότι ο Θεός «ου πάντας χειροτονεί, αλλά διά πάντων ενεργεί» κατά τον ιερό Χρυσόστομο.

Και πλέον συγκεκριμένα, ο ποιμένας, για να προφυλάξει το ποίμνιό του, και να διασφαλίσει την τοπική αλλά και την καθ’ όλου Εκκλησία, είναι ανάγκη, κυρίως στα ζωτικά αυτά θέματα, να λέει τα πράγματα με το όνομά τους.

Συμβαίνει αυτό σήμερα;

Δυστυχώς, πλην ελαχίστων, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι αρκετοί έχουν αλλάξει την Αποστολική τακτική και «ντρέπονται» τους αιρετικούς να τους ονομάζουν με το όνομα αυτό που τους χαρακτηρίζει ο ίδιος ο Απ. Παύλος, και αντί αυτού, τους χαρακτηρίζουν ως «αδελφούς» σε κοινή πίστη και τις αιρέσεις τους ως «αδελφές Εκκλησίες».

Το καρκίνωμα δλδ του Οικουμενισμού έχει νεκρώσει τα ευαίσθητα συνειδησιακά κύτταρα της Ορθοδόξου ποιμαντικής συνειδήσεως, με αποτέλεσμα, η «σφενδόνη του πνεύματος» να έχει τεθεί σε αχρηστία, και το μόνο πλέον που ακούγεται είναι ο φάλτσος αυλός της ψευδοποιμαντικής και της πλαδαρής αγαπολογίας.

Οι Πατέρες πάλι της Δ΄Οικ. Συνόδου που τιμούμε, αν κάποιοι του οικουμενιστικού φυράματος θελήσουν να τους δουν μέσα από το πρίσμα της αλλοπρόσαλλης τακτικής τους, δεν μπορούν παρά να χαρακτηριστούν ως φονταμενταλιστές, μισαλλόδοξοι και ακραίοι φανατικοί, αφού δεν διέθεταν την ευελιξία ώστε να δεχτούν μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας την «διαφορετικότητα».

Την διαφορετικότητα δηλ. που οδηγεί, σύμφωνα με τους νέους φωστήρες, από διαφορετικό δρόμο, στον ίδιο σκοπό. Εξ’ ου και οι πρωτάκουστες «δεήσεις», «Ο Θεός να συγχωρήσει τους Αγίους Πατέρες , που μας άφησαν τέτοια σχίσματα και διαιρέσεις!…».

Μετά βεβαιότητος και ο ίδιος ο διάβολος, δεν θα τολμούσε να εκφραστεί κατ’ αυτόν τον απαίσιο και βλάσφημο τρόπο…

Αλλ’ αδελφοί μου, όσοι πιστοί, ας ακούσουμε την προτροπή του Αποστόλου και ας αφήσουμε «τας μωράς ζητήσεις» των ξεπεσμένων οικουμενιστών που ντρέπονται να κηρύξουν την μοναδικότητα και την απολυτότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Ας τους αφήσουμε διότι ο εγωισμός, τους έχει παγιώσει στην πλάνη… Άλλωστε, το φωνάζει το Πνεύμα το Άγιον, δια του Αποστόλου : «Αιρετικόν άνθρωπον , μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού». Και αν ο λόγος αυτός ισχύει γενικώς περί των αιρέσεων και των αιρετικών, πόσο μάλλον ισχύει για την παναίρεση του οικουμενισμού, και τους ξεπεσμένους οπαδούς του…

Ας απομακρυνθούμε από τις κακοδοξίες και έτι άπαξ ας διατρανώσουμε μαζί με τους θεοφόρους Πατέρες μας την Αποστολική μας πίστη, όπως αυτή διαφυλάσσεται εντός του «καθαρότατου Ναού» της Ορθοδοξίας μας.

«Η χάρις μετά πάντων ημών, Αμήν» (Τίτ. Γ΄ 15).

Για την Ιστορία αλλά και την Ορθόδοξη Θεολογία μας ,ας δούμε συνοπτικά τα της Δ΄Οικ. Συνόδου.

Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος (451)

Η Αγία Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε στην Χαλκηδόνα το έτος 451,από τις 8 Οκτωβρίου μέχρι 1η Νοεμβρίου. Τη συγκρότησαν 630 θεοφόροι Πατέρες, μεταξύ των οποίων και οι Καισαρείας Θαλάσσιος, Εφέσου Στέφανος, Αγκύρας Ευσέβιος, Σελευκείας Βασίλειος κ.α..

Αυτοκράτορες ήταν οι Άγιοι Μαρκιανός και Πουλχερία.

Πάπας Ρώμης ήταν ο Άγιος Λέων Α΄ τον οποίο αντιπροσώπευαν οι Επίσκοποι Πασχάνιος, Λουκέντιος και Ιουλιανός και οι πρεσβύτεροι Βονιφάτιος και Βασίλειος.

Η Σύνοδος αυτή εξέδωσε όρον Δογματικόν περί της υποστατικής ενώσεως των δύο εν Χριστώ φύσεων. Καταδίκασε την αντίθετη προς την Νεστοριανική, αιρετική διδασκαλία του Ευτυχούς, ο οποίος ήταν πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Κων/πόλεως και δίδασκε ότι ο Χριστός είχε μόνο μία φύση, την Θεία. Η ανθρώπινη φύσις, έλεγε ο Ευτυχής, απορροφήθηκε από την Θεία και επομένως ο Χριστός υπήρξε μόνο Θεός και φαινομενικώς άνθρωπος.

Οι οπαδοί του Ευτυχούς, ονομάστηκαν Μονοφυσίτες.

Μετά την καταδίκη τους από την Σύνοδο, επέμειναν στη φοβερή τους αίρεση και έγιναν αφορμή πολλών ταραχών. Τελικώς αποχωρίστηκαν, όπως ήταν επόμενο, από την Ορθόδοξη Εκκλησία, και υποστηριχθέντες αργότερα από τους Άραβες, αποτέλεσαν δικές τους «Εκκλησίες».Τέτοιες «Εκκλησίες» είναι οι Μονοφυσιτικές των Ιακωβιτών της Συρίας και Παλαιστίνης, των Αρμενίων, των Κοπτών της Αιγύπτου και της Αβησσυνίας.

Η Αγία Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος, καταδίκασε τους αρχιμ. Ευτυχή και τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας των Μονοφυσιτών Διόσκορο. Τέλος εξέδωσε 30 ιερούς κανόνες

ο Αντίχριστος (το Θηρίο) & οι Αντίχριστοι της γενιάς μας

Εδώ και κάμποσα χρόνια παρατηρείται αυξημένο ενδιαφέρον (και ανησυχία) μήπως βρισκόμαστε στην εποχή του Θηρίου, που αναφέρει η Αποκάλυψη αρχίζοντας από το κεφ. 13, δηλ. του παγκόσμιου σατανικού αυτοκράτορα που θα πείσει την πλειοψηφία των ανθρώπων να τον λατρέψει, θα κάνει τρομερό διωγμό αίματος ενάντια σε όσους αρνηθούν τη λατρεία του (κυρίως, φυσικά, στους χριστιανούς, που θα δηλώσουν ότι λατρεύουν μόνο τον Τριαδικό Θεό εν Χριστώ) και θα σφραγίσει τους πιστούς του στο μέτωπο ή στο δεξί χέρι με το όνομά του ή "τον αριθμό του", που θα είναι χξς΄ (666).

Βρισκόμαστε πράγματι ένα βήμα πριν την εποχή του Αντίχριστου (όπως έχει επικρατήσει να ονομάζεται το Θηρίο); Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση, το ηλεκτρονικό χρήμα, οι κάρτες (όπως η Κάρτα του Πολίτη) είναι καλώδια, με τα οποία σκοτεινοί κύκλοι -υπηρέτες και πρόδρομοι του Θηρίου- δένουν γρήγορα πλέον τον καθένα μας, για να μας κάνουν υπηκόους, δούλους και λάτρεις του δαιμονικού ψευτο-Χριστού τους; Και φυσικά αναμένεται και τσιπάρισμα.

Τσιπάκια σε ανθρώπους (από αυτό το σχετικό άρθρο)

Δεν το ξέρω... Μπορεί ναι, μπορεί να έρθει στο μέλλον άλλη εποχή, πιο ταιριαστή στην Αποκάλυψη, που δεν τη φανταζόμαστε, και να είναι εκείνη η εποχή του Θηρίου. Το σίγουρο είναι πως σε κάθε γενιά -και σήμερα- "πολλοί πλάνοι [=πνευματικοί απατεώνες] εμφανίστηκαν στο κόσμο... αυτός είναι ο πλάνος και ο αντίχριστος", όπως γράφει ήδη τον 1ο αιώνα μ.Χ. ο ίδιος ο συγγραφέας της Αποκάλυψης, άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής και μαθητής του Χριστού (εδώ).

Είναι σενάρια συνομωσίας αυτά; Όχι. Δεν είναι μυστικό πως τον κόσμο δεν τον κυβερνούν τα κράτη, αλλά οι οικονομικές αυτοκρατορίες, δηλ. οι πολυεθνικές. Αλλά υπάρχουν και άλλες "αυτοκρατορίες", οικονομικές & πολιτικές φυσικά, αλλά και πνευματικές: η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, η Μασονία, ο διεθνής Σιωνισμός... Αυτοί οι κύκλοι υποδουλώνουν πνευματικά τον άνθρωπο (όλη την ανθρωπότητα), της ρίχνουν το δόλωμα της καταναλωτικής αφθονίας, της δήθεν ευημερίας, της δήθεν αρμονίας (που υποστηλώνεται πλέον με γιόγκα και άλλα ινδουιστικά) και τελικά τη βυθίζουν σ' έναν ωκεανό απελπισίας, παρακμής και πόνου, επειδή είναι ένας ωκεανός ζωής απόλυτα μπουκωμένης από τεχνολογία, αλλά χωρίς Χριστό. Αυτός είναι ο κόσμος, όπως τον κατασκευάζουν εδώ και πολλά χρόνια οι αληθινοί ηγέτες του κόσμου, που δεν είναι άνθρωποι του Θεού. Απέναντι σ' αυτή την πνευματική και υλική σκλαβιά, η αντίσταση και η ελευθερία δε θά 'ρθει με πολιτική+κοινωνική αγανάκτηση και συγκεντρώσεις στις πλατείες, δε θά 'ρθει με διαμαρτυρίες, αγώνες και απαιτήσεις οικονομικής φύσεως, αλλά με πνευματικό αγώνα: προσευχή, ορθόδοξη πνευματική και σωματική άσκηση (=όλο και μεγαλύτερη απεξάρτηση από την ανάγκη για χρήμα και για κατανάλωση), με θεία Χάρη.

Οι ορθόδοξοι χριστιανοί και όχι οι κοινωνικοί+πολιτικοί αγωνιστές αντιστέκονται στο παγκόσμιο σκοτεινό, κυριολεκτικά δαιμονικό, σύστημα, που είναι και πολιτικό-οικονομικό, αλλά και βαθύτατα πνευματικό και αποσκοπεί όχι στην αφαίρεση των χρημάτων μας (που το ίδιο μάς πρόσφερε σε αφθονία ξεγελώντας μας για να εγκαταλείψουμε το Χριστό και την Εκκλησία, την τιμή προς τους αγίους, τη θεία Μετάληψη, τη νηστεία, το αναμμένο καντήλι στο σπίτι, στα εικονίσματα και στην καρδιά μας), όχι στην κατάργηση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων μας (που κι αυτό το κάνει, για να μας δέσει πιο σφιχτά) αλλά στην υποδούλωση των ψυχών μας, στην απομάκρυνση απ' το Χριστό και στο ρίξιμό μας (αφού δε θα θυμόμαστε καν πια πώς πάνε στην Εκκλησία, πώς εξομολογούνται, πώς προσεύχονται... και θα τα έχουμε όλ' αυτά απαξιώσει απαξιώνοντας τους "παπάδες") στην αγκαλιά του ψεύτικου δικού τους "θεού", του διαβόλου. Άλλωστε "όλες οι θρησκείες δεν είναι ίδιες;" όπως παπαγαλίζουν και μας πιπιλίζουν τ' αφτιά και το μυαλό. Όχι, δεν είναι.

Από το άρθρο Τι έχουν πάθει όλοι με το σύμβολο του Διαβόλου; (δες και αυτό το άρθρο για την παρεμβατικότητα της Νέας Τάξης στην προσωπική μας ζωή)

Φυσικά, οι αγωνιζόμενοι ορθόδοξοι χριστιανοί αγωνίζονται και υπέρ του πλησίον, είναι δηλαδή και κοινωνικοί αγωνιστές, καθώς και πνευματικοί αγωνιστές, πάλι υπέρ του πλησίον (παράλληλα με τον προσωπικό πνευματικό αγώνα τους για την κάθαρση της καρδιάς τους από τα πάθη και την εγκατάσταση μέσα της τής αληθινής και ανιδιοτελούς αγάπης, που είναι ο σκοπός της ορθόδοξης πνευματικής κληρονομιάς).

Αναδημοσιεύω τρία κείμενα, που υπάρχουν σε πολλές γωνιές του διαδικτύου και συμπυκνώνουν αρκετά στοιχεία για το θέμα που μας απασχολεί σ' αυτό το post.

Α΄

Επιστολή του Γέροντα Νεκτάριου Μουλατσιώτη προς τον Αρχιεπίσκοπο για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και τους στόχους της

Από Freemokns (το site της μονής του π. Ν. Μουλατσιώτη). Αρχική πηγή: Πρακτορείο Romfea.

Ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Τρικόρφου Φωκίδας, Αρχιμ. Νεκτάριος Μουλατσιώτης με επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο και προς όλους τους Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος, ταπεινά αναφέρεται στην κάρτα του πολίτη και στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση και τι στόχους έχουν όσοι θέλουν να επιβάλουν τα νέα αυτά συστήματα στην Ελλάδα και με ποίους τρόπους θα τα εφαρμόσουν. Ενδιαφέρουσα επιστολή την οποία πρέπει όλοι να την προσέξουμε και γι’ αυτό την δημοσιεύουμε αυτούσια.

[Σημείωση "Νεκρού": Ο π. Νεκτάριος Μουλατσιώτης δίνει τον αγώνα του σίγουρα με ζήλο, αλλά και με πνευματικά ρίσκα. Δεν εννοώ μόνο τους Παπαροκάδες, αλλά κυρίως ότι δίνει την εντύπωση πως έχει την τάση να αυτοπροβάλλεται (π.χ. επιτρέπει στο περιοδικό της μονής Αγ. Νεκταρίου Δωρίδος -πνευματικές θυγατέρες του- να γράφει για τα θαύματα που επιτελούνται με τις ευχές του, ενώ ζει ακόμη - δες εδώ, σελ. 24 και κάτω). Αυτό δεν το γράφω για να τον λασπολογήσω, αλλά γιατί θαυμάζω τον αγώνα του και ΠΟΝΑΩ για τη ΣΩΤΗΡΙΑ του. ΜΑΚΑΡΙ να κάνω λάθος και να είναι ένας ταπεινός αγωνιστής!! Ποιος δεν το θέλει; Ο Θεός να τον προφυλάξει από τον πειρασμό του εγωισμού και από κάθε πνευματική παγίδα].

Τρίκορφο Φωκίδος 29/11/2010

Η επιστολή έχει ως εξής:

Ο Μεσσίας έρχεται!
Η Παλαιά Διαθήκη δια του στόματος των Αγίων Προφητών φωνάζει προς όλη την οικουμένη και προς τον λαό του Ισραήλ, ότι ο Μεσσίας και Λυτρωτής του κόσμου έρχεται!
Ο αναμενόμενος των εθνών έρχεται! Ο Σωτήρας του κόσμου έρχεται! Ο νέος Βασιλεύς του Ισραήλ έρχεται!
Οι προφήτες με κάθε λεπτομέρεια μας περιγράφουν τον ερχόμενον Μεσσία.

Ο Μεσσίας ήλθε!
Η Καινή Διαθήκη βροντοφωνάζει ότι ο Μεσσίας ήλθε! Το Φως ήλθε στον κόσμο! Αλλά οι άνθρωποι αγάπησαν μάλλον το σκότος. Ο Λυτρωτής και Σωτήρας ήλθε, αλλά ο άνθρωπος προτίμησε να ζει στα δεσμά της φυλακής του και στο σκοτάδι της ψυχής του. Για εμάς όμως που δεχθήκαμε τον Ιησού η τον Εμμανουήλ ως τον Χριστό του Κυρίου, αναγνωρίζουμε Αυτόν ως Μεσσία, Λυτρωτή και Σωτήρα του ανθρωπίνου Γένους, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού.

Έρχεται πάλιν μετά δόξης!
Όσοι Τον δεχθήκαμε ως Μεσσία, τον Υιόν της Παρθένου, αναμένομεν Αυτόν και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς.

Κάποιοι δεν Τον δέχθηκαν...
Υπάρχουν όμως κάποιοι που δεν πίστεψαν ότι στον Κύριό μας εκπληρώθησαν οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, είναι όλοι αυτοί που ονειρεύτηκαν τον Κύριο της δόξης ως επίγειο βασιλέα της γης και έτσι ακόμη τον αναμένουν. Θεωρούν ότι οι προφητείες δεν εκπληρώθηκαν ακόμη και ζουν και εργάζονται καθημερινά δια την εκπλήρωσή τους.

Ήδη κάποιοι εξ αυτών που δεν δέχθηκαν τον Ιησού ως Χριστόν του Κυρίου, μέσω σκοτεινών διαδρόμων επέτυχαν να ανέβουν οικονομικά πολύ ψηλά και σήμερα 10 περίπου άνθρωποι εξ αυτών κατευθύνουν δυστυχώς τις τύχες όλων των λαών και των εθνών.

Τελευταία συχνά ακούμε να γίνεται δι᾽ αυτούς αναφορά στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Τους αποκαλούν άλλοτε «παγκόσμιους τραπεζίτες», άλλοτε «κερδοσκόπους» η «αγορές» και νομίζω ότι όλοι κατανοούμε το ποιοί είναι οι κύριοι αυτοί.

Πέτυχαν λοιπόν όλοι οι ανωτέρω κύριοι να είναι οι δανειστές όλων των κρατών και όλων των εθνών με μία και μόνη σκοπιμότητα: Την υποταγή και τον οικονομικό έλεγχο των πάντων, ώστε να αναγκάσουν τους λαούς και πάντα τα έθνη να δεχθούν τον δικό τους Μεσσία, ως τον μόνο και αληθινό λυτρωτή και σωτήρα του κόσμου.

Δια να επιτύχουν δε αυτή την παγκόσμια κυριαρχία και την επιβολή του νέου Μεσσία, τους είναι αναγκαία η ηλεκτρονική διακυβέρνησις των κρατών και ένα νέο ηλεκτρονικό οικονομικό σύστημα, ώστε αφ᾽ ενός μεν να παρακολουθούνται οι αντιδρώντες, αφ᾽ ετέρου να ελέγχονται οι πάντες. Δια να επιβάλλουν δε τον Μεσσία τους, ως λέγει η Αγία Γραφή, θα κινηθούν «εν πάση απάτη... και τέρασι ψεύδους». Δι᾽ αυτό και ο Απόστολος Παύλος καλεί τους πάντες λέγοντάς τους «Βλέπετε μη τις υμάς πλανήση κατά μηδένα τρόπον».

Άρα δια να μην ξεγελαστούμε και πλανηθούμε πρέπει να έχουμε συνεχώς τεταμένη την προσοχή μας και τα μάτια μας ανοιχτά, διότι ο πλάνος θα προσπαθήσει να εξαπατήσει και να ξεγελάσει ακόμη και τους εκλεκτούς, δηλαδή την ιεραρχία και τον πιστό λαό.

Τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην πατρίδα μας και σε όλο τον πλανήτη έχουν σχέση με την οικονομική κρίση, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και με τον ερχομό κάποιου νέου Μεσσία ως φυσικού προσώπου και όχι ως συστήματος;

Μακαριώτατε,
Σκεφθήκατε αν τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην πατρίδα μας, δηλαδή εάν τα δημοσιονομικά και όλα τα νέα οικονομικά μέτρα που λαμβάνει η Κυβέρνησή μας, αλλά και οι κυβερνήσεις των άλλων κρατών, σκεφθήκατε εάν έχουν σχέση με την ηλεκτρονική διακυβέρνηση των ανθρώπων, την κάρτα του πολίτη, το μικροτσίπ και τον Μεσσία;

Ένας ταπεινός ιερομόναχος που έζησε κοντά στον Γέροντα Παΐσιο, από το 1996 μέσα από τα βιβλία του «Σκεύος εκλογής» και «Στη Δύση της ελευθερίας μας» μας προειδοποιούσε.

[Επισήμανση του blog μας: Η τρομερή προφητεία του Γέροντα Παΐσιου για την οικονομική κρίση, σε βιβλίο του 1996!]

Μακαριώτατε,
Σας μεταφέρω αυτούσια αποσπάσματα του αγιορείτη ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγγελόγλου από το βιβλίο του «Σκεύος εκλογής» σελ. 421, που κυκλοφόρησε το 1996. Διαβάζοντας σήμερα και πάλι κάποιος τα κείμενα που θα αναφέρω, νομίζει κανείς ότι διαβάζει το σημερινό Τύπο του 2010. Κι όμως τα όσα ακολουθούν γράφτηκαν το 1996.

«Επέβαλαν (και θα επιβάλλουν) στη χώρα μας ένα πολύ μεγάλο εξωτερικό δημόσιο χρέος,τόσο μεγάλο που, όχι μόνον να μη μπορούμε να το ξεχρεώσουμε, αλλά ούτε τους τόκους αυτού του δανείου να μην προλαβαίνουμε· με αυτό καταφέρνουν με εύλογη δικαιολογία να επιβάλλουν στο λαό ένα οικονομικό πρόγραμμα εξόντωσης, έως εσχάτων. Θα επιβάλλουν συνεχώς νέα οικονομικά μέτρα, δυσβάστακτα, φόρους ασήκωτους και πάρα πολλά άλλα μέτρα, έτσι ώστε να κάνουν το λαό να αγανακτήσει. Και τι θα πετύχουν με αυτό; Ακούστε· Ο λαός καταπιεζόμενος από τα δυσβάστακτα οικονομικά μέτρα θα ζητάει κάποια στιγμή να ξανασάνει, αλλά αυτή τη στιγμή δεν πρόκειται να του τη χαρίσουν ποτέ, παρά μόνον έως ότου σκύψει το κεφάλι του εντελώς στο έδαφος, δηλώνοντας τέλεια υποταγή στο καινούργιο τους σύστημα. Θα λένε: Έχετε δίκιο που διαμαρτύρεσθε, όμως έχετε μεγάλο εξωτερικό χρέος και αυτοί που έχουν πολλά λεφτά φοροδιαφεύγουν· για να μη σας επιβάλλουμε άδικα μεγάλους φόρους κτλ. πρέπει να αποδεχθείτε το τέλειο σύστημα ηλεκτρονικού οικονομικού ελέγχου. Έτσι ώστε να βλέπουμε ποιοί είναι οι νομοταγείς πολίτες και ποιοί οι φοροφυγάδες. Ταυτόχρονα θα παρέχουν μέσω του ηλεκτρονικού οικονομικού συστήματος πολλές διευκολύνσεις. 

Αδελφοί, μας εξαπατούν με τερατώδη ψέμματα. Δεν πρόκειται με όσα αυστηρά οικονομικά μέτρα κι αν λάβουν να ξεχρεώσουμε το χρέος μας αυτό. Γιατί δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς τους η ύπαρξη μιας εύρωστης οικονομικά Ελλάδας. Τι κάνουν λοιπόν; Ενώ βρισκόμαστε σε οικονομικό χάος και δεν μπορούμε ούτε τους τρέχοντας τόκους του χρέους να πληρώσουμε, δημιουργούν τεχνητές κρίσεις με τις γειτονικές μας χώρες έτσι ώστε, φοβούμενοι από τις απειλές τους να ξοδεύουμε τρισεκατομμύρια δραχμές για την αγορά πολεμικών αεροπλάνων, πλοίων κτλ. Ακούμε συνεχώς για θερμά επεισόδια, αμφισβητούνται τα σύνορά μας, τα νησιά μας..... Με όλα αυτά μας αποπροσανατολίζουν για να μπορέσουν με πολύ εύσχημο τρόπο και χωρίς να γίνουν αντιληπτοί να μπουν στο σπίτι μας..... Να γνωρίζετε ότι θα ασκήσουν πιέσεις με πολλούς τρόπους, ιδιαίτερα στους πολιτικούς μας άρχοντες..... Εμείς όμως ας μη βλέπουμε τους δικούς μας πολιτικούς, αλλά αυτούς που τους τα επιβάλλουν από το παρασκήνιο με τη βία, ύπουλα και εξαπατώντας τους».

Στη σελίδα 417 του αυτού βιβλίου διαβάζουμε: 

«...... Η μέθοδος που χρησιμοποιούν περιλαμβάνει την υπονόμευση του οικονομικού συστήματος κάθε χώρας, την οικονομική καταπίεση και εξαθλίωση των πολιτών και τη φαινομενική ανάγκη της υποταγής στο παγκόσμιο ηλεκτρονικό οικονομικό σύστημα, σαν μόνου ικανού να δώσει λύση στα προβλήματα αυτά· με το σύστημα αυτό εκτός από τον οικονομικό έλεγχο καταργείται το απόρρητο και η προσωπική ελευθερία, αφού είναι δυνατόν να έχει πρόσβαση η Παγκόσμια Τράπεζα Πληροφοριών στις Βρυξέλλες στον ηλεκτρονικό φάκελλο οποιουδήποτε πολίτη και όπως γράφει ο Γέροντας Παΐσιος «κι ενώ τα σημεία φαίνονται ξεκάθαρα το θηρίο στις Βρυξέλλες με το 666, έχει σχεδόν ρουφήξει όλα τα κράτη στο κομπιούτερ». Πρέπει να κατανοήσουμε το ποιός είναι ο απώτερος στόχος του οποίου την επίτευξη διαδοχικά (λόγω φόβου αντιδράσεων) μεθοδεύουν οι επίδοξοι κυβερνήτες της οικουμένης και ο διάδοχός τους Αντίχριστος· αυτός «και λόγους προς τον Ύψιστον λαλήσει και τους αγίους Υψίστου παλαιώσει και υπονοήσει του αλλοιώσαι καιρούς και νόμον».

Πρώην Μουσουλμάνοι αδελφοί μας, που αγίασαν ως Χριστιανοί

Χριστιανικά θαύματα σε μουσουλμάνους

Ακροβατώντας μεταξύ ισλάμ και χριστιανισμού

Ακροβατώντας μεταξύ ισλάμ και χριστιανισμού

Η ιστορία της Ναντέζντα 

& του μουσουλμάνου πατέρα

που τον κάλεσε η Παναγία στο Χριστό

Η Ναντέζντα γεννήθηκε στη Μόσχα το 1976. Είναι παντρεμένη έχει δύο παιδιά και ασχολείται με τη ψυχολογία της οικογένειας τον τουρισμό και την αραβική κουλτούρα.

 

 

«Γεννήθηκα στη Μόσχα, η μαμά μου είναι Μοσχοβίτισσα και ο πατέρας μου είναι Λιβανέζος. Όταν ήμουν τριών χρονών και έμενα και με τον αδερφό μου μας έστειλαν στο Λίβανο επειδή ήμασταν συχνά άρρωστοι και το να μας φροντίζουν ξεπερνούσε τις δυνάμεις τους επειδή οι γονείς μας ήταν φοιτητές, ενώ στο Λίβανο μας περίμεναν φρούτα και ήλιος.
Έζησα με τους παππούδες μου. Η γιαγιά μου Ασμάτ ήταν μια αφοσιωμένη μουσουλμάνα και μια υπάκουη σύζυγος. Είχε παντρευτεί με το παππού όχι από αγάπη αλλά επειδή έτσι το θέλησαν οι γονείς της και γέννησε τέσσερις κόρες και ένα γιο. Συνήθιζε να ξυπνάει πολύ πρωί για να ετοιμάζει πρωινό στο σύζυγο της και έπειτα καθάριζε το εκατό τετραγωνικά σπίτι εκατοστό με εκατοστό. Τη ίδια στιγμή κατάφερνε να μαγειρεύει τεράστιες κατσαρόλες κι ποτέ δεν έκαιγε το φαγητό
Η γιαγιά προσευχόταν πέντε φορές την ημέρα αφού πρώτα έπλενε τα πόδια της, το πρόσωπο της και με ένα ξεχωριστό τρόπο τα χέρια της Ήξερα πως δεν έπρεπε να την ενοχλώ και μόνο τη κοίταζα.
Όταν το βράδυ έρχονταν ο παππούς στο σπίτι έπρεπε να ξεκουραστεί. Τρέχαμε προς αυτόν και του φιλούσαμε το χέρι που μας φέρνει ψωμί, το χέρι του γηραιοτέρου άνδρα της οικογένειας. Μου άρεσε αυτό το τελετουργικό και ακόμη φιλώ το χέρι του πατέρα μου ως ένδειξη σεβασμού
 

Μυστικό βάφτισμα και η αντίδραση του πατέρα

 

Η μάνα μου με βάφτισε όταν ήμουν έξι χρονών. Θυμάμαι την εκκλησία στο κέντρο της Μόσχας. Υπήρχε πολύς κόσμος εκεί. Ο ιερέας διάβαζε μια ευχή και εγώ αισθάνθηκα ειρήνη στη ψυχή μου. Η μητέρα μας ζήτησε μα μη πούμε τίποτα στον πατέρα. Στα δώδεκά μου η μητέρα μας πήγε στη Μονή Νοβοντεβίτσι. Ήταν η ώρα της Θείας Λειτουργίας. Όλα γύρω μου ήταν τόσο μεγαλειώδη και φωτεινά. Σε αυτό το μέρος αισθανόμουν πολύ καλά και δεν ήθελα να φύγω. Έπειτα η μητέρα συναντήθηκε με τον π. Μιχαήλ, ο οποίος άρχισε να μας μαθαίνει την οδό της Αλήθειας. Αρχίσαμε να προσευχόμαστε να νηστεύουμε και να πηγαίνουμε στις ακολουθίες. Το πιο δύσκολο ήταν να κρύψουμε τις σκέψεις μας και τους σταυρούς μας από τον πατέρα.
Όταν το έμαθε ο πατέρας θύμωσε πολύ και φώναζε ότι αυτός ποτέ δεν μας είχε μιλήσει για το Ισλάμ για να αποφασίσουμε μόνοι μας όταν θα μεγαλώσουμε. Τότε εμείς αρχίσαμε να προσευχόμαστε και να πηγαίνουμε στην Εκκλησία φανερά. Ο πατέρας άρχισε να διαβάζει το κοράνι με δυνατή φωνή και να κηρύττει το Ισλάμ. Σταδιακά όχι μόνο υποχώρησε αλλά άρχισε να έρχεται μαζί μας στην εκκλησία.
Στα 17 μου άρχισα να φοιτώ στο Θεολογικό Ινστιτούτο Μπαγκοσλόβσκι. Ο πατέρας με ρωτούσε για τη πίστη, τη διδασκαλία και τα διδάγματα της Ορθοδοξίας ενώ εγώ προσπαθούσα να του μεταδώσω όσα μάθαινα. Όσο πιο πολύ μελετούσα τόσο καταλάβαινα ότι τα πάντα στην Ορθοδοξία έχουν μια βαθιά σημασία.

Η πρόσκληση της Παναγίας

 

Ο πατέρας ήρθε προς τον Κύριο σαν τον άπιστο Θωμά!
Πρώτα συνέβη ένα θαύμα στη μονή Ντιβειεβσκι:
Εγώ και η αδερφή μου η Νατάσα επήγαμε στο αρχονταρίκι που μας περίμενε ο πατέρας. Τον είχε πείσει η μητέρα να έρθει μαζί μας. Τότε άρχισε να μας ειρωνεύεται και να λέει ότι αν όλα αυτά είναι αληθινά θα έβλεπε κάποιο όνειρο!

Το πρωί μας ξύπνησε με τις φωνές του «Γιατί δεν ήρθατε όταν σας φώναζα;».

Του είπαμε ότι δεν ακούσαμε τίποτα. Τότε μας είπε ότι είδε στο όνειρο του τη Παναγία και του έστειλε από τον ουρανό μια εικόνα. Αυτή ερχόταν σιγά- σιγά προς εκείνον. Ο πατέρας φώναζε αλλά κανείς δεν τον άκουσε. Άνοιξε τα μάτια του μόλις η εικόνα ακούμπησε το μέτωπο του. Αμέσως κατάλαβα ότι γινόταν λόγος για την πολυαγαπημένη εικόνα του Αγ. Σεραφείμ του Σαρώφ, “Umilenie”, αλλά είπα στο πατέρα μου να ψάξει στην εκκλησία μήπως τη δει. Μετά τη λειτουργία τον άκουσα να φωνάζει: «Νάτη! Παναγία, ελέησε με». Γονάτισε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας έκανε το σταυρό του και προσκύνησε! Σύντομα ο πατέρας μου βαπτίστηκε.

 

Η Παναγία Umilenie, αγαπημένη εικόνα του μεγάλου αγίου της Ρωσίας Σεραφείμ του Σάρωφ. Λεπτομέρειες εδώ.

Μου αρέσει πως απάντησε σε εκείνους που τον κατηγόρησαν για αυτό «Πείτε μου ποιος είναι πιο καθαρός. Ο Χριστός ο οποίος προσευχήθηκε και δίδαξε ή ο Μωάμεθ ο οποίος είχε 14 γυναίκες και η νεότερη ήταν 9 ετών;» Οι συγγενείς του πιστοί μουσουλμάνοι έμειναν άφωνοι!
 

Ένα άλλο θαύμα έγινε στα Ιεροσόλυμα. Το καλοκαίρι του 1995 επήγαμε στους Αγίους Τόπους. Ήταν ένα αξέχαστο ταξίδι! Θυμάμαι που επήγαμε μαζί με το πατέρα μου και κάποιες καλόγριες στο στυλό που μαστίγωσαν το Χριστό. Εάν κολλήσεις το αυτί σου σε αυτό το στύλο μπορείς να ακούσεις τα μαστίγια και τις φωνές πόνου. Εγώ και ο πατέρας τις ακούσαμε ενώ οι μοναχές μας κοιτούσαν απορημένες προσπάθησαν πιο πολλές φορές αλλά δεν κατάφεραν να ακούσουν. Έτσι μας αξίωσε ο Θεός να ζήσουμε ένα θαύμα!
Στο Λίβανο έχω θείες, θείους και ξαδέρφια τους οποίους αγαπώ πολύ. Όλοι είναι μουσουλμάνοι. Ποτέ δεν έκρυψα την Ορθόδοξη πίστη μου. Στην αρχή κοίταζαν έκπληκτοι και τρομαγμένοι. Ένας μουσουλμάνος πατέρας έπρεπε να έχει παιδιά και σύζυγο μουσουλμάνους. Τους μιλούσα στα αραβικά στα αγγλικά και στα γαλλικά προσπαθώντας να τους εξηγήσω τις βασικές αρχές της πίστεως μου. Επέμενα στο γεγονός ότι όντας Ρωσίδα και διαβάζοντας την ιστορία της Ρωσίας, μπορούσα ξεκάθαρα να δω ότι χωρίς τη βοήθεια της Παναγίας και την ευλογία του Αγ. Σέργιου του Ράντονεζ και άλλων αγίων δεν θα μπορούσαμε να αντέξουμε τις επιθέσεις των επίδοξων κατακτητών. Αυτό το επιχείρημα φαινόταν να τους έχει πείσει και έτσι με άφησαν ήσυχη. Συνήθιζαν μόνο σιωπηλά να μου βάζουν το σταυρό μέσα από τη μπλούζα. Εγώ πάντως ξέρω ότι προσευχόμασταν οι μεν για τους δε με πολλή αγάπη».

Πηγή - μετάφραση Προσκυνητής
Αρχική πηγή: Ορθόδοξο περιοδικό ‘Vinograd’ 2007

 

Δες και: Μουσουλμάνοι που αγίασαν ως χριστιανοί

Χριστιανικά θαύματα σε μουσουλμάνους

Ὁ Γάμος καί ἡ πτώση. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Ὁ Γάμος δέν ὑπῆρχε πρό τῆς πτώσεως τῶν Πρωτοπλάστων στόν Παράδεισο

Οἱ ἔγγαμοι καλοῦνται καί πρέπει νά ἁγιασθοῦν καί νά ξεπεράσουν τήν σαρκικότητα, τήν φιληδονία, τήν φιλαργυρία καί τήν φιλοδοξία.

Εἶναι σαφής ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων ὅτι ὁ τρόπος συλλήψεως, κυοφορίας καί γεννήσεως τοῦ ἀνθρώπου, ἀποτελοῦν τούς δερμάτινους χιτῶνες πού φόρεσε ὁ Ἀδάμ μετά τήν πτώση.

Ὁ Γάμος δέν ὑπῆρχε πρίν τήν πτώση. Εἶναι κάτι πού εὐλόγησε ὁ Θεός μετά τήν πτώση. Δηλ. εἶναι μία παραχώρηση τοῦ Θεοῦ στήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, ἀρρώστια, ἐμπάθεια, ἡ ὁποία εἰσῆλθε στήν ἀνθρώπινη φύση μετά τήν πτώση^[1].

Εἶναι ἀναμφισβήτητο ὅτι ὅλοι ἄγαμοι καί ἔγγαμοι καλούμαστε νά ξεπεράσουμε τήν ἐμπαθή μας κατάσταση καί νά πλησιάσουμε, τό κατά δύναμιν, στήν τέλεια καί ἄπειρη Ἁγνότητα τοῦ Χριστοῦ μας.Τό πόσο ἁγνούς μᾶς θέλει ὅλους ὁ Θεός φαίνεται ἀπό τήν ἐντολή πού μᾶς ἔδωσε στήν ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία Του: «Καθένας πού θά ρίξει τό βλέμμα του πονηρά σέ γυναίκα (καί φυσικά ἀντίστοιχα ἠ γυναίκα σέ ἄντρα) μέ σκοπό νά τήν ἐπιθυμήσει, ἤδη ἔκανε μοιχεία στήν καρδιά του» δηλ. ἁμάρτησε θανάσιμα^[2]. Ζητεῖται δηλ. ἀπό ὅλους καθαρότητα, ὄχι μόνο στό σῶμα, ἀλλά καί στίς αἰσθήσεις, στή γλῶσσα, στίς ἐπιθυμίες, στούς λογισμούς καί στήν καρδία.

Ὁ Γάμος εἶναι «συγγνώμη πάθους». Ὁ κόσμος (ΟΛΟΙ ΜΑΣ) πρέπει νά μεταβεῖ στήν τελειότητα πού εἶναι ἡ ἁγνεία (Μ. Ἀθανάσιος).

Γράφει ὁ ἅγιος καί Μέγας Ἀθανάσιος: «Ὁ γάμος εἶναι συγγνώμη πάθους».(Ὁ Γάμος) Εἶχε τά πρωτεῖα στόν καιρό τοῦ νόμου καί τῶν σκιῶν· ὅταν ὁ κόσμος ἦταν σέ νηπιακή πνευματική κατάσταση. Ἀλλά ὅταν ξεπεράστηκε τό γράμμα, ἀντ' αὐτοῦ εἰσῆλθε τό πνεῦμα. Τότε ἔπαθε ὁ Χριστός ἐν σαρκί. Τότε ἔλαμψε ἡ ἁγνότητα συντέμνουσα τόν κόσμο. «Ἐκεῖ (στήν ἁγνότητα τοῦ Χριστοῦ) πρέπει νά μεταβεῖ ὁ κόσμος καί νά συνανέλθει μέ τόν Χριστό»[3].

Γι' αυτό ἡ Ἐκκλησία μας, πού θέλει νά θεραπεύσει τήν ἀνθρώπινη ψυχή ὥρισε ἐγκράτεια μέσα στόν Γάμο. Ἡ ἐγκράτεια στή σαρκική σχέση εἶναι ἐπιβεβλημένη στίς ἡμέρες πού ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἔχει ὁρίσει ὡς ἡμέρες νηστείας. Ἐπίσης εἶναι ἐπιβεβλημένη ὅταν ὁ Χριστιανός προετοιμάζεται γιά νά μετάσχει στήν Θεία Εὐχαριστία.

Ἡ νόμιμη ἡδονή στό Γάμο δέν αὐτονομεῖται, ἀλλά πάντα συνδέεται μέ τήν παιδοποιΐα.

Ὁ ἰδανικός καί σύμφωνος μέ τό πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας στόχος πρός τόν ὁποῖο ὁφείλουν νά κατευθύνονται οἱ πιστοί, εἶναι ἡ ὑπερνίκηση τοῦ σαρκικοῦ φρονήματος. Ὅπως ἀπό τούς ἀγάμους (σ' αὐτούς περιλαμβάνονται καί οἱ μνηστευμένοι) ἀπαιτεῖται ἡ καθολική ἁγνότητα, ἔτσι καί ἀπό τούς ἐγγάμους ἀπαιτεῖται ὁ ἀπόλυτος σεβασμός τῆς συνδέσεως τῶν σαρκικῶν σχέσεων μέ τήν τεκνογονία[4].

Γι' αυτό καί πολλοί Χριστιανοί σύζυγοι μετά τήν ἀπόκτηση μερικῶν παιδιῶν ζοῦν σάν ἀδέλφια, ἐντείνοντας τήν πνευματική τους ζωή καί ὑπερνικώντας τό σαρκικό φρόνημα. Αὐτό κατανοεῖται, ὅταν ληφθεῖ ὑπόψη ὅτι καί ἡ νόμιμη στόν γάμο ἡδονή δέν παύει νά ἀποτελεῖ σαρκικό στοιχεῖο[5].

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης
http://Hristospanagia3.blogspot.com

---

[1]Πρβλ. http://www.gonia.gr/gonia.php?article=1977&PHPSESSID=6529eda2f1aed42dfa90e62829132807

[2]Ματθ. 5, 27-28. « Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη͵ Οὐ μοιχεύσεις. Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ βλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν, ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ»

[3] Ἁγ. Ἀθανασίου: ΤLG,Work #060 634.7 to Work #060 635.8 Αἰνείσθω σοι καὶ γάμος͵ πρὸ γάμου δ΄ ἀφθορία· Γάμος συγγνώμη πάθους͵ ἁγνεία δὲ λαμπρότης· Γάμος πατὴρ ἁγίων͵ ἁγνεία δὲ λατρεία. Ταύτην καὶ τότε καιροῖς ἐτίμων τοῖς εὐθέτοις͵ Ἀδὰμ ἐν παραδείσῳ. Μωσὴς ἐν ὄρει Σινᾶ͵ Λειτουργῶν ὁ Ζαχαρίας͵ ὁ πατὴρ τοῦ Προδρόμου. 635 Γάμος καὶ παρθενίας ῥίζα τῆς Θεῷ φίλης͵ Ἀλλ΄ ἔστιν ὁμῶς σαρκὸς καὶ βράσματος δουλεία. Ὅτ΄ ἦν νόμος͵ καὶ σκιαὶ͵ καὶ πρόσκαιροι λατρεῖαι͵ Τότ΄ εἶχε πρῶτα καὶ γάμος͵ ὡς ἔτι νηπιώδης· Ὅτε δ΄ ὑπεξῆλθε τὸ γράμμα͵ τὸ πνεῦμ΄ ἀντεισήχθη͵ Καὶ Χριστὸς ἔπαθε σαρκὶ͵ προελθὼν ἐκ Παρθένου͵ Τότ΄ ἐξέλαμψεν ἁγνεία συντέμνουσα τὸν κόσμον͵ Ὃν ἐκεῖ δεῖ μεταβῆναι Χριστῷ συνανελθόντι».

[4] Ἁγ. Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ: Κεφάλαια περί ἀγάπης 2,17,PG90,989ΑΒ, <<Κακία ἐστίν ἡ ἐσφαλμένη κρίσις τῶν νοημάτων, ᾗ ἐπακολουθεῖ ἡ παράχρησις τῶν πραγμάτων. Οἷον ὡς ἐπί τῆς γυναικός, ἡ ὀρθή κρίσις τῆς συνουσίας ὁ σκοπός ἐστι τῆς παιδοποιίας. Ὁ οὖν εἰς τήν ἡδονήν ἀποβλεψάμενος ἐσφάλη περί τήν κρίσιν, τό μή καλόν ὡς καλόν ἡγησάμενος. Ὁ γοῦν τοιοῦτος παραχρῆται γυναικί συνουσιαζόμενος>>.

[5] Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ, Ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων 1,1,22 ἔκδ. Π. Χρήστου, Γρηγορίου Παλαμᾶ Συγγράμματα, τόμ. 1, σ. 385: <<Ὡς γάρ ἡ ἐπί παιδοποιΐᾳ κατά τούς νομίμους τῶν γάμων ἡδονή θεῖον Θεοῦ δῶρον ἥκιστ' ἄν κληθείῃ, σαρκικόν γάρ καί φύσεως, ἀλλ' οὐ χάριτος τό δῶρον, καίτοι τήν φύσιν ὁ Θεός ἐποίησεν>>.

Μνήμη Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Περί της αποκρίσεως όπου δίδει η συνείδηση του κάθε ενός.

1. Ερωτώ την συνείδησή μου, για ποιο τέλος ο Θεός με έβαλε στον κόσμο; και μου αποκρίνεται, ότι με έβαλε δια να σωθώ.
2. Πόσα μέσα μου έδωκε δια να σωθώ; η συνείδησή μου αποκρίνεται, ότι μου έδωκε άπειρα κατά φύση και κατά χάρη.
3. Τι έκαμα εγώ έως τώρα δια να σωθώ; η συνείδησή μου αποκρίνεται, ότι έκαμα το χειρότερο οπού ήταν δυνατόν, σάν να εγεννήθηκα στον κόσμο δια να κολασθώ.
Εξομολογήσου αδελφέ, κατάκρινε το κακό οπού έκαμες και αποφάσισε να ζήσεις κατά τας εντολάς του Κυρίου, διότι ετούτη η ώρα ενδέχεται να είναι η ύστερη ώρα της ζωής σου, και πρόσφερε όλον τον εαυτό σου στον Θεό με τις δυνάμεις της ψυχής σου και με τις αισθήσεις του σώματός σου.

Διδαχές Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου