ΣΕΡΒΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΚΑΤΑΠΑΤΟΥΝ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ

ΣΕΡΒΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΚΑΤΑΠΑΤΟΥΝ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ

ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΙ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

-

-

-

-

-

-

-

-

ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ

(ΠΟΥ ΕΠΙΚΥΡΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤ΄ ΚΑΙ Ζ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ)

◊  «Δέν ἐπιτρέπεται νά συμπροσευχόμαστε μέ αἱρετικούς ἤ σχισματικούς»

[Κανών ΛΓ΄ τῆς Συνόδου τῆς Λαοδικείας, μτφρ]

◊ «Ἐπίσκοπος ἢ Πρεσβύτερος ἢ Διάκονος καί μόνο ἄν συμπροσευχηθεῖ μέ αἱρετικούς, νά ἀφορίζεται».

[Κανών ΜΕ΄ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, μτφρ]

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ:

«Ὁ Ἱερός Κανών τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων δὲν προσδιορίζει ποία ἀκριβῶς προσευχή ἤ ἀκολουθία ἀπαγορεύεται, ἀλλά ἀπαγορεύει κάθε κοινήν μεθ’ αἱρετικῶν προσευχήν, ἔστω καί κατ’ ἰδίαν. Εἰς τάς οἰκουμενιστικάς κοινάς προσευχάς μήπως δέν γίνονται καί ἁδρότερα καί εὐρύτερα τούτων;»

[«Ὀρθοδοξία καί “Οἰκουμενισμός”. Μία Ὀρθόδοξος γνωμάτευσις καί μαρτυρία», στό «Κοινωνία», 18,2 (1975), σ. 98]

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ κ. ΠΑΥΛΟΣ  (ΚΥΠΡΟΣ):

«Οἱ Ἱεροί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας στήν ἐξάσκηση τῆς φιλανθρώπου ποιμαντικῆς διακονίας τους δέν δίσταζαν, προκειμένου νά περιφρουρήσουν τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, νά θεσπίσουν, μέ φιλαδέλφο αὐστηρότητα, ἱερούς Κανόνες. Ἀνάμεσα σ’ αὐτούς ὑπάρχουν καί ἀρκετοί, οἱ ὁποῖοι ρητῶς ἀπαγορεύουν τή συμπροσευχή τῶν Ὀρθοδόξων μετά τῶν αἱρετικῶν ὄχι μόνο γιά νά μή μολυνθοῦν οἱ πιστοί καί ἀμβλυνθεῖ τό Ὀρθόδοξο αἰσθητήριό τους, ἀλλά καί γιά να καλλιεργηθεῖ ἡ μετάνοια στούς αἱρετικούς, ἴσως καί ἐπιστρέψουν στήν κανονική μάνδρα τοῦ Χριστοῦ, ἥτις εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Τόσο τό γράμμα ὅσον καί τό πνεῦμα τῶν ἱερῶν Κανόνων ἀπαγορεύουν ρητῶς τίς συμπροσευχές. Σύγχρονοι θεολογοῦντες Ὀρθόδοξοι κληρικοί ἐνθαρρύνουν τίς μετά τῶν ἑτεροδόξων συμπροσευχές, ἄνευ τῆς ἀπαραιτήτου προηγηθείσης ἑνότητος τῆς Πίστεως καί τῆς Κοινωνίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»       [ Ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος", φ. 31/7/2009]

________________

STA SERBIKA

___________________

СРПСКИ АРХИЈЕРЕЈИ ГАЗЕ СВЕШТЕНЕ КАНОНЕ МОЛЕЋИ СЕ ЗАЈЕДНО СА ЈЕРЕТИЦИМА

.

.

.

.

.

.

.

.

СВЕШТЕНИ КАНОНИ

(КОЈИ СУ ПОТВРЂЕНИ ОД СТРАНЕ ШЕСТОГ И СЕДМОГ ВАСЕЉЕНСКОГ САБОРА)

◊  «Са јеретицима и расколницима не смије се заједно молити”

(33. Канон Лаодикијског Сабора)

◊ ”Епископ или Презвитер или Ђакон, који се буде са јеретиком само и молио, нека се одлучи”

(45. Канон Светих Апостола)

ВЕЛИКИ ДОГМАТИЧАР ПРАВОСЛАВЉА,

СВЕТИ ЈУСТИН ПОПОВИЋ:

”Свештени Канон Светих Апостола не утврђује која се тачно молитва или богослужење забрањује, него забрањује сваку молитву заједно са јеретицима, чак и насамо. У екуменистичким заједничким молитвама зар се не врше и грубљи и већи преступи?”

(”Православље и Екуменизам”, часопис Кинонија 18, 2, 1975, стр. 98)

МИТРОПОЛИТ КИРИНИЈСКИ ПАВЛЕ (КИПАР)

“Свети Оци Цркве у вршењу свога човекољубивог пастирског служења нису оклевали да установе, са братољубивом строгошћу, свештене Каноне, како би заштитили Тело Цркве. Међу њима постоји значајан број оних који строго забрањују молитве Православних са јеретицима, не само због тога да се не би оскврнили верни и да не би отупело њихово Православно чуло, него и да би се побудило покајање код јеретика, еда би се

вратили под канонско окриље Христа, које је Православна Црква. Како слово тако и дух свештених Канона строго забрањују заједничке молитве. Савремени Православни клирици који богословствују подстичу молитве са инославнима, без неопходно претходно постигнутог јединства Вере и Заједнице Светога Духа”

(Часопис ”Православна Штампа”, Грчка, од 31. јула 2009)

ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΒΟΛΟΣ

«Οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν…» (Ματθ. 8,31)

ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐαγγέλιο. Μᾶς διηγεῖται ἕνα θαῦμα, ποὺ ἔκανε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τὸ θαῦ­μα εἶνε, ὅτι θεράπευσε δυὸ ἀνθρώπους μέσα σ᾽ ἕνα δευτερόλεπτο.
Ἀπὸ τί ἔπασχαν αὐτοί; Κλινικῶς δὲν παρου­σίαζαν τίποτα τὸ παθολογικό· τὸ σῶμα τους ἦ­­ταν ἐν τάξει. Ἔπασχαν ψυχικῶς. Οἱ δὲ ψυχι­κὲς ἀσθένειες εἶνε οἱ φοβερώτερες, καὶ ἀπ᾽ αὐτὲς προέρχονται καὶ οἱ σωματικές. Ῥίζα ὅλων τῶν ἀσθενειῶν εἶνε ἡ κακὴ ψυχικὴ κατάστασις τοῦ ἀν­θρώπου.
Ποιά ἦταν ἡ ἀσθένειά τους; Μία λέξις – μὴ γελάσῃ κανείς, τὸ Εὐαγγέλιο δὲν ἀλλάζει· οἱ ἄρρωστοι αὐτοὶ ἦταν «δαιμονιζόμενοι» (Ματθ. 8,28). Τί θὰ πῇ δαιμονιζόμενοι; Ὅπως τὰ μικρόβια μπαίνουν στὸ αἷμα, κατὰ παρόμοιο τρόπο καὶ οἱ δαίμονες μπαίνουν στὴν καρδιά. Ὅπως σὲ κουφάλες δέντρων φωλιάζουν κουκουβάγιες κι ἀλεποῦδες καὶ σὲ σπηλιὲς θηρία, ἔτσι καὶ οἱ δαίμονες μπαίνουν σὲ ἀφύλαχτες καρδιές. Ἔχετε δεῖ σπίτια ἔ­ρημα κ᾽ ἐγκαταλελειμ­μένα; Ἐγώ, ποὺ περιώδευσα σὰν ἱεροκήρυκας, εἶδα στὴ Μακεδονία τέτοια σπίτια. Ὅπως λοι­πὸν σὲ σπίτια ποὺ λείπει ὁ νοικοκύρης ἐγκαθί­στανται κακοποιοί, ἔτσι καὶ σὲ ψυχὲς ποὺ λείπει ὁ νοικοκύρης, δηλαδὴ ὁ Θεὸς – τὸ Πνεῦ­μα τὸ ἅγιο, φωλιάζουν πονηρὰ πνεύματα. Κι ἀ­πὸ τότε τὸ σῶμα καὶ τὸ μυαλὸ καὶ τὴν καρδιὰ τὰ διευθύνει ὁ διάβολος· ὁ ἄνθρωπος τελεῖ ὑ­πὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ πονηροῦ πνεύματος.
Μὰ τί ἔπαθες, θὰ μοῦ πῆτε, καὶ μιλᾷς γιὰ διαβόλους; Τὰ πίστευαν αὐτὰ ἄλλοτε γριοῦ­λες καὶ ἀναλφάβητοι. Τώρα ποὺ ἡ ἐπιστήμη πετάει μὲ πυραύλους σὲ ἄλλους πλανῆτες, ἔρ­χεσαι σὺ νὰ μᾶς μιλήσῃς γιὰ διαβόλους;… Μάλιστα, ἀδελφοί μου, γιὰ διαβόλους θὰ σᾶς μιλήσω. Διότι τὸ λέει τὸ εὐαγγέλιο σήμε­ρα. «Παρεκάλουν», λέει, «αὐτόν» (ἔ.ἀ. 8,31), πέσανε μπρούμυτα οἱ δαίμονες μπροστὰ στὸ Χριστὸ καὶ τὸν παρακαλοῦσαν. Ὁμολογῶ, ὅτι θὰ ἤθε­λα κ᾽ ἐγὼ νὰ μὴν ὑπάρχουν δαίμονες καὶ κόλασι, γιατὶ κ᾽ ἐγὼ εἶμαι ἁμαρτωλὸς καὶ φοβοῦ­μαι· ἔλα ὅμως ποὺ ὑπάρχουν; Δὲν θὰ γίνω λοιπὸν ἐγὼ ἀνώτερος ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο.
Ὑπάρχουν δαίμονες; ἔχουμε ἀποδείξεις; Μὲ συντομία παρουσιάζω μερικὰ ἐπιχειρήματα.

***

Πρῶτα – πρῶτα ὅτι ὑπάρχουν δαίμονες τὸ φωνάζει ἡ λογική, τὸ μυα­λὸ τοῦ ἀνθρώπου.
Καθῆστε καὶ σκεφτῆτε σοβαρά· ῥῖξτε μιὰ ματιὰ στὸν ἑαυτό σας, στὴν οἰκογέ­νειά σας, στοὺς γύρω σας, στὴν κοινωνία. Παντοῦ διαπιστώνουμε, ὅτι φέρουμε μέσα μας ἕνα κακὸ σύν­τροφο, ποὺ δὲ μᾶς ἀφήνει ποτέ. Μιὰ κακία βασιλεύει στὸν κόσμο· ψέμα, συκοφαν­τία, ἀ­δι­κία, κλοπή, πορνεία, μοιχεία, ἀκαθαρσία, δι­­αζύγια, φόνοι, βλαστήμιες… Μία κόλασι εἶ­νε ὅλα. Καὶ τὸ κακὸ συνεχῶς αὐξάνει, κορυ­φώ­­νεται. Λέει τὸ εὐαγγέλιο σήμερα, ὅτι οἱ δύο δαιμονιζόμενοι τρομοκρατοῦσαν τότε ὅλους· ἀλ­λὰ μήπως καὶ σήμερα ἡ ἀνθρωπότης δὲ νιώ­θει τρό­μο; Δὲν τρομάζει λ.χ. ἐμπρὸς σὲ μιὰ ἐν­δεχόμενη πυρηνικὴ ἀ­πειλή; Κάποιοι, μόλις λά­βουν διαταγή, εἶνε ἕτοιμοι νὰ πατήσουν κάποια κουμπιά, τὰ κουμπιὰ τοῦ Ἀπολλύ­ον­τος ποὺ λέει ἡ Ἀποκά­λυψις (9,11). Ποιός δίνει τὴν ὀ­λέθρια διαταγή; Κάποιοι ἄν­θρωποι βέβαια. Πίσω ὅμως ἀπὸ τοὺς ἀν­θρώπους ποιός εἶνε;
Ὅ­ταν βλέπω τὸ κακὸ στὴν καρδιά μου, στὰ παιδιά μου, στὴ γειτονιά μου, στὴν κοινωνία, ἐ­ρωτῶ· Ἀπὸ ποῦ βγῆκε αὐτὸ τὸ κακό; Ποιά εἶ­νε ἡ ἀπάν­τησι; Ἀπὸ τὸ Θεό; Ἄπαγε! Δὲν μπορεῖ τὸ κακὸ νὰ προέλθῃ ἀπὸ τὸ Θεό, γιατὶ ὁ Θεὸς εἶνε ὅλος ἀγαθότης καὶ ἀγάπη. Πόθεν λοιπὸν τὸ κακό; Ἀ­πὸ τὸν ἄνθρωπο; Ναί· ἀλλὰ πῶς ὁ ἄνθρωπος κατρακύλισε στὸ κακό; μόνος του; Ὄχι. Ὑπάρχει κάποιος ἄλλος ποὺ τὸν ἔσπρωξε. Ποιός εἶν᾽ αὐτός; Εἶνε ὁ ἴδιος πού, ὅ­πως ἀ­κούσαμε σήμερα, ἔσπρωξε τὸ κοπάδι τῶν χοί­ρων στὸ γκρεμὸ νὰ πνιγοῦν (βλ. Ματθ. 8,32). Εἶνε ὁ διάβολος. Πίσω ἀπ᾽ ὅλα τὰ ἐγκλήματα ὑ­πάρ­χει αὐτὴ ἡ σκοτεινὴ καὶ ἀπαισία ὕπαρξις. Κι ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος κι ὁ βαθὺς ψυχολόγος κι ὁ ἐμ­βριθὴς ἱστορικὸς καταλαβαίνουν, ὅτι πίσω ἀπὸ ὅλη τὴν ἁλυσίδα τοῦ κακοῦ ὑπάρχει αὐ­τὴ ἡ ἀόρατη δύναμις, ὁ σατανᾶς.
⃝ Ἀλλ᾽ ὅτι ὑπάρχει σατανᾶς, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ λογική, τὸ φωνάζει πρὸ παντὸς ἡ ἁγία Γραφή. Τὴ μελετᾶτε; Δῶστε μου ἄνθρωπο, ἄντρα ἢ γυναῖκα, ποὺ νὰ διαβάζῃ τὴν ἁγία Γραφὴ – τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ νὰ πέσω νὰ τοῦ κάνω μετάνοια νὰ τοῦ φιλήσω τὰ πόδια!
Ἂν λοιπὸν διαβάζετε τὴν ἁγία Γραφή, θὰ εἴ­δατε ὅ­τι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος της, ἀ­πὸ τὴ Γένεσι (στὸ 3ο κεφάλαιο, ποὺ μιλάει γιὰ τὸ πρῶτο θανάσιμο κακὸ ποὺ ἔκανε ὁ ὄ­φις στοὺς πρωτοπλάστους) μέχρι τὴν Ἀποκάλυψι (στὸ 20ὸ κεφάλαιο, στίχο 10, ποὺ βεβαιώνει τὴν τελικὴ καὶ αἰώνια τιμωρία του), ὅλη ἡ ἁγία Γραφὴ φωνάζει, ὅτι ὑπάρχει διάβολος.
Μία ἀπόδειξις εἶνε καὶ ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, ποὺ ἱστορεῖ τὴν ἀπαλλαγὴ τῶν δύο δαιμονιζομένων ἀπὸ τὴν κυριαρχία τῶν πονηρῶν πνευμάτων. Καὶ νὰ εἴμαστε σίγουροι πὼς ὅ,τι βεβαιώνει ἡ ἁγία Γραφὴ εἶνε ἀ­κλόνητο, ἀκριβὲς μέχρι κεραίας. «Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλ­θωσι», εἶπε ὁ Χριστός (Ματθ. 24,35).
⃝ Τὸ Εὐαγγέλιο λοιπὸν μᾶς λέει σήμερα, ὅτι ὑ­­πάρχουν δαίμονες. Καὶ μόνο τὸ Εὐαγγέλιο; Γιά πιάστε στὰ χέρια σας καὶ φυλλομετρῆστε τὰ ἅγια ἐκ­κλησιαστικὰ βιβλία μὲ τοὺς βίους τῶν ἁγίων. Εἶνε θησαυρός! Ἂν ρωτήσω βέβαια τὰ παιδιὰ γιὰ «ἀστέρες» τοῦ κινη­ματο­γρά­φου, ἀμέσως θὰ μοῦ ποῦν. Ἂν ρωτήσω ὅ­μως γιὰ τοὺς ἁγίους, ποιός γνωρίζει τὴ ζωή τους, τοὺς ἀγῶνες τους, πότε γιορτάζει καθένας;
Στὶς 22 Ἰουλίου λ.χ. ἑορτάζει ἡ ἁγία Μαρκέλλα, ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὴ Χίο. Ἤθελα νὰ μποροῦσα νὰ παρουσιάσω σὲ κινηματογραφι­κὴ ταινία τὸν βίο της. Γιατὶ ὑπάρχει κακὸς κινη­ματογράφος, μὲ ἔργα σατανικά, ὑπάρχει καὶ κα­λός. Σήμερα δυστυχῶς λειτουργεῖ ὁ κακὸς κινηματογράφος τοῦ διαβόλου. Ἀλλ᾽ ἐλπίζω ὅτι θά ᾽ρθῃ ἡμέρα, ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας θὰ φτειά­ξῃ κινηματογραφικὰ ἔργα μέσα ἀπὸ τὰ ὁποῖα θὰ διδάξῃ τὴν εὐσέβεια, τὴ φιλοπατρία, τὰ εὐ­γε­νῆ καὶ μεγάλα ἰδανικά μας. Ἂν λοιπὸν διαβά­σετε τὸν βίο τῆς ἁγίας Μαρκέλλας, θ᾽ ἀ­νατριχιάσετε. Θὰ δῆτε, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἔσπρω­ξε τὸν πατέρα της νὰ τὴ θανατώσῃ ἦταν ὁ δι­άβολος.
Τὴν ἴδια μέρα γιορτάζει καὶ ἡ ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ ἰσαπόστολος. Στὴ ζωή της φαίνεται ἐπίσης ἡ ὕπαρξι τοῦ διαβόλου. Τὴν ταλαιπωροῦσαν ἑπτὰ δαιμόνια, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὴν ἐλευθέρωσε ὁ Χριστός, ὅπως λέει τὸ Εὐαγγέ­λιο (Μᾶρκ. 16,9. Λουκ. 8,2). Γι᾽ αὐτό, ὕστερα ἀπὸ τὴν Παναγία, αὐτή ἀγάπησε μὲ φλόγα τὸ Χριστό, ἀπὸ μεγάλη εὐγνωμοσύνη.
Καὶ οἱ δύο λοιπὸν αὐτὲς ἅγιες φωνάζουν, ὅ­τι ὑπάρχει διάβολος, γιατὶ πάλεψαν στῆθος μὲ στῆθος μαζί του. Ἀλλὰ καὶ ποιός ἅγιος δὲν ἀγωνίστηκε ἐναντίον του; Ὅλοι πάλεψαν κα­τὰ τοῦ διαβόλου, ποὺ μαζὶ μὲ τὸν κόσμο καὶ τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο ἀποτελοῦν τὸ τριπλὸ μέ­τωπο τῶν μεγάλων ἐχθρῶν τῆς σωτηρίας.
⃝ Λογικὴ λοιπόν, ἁγία Γραφή, βίοι τῶν ἁγίων τὸ ἴδιο πρᾶγμα βεβαιώνουν· ὑπάρχει διάβολος. Ἂν ὅμως, παρ᾽ ὅλα αὐτά, ὑπάρχῃ κανεὶς ποὺ ἐξ­ακολουθεῖ ν᾽ ἀμφιβάλλῃ, τότε ἂς πάῃ στὴν Κεφαλονιά, ἐκεῖ ποὺ γιορτάζει ὁ ἅγιος Γεράσιμος στὶς 16 Αὐγούστου.
Ἐκεῖ νὰ δῆτε καὶ νὰ φρίξετε. Νὰ δῆτε τοὺς δαιμονιζομένους νὰ βγάζουν ἀφροὺς ἀπὸ τὸ στόμα· νὰ τοὺς δένουν μὲ σχοινιὰ καὶ ἁλυσίδες, καὶ νὰ τὰ σπάζουν σὰν κλωστές. Ποιός τοὺς δί­νει τὴ δύναμι αὐτή; Νὰ βλέπῃς ἕναν ἀγράμματο νὰ μιλάῃ φαρσὶ γαλλικά, ῥώσικα, ἀμερικάνικα, ὅλες τὶς γλῶσσες. Ποῦ τὰ ἔμαθαν, ἀ­φοῦ δὲν πῆγαν σὲ σχολειά; Ν᾽ ἀκοῦς ἄλλους ν᾽ ἀποκαλύπτουν μυ­στικά, νὰ μὴν τολμάῃ νὰ πλησιάσῃ γυναίκα ἢ ἄντρας. Σὲ γνωρίζω, τοὺς φωνάζουν, ἔκανες αὐτὸ κι αὐτό… Καὶ νὰ τοὺς ἔρχεται συγκοπή! Δὲν ὑπολογίζουν μεγάλους καὶ τρανούς, ἐπισήμους ἢ ἀξιωματούχους, κανένα· οὔτε νομάρχη, οὔτε ὑπουργό, οὔτε πρωθυπουργό, οὔ­τε βασιλιᾶ. Τρομεροὶ καὶ φοβεροί. Δὲν τολμάει νὰ περάσῃ κανείς ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο.
Καὶ ὅμως αὐτοὶ οἱ τρομεροὶ δαίμονες βλέπεις καὶ γίνονται ἀρνάκια – ὦ Χριστέ, ὦ ἀθάνατη θρησκεία μας! Τοὺς βλέπεις νὰ τρέμουν – πότε; Ὅταν περνοῦν μπροστά τους τὰ ἅγια λείψανα κι ὅταν ἀγγίζει στὸ κούτελό τους ἕ­νας σταυρός, ὁ σιδερένιος σταυρὸς ποὺ εἶχε ὅταν ζοῦσε ὁ ἅγιος Γεράσιμος. Μόλις ἀγγίξῃ ὁ σταυρός, φρυάττουν καὶ φωνάζουν· «Μᾶς ἔκαψες, καψάλη, μᾶς ἔκαψες!…»· καὶ θεραπεύονται μὲ τὴ δύναμι τοῦ Χριστοῦ.

* * *

Ἀδελφοί μου, τέτοια θρησκεία ἔχουμε. Μὴ φοβηθοῦμε. Κοντὰ στὸ Θεό, κοντὰ στὸ Χριστό! Κι ἂν ὁ κόσμος γεμίσῃ ἀπὸ διαβόλους, θὰ νικηθοῦν! Ὁ νικητὴς τῶν δαιμόνων εἶνε ὁ Κύρι­ος Ἰησοῦς Χριστός, στὸν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δό­ξα καὶ τὸ κράτος εἰς αἰῶνας αἰώνων· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ιερό ναό του Ἁγίου Νικολάου Χαλανδρίου Ἀθῆναι 22-7-1962)

Αναίρεση του «δόγματος» της Μετενσάρκωσης – Π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου.

Αν θελήσουμε να προσδιορίσουμε το θεμέλιο της μετενσάρκωσης, πρέπει να αναφερθούμε στο δόγμα, ότι κάθε άνθρωπος, κατά το εσώτατο είναι του, είναι αιώνιος και βρίσκεται κάτω από τον αιώνιο νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος, που ονομάζεται κάρμα. Αυτός ο νόμος σπρώχνει τον άνθρωπο σε διαδοχικές γεννήσεις, ύστερα από κάθε θάνατο. Βασική αιτία, που αποτελεί τρόπον τινά τα «καύσιμα» για τη συνεχή κίνηση του τροχού των θανάτων και των γεννήσεων είναι οι προσκολλήσεις και οι επιθυμίες του ανθρώπου, σε συνάρτηση με την εξωτερική πραγματικότητα. Κάθε σκέψη, λόγος, πράξη, επιστρέφει και πάλι στον άνθρωπο κατά τη νέα σάρκωση. Η νέα ζωή του αποτελεί ζωντανή ταινία, και αυτός καλείται πλέον σαν τέλειος ηθοποιός, να ξαναπαίξει αυτό το «δράμα» στη νέα οθόνη.
Κατά την αντίληψη αυτή, βασικός στόχος τίθεται το πέρασμα μέσα από όλες τις δοκιμασίες και τις εμπειρίες που αντιστοιχούν στο συσσωρευμένο κάρμα, και η προσπάθεια περιορισμού των δραστηριοτήτων και των προσκολλήσεων, ώστε να αποφευχθεί η συσσώρευση νέου κάρμα.
Τελικός σκοπός είναι η «απελευθέρωση» όχι μόνο από το θάνατο, αλλά και από τη ζωή.
Αντίθετα η «δυτική έκδοση» της μετενσάρκωσης βλέπει τη δοξασία αυτή ως δυνατότητα για καλύτερη, μελλοντική ζωή πάνω στη γη. ως πορεία που οδηγεί σε όλο και ανώτερες βαθμίδες εξέλιξης, μέχρι το επίπεδο του υπερανθρώπου.
Και οι δύο αντιλήψεις για την μετενσάρκωση έχουν ως βάση την ολιστική θεώρηση του κόσμου, που αποτελεί αντιχριστιανική κοσμοθεωρία.
Σύμφωνα με τη χριστιανική πίστη ο άνθρωπος δεν είναι άκτιστος και αιώνιος, αλλά κτίσμα. Όχι αποτέλεσμα της Ουσίας του Θεού, αλλά καρπός Θείας βούλησης και αγάπης. Στην Παλαιά Διαθήκη υπογραμμίζεται η διάκριση ανάμεσα στο Δημιουργό και στα δημιουργήματα, ανάμεσα στον άνθρωπο και στη λοιπή κτίση. Μόνο ο άνθρωπος είναι «κατ’ εικόνα Θεού»· η θέση του ανάμεσα στον κόσμο του Θεού είναι θέση εξουσίας, που σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού μεταφράζεται σε σχέση υπευθυνότητας και αγάπης από μέρους του ανθρώπου προς όλη τη δημιουργία του Θεού.

Μοναχός Μωυσής: "Η Εκκλησία στη σημερινή κρίση"

 

Ξαναείπαμε και ξαναγράψαμε πως η παρούσα σοβαρή ελληνική κρίση είναι μία ακόμη σημαντική ευκαιρία για τη συνάντηση της Εκκλησίας με τον ανήσυχο, αποκαρδιωμένο και απογοητευμένο λαό.
Η Εκκλησία όμως διά των περισσοτέρων εκπροσώπων της σιωπά ενοχλητικά. Είναι απούσα από την αγωνία του κόσμου, Αναιρεί δηλαδή και δυστυχώς τον εαυτό της. Κρίμα να χάνει τέτοιες ευκαιρίες και να παρακολουθεί από μακριά τα γενόμενα.
Όταν λέμε να πλησιάσει τον κόσμο, καθόλου δεν εννοούμε να το κάνει με οίκτο, συγκατάβαση και λύπηση. Καλύτερα τότε να μην το κάνει καθόλου.
Η κάθοδός της δεν θα πρέπει να σημαίνει απλά την παρουσία της, να φανερώνει τη δύναμη και την ισχύ της, αλλά να είναι μία απλή, ανυπόκριτη, αδελφική και αγαπητική συμπαράσταση.
Να είναι μια φανέρωση εγκάρδια, ειλικρινής, απρογραμμάτιστη και δίχως να καλεί φωτογράφους. Η σχέση της Εκκλησίας με τον σε μεγάλη αγωνία λαό δεν είναι φωνές από τον άμβωνα σκληρές, αλλά δίπλα και χαμηλόφωνα, χτυπώντας φιλικά την πλάτη, σφίγγοντας το χέρι, μερικές φορές και δίχως λόγια παχιά.
Όπως λέει ο μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος, “για να αποδεικνύει τη σχέση της με τον λαό, να ομολογεί τη διαφωνία της με το σύστημα που μας προδίδει και να φανερώνει την ετοιμότητά της”.
Μάλλον πρόκειται για φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Ας είναι. Εμείς δεν θα πάψουμε να τονίζουμε λησμονημένες αλήθειες, απαραίτητες για τις τωρινές περιστάσεις.
Η αγανάκτηση μόνη δεν λέει πολλά πράγματα. Χρειάζεται κάπου να διοχετευτεί. Η λύση δεν είναι οι φωτιές, οι τραυματισμοί, οι ύβρεις και οι προπηλακισμοί. Η Εκκλησία λέει πως ποτέ με το κακό δεν έρχεται το καλό.
Το καλό με το καλό θα έλθει. Χρειάζεται υγιής αντίδραση, υπομονή, επιμονή και σταθερότητα. Η Εκκλησία σκέπτεται, συμπαθεί και συντρέχει σε όλους, περισσότερο όμως στους αδικημένους, τους κατατρεγμένους, τους περιφρονημένους, τους στερημένους.
Η Εκκλησία βέβαια δεν είναι απλά ένα ακόμη φιλανθρωπικό ταμείο, που μοιράζει λίγα χρήματα, ένα πιάτο φαί, ένα πλυμένο ρούχο και κάποιο φάρμακο. Η Εκκλησία δίνει κουράγιο, εγκαρτέρηση, παραμυθία και ελπίδα.
Δεν λύνει ως διά μαγείας αμέσως όλα τα προβλήματα, αλλά σε μαθαίνει να καρτεράς, να προσδοκάς, να μην απελπίζεσαι. Η Εκκλησία φωτίζει, χαροποιεί, σώζει και λυτρώνει.
Η λιτότητα, η εγκράτεια, η ολιγάρκεια θα πρέπει πλέον να γίνουν τρόπος ζωής για τον κάθε Νεοέλληνα. Το ευαγγέλιο, πριν δύο χιλιάδες χρόνια, το είπε ξεκάθαρα, στον κόσμο αυτό θα έχετε θλίψεις, αλλά μη χάσετε το θάρρος σας ποτέ.
Θέλουν να μειώσουν τις θέσεις των ιερέων και τους μισθούς τους. Τους θεωρούν απλούς δημόσιους υπάλληλους και ότι δεν αποδίδουν σημαντικό έργο. Δεν τους βλέπουν ως λειτουργούς του Υψίστου, ως παρηγορητές του κόσμου, ως κοινωνικούς εργάτες.
Το κύριο έργο τους είναι να μοιράζουν ελπίδες, να χαρίζουν παρηγοριά, να μην αφήνουν να έλθει να σκηνώσει στις καρδιές η δαιμονοκίνητη απόγνωση, η θεομίσητη απελπισία.
Η πίστη στον Θεό είναι λάδι στο καντήλι της καρδιάς, που φωτίζει ιλαρά και θερμαίνει στοργικά. Ο κλήρος μας, με ελάχιστες εξαιρέσεις, υπάρχει για να συμπαρίσταται, να ανορθώνει, να προφυλάγει, να καιροφυλακτεί, να συνδράμει στις ανάγκες, τις λύπες και τους πολλούς πόνους των ανθρώπων.
Οι πλείστοι ιερείς είναι αξιοθαύμαστοι και αξιοτίμητοι για το όλο έργο τους, όπως και οι αρχιερείς, που ασφαλώς περισσότερα σήμερα θα μπορούσαν να πράξουν.
Πέρασε ο καιρός που ο περισσότερος κόσμος θαύμαζε τα πολύτιμα άμφια και τις πολυαρχιερατικές εκδηλώσεις, εορτές πολυδάπανες και δεξιώσεις φαντασμαγορικές.
Είναι ο καιρός της σεμνότητας, του ασκανδάλιστου βίου, του μέτρου, της σωφροσύνης και της αλληλεγγύης. Οι μοναχοί προσεύχονται για την παρηγορία και τη θεία επίσκεψη του ορφανεμένου κόσμου.
Η Εκκλησία πάσχει για το κυνηγημένο αγαπητό της ποίμνιο και προσπαθεί με όλη της τη δύναμη να εμπνεύσει τη δικαιοσύνη, την αξιοκρατία και την αξιοποίηση του πνευματικού της πλούτου, ώστε να δώσει τη χρυσόφτερη αισιοδοξία, τη γλυκιά και ωραία ελπίδα και την αληθινή χαρά.
Η Εκκλησία, παρά τις παρατυπίες, παραφωνίες και ολιγωρίες κάποιων, παραμένει θεσμός ιερός και ισχυρός, που δεν μπορεί να αφήσει μόνο τον λαό και μάλιστα αυτούς που πιστεύουν στον θεμελιωτή της και εμπιστεύονται τη ζωή τους όλη.
Η Εκκλησία μπορεί και πρέπει να συνδράμει σημαντικά και σήμερα και πάντοτε.

Χρυσόστομος: "Καλύτερα με φανάρι παρά ρεύμα από το ψευδοκράτος"

Λάβρος ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος, σχετικά με την αγορά ρεύματος της Κύπρου από τα Κατεχόμενα.
«Καλύτερα με τη λάμπα και το φανάρι παρά να έχουμε ρεύμα από το ψευδοκράτος», τόνισε χαρακτηριστικά ο Προκαθήμενος της Κυπριακής Εκκλησίας.
Επίσης ο Αρχιεπίσκοπος πρόσθεσε: «Αν τους προλάβαινα θα έλεγα να μην στείλουν καθόλου ρεύμα στην Ιερά Αρχιεπισκοπή».
«Ας μην βάλουμε air condition. Εγώ στο γραφείο δεν το έχω ανάψει από τη μέρα που έγινε το ατύχημα», τόνισε κλείνοντας ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος.

Άνθιμος: "Δεν θα πεθάνουμε από την πείνα, αυτό έγινε μια φορά"

 

«Προσέχετε του πειρασμούς…. Πειρασμό περνάμε και τώρα με την λεγόμενη οικονομική κρίση, και αντί να δούμε πως θα την ξεπεράσουμε εμείς μαλώνουμε μεταξύ μας», τόνισε από άμβωνος ο Σεβ. Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος.
Ο κ. Άνθιμος  πρόσθεσε: «Σκοπός είναι να πάρουμε τέτοιες αποφάσεις, εμείς ο λαός και να κάνουμε τέτοια έργα ώστε να είναι αντίσταση στους πειρασμούς που μας απειλούν.»
Εν συνεχεία ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης αναφέρθηκε για τις αποστάσεις που κράτησε η Άγκελα Μέρκελ για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, κάνοντας λόγος για μεγάλο πειρασμό.
«Ποιος ξέρει ποιοι προσευχήθηκαν όμως…. Κάποιοι μας ειρωνεύτηκαν για την δέηση που κάναμε, αλλά εγώ απαντώ: «Μην ειρωνεύεστε ανθρώπους που προσεύχονται, κάνετε αμάρτημα μεγάλο απέναντι του Θεού». Εγώ δεν λέω ότι έγινε από εμάς, μπορεί να έγινε από την προσευχή ενός παιδιού», πρόσθεσε ο κ. Άνθιμος για την αλλαγή που έγινε τελικά και η διάσκεψη θα γίνει πάλι την Πέμπτη.
Κλείνοντας ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, ανέφερε ότι «όλα αυτά είναι πειρασμοί, ο διάβολος χορεύει μέσα στο κόσμο. Όμως όλα νικιούνται με την προσευχή, παντού και πάντα να προσευχόμαστε.»
«Δεν θα πεθάνουμε από την πείνα, αυτό έγινε μια φορά! Θα είναι ντροπή για την Ευρώπη να αφήσει μια χώρα, για να συμβεί αυτή η συμφορά», πρόσθεσε επίσης.

Σε λαϊκό προσκύνημα το σκήνωμα του μακαριστού Χίου

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

 

Σε λαϊκό προσκύνημα τίθεται από τα ξημερώματα το σκήνωμα του Μακαριστού Μητροπολίτη Χίου, Κυρού Διονυσίου με τις πολιτικές και στρατιωτικές αρχές του τόπου να δίνουν σύσσωμες το παρόν.
Η σωρός του Μακαριστού Διονυσίου, έφθασε σήμερα τα ξημερώματα με το πλοίο της γραμμής και παρελήφθη από τον Ταξίαρχο της 96 ΑΔΤΕ, Μενέλαο Μεϊμάρη και εκπροσώπους της Ιεράς Μητρόπολης Χίου.
Στο σημείο σπεύδουν συνεχώς απλοί πολίτες και προσωπικοί φίλοι του εκλιπόντος ενώ στο χώρο υπάρχει άγημα του Μηχανικού.
Αναφορικά με το τελετουργικό κομμάτι, η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί αύριο στις 12.00 στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμου ο οποίος θα φθάσει στο νησί αεροπορικώς στις 09:30 το πρωί της Τρίτης.
Το παρών εκτός των άλλων θα δώσει και ο Α’ υπαρχηγός σώματος Αντιστράτηγος Σεφερλής εκπροσωπώντας το Γενικό Επιτελείο Στρατού καθώς και εκπρόσωπος του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού.
Τελετάρχης έχει οριστεί ο υποδιοικητής της Ταξιαρχίας, Συνταγματάρχης Χρήστος Δρίβας με βοηθό τον Διοικητή του Λόχου Στρατηγείου Λοχαγό Νικόλαο Πολίτη ενώ εποπτεύον της Μητρόπολης έχει αναλάβει ο άγιος Μήθυμνας κ.κ. Χρυσόστομος.
Η ταφή του εκλιπόντος θα πραγματοποιηθεί στον Άγιο Μακάριο στο Αίπος όπου στρατιωτικό άγημα θα απονείμει τιμές και θα εκτελέσει αποχαιρετιστήριες βολές.

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Ο εκ των αιρετικών κίνδυνος

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 8/7/2011

Ο ΕΚ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΙΝΔΥΝΟΣ

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Εἶναι πολύ δύσκολο νά συνομιλήσεις καί νά συμφωνήσεις μέ φανατικούς ἀνθρώπους, γιατί δέν ἀφήνουν κανένα περιθώριο στις ἀπόψεις τῶν ἄλλων. Αὐτοί καί ὅταν εἶναι σοφοί, εἶναι προβληματικοί. Μπορεῖ νά εἶναι καί ἠθικά στοιχεῖα, ἀλλά αὐτό δέν τούς κάνει εὐγενεῖς οὔτε καί ἀνοιχτούς στίς ἄλλες ἰδέες καί προπαντός ἐλευθέρους ἀπό τήν ἰσχυρογνωμοσύνη.

Φανατικοί ἄνθρωποι ἐμφανίζονται καί στούς κύκλους τῶν θρησκευομένων, ὅπου δημιουργοῦν πολλά καί δισεπίλυτα προβλήματα, γιατί εἶναι ἰδιαίτερα ἐπιθετικοί, μιά καί ἔχουν τήν ψευδαίσθηση ὅτι μόνο αὐτοί διατηροῦν τήν ἀκεραιότητα τῆς πίστης...Ὁ φανατισμός εἶναι τό θεμέλιο κάθε αἱρετικῆς διδασκαλίας. Γι᾽ αὐτό οἱ αἱρετικοί εἶναι ὑπερβολικά ἐπίμονοι καί βαδίζουν πρός τήν ἀπώλεια, χωρίς νά ὑπάρχει ἐλπίδα νά ἀνανήψουν ἤ νά ἀναθεωρήσουν.

ὉἈπόστολος Παῦλος γράφει πρός τόν Τίτο: «Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνειὤν αὐτοκατάκριτος». Τόν αἱρετικό ἄνθρωπο, πού ἐπιμένει νά δημιουργεῖ σκάνδαλα καί διαιρέσεις στήν Ἐκκλησία, ἄν τόν συμβουλέψεις μιά καί δυό φορές, παράτησέ τον καί κόψε κάθε ἐπικοινωνία. Πρέπει νά γνωρίζεις ὅτι ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ἔχει διαστραφεῖ καί ἁμαρτάνει καί ἡ συνείδησή του τόν ἔχει καταδικάσει.

Οἱ χριστιανοί πρέπει νά εἶναι προσεκτικοί ἀπέναντι στούς αἱρετικούς, γιατί στήν ἀρχή ἐμφανίζονται μελιστάλακτοι, εὐγενεῖς και πρόθυμοι νά συνομιλήσουν μαζί τους.Ὅμως ὅταν διαπιστώσουν ὅτι δέν πετυχαίνουν τόν ὀλέθριο σκοπό τους, μεταμορφώνονται καί γίνονται ἀγενεῖς στούς τρόπους καί σκληροί στούς λόγους. Προσεκτικοί ἐπίσης πρέπει νά εἶναι καί ἀπέναντι σέ μερικούς εὐσεβεῖς, οἱ ὁποῖοι ὑπερβάλλουν καί βλέπουν πνευματικούς κινδύνους ἐκεῖ πού δέν ὑπάρχουν. Αὐτοί δημιουργοῦν φόβο στους ἄλλους καί στρέφουν τό ἐνδιαφέρον τους σέ ἀνύπαρκτες καταστάσεις. Πάντα χρειάζεται ἡ λογική, ἡ διάκριση καί ἡ ψυχραιμία. Σε αὐτές τίς περιπτώσεις δεν χρειάζεται ἄκριτος ἐνθουσιασμός.

Τι πίστευαν οι Τούρκοι το 1788...Επίκαιρο

Το 1793 κυκλοφόρησε στο Λονδίνο ένα εικονογραφημένο χρονικό περιηγήσεων στην Ελλάδα πού πραγματοποιήθηκαν από τον Μάιο του 1788 ως τον Φεβρουάριο του 1789.Συγγραφέας του αξιόλογου αυτοί οδοιπορικού φέρεται ένας ανώνυμος «Ιταλός τζέντλεμαν».

Στον τίτλο, ωστόσο, προβάλλεται ό Άγγλος ζωγράφος και αρχιτέκτονας JAMES STUART, γνωστός από τις εργασίες (μαζί με τον συνάδελφο του REVETT) αποτυπώσεων αρχαίων αθηναϊκών μνημείων.

Ό Άγγλος αρχαιολόγος JAMES MORTON PATON όμως υποστηρίζει ότι ό ανώνυμος συγγραφέας είναι ό Ιταλός ALESSANDRO BISANI.

Γεγονός πάντως είναι ότι ό Ιταλός περιηγητής, ευσυνείδητος, απροκατάληπτος (κάτι ολότελα ασυνήθιστο για καθολικό), ενημερωμένος και προικισμένος με ερευνητικό πνεύμα, έδωσε ένα λαμπρό ταξιδιωτικό κείμενο.

Μερικές παρατηρήσεις του μάλιστα πάνω σε καίρια προβλήματα του τότε Ελληνισμού είναι πολυσήμαντες.

Ευρισκόμενος λοιπόν τον Νοέμβριο του 1788 στην Κωνσταντινούπολη το βιβλίο αναφέρει μεταξύ άλλων και τα εξής:

“Στην Κωνσταντινούπολη έχει την ευκαιρία να διαπίστωση την παρακμή τής οθωμανικής αυτοκρατορίας και τις συνέπειες του δεσποτισμού. Και δεν θεωρεί πια δύσκολη την αποκατάσταση του ελληνικού έθνος.

«Οι Τούρκοι πιστεύουν σε μια προφητεία πού προβλέπει πώς ή Κωνσταντινούπολη θα ξαναπέσει κάποτε στα χέρια των παλαιών κυρίων της.Αν δεχθούν ένα δυνατό πλήγμα ή προφητεία μπορεί να εκπληρωθεί.

Οι Έλληνες συμπαθούν τούς ομόδοξους Ρώσους και απ’ αυτούς περιμένουν την απαλλαγή από την τυραννία.

Από την άλλη μεριά οι Τούρκοι είναι εξαντλημένοι, οι φόροι μεγαλώνουν, οι καταπιέσεις πολλαπλασιάζονται, οι επιδημίες θερίζουν κάθε χρόνο. Σχεδόν πάντοτε ακολουθεί πόλεμος και τα στρατεύματα δεν πληρώνονται. Όλα αυτά ευνοούν την Ρωσία.

Μόνο πού άλλα έθνη θέτουν φραγμούς στις φιλοδοξίες της. Ωστόσο μια πραγματικά γενναιόψυχη και ανθρωπιστική συνεργασία με την αυτοκράτειρα θα μπορούσε να αποδιώξει τούς Τούρκους από την Ευρώπη και να ελευθέρωση τούς Έλληνες αποδίδοντας τους ανεξαρτησία και αυτοκυβέρνηση.

Τότε θα εβλέπε κανείς αυτό το λαό να αφυπνίζεται από το λήθαργο όπου τον έχουν βυθίσει αιώνες δουλείας και ν’ αναφαίνεται αντάξιος των προγόνων του.

Μ’ όλα αυτά ή διάβρωση του σύγχρονου κόσμου είναι τόσο βαθειά πού φοβάμαι ότι αυτό το σχέδιο πού αποβλέπει στην απελευθέρωση των Ελλήνων δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ.

Κυρίως επειδή μερικά έθνη, από τον ανόητο φόβο του εμπορικού ανταγωνισμού των Ελλήνων, δεν θα επιτρέψουν ποτέ σ’ αυτό το λαό να γίνει ανεξάρτητος, για να μη τούς ξεπεράσει, όπως ακριβώς οι αρχαίοι πρόγονοι του είχαν ξεπεράσει όλους τούς συγχρόνους τους».

 ΠΟΣΟ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΤΑΛΟΥ ΤΟ 1788!!

Εξεδήμησε εις Κύριον ο δόκιμος μοναχός Δημήτριος Σταμίρης

 Μια αγνή ψυχή που αγαπούσε τον Τριαδικό Θεό και υπηρέτησε την ιεραποστολή, έφυγε για την Βασιλεία του Θεού. Είναι ο δόκιμος μοναχός Δημήτριος Σταμίρης. Σε όλη του την επίγεια πορεία προωθούσε δωρεάν την Καινή Διαθήκη σε χιλιάδες αντίτυπα ετησίως.
 

Τον πρωτογνώρισα ως νεωκόρο της ενορίας μου στην Αγία Παρασκευή Άνω πόλεως Πατρών. Υπήρξε πολύτιμος συνεργάτης του π. Ανδριανού Παπαδημητρακόπουλου. Σε κάθε Θεία Λειτουργία μεταλάμβανε των Αχράντων Μυστηρίων. Υπηρετούσε τον Ναό με φόβο και ευσυνειδησία χωρίς να κοιτάζει οράριο ή να απαιτεί πολλά χρήματα. Σε κάθε μυστήριο Γάμου και Βαπτίσεως πρόσφερε ο ίδιος, χωρίς να το γνωρίζουν οι άλλοι, την Καινή Διαθήκη με ερμηνεία. Το ίδιο έκανε και στις κηδείες. Φιλάνθρωπος,  σκορπούσε τον μισθό του, και εκ των εισοδημάτων του, σε διαφόρους πτωχούς. Πολλές οι ελεημοσύνες τις οποίες έκανε παρόλη την αντίθετη άποψη της συζύγου του.  

Ένα περιστατικό:  Μια μέρα μια «απαιτητική πτωχή» του ζητούσε χρήματα. Δεν είχε να τις δώσει. Αυτή σε κάποια στιγμή του λέει: εγώ δεν έχω να φάω και εσύ έχεις χρυσά δόντια. Το αποτέλεσμα…  την επομένη τα είχε βγάλει τα χρυσά δόντια, για να τα δώσει τα χρήματα που έλαβε στους πτωχούς, και να μην σκανδαλίζει. 

Μετά την Αγία Παρασκευή επί έτη πολλά υπήρξε νεωκόρος εις Άγιο Ανδρέα Πατρών. Αφού συνταξιοδοτήθηκε έγινε δόκιμος μοναχός.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

Η εξόδιος ακολουθία του θα γίνει στην Ιερά Μονή Γηροκομείου την Τρίτη 19 Ιουλίου 12.30 μ.μ. 

www.anastasiok.blogspot.com