Ο Παράκλητος και η δική μας ορφάνια (Anthony Bloom)

Είπαμε ότι το Άγιο Πνεύμα είναι και Παράκλητος. Αυτή η λέξη στα Ελληνικά είναι αρκετά σύνθετη. Σημαίνει Αυτόν που φέρνει παρηγοριά. Αυτόν που φέρνει δύναμη. Αυτόν που φέρνει χαρά -και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά είναι σημαντικά. Είναι ο Παράκλητος, Αυτός που φέρνει παραμυθία σ’ όσους μπορούν να λένε μαζί με τον απόστολο Παύλο «εμοί γάρ το ζην Χριστός και το αποθανείν κέρδος» -για μένα η ζωή είναι ο Χριστός^-χωρίς τον Χριστό δεν υπάρχει για μένα ζωή και επομένως ο θάνατος είναι κέρδος (βλ. Φιλιπ. 1. 21 και Ρωμ. 7.24). Παρηγορεί εκείνους που μπορούν να αισθανθούν την ορφάνια τους -την ορφάνια για την απουσία του Χριστού από τα ορατά αυτού του κόσμου, την ορφάνια για την έλλειψη του συγκεκριμένου χαρακτήρα που είχε η παρουσία Του, όταν ήταν ανάμεσα στους μαθητές Του, τον καιρό που ήταν εν σαρκί. Είμαστε ορφανοί. οσοδήποτε κοντά μας κι αν είναι ο Χριστός, οσοδήποτε κι αν έχουμε βαθμιαία ενωθεί μαζί Του, όσο η διαδικασία δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, όσο η Εκκλησία και η ανθρωπότητα δεν έχει γίνει, πραγματικά, ουσιωδώς και αληθινά ο καθολικός Χριστός, υπάρχει μέσα μας μια λαχτάρα και μια οιμωγή, καθώς και μια αίσθηση ότι είμαστε ορφανοί και έχουμε ανάγκη κάποιον που θα είναι μαζί μας, θα μας παρηγορεί. θα μας δίνει κουράγιο, θα μας δυναμώνει. Και πράγματι, το Άγιο Πνεύμα είναι αυτό που επιδαψιλεύει δύναμη·  δύναμη να αντέξουμε τη συνθήκη της ορφάνιας μας· δύναμη να ζήσουμε στον κόσμο, όπου έχουμε αποσταλεί με τους όρους του Χριστού, ενώ είμαστε τόσο μακριά απ’ ό,τι Εκείνος ήταν δύναμη να ζήσουμε στον κόσμο, μολονότι έχουμε κληθεί να είμαστε εν αυτώ, χωρίς να είμαστε ταυτόχρονα εξ αυτού. Υπάρχει μέσα μας μια οδυνηρή αντινομία, μια θρηνώδης αίσθηση ότι ανήκουμε σε δύο κόσμους, ενώ θα έπρεπε να τους έχουμε φέρει μέσα μας σε ενότητα, όπως και ο Χριστός τους είχε φέρει σε ενότητα.
Ταυτόχρονα όμως, το Άγιο Πνεύμα είναι αυτό το Πρόσωπο που κομίζει χαρά, τη χαρά της γνώσης του Χριστού, τη χαρά της συμμετοχής στη ζωή του Θεού, τη χαρά του να είναι κανείς ζωντανός χάρη σ’ αυτό ακριβώς το Άγιο Πνεύμα. Συνεπώς, κατ’ αρχήν έτσι αισθανόμαστε την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, αν είμαστε αρκούντως χριστιανοί ώστε να έχουμε συνείδηση της (σχετικής αλλά πραγματικής) απουσίας του Χριστού· αν είμαστε αρκούντως χριστιανοί ώστε να λαχταράμε την εγγύτητα που δεν διαθέτουμε, αλλά στην οποία έχουμε κληθεί. Το Άγιο Πνεύμα είναι εκείνο που θα μας δώσει δύναμη να αντέξουμε την κάθε δοκιμασία -και οι δοκιμασίες θα είναι πολλές και ποικίλες – και μολονότι ορφανοί- και υποκείμενοι σε πειρασμούς, να χαιρόμαστε, όπως ο απόστολος Παύλος ήξερε να χαίρεται εν μέσω διωγμών, βασάνων, λιμού και φόβου. Το Άγιο Πνεύμα είναι που θα πάρει ό,τι είναι του Χριστού και θα μας το φανερώσει -δηλαδή τη διδασκαλία Του και ακόμα περισσότερο τη γνώση του Θεού, τη γνώση του Πατέρα. Στα τελευταία λόγια Του προς τους μαθητές, ο Χριστός λέει, μιλώντας στον Θεό: «Εγνώρισα αυτοίς το όνομά σου» (Ιωάν. 17. 26). Και αν διαβάσετε αυτό το απόσπασμα προσεκτικά, το όνομα του Θεού είναι Αγάπη, Αλήθεια, Ζωή -όμως όλα αυτά πρέπει να γίνουν κατανοητά, πρέπει να φανερωθούν. Και ο Χριστός. μιλώντας για τον Πατέρα, λέει: «τα εμά πάντα σα έστιν και τα σα εμά» (Ιωάν. 17, 10). Έτσι. το Άγιο Πνεύμα, αποκαλύπτοντας σε μας ό,τι είναι του Χριστού, μας αποκαλύπτει τα βάθη της θεότητας.
Σημείο του ερχόμενου κόσμου.
Ο απόστολος Παύλος λέει πως θα έρθει καιρός που θα γνωρίζουμε όπως έχουμε γνωρισθεί. Αυτό ξεκινά ήδη από τώρα. Και υπ’ αύτη την έννοια, το Άγιο Πνεύμα είναι και πάλι το σημείο του ερχόμενου κόσμου, της ερχόμενης εποχής.
Έχω πει περισσότερες από μία φορές πως το Τέλος, κατά μία συγκεκριμένη έννοια, ήρθε όταν ο Χριστός ήρθε στον κόσμο με την ενσάρκωσή Του· και το τέλος είναι ακόμα μπροστά μας, είναι αναμενόμενο. Όμως ανάμεσα στους δύο ερχομούς του Χριστού, ανάμεσα στην ταπείνωση του πρώτου ερχομού και τη δόξα του δεύτερου, υπάρχει μία ολοένα αυξανόμενη προκοπή της γνώσης του Θεού μέσα στην καρδιά, μέσα στον νου και την όλη ύπαρξη του κάθε χριστιανού. Και αυτή η γνώση δεν είναι μία γνώση που μπορεί να αποκομιστεί από αυτό εδώ τον κόσμο, αλλά έρχεται σε μας από τον ίδιο τον Θεό. Έχει τη διάσταση της αιωνιότητας. Έχει τη διάσταση της εποχής που μας ζυγώνει. Είναι η διάσταση του τελικού και απώτατου πληρώματος. Το Άγιο Πνεύμα είναι το σημείο, το σημάδι, ότι η αιωνιότητα εκχέεται σαν καταρράκτης μέσα στον χρόνο, και ότι ο χρόνος διαποτίζεται από αυτή. Για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του Οιivier Clement: όταν μιλάμε για τον χρόνο τώρα, είμαστε μέσα στο δόγμα της Χαλκηδόνας που βεβαίωσε πως Θεός και Άνθρωπος είναι τώρα εν
Χριστώ ένα. Με τον ίδιο τρόπο –κατ’ αναλογίαν όμως- όο χρόνος είναι γεμάτος από την αιωνιότητα και η αιωνιότητα έχει εγκολπωθεί τον χρόνο. Είναι τώρα αδιάσπαστα ενωμένοι, κατά τρόπο ανείδωτο πριν από την έλευση του Χριστού και τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή. Το Άγιο Πνεύμα είναι το Πνεύμα της αλη­θείας, που μας αποκαλύπτει τον Χριστό ως την Αλήθεια, και που μας επιτρέπει να διακρίνουμε την Αλήθεια στο μέτρο που μπορεί αυτή να εκφραστεί με λέξεις στην Αγία Γραφή.
Σύμφωνα με την εμπειρία μας, η διάκριση του πνεύματος είναι ίσως, μετά την αγάπη, το μεγαλύτερο δώρημα του Θεού στον άνθρωπο. Και εξαιτίας αυτού, εξαιτίας του ότι το Άγιο Πνεύμα μάς ενώνει με τον Κύριο Ιησού Χριστό μ’ αυτό τον άφατο και υπέροχο τρόπο, μπορεί επίσης να μας διδάξει να αποκαλούμε τον Θεό του ουρανού «πατέρα», «πατέρα μας». Μπορεί να το κάνει αυτό εξαιτίας της ενότητας που εγκαθιδρύει μεταξύ ημών και του Χριστού, μιας ενότητας που μας οδηγεί σταδιακά στον καιρό που η ανθρωπότητα θα έχει προκόψει στο πλήρες μέτρο της ηλικίας της, όταν κάθε ένας από μας θα έχει φτάσει στο μέτρο της προκοπής που έχει κληθεί να φτάσει, και όταν όλοι μαζί, εν ενότητι με τον Χριστό, και έμπλεοι Αγίου Πνεύματος, θα έχουμε γίνει αυτό που ό άγιος Ειρηναίος Λυών ονομάζει Τοtus Christus, ο όλος Χριστός, για τον οποίο ήδη από τον πρώτο αιώνα μιλάει ο άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας. Και όταν θα έχουμε γίνει Τotus Christus, τότε, μαζί με τον Μονογενή Υιό του Θεού, θα έχουμε γίνει -κι αυτό είναι ίσως η πιο τολμηρή κουβέντα τού αγίου Ειρηναίου- ο μονογενής υιός του Θεού.

(Anthony Bloom, «Η εν Θεώ ζωή μας», εκδ. Εν πλω, σ. 29-35)

Η Αγία Πελαγία η Τηνία και η εύρεση της εικόνας της Παναγίας της Τήνου

Σύντομα βιογραφικά στοιχεία της Οσίας Πελαγίας.
Η Πελαγία ήταν κόρη του παπά Νικηφόρου Νεγρεπόντη.Η  μητέρα της ήταν από   τὸν Τριπόταμο της Τήνου καὶ ανήκε στην  οικογένεια Φραγκούλη.
Γεννήθηκε τὸ 1752 στὸ χωριὸ Κάμπο τῆς Τήνου και  το  κοσμικό της όνομα ήταν Λούκια. Απὸ διάφορα έγγραφα φαίνεται ότι είχε ακόμα τρεις αδελφές. Ἡ οικογένεια της διακρινόταν για την αγνή πίστη καὶ την προσήλωση στα θρησκευτικά ιδεώδη. Λίγα χρόνια μετά τη γέννηση της Λουκίας ὁ πατέρας της πέθανε. Ήταν τότε 12 χρονών καὶ  έδειχνε σημάδια έντονης επιθυμίας να αφιερωθεί και να υπηρετήσει το θέλημα τοῦ Θεού. Οι δυσκολίες της ζωής έκαναν την μητέρα της να τη στείλει στον Τριπόταμο, στην κάπως πιο ευκατάστατη αδελφή της. Ἐκεῖ ἡ Λούκια ἔμεινε τρία χρόνια καὶ συχνὰ επισκεπτόταν τὴν άλλη θεία της, ποὺ ήταν μοναχή στὴ Μονὴ Κεχροβουνίου.
Ένοιωσε τότε επιτακτική την ανάγκη ν’ ακολουθήσει τον μοναχικὸ βίο καὶ σε ηλικία 15 χρόνων μπήκε στὸ Μονστήρι σαν δόκιμη, υπὸ την επίβλεψη της θείας της, μοναχής Πελαγίας. Όταν ήλθε ἡ ώρα έγινε καὶ η ίδια μοναχὴ μὲ τὸ όνομα Πελαγία. Ως μοναχὴ αφοσιώθηκε μὲ ψυχὴ καὶ σώμα στην λατρεία τοῦ Θεού καὶ στην ανακούφιση των πασχόντων. Ἡ αγνότητα της ψυχής της, ἡ οσιότητα της ζωής της, ἡ αυταπάρνηση της, ἡ μυστικὴ ζωή της κι ὁ πόθος της για λύτρωση συνετέλεσαν ώστε ἡ μοναχή Πελαγία νὰ γίνει τὸ «σκεῦος ἐκλογῆς» γιὰ ν’ αποκαλυφτεί σ’ αυτὴν ἡ Παναγία γιὰ τὴν εύρεση της Αγίας εικόνος της στὸν αγρό του  Δοξαρά στην πόλη της Τήνου (30 Ιανουαρίου 1823), γεγονὸς ποὺ έμελλε νὰ κάμει τὴν Τήνο ιερὸ νησὶ καὶ νὰ κατατάξει τὴν Πελαγία μεταξὺ τῶν Αγίων.
Το  γεγονὸς δε αυτὸ συνέβη όταν ἡ Οσία ήταν 73 χρόνων καὶ Αρχιερέας Τήνου ήταν ὁ Γαβριήλ.

Η εύρεση της εικόνας της Παναγίας της Τήνου

Δεν έχει περάσει ένας χρόνος από την ιστορική ημέρα, που ο επίσκοπος Πατρών Γερμανός ύψωσε το λάβαρο της επαναστάσεως. Στο μοναστήρι του Κεχροβουνίου ,που φαντάζει κάτασπρο πάνω στο νησάκι της Τήνου, η μοναχή Πελαγία, ύστερα από τη βραδινή προσευχή αποσύρθηκε στο κελλί της να ησυχάσει. Ενώ είχε αποκοιμηθεί, ένοιωσε ξαφνικά μιαν άρρητη ευωδία ,κι αμέσως άκουσε την πόρτα του κελλιού να ανοίγει με πάταγο. Μια μεγαλόπρεπη γυναίκα ,που άστραφτε σαν βασίλισσα, μπήκε μέσα και στάθηκε απέναντι από το κρεβάτι της.
-  Σήκω γρήγορα, της είπε. Πήγαινε να συναντήσεις τον Σταματέλλο Καγκάδη, και πες του πως στο χωράφι του Αντώνη Δοξαρά είναι χωμένη χρόνια τώρα η εικόνα μου. Να φροντίσει να τη βγάλει και να χτίσει το σπίτι μου.
Η γερόντισσα ξύπνησε τρομαγμένη, αλλά από ταπείνωση δεν υπάκουσε στην εντολή.
Την άλλη εβδομάδα , την ώρα που η μοναχή προσευχόταν, δέχτηκε στον ίδιο τόπο για δεύτερη φορά την επίσκεψη της Παναγίας. Τη φορά αυτή η Θεοτόκος συνόδευε τα λόγια της με ένα γλυκό μειδίαμα, σαν να έλεγε: « Γνωρίζω τους λογισμούς και δισταγμούς σου, αλλά μη φοβάσαι. Εσένα διάλεξα για να εκπληρώσεις τη βουλή μου. Λοιπόν, μη διστάζεις » .
Αλλά ο δισταγμός κρατούσε ακόμη δέσμια την αγαθή γερόντισσα. Για αυτό η Θεοτόκος την επισκέπτεται και τρίτη φορά, την 29η Ιουλίου 1822, σε ώρα πάλι προσευχής. Την είδε τότε η μοναχή να στέκεται μπροστά της ακίνητη και να εκπέμπει τριγύρω της ένα ουράνιο φως, απαλό και λευκό. Ύστερα κάρφωσε το βλέμμα επάνω της και είπε:
-   Πελαγία, γιατί δεν υπάκουσες στην εντολή μου; Την επαναλαμβάνω τώρα για τελευταία φορά.
Εκείνη τρομαγμένη επιστράτευσε όλο το θάρρος της και ρώτησε:
-   Ποια είσαι, Κυρία, που με διατάζεις τέτοια πράγματα και οργίζεσαι μαζί μου;
Τότε η Κυρία φάνηκε πως ανέκτησε την πρώτη γλυκύτητα ,σήκωσε το χέρι σαν να έδειχνε όλο τον κόσμο και είπε χαριτωμένα:
-  « Ευαγγελίζου γη χαράν μεγάλην » .
-  « Αινείτε ουρανοί Θεού την δόξαν », ψέλλισε η μοναχή κι έπεσε στα γόνατα.
Η καμπάνα σήμανε για τον όρθρο. Η μοναχή Πελαγία σηκώθηκε, έκανε τον σταυρό της και κατηφόρισε για τον ναό. Όταν διηγήθηκε στην ηγουμένη το όραμά της, εκείνη την άκουσε με προσοχή και δέος. Τέλος της είπε:
- Πελαγία, το όραμά σου είναι θεϊκό και σε μακαρίζω. Αύριο το πρωί να ενεργήσεις σύμφωνα με την εντολή που έλαβες.
Την επομένη η εκλεκτή της Παναγίας ξεκίνησε για την Καρυά, όπου συνάντησε τον Σταματέλλο Καγκάδη. Κι αυτός συγκινημένος την παρέπεμψε στον επίσκοπο Γαβριήλ.
Ο επίσκοπος παρακολούθησε δακρυσμένος την αφήγηση. Ύστερα με σοβαρή και τρομαγμένη φωνή έδωσε την ακόλουθη εξήγηση:
- Το όραμά σου , γερόντισσα, είναι πολύ σημαντικό. Η Παναγία, η Υπέρμαχος Στρατηγός , που πάντοτε μας προστατεύει, είδε τα δεινοπαθήματά μας , για αυτό ευαγγελίζεται στο δούλο γένος μας την απελευθέρωσή  του από τον βαρβαρικό ζυγό. Και μας φανερώνει την αγία εικόνα της ,για να ενδυναμώσει το έθνος μας στον αγώνα αυτό.
Οι καμπάνες του ιερού ναού των Ταξιαρχών αναστατώνουν τους κατοίκους. Ο δεσπότης με λόγια θερμά συγκλονίζει τον λαό , ο οποίος με θρησκευτική έξαρση αποδύεται στην προσπάθεια για την εύρεση της εικόνας.
Ζητούν αμέσως άδεια από τη γυναίκα του Δοξαρά, για να αρχίσουν τις ανασκαφές στο κτήμα του. Εκείνη όμως αρνείται, με τη δικαιολογία ότι δεν έχει τέτοια πληρεξουσιότητα από τον σύζυγό της , ο οποίος λείπει στην Κων/πολη. Εξ άλλου το κτήμα είναι καλλιεργημένο και δεν πρέπει να καταστραφεί.
Τη νύχτα βλέπει στον ύπνο της φοβερό όνειρο. Ένα άγριος φουστανελλοφόρος την απειλεί πως, αν δεν δώσει την άδεια, θα την εξοντώσει. Τρομαγμένη εκείνη ξυπνά και τρέχει να βγει από το σπίτι. Στην παραζάλη της όμως , αντί να ανοίξει την πόρτα του δωματίου, άνοιξε της ιματιοθήκης και κλείστηκε μέσα. Το πρωί την βρήκαν εκεί λιπόθυμη. Μόλις συνήλθε ειδοποίησε τον επίσκοπο πως όχι μόνο δίνει την άδεια , αλλά προσφέρει και το ίδιο ακόμη το κτήμα για ανέγερση ναού, αν βρεθεί η εικόνα.
Έτσι λοιπόν αρχίζουν οι ανασκαφές στο κτήμα του Δοξαρά τον Σεπτέμβριο του 1822. Δουλεύουν εργάτες από όλο το νησί , αλλά η εικόνα δεν φανερώνεται. Ο ζήλος μαραίνεται και σε δυο μήνες το σκάψιμο σταματά.
Τότε επεμβαίνει η Μεγαλόχαρη με νέο θαύμα για να υπενθυμίσει στους κατοίκους το χρέος τους. Η σύζυγος και η αδελφή του Καγκάδη , τον οποίο η Θεοτόκος υπέδειξε ονομαστικά για την εύρεση της εικόνας, αρρωσταίνουν βαριά. Ο κίνδυνος αυτός τον  κάνει να συναισθανθεί την ιερή ευθύνη που είχε επωμισθεί από τη  Θεοτόκο. Σπεύδει λοιπόν στον επίσκοπο και τον παρακαλεί να προκαλέσει γενική κινητοποίηση αρχόντων και λαού. Είναι πρόθυμος και χρήματα να δώσει προκειμένου να ξαναρχίσουν οι ανασκαφές.
Πράγματι το σκάψιμο ξαναρχίζει. Οι χωρικοί δουλεύουν με βάρδιες , αλλά τους τριγυρίζει και πάλι η αποκαρδίωση. Η μεγάλη όμως ημέρα πλησιάζει . Στις 30 Ιανουαρίου 1823 σκάβουν με τη σειρά τους στο χωράφι οι Φαλαταδιανοί. Γύρω στο μεσημέρι η αξίνα του Δημήτρη Βλάσση χτυπά πάνω σε ξύλο. Ρίγησε ο ευλαβής χωρικός από συγκίνηση, και πλημμυρισμένος χαρά πήρε στα χέρια το κομμάτι που βρήκε.
Πράγματι , είχε βρει την εικόνα , αλλά μόνο τη μισή ,τον Άγγελο. Σε λίγο βρήκαν και την άλλη μισή. Κάποια αξίνα την είχε χωρίσει στα δύο , χωρίς όμως να βλάψει καθόλου τα πρόσωπα. Η τομή από θεία επέμβαση είχε γίνει κάθετα. Η ιερή εικόνα καθαρίστηκε και πρόβαλε η γλυκειά μορφή της Παρθένου. Παριστάνει τον Ευαγγελισμό και πρόκειται για ένα αριστούργημα τέχνης. ]

Άγιο Πνεύμα: Αποκάλυψη Θεού και ανθρώπου (Anthony Bloom)

 

Aν   αναρωτηθούμε ποιός είναι το Πνεύμα, νομίζω πως μπορούμε να ξεκινήσουμε την αναζήτηση της απάντησης από μία παρατήρηση που έχει κάνει εδώ καί χρόνια ό Vladimir Lossky: Ο Πατέρας αποκαλύπτεται εν τω Υιώ και εκ του Υιού· ο Υιός αποκαλύπτεται από το Πνεύμα, αλλά το Πνεύμα παραμένει δυσδιάκρι­το. Δεν έχει ακόμα αποκαλυφθεί τόσο όσο έχει αποκαλυφθεί ο Πατέρας στο πρόσωπο του Υιού. Η αποκάλυψη του Πνεύματος, της νίκης του Θεού, της καταλάμπουσας θείας ζωής. είναι η ανθρωπότητα. Ο Ειρηναίος Λυών σε ένα από τα γραπτά του λέει: «Το μεγαλείο του Θεού είναι ο άνθρωπος που πραγματικά αληθεύει». Είμαστε εμείς -ατομικά και συλλογικά, ατομικά και εν σώματι (ως μέλη του σώματος που συγκρο­τούμε) -που πρέπει να είμαστε η λαμπρότητα του Πνεύματος. Δεν υπάρχει άλλο τέτοιο προνόμιο. Και αυτό μας θέτει σε μία πολύ ιδιαίτερη σχέση με το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, με τον Θεό Άγιο Πνεύμα. Δεν υπάρχει άλλο τέτοιο προνόμιο. Και αυτό μας θέτει σε μία πολύ ιδιαίτερη σχέση με το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, με τον Θεό Άγιο Πνεύμα. Δεν νομίζω πως μπορεί κανείς να δώσει μία ακριβή περιγραφή

του ποιός είναι το Άγιο Πνεύμα, και νομίζω πως ο καλύτερος τρόπος είναι ίσως να Το προσεγγίζουμε με εικόνες, ή να προσπαθούμε να συλλάβουμε ό,τι μπορούμε να ανακαλύψουμε σχετικά με Αυτό μέσα από τους καρπούς Του, μέσα από τις ενέργειές Του.
Ας δώσουμε μία εικόνα. Είναι μία επαναδιαπραγμάτευση μιας παλαιότερης αναλογίας, μιας παλαιότερης παραβολής. Αν θα θέλαμε να δούμε, να εκφράσουμε ή να φανταστούμε τόσο τη σχέση των Προσώπων της Αγίας Τριάδος μεταξύ τους όσο και το ιδιαίτερο στοιχείο του καθενός Τους, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε μία παλιά αγιογραφική εικόνα, αυτή της καιομένης βάτου -το όραμα του Μωυσή στην έρημο· το όραμα μιας βάτου που φλεγόταν χωρίς να κατακαίγεται. Το μυστήριο, η ανεξιχνίαστη ουσία αυτής της άκαυτης καύσης, είναι κάτι που μπορούμε να παρακολουθήσουμε έμμεσα. Όταν ο Μωυσής βρέθηκε κατά πρόσωπο με την καιόμενη βάτο, δεν αντιλήφθηκε την καύση. Αυτό που αντιλήφθηκε ήταν φλόγες και θερμότητα: φλόγες που είναι ορατές και θερμότητα που μπορεί να γίνει αντιληπτή μόνο στο μέτρο που μας αγγίζει, φτάνει μέχρις εμάς. Η ίδια η καύση είναι κάτι πάνω από τον πνευματικό μας ορίζοντα, κάτι πέρα από την αντιληπτική μας δυνατότητα. Μέσα από αυτή την εικονολογική αναλογία μπορούμε να μιλήσουμε για το μυστήριο του Θεού με τους όρους αυτής της καιομένης βάτου, της βάτου που καίγεται και δεν καταναλώνεται ποτέ, της βάτου που δεν μπορούμε να προσμετρήσουμε και να κατανοήσουμε. Και ωστόσο αυτή η καύση μάς αποκαλύπτεται ορατά μέσα από τις φλόγες που χορεύουν και τη θερμότητα που γίνεται κομμάτι μας, ή καλύτερα κομμάτι αυτού που γινόμαστε.
Ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτή τη θερμότητα και αυτές τις φλόγες; Οι φλόγες είναι αντικειμενικές – είναι μέρος μιας οπτικής εμπειρίας. Βεβαιώνουν κάτι τη στιγμή που παραμένουν έξω από μας. Η θερμότητα έρχεται και αγγίζοντάς μας συμπληρώνει την εικόνα που έχουμε για τη φωτιά και την καύση, την εικόνα που χωρίς τη θερμότητα θα ήταν ατελής. Το ίδιο γίνεται και με την Αγία Γραφή. Η Αγία Γραφή μάς προσφέρει μία εξωτερική γνώση του Χριστού. Όμως μόνο όταν μας πλησιάζει το Άγιο Πνεύμα μάς αποκαλύπτεται ποιός πραγματικά είναι ο Χριστός. Μόνο όταν έχουμε αντιληφθεί τη θερμότητα μπορούμε να συνδέσουμε τις φλόγες με την καύση. Χωρίς αυτή την αίσθηση της θερμότητας -δηλαδή χωρίς το Άγιο Πνεύμα- μπορεί να γνωρίζουμε τα πάντα για τις φλόγες και ωστόσο να κάνουμε παρεκκλίνουσες και βλάσφημες κρίσεις. Γι’ αυτό και η Αγία Γραφή, μέσα από τα λόγια του ίδιου του Χριστού λέει πως κάθε βλασφημία ενώπιον του Χριστού μπορεί να συγχωρηθεί -διότι Εκείνος είναι «Ναι» και «Αμήν»· Εκείνος είναι μία κατάφαση έξω από εμάς, είναι ένας ισχυρισμός του Θεού μέσα στην ιστορία -όμως η βλασφημία του Αγίου Πνεύματος δεν μπορεί να συγχωρηθεί.
Διότι το Άγιο Πνεύμα είναι η θερμότητα και η θερμότητα μπορεί να γνωριστεί μόνο όταν γίνει αντιληπτή πάνω μας, μέσα μας εξ εμπειρίας. Απ’ τη στιγμή που θα γίνει αντιληπτή, δεν μπορούμε να την αρνηθούμε. Σε δύο περιπτώσεις μπορεί κανείς να την αρνηθεί: είτε επειδή είναι τρελός και ισχυρίζεται ότι κρυώνει τη στιγμή που είναι τριγυρισμένος από θερμότητα, είτε επειδή είναι πρόθυμος για λόγους δικούς του (και αυτοί οι λόγοι μπορεί να ποικίλλουν) να αρνηθεί την ίδια του την εμπειρία. να αρνηθεί ό,τι ο ίδιος γνωρίζει θετικά ως αληθινό. Και απέναντι σ’ αυτή τη δεύτερη στάση δεν υπάρχει θεραπεία άλλη πέρα από αυτό που αποκαλούμε μετάνοια, μια αλλαγή του νοός, μια ετοιμότητα να μιλήσουμε για την αλήθεια, για εκείνο που γνωρίζουμε ότι είναι αλήθεια, μια ετοιμότητα να απορρίψουμε την απόρριψη της αλήθειας εντός μας.
Αυτά τα εικονολογικά στοιχεία που δώσαμε ίσως να μπορούν να σας βοηθήσουν να αποκτήσετε , αν όχι μια εποπτική θέαση. πάντως μια ιδέα έστω αυτού του περίπλοκου θέματος που ονομάζεται εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος.
Επιτρέψτε μου να θέσω το ζήτημα με τρόπο λίγο απλό -έξαλλου καθετί το έθεσα απλά. Η θερμότητα δεν εκπορεύεται από τις φλόγες, αλλά από το κούτσουρο που καίγεται.

Η προέλευση της θερμότητας είναι ίδια με την προέλευση της φλόγας. Υπάρχουν φλόγες και υπάρχει θερμότητα, επειδή υπάρχει μία βάτος που καίγεται: έχουν και τα δύο την ίδια προέλευση, την ίδια πηγή, τη μία και μοναδική.
Αν αυτή η εικόνα μπορεί να σταθεί, με τον δικό της τρόπο βέβαια, τότε θα καταλάβουμε ότι μόνο μέσα από την πρόσληψη της θερμότητας κατανοούμε τη φύση της φλόγας. Είναι μόνο το Άγιο Πνεύμα που μπορεί να μας αποκαλύψει ποιός είναι αυτός που είναι «Ναι» και «Αμήν», που είναι η ορατή. εξωστρεφής στην ιστορία διακήρυξη του Θεού. Και αυτή είναι η πρώτη λειτουργία και ποιότητα του Αγίου Πνεύματος. Είναι το Πνεύμα της αληθείας. Μας αποκαλύπτει τί είναι αλήθεια για τον Θεό και τί είναι αλήθεια για τον άνθρωπο. Μας αποκαλύπτει στο πρόσωπο του προφήτη της Γαλιλαίας, τον ένσαρκο Υιό του Θεού. Μας φανερώνει το νόημα των λόγων Του ως όλον ή το νόημα του Λόγου. Είναι το πνεύμα της αληθείας. Μας οδηγεί προς την όλη αλήθεια. Και όταν λέμε «μας οδηγεί» δεν το λέμε τυχαία, διότι η αλήθεια δεν είναι κάτι που δίδε­ται μια για πάντα. Δεν είναι μια δήλωση, δεν είναι ένα σύστημα πεποιθήσεων, μια κοσμοθεωρία. Είναι μία ζωντανή και δυναμική πραγματικότητα. Η αλήθεια δεν είναι κάτι· είναι Κάποιος: «Εγώ ειμί η Αλήθεια» (Ιωάν. 14,6). Και επομένως αποκαλύπτοντας σε μας τον Χριστό και ό,τι Εκείνος είναι -ο,τι Εκείνος σημαίνει, ό,τι αποκαλύπτει ότι είναι ο Εαυτός Του: δηλαδή ο Λόγος που αποκαλύπτει το θείο βάθος, ο Υιός που αποκαλύπτει το μυστήριο της πατρότητας· το Πνεύμα μάς οδηγεί βήμα-βήμα όχι σε νέα αλήθεια, αλλά σε μία ολοένα βαθύτερη, ολοένα ευρύτερη θέαση Εκείνου που είναι Αλήθεια.
Το Άγιο Πνεύμα μάς αποκαλύπτει επίσης το βάθος του Ανθρώπου. Και μας αποκαλύπτει επίσης τη συνάφεια που υπάρχει μεταξύ ημών και του Θεού. Ερευνά τα βάθη του ανθρώπου. Μας αποκαλύπτει εκείνα τα βάθη που είναι πέρα από τα ψυχολογικά βάθη. εκείνα που αποτελούν το ρίζωμά μας στον δημιουργικό Λόγο του Θεού, το ρίζωμά μας στον ζωογόνο Λόγο του Θεού. Και μας διδάσκει μία καινούργια σχέση με τον Θεό. Έξω από τη σχέση μας με το Άγιο Πνεύμα, έξω από ό,τι γνωρίζουμε, μέσω Αυτού, για τον Μονο­γενή Υιό. μπορούμε να μιλήσουμε για τον Θεό μόνο με όρους Δημιουργού, Παντοκράτορα. Κυρίου, Κριτού, Προνοητή και ίσως Σωτήρα. Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να Τον αποκαλέσουμε «Πατέρα μας», παρά μονάχα με έναν καθαρά μεταφορικό τρόπο, που δεν εγκαθιδρύει καμία οντολογική σχέση μεταξύ ημών και Εκείνου, καμία ουσιώδη σχέση. Θα ήταν μία εικόνα. όχι μια σχέση μέσα στο πλήρωμα της αλήθειας.
Όμως επειδή σχετιζόμαστε με τον Χριστό ως μέλη ενός σώματος και σχετιζόμαστε και μεταξύ μας, ο Χριστός γίνεται αδελφός μας. Είμαστε ομοούσιοι με Εκείνον.
Μέσα στην αδελφότητα με τον Χριστό, και όχι μέσα στην εμπειρική ζωή του ραγισμένου και κατακερματισμένου μας κόσμου, είναι που ανακαλύπτουμε -πολύ αρχικά και πολύ αμυδρά είναι αλήθεια- αυτό που μπορεί να είναι η υιότητα και η πατρότητα. Σ’ Εκείνον ανακαλύπτουμε τί σημαίνει να είσαι υιός, και μέσα από Εκείνον μπορεί να ξεκινήσουμε να φανταζόμαστε και να εικάζουμε τί σημαίνει να έχεις έναν πατέρα και ποιόν – τί μπορεί να είναι αυτός ο πατέρας. Τη στιγμή που δεν χρησιμοποιούμε πια τις λέξεις «Θεός Παντοδύναμος. Θεός Κύριος. Θεός Κριτής», αλλά γινόμαστε ικανοί. έστω και σε πρώιμο στάδιο, να λέμε «Πατέρα μας», εκείνη τη στιγμή μπορούμε να πούμε ότι η προσευχή μας έχει ήδη ένα άγγιγμα του Αγίου Πνεύματος. Χωρίς τη δύναμη και την ενέργεια, την αποκαλυπτική δύναμη και ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε τη λέξη «Πατέρας» για Εκείνον που είναι ο Άγιος του Ισραήλ.
Και τέλος, όπως ανέφερα και παραπάνω, το Πνεύμα, η έλευσή Του, η αποκάλυψή Του, ανήκει κατά πρώτο λόγο σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο, αλλά μας οδηγεί στο πλήρωμα του ερχόμενου κόσμου, στη Βασιλεία του Θεού, στην αιώνια ζωή. Υπάρχει στο Άγιο Πνεύμα ένα στοιχείο που είναι καθαρά και ιδιαίτερα εσχατολογικό: το ότι ανήκει στα ύστερα του κόσμου, στην απώτατη πληρότητα. Μόνο όταν όλα τα πράγματα βρουν το πλήρωμά τους, θα μπορεί η ανθρωπότητα, μέσα από το μεγαλείο της να είναι μία αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος που την ενοικεί, που την κάνει θεία εκ μετοχής του Αγίου Πνεύματος, που καθιστά όλο τον κόσμο τόπο της θείας παρουσίας.
Όμως στις μέρες μας το Άγιο Πνεύμα εργάζεται ακόμα μέσα στην Εκκλησία με δύο τρόπους, τους οποίους θα ήθελα να αναφέρω συνοπτικά: με την εσχατολογική διάσταση και με τη διάσταση της απώτατης πληρότητας.
Η πρώτη είναι λειτουργικής φύσεως. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, όποτε τελεί ένα μυστήριο, και ιδιαίτερα κατά τη Θεία Ευχαριστία, προσκαλεί το Άγιο Πνεύμα να έρθει και να επισκιάσει τόσο το εκκλησίασμα όσο και τα δώρα που προσφέρονται. Αυτό δεν είναι μια εκκεντρικότητα, μια ιδιόρρυθμη μέθοδος εκπλήρωσης μιας μυστηριακής πράξης. Δεν είναι ένας καλύτερος ή χειρότερος τρόπος, προκειμένου να έχουμε τα δώρα εξαγιασμένα. Αυτό που σημαίνει η  επίκλησις η πρόσκληση στο Άγιο Πνεύμα να κατέλθει «εφ’ ημάς και επί τα δώρα» που προσφέρονται, σχετίζεται με το ότι όσα είναι να γίνουν (η πλήρωση δηλαδή του άρτου και του οίνου σε σώμα και αίμα Χριστού, σε θεία στοιχεία κατά μετοχή) είναι μέρος του κόσμου που έρχεται.
Το απώτατο πλήρωμα των πάντων είναι εφικτό, μόνο επειδή η διάσταση και η ποιότητα αυτού ακριβώς του πληρώματος εγκαινιάζεται μέσα στην ιστορία, μέσα στον χρόνο, από το Πνεύμα του Θεού, που έχει δοθεί στην Εκκλησία, που ενοικεί και ενεργεί μέσα της με όλο το μεγαλείο και την υπέρτατη δύναμη του Θεού. Μέσα στον ιστορικό μας χρόνο, μέσα στη διαδικασία του γίγνεσθαι που ζούμε, δεν είναι κάτι άλλο εφικτό πέρα από αυτό τον εγκαινιασμό. Είναι μια εισβολή της αιωνιότητας, μια διεύρυνση της κατάστασης εκείνης που ο κόσμος μας θα ζει όταν όλα τα πράγματα θα έχουν βρει το πλήρωμά τους -αυτή είναι η μόνη και απόλυτη συνθήκη ενός μυστηρίου. Και αυτό εξάγεται ξεκάθαρα -αν και με τρόπο παράξενο από γραμματικής απόψεως- από μία ευχή της Λειτουργίας, με την οποία ζητάμε από τον Θεό να μας δώσει την ερχόμενη Βασιλεία Του σήμερα, να ενσωματώσει το μέλλον στο παρόν.
Τέλος, το Άγιο Πνεύμα με την εσχατολογική διάστασή Του ορίζει επίσης και αυτό που πρέπει να είναι η χριστιανική πράξη. Χριστιανική πράξη είναι η πράξη του Θεού – η ενέργεια του Θεού που διαμεσολαβείται μέσα από τους ανθρώπους ατομικά ή συλλογικά. Μια χριστιανική πράξη είναι μία πράξη του Θεού, ολοκληρωμένη και κατορθωμένη από τον ανθρώπινο παράγοντα. Και διαθέτει, όπως όλες οι ενέργειες που είναι ειδικά του Θεού, αυτή την εσχατολογική διάσταση. Η ανθρώπινη σοφία, η ανθρώπινη σύνεση, συγκεντρώνει από το παρελθόν της ανθρώπινης εμπειρίας όλες τις πιθανές απαντήσεις, τις ενσωματώνει στο παρόν για να λύσει σύγχρονα προβλήματα, και τις προβάλλει στο μέλλον για να σχεδιάσει μελλοντικά επιτεύγματα. Η θεία σοφία λειτουργεί διαφορετικά πιστεύω: γι’ αυτήν, η αιτιώδης αρχή, ο λόγος κάθε παροντικής πράξης δεν βρίσκεται ούτε μόνο στο παρελθόν ούτε στο παρόν, αλλά είναι πάντοτε μπροστά από το γεγονός. Το κριτήριο της δράσης του Θεού βρίσκεται στο «ενόψει» όχι στο «εξαιτίας». Στη θεία ενέργεια υπάρχει πάντοτε κάτι πρωτοφανές, αναπάντεχο, κάτι που φέρνει ολοκληρωτική ανανέωση σε μία κατάσταση.
Ένα παράδειγμα που ανήκει τόσο στον χώρο της ανθρώπινης ιστορίας όσο και στον χώρο της δράσης του Αγίου Πνεύματος είναι η Ενσάρκωση. Η Ενσάρκωση δεν είναι μόνο μια απόκριση στο παρελθόν της ανθρωπότητας και στις συνθήκες της εποχής που τη δέχτηκε, όπου όλα ήταν ώριμα γι’ αυτήν. Η Ενσάρκωση είναι μία πράξη του Θεού που φέρνει στην ιστορική κατάσταση κάτι που πριν δεν υπήρχε. Ο ζωντανός Θεός γίνεται αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας και του ανθρώπινου γίγνεσθαι. Και την ίδια ώρα η ανθρωπότητα, η ανθρώπινη φύση, συνδέεται τόσο πολύ με τον Θεό. ενοποιείται τόσο πολύ με το μυστήριο του Θεού, ώστε με την Ανάληψη, η ανθρωπότητα εισάγεται στην ίδια την καρδιά του Τριαδικού μυστηρίου. Βλέπετε εδώ πόσο αποφασιστικό ρόλο έχει το Άγιο Πνεύμα (το Άγιο Πνεύμα που επεσκίασε τη Μητέρα του Θεού) σε μια ενέργεια του Θεού, στην οποία η Παρθένος Μαρία συμμετείχε πλήρως λέγοντας: «Ιδού η δούλη Κυρίου. Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου», αλλά και η οποία εισήγαγε στην ιστορία κάτι πού πριν δεν υπήρχε, ένα νέο τρόπο της θείας παρουσίας.

(Anthony Bloom, «Η εν Θεώ ζωή μας», εκδ. Εν πλω, σ. 81-94)

Πώς θα κάνεις καρπό; (Αγίου Αυγουστίνου)

Όταν εγώ ασχολούμαι με το Θεό, τότε και ο Θεός ασχολείται με μένα! Πώς ο Θεός ασχολείται με εμένα; Μας το επεξηγεί, λέγοντας :
«Εγώ είμαι η άμπελος· σεις είσθε τα κλήματα. Το κλήμα, το κάθε φυτό, αν δεν μένει στο χωράφι, αν δεν τρέφεται από το χωράφι, δεν εξακολουθεί να ζει.
Γεωργός είναι ο Πατέρας. Εκείνος φροντίζει και καλλιεργεί το αμπέλι Του.
Συ, για να ζεις στο αμπέλι, πρέπει να είσαι κλήμα. Τότε θα κάνεις καρπό, για σένα καλό».
Όταν ο Θεός ασχολείται με το αμπέλι Του, για σένα φροντίζει!
Και όταν συ ασχολείσαι με το Θεό, πάλι για σένα είναι καλό. Γιατί ψάχνοντας για το Θεό, ψάχνοντας να βρεις τρόπο, να γίνεις κλήμα Του μέσα στο αμπέλι Του, ψάχνεις να βρεις τρόπο, να πάρεις κάτι.
Αν ο Θεός πάψει να ασχολείται με σένα, τότε συ σαν κλήμα, που δεν παίρνει ζωή από το αμπέλι, θα ξεραθείς, θα πάψεις να έχεις ζωή. Και χωρίς ζωή, κλήμα ξερό, πώς θα κάνεις καρπό;
Όταν συ μπαίνεις στο αμπέλι του Θεού, συ κερδίζεις, όχι ο Θεός.  Και, όταν συ βγαίνεις από το αμπέλι του Θεού, βγαίνεις έξω από τη ζωή του Θεού και φυσικά χάνεις.
Γι’ αυτό έλεγε ο Χριστός· Μείνετε σε μένα, κοντά Μου, για να κάνετε καρπό! Δηλαδή, για να έχει αξία η ύπαρξη  και η ζωή σας.

Τα άδηλα και  κρύφια
Να προσεύχεσθε και για τους εχθρούς σας. Να ζητείτε από το Θεό, όχι να πεθάνουν, αλλά να διορθωθούν να πάψουν να έχουν άσχημα       αισθήματα. «Κύριε, ενώπιόν Σου πάσα η επιθυμία μου». Ένα θέλω, ένα ποθώ. Όλα όσα αναμοχλεύονται να θέλεις να τα βλέπεις!
Τί λαχταρώ εγώ, και Συ δεν το ξέρεις;
Τί με κάνει και στενάζω, και Συ δεν το ξέρεις;
Πώς θα μπορούσε να ισχύει κάτι τέτοιο, αφού ο κάθε πόθος μου και η κάθε επιθυμία μου, και ο κάθε στεναγμός μου, «από Σου ουκ απεκρύβη»; Τον στεναγμό της καρδιάς μου άνθρωπος κανένας δεν τον βλέπει κανένας δεν τον αισθάνεται!
Τί μας λένε τα λόγια αυτά; Όπου πόθος και λαχτάρα, εκεί και στεναγμός. Όμως αυτά, συνήθως δεν γίνονται αισθητά σ’ εμάς! Αλλά του Θεού, δεν του ξεφεύγει τίποτε! Πόσο θα το ήθελα, Θεέ μου, όλα τα έργα μου, και τα άδηλα και κρύφια μου, να θέλεις να τα βλέπεις!

Η Εκκλησία κα εγώ.
Η εκκλησία είναι Οίκος του Θεού. Εγώ θέλω να κάνω την εκκλησία «σπίτι μου». Στο δικό μου σπίτι, μπαίνω να μείνω εγώ σωματικά. Στο σπίτι του Θεού μπαίνω, για να έλθει και να μείνει μέσα μου και μαζί μου ο Θεός πνευματικά.
Ο άνθρωπος, τότε μόνο αρχίζει να αισθάνεται, ότι ο Κύριος είναι αγαθός όταν ο Θεός έλθει και αρχίσει να μένει μέσα του. Τότε ο Θεός τον γεμίζει ειρήνη και χαρά.
Και αντίθετα, όσο ο άνθρωπος δεν αφήνει το Θεό να μπει να κατοικήσει μέσα του, ήταν και εξακολουθεί να είναι άθλιος, δυστυχισμένος, ταλαίπωρος!
Ο άσωτος υιός, έμενε «μαζί» με τον πατέρα του! Αλλά δεν «Του άφηνε» τον πατέρα του να μπει μέσα του! Και έτσι, ζώντας χωρίς Θεό, κατάντησε ταλαίπωρος και φτωχός, να βόσκει χοίρους!
Τότε κατάλαβε το λάθος του, γύρισε κοντά Του και Του ζήτησε να εισέλθει στον «οίκο του Πατέρα του». Όχι για να λύσει το πρόβλημά του, να φάει και να κοιμηθεί αλλά για να μπει ο Πατέρας του μέσα του, στην καρδιά του και να τον κάνει κατοικία Του, ανάπαυσή Του, και χαρά Του.

Τα σχέδια της ελίτ για παγκόσμια μείωση του πληθυσμού

Δείτε το βίντεο...

ΠΗΓΗ: ΠΕΜΑΤΠΟΣΤΑΓΜΑ

Παγκόσμια Κυβέρνηση – Μασονία – Διωγμός των Χριστιανών

Αναμφίβολα αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας, ήταν απόλυτα προβλέψιμο, ειδικά για όσους είχαν μάτια και αυτιά ανοιχτά ώστε να διαβάσουν τα σημεία των καιρών. Αυτό που με ανησυχεί είναι πως ακόμα και σήμερα πολλοί Έλληνες δεν έχουν καταφέρει να συγκεκριμενοποιήσουν τον εχθρό σε αυτόν τον ιδιότυπο πόλεμο στον οποίο βρισκόμαστε.

Eπιμένω να αναφέρομαι στα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» ως την μεγαλύτερη απόδειξη της προσχεδιασμένης και συντονισμένης στόχευσης κατά των χριστιανών σε ολόκληρο τον κόσμο. Τραβηγμένο θα σκεφτείτε. Ίσως, με μια πρώτη ματιά να έχετε δίκιο. Ίσως ακόμη, να βρείτε στήριγμα στις αμφιβολίες σας από πολλούς άλλους στους οποίους θα εκθέσετε τις απόψεις μου.

Όμως, η αλήθεια δεν στηρίζεται σε προσωπικές ή συλλογικές δημοσκοπήσεις, ούτε καν στην πρώτη εντύπωση του καθενός. Διαβάστε το μίσος που αποτυπώνεται στα πρωτόκολλα εναντίων των Χριστιανών και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα. Αν ακόμη δεν πείθεστε τουλάχιστον ας τα έχετε στο πίσω μέρος του μυαλού σας. Έτσι, θα καταφέρετε αργότερα είτε να τα απορρίψετε με περισσότερα στοιχεία είτε να τα δεχτείτε.

Στα κείμενα που παραθέτω γίνεται εμφανής κατ’ εμέ η διάθεση των Σιωνιστών για την ίδρυση της Παγκόσμιας Κυβέρνησης, στοχεύοντας στην εξαφάνιση των Χριστιανών. Άραγε ποιοι είναι αυτοί που μισούν τόσο τους χριστιανικούς λαούς και τι σκοπεύουν να πετύχουν; Για να συγκεντρώσουν τον πλούτο (χρυσό) αναγκάστηκαν να θυσιάσουν πολλούς Ιουδαίους, (αλλά εξαγοράσθημεν θυσιάσαντες πολλούς εκ των ημετέρων) και συνεχίζει παρακάτω: «Έκαστον των θυμάτων μας αξίζει μυριάδες Χριστιανών ενώπιον του Θεού».

Ορίζεται φανερά το αντίπαλο στρατόπεδο των Σιωνιστών. Είναι οι Χριστιανοί. Υπάρχει μια αιώνια κόντρα μεταξύ τους και κρατάει πολύ πριν την εμφάνιση του Ιησού Χριστού στη γη, που απλά γιγαντώθηκε με την περίφημη απόκριση του Ιουδαϊκού λαού στην πράξη του Ποντίου Πιλάτου να δηλώσει ότι είναι αθώος από το αίμα του Ιησού Χριστού «το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών» (Ματθαίος, κεφ.27, 26).

Στο Α’ Κεφάλαιο που αναλύονται οι γενικές αρχές των Σιωνιστών αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Έχομεν ενώπιόν μας σχέδιον εις το οποίον εκτίθεται στρατηγικώτατα η γραμμή εκ της οποίας δεν δυνάμεθα ν’ απομακρυνθώμεν χωρίς να διακινδυνεύσωμεν να ίδωμεν κατεστραμμένους τους αγώνας πολλών αιώνων». Όσα γίνονται σήμερα είναι αποτέλεσμα υποχθόνιων ζυμώσεων που έγιναν μέσα στους αιώνες. Τι άνθρωποι είναι αυτοί που ικανοποιούνται με κάτι που θα έχει αποτέλεσμα ύστερα από εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια; Σε τι θεό πιστεύουν;

Στη συνέχεια, ενώ πρώτα έχουν εξηγήσει ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν έργο των ιδίων (Σιωνιστών) ώστε να ανατρέψουν την τότε άρχουσα τάξη της βασιλείας, εκτίθεται ο σκοπός των έργων τους: «Έκτοτε (σημ. από τη Γαλλική Επανάσταση και μετά), άγομεν τον λαόν από μιας πλάνης εις άλλην ίνα απαρνηθή ακόμη και ημάς, προς όφελος του βασιλέως δεσπότου εκ του αίματος της Σιών, τον οποίον ετοιμάζομεν δια τον κόσμον». Προαναγγέλλουν την άφιξη του δικού τους βασιλέα. Είναι ο δικός τους μεσσίας που θα εξουσιάσει τον κόσμο και θα επιτρέψει στον «περιούσιο λαό» να κάνει φανερή την παρουσία του στον πλανήτη, μεταφέροντάς τον από το παρασκήνιο της πολιτικής-οικονομικής σκηνής στο προσκήνιό της.

Για να επιτευχθεί ο σκοπός τους χρειάζεται να φέρουν τους Χριστιανούς σε σημείο να ζητήσουν οι ίδιοι την επιβολή της παγκόσμιας κυβέρνησης: «Θα κουράζωμεν τόσον πολύ τους Χριστιανούς δια της ελευθερίας ταύτης (σημ. εννοεί την πολλή δημοκρατία), ώστε θα τους εξαναγκάζωμεν να μας προσφέρωσι μίαν διεθνή εξουσίαν, της οποία η διάταξις θα είναι τοιαύτη ώστε να δυνηθή χωρίς να τας συντρίψη, να περιλάβη τας δυνάμεις όλων των Κρατών του Κόσμου και να σχηματίση την Υπέρτατην Κυβέρνησιν. Εις την θέσιν των παρουσών Κυβερνήσεων θα θέσωμεν εν φόβητρον το οποίον θα ονομάζεται Διοίκησις της Υπέρτατης Κυβερνήσεως. Αι χειρές του θα είναι τεταμμέναι πανταχόθεν ως αρπάγαι, και ο διοργανισμός του θα είναι τόσον κολοσσιαίος, ώστε όλοι οι λαοί κατ’ ανάγκην θα υποταχθώσιν εις αυτό»

Kαι πιο κάτω: «Όλα τα κράτη (...) ζητούσι την γαλήνην, είναι έτοιμα όπως θυσιάσωσι το παν δια την ειρήνην, αλλά δεν θα τοις δώσωμεν την ειρήνην, εφ’ όσον δεν θ’ αναγνωρίσωσι την Υπέρτατην Κυβέρνησίν μας φανερά και με ταπείνωσιν». Πιστεύω πως δεν χωρά αμφιβολία η φύση του σκοπού τους, ούτε όμως και το ότι σήμερα βιώνουμε ένα σημαντικό μέρος της υλοποίησης αυτού.

Η αιώνια κόντρα των Ιουδαίων με τους Χριστιανούς και τα αισθήματα μίσους που υπάρχουν κυρίως των πρώτων έναντι των δεύτερων φαίνονται καθαρά από το παρακάτω απόσπασμα: «Οι Χριστιανοί είναι ποίμνιον προβάτων και ημείς είμεθα δι’ αυτούς λύκοι. Ειξεύρετε δε τι συμβαίνει εις τα πρόβατα όταν οι λύκοι εισδύσωσιν εις την μάνδραν των». Τα σχόλια περιττεύουν!

Τι θα συμβεί όμως, όταν θα έλθει η στιγμή να κυβερνήσει ο «μεγάλος βασιλέας» τους; Στο ΙΔ’ κεφάλαιο αποκαλύπτεται ότι «Όταν θα έλθη η βασιλεία μας δεν θ’ αναγνωρίσωμεν την ύπαρξιν άλλης θρησκείας πλην της του ενός Θεού ημών, με τον οποίον η ειμαρμένη μας είναι συνδεδεμένη, διότι είμεθα ο εκλεκτός λαός και διά του Οποίου η αυτή ειμαρμένη είναι ηνωμένη με τα πεπρωμένα του κόσμου. Δια τούτο ακριβώς οφείλομεν να καταστρέψωμεν πάσαν πίστιν».

Επίσης, στο ΙΕ’ κεφάλαιο: «Όταν τέλος δια πραξικοπημάτων παρεσκευασμένων παντού και κατά αυτήν ημέραν, μετά την οριστικήν ομολογίαν της μηδαμινότητος όλων των υφισταμένων Κυβερνήσεων (και θα παρέλθη πολύς καιρός ακόμη, ίσως αιών ολόκληρος, μέχρι της στιγμής εκείνης) αρχίσωμεν να βασιλεύωμεν, θα προσπαθήσωμεν να μη υπάρχωσι συνομωσίαι εναντίων ημών. Επί τω σκοπώ τούτω θέλομεν καταδικάζει εις θάνατον όσους θ’ αντιταχθώσιν ενόπλως κατά την εις την Αρχήν άνοδόν μας. Πάσε νέα δημιουργία οιασδήποτε μυστικής οργανώσεως θα τιμωρήται επίσης δια θανάτου».

Με δεδομένο ότι ήδη μπήκαμε στη φάση απαξίωσης ολόκληρου του πολιτικού συστήματος σε όλη την οικουμένη και με ατράνταχτο στοιχείο την ανακοίνωση τόσο του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλωντ Τρισέ όσο και του νέου προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Χέρμαν βαν Ρομπάι περί σχηματισμού Παγκόσμιας Κυβέρνησης, αρχίζει πλέον να διαφαίνεται και στον πλέον αμύητο στην συνωμοσιολογία η εφαρμογή των «Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών».

Γίνεται φανερό πλέον, πως εισερχόμαστε σε μια νέα περίοδο εκδίωξης Χριστιανών. Τελικά, όσο και να ωρύονται διάφοροι «επιστήμονες» και «αναλυτές» ότι όλα αυτά γίνονται για οικονομικά συμφέροντα, η αλήθεια τους διαψεύδει όλους. Ο πόλεμος στη γη είναι καθαρά θρησκευτικός. Όποιος το αντιληφθεί έγκαιρα θα έχει φροντίσει να δημιουργήσει τα όπλα εκείνα που χρειάζονται για να αντεπεξέλθει.

Όπως αναφέρει ο Ιωάννης της Αποκαλύψεως: «Ώδε ο νους ο έχων σοφίαν». Οι υπόλοιποι απλά, ας συνεχίσουν να κοιμούνται τον ύπνο του «δικαίου» που εν μία νυκτί θα μετατραπεί σε ύπνο του «μωρέως».

Επώνυμος

elora.gr

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/07/blog-post_2374.html#ixzz1SpUgkVmw

Ή θαυματουργική θεραπεία του Νικολάου Μοτοβίλωφ από τον Άγ.Σεραφείμ του Σαρώφ.

.

Σ' αυτό το σημείο, Σεβασμιώτατε, θα μπορούσα να τελειώσω την εκτεταμένη αναφορά μου, αλλά πώς να μην αναφέρω ότι τη νύχτα 3 με 4 Σεπτεμβρίου 1832 ό Θεός αποκάλυψε στον μεγάλο Γέροντα πατέρα Σεραφείμ όλα όσα είχαν συμβεί στη ζωή μου.
Σ' αυτή τη συζήτηση εκείνος μου είπε καί για την πάλη του κατά των δαιμόνων ή οποία πάλη κράτησε 1001 μέρες καί 1001 νύχτες καί όχι 1000 μέρες καί νύχτες όπως γράφουν μερικοί.


Θεωρώ λοιπόν το καθήκον μου να συμπληρώσω την αναφορά μου καί μ' αυτή τη διήγηση.
Στίς 5 Σεπτεμβρίου 1831 ό μεγάλος πατήρ Σεραφείμ με θεράπευσε από μια σοβαρή αρρώστια πού είχα τρία χρόνια. Την θεραπεία μου αυτή μετά την επιβεβαίωσε καί ό γιατρός της περιφέρειας του Σιμπΐρσκ κύριος Λιμπγόλντ....

Ή θεραπεία αυτή έγινε με τον εξής τρόπο. Όταν με έφεραν στον μεγάλο Γέροντα Σεραφείμ, στο κοντινό του έρημητήριο, πού εκείνος το αποκαλούσε κοντινό λαχανόκηπο, δίπλα στο ποτάμι Σαρόβκα, εκείνος μου είπε: «Πιστεύεις ότι ό Κύριος μας Ιησούς Χριστός είναι αληθινός Θεός καί αληθινός "Ανθρωπος καί όχι μόνο ένας πολύ σοφός άνθρωπος όπως κάποιοι λανθασμένα διδάσκουν για Αυτόν;»
«Πιστεύω», του απάντησα.
«Πιστεύεις ότι ή Παναγία, ή βασίλισσα των Ουρανών,ή Θεοτόκος, είναι Παρθένος πριν τη γέννηση, στη γέννηση καί μετά τη γέννηση, ότι δεν Την άγγιξε ή φθορά καί ότι Αύτη μαζί με τον Υιό της, πού μετά από τρεις ήμερες αναστήθηκε από τους νεκρούς, φροντίζει καί σήμερα για την σωτηρία μας;»

«Πιστεύω», του απάντησα.
«Πιστεύεις ότι ό Κύριος μας θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός "χθες καί σήμερον ό αυτός καί εις τους αιώνας" (Έβρ. 13, 8) καί όπως παλιά έκανε θαύματα καί θεράπευε τίς ασθένειες των ανθρώπων μόνο με έναν λόγο Του καί έδιωχνε τα διαμόνια, το ίδιο μπορεί να κάνει καί σήμερα;»

«Πώς να μην το πιστεύω, του ειπα αν δεν το πίστευα τότε δεν θα έλεγα στους ανθρώπους μου να με φέρουν σε σας, παππούλη μου. Άλλα εγώ πίστευα, πιστεύω καί πάντα θα πιστεύω ότι ό Κύριος μας Ιησούς Χριστός είναι Υιός του Θεού, Μονογενής καί Θεάνθρωπος, αληθινός κατά την Θεότητα καί κατά την ανθρωπότητα Του, ότι ή Θεότητα δεν έπαψε να είναι Θεότητα, ούτε ή ανθρωπότητα θεοποιήθηκε, αλλά Εκείνος στίς δύο Του φύσεις άσυγχύτως γνωρίζεται.

Επίσης πιστεύω ότι ή "Αχραντος Θεοτόκος είναι 'Αειπάρθενος καί είναι ή δική μου προστασία. Καί όπως Εκείνος παλιά έκανε θαύματα διώχνοντας τα δαιμόνια και θεραπεύοντας κάθε ασθένεια στους ανθρώπους το ίδιο μπορεί να κάνει καί σήμερα με τίς πρεσβείες της Παναγίας Μητέρας Του. Όμως εγώ εξαιτίας των πολλών μου αμαρτιών δεν έχω παρρησία ενώπιον Του, γι' αυτό καί σκέφτηκα εσάς. Μου είχατε δώσει μια φορά την ευχή σας, τότε πού ήμουν εφτά χρονών.
Ξέρω ότι εύαρεστείτε τον Θεό καί την Παναγία, γι' αυτό και είπα να με φέρουν εδώ για να με θεραπεύσετε».
Αυτός χαμογέλασε καί μου είπε: «"Αν πιστεύετε, ευλαβέστατε, αυτό σημαίνει ότι ήδη έχετε γίνει καλά. Είστε υγιής καί δεν έχετε ανάγκη θεραπείας».
«Δεν μπορώ να σηκωθώ, του απάντησα, τέσσερις άνθρωποι κρατάνε το σώμα μου καί ό πέμπτος το κεφάλι. Και μόνος σας βλέπετε ότι δεν μπορώ να κουνηθώ. Πώς μπορώ να σταθώ όρθιος;»

«Μπορείτε, μου είπε εκείνος κάνοντας νεϋμα στους ανθρώπους μου να κάνουν στην άκρη, καί ό ίδιος με σήκωσε με τα χέρια του. Μ' αυτό τον τρόπο, είπε, βλέπετε πόσο καλά στέκεστε στα πόδια σας;»

«Ναί, στέκομαι επειδή εσείς με κρατάτε, του απάντησα».«Όχι, μου είπε χαμογελώντας εκείνος. Όχι, καί πήρε τα χέρια του από μένα,να,τώρα δεν σας κρατάω αλλά καί πάλι στέκεστε στα πόδια σας μια χαρά, προχωράτε τώρα, ό Κύριος σας θεράπευσε».«Με συγχωρείτε, του είπα εγώ, αλλά αν αρχίσω να περπατάω θα πέσω κάτω καί θα είμαι χειρότερα από ότι είμαι τώρα».«Όχι, μου απάντησε εκείνος, με πήρε από το χέρι και προχωρήσαμε μαζί. Περπατούσα χωρίς να σκοντάφτω.
Μπορεί ένας άνθρωπος να περπατάει καλύτερα; με ρώτησε. -Εχετε γίνει εντελώς καλά». Μετά άρχισε να με σπρώχνει από πίσω λέγοντας: «Προχωράτε, ευλαβέστατε, προχωράτε, τί ωραία πού περπατάτε, καί έτσι θα περπατάτε πάντα. Ό Κύριος σας έκανε καλά»...

πηγή-«Αποκαλυπτικό υπόμνημα Νικ.Μοτοβίλωφ και ο Αγ.Σεραφείμ του Σαρώφ»
Εκδ.''Ορθόδοξος Κυψέλη''-

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/07/blog-post_7890.html#ixzz1SpU2Nzx3

Ο ιερός Χρυσόστομος μας καλεί σε Ιεραποστολή

«Μην υποτιμάς το έργο της μεταστροφής λίγων ανθρώπων, επειδή δεν είσαι σε θέση να σώσεις όλη την οικουμένη · και μην αφεθείς να αποξενωθείς από την επιδίωξη των μικρών κατορθωμάτων, επειδή συνεπαίρνεσαι από τα μεγάλα.

Κι αν δεν καταφέρνεις να μεταστρέψεις εκατό, φρόντισε για τους δέκα που μπορείς · κι αν πάλι οι δέκα υπερβαίνουν τις δυνάμεις σου, μην περιφρονήσεις τους πέντε · κι αν ακόμα δεν μπορέσεις πέντε, ας είναι κι ένας · και στο τέλος – τέλος κι ένα να μην πετύχεις να μεταστρέψεις, μη σε πιάσει απελπισία και μη σταματήσεις να προσφέρεις.

Δεν βλέπεις που και οι εμπορικές συναλλαγές γίνονται και με ασήμι, όταν σπανίζει το χρυσάφι; Αν δεν δείχνουμε περιφρόνηση στα μικρά, θα ‘ρθει κι η ώρα ν’ αναλάβουμε και τα μεγάλα · αν όμως δεν καταδεχόμαστε να καταπιαστούμε με τα μικρά, ούτε και με τα μεγάλα θα ασχοληθούμε εύκολα» ( PG 61, 30). Και: «Λέει η Γραφή πως «πολλάς κώμας των Σαμαρειτών ευηγγελίσαντο» (Πραξ. η΄ 25). Πρόσεξε πώς κατόρθωναν να διαβαίνουν τους δρόμους · και με τι αποτελέσματα! Τέτοιες περιοδείες θα ‘πρεπε κι εμείς να ενεργούμε. Αλλά γιατί μιλώ για περιοδείες; Πολλοί έχουν στην ιδιοκτησία τους χωριά και συνοκισμούς όπου χρειάζεται να γίνει ιεραποστολή, και δείχνουν αδιαφορία και δε λένε μια κουβέντα. Για να γίνει όμως λουτρό στο χωριό τους και ν’ αυξηθούν οι πιστώσεις και να διαμορφωθούν πλατείες και ν’ ανεγερθούν οικοδομές φροντίζουν με το παραπάνω · για να καλλιεργηθούν ψυχές, τίποτε.

Κι αν συ δεις αγκάθια φυτρωμένα σε έτοιμο για σπορά χωράφι, τα ξεριζώνεις ή τα καις, τα εξαφανίζεις, για να απαλλάξεις το έδαφος από την καταστροφή που θα του προκαλέσουν · αν όμως δεις τους ίδιους τους σποριάδες να ‘ναι γεμάτοι αγκάθια και δε φροντίσεις να τους καθαρίσεις, πες μου, δε φοβάσαι και δεν τρέμεις εκείνον που θα ‘ρθει να σου γυρέψει το λόγο αυτής σου της στάσεως; Δε θα ‘πρεπε κάθε πιστός να γίνεται ιδρυτής και μιας εκκλησίας; Δε θα ‘πρεπε ο καθένας ν’ αναλαμβάνει να μισθώνει δάσκαλο; Δε θα ‘πρεπε, περισσότερο από κάθε άλλο να νοιάζεται για το πώς θα γίνουν όλοι ανεξαίρετα Χριστιανοί; Πες μου, σε παρακαλώ, πώς θα γίνει χριστιανός ο γεωργός όταν βλέπει εσένα ν’ αδιαφορείς τόσο ακόμα και για τη δική σου σωτηρία; Δεν είσαι σε θέση να κάνεις θαύματα και μ’ αυτά να πείσεις; Χρησιμοποίησε τις δυνατότητες που έχεις · πείσε με τη φιλανθρωπία, τη συμπαράσταση, τη συντροφικότητα, την περιποίηση κι όλα τα παρόμοια» ( PG 60, 146-147).

Από το περιοδικό «Πάντα τα έθνη» ierapostoles.gr/

Η Αγία Μαρκέλλα

  

H Αγία Mαρκέλλα είναι Αγία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γεννήθηκε και έζησε κατά τη διάρκεια του δεκάτου τετάρτου αιώνα στη Βολισσό της Χίου. Ανατράφηκε ως Χριστιανή από τη μητέρα της παρόλο που ο πατέρας της ήταν ειδωλολάτρης.

Σε νεαρή ηλικία, η μητέρα της πέθανε και η Μαρκέλλα συνέχισε να μελετά την Καινή Διαθήκη, να προσεύχεται στο Θεό και να ζει μια ζωή σύμφωνα με αυτά που της είχε διδάξει.
Περίπου στα δέκατα όγδοα γενέθλιά της, ο πατέρας της την ανάγκασε με πολύ σκληρό τρόπο και με απειλές να γίνει ειδωλολάτρης. Φοβισμένη, διέφυγε στα κοντινά βουνά και κρύφθηκε σε έναν θάμνο. Ο πατέρας της την βρήκε, με τη βοήθεια ενός βοσκού και έβαλε φωτιά στο θάμνο για να την αναγκάσει να παρουσιαστεί.
Η Μαρκέλλα έτρεξε στη θάλασσα για να σωθεί αλλά ο πατέρας της την στόχευσε με το τόξο του και με ένα βέλος την πλήγωσε. Το αίμα της Αγίας έβαψε τους βράχους και αυτή την ημέρα, την ημέρα της εορτής της, το αίμα της γίνεται ορατό σε αυτούς τους βράχους. Όταν τραυματίστηκε, προσευχήθηκε στον Ιησού Χριστό να την κρύψει. Ένας βράχος άνοιξε και έκρυψε το σώμα της μέσα, αλλά όχι το κεφάλι της. Ο πατέρας της την αποκεφάλισε και έριξε το κεφάλι στη θάλασσα, το οποίο βγήκε στην παραλία της Κώμης. Ο βράχος αυτός αναβλύζει έως τις μέρες μας Αγίασμα.
Μαρτυρίες πιστών αναφέρουν ότι η εικόνα της είναι θαυματουργή και πως όταν ο ιερέας στις 22 Ιουλίου, που εορτάζεται η μνήμη της, διαβάζει την παράκληση το νερό της θάλασσας βράζει και σταματά όταν τελειώσει. Την ημέρα αυτή γίνεται μεγάλο πανηγύρι και εκατοντάδες προσκυνητές έρχονται όχι μόνο από το νησί αλλά και από όλο τον κόσμο.

Το απόκρυφο Ευαγγέλιο της Μαγδαληνής

Του Ευθύμιου Αχείλα
ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Ένα από τα πιο συκοφαντημένα και περισσότερο παρεξηγημένα πρόσωπα στην ιστορία του Χριστιανισμού είναι σαφώς και το πρόσωπο της Μαρίας της Μαγδαληνής. Κατά καιρούς έχουν ακουστεί μύρια όσα για το πρόσωπό της – πως υπήρξε πόρνη, ερωμένη του Χριστού, μοιχαλίδα – και τόσα άλλα που όμως δεν αληθεύει ούτε το ελάχιστο. Σκοπός λοιπόν του σημερινού άρθρου είναι να φωτίσει ΟΛΕΣ τις πτυχές γύρω από το πρόσωπο της Μαρίας της Μαγδαληνής, ούτως ώστε να φανερωθεί ή αλήθεια και να επέλθει έτσι η αποκατάσταση της. Και αυτό θα γίνει όχι μόνο από την επίσημη γραμματεία του Χριστιανισμού αλλά και την απόκρυφη, την οποία πολλοί επικαλούνται – χωρίς να την γνωρίζουν βεβαίως – για να συκοφαντήσουν το πρόσωπο της Μαρίας της Μαγδαληνής.

Η ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ 

Όλα όσα γνωρίζουμε για το πρόσωπο της Μαρίας της Μαγδαληνής είναι καταγεγραμμένα στα Ευαγγέλια [τα οποία, ολόκληρα, δες εδώ, κεφάλαιο-κεφάλαιο]. Έτσι για να μην μείνει καμιά σκιά για την αγία Μαρία τη Μαγδαληνή θα αναφέρουμε ΟΛΑ τα χωρία (κομμάτια) των Ευαγγελίων, που έχουν σχέση με αυτή.1. Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 16, στίχοι 9 – 10: Αναφέρεται στην ανάσταση του Χριστού και στην Μαρία τη Μαγδαληνή από την οποία ο Χριστός είχε βγάλει επτά δαιμόνια.2. Κατά Λουκά Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 8, στίχοι 2 – 3: Αναφέρεται στους 12 μαθητές και στην Μαρία τη Μαγδαληνή από την οποία ο Χριστός είχε βγάλει επτά δαιμόνια.3. Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 27, στίχοι 55 – 56: Αναφέρεται στην Μαρία τη Μαγδαληνή και τις άλλες γυναίκες που παρακολουθούσαν από μακριά την σταύρωση του Χριστού.4. Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 27, στίχος 61: Αναφέρεται στις δυο Μαρίες, η μία η Μαγδαληνή, που πήγαν στον τάφο του Χριστού.5. Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 28, στίχοι 1 – 2 : Ίδιο περιεχόμενο με το παραπάνω (4).6. Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 15, στίχοι 40 – 41: Όμοιο περιεχόμενο με το (3).7. Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 16, στίχοι 1 – 2: Αναφέρεται στην Μαγδαληνή, τη Μαρία του Ιακώβου και τη Σαλώμη που αγοράζουν αρώματα για να αλείψουν τον νεκρό Ιησού.8. Κατά Λουκά Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 24, στίχοι 10 – 11: Αναφέρεται στις μυροφόρες που αναγγέλλουν στους μαθητές τον άδειο τάφο του Χριστού.9. Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 19, στίχοι 25 – 26: Αναφέρεται στις Μαγδαληνή, Μαρία του Κλωπά και την Παναγία που στέκονταν κοντά στο σταυρό του Ιησού.10. Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 20, στίχοι 1 – 2: Αναφέρεται στην Μαγδαληνή που πάει στον τάφο και βλέπει την πέτρα του τάφου να μην είναι στην θέση της.11. Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 20, στίχοι 10 – 19: Περιγράφεται η συνάντηση της Μαρίας της Μαγδαληνής με τους δυο αγγέλους και τον αναστημένο Ιησού, που τον πέρασε για τον κηπουρό της περιοχής εκείνης.Αυτά λοιπόν είναι ΟΛΑ τα χωρία που αναφέρονται στο πρόσωπο της Μαρίας της Μαγδαληνής. Ουδεμία λοιπόν βάση υπάρχει για τον πόλεμο λάσπης που έχει εξαπολυθεί εναντίον της. Καλόν όμως θα είναι, ο πιστός να ανοίγει και καμιά φορά την Αγία Γραφή για να δει τι πραγματικά αναφέρει μέσα, παρά να υιοθετεί την βλακεία και την συκοφαντία του κάθε εμπαθή και άσχετου για τα ιερά πρόσωπα της πίστης μας.

Η ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ

Αφού λοιπόν διαπιστώσαμε πως τα κανονικά Ευαγγέλια δεν αναφέρουν ΤΙΠΟΤΑ ΤΟ ΜΕΜΠΤΟ για το πρόσωπο της Μαρίας της Μαγδαληνής, ας δούμε τώρα τι αναφέρει το «απόκρυφο ευαγγέλιο της Μαγδαληνής», το οποίο βέβαια ούτε αυτό έχουν διαβάσει οι άσχετοι και οι συκοφάντες. Και για να δείξουμε την ασχετοσύνη τους και την βλακεία τους θα το ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΟΥΜΕ ΟΛΟ ώστε να μην υπάρξει και από αυτήν την πλευρά ουδεμία αμφιβολία και μομφή για την ιερότητα του προσώπου της αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής. Πρώτα όμως, ας μας επιτραπεί να πούμε τι είναι τα απόκρυφα ευαγγέλια και ο Γνωστικισμός, επειδή σ’ αυτόν ανήκει το απόκρυφο ευαγγέλιο της Μαγδαληνής.  

 

Το κενό των κανονικών Ευαγγελίων – γύρω από τη λεπτομερή ζωή του Χριστού και των Αποστόλων – έρχονται να καλύψουν τα λεγόμενα «απόκρυφα Ευαγγέλια». Ονομάζονται έτσι, γιατί οι συντάκτες τους υποστήριζαν, ότι αυτά που έγραφαν στηρίζονται σε κρυφές πηγές που γνώριζαν μόνο αυτοί. Και για να γίνουν πιστευτοί από τους Χριστιανούς, χρησιμοποίησαν το όνομα κάποιου Αποστόλου ή κάποιου γνωστού προσώπου της Εκκλησίας, σαν δήθεν συγγραφέα του «Ευαγγελίου» τους. Έτσι έχουμε το «Ευαγγέλιο» του Θωμά, το «Ευαγγέλιο» του Πέτρου, το «Ευαγγέλιο» του Νικόδημου κ.λ.π.
Ο χρόνος συγγραφής τους για κάποια από αυτά, αρχίζει τον 1ον μ.Χ. αιώνα. Τα περισσότερα όμως από αυτά γράφονται τον 2ον μ.Χ. αιώνα. Την ύπαρξη τέτοιων βιβλίων, μας την κάνει γνωστή ο ίδιος ο Ευαγγελιστής Λουκάς, στην αρχή κιόλας του Ευαγγελίου του. Γράφει λοιπόν σχετικά: «Επειδή πολλοί επιχείρησαν να συντάξουν διήγηση για τα γεγονότα που συνέβησαν μεταξύ μας ….», και μετά αρχίζει και εκθέτει το Ευαγγέλιό του. [Δες αναλυτικά εδώ].

Ο Γνωστικισμός ήταν ένα φιλοσοφικοθρησκευτικό σύστημα, με το οποίο ο Χριστιανισμός πάλεψε σκληρά τους τρεις πρώτους αιώνες, μέχρι να επικρατήσει. Ήταν προγενέστερος του Χριστιανισμού και είχε επηρεαστεί από τον Πλατωνισμό, τις ανατολικές Θρησκείες του Ζωροαστρισμού, Παρσισμού κ.λ.π., καθώς και τα Αιγυπτιακά μυστήρια. Όταν εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός πήρε στοιχεία και από αυτόν, γι’ αυτό και έγινε επικίνδυνος για την Εκκλησία [δηλ. για τη σχέση των ανθρώπων με το Θεό και την ένωσή τους με αυτόν - ας σημειωθεί ότι τότε η Εκκλησία βρισκόταν σε διωγμό από το ρωμαϊκό κράτος και κατά κανένα τρόπο δεν ήταν "κατεστημένο"].
Δέχονταν δύο κόσμους, ένα νοητό, όπου εκεί υπάρχει ο αληθινός Θεός με τα καθαρά πνεύματα, και έναν κατώτερο κόσμο, τον υλικό, στον οποίο είναι φυλακισμένες οι ψυχές των ανθρώπων. Μεταξύ αυτών των δύο κόσμων υπάρχουν οι άγγελοι και κάποια ανώτερα όντα που ονομάζονταν «αιώνες».
Ένας τέτοιος «αιώνας» ήταν και ο Χριστός, ο οποίος ήρθε να δώσει την «γνώση» στους ανθρώπους, με ποιο τρόπο δηλαδή το πνευματικό στοιχείο που έχουν μέσα τους, θα απελευθερωθεί από το σώμα – που το κρατάει φυλακισμένο – και θα επιστρέψει πάλι στον καθαρό πνευματικό κόσμο που ανήκε.
Οι Γνωστικοί, επειδή θεωρούσαν το σώμα φυλακή της ψυχής, επιθυμούσαν να το καταστρέψουν. Έτσι άλλοι από αυτούς έφταναν σε υπερβολική εγκράτεια και αποχή (φαγητό, ποτό κ.λ.π.), αξιοθαύμαστη πολλές φορές, και άλλοι σε υπερβολική ακολασία και ανηθικότητα.

 
Αφού λοιπόν είδαμε τι είναι τα απόκρυφα ευαγγέλια και ο Γνωστικισμός, ας δούμε τώρα και κάποια ιδιαίτερα στοιχεία που αφορούν το «απόκρυφο ευαγγέλιο της Μαγδαληνής».
Το «ευαγγέλιο της Μαγδαληνής» περιέχεται στα κείμενα του Γνωστικού Κώδικα του Βερολίνου. Το κοπτικό κείμενο χρονολογείται από τις αρχές του πέμπτου αιώνα, ενώ το ελληνικό απόσπασμα από τις αρχές του τρίτου αιώνα. Η Μαρία η Μαγδαληνή παρουσιάζεται σαν μαθήτρια του Ιησού – από το στενό κύκλο των 12 – η οποία μάλιστα παίζει σημαντικό ρόλο.

Ακολουθεί η παράθεση ΟΛΟΥ του «ευαγγελίου της Μαγδαληνής»:

« …θα καταστραφεί λοιπόν τότε η ύλη ή όχι;» Ο Σωτήρας είπε, «όλη η φύση, όλες οι μορφές, όλα τα πλάσματα υπάρχουν το ένα μέσα στο άλλο και θα διαλυθούν ξανά στα στοιχεία – ρίζες τους. Γιατί η φύση της ύλης διαλύεται μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο. Εκείνος που έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει.»
Ο Πέτρος είπε στον Ιησού, «Μια που μας έχεις εξηγήσει τα πάντα, πες μας κι αυτό: Ποια είναι η αμαρτία του κόσμου;» Ο Σωτήρας απάντησε, «Δεν υπάρχει αμαρτία, εσείς είστε που τη δημιουργείτε όταν κάνετε πράξεις που μοιάζουν στην φύση τους με μοιχεία, πράγμα που ονομάζεται «αμαρτία». Γι’ αυτό το λόγο ήρθε το Καλό ανάμεσά σας, στην πεμπτουσία της κάθε φύσης, ώστε να την αποκαταστήσει ριζικά». Ύστερα είπε ακόμη, «Αυτή είναι η αιτία που αρρωσταίνετε και πεθαίνετε… Εκείνος που μπορεί ας κατανοήσει. Η ύλη γέννησε ένα πάθος που δεν είχε όμοιό του και το οποίο εξελίχτηκε σε αντίθεση με τη φύση. Ύστερα δημιουργείται μια διαταραχή μέσα σ’ ολόκληρο το σώμα. Γι’ αυτό σας είπα, «Να έχετε σθένος». Αν χάνετε το θάρρος σας να το ξαναβρίσκετε μπροστά σε όλες αυτές τις διαφορετικές μορφές της φύσης. Εκείνος που έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει.»
Αφού ο Ευλογημένος είπε αυτά τα λόγια, τους αποχαιρέτησε λέγοντας, «Η ειρήνη να είναι μαζί σας. Δεχτείτε την ειρήνη μου. Να προσέχετε μην τυχόν και σας ξεστρατίσει κανείς λέγοντας, «Να εδώ είναι!» ή «Να εκεί είναι!». Γιατί ο Υιός του Ανθρώπου βρίσκεται μέσα σας. Ακολουθείστε τον! Όσοι τον αναζητούν, θα τον βρουν. Πηγαίνετε λοιπόν και κηρύξτε το Ευαγγέλιο της Βασιλείας. Μη θέσετε άλλους κανόνες από κείνους που σας όρισα και μη θεσπίσετε νόμους σαν τους νομοθέτες, γιατί ίσως οι νόμοι αυτοί να σας περιορίσουν». Όταν είπε αυτά έφυγε.
Εκείνοι λυπήθηκαν και έκλαιγαν λέγοντας, «Πως θα πάμε στους εθνικούς να κηρύξουμε το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Υιού του Ανθρώπου; Αφού δεν λυπήθηκαν εκείνον πως θα λυπηθούν εμάς;»
Τότε σηκώθηκε η Μαρία, τους χαιρέτησε όλους και είπε στους αδελφούς της, «Μην κλαίτε και μη θλίβεστε, ούτε να είστε διστακτικοί γιατί η Χάρη του θα είναι μαζί σας και θα σας προστατεύει. Ας υμνούμε καλύτερα το μεγαλείο του, γιατί μας έχει προετοιμάσει και μας έκανε πραγματικούς ανθρώπους». Μ’ αυτά τα λόγια η Μαρία, έστρεψε τις καρδιές τους στο Καλό και άρχισαν να συζητούν τα λόγια του Σωτήρα.
Ο Πέτρος είπε στη Μαρία, «Αδελφή, ξέρουμε ότι ο Σωτήρας σ’ αγαπούσε περισσότερο από τις άλλες τις γυναίκες. Πες μας τα λόγια του Σωτήρα που θυμάσαι, τα λόγια εκείνα που εσύ γνωρίζεις αλλά όχι εμείς».
Η Μαρία, απάντησε και είπε, «Θα σας πω όσα είναι κρυμμένα από σας. Είδα τον Κύριο σ’ ένα όραμα και του είπα. «Κύριε σε είδα σήμερα σε όραμα». Εκείνος μου είπε, «Είσαι ευλογημένη που δεν αμφέβαλες για μένα, γιατί εκεί όπου βρίσκεται ο νους εκεί βρίσκεται και ο θησαυρός». Εγώ του είπα, «Κύριε, εκείνος που βλέπει το όραμα, το βλέπει μέσω της ψυχής του ή μέσω του πνεύματος»; Ο Σωτήρας απάντησε, «Δεν βλέπει μέσω της ψυχής, ούτε μέσω του πνεύματος, αλλά ο νους, που βρίσκεται ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο, αυτός είναι που βλέπει το όραμα και …»
«Και η επιθυμία είπε. Δεν σε είδα να κατέρχεσαι, τώρα όμως σε βλέπω να ανέρχεσαι. Γιατί ψεύδεσαι, αφού ανήκεις σε μένα; Η ψυχή αποκρίθηκε και είπε: Εγώ σε είδα. Εσύ δεν με είδες ούτε με αναγνωρίζεις. Σε υπηρέτησα σαν ένα ένδυμα και δεν με ήξερες. Αφού είπε αυτά έφυγε νοιώθοντας μεγάλη ευχαρίστηση.
Ύστερα ήρθε στην τρίτη δύναμη, που ονομάζεται άγνοια. Αυτή ρώτησε την ψυχή : Που πηγαίνεις; Είσαι αιχμάλωτη στην κακία. Είσαι δέσμια, μην κρίνεις!
Η ψυχή είπε: Γιατί με κρίνεις χωρίς εγώ να έχω κρίνει; Ήμουν δέσμια παρά το ότι δεν είχα δεσμά. Δεν αναγνωριζόμουν. Εγώ όμως αναγνώριζα ότι το Όλον διαλύεται, τόσο ως προς τα γήινα όσο κι ως προς τα ουράνια στοιχεί του.
Όταν ξεπέρασε και την τρίτη δύναμη, η ψυχή ανέβηκε πιο ψηλά και είδε την τέταρτη δύναμη, η οποία είχε επτά μορφές. Η πρώτη μορφή είναι το σκοτάδι, η δεύτερη είναι η επιθυμία, η Τρίτη είναι η άγνοια, η τέταρτη είναι η έξαψη του θανάτου, η πέμπτη είναι το βασίλειο της σάρκας και η έβδομη είναι η γεμάτη οργή γνώση. Αυτές είναι οι επτά μορφές του αρνητισμού. Αυτές ρωτούν την ψυχή. «Από πού έρχεσαι φονιά των ανθρώπων και που πηγαίνεις κατακτητή του χώρου;» Η ψυχή απάντησε και είπε, «Εκείνο που με δεσμεύει έχει καταστραφεί κι εκείνο που με ταράζει έχει νικηθεί. Η επιθυμία μου έχει τελειώσει και η άγνοια έχει πεθάνει. Αφέθηκα σ’ ένα κόσμο από ένα κόσμο και σε μια μορφή από μια ουράνια μορφή κι από την αλυσίδα της λήθης που είναι προσωρινή. Από δω και στο εξής θα βρω την ανάπαυση του χρόνου, της εποχής, του αιώνα μέσα στη σιωπή».
Αφού είπε αυτά η Μαρία, έμεινε σιωπηλή γιατί αυτά ήταν που της είχε πει ο Σωτήρας. Ο Ανδρέας όμως είπε στους αδελφούς, « Πείτε ό, τι θέλετε να πείτε για όσα μας είπε. Εγώ τουλάχιστον δεν πιστεύω ότι ο Σωτήρας είπε αυτά τα πράγματα. Γιατί οι διδασκαλίες αυτές είναι παράξενες ιδέες». Ο Πέτρος πήρε το λόγο και ρώτησε, « Μα, μίλησε πράγματι ιδιαίτερα με μια γυναίκα και όχι ανοιχτά σε μας; Πρέπει δηλαδή να την πιστέψουμε και να την ακούσουμε όλοι μας; Προτίμησε άραγε ο Σωτήρας εκείνη από εμάς;»
Η Μαρία, τότε έκλαψε και είπε στον Πέτρο, «Πέτρο, αδελφέ μου, τι νομίζεις; Πιστεύεις ότι τα κατασκεύασα όλα αυτά μέσα στην καρδιά μου ή ότι ψεύδομαι για τον Σωτήρα;»
Ο Λεβί είπε στον Πέτρο, «Πέτρο, πάντα ήσουν ευέξαπτος. Τώρα βλέπω ότι συμπεριφέρεσαι σ’ αυτή τη γυναίκα λες και είναι εχθρός. Αν όμως την αξίωσε ο Σωτήρας, ποιος είσαι εσύ που θα την απορρίψεις; Σίγουρα ο Σωτήρας τη γνωρίζει πολύ καλά. Γι’ αυτό την αγαπούσε περισσότερο από μας. Καλύτερα να νοιώσουμε ντροπή, να ενδυθούμε τον τέλειο άνθρωπο, να χωριστούμε όπως μας πρόσταξε και να κηρύξουμε το Ευαγγέλιο, χωρίς να θέσουμε άλλους κανόνες ή νόμους πέρα από όσα είπε ο Σωτήρας».
…Και άρχισαν να πορεύονται κηρύττοντας.»

Αφού λοιπόν παραθέσαμε ΟΛΟΚΛΗΡΟ το απόκρυφο ευαγγέλιο της Μαγδαληνής, εύκολα διαπιστώνει ο αναγνώστης πως όλα όσα καταμαρτυρούν στην αγία Μαρία την Μαγδαληνή, βρίσκεται στην σφαίρα της αρρωστημένης φαντασίας τους και βλακείας τους.
Η Εκκλησία μας, γνωρίζοντας το τι πραγματικά ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, την έχει ανακηρύξει άγια και ισαπόστολο και εορτάζει την μνήμη της στις 22 Ιουλίου και στις 4 Μαΐου ημέρα ανακομιδής (δηλ. μεταφοράς) των λειψάνων της. 

Μαρία Μαγδαληνή, ἱστορικότητα καὶ πλάνες

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

 

Ὅσον ἀφορᾶ στὴν ἁγία Μαρία τὴ Μαγδαληνή, πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει μία ἐντελῶς διαφορετικὴ παράδοση γιὰ τὸ σεβαστὸ πρόσωπό της ἀπ᾿ αὐτὴν ποὺ ἐπικαλοῦνται (ἐσχάτως ἐπικερδῶς) οἱ συγγραφεῖς τῆς δύσης. Μὲ τὴ βιογραφία της (γιὰ τὴν ὁποία δὲν ὑπάρχουν οὐσιαστικὲς πληροφορίες οὔτε στὴν Καινὴ Διαθήκη οὔτε στὰ ἀπόκρυφα) δὲν ἀσχολοῦνται οἱ ἱστορικοὶ καὶ οἱ Πατέρες τῶν πρώτων αἰώνων, οἱ ὁποῖοι ὡστόσο τὴν ἐκτιμοῦν βαθύτατα (ἀπὸ τὸ Χρυσόστομο π.χ., στὸ λόγο 40, χαρακτηρίζεται «σπουδαιοτάτη», «τέτραθλος καὶ ἀνδρεία γυνή»), ἀλλὰ πολὺ μεταγενέστερα οἱ βυζαντινοὶ ἱστορικοὶ Γεώργιος Κεδρηνός, Νικηφόρος Κάλλιστος Ξανθόπουλος καὶ Μόδεστος Ἱεροσολύμων συγκεντρώνοντας τὶς σχετικὲς παραδόσεις (βλ. τὰ ἔργα τους στὴν Patrologia Graeca). 

Ἀναφέρουν ὅτι ταξίδεψε στὴ Ρώμη, ὅπου ζήτησε καὶ πέτυχε (μὲ ἀπευθείας εἰσήγηση στὸν αὐτοκράτορα Τιβέριο) τὴ θανατικὴ καταδίκη τῶν τριῶν βασικῶν ἐνόχων τῆς σταύρωσης τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Πιλάτου καὶ τῶν ἀρχιερέων Ἄννα καὶ Καϊάφα. Κατόπιν ἐπέστρεψε στὴν Παλαιστίνη, ἔζησε λίγα χρόνια κοντὰ στὴν Παναγία, καταδιώχθηκε ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους καὶ ἐξορίστηκε στὴ Μασσαλία μαζὶ μὲ τὸν ἀπόστολο Μάξιμο (ἀπὸ τοὺς 70), συνεργάστηκε μὲ τὸν ἀπόστολο Πέτρο, ἔδρασε ὡς ἀπόστολος στὴν Αἴγυπτο, τὴ Συρία καὶ τὴ Φοινίκη καὶ ὁλοκλήρωσε τὴ ζωή της στὴν Ἔφεσο, κοντὰ στὸν εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη, ὅπου καὶ ὑπῆρχε ὁ τάφος μὲ τὸ λείψανό της, ποὺ μεταφέρθηκε ἄφθαρτο στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 890 μ.Χ. ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Λέοντα Στ´ τὸ Σοφό, ὅπως καὶ τὸ λείψανο τοῦ ἁγίου Λαζάρου ἀπὸ τὴν Κύπρο.

Ἡ ἐκδοχὴ ὅτι πρόκειται γιὰ μετανοημένη πόρνη, θεωρία ἄγνωστη στὰ εὐαγγέλια, παρέμεινε καὶ παραμένει μέχρι σήμερα ἄγνωστη καὶ στὴν ὀρθόδοξη παράδοση, μέχρι τὶς μέρες μας, ποὺ τὴν υἱοθετήσαμε ἐκ δυσμῶν λόγω ἄγνοιας τῆς δικῆς μας παράδοσης.

Ὁμοίως ἡ ὑπόθεση γιὰ τὴν καταδίκη του Πιλάτου κ.λ.π. δὲ φαίνεται πιθανή, γιατί ἕνα τέτοιο γεγονὸς θὰ προκαλοῦσε σάλο καὶ θυελλώδεις ἀντιδράσεις τῶν Ἰουδαίων τῆς Ρώμης, ποὺ θὰ ἦταν γνωστὰ καὶ ἀπὸ ρωμαϊκὲς πηγὲς καὶ πιθανὸν νὰ ἐπηρέαζαν τὴ στάση τοῦ ρωμαϊκοῦ κράτους κατὰ τοὺς διωγμοὺς ἐναντίον τῶν χριστιανῶν ποῦ ἐπακολούθησαν (ἢ μήπως τὴν ἐπηρέασαν ἀρνητικά;). Ἄλλωστε, κατὰ τὸν ἱστορικὸ τοῦ 4ου αἰῶνα Εὐσέβιο Καισαρείας, ὁ Πιλάτος ἐξορίστηκε ἀπὸ τὸν Καλιγούλα καὶ αὐτοκτόνησε στὴν ἐξορία. Τὰ πράγματα ὅμως συγκλίνουν στὴν ἱστορικότητα τοῦ ταξιδιοῦ τῆς ἁγίας Μαγδαληνῆς στὴ Ρώμη, πράγμα ποὺ ἐνισχύει τὴν ὑπόθεση ὅτι ἔπαιξε σπουδαῖο ρόλο ἢ ἐνδεχομένως καὶ ἱδρυτικὸ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης, τὸν ἱδρυτὴ τῆς ὁποίας μέχρι στιγμῆς δὲ γνωρίζουμε. Πάντως οὔτε ὁ Πέτρος οὔτε ὁ Παῦλος εἶναι. Ὁ Ρενάν, στὸ ἔργο του «Παῦλος», γράφει πὼς οἱ Εὐρωπαῖοι πρέπει νὰ εἶναι εὐγνώμονες στοὺς ἄγνωστους καὶ φτωχοὺς χριστιανοὺς ποὺ ἔφεραν πρῶτοι τὸ χριστιανικὸ μήνυμα στὴν Ἰταλία καὶ κατ᾿ ἐπέκτασιν στὸ δυτικὸ κόσμο.

Γιὰ τὴν ἱστορία πρέπει νὰ ἀναφέρω ὅτι στὸ Ἅγιον Ὄρος, στὴ Μονὴ τῆς Πέτρας τοῦ Ὁσίου Σίμωνος (Σιμωνόπετρα), φυλάσσεται ἕνα ἄφθαρτο γυναικεῖο χέρι, ποὺ διατηρεῖται αἰῶνες σὲ φυσικὴ θερμοκρασία ζωντανοῦ σώματος. Τὸ χέρι αὐτό, κατὰ τὴν παράδοση, ἀνήκει στὴν ἁγία Μαρία τὴ Μαγδαληνή, ποὺ μὲ τὰ θαύματά της θεωρεῖται δεύτερος κτήτορας τῆς Σιμωνόπετρας. Τὸ 1747 τὸ ἅρπαξαν πειρατές, ἀπὸ τοὺς ὁποίους τὸ ἀγόρασε τὸ 1765, στὴν Τρίπολη τῆς Λιβύης, ὁ ἡγούμενος Ἰωάσαφ. Δυστυχῶς τὰ ἀρχεῖα τῆς μονῆς κάηκαν στὴ μεγάλη πυρκαγιὰ τοῦ 1891 κι ἔτσι δὲν ξέρουμε ἄλλες λεπτομέρειες γιὰ τὴν ἱστορία του.

Ἀντίθετα, στὴ δύση ἡ Μαγδαληνὴ μεταμορφώθηκε σὲ πόρνη, κατ᾿ ἀρχὰς μὲ ἀφορμὴ τὴ γνωστὴ στιχομυθία της μὲ τὸν Ἰησοῦ ἀμέσως μετὰ τὴν ἀνάσταση. Τὸ γεγονὸς ὅτι Τὸν εἶδε πρώτη (Ἐκεῖνος δηλαδὴ ἐπέλεξε νὰ ἐμφανιστεῖ πρῶτα σ᾿ ἐκείνη), τὴν προσφώνησε τρυφερὰ «Μαρία» κι ἐκείνη ὅρμησε νὰ Τοῦ φιλήσει τὰ πόδια, ἔδωσαν ἀφορμὴ γιὰ αἰσθαντικὲς φαντασιώσεις σὲ ἀνθρώπους, πού, λόγω τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀγαμίας ποὺ εἶχε ἐπιβληθεῖ στὸ δυτικὸ κλῆρο ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰῶνα, ζοῦσαν μὲ τὴν ἀφόρητη καταπίεση τῶν ἐρωτικῶν ἀπωθημένων τους. Καλλιεργήθηκε ἔτσι ἕνας μύθος, ποὺ ἐπεκτάθηκε καὶ τελικὰ ἐπικράτησε –ἐπαναλαμβάνω, μόνο στὴ δύση.

Ἐπιπλέον, λόγω τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀγαμίας τοῦ κλήρου, ὑπερτονίστηκε ἡ σημασία τῶν ἁμαρτιῶν ποὺ σχετίζονται μὲ τὸν ἔρωτα. Ὁ ἔρωτας θεωρήθηκε «σαρκικὴ ἁμαρτία» κι ἔδωσε τροφὴ σὲ γαργαλιστικὲς φαντασιώσεις (ὅπως καὶ σήμερα, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἀποστατοῦν κατὰ χιλιάδες ἀπὸ ἕναν ψεύτικο χριστιανισμό, ποὺ τὸν ἔχουμε παραμορφώσει κατὰ τὰ μοῦτρα μας). Οἱ λέξεις ἀνήθικος καὶ ἁμαρτωλὸς ἀπέκτησαν σεξουαλικὸ περιεχόμενο κι ἔχασαν στὴν οὐσία τὸ ἀληθινό τους περιεχόμενο, ποὺ σχετίζεται μὲ τὴν ἄρνηση τῆς ἀγάπης. Συγχρόνως, οἱ δυτικοὶ μυστικιστὲς ποὺ μίλησαν γιὰ ἔρωτα μὲ τὸ Θεό, ὅπως ὁ ἅγιος Φραγκίσκος, ὁ ἅγιος Ἰωάννης τοῦ Σταυροῦ ἢ ἡ ἁγία Τερέζα τῆς Ἄβιλλα, συνιστοῦν ἀποκλῖνον ρεῦμα τῆς δυτικῆς θεολογίας, ποὺ πλησιάζει πρὸς τὴν ὀρθόδοξη σκέψη –ἀπὸ τὴν ὁποία ἀπομακρύνεται κυρίως λόγω τοῦ ἄκρατου συναισθηματισμοῦ του [λεπτομέρειες εδώ].

TO ΜΠΕΡΔΕΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΡΝΗ & ΤΟ ΜΥΡΟ

Τὴ σύγχυση ἐπέτεινε ἡ μεταφορὰ τοῦ λειψάνου τῆς ἁγίας ἀπὸ τὴν Ἔφεσο στὴν ΚΠολη τὸ 890 μ.Χ. ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Λέοντα Στ´ τὸ Σοφό, μαζὶ μὲ τὸ λείψανο τοῦ ἁγίου Λαζάρου ἀπὸ τὴν Κύπρο. Οἱ δυὸ ἀνακομιδὲς συνεορτάστηκαν ἀπὸ τὴ δυτικὴ Ἐκκλησία στὶς 4 Μαΐου, μὲ συνέπεια νὰ ταυτιστεῖ ἐσφαλμένα ἡ Μαγδαληνὴ μὲ τὴν ἄλλη Μαρία, τὴν ἀδερφὴ τοῦ Λαζάρου (ὅμως ἡ Μαγδαληνὴ ἦταν ἀπὸ τὰ Μάγδαλα, ἐνῶ ὁ Λάζαρος καὶ οἱ ἀδερφές του ἀπὸ τὴ Βηθανία). Ἐπειδὴ λοιπὸν στὸ κατὰ Ἰωάννην, 12, 1-11 ἀναφέρεται ὅτι, μετὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου, ἡ ἀδερφή του ἡ Μαρία, συγκλονισμένη κι εὐτυχισμένη, ἄλειψε τὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ μὲ μύρο, ἐνῶ στὸ κατὰ Λουκᾶν 7, 36-50 καὶ στὸ Ματθ. 26, 6-16 ἀναφέρεται ὅτι μία μετανοημένη πόρνη ἔκανε κλαίγοντας κάτι ἀνάλογο στὸ σπίτι τοῦ φαρισαίου Σίμωνα τοῦ Λεπροῦ, πάλι στὴ Βηθανία, τὰ γεγονότα ταυτίστηκαν.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ δυὸ διηγήσεις μπερδεύονται σ᾿ ἕνα σημεῖο: κατὰ τὸν Ἰωάννη, ὁ Ἰούδας σκανδαλίστηκε μὲ τὸ μύρο τῆς Μαρίας καὶ ἀναρωτήθηκε γιατὶ νὰ σπαταληθεῖ ἔτσι, ἀντὶ νὰ πουληθεῖ καὶ τὸ ἀντίτιμό του νὰ δοθεῖ στοὺς φτωχοὺς (ὄχι γιατί τὸν ἐνδιέφεραν οἱ φτωχοί, γράφει ὁ εὐαγγελιστής, ἀλλὰ γιατὶ ἀγαποῦσε ὅ,τι εἶχε σχέση μὲ τὰ χρήματα), ἐνῶ, κατὰ τὸ Ματθαῖο, τὸ ἴδιο εἶπαν οἱ μαθητὲς γιὰ τὴν πράξη τῆς πόρνης (ὁ Ἰησοῦς, ἂν σᾶς ἐνδιαφέρει, ἀπάντησε νὰ μὴ σκανδαλίζονται, γιατὶ ἡ δυνατότητα βοήθειας τῶν φτωχῶν πάντα ὑπάρχει, ἐνῶ ἡ πράξη της ἦταν ἕνας αὐθορμητισμός, συνέπεια τοῦ συγκλονισμοῦ της, καὶ κατ᾿ οὐσίαν Τὸν στόλισε προκαταβολικὰ γιὰ τὴν ταφή Του –ἀμέσως μετὰ ὁ Ἰούδας συνεννοήθηκε μὲ τοὺς ἀρχιερεῖς). Ἡ ἀσάφεια αὐτὴ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σημεῖα τῶν εὐαγγελικῶν διηγήσεων ποὺ διαπλέκονται καὶ ἐξ αἰτίας της προέκυψε ὁ μύθος ὅτι ἡ συγκεκριμένη πόρνη καὶ ἡ ἀδερφὴ τοῦ Λαζάρου ἦταν τὸ ἴδιο πρόσωπο καὶ ταυτιζόταν μὲ τὴ Μαγδαληνή – ἡ ὁποία ὅμως δὲν ἐμπλέκεται καθόλου σὲ κανένα ἀπὸ τὰ δυὸ ἐπεισόδια.

Τὸ γεγονὸς τῆς πόρνης ἑορτάζεται στὴν ὀρθοδοξία μὲ τρόπο ποὺ συμβάλλει στὴν αὐτοσυνειδησία καὶ τὴν αὐτοκριτικὴ τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Τρίτης καὶ γιὰ τὸν ἑορτασμό του ἔχουν γραφτεῖ σπουδαία μουσικὰ καὶ ποιητικὰ ἔργα, μὲ κυριότερο τὸ τροπάριο τῆς Κασσιανῆς. Ὅμως πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται τὸ ὄνομά της, γιατὶ καὶ πουθενὰ δὲν εἶναι καταγεγραμμένο. Αὐτὸ δὲν ὑποκρύπτει κάποια ὑποτιθέμενη προκατάληψη, γιατὶ ὑπάρχουν ἁγίες πρώην πόρνες (ὅπως ἡ ἁγία Μαρία ἡ Αἰγυπτία) καὶ γιατὶ τὸ πρῶτο τροπάριο τῆς Μ. Τρίτης ἔχει τὴν ἴδια μουσικὴ μὲ τὸ τροπάριο «Τὴν ὡραιότητα τῆς παρθενίας σου», ποὺ ἀναφέρεται στὴν Παναγία.

Σημειωτέον ὅτι ἡ πορνεία προϋποθέτει διαχωρισμὸ τοῦ σὲξ ἀπὸ τὸν ἔρωτα πρὸς τὸν ἄλλο ἄνθρωπο. Πορνεία, στὴν ὀρθόδοξη θεολογικὴ γλώσσα, εἶναι κάθε σεξουαλικὴ σχέση χωρὶς ἀγάπη, ἀκόμη κι ἂν συμβαίνει μέσα στὸ γάμο, πράγμα ποὺ θεωροῦμε ὑποβάθμιση τοῦ θεμελιώδους ἀνθρώπινου προσώπου καὶ χρήση τοῦ ἀνθρώπινου σώματος -ποὺ εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς ναὸς τοῦ Θεοῦ- ὡς ἐργαλείου γιὰ τὴν ἀτομική μου ἡδονή.

Στὸ μεσαίωνα, ποὺ ἀναβίωσε καὶ μάλιστα ἄνθισε ὁ ἀποκρυφισμός (ἡ ἰδέα ὅτι ὑπάρχει μία «ἀπόκρυφη γνώση», στὴν ὁποία καλοῦνται νὰ μυηθοῦν κάποιοι ἐκλεκτοί) καὶ δημιουργήθηκε ἡ ἀλχημεία, ὁ νέος γνωστικισμός, ὁ νέος παγανισμός, οἱ μυστικὲς ἀδελφότητες κ.τ.λ., ἡ χριστιανικὴ προσέγγιση τῆς Μαγδαληνῆς θεωρήθηκε κατώτερου πνευματικοῦ ἐπιπέδου καὶ περιφρονήθηκε ἐντελῶς, ὅπως καὶ κάθε τι χριστιανικό, ποὺ συνδέθηκε de facto μὲ τὴν ἐξουσιαστικὴ μανία τῶν ἐκπροσώπων τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ὅλα ἑρμηνεύτηκαν μὲ ἀποκρυφιστικὴ ματιά. Ἔτσι τὸ πρόσωπο τῆς Μαγδαληνῆς βόλευε, γιὰ νὰ μεταμορφωθεῖ σὲ «ἱερὴ νύμφη» καὶ ν᾿ ἀποδείξουν οἱ μυημένοι στὶς διάφορες παγανιστικὲς κινήσεις ὅτι κι ὁ χριστιανισμὸς δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ μία παγανιστικὴ θρησκεία, τὴν ὁποία οἱ μοχθηροὶ ἐπίσκοποι μεταμόρφωσαν σὲ καταπιεστικὸ σύστημα συντηρητικῆς ἠθικῆς!

Ἡ ἱερὴ νύμφη κατέχει βασικὸ ρόλο στὶς παγανιστικὲς λατρεῖες, γιατὶ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴ γονιμότητα τῆς προσωποποιημένης Φύσης καὶ φυσικὰ χρειάζονται ἕνα συμβολικὸ θεϊκὸ γάμο, ποὺ θὰ τὴ γονιμοποιήσει. Ἀναζητήθηκε λοιπὸν αὐτὸς ὁ γάμος καὶ στὸ χριστιανισμό. Ἡ ἰδέα τῆς Μαγδαληνῆς τοὺς ἦρθε κυριολεκτικὰ στὸ πιάτο –πρώην πόρνη, ἡ πρώτη στὴν ὁποία «ἀποκαλύφθηκε» ὁ Ἰησοῦς (ἄρα ...μυημένη), καὶ ἐπιπλέον ὑπῆρχαν τὰ γνωστικὰ εὐαγγέλια, ποὺ μποροῦσαν νὰ προσφέρουν καὶ μία ὑποτιθέμενη τεκμηρίωση ἀπὸ τὶς πηγές. Οἱ γνωστικοὶ βέβαια, ὅπως εἴπαμε, δὲν ἐνδιαφέρονταν γιὰ τὴν ἱστορικότητα τῶν γεγονότων, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀντιστοιχία μὲ τὶς οὐράνιες μυθοπλασίες τους καὶ τὰ στάδια μύησης τῶν πιστῶν τους στὴ σωτήρια Γνώση ποὺ ἐπαγγέλλονταν [ἡ «Μαγδαληνή» στὸ ἀπόκρυφο εὐαγγέλιο τοῦ Φιλίππου, στὴ «Σοφία Ἰησοῦ Χριστοῦ» κ.τ.λ., δὲν εἶναι ἄνθρωπος ἀλλὰ ἔκπτωτο πνεῦμα, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ ἄσαρκος «Ἰησοῦς» ἔρχεται σὲ ὑπερκόσμιο γάμο γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς κοσμικῆς τάξης]. Οἱ μεσαιωνικοὶ ἑρμηνευτὲς ὅμως τὰ ἐξέλαβαν ὡς κρυμμένα ἱστορικὰ στοιχεῖα καὶ τὰ ἀξιοποίησαν ἀνάλογα.

Ὅλη ἡ σύγχρονη παραφιλολογία περὶ Μαγδαληνῆς ὀφείλεται στὴ σκοτεινὴ ψυχοπαθολογία τοῦ μεσαίωνα, τὴ γεμάτη ἀδιέξοδα καὶ ἀπωθημένα, ποὺ εὐνόησε τὴν καλλιέργεια τοῦ ἀποκρυφιστικοῦ μυστικισμοῦ. Οἱ Ναΐτες, οἱ Ροδόσταυροι, οἱ Ἐλευθεροτέκτονες, οἱ Illuminati καὶ τὰ ὑπόλοιπα ὑποπροϊόντα τοῦ μεσαιωνικοῦ δυτικοῦ κόσμου, κάποτε στοίχισαν τὴ ζωὴ σὲ ἀμέτρητους δυστυχισμένους ἀνθρώπους καὶ σήμερα εἶναι παιχνίδια γιὰ σενάρια συνωμοσίας εὐρείας ἐμπορικῆς κατανάλωσης.

Λυπᾶμαι, ἀγαπητὲ ἀναγνώστη, ποὺ σᾶς παρουσιάζω μία πραγματικότητα τόσο ἀνιαρή, χωρὶς ἔστω μία τόση δὰ συνωμοσιούλα, ἀλλὰ παρηγορηθεῖτε, ἂν εἶναι δυνατόν, μὲ τὴν ἰδέα ὅτι ὁ Θεὸς συρρικνώθηκε οἰκειοθελῶς σὲ ἄνθρωπο-θύμα κάθε ἀνθρώπινης κακίας, γιὰ νὰ καλέσει στὴ θέωση ἐσᾶς καὶ τὸν καθένα προσωπικὰ ἀπ᾿ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἔχετε ποτὲ γνωρίσει ἢ ἀκούσει.

Θεόδωρος Ρηγινιώτης, ἀπὸ τὸ βιβλίο «Τὰ ἀπόκρυφα εὐαγγέλια καὶ ὁ σχηματισμὸς τῆς Καινῆς Διαθήκης», ἐκδ. Πύρρα, Ἀθήνα 2006