«Προεορτάσωμεν πιστοί!»

Ο προεόρτιος εορτασμός της Γεννήσεως του Κυρίου ξεκινά για τα καλά πέντε μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Οι ακολουθίες κάθε μιας από αυτές τις ημέρες καλούν τους πιστούς να προετοιμαστούν για την εορτή και να προετοιμάσουν την πανήγυρή της.
«Ας προσαρτήσουμε λαοί τα Γενέθλια του Χριστού και αφού υψώσουμε το νου ας πάμε με τη διά­νοια στη Βηθλεέμ και ας δούμε με τους λογισμούς της ψυχής την Παρθένο που σπεύδει να γεννήσει στο Σπήλαιο τον Κύριο των όλων και Θεό μας· του οποίου βλέποντας ο Ιωσήφ το μέγεθος των θαυμάτων νόμιζε πως θεωρούσε άνθρωπο να σπαργανώνεται ως βρέφος· εννοούσε όμως από τα φαινόμενα πως είναι Θεός αληθινός, που παρέχει στις ψυχές μας το μέγα έλεος».
«Ας προεορτάσουμε λαοί τα Γενέθλια του Χριστού και αφού υψώσουμε το νου ας πάμε με τη διάνοια στη Βηθλεέμ και ας δούμε το μέγα μυστήριο που στο σπήλαιο συντελείται. Διότι άνοιξε η Εδέμ αφού ο Θεός προβάλλει από Παρθένο Αγνή, παραμένοντας ο ίδιος τέλειος και στη θεότητα και στην ανθρωπότητά Του. Ας κραυγάσουμε λοιπόν· Άγιος ο Θεός, ο Πατέρας που αρχή δεν έχει, Άγιος Ισχυρός, ο Υιός που σαρκώθηκε· Άγιος Αθάνατος, το Πνεύμα που την παρηγοριά προσφέρει. Τριάδα Αγία, δόξα σε Σένα».
«Προεορτάσωμεν πιστοί! Αναχθώμεν τη διάνοια! Επάραντες τον νουν!». Αυτά δεν είναι απλά επιφωνήματα ενθουσιαστικής ευλάβειας και συναισθηματικής αφοσιώσεως για τους λίγους παράξενους ανθρώπους που αρέσκονται σε τέτοιου είδους πράγματα. Είναι προτροπές και εντολές που είναι ουσιαστικές για την πνευματική ζωή όλων των ανθρώπων που πρέπει να τις προσέχουν και να υπακούουν σαν να εξαρτιόταν η ζωή τους από αυτές. Γιατί στ’ αλήθεια εξαρτάται.
Δημιουργηθήκαμε για να δοξάζουμε τις δωρεές του Θεού και τον ίδιο το Θεό. Αυτός είναι ο λόγος της υπάρξεώς μας. Είναι η ουσία της ζωής μας. Κάθε ανθρώπινη αμαρτία, συμπεριλαμβανομένου και του «προπατορικού αμαρτήματος», του Αδάμ και της Εύας, είναι η αποτυχία να εορτάσουμε πρεπόντως αυτό που ο Θεός είναι και κάνει, για χάρη εκείνων που έχουν πλασθεί κατ’ εικόνα και ομοίωσή Του.
Ο αμαρτωλός εορτασμός, ο οποίος σε τελευταία ανάλυση δεν είναι καθόλου εορτασμός αλλά απλά αμαρτία, είναι εκείνος που αποκλείει το Θεό και επιχειρεί να ευχαριστηθεί με κάτι άλλο παρά με Αυτόν και με την παρουσία και τη δράση Του στον κόσμο. Με άλλα λόγια, είναι ο εορτασμός των δώρων του Θεού χωρίς αναφορά στο δωρεοδότη Θεό. Και το αναπόφευκτο αποτέλεσμά του, απαραίτητα και οργανικά, είναι το ανικανοποίητο, η θλίψη, η μελαγχολία και τελικά ο ίδιος ο θάνατος.
Η περίοδος των Χριστουγέννων είναι μια περίοδος εορτασμού, καιρός χαράς και ευφροσύνης. Όμως πολλοί άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων και πολλών που θεωρούν τους εαυτούς τους Χριστιανούς, είναι στερημένοι από το χαρούμενο πνεύμα του εορτασμοί. Βρίσκουν αυτή την περίοδο εκνευριστική και ονειρική, απογοητευτική και καταπιεστική, και παραδέχονται ακόμα, μερικές φορές, ότι είναι ευχαριστημένοι όταν τελειώνει! Ο προφανής λόγος γι’ αυτό είναι το ότι εορτάζουν λανθασμένα. Μερικοί άνθρωποι δεν υμνούν καθόλου το Θεό και τις δωρεές Του, συμπεριλαμβανομένης της δωρεάς του Ιησού Χριστού. Υμνούν τις σαρκικές ηδονές και λαγνείες.
Μπορεί να είναι πολύ αστείοι, όμως η αυθεντική χαρά τους ξεφεύγει. Φτάνουν στο τέλος της «θερινής περιόδου» εντελώς ξεροψημένοι, ενώ λαχταρούν ακόμα περισσότερο, γιατί αυτό που ήδη έχουν, οτιδήποτε κι αν είναι, δεν είναι σίγουρα αρκετό, και, εν πάση περιπτώσει, τώρα τελείωσε και πέρασε.
Άλλοι έρχονται στην εορταστική περίοδο με τη σταθερή πρόθεση να εορτάσουν το δώρο του Θεού, το Σωτήρα. Είναι υπερσοβαροί. Σφίγγουν τις γροθιές και τα δόντια τους, αποφασισμένοι να το «παίξουν» «θρησκευόμενοι» και «πνευματικοί». Αλλά όταν τελειώσει η περίοδος απομένουν άδειοι και νεκροί γιατί ξόδεψαν τις δυνάμεις τους κοιτώντας τους άλλους, καταδικάζοντας την ανόητη συμπεριφορά τους, γενόμενοι έτσι δυστυχισμένοι εξαιτίας αυτού. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκείνοι που αντί να γεμίσουν από τις ανθρώπινες χαρές της περιόδου με τη θεία χάρη του Κυρίου, καταστρέφουν τον άγιο χρόνο για τους ίδιους, τις οικογένειες και τους φίλους τους, καταρώμενοι την «εκκοσμίκευση» και την «εμπορευματοποίηση» που μολύνουν την εορτή, αντί να ευλογούν το Θεό και να απολαμβάνουν την πανήγυρη γι’ αυτό που πραγματικά είναι. Ενώ επιπλήττουν τους φίλους τους γιατί δεν «κράτησαν το Χριστό στα Χριστούγεννα», τον έχουν στην πραγματικότητα αποκλείσει από το δικό τους εορτασμό με τη φαρισαϊκή αυτοδικαίωσή τους και την καταδίκη των αδελφών τους για τους οποίους ήλθε και πέθανε ο Χριστός, είτε το γνωρίζουν είτε όχι.
Εορτάσωμεν πιστοί! Όμως ας εορτάσουμε ορθά. Ας πάμε στη Βηθλεέμ και όχι στα σπίτια των άλλων. Ας ανυψώσουμε το νου μας προς τον Κύριο και όχι να τον αφήσουμε να περιπλανάται στη ζωή του πλησίον μας. Ας συγκεντρωθούμε στο Θεό και ας αγαλλιάσουμε μέσα στο έλεος και στην αγάπη Του για τον κόσμο, ακόμα και τον «εκκοσμικευμένο» και «εμπορευματοποιημένο» κόσμο όπου βασιλεύει ο διάβολος. Ας μην καταστρέψουμε την εορτή για μας και τους αγαπημένους μας, εξαιτίας του τι οι άλλοι κάνουν ή δεν κάνουν. Ας αγωνιστούμε να κρατήσουμε το «Χριστό στα Χριστούγεννα» πρώτα απ’ όλα για τους εαυτούς μας, κρατώντας το Χριστό μέσα μας και τους εαυτούς μας στο Χριστό. Τότε τα Χριστούγεννα θα είναι η θεόσδοτη γιορτή που πράγματι είναι, η γιορτή της ελεύσεως του Θεού στο πρόσωπο του Υιού Του. Μόνο με αυτόν τον τρόπο ο εορτασμός μας θα είναι ευάρεστος στον Κύριο, πλήρης για μας και εμπνευσμένος για τους άλλους. Γιατί θα αποτελεί τότε μια ζωντανή μαρτυρία εκείνου που στ’ αλήθεια είναι μια γιορτή όταν είναι αυτό που ο Θεός την προόρισε να είναι.
Ο κόσμος σήμερα χρειάζεται επειγόντως θείο εορτασμό. Και αυτό κάνουν πολλοί Χριστιανοί και Χριστιανικές Εκκλησίες. Γιατί, ενώ μερικοί διασκεδάζουν και κάποιοι άλλοι τους καταδικάζουν γιατί κάνουν έτσι, ούτε οι μεν ούτε οι δε είναι πραγματικά ευχαριστημένοι και ειρηνευμένοι. Γιατί κανείς δεν μπορεί να είναι ικανοποιημένος χωρίς την παρουσία του ελεήμονος Θεού που αγαπά τα πλάσματά Του και έρχεται να θεραπεύσει και να συγχωρήσει την ανοησία και την αμαρτία τους. Και κανένας εορτασμός δεν είναι αληθινά ικανοποιητικός χωρίς τη σπλαχνική παρουσία της αγάπης του Θεού.
«Ελάτε όλοι, με πίστη ας προεορτάσουμε τα Γενέθλια του Χριστού και νοερά τον ύμνο προβάλλοντάς τον ως αστέρι, ας κραυγάσουμε μαζί με τους μάγους και τους ποιμένες δοξολογίες. Ήλθε η σωτηρία των θνητών, από κοιλιά παρθενική, να ξανακαλέσει τους πιστούς».
«Κάθε ρύπο εμπάθειας απορρίπτοντες επάξια, χάρη στην παρουσία του Χριστού, ας αναλάβουμε γνώμη γεμάτη σύνεση, διότι έρχεται χωρίς ρύπο κανένα να φορέσει τη σάρκα και να δωρίσει σε όλους θεία αναγέννηση διά του πνεύματος».
«Κοιτάζοντας το Χριστό που ταπεινώνεται ας υψωθούμε, από πάθη που κάτω μας κυλούν. Με ζήλο καλό ας μάθουμε από την πίστη να μη φρονούμε υψηλά κι ας ταπεινωθούμε πνευματικά έτσι, ώστε με τα υψηλά έργα μας να εξυψώσουμε Αυτόν που γεννιέται».

(π.Thomas Hopko, «Χειμωνιάτικη Πασχαλιά», εκδ. Ακρίτας)

Η Γέννηση του Χριστού και η Παγκόσμια Οικονομική Κρίση του Σεβ. Μητρ. Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη

Η Ευαγγελική Περικοπή της Κυριακής πριν από τα Χριστούγεννα αναφέρεται στο ιστορικό γεγονός της Γεννήσεως του Χριστού και μάλιστα στο σκοπό του Μεγάλου αυτού Μυστηρίου που διαχώρησε για πάντα την παγκόσμια Ιστορία της Ανθρωπότητας σε προ Χριστού εποχήν και μετά Χριστόν. Σκοπός της Γεννήσεως του Χριστού είναι να μας σώσει ο Θεός από τις αμαρτίες μας και να μας ανοίξει την οδόν της κατά χάριν θεώσεως μας. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο κορυφαίος Πατέρας της Εκκλησίας μας, ο άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, ο Ορθόδοξος Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας κι ολόκληρης της Οικουμένης, "ο Θεός ενηνθρώπησεν ίνα ημείς θεοποιηθώμεν".

Στην Ευαγγελική περικοπή του Αποστόλου Ματθαίου στο πρώτο κεφάλαιο στα χωρία 1 - 25, μετά την παράθεση των ιστορικών στοιχείων του γενεαλογικού δέντρου του Ιησού, στην πραγματικότητα του Ιωσήφ του μνήστορος, βλέπουμε στο τέλος την κλονισμένη πίστη του Ιωσήφ που δεν μπορούσε να κατανοήσει το Μέγα Μυστήριο του Θεού και ήταν έτοιμος να εξαποστείλει την Παρθένο Μαρία, πιστεύοντας ακράδαντα ότι κάπου είχε κάνει κάποια απιστία και έμεινε έγκυος. Ήταν τόσο καλός άνθρωπος ο Ιωσήφ ο Μνήστωρ, που γνωρίζοντας πόσο καλή, ευγενική, ευσεβής και αγία ήταν η νεαρή Μαρία, απλώς απέφυγε να την καταγγείλει δημόσια, που εσήμαινε ακόμη και την καταδίκη της σε θάνατο για απιστία. Τελικά η θεία επέμβαση του Θεού στον Ιωσήφ τον βοήθησε να κατανοήσει εν μέρει το Μέγα Μυστήριο ότι δηλαδή η Παρθένος Μαρία συνέλαβεν εκ Πνεύματος Αγίου κι ότι αυτός που θα γεννηθεί είναι ο Υιός του Θεού για να σώσει τους ανθρώπους από τις αμαρτίες τους. Του έδωσε μάλιστα οδηγίες του Ιωσήφ να προστατέψει την Αειπάρθενον Μαρία και να ονομάσει το θείο Βρέφος Ιησού, που σημαίνει αυτός που θα σώσει τον λαό. Επιπλένο το όνομα «Ιησούς» μεταφραζόμενο είναι το όνομα "Εμμανουήλ" που σημαίνει ο Θεός μαζί μας.

Η ιδιαίτερη αναφορά της Χριστουγιεννιάτικης Πατριαρχικής Εγκυκλίου του Αλεξανδρινού Προκαθημένου κ. Θεοδώρου στο άγιο Πρόσωπον της Παναγίας μας και στην συνέχεια στη γυναίκα, και μάλιστα στις γυναίκες της Αφρικής που υποφέρουν και αδικούνται, μας υπενθυμίζει τις ευθύνες που έχουμε όλοι μας να προστατευθούν επιτέλους με αξιοπρέπεια τα δικαιώματα των Γυναικών κι ιδιαίτερα ο σεβασμός στο πρόσωπον τους ως μητέρες για να μας δώσουν παιδιά με αγάπη και πίστη στο Θεό.

Τελικά η κλονισμένη πίστη του Ιωσήφ του Μνήστορος ενισχύθηκε με την Αποκάλυψη του Θεού διά της αποστολής του Αγγέλου του να διαφοροποιηθεί η στάση του που οφειλόταν σε λανθασμένη ατομική κατανόηση. Αυτό μπορεί να συμβεί στη ζωή όλων των ανθρώπων ανάλογα με την απόσταση τους από τον Θεό. Γι' αυτό καθημερινά στην Κυριακή προσευχή προσευχώμαστε "Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς......ελθέτω η Βασιλεία Σου, ΓΕΝΝΗΘΗΤΩ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΣΟΥ..."

Η αποστολική περικοπή που διαβάζουμε από το ενδέκατο κεφάλαιο της προς Εβραίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου αναφέρεται στο μεγαλείο της πίστεως του Πατριάρχη Αβραάμ που τα εγκατέλειψε όλα για μια χώρα άγνωστη που έμελλε να γίνει ο Πατριάρχης του περιούσιου Λαού του Θεού από τον οποίον προήλθεν ο Ιησούς. Στο ίδιο κεφάλαιο αναφέρονται τα παραδείγματα των μεγάλων Προφητών που κυριολεκτικά άλλαξαν τον κόσμο με την εμμονή τους στο μεγαλείο της πίστεως τους στον Θεόν.

Αυτό το μεγαλείο της πίστεως στο Θεό χρειάζεται και σήμερα η εποχή μας για να ξεπεράσουμε την παγκόσμια οικονομική κρίση που μαστίζει την σύγχρονη κοινωνία μας. Πρώτιστα οι Πολιτικοί μας και φυσικά ο ευσεβής λαός μας. Οι απεργίες δεν οδηγούν πουθενά, επιδεινώνουν απλώς το υφιστάμενο πολύπλοκο πρόβλημα μας με την ορατή απειλή του αδιεξόδου και της κατάρρευσης.

Η πίστη όμως προϋποθέτει τιμιότητα, εργατικότητα, ευσέβεια, αξιοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, αγιότητα βίου, προσευχή, νηστεία και άσκηση, αυτοθυσία και ηρωϊσμό.

Η Ορθοδοξία κι ο Ελληνισμός στην ιστορική τους πορεία πρόσφεραν στην Ανθρωπότητα και στην Παγκόσμια Κοινωνία όλες εκείνες τις πνευματικές αξίες που αναδεικνύουν το άτομο σε πρόσωπο, που εξασφαλίζουν με πολύ κόπο και θυσίες την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Οι άγιοι μας και οι κορυφαίοι ήρωες μας διέθεταν αυτόν το ήθος που χαρακτηριζόταν από το μεγαλείο της πίστεως στο Θεό. Αυτό το ήθος της πίστεως οφείλουν να έχουν σήμερα και οι Ηγέτες μας και ο Λαός μας.

Η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός είναι το κέντρο του πνευματικού λίκνου που χρειάζεται σήμερα όχι μόνο το Έθνος μας, αλλά κι ολόκληρη η Πανγκόσμια Κοινωνία για να υπερβεί την κρίση που την μαστίζει επίνδυνα και απειλητικά, είτε αυτή είναι οικονομική, είτε περιβαντολλογική.

Ο ρόλος του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, του Προκαθημένου του Αλεξανδρινού Θρόνου Πατριάρχου Θεοδώρου κι όλων των Προκαθημένων και των Πολιτικών μας είναι μεγίστη για να ξυπνήσουν οι πνευματικές δυνάμεις της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού μέσα από το Φως της Φάτνης της Βηθλεέμ της Γεννήσεως του Χριστού για να ξαναγεννηθεί ανάμεσα στους ανθρώπους η ελπίδα για να ζήσουμε σε ένα καλύτερο κόσμο για όλους μας.

Μια κρίση, και κάθε κρίση, τοπική ή εθνική, ή περιφερειακή, ή παγκόσμια, μπορεί να ξεπερασθεί, όπως τόνισε πρόσφατα κι ο Παναγιώτατος Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος στη Βιέννη, μόνο με τη στενώτερη συνεργασία όλων μας. Το ευχώμαστε προσευχόμενοι να ζήσουμε πλέον με την Γέννηση του Χριστού και την ανατολή του νέου έτους αυτή την νέα πραγματικότητα για να ζήσουν τα παιδιά μας σε ένα καλύτερο κόσμο.

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Η φιλαργυρία

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 16/12/2011

Η ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΠΟΛΛΟΙ ἄνθρωποι παραπονοῦνται γιὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν κοινωνία καὶ ἀναφέρονται στὸ ρόλο ἐκείνων, ποὺ ἔχουν κάποια ἐξουσία. Μὲ ἐπιμονὴ καὶ σταθερότητα προτείνουν διάφορες λύσεις, γιὰ τὴ βελτίωση τῶν πραγμάτων, χωρὶς ὡστόσο νὰ ἔχουν γνώση καὶ σχετικὴ ἐμπειρία. Ζοῦν μέσα σὲ ἕνα κλίμα ἀναστάτωσης καὶ ἐκνευρισμοῦ, γεγονὸς ποὺ μειώνει τὴν ἐλπίδα ὅτι αὔριο τὰ πράγματα θὰ γίνουν καλύτερα.

Κάτι, λοιπόν, λείπει ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, γι΄ αὐτὸ καὶ βρίσκονται σὲ αὐτὸ τὸ κατάντημα. Προσπάθησα πολλὲς φορὲς νὰ τὸ ἐπισημάνω καὶ νὰ τὸ περιγράψω, ἀλλὰ δὲν κατέληξα πουθενά. Κάποια μέρα ὅμως μελετώντας τὴν Καινὴ Διαθήκη, γιὰ πνευματικὴ τροφοδοσία, ἔπεσα πάνω σ΄ ἕνα λόγο τοῦ Παύλου πρὸς τὸ μαθητὴ του Τιμόθεο καὶ χάρηκα, γιατί εἶχα βρεῖ αὐτὸ ποὺ ἐπίμονα ἔψαχνα...

Ὁ ἀπόστολος μὲ τρόπο καθαρὸ καὶ σαφῆ λέει ὅτι «ρίζα πάντων τῶν κακῶν ἡ φιλαργυρία». Σκέφτηκα ὅτι, ἐὰν δὲν ὑπῆρχε στοὺς ἀνθρώπους τὸ φοβερὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας, θὰ εἶχαν ἐξαφανιστεῖ ἀπὸ τὴν κοινωνία ὅλα τὰ κακά, τὰ ὁποῖα τὴν ἔχουν μετατρέψει σὲ ζούγκλα. Τὸ ἀδιάκοπο κυνηγητὸ τοῦ συμφέροντος ἀχρηστεύει πνευματικὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κάνει ἀποκρουστικό. Κανένας δὲν θέλει νὰ βρίσκεται κοντὰ σ’ ἕνα φιλάργυρο, γιατί δὲν μπορεῖ νὰ ὑποφέρει τὶς σκέψεις του, τὴν ἐπιθυμία τοῦ πλούτου, τὶς μεθοδεύσεις του καὶ γενικὰ τὴν ἐνοχλητικὴ συμπεριφορά του.

Πῶς νὰ σταθεῖ κανεὶς κοντὰ σ’ ἕνα ἄνθρωπο αἰχμάλωτο τοῦ συμφέροντος καὶ τῆς φιλαργυρίας; Πῶς νὰ ἐπικοινωνήσεις μαζί του, ὅταν ὁ νοῦς του εἶναι κολλημένος στὴν ἀπόκτηση ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερων ὑλικῶν ἀγαθῶν, ἐνῶ γιὰ τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ δὲν θέλει νὰ ἀκούει; Πῶς νὰ συνεργαστεῖς μαζί του, ὅταν σὲ βλέπει εὐάλωτο στὴν ἐκμετάλλευση;

Τώρα, ἂν σκεφτεῖ κανεὶς ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι εἶναι φιλάργυροι, πῶς μπορεῖ νὰ ἐλπίζει γιὰ κάτι καλύτερο στὴν κοινωνία; Ὅλα τὰ κακὰ στὴν κοινωνία τὰ δημιουργοῦν οἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ αὐτὰ εἶναι δικό τους ἔργο. Πρέπει μόνοι τους νὰ δώσουν λύσεις καὶ νὰ ἀλλάξουν νοοτροπία καὶ συμπεριφορά. Τί σημαίνει αὐτό; Ἀποδοχὴ ἠθικῶν κανόνων καὶ ἀρχῶν ἢ γιὰ νὰ τὸ πῶ καλύτερα, χρειάζεται ὁ Θεὸς ἀνάμεσά μας! Ἐὰν τολμήσεις νὰ τὸ προτείνεις αὐτό, θὰ συνασπισθοῦν ὅλοι οἱ δαίμονες, γιὰ νὰ σὲ πνίξουν καὶ νὰ μὴ

ἀκουστεῖ ἡ ἐνοχλητικὴ φωνή σου.

Κλείνοντας τοῦτο τὸ ἄρθρο, θὰ παραθέσω ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ κείμενο τοῦ Φώτη Κόντογλου, τὸ ὁποῖο ἀναφέρεται στὴ φιλαργυρία, «τὴ βαριὰ ἀρρώστια τῆς ψυχῆς». Εἶναι ἀξιοπρόσεκτο καὶ ἄκρως ἐπίκαιρο: «Ἀπ’ ὅλες τὶς ἀρρώστιες, ποὺ παθαίνει ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἡ πιὸ σιχαμερὴ κατὰ τὴν κρίση μου, εἶναι ἡ φιλαργυρία, ἡ τσιγκουνιά. Ἀπὸ μικρὸς τὴν ἀπεχθανόμουνα. Καὶ τώρα, μ’ ὅλο ποὺ μὲ τὴν ἡλικία, ἄλλαξα γνώμη γιὰ πολλὰ πράγματα, γιὰ τὴν τσιγκουνιὰ δὲν ἄλλαξα. Προτιμῶ νὰ ‘χω νὰ κάνω μ’ ἕνα φονιὰ ἀκόμα, παρὰ μ’ ἕναν τσιγκούνη. Γιατί, ὁ φονιὰς μπορεῖ νὰ σκότωσε σὲ ἀναβρασμὸ ψυχῆς ἀπάνω στὸ θυμό του καὶ νὰ μετάνοιωσε ὕστερα, ἐνῶ ὁ τσιγκούνης εἶναι ψυχρὸς ὑπολογιστής, ὡς τὸ κόκκαλο χαλασμένος. Στὸν φονιὰ μπορεῖ νὰ βρεῖς καὶ κάποια αἰσθήματα• στὸν τσιγκούνη δὲν θὰ βρεῖς κανένα. Ὁ τσιγκούνης εἶναι, βέβαια, πάντα ἐγωιστής, ἀγαπᾶ μοναχὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ πολλὲς φορὲς εἶναι ἕνα τέρας χειρότερο κι ἀπὸ τὸν ἐγωιστή, γιατί μπορεῖ νὰ μὴ ἀγαπᾶ μήτε τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ τὸν ἀφήσει νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν πεῖνα».

Με αφορμή την εορτή των Χριστουγέννων.

 

Συνέντευξη του Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης π. Παύλου, στο περιοδικό ΠΥΛΗ του Ινστιτούτου Περιφερειακής Ανάπτυξης Δυτικής Μακεδονίας, με αφορμή την εορτή των Χριστουγέννων.

Πως ο Χριστός με τη Γέννηση του αναγεννά την ανθρώπινη φύση μας;
Κατ’ αρχήν σας ευχαριστώ θερμά που μου δίνετε την δυνατότητα να επικοινωνήσω με τους εκλεκτούς αναγνώστες σας και μάλιστα καθ’οδόν και εν πορεία προς την Μητρόπολη των εορτών, τα Χριστούγεννα.
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι τα γεγονότα της ζωής του Χριστού είναι γεγονότα της προσωπικής μας ζωής και ιστορίας. Μας αφορούν άμεσα και προσωπικά. Έρχονται να απαντήσουν στα πιο καίρια υπαρξιακά μας ερωτήματα και να θεραπεύσουν τις πληγές μας. Ακόμη έρχονται να ερμηνεύσουν τα γεγονότα του σήμερα.
Η πτώση του ανθρώπου δέν ήταν μια ηθική παράβαση, αλλά ένας οντολογικός ακρωτηριασμός της ανθρωπίνης φύσεως. Ο πειρασμός του πρώτου ανθρώπου ήταν εάν θα θεωθεί δια της κοινωνίας του με το Θεό η αυτονομημένος από τον Θεό. Μιλάμε για το προπατορικό αμάρτημα λησμονώντας όμως το ουσιαστικό περιεχόμενο της λέξεως αμαρτία.
Το ρήμα αμαρτάνω σημαίνει αποτυχαίνω, κάνω λάθος. Αμαρτία λοιπόν σημαίνει αποτυχία. Ποιά λοιπόν είναι η αμαρτία, δηλαδή η αποτυχία, του πρώτου ανθρώπου;
Ο Αδάμ επεχείρησε να γίνει Θεός, χωρίς τον Θεό, αλλά απέτυχε. Αντί να θεωθεί υπέταξε την ζωή του στην φθορά, στον πόνο και τελικά στον θάνατο. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι ο Θεός δεν δημιούργησε τίποτα από αυτά. Η φθορά, ο πόνος και ο θάνατος ήταν ανύπαρκτα στην κατάσταση της αρχέγονης δικαιοσύνης, δηλαδή στην ζωή προ της πτώσεως.
Η πτώση λοιπόν οδήγησε στην έκπτωση από την κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό και στην οντολογική διαφθορά της ανθρωπίνης φύσεως. Ο άνθρωπος επεχείρησε πολλές φορές μέσα στην ιστορία να υπερβεί την θνητότητα του, αλλά ματαίως. Αυτή η ματαιότητα της αυτοσωτηρίας συνειδητοποιείται σε δύο εκφραστικά κείμενα της αρχαιοελληνικής παραδόσεως μας.
Στο ποίημα του Διγενή Ακρίτα. Ο Διγενής είναι ο δυνατός άνθρωπος που νικά όποιον επιχειρεί να παλέψει μαζί του. Έρχεται όμως η στιγμή που θα παλέψει με τον χάρο στα μαρμαρένια αλώνια. Εκεί για πρώτη φορά ο Διγενής θα νικηθεί. Εκεί για μια ακόμη φορά ο θάνατος θα νικήσει. Το δεύτερο κείμενο είναι η Τραγωδία του Αισχύλου «ο Προμηθέας Δεσμώτης».
Καταδικασμένος ο Προμηθέας να είναι δεμένος στον Καύκασο γιατί επεχείρησε να κλέψει το ιερόν πυρ από τους Θεούς και καθώς ένα όρνεο κατά καιρούς του κατατρώγει το συκώτι μάταια αγωνίζεται να ελευθερωθεί.
Ο Ερμής που περνάει από εκεί και βλέπει το μαρτύριο του του λέγει: «Ποτέ δεν θα πάρουν τέλος τα δεινά σου εκτός αν ο Θεός σε λυπηθεί και στείλει κάποιον δικό του να σε σώσει». Αυτή η συνείδητοποίηση της αδυναμίας για αυτοσωτηρία ορίζει το «πλήρωμα του χρόνου», τον κατάλληλο καιρό κατά τον οποίο ο Θεός στέλνει κάποιο δικό Του.
Ο Υιός και Λόγος του Θεού γίνεται άνθρωπος, προσλαμβάνει την ανθρώπινη φύση μας για να την θεραπεύσει. Τα Χριστούγεννα, στα άχραντα σπλάχνα της Θεοτόκου, η ανθρώπινη φύση μας μπολιάζεται με το θεϊκό μπόλι.
Ο Χριστός είναι ο Σωτήρας όχι με κάτι που κάνει, αλλά με αυτό που Είναι. Στο πρόσωπο του ενώνεται ασύγχυτα και αδιαίρετα ο Θεός με τον άνθρωπο. Η ένωση είναι ασύγχυτη.
Το κάθε πρόσωπο διατηρεί την ετερότητα του. Αυτό σημαίνει το σεβασμό της ανθρώπινης ελευθερίας, αλλά και α-διαίρετη. Όσο η ανθρώπινη φύση μας κοινωνεί με το Θεό εις το Πρόσωπο του Ιησού Χριστού, ο θάνατος έχει νικηθεί και ο άνθρωπος εν Χριστώ και δια του Χριστού υπερβαίνει την θνητότητα.
Η οντολογική καταστροφή έχει πλέον θεραπευθεί. Με αυτό τον τρόπο η Γέννηση του Χριστού σηματοδοτεί την θεραπεία και αναγέννηση της ανθρωπίνης φύσεως.
Στήν Αγία Γραφή οι προφήτες μιλούν για την Γέννηση του Χριστού. Αυτό δεν είναι ένα μόνιμο θαύμα;
Πολύ σωστά το επισημαίνετε με την ερώτηση σας. Ο Χριστός είναι το μοναδικό πρόσωπο μέσα στην ιστορία του Οποίου όχι μόνο η Γέννηση, αλλά ολόκληρη η ζωή, ο σταυρικός Του θάνατος και η Ανάσταση Του προφητεύθηκαν αιώνες ολόκληρους πριν από την εμφάνιση Του στη γη.
Οι προφητείες μάλιστα αναφέρονται και σε λεπτομέρειες της ζωής Του. Ο προφήτης Ησαίας 800 χρόνια πριν, ομιλεί με πολύ καθαρό τρόπο δια την εκ της Παρθένου Μαρίας Γέννηση Του σαν να την βλέπει μπροστά του «Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ ο εστί μεθερμηνευόμενον, μεθ’ημών ο Θεός».
Δεν αναφέρεται απλώς σε μία εκ Παρθένου Γέννηση ενός βρέφους, αλλά προσδιορίζει με απόλυτη ακρίβεια την ταυτότητα του. Είναι ο Εμμανουήλ, ο Θεός που είναι πλέον μαζί μας. Οι προφητείες είναι ο μεγάλος ογκόλιθος της ιστορικής παρουσίας του Θεού μέσα στον κόσμο.
Βλέπετε άλλωστε πόσο έντονο είναι το ενδιαφέρον να ερμηνεύσουμε το παρόν και το μέλλον δια του μοναδικού προφητικού βιβλίου της Καινής Διαθήκης, την « Αποκάλυψη του Ευαγγελιστού Ιωάννου.
Ποιά είναι η πνευματική αναγεννητική εμπειρία τής Γέννησης του Χριστού;
Η σάρκωση του Θεού νοηματίζει τη ζωή του ανθρώπου. Έξω από τόν Χριστό η ζωή δεν έχει νόημα γιατί τέλος της είναι ο θάνατος. Η διάρκεια των χρόνων της ζωής του ανθρώπου δεν έχει νόημα, αφού το τέλος θα είναι ο θάνατος και η ώρα του είναι αβέβαιη.
Χωρίς την πρόσληψη της ανθρώπινης φύσης από το Θεό, την κάθε μέρα το α-σκοπο θα συναγωνίζεται το παρά-λογο, αλλά τον αγώνα θα τον κερδίζει πάντα το τραγικό. Η σάρκωση του Θεού αφαιρεί την αλογία από τον άνθρωπο. Τα Χριστούγεννα «ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν.
Η χάρις και η αλήθεια δια Ιησού Χριστού εγένετο» θα μας πει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Κάθε φορά που τελούμε τη Θεία Λειτουργία βιώνουμε τα Χριστούγεννα, καθώς σε κάθε Λειτουργία προσφέρουμε τη ζωή μας στο Θεό μέσα από τα είδη του άρτου και του οίνου για να γίνουν δια του Αγίου Πνεύματος Σώμα και Αίμα Χριστού, ζωή του Χριστού η οποία προσφέρεται προς κοινωνία στον άνθρωπο.
Στο ερώτημα λοιπόν πως η Γέννηση του Χριστού θα γίνει εμπειρία της ζωής του καθενός μας η απάντηση είναι μία. Με την ένταξη μας την οργανική στη ζωή του Χριστού μέσα από τη λατρεία της Εκκλησίας. Στο Μυστήριο της Θείας ευχαριστίας ο Χριστός ανακλίνεται στήν καρδία μας σαν σε φάτνη.
Η προσπάθεια η δική μας είναι να ευπρεπίζουμε διαρκώς την φάτνη-καρδία μας με την άσκηση, τη νήψη, την εγρήγορση την πνευματική. Με αυτές τις προϋποθέσεις ο άνθρωπος αναγεννάται οντολογικά και φανερώνει στην καθημερινότητα του την ζωή του Χριστού. Αυτή την αλήθεια την φανερώνουν όλοι οι Άγιοι.
Όσοι γνωρίσαμε στην σύγχρονη εποχή μορφές όπως ο π. Παίσιος, ο π. Πορφύριος, ο π. Ιάκωβος, ο π. Σωφρόνιος, ο Παπά-Εφραίμ και τόσοι άλλοι νοιώθουμε πόσο αληθινό είναι αυτό.
Η παρουσία τους και το πέρασμα τους από τον κόσμο δείχνει στον καθένα τον τρόπο που εσωτερικεύει την Γέννηση του Χριστού, την καθιστά γεγονός της δικής του ζωής και αναγεννάται όχι συμβολικά, αλλά ουσιαστικά.
Πως η Γέννηση του Χριστού απαντά στα ερωτήματα: Ποιός είμαι; από που έρχομαι; Που πάω;
Τα Χριστούγεννα ο Θεός γίνεται άνθρωπος. Στο ερώτημα: γιατί ο Θεός γίνεται άνθρωπος; όλη η πατερική θεολογία απαντά: Για να κάνει τον άνθρωπο Θεό.
Η σάρκωση του Θεού φανερώνει την μεγαλωσύνη και την μοναδικότητα του ανθρώπου. Πόσο αξίζει ένας άνθρωπος; Τόσο, ώστε ο Θεός γίνεται άνθρωπος για χάρη του. Η Γέννηση του Χριστού είναι το μέτρο της ανθρώπινης αξίας.
Εάν αφαιρέσουμε αυτό το μέτρο τότε ο άνθρωπος παραμένει ένα αντικείμενο. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι όσοι στο διάβα της είχαν στόχο τον Θεό, στην πραγματικότητα είχαν στόχο τον άνθρωπο. Η πίστη στο Χριστό πολεμήθηκε για να κρημνίσει την αξία του ανθρώπου.
Βλέπουμε στις μέρες τον ευτελισμό και την υποτίμηση του ανθρώπινου προσώπου. Οι απρόσωπες δυνάμεις της οικονομίας, της παραγωγής και της κατανάλωσης αχρήστευσαν τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος λογαριάζεται σαν καταναλωτική μονάδα, σαν ένα γρανάζι σε μια μηχανή. Βλέπετε ότι ούτε η παιδεία μας υπολήπτεται τον άνθρωπο.
Στοχεύει στο μυαλό του η στα χέρια του αλλά όχι στην προσωπικότητα του και γι’αυτό τα παιδιά μας απορρίπτουν αυτή την παιδεία. Σκεπτόμαστε να την συνδέσουμε με την παραγωγή την στιγμή που την έχουμε αποσυνδέσει από την αγωγή.
Ενθυμούμαι, πριν πολλά χρόνια, είχα προσκληθεί στο Πολυτεχνείο της Ξάνθης από τους φοιτητές για να κάνω μία ομιλία.
Στα πλαίσια αυτής της επίσκεψης είχα μία συνάντηση στην έδρα της αστροφυσικής με μια ομάδα τότε βοηθών που σήμερα διαπρέπουν ως καθηγηταί και τιμούν την επιστήμη και τη χώρα μας εντός και εκτός Ελλάδος.
Οι εκκολαπτόμενοι –τότε- επιστήμονες μου έθεσαν, μεταξύ των άλλων, το ερώτημα: «Τι νόημα έχει η επιστήμη μας; Για μας, για την επιστήμη μας, μου είπαν, ο άνθρωπος είναι πρωτόνια, νετρόνια, ηλεκτρόνια. Αλλά πρωτόνια, νετρόνια, ηλεκτρόνια είναι και τα ζώα.
Γιατί λοιπόν να υπολογίσουμε τον άνθρωπο. Μόνο στη σκέψη ότι ο άνθρωπος είναι σφραγισμένος με την σφραγίδα του Θεού αντιλαμβανόμεθα την ευθύνη μας για να μην χρησιμοποιήσουμε την επιστήμη μας εναντίον του άνθρωπου».
Ο Θεάνθρωπος αποκαλύπτει ποιός είναι ο άνθρωπος. Φανερώνει ότι η αρχή του ανθρώπου είναι η αγάπη του Θεού και η πορεία του ανθρώπου δεν είναι προς το μηδέν και το πουθενά αλλά προς την θέωση του ανθρώπου και την μετοχή του στη βασιλεία του Θεού.
Ο Θεός μπαίνει μέσα στο χρόνο μας σαν ένα βρέφος για να μας φανερώσει την μεγαλωσύνη του κάθε παιδιού. Αυτήν που τόσο εύκολα ξεχνάμε, αυτήν που τόσο εγκληματικά καταστρέφουμε μέσα από την διαδικασία της εκτρώσεως.
Η φανέρωση του ίδιου του Θεού στο πρόσωπο του Μεσσία ενώνει τήν γη με τόν ουρανό; Το σκοτάδι με το φως;
Η φανέρωση του Θεού στο πρόσωπο του Μεσσία όντως ενώνει την γη με τον ουρανό, τον άνθρωπο με το Θεό, αλλά όχι το σκοτάδι με το φως. Το φως της Θεογνωσίας διαλύει το σκοτάδι, φωτίζει και νοηματίζει τη ζωή του ανθρώπου.
Στο πρόσωπο του Χριστού κοινωνεί το κτιστό με το άκτιστο, το θνητό με το αθάνατο. Το κτιστό, η κτιστή και υποταγμένη στη φθορά ανθρώπινη φύση μας κοινωνώντας με τον άκτιστο Θεό υπερβαίνει την κτιστότητα και την θνητότητα της και αχρηστεύει τον έσχατο δυνάστη της ανθρώπινης φύσης που είναι ο θάνατος.
Ο ουρανός στήνει την σκηνή του στη γη και ανανεώνει τη ζωή της. Η σκηνή του Θεού μέσα στον κόσμο είναι η Εκκλησία Του. Ο Χριστός είναι πλέον το φως το αληθινό που φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο και του αποκαλύπτει το νόημα της ζωής του και την κλήση την οποία έλαβε, την κλήση της θεώσεως του.
Με το Μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος ο άνθρωπος μπολιάζεται στο Σώμα του Χριστού και γίνεται κοινωνός της ζωής του. Με το μπόλιασμα αυτό ο άνθρωπος γίνεται πιο δυνατός και από τον θάνατο και από τον διάβολο. Καλείται, μέσα στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, να αλληλοπεριχωρηθεί με τους άλλους αδελφούς και να συγκροτήσουν την κοινωνία των προσώπων ως μία αγαπητική κοινωνία κατά το πρότυπο της Τριαδικής.
Την εποχή που ο Σάρτρ έλεγε: «οι άλλοι είναι η κόλαση μου!» ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ όποιον συναντούσε στο δρόμο του τον προσφωνούσε με τα λόγια: «Χριστός ανέστη! χαρά μου!».
Βλέπετε, για τον ένα, ο άλλος είναι η κόλαση του! για τον άγιο Σεραφείμ, ο άλλος είναι η χαρά του! και για σύνολη την ασκητική παράδοση: «είδες τον αδελφό σου, είδες τον Θεόν σου». Μια καίρια και απόλυτη διάκριση ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως.
Πείτε μας τέλος πώς ένας Χριστιανός μπορεί να ζήσει βιωματικά τήν Γέννηση του Χριστού και όχι εθιμοτυπικά;
Το ερώτημα σας μου θυμίζει μια παλαιότερη εκπομπή μου σε ραδιόφωνο της ιδιαίτερης πατρίδας μου. Ήμουν καλεσμένος από μία δημοσιογράφο για άσχετο θέμα. Ξεκινώντας την εκπομπή, ήταν η εβδομάδα η μετά τα Θεοφάνεια, μου είπε: «Πριν ξεκινήσουμε την εκπομπή μας θέλω να σας θέσω ένα προσωπικό μου ερώτημα.
Χθες το απόγευμα είχαν έλθει στο σπίτι μου μερικές φίλες για να πιούμε καφέ. Συνειδητοποιήσαμε όλες ότι οι γιορτές είχαν περάσει και εμείς δεν είχαμε καταλάβει σχεδόν τίποτα. Κάναμε ένα απολογισμό και διαπιστώσαμε ότι και οικονομικά και ψυχολογικά και πνευματικά είμασταν χαμένες και μάλιστα νοιώθαμε μια κατάθλιψη να μας βαραίνει. Πείτε μου κάτι γι’ αυτό!».
Την ερώτησα πως πέρασε τα Χριστούγεννα και μου είπε ότι την παραμονή το βράδυ μαζί με κάποιες φιλικές οικογένειες είχαν πάει σε κάποιο κέντρο και γύρισαν σχεδόν ξημερώματα. Την ρώτησα εάν είχαν πάει στην Εκκλησία και μου απάντησε αρνητικά. Της ζήτησα να σκεφθεί τι σχέση είχαν όλα αυτά με τα Χριστούγεννα.
Σε ποιούς χώρους από αυτούς που πήγε, συνάντησε τον Χριστό. Γιατί θεωρεί ότι γιόρτασε Χριστούγεννα. Της εξήγησα ότι οι εορτές έχουν από μόνες τους μια προσδοκία χαράς και όταν οι γιορτές περνάνε και τη χαρά αυτή δεν την ζούμε, γιατί τις εορτάζουμε με λάθος τρόπο, τότε μετά τις εορτές η κατάθλιψη μας γίνεται μεγαλύτερη γι’αυτό αυτοί που μετά τις εορτές έχουν την μεγαλύτερη πελατεία είναι οι ψυχίατροι.
Ξεκίνησα στο ερώτημα σας από ένα περιστατικό αρνητικό για να καταλήξω στη θέση: Τα Χριστούγεννα είναι μια εορτή τής Εκκλησίας και δέν μπορούμε να τη ζήσουμε παρά μόνο στην Εκκλησία.
Έξω από τήν Εκκλησία τα Χριστούγεννα δέν λένε τίποτα στον άνθρωπο. Τα Χριστούγεννα είναι το συγκλονιστικότερο γεγονός της ιστορίας. Η ιστορία τέμνεται στα δύο στην προς και μετά Χριστόν εποχή.
Ζω μετά Χριστόν σημαίνει ότι ζω μαζί με το Χριστό. Τα μεγάλα γεγονότα η τα καταλαβαίνουμε και επηρεάζουν τη ζωή μας η δεν τα καταλαβαίνουμε και μας ξεπερνάνε και μένουμε στην πνευματική μας φτώχεια. Ζω βιωματικά τα Χριστούγεννα σημαίνει ότι τα ζω μέσα στην Εκκλησία.
Προετοιμάζομαι με τη νηστεία, ψηλαφώ με το δικό τους φως τον κόσμο σήμερα, εκκλησιάζομαι και μάλιστα την ημέρα των Χριστουγέννων, αφήνω την καρδιά μου να γλυκαθεί από τους γλυκύτατους και θεολογικότατους ύμνους των Χριστουγέννων, μετατρέπω την καρδιά μου σε φάτνη όπου δια της Θείας κοινωνίας ανακλίνεται ο αχώρητος Θεός και έτσι επιστρέφω στο σπίτι για να ζήσω τα έθιμα όχι σαν ξεκάρφωτες συνήθειες, αλλά σαν συνέχεια της ουσιαστικής βιώσεως των Χριστουγέννων.
Τα Χριστούγεννα δεν σημαίνουν κατανάλωση, αλλά σοβαρότητα και προβληματισμό. Τα Χριστούγεννα για μια ακόμη φορά στέλνουν το μήνυμα σ’ένα κόσμο που παραπαίει.
Η σωτηρία του κόσμου και του ανθρώπου είναι έργο της αγάπης του Θεού και όχι των δικών μας ικανοτήτων. Η κένωση-ταπείνωση του Θεού είναι η μοναδική οδός για το σύγχρονο άνθρωπο για να βρει τον χαμένο εαυτό του και να συναντήσει αγαπητικά τον συνάνθρωπο του.

Οι σύγχρονοι “Άθλιοι” των Αθηνών

 

Εκατοντάδες άστεγοι «υποδύονται» τους αρρώστους στις γενικές εφημερίες των δημόσιων νοσοκομείων, με στόχο να βρουν στέγη και φαγητό, έστω και για μία νύχτα γράφει το Έθνος
Κάποιοι μάλιστα, δεν διστάζουν να στήσουν έως και ψεύτικους καβγάδες έξω από τα αστυνομικά τμήματα, πολλές φορές μαζί με τους συγγενείς τους, έτσι ώστε με εισαγγελική παρέμβαση να εξασφαλίσουν την εισαγωγή τους για εγκλεισμό στο Δρομοκαΐτειο ώστε να βρουν, στην κυριολεξία, ένα κομμάτι ψωμί και ένα κρεβάτι να κοιμηθούν!
Επίσης, σύμφωνα με τις καταγγελίες εκπροσώπων των εργαζομένων σε νοσοκομεία, όπως το Λαϊκό και ο Ευαγγελισμός, δεκάδες είναι πλέον οι περιπτώσεις αστέγων, που ενώ εισήχθησαν κανονικά για νοσηλεία και τα προβλήματα της υγείας τους αντιμετωπίστηκαν, η παραμονή τους παρατείνεται, καθώς δεν υπάρχουν κρεβάτια στους ξενώνες φιλοξενίας.
Πέρα τώρα από τους άστεγους, δραματικά έχει αυξηθεί και ο αριθμός των ανθρώπων που μπορεί να μην έχουν βγει «στον δρόμο», αλλά για διάφορους λόγους (έχασαν τη δουλειά και την ασφάλισή τους κλπ.) αδυνατούν να καλύψουν ακόμη και τα έξοδα μιας απλής εξέτασης στα εξωτερικά ιατρεία.
Είκοσι χιλιάδες άτομα υπολογίζεται ότι ζουν στους δρόμους των πόλεων τα τελευταία δύο χρόνια, ενώ το φαινόμενο συνεχώς διογκώνεται.
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, στην Ελλάδα με τους στενούς οικογενειακούς δεσμούς, ο αριθμός των σύγχρονων «Αθλίων» ήταν περιορισμένος. Η οικονομική κρίση όμως «ξεσπίτωσε» ανθρώπους-οικογένειες «πέραν πάσης υποψίας», που έχασαν τη δουλειά τους, την επιχείρησή τους, το σπίτι τους λόγω χρεών.

Με ανησυχητικούς ρυθμούς εξαπλώνεται, στο μεταξύ, η πείνα στις γετονιές της Αθήνας και των προαστίων, με αποτέλεσμα άνθρωποι «της διπλανής πόρτας» να προσέρχονται πλέον σε συσσίτια προκειμένου να βρουν ένα πιάτο φαγητό.
Όπως γράφει η ‘Ελευθεροτυπία” Δήμοι, εκκλησίες, ενώσεις πολιτών και σύλλογοι γονέων δραστηριοποιούνται ώστε με αλληλέγγυο τρόπο να στηρίξουν όσους έχουν ανάγκη.
«Το τελευταίο διάστημα έχουν πολλαπλασιαστεί αναφορές από καθηγητές και συλλόγους γονέων που μας ενημερώνουν ότι υπάρχουν παιδιά που πεινάνε σε κάποια σχολεία της Αθήνας. Καταφέρνουμε να καλύπτουμε τις ανάγκες τους με τη συνεργασία του Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών (ΔΒΑ), το οποίο ενισχύει με μερίδες τα σχολεία» τονίζει ο πρόεδρος του Ιδρύματος Αστέγων Αθηνών, Γιώργος Αποστολόπουλος.
Στο ΔΒΑ έφτασαν πρόσφατα αιτήματα για αποστολή 40-50 μερίδων φαγητού σε νηπιαγωγεία και δημοτικά της 5ης Δημοτικής Κοινότητας, στα Ανω και Κάτω Πατήσια και την Γκράβα. Ηδη στέλνει φαγητό σε δημοτικά και νηπιαγωγεία περιοχών του κέντρου όπως το Μεταξουργείο, η Ακαδημία Πλάτωνος, ο Κολωνός, ο Βοτανικός, ο Λόφος του Στρέφη και το Θησείο, ενώ ταυτόχρονα προμηθεύει φαγητό τους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς.
Οπως σημειώνουν οι υπεύθυνοι του ιδρύματος Αστέγων, παρατηρείται αύξηση 15% στον αριθμό των προσερχομένων στα συσσίτια σε σχέση με πέρσι, ενώ αξιοσημείωτη είναι και η ποιοτική διαφοροποίηση των σιτιζομένων. «Πέρα από τον συνήθη πληθυσμό των συσσιτίων έχουμε πλέον πάρα πολλούς χαμηλοσυνταξιούχους, νεόπτωχους, καθώς και άνεργους επιχειρηματιές που έρχονται με το …λάπτοπ στο χέρι. Ερχεται κόσμος από Κηφισιά, Βούλα και Π. Φάληρο. Τα πράγματα είναι ανησυχητικά».
Ταυτόχρονα σημειώνεται αύξηση του αριθμού των οικογενειών οι οποίες αναζητούν βασικά είδη διατροφής μέσω του κοινωνικού παντοπωλείου. Ηδη 200 οικογένειες ανά εξάμηνο προμηθεύονται τα είδη πρώτης ανάγκης από εκεί. Το δεύτερο εξάμηνο του 2011 προστέθηκαν 200 νέες αιτήσεις.
Σε κάποιες περιοχές ο αριθμός των υποσιτισμένων παιδιών εκτιμάται σε 1-2 ανά τάξη, ενώ αλλού η κατάσταση είναι πραγματικά τραγική. Για παράδειγμα στα Πετράλωνα όπου το ποσοστό ανεργίας υπερβαίνει το 20%, καταγράφεται αντίστοιχος αριθμός μαθητών με δυσκολίες στη σίτιση

Διήγησις περί της θαυματουργού εικόνος «Ρίζης του Ιεσσαί»

Το όνομα

Ονομάζεται η εικόνα «Ρίζα του Ιεσσαί», διότι η Παναγία μας προέρχεται εκ του Ιεσσαί κατά σάρκα. Ο Ιεσσαί δε ήτο πατέρας του Προφητάνακτος Δαυίδ.

Εικονίζεται εις αυτήν την εικόνα η Υπεραγία Θεοτόκος ένθρονος, ενώ εκατέρωθεν Αυτής υπάρχουν οι κλάδοι ενός δένδρου. Εις το κάτω μέρος της εικόνος βλέπουμε τον Ιεσσαί εξαπλωμένον, ως να είναι η ρίζα του δένδρου, του οποίου βλέπουμε τους κλάδους, δεξιά και αριστερά του θρόνου της Παναγίας.

Εις το πρώτο σκαλί του θρόνου, και προς το κεφάλι του Ιεσσαί αναγράφεται η λέξις «Ιεσσαί» (ανορθόγραφα). Προς την μεριά δε των ποδών του Ιεσσαί αναγράφεται η χρονολογία 1790.

Εις τους κλάδους του δένδρου, κάθονται οι προφήται οι οποίοι έχουν προφητεύσει εις την Παλαιάν Διαθήκην για την Παναγία μας.

Ο κάθε δε προφήτης κρατάει ταυτόχρονα α) ειλητάριον, το οποίον περιέχει την προφητεία, την οποίαν εξανήγγειλε και β) ένα μικρό ομοίωμα, το οποίον παρουσιάζει εποπτικά την προφητεία του.

Έτσι λόγου χάριν:

Επάνω αριστερά, όπως βλέπουμε την εικόνα, έχουμε τον Προφήτη Μωϋσήν να κρατά ειλητάριον, το όποιον αναφέρει την προφητεία του. Ό πρ. Μωϋσης ως γνωστόν εκ της Παλαιάς Διαθήκης είδε δραμα εις το Όρος Σινά την βάτο, η όποία κατεφλέγετο, ένώ δεν κατεκαίετο· το όραμα δε αύτό προετύπωνε την Ύπεραγία Θεοτόκο, και την κατά σάρκα γέννηση τοϋ Κυρίου μας Ίησοϋ Χριστοϋ.

Με το αριστερό του χέρι ό πρ. Μωϋσης κρατάει ενα μικρό ομοίωμα μιας βάτου καιομένης, και μη κατακαιομένης, σύμφωνα με την προφητεία.

Κάτωθεν του πρ. Μωϋσέως, ευρίσκεται ο προφήτης Ααρών, του οποίου -κατά την Παλαιά Διαθήκη- εβλάστησε η ράβδος του.

Δια τούτο και εικονίζεται ο πρ. Ααρών να κρατά ειλητάριον, το οποίον αναφέρει την προφητεία του, ταυτόχρονα δε κρατά και μία ράβδο η οποία εβλάστησε (κατά το περιεχόμενον της προφητείας του). Ούτω καθ' εξής και οι άλλοι προφήται.

Προέλευσις της Εικόνος

Η εικόνα προέρχεται από την Καππαδοκία εκ του χωρίου Σούβερμεζ (Φλογητά). Έχει διαστάσεις 38 Χ 60 εκατοστά περίπου. Ήλθε εις την Ελλάδα περί τα μέσα της δεκαετίας του 1920, κατά την «ανταλλαγή». Την έφερε ο παππούς μου Αργύριος.

Θαύματα της Εικόνος (εξ όσων γνωρίξουμε)

α) «Κρατάει» νομίσματα κέρματα (άνευ τινός κολλητικής ουσίας, π.χ. κεριού)

β) Ευωδιάζει. Ευωδιάζουν και αντίτυπα της.

γ) Κατά την νύκτα που κοιμήθηκε ο παππούς μου (Αργύριος), η εικόνα έπεσε από τα εικονίσματα, όπου ήταν κρεμασμένη. Και ενώ κάτωθεν της εικόνος ευρισκόταν τα παιδιά του παππού μου (ο θείος μου Ιωάννης, και η θεία μου Δέσποινα, η μετέπειτα Δικαία μοναχή), όπου και εκοιμώντο, η εικόνα δεν έπεσε στα κεφάλια τους, αλλά έπεσε προς την πλευρά των ποδιών των παιδιών, σταθείσα μάλιστα εις ορθίαν θέσιν. Αυτό το γεγονός συνέβη το 1933.

δ) Η εικόνα εδάκρυζε τρεις ημέρες πριν εισβάλλουν οι Γερμανοί στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. Η Παναγία μας συνέπασχε εις τα δεινά...

ε) Κάποιας κυρίας γειτόνισσάς μας, Φανής ονόματι, το παιδί ησθένησε· πήρε η εν λόγω κυρία την εικόνα μας σπίτι της για 40 ημέρες, και αφού παρεκάλεσε την Παναγία μας, με δεήσεις και ικεσίες να θεραπεύσει το παιδί της, πέτυχε του ποθουμένου της. Η Παναγία μας θεράπευσε το παιδί της.

στ) Γεννήθηκα από θαύμα αυτής της Εικόνος. Η μητέρα μου, μη μπορώντας να τεκνοποιήσει, προσέτρεξε εις την Παναγία μας -μέσω αυτής της εικόνος- και την παρεκάλεσε να της χαρίσει ένα παιδάκι, και κατόπιν να της το αφιερώσει. Η Παναγία μας δε εισήκουσε την δέηση της μητρός μου. (Το «παιδάκι» είναι ο υπογράφων...)

Έκτοτε και εις όλην μου την ζωή, συμβαίνει να έχω βαρύτατες και πολυχρόνιες ασθένειες, όμως χάρις εις την Παναγία μας ζω! Άλλες δε ασθένειές μου -κατά τους γιατρούς ανίατες- τις εθεράπευσε η Παναγία μου (μας). Με αξίωσε δε να γίνω και μοναχός, όπως μου έταξε η μητέρα μου, για να την υπηρετώ, και να την δοξάζω - Αμήν!

ζ) Θαυματούργησε πλαστικοποιημένο εικονάκι, αντίτυπο αυτής της εικόνος («Ρίζης του Ιεσσαί»). Ο πατέρας ενός γνωστού μου -ονόματι Αναστασίου- ευρίσκετο για 4 ημέρες σε αναισθησία (αφασία). Αυτός λοιπόν ο γνωστός μου Αναστάσιος, έβαλε εις το προσκεφάλι του ένα εικονάκι (αντίτυπο αυτής της εικόνος)· το αποτέλεσμα; Την επόμενη ημέρα σηκώθηκε ο πατέρας του.

Αντώνιος μοναχός

Ιερά Μονή Φιλοθέου Άγιον Όρος

egolpion

Το όνομα

Ονομάζεται η εικόνα «Ρίζα του Ιεσσαί», διότι η Παναγία μας προέρχεται εκ του Ιεσσαί κατά σάρκα. Ο Ιεσσαί δε ήτο πατέρας του Προφητάνακτος Δαυίδ.

Εικονίζεται εις αυτήν την εικόνα η Υπεραγία Θεοτόκος ένθρονος, ενώ εκατέρωθεν Αυτής υπάρχουν οι κλάδοι ενός δένδρου. Εις το κάτω μέρος της εικόνος βλέπουμε τον Ιεσσαί εξαπλωμένον, ως να είναι η ρίζα του δένδρου, του οποίου βλέπουμε τους κλάδους, δεξιά και αριστερά του θρόνου της Παναγίας.

Εις το πρώτο σκαλί του θρόνου, και προς το κεφάλι του Ιεσσαί αναγράφεται η λέξις «Ιεσσαί» (ανορθόγραφα). Προς την μεριά δε των ποδών του Ιεσσαί αναγράφεται η χρονολογία 1790.

Εις τους κλάδους του δένδρου, κάθονται οι προφήται οι οποίοι έχουν προφητεύσει εις την Παλαιάν Διαθήκην για την Παναγία μας.

Ο κάθε δε προφήτης κρατάει ταυτόχρονα α) ειλητάριον, το οποίον περιέχει την προφητεία, την οποίαν εξανήγγειλε και β) ένα μικρό ομοίωμα, το οποίον παρουσιάζει εποπτικά την προφητεία του.

Έτσι λόγου χάριν:

Επάνω αριστερά, όπως βλέπουμε την εικόνα, έχουμε τον Προφήτη Μωϋσήν να κρατά ειλητάριον, το όποιον αναφέρει την προφητεία του. Ό πρ. Μωϋσης ως γνωστόν εκ της Παλαιάς Διαθήκης είδε δραμα εις το Όρος Σινά την βάτο, η όποία κατεφλέγετο, ένώ δεν κατεκαίετο· το όραμα δε αύτό προετύπωνε την Ύπεραγία Θεοτόκο, και την κατά σάρκα γέννηση τοϋ Κυρίου μας Ίησοϋ Χριστοϋ.

Με το αριστερό του χέρι ό πρ. Μωϋσης κρατάει ενα μικρό ομοίωμα μιας βάτου καιομένης, και μη κατακαιομένης, σύμφωνα με την προφητεία.

Κάτωθεν του πρ. Μωϋσέως, ευρίσκεται ο προφήτης Ααρών, του οποίου -κατά την Παλαιά Διαθήκη- εβλάστησε η ράβδος του.

Δια τούτο και εικονίζεται ο πρ. Ααρών να κρατά ειλητάριον, το οποίον αναφέρει την προφητεία του, ταυτόχρονα δε κρατά και μία ράβδο η οποία εβλάστησε (κατά το περιεχόμενον της προφητείας του). Ούτω καθ' εξής και οι άλλοι προφήται.

Προέλευσις της Εικόνος

Η εικόνα προέρχεται από την Καππαδοκία εκ του χωρίου Σούβερμεζ (Φλογητά). Έχει διαστάσεις 38 Χ 60 εκατοστά περίπου. Ήλθε εις την Ελλάδα περί τα μέσα της δεκαετίας του 1920, κατά την «ανταλλαγή». Την έφερε ο παππούς μου Αργύριος.

Θαύματα της Εικόνος (εξ όσων γνωρίξουμε)

α) «Κρατάει» νομίσματα κέρματα (άνευ τινός κολλητικής ουσίας, π.χ. κεριού)

β) Ευωδιάζει. Ευωδιάζουν και αντίτυπα της.

γ) Κατά την νύκτα που κοιμήθηκε ο παππούς μου (Αργύριος), η εικόνα έπεσε από τα εικονίσματα, όπου ήταν κρεμασμένη. Και ενώ κάτωθεν της εικόνος ευρισκόταν τα παιδιά του παππού μου (ο θείος μου Ιωάννης, και η θεία μου Δέσποινα, η μετέπειτα Δικαία μοναχή), όπου και εκοιμώντο, η εικόνα δεν έπεσε στα κεφάλια τους, αλλά έπεσε προς την πλευρά των ποδιών των παιδιών, σταθείσα μάλιστα εις ορθίαν θέσιν. Αυτό το γεγονός συνέβη το 1933.

δ) Η εικόνα εδάκρυζε τρεις ημέρες πριν εισβάλλουν οι Γερμανοί στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. Η Παναγία μας συνέπασχε εις τα δεινά...

ε) Κάποιας κυρίας γειτόνισσάς μας, Φανής ονόματι, το παιδί ησθένησε· πήρε η εν λόγω κυρία την εικόνα μας σπίτι της για 40 ημέρες, και αφού παρεκάλεσε την Παναγία μας, με δεήσεις και ικεσίες να θεραπεύσει το παιδί της, πέτυχε του ποθουμένου της. Η Παναγία μας θεράπευσε το παιδί της.

στ) Γεννήθηκα από θαύμα αυτής της Εικόνος. Η μητέρα μου, μη μπορώντας να τεκνοποιήσει, προσέτρεξε εις την Παναγία μας -μέσω αυτής της εικόνος- και την παρεκάλεσε να της χαρίσει ένα παιδάκι, και κατόπιν να της το αφιερώσει. Η Παναγία μας δε εισήκουσε την δέηση της μητρός μου. (Το «παιδάκι» είναι ο υπογράφων...)

Έκτοτε και εις όλην μου την ζωή, συμβαίνει να έχω βαρύτατες και πολυχρόνιες ασθένειες, όμως χάρις εις την Παναγία μας ζω! Άλλες δε ασθένειές μου -κατά τους γιατρούς ανίατες- τις εθεράπευσε η Παναγία μου (μας). Με αξίωσε δε να γίνω και μοναχός, όπως μου έταξε η μητέρα μου, για να την υπηρετώ, και να την δοξάζω - Αμήν!

ζ) Θαυματούργησε πλαστικοποιημένο εικονάκι, αντίτυπο αυτής της εικόνος («Ρίζης του Ιεσσαί»). Ο πατέρας ενός γνωστού μου -ονόματι Αναστασίου- ευρίσκετο για 4 ημέρες σε αναισθησία (αφασία). Αυτός λοιπόν ο γνωστός μου Αναστάσιος, έβαλε εις το προσκεφάλι του ένα εικονάκι (αντίτυπο αυτής της εικόνος)· το αποτέλεσμα; Την επόμενη ημέρα σηκώθηκε ο πατέρας του.

Αντώνιος μοναχός

Ιερά Μονή Φιλοθέου Άγιον Όρος

egolpion

Οι τρείς παίδες εν καμίνω...

 

Μετά το δεύτερο έτος της αλώσεως της Ιερουσαλήμ, ο βασιλεύς Ναβουχοδονόσορ είδε όραμα θαυμαστό, το οποίο, όταν ξύπνησε, παρευθύς το ελησμόνησε. Τότε συγκάλεσε τους μάγους και τους σοφούς των Χαλδαίων, και τους ονειροκριτές, και τους σημειολύτες, τους είπε: «Όραμα είδα φοβερό και θαυμαστό και όταν ξύπνησα, το ελησμόνησα' θέλω λοιπόν να μου ειπείτε και το όραμά μου και την ερμηνεία του τι σημαίνει»...

Απεκρίθησαν οι μάγοι: «Βασιλεύ πολυχρονημένε, πες μας το όνειρό σου, καί ημείς να το διαλύσομε». Λέγει σ’ αυτούς ο βασιλεύς: «Καί το όνειρό μου να ειπείτε καί την ερμηνεία του, διότι μέλλετε κακώς να αποθάνετε». Απεκρίθησαν οι μάγοι: «Το ζήτημά σου, βασιλεύ, δεν δύναται άνθρωπος να το ορίσει, μόνον οι θεοί τους οποίους προσκυνούμε δύνανται να βρουν και το όνειρό σου, καί την ερμηνεία του». Τότε ο βασιλεύς θυμωθείς απεφάσισε να φονεύσει όλους τους σοφούς και τους μάγους των Χαλδαίων, όπου και αν ευρίσκονται. Άρχισαν λοιπόν οι υπηρέτες του βασιλέως να φονεύουν τους μάγους, ήλθαν δε να φονεύσουν καί τον Προφήτη Δανιήλ και τους Τρεις Παίδας, ως όντας και αυτούς από το τάγμα των σοφών. Τότε επήγε ο Δανιήλ και ευρίσκει τον σωματοφύλακα του βασιλέως, Αριώχ ονόματι, και πίπτει στους πόδας του λέγων: «Παρακαλώ σε, δεήσου προς τον βασιλέα να υπομείνει αυτήν την νύκτα, καί εάν δεν βρω εγώ το όραμα του καί την ερμηνεία του, ας κάμει ό,τι ορίσει». Επήγε λοιπόν ο Αριώχ και εδεήθη του βασιλέως, ο οποίος όρισε να παύσουν από τον φόνο μέχρι της αύριον. Τότε ο Προφήτης έκαμε δέηση προς τον Θεό ολονύκτιο μετά των Τριών Παίδων και ο Θεός, δια να θαυμαστώσει τους δούλους του, του απεκάλυψε το όραμα του βασιλέως' το δε πρωί, όταν ανέτειλε η ημέρα, παρεκάλεσε πάλι τον Αριώχ να τον υπάγει έμπροσθεν του βασιλέως, για να του ειπεί το όραμά του καί την εξήγησή του.

Καθώς επήγε ο Δανιήλ ενώπιον του βασιλέως, είπε προς αυτόν' «Μη νομίσεις, ω βασιλεύ, ότι από σοφία ανθρωπίνη γνώρισα εγώ το όραμά σου, διότι εδώ είναι και άλλοι σοφότεροι από εμέ' αλλ' ο Θεός, ο οποίος είναι εν τω ουρανώ, Αυτός αποκαλύπτει μυστήρια. Αυτός έδειξε και προς την βασιλεία σου τι μέλλει, να γίνει στους έσχατους καιρούς, είναι δε το όραμα το οποίο έδειξε Θεός στην βασιλεία σου το εξής: Σύ, βασιλεύ, κοιτόμενος στην κλίνη σου, διελογίζεσο τι μέλλει γενέσθαι κατά τις έσχατες ημέρες, και ο Θεός σου έδειξε τούτου το όραμα. Έβλεπες ότι ήταν μία εικόνα μεγάλη, της οποίας η όψη ήταν υψηλή κατά πολλά και φοβερά' η κεφαλή της ήταν από χρυσό καθαρό, οι χείρες της καί το στήθος της ήσαν αργυρά, η κοιλία της και οι μηροί της ήσαν χάλκινοι, οι κνήμες των ποδών της ήσαν σιδηρές' οι δε πόδες μέρος μεν ήσαν σίδηροι, μέρος δε ήταν οστράκινο. Θεωρών λοιπόν την εικόνα εκείνη, είδες, ω βασιλεύ, σα να εκόπη λίθος εκ του όρους, δίχως χειρός ανθρώπου, καί εκτύπησε την εικόνα εκείνη στους πόδας τους σιδηρούς και οστρακίνους' τότε ελεπτύνθη το όστρακο, ο σίδηρος, ο χαλκός, ο άργυρος, ο χρυσός, και έγιναν ως κονιορτός από άλωνος θερινής, και ο άνεμος διεσκόρπισε τον κονιορτό εκείνον, τόσον ώστε δεν εφάνη πλέον ο τόπος αυτών ο λίθος δε εκείνος, ο οποίος εκτύπησε την εικόνα, έγινε όρος μέγα και εσκέπασε όλη την γη. Αυτό είναι το ενύπνιό σου, ω βασιλεύ' να σου ειπώ δε τώρα καί την εξήγησή του.

Η χρυσή κεφαλή είναι η βασιλεία σου, οι δύο χείρες οι αργυρές και το στήθος είναι η βασιλεία των Περσών και των Μήδων, οι οποίες θέλουν έλθει κατόπιν από σε, η βασιλεία δε αυτή θέλει είναι πτωχότερα από την ιδική σου, καθώς και το αργύριο είναι κατώτερο από τον χρυσό' η κοιλία και οι μηροί οι χάλκινοι είναι η μετά την βασιλεία των Περσών μέλλουσα να έλθει βασιλεία των Ελλήνων, την οποία θέλει αυξήσει ο βασιλεύς Αλέξανδρος, φονεύων τον βασιλέα της Περσίας Δαρείο' μετά από αυτή θέλει έλθει η βασιλεία των Ρωμαίων, που θα είναι ισχυροτέρα από τις άλλες βασιλείες, καθώς και ο σίδηρος είναι δυνατότερος από τον χαλκό και τον άργυρο και τον χρυσό. Το δε γιατι οι πόδες ήσαν μέρος μεν σιδηροί, μέρος δε οστράκινοι, δηλώνει, ότι πολλά μεν έθνη θα είναι κατά τον καιρό εκείνο μεμιγμένα στον κόσμο, όμως αυτά θα έχουν διαφόρους θρησκείες, και δεν θα πιστεύουν όλοι σε ένα Θεό, αλλά θα είναι απ’ αλλήλων κεχωρισμένοι κατά την πίστη, καθώς και ο σίδηρος, όταν αναλύσει, δεν ενώνεται με το όστρακο. Κατά δε τις ημέρες εκείνες της τελευταίας βασιλείας θέλει αναστήσει ο Θεός του ουρανού Βασιλεία, η οποία δεν θέλει διαφθαρεί εις τον αιώνα και τέλος δεν θα έχει». Τούτο δε έλεγε ο Προφήτης, σημαίνων την επ’ εσχάτων των χρόνων Γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του αχειροτμήτου Λίθου, η οποία εγένετο εκ του Όρους του νοητού, δηλαδή της Παρθένου, άνευ θελήματος ανδρός.

όταν άκουσε αυτά ο βασιλεύς Ναβουχοδονόσορ έπεσε επί πρόσωπο καί προσεκύνησε τον Δανιήλ, καί είπε «Αληθώς ο Θεός τον οποίο συ προσκυνείς, αυτός είναι ο Θεός, ο οποίος αποκαλύπτει κρύφια μυστήρια». Αφού έδωσε μεγάλα χαρίσματα στον Προφήτη, το κατέστησε πρώτον επάνω στους λογιστές της βασιλείας του. Ο δε Δανιήλ παρεκάλεσε τον βασιλέα και ετίμησε και τους Τρεις Παίδες τους συγγενείς του, και τους έκαμε άρχοντες στις πόλεις και τις επαρχίες, αυτόν δε τον έκαμε άρχοντα στην αυλή του βασιλέως.

Πηγή: «Νέος Θησαυρός» του Γεωργίου Σουγδουρή1Τ5Χ`

Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2011 - Τυπικόν

19. Δευτέρα. Βονιφατίου μάρ­τυ­ρος (†290). ῎Αρεως (†308), Εὐτυχίου καὶ Θεσσαλονίκης μαρ­τύ­ρων.

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Δευτ. κη΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ Τιμ. β΄ 20-26)· Εὐαγγέλιον: ὁμοίως, Δευτ. ιδ΄ Λουκᾶ (Μρ. θ΄ 42-ι΄ 1).

Ομιλίες για τα Χριστούγεννα

Συλλογή ηχογραφημένων ομιλιών γύρω από τα Χριστούγεννα και το Δωδεκάορτο.

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

9006 Προετοιμασία Χριστουγέννων

9011 Εικόνες και Θέωση του Ανθρώπου

9023 Το νόημα των Εορτών

9054 Η πορεία μας προς τα Χριστούγεννα

9055 Η ενανθρώπισις του Χριστού

1002 Το Νόημα των Χριστουγέννων

1074 Η Παναγία και η Γέννηση του Χριστού

1159 Τί προσδοκούμε από τις Εορτές

6041 Η γέννηση του Χριστού.

Δικαίος Εφραίμ
Σκήτη Αποστόλου Ανδρέα – Καρυές – Άγιο Όρος

010 Προετοιμασία Χριστουγέννων

013 Περί του Αγίου Νικολάου

014 Περί της Ενανθρωπήσεως του Λόγου.

015 Περί της του Χριστού Γεννήσεως.

016 Άγιος Πρωτομάρτυς Στέφανος.

018 Μνήμη Αγίου Βασιλείου.

121 Χριστούγεννα

183 Περί του Αγίου Νικολάου (Α)

183 Περί του Αγίου Νικολάου (Β)

255 Περί γέννησης του Χριστού και των τριών Μάγων.

Διάφοροι Ομιλητές

4026 Η Ενανθρώπιση του Χριστού
Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος Ιωάννου στον Ιερό Ναό Αποστόλου Ανδρέα Πλατύ Αγλαντζιάς Κύπρου.

4060 Περί των Χριστουγέννων.
Πατήρ Ζαχαρίας – Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Essex Αγγλίας. Ομιλία στον Ιερό Ναό Αποστόλου Ανδρέα, Πλατύ Αγλαντζιάς Κύπρου

4071 Ο Εθελοντισμός
Μοναχή Γαβριηλία. Ομιλία στο Κέντρο Μελετών της Ιεράς Μονής Κύκκου στην Κύπρο.

4091 Το μήνυμα των Χριστουγέννων
Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος Ιωάννου. Ομιλία σε ραδιοφωνική εκπομπή

4100 Χριστούγεννα
Πατήρ Ζαχαρίας εκ της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Essex Αγγλίας. Ομιλία στον Ιερό Ναό Αποστόλου Ανδρέα στο Πλατύ Αγλαντζιάς Κύπρου

+Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης

003a Που εγεννήθη ο Χριστός.

010a Επι Γής Ειρήνη.

100 Το Θείο Βρέφος.

+Αρχιμ. Αθανάσιος Μυτιληναίος

02 Εις την Πρωτοχρονιά

17 Εις την του Χριστού Γέννησιν

18 Εις την επομένην ημέρα των Χριστουγέννων

19 Τρίτη ημέρα των Χριστουγέννων

01 Μνήμη Μεγάλου Βασιλείου

Αρχιμ. Ανδρέας Κονάνος

010 Εικόνα Χριστουγέννων.

011 Μόνο στα Χριστούγεννα

012 Άγιος ο νέος χρόνος.

Θερμές ευχαριστίες στην Συγκλητική για την ενημέρωση.

Οι ομιλίες φιλοξενούνται στην ιστοσελίδα Παντοκράτορας.

Καρπός χειλέων» που προσεφέρθη σαν «οσμή ευωδίας»

Η Θεία Λατρεία είναι ένας πολύ γνωστός αλλά και πολύ άγνωστος, θαυμαστός μυστικός κόσμος. Στις μυστικές γωνίες του νοητού αυτού Παραδείσου, που φύτεψαν τα χέρια των Πατέρων μας βρίσκει κανείς φυτεμένο ο,τι πιο ωραίο, ο,τι πιο ευγενικό, ο,τι πιο θείο γεννήσει η ψυχή του ανθρώπου. Συναντά κανείς εδώ την ουράνια αρμονία που έπαιζαν για την δόξα του Θεού χορδές ευγενών ανθρωπίνων καρδιών, μυστικές λύρες του Αγίου Πνεύματος.

Στη Θεία Λατρεία βρίσκονται αποθησαυρισμένα γεννήματα του ανθρωπίνου λόγου στο μυστικό του διάλογο με τον Λυτρωτή του. «Καρπός χειλέων» που προσεφέρθη σαν «οσμή ευωδίας» στον θρόνο του Θεού.

Πιστεύει η Εκκλησία πως αυτός ο πλούτος της λατρείας της έχει μέσα του την δρόσο του Αγίου Πνεύματος. Έτσι δημιουργείται ένας κύκλος: λατρεύοντας ο άνθρωπος τον Θεό με τις παραδεδομένες λειτουργικές μορφές, μαθαίνει από αυτές τον τρόπο της αληθινής λατρείας και γεννάται στην ψυχή του ο πόθος γι αὐτήν, για να λατρεύση πάλι «εν Πνεύματι» δια της λατρείας αυτής.

Στο βάθος της η λατρεία του Θεού δεν είναι έργο ανθρώπου. Είναι μυστήριο μη σταθμιζόμενο και μη κρινόμενο με ανθρώπινα μέτρα. Η Θεία Λατρεία είναι μία εσωτάτη λειτουργία του μυστικού σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας. Είναι εκχύληση της ψυχής προς τον Πατέρα, που πραγματοποιείται δια του Υιού της αγάπης Του εν Πνεύματι Αγίω. Κανείς δεν μπορεί να ονομάση Πατέρα του τον Θεό αν δεν του το διδάξη το Πνεύμα το Άγιο. Αυτό το Πνεύμα συλλειτουργεί και συνδοξολογεί με την Εκκλησία «πάσας τας ημέρας».

πηγή