Απάντηση στο Μητροπολίτη Άνθιμο της Αλεξανδρούπολης για το Πρόγραμμα Σπουδών των Θρησκευτικών

  

 

Γράφει η Παπανικολάου Ευαγγελία, Διευθύντρια Δημοτικού Σχολείου, Υποψήφια Διδάκτωρ Θεολογίας

Έχετε, Σεβασμιώτατε, διαβάσει το Πρόγραμμα Σπουδών, που εσείς το θεωρείτε πολύ καλή πρόταση; Γιατί εγώ ως δασκάλα και θεολόγος, όταν το μελέτησα, άλλα συμπεράσματα έβγαλα. Μήπως προσπαθούμε να περισώσουμε όπως όπως ένα μάθημα, αδιαφορώντας για το τι γίνεται στις ψυχές των παιδιών μας; Και δε μου λέτε τι θα γίνει με τα παιδιά που θα θελήσουν ν’ ασχοληθούν περισσότερο με το Βουδισμό ή τον Ινδουισμό, γιατί θα έχουν ερείσματα από το μάθημα των θρησκευτικών;..

Και αν θελήσουν να κάνουν γιόγκα ή διαλογισμό που θα μάθουν ότι είναι κάτι ανάλογο με τη χριστιανική άσκηση και την προσευχή, ποιος Σεβασμιώτατε θα μαζέψει τα σπασμένα; Θα είστε σεις δίπλα σε κάθε ατυχή περίπτωση; Με όλο το σεβασμό που έχω στο αξίωμά σας, διαφωνώ μαζί σας. Θα σας πρότεινα, αν διαβάσετε το σχόλιό μου, να μελετήσετε ίσως πιο προσεκτικά, αν δεν το έχετε κάνει, το Πρόγραμμα Σπουδών. Και ίσως τότε να αλλάζατε γνώμη. Θα βλέπατε ότι δε διδάσκει μόνο “την Ορθόδοξη Πίστη ως βίωμα και ως θεωρία”, αλλά και τις υπόλοιπες θρησκείες.

Προτείνετε, Σεβασμιώτατε, το μάθημα των θρησκευτικών “να δοκιμάσει την αντοχή της Ορθόδοξης Θεολογίας στο σήμερα”. Πρέπει δηλαδή το μάθημα να παίξει το ρόλο του πειραστή; Δεν μας φτάνουν οι τόσες εξωτερικές προκλήσεις; Πρέπει να το κάνουμε κι εμείς οι ίδιοι; Πρέπει για να δοκιμαστεί η αντοχή της Ορθόδοξης Θεολογίας, εμείς ως θεολόγοι και δάσκαλοι, να διδάξουμε το Χριστός ως διδάσκαλο στην ίδια θεματική ενότητα με το Βούδα, τον Κομφούκιο και το Μωάμεθ; Πρέπει οι μαθητές να γνωρίσουν τα κείμενα της Αγίας Γραφής, τους χριστιανούς ασκητές και τους μάρτυρες παράλληλα με τους "αγίους ανθρώπους" στις θρησκείες του κόσμου: Βούδα, Κομφούκιο, Μωάμεθ, Βισνού (Κρίσνα), Δαλάι Λάμα και Γκάντι; Ποια παιδαγωγική αρχή, μπορείτε να μου πείτε, επιτρέπει να γίνονται τέτοια πειράματα στα μικρά παιδιά (από Γ΄ Δημοτικού), που δεν την ξέρουν ή δεν έχουν ακόμη παγιωθεί στην πίστη των γονέων τους; Ποια μάνα θα έδινε στα παιδιά της 5 διαφορετικά γάλατα ταυτόχρονα, για να δοκιμαστεί στην πράξη ποιο γάλα είναι καλύτερο για την υγεία τους; Μπορούμε να πειραματιστούμε με την ψυχή των παιδιών μας; Και σίγουρα η αντοχή της Ορθόδοξης Θεολογίας είναι αναμφισβήτητη. Όμως τι θα γίνει με την αντοχή των μικρών μαθητών; Τι θα πούμε, όταν τελειώσουμε με τα εγχειρήματά μας; Μήπως “η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απέθανε”; Αν εσείς ως επίσκοπος μπορείτε να προτείνετε να γίνουν τέτοια πειράματα και εγχειρήματα στις ψυχές των παιδιών μας, εγώ ως θεολόγος και δασκάλα, λυπάμαι, δεν μπορώ να το κάνω.

Προτείνετε το μάθημα των θρησκευτικών “να οργανώσει την σχολική τάξη σε εργαστήρι συνεργασίας και συνθέσεως απόψεων”. Για ποια σύνθεση απόψεων μιλάτε; Μπορεί να υπάρξει σύνθεση απόψεων μεταξύ Ορθοδοξίας και Ισλάμ, Ορθοδοξίας και Βουδισμού ή Ινδουισμού; Η σκέψη μου πάει στο συγκρητισμό. Σας παρακαλώ διαψεύστε με, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ πώς εσείς ένα Επίσκοπος μπορείτε να προτείνετε κάτι τέτοιο! Ίσως εγώ να μην κατάλαβα καλά ή να πρόκειται για μια ατυχή έκφραση δική σας.

Θα είχα να πω περισσότερα, όμως παραμένω εδώ χάριν συντομίας, περιμένοντας να μελετήσετε λίγο περισσότερο το Πρόγραμμα Σπουδών και τον Οδηγό Εκπαιδευτικού για το μάθημα και να αναθεωρήστε πολλά από αυτά που υποστηρίζετε.

Με όλο μου το σεβασμό

Παπανικολάου Ευαγγελία, 

Διευθύντρια Δημοτικού Σχολείου, 

Υποψήφια Διδάκτωρ Θεολογίας

απο τις Ακτίνες

Η ζωή του Μοναχού Ο Κανόνας και η προσευχή στη ζωή του μοναχού Μοναχισμός νήψις & ησυχία Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη

Η ζωή του Μοναχού

  Ο Κανόνας και η προσευχή στη ζωή του μοναχού

Μοναχισμός νήψις & ησυχία

 Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη

Ας προχωρήσωμε σε ένα άλλο στοιχείο, που έχει σχέσι με την εγρήγορσι και την χαρά και είναι ό κανόνας. Αυτό είναι το καθημερινό φαγοπότι του ανθρωπου, στην γλώσσα δε των ασκητικών Πατέρων αποκαλείται «λειτουργία». Όταν οι ασκητικοί Πατέρες ομιλούν περί λειτουργίας, δεν εννοούν την θεία λειτουργία. Αυτήν σπανίως την είχαν. Θεία μετάληψι μπορεί να είχαν συχνότερα, αλλά λειτουργίες είχαν αραιά, και μάλιστα οι ασκηταί. Την καθημερινή τους όμως λειτουργία, δηλαδή τον κανόνα τους δεν τον παρέλειπαν ποτέ, διότι ο κανόνας είναι η ώρα της ιδιαίτερης πάλης με τον Θεόν. Τότε μπορεί κανείς να κερδίζη τον Θεόν ή να τον χάνη. Ο κανόνας είναι ο τρόπος και το ποσόν και το ποιόν της αγρυπνίας του κάθε μοναχού. Προφανώς, δεν εννοούμε τις κοινές αγρυπνίες στον ναό. Εκείνες είναι κάτι άλλο, μία κοινή παράστασις ενώπιον του Θεού. Ο κανόνας είναι η αγρυπνία που κάνομε κάθε ημέρα στο κελλί μας, είναι το μεδούλι της υπάρξεώς μας, το λεπτότερο και το σοβαρώτερο μέρος της μοναστικής ζωής· δείχνει εάν έχωμε Θεόν ή δεν έχωμε, αν έχωμε διάθεσι να τον αποκτήσωμε ή όχι.

Όποιος δεν έχει κανόνα, ασφαλώς αυταπατάται ότι έχει Άγιον Πνεύμα. Δεν υπάρχει Άγιον Πνεύμα «ενεργούν και λαλούν εν ημίν», εφ’ όσον δεν έχομε νυκτερινή ζωή. Και εάν δεν υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για νυκτερινή ζωή, τουλάχιστον πρέπει να υπάρχη ο πόθος και η λαχτάρα να τις δημιουργήσωμε, ώστε κάποτε να έχωμε αυτή την νυκτερινή ζωή. Ο Θεός θα δη τον πόθο και θα μας τον πραγματώση.

Πότε όμως θα κάνωμε τον κανόνα μας και πότε θα αναπαυώμαστε; Υπάρχει μεγάλη ποικιλία ως προς το θέμα της αναπαύσεως. Πολλοί Πατέρες κοιμούνταν λίγο το πρωί, άλλοι λίγο το βράδυ, άλλοι μία ώρα το εικοσιτετράωρο. Άλλοι όμως κοιμούνταν τρεις ώρες, άλλοι έξι ώρες, άλλοι επτά ώρες, ανάλογα με την προσωπική αντοχή και τον τρόπο ζωής τους και με την αγωγή που είχαν λάβει. Το βέβαιο είναι ότι αυτή η λειτουργία φέρνει τον φωτισμό στην ψυχή και την ένωσι με τον Θεόν. Στην αγρυπνία φωτίζεται ο άνθρωπος, καθαρίζεται η διάνοιά του, φεύγουν οι λογισμοί, μένει μόνος του ο νους, οπότε μπορεί να αναπετάννυται, να ανέχεται προς τον Θεόν, να τον χαίρεται, να τον αγαπά, να τον γνωρίζη, διότι είναι πλέον ο Θεός του και όχι κάποιος άγνωστος Θεός. Βεβαίως, όσο άγνωστος και να είναι ο Θεός μας, δεν θα εγκαταλείψωμε την αγρυπνία μας. Θα κουρασθούμε, θα ταλαιπωρηθούμε, για να ζήσωμε μαζί του.

Εάν οι αρχαίοι Αθηναίοι είχαν βωμό αφιερωμένο «τω αγνώστω Θεώ», πόσο μάλλον έχομε εμείς. Για να λέμε την αλήθεια, για τους πιο πολλούς ανθρώπους ο Θεός είναι άγνωστος, πέρα από τα σύννεφα, μέσα στον γνόφο. Είναι ένας Θεός που δεν τον ζούμε, δεν τον νοιώθομε, δεν τον ξέρομε. Γι’ αυτό ακριβώς και η πνευματική μας ζωή είναι δύσκολη. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να αδολεσχούμε στην αγρυπνία μας, γι’ αυτό δεν μπορούμε να καθίσωμε περιορισμένοι στην λατρεία. Δεν νοιώθομε τον Θεόν, δεν τον ξέρομε, δεν τον αγαπούμε, ο Θεός δεν μας συγκινεί, δεν σημαίνει τίποτε για μας. Η προσευχή και η αγρυπνία των περισσοτέρων ανθρώπων, καμιά φορά και των μοναχών, είναι ένα πηχτό σκοτάδι.

Παρ’ όλα αυτά, ο φωτισμός της ψυχής και η ένωσις με τον Θεόν, δηλαδή η οικειοποίησις του προσωπικού Θεού γίνεται κατ’ αυτές τις ώρες. Είναι σκληρές ώρες, επειδή είμαστε χωρίς Θεόν και καλούμεθα να τον αποκτήσωμε. Ο Θεός όμως υπάρχει. Ξέρομε ότι ο Θεός είναι στο είναι μας, στην ατμόσφαιρα, στο μοναστήρι, είναι πανταχού παρών. Εν τούτοις, εμείς ζούμε ως «άθεοι εν τω κόσμω», δεν διαφέρομε ούτε από τους αμαρτωλούς ούτε από τους τελώνες ούτε από τις πόρνες ούτε από τους εγκληματίες. Μπορεί να έχωμε «άπασαν την δικαιοσύνην», αλλά το θέμα είναι: έχω προσωπικόν Θεόν εγώ; υπηρετώ τον Θεόν; τον είδα; τον κατάλαβα; με φώτισε εμένα ο Θεός; Όχι τί μου είπε στο όνειρό μου, στο όνειρο που κάνω εγώ, αλλά ποιά μετοχή έχει η υπαρξίς μου στην ζωή του Θεού.

Επειδή, κατά κανόνα, μας λείπει ο Θεός, αναγκαζόμαστε να καταλάβωμε ότι η προσευχή μας θα είναι μια άσκησις, ένας αγώνας. Όπως βάζομε την εσχάρα στα κάρβουνα και τοποθετούμε επάνω το κρέας, για να το ψήσωμε, και βλέπομε να χύνεται το αίμα του και οσφραινόμεθα την μυρωδιά του, έτσι ακριβώς και ο κανόνας μας είναι η εσχάρα πάνω στην οποία ξηροψηνόμαστε· είναι η θυσία του εαυτού μας, η άσκησίς μας η οδυνηρή, το δόσιμο της νύκτας μας, της χθαμαλής ζωής μας, της αμαρτίας μας, του ιερού πόθου μας στον Θεόν. Όλα τα βάζομε εκεί, και έτσι γινόμαστε θύμα του Χριστού. Αν όμως εγώ δεν ζω τον Θεόν, τουλάχιστον ας θυσιάζωμαι γι’ αυτόν τον Θεόν και ας στέκωμαι έτσι ενώπιον του. Ο Θεός βλέπει αυτή την θυσία, το ότι γίνομαι ένας μάρτυς ενώπιον Του. «Αγάγετέ μοι τους μάρτυρας», λέγει ο Κύριος. Έτσι, γίνομαι και εγώ ένας μάρτυς, τον οποίον προσάγει η Εκκλησία στην εσχάρα, σε εκείνο το συγκεκριμένο κελλί μέσα στο σκοτάδι μου, στην πίκρα μου, στην αορασία μου, στην ακατανοησία μου, στην αγνωσία μου, θυσιάζομαι για τον Θεόν.

Επειδή ο κανόνας είναι το κέντρο της πνευματικής ζωής, βλέπομε ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας συνιστούν πολλούς τρόπους αγρυπνίας, ο καθένας ανάλογα με το πνεύμα του, τον τόπο και τον χρόνο στον οποίο ζη. Άλλος κάνει όλη την νύκτα ορθοστασία. Άλλος διαβάζει Ψαλτήρι, άλλος λέγει μόνον το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», άλλος διαβάζει γονατιστός την Αγία Γραφή επί δύο, τρεις ώρες, άλλος όρθιος· άλλος διαβάζει ενώπιον των εικόνων την Παλαιά Διαθήκη ή το Ευαγγέλιο ή τους ψαλμούς. Ο καθείς κάνει ό,τι μπορεί. Άλλος εργάζεται, κουβαλάει πέτρες. Χίλιους δυο τρόπους εφευρίσκουν, ούτως ώστε να ξεπεράσουν το αδιαπέραστο τείχος που υπάρχει ανάμεσα σε αυτούς και στον Θεόν. Στο κοινόβιο, όσον αφορά την αγρυπνία μας, πρέπει να βρισκώμαστε σε ένα κοινό σημείο, για να συναντιώμαστε. Στο κοινό αυτό σημείο, άλλος μπορεί να είναι πιο ψηλά και άλλος πιο χαμηλά, ανάλογα με την εισδοχή του Πνεύματος στον νου και στην καρδιά του, ανάλογα με την αγωνιστικότητα και την χωρητικότητά του.

Αλλά ποιά πρέπει να είναι η διάρκεια της καθημερινής αγρυπνίας μας; Η αγρυπνία πρέπει να διαρκή όσο το δυνατόν περισσότερο, αρχίζομε όμως με μία ώρα, μετά πάμε στις δύο, στις τέσσερις, στις πέντε ώρες. Αυτό έρχεται φυσιολογικά, εξοικειώνεται ο οργανισμός. Όπως εξοικειώνεται ο άνθρωπος με την φτώχεια του και δεν μπορεί να κάνη στον πλούτο, ή με τον πλούτο και δεν μπορεί να κάνη στην φτώχεια, ή με το χωριό και δεν μπορεί να κάνη στην πόλι, έτσι ακριβούς συμβαίνει και με την αγρυπνία. Βεβαίως δεν θα υποφέρωμε, αλλά θα κουρασθούμε λιγάκι· διότι πώς αλλοιώς από την χοντροκοπιά μας, από την ραθυμία μας και την υπνηλία μας, θα φθάσωμε στην κατάστασι του στρουθίου που αγρυπνεί ενώπιον του Θεού; Πώς από άνθρωποι θα γίνωμε άγιοι; Τα μάτια μας θα πρησθούν, θα πονέσουν. Όλα όμως αυτά θα γίνουν εξελικτικά, δεν θα γίνουν αμέσως. Οι Πατέρες της Εκκλησίας έκαναν πάρα πολλές δοκιμές, για να μπορέσουν να συνηθίσουν στην αγρυπνία. Δεν με υποχρεώνει κανένας να αγρυπνώ και μετά να σπάω και να μην μπορώ να ξεκουράζωμαι ή να μην μπορώ να κάνω την δουλειά μου ή να κοιμάμαι όλη την νύκτα στην καρέκλα και να ταλαιπωρούμαι. Ο Θεός δεν είναι σωματοκτόνος ούτε ψυχοκτόνος. Ο Θεός είναι ζωοδότης, σωτήρας. Σκοτώνει τα πάθη, μας, όχι εμάς τους ίδιους.

Επίσης, διαφέρει και η ώρα που κάνομε την αγρυπνία. Άλλοι από τους Πατέρες προτιμούσαν να συνεχίσουν την ημέρα τους με την αγρυπνία και να ξεκουρασθούν τις πρωινές ώρες. Άλλοι, οι περισσότεροι, έκαναν το αντίθετο. Ξεκουράζονταν και εν συνεχεία φρέσκοι έκαναν την αγρυπνία τους. Άλλοι κοιμούνταν λίγο, αγρυπνούσαν και εν συνεχεία πάλι ξεκουράζονταν λίγο. Ο καθένας μπορεί να έχη τον τρόπο του. Πάντως, αυτό που προσιδιάζει περισσότερο στο δικό μας πλαίσιο είναι, να προτιμάμε τις ώρες τις μεσονύκτιες ή τις μεταμεσονύκτιες.

Το να συνέχισης την ημέρα σου με την αγρυπνία είναι πολύ εύκολο. Αυτό το κάνουν και οι φοιτητές, και οι μαθητές, και οι καθηγητές, και οι εργοστασιάρχες, και οι εργάτες. Έτσι κάνει όλος ο κόσμος. Μπαίνεις και συ μαζί με την κοσμική εργατιά ή τον φοιτητόκοσμο, μαζί με τους παλιούς φίλους σου. Ενώ το «μετά» είναι κάτι που προσιδιάζει στους ανθρώπους της Εκκλησίας. Είναι πιο σκληρό να σηκωθή κανείς την νύκτα, να αφήση τις κουβέρτες του, όταν μάλιστα είναι χειμώνας και ακούη τον αέρα να σφυρίζη, να κτυπά στο παράθυρό του. Αλλά μία ώρα όλοι μπορούν, ακόμη και οι ανάπηροι και αυτοί που τους λείπει το μυαλό. Ας δίνωμε στον Θεόν το μεσονύκτιο μας· αυτό είναι το καλύτερο. Βεβαίως, εξαρτάται από τον τρόπο της ζωής μας και από τον τόπο, στον οποίο βρισκόμαστε, αλλά εμείς ας κάνωμε την προσπάθεια μας.

Μία ώρα προσευχής το μεσονύκτιο έχει περισσότερη ενέργεια από δέκα ώρες προσευχής την ήμερα. Όποιος δεν χρησιμοποιεί αυτές τις ώρες, οι ώρες και οι ημέρες του συνήθως είναι αγονώτατες. Κοιμάσαι το μεσονύκτιο; Η ζωή σου θα είναι πάντοτε μία ζωή αδύναμη. Παραλύει η ύπαρξίς σου, όταν δεν έχης την νύκτα δική σου, διότι δεν μπορείς να πάρης το Πνεύμα. Το μεσονύκτιο γνωρίζει και αναγνωρίζει ο Θεός, αλλά το μεσονύκτιο το μόνιμο. Είτε είσαι στο κελλί, είτε εκτός μονής, το μεσονύκτιο να είσαι ενώπιον του Θεού. Να ξέρης ότι αυτή η ώρα ανήκει στον Θεόν. Αυτή η ώρα είναι η ώρα που θα παλέψης και θα αντιμετώπισης τον Θεόν, και θα πρέπει ο Θεός να γίνη ο δικός σου Θεός· είναι ή ώρα της δικής σου κλίμακος.

Το μεσονύκτιο αγρυπνεί και η Εκκλησία και παλεύει με τους δαίμονες, διότι τότε οι δαίμονες πειράζουν τους ανθρώπους και τους πλανούν οδηγώντας τους στην διασκέδασι ή στο έγκλημα. Αυτές τις ώρες υποφέρουν οι άρρωστοι, ταλαιπωρούνται οι αμαρτωλοί. Αυτές τις ώρες, που είναι ώρες ησυχίας, το Άγιον Πνεύμα φωτίζει τον άνθρωπο, και ο Θεός αγαπάει να βρίσκη το πλάσμα του και να του μιλάη. Τότε μπορεί κανείς να γίνεται νικητής.

Αυτές τις ώρες και οι άγιοι της Εκκλησίας μας προσκυνούν και δοξολογούν τον Θεόν, ο οποίος κατά κάποιον τρόπο εγείρεται. Πόσο ωραία παρουσιάζει το Ευαγγέλιο και η Παλαιά Διαθήκη, ιδιαίτερα οι ψαλμοί, τον Χριστόν εγειρόμενον! Εγείρεται ο Θεός την ώρα εκείνη «νικών και ίνα νικήση και συεχίση την ζωή του «νικών». Εάν δεν θα συμμετέχωμε σε αυτή την πανεκκλησιαστική σύναξι, δεν θα μπορέσωμε να νοιώσωμε την συντροφιά, την κοινότητα της εκκλησιαστικής μας εν Χριστώ ζωής.

Σήκω λοιπόν και συ μία ώρα πριν από το μεσονύκτιο, ή έστω και μετά, και χρησιμοποίησε αυτές τις ώρες, θα δης ότι ο Θεός είναι εύληπτος, ευαίσθητος. Συνήθως παραπονούμεθα ότι ο Θεός είναι σκληρός, ότι του φωνάζαμε και δεν μας απαντά. Ο Θεός όμως είναι περισσότερο ευαίσθητος και από το πιό ευαίσθητο πλάσμα της οικουμένης. Αλλά έχει και εκείνος τις ώρες του, «άχρις ου το σήμερον καλείται», που μπορείς να του μιλήσης. Πρέπει να ξέρης τα «χούγια» του Θεού. Και ο Θεός έχει αυτό το «χούι»: το μεσονύκτιο να μιλάη στον άνθρωπο. Εάν τότε τον ζήτησης, μετά, οποιαδήποτε στιγμή τον θέλησης, θα τον έχης στο χέρι σου. Αν τότε δεν τον ζητήσης, δεν θα τον έχης σχεδόν ποτέ στο χέρι σου. Θα εχης ίσως κάποιες μελιστάλακτες στιγμές, όμορφες περιστάσεις στην ζωή σου, ωραίες καμιά φορά σκέψεις, δεν θα εχης όμως τον Θεόν. Ο Θεός τότε παρουσιάζεται στα τέκνα του. Ο Θεός τότε δεσπόζει στους αγίους. Τότε το ουράνιο θυσιαστήριο προσφέρει την ολοκάρπωσι, και οι άγιοι νοιώθουν την κοινότητα με τους πιστούς και τους προσδοκούν για να τελειωθούν μαζί τους.

Γι’ αυτό η Εκκλησία μας δεν έπαψε να χρησιμοποιή το μεσονύκτιο. Κατήρτισε την ακολουθία του μεσονυκτικού και όλες τις ακολουθίες τις συνέδεσε με το μεσονύκτιο. Όποιος χρησιμοποιεί το μεσονύκτιο, γίνεται πολύ εύκολη η ζωή του. Και ο Θεός, ο ευαίσθητος Θεός, μπορεί και σε συναντά και δεν σε αφήνει να κουράζεσαι άδικα, όπως νομίζεις εσύ.

Εφ’ όσον έχω την ατμόσφαιρα της χαράς, την ολοήμερη και ολονύκτια εγρήγορσι, και εφ’ όσον δίνω ιδιαίτερη σημασία στον κανόνα μου, ο οποίος δεν είναι μία στιγμή κοσμική, μία έντασις των επιθυμιών μου, ένα ξεγέλασμα του εαυτού μου, αλλά είναι μία αληθινή συνάντησις με τον Θεόν, ή έστω ένα αληθινό καμίνι, μία πυρκαιά την οποία υφίσταμαι, ένα ολοκάρπωμα, μία θυσία τελεία για τον Θεόν, πώς πρέπει να ίσταμαι ενώπιον του Θεού κατά την διάρκεια της αγρυπνίας μου;

Ασφαλώς, όταν κάποιος ξεκινά τήν αγρυπνία του, νυστάζει, βαριέται, έχει απιστία, απελπισία, νομίζει ότι αυτός είναι χαμένος, ότι αυτός ούτε έκανε ούτε θα κάνη ποτέ τίποτε στην ζωή του. Αυτό είναι το σύνηθες για κάποιον που αρχίζει την αγρυπνία του. Μπορεί να είναι και ένας εβδομηντάρης μοναχός, και ακόμη να μην έχη αρχίσει να κάνη λειτουργία με την ασκητική έννοια, διότι ίσως έχει μάθει να χορταινη τον ύπνο του και μετά να σηκώνεται να κάνη την προσευχή του. Ή ίσως έχει μάθει ότι ο κανόνας είναι κάτι τυπικό: να κάνη τετρακόσιους κόμπους, τριακόσιες μετάνοιες, λίγη μελέτη και μετά τελειώσαμε. Και αυτό, από το τίποτε, κάτι είναι· μου υπενθυμίζει ότι δεν έχω Θεόν. Αλλά δεν αρκεί μόνον αυτό. Η αγρυπνία πρέπει να γίνεται με τον τρόπο που μου την ζητά η Εκκλησία και όπως βοηθά έμενα για να παρασταθώ ενώπιον του Θεού.

(Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου. «Νηπτική ζωή και Ασκητικοί κανόνες», εκδ. Ίνδικτος- Αθήναι 2011, σ. 450-458)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.pemptousia.gr

αντιγραφή απο

Ερμηνεία Προφητειών - Ιωάννης βασιλεύς

πηγή

Ιωάννης εν Χριστώ Βασιλεύς των Πένητων

Ιώβ: το παιχνίδι του Θεού;Ο Δίκαιος Ιώβ & ένας Κινέζος

Του παπά Ιωνά της Ταϊβάν

ΑΡΩΜΑ ΑΣΙΑΣ

IN ENGLISH HERE

Την Παρασκευή που μας περασε πηγα στο Ταιναν, μια μεγάλη πολη της Ταιβάν. Ενας χριστιανός μας με παρακάλεσε να παω, να δω ενα ζευγάρι. Ο σύζυγος,  περιπου 42, κανει αιμοκαθαρση καθε βδομαδα!!!! Του ειχε πη ο γιατρος οτι δεν προκειται να ζηση πανω απο 10 χρονια. Τωρα ειναι το 10ο ετος… Ο χριστιανος μας, ετυχε να τον γνωριση καπου και του εδωσε το βιβλιο Οι περιπετειες ενος προσκηνητου (το εχουμε στο σαιτ αλλα το εχουν εκδοσει οι καθολικοι, το ειχαν μεταφρασει παλια και το ξαναεκδοσαν). Σημειωστε οτι το ζευγαρι αυτο δεν ειναι χριστιανοι, δεν εχουν θρησκεια, οπως και οι περισσοτεροι εδω, σε μικροτερη ηλικία πηγαιναν στους ναους των ειδώλων τυπικα οπως ολοι οι κινεζοι. Ομως το βιβλιο τους εκανε να αρχίσουν να λενε λιγο λιγο την νοερα προσευχη, και αυτο αρχισε να τους αλλαζει. Ο ανδρας μου ειπε οτι του δινει μια βαθεια ηρεμία και γαληνη. 

Μου εκαναν το τραπεζι και με πηγαν στο γραφειο της μικρης τους εταιρειας. Θαυμασα την αγαπη τους. Η γυναικα εκανε το παν να σηκωνη τα καθημερινα γραφειοκρατικα προβληματα, ωστε να δινη χρονο στον συζυγο της να μπορει ηρεμα να κανη την δουλεια. Δουλευουν μαζι οπως καταλαβαινετε. Εχουν 2 παιδακια.
Αγορασαν και μια αγια γραφη, αλλα δεν ηξεραν και αρχισαν να διαβαζουν απο τις πραξεις των αποστολων!!
με συγκίνησαν βαθυτατα. Φυσικα δεχτηκαν να τους διαβασω ευχη προς ασθενουντα, εβαλα το πετραχειλι μου. Ο συζυγος μαλιστα φτιαχνει σκιτσα με τις ιστοριες της αγιας γραφης και τα εξηγει στους 2-3 υπαλληλους του σε ωρες ξεκουρασης!!!!
Κοιταξτε την ιστορια του Ιωβ!!!! Το θεωρησα μεγαλη απρεπεια να τους βγαλω φωτογραφία, αλλα μονο συγκινημενος ζητησα να βγαλω αυτη.

Τους εξηγησα οτι ο Θεος δεν επαιζε με τον διαβολο, βασανίζοντας ασκοπα τονΙωβ, αλλα αντιθετα, ανεδειξε τον Ιωβ σε διδασκαλο αγγελων και ανθρωπων, αλλα και δαιμόνων, [στο] τι σημαινει να αγαπάς τον Θεο. Ακομα και οταν δεν σου φερεται καλα, ακομα και οταν δεν εχεις κανει κανενα κακο η λαθος. Ο διαβολος αγνοει την αληθινη αγαπη που ειναι χωρις καμια προυποθεση, και ανιδιοτελής, γιαυτο ειναι διαβολος αλλωστε. Ο Θεος προσπαθησε να τον διδαξη με τον Ιωβ και μεσω αυτου ολους τους ανθρωπους εως το τελος. Αλλωστε, ο Ιωβ δεν ειχε κανει κανενα κακο, πραγμα που ανατρεπει την κλασικη αντίληψη ολων των ασιατων, οτι καθε τι εχει την αιτία του, αν εισαι αρρωστος πληρωνεις για κατι που εκαμες σε αυτη η την προηγουμενη ζωη. Φαινεται οτι τους αρεσε.
Μιλησαμε για την νοερα προσευχη.
Τους ειπα αν θελουν να πηγαινω καθε 1 η 2 βδομαδες να μιλαμε, να διαβαζουμε μαζι την Βιβλο, με τον ορο οτι δεν θα με πληρωσουν για τιποτε, θα παω εντελως δωρεαν, πραγμα που δεν ειναι συνηθες εδω, καθε παστορας παιρνει κατι["Νεκρός": εννοεί προτεστάντες πάστορες - δεν υπάρχουν ορθόδοξοι ιερείς εκεί].
Τους προτεινα σαββατο αλλα ο αντρας παει για αιμοκαθαρση… Περιμενω απαντηση τους, και παρακαλω να ευχεστε γιαυτους, για την υγεια του συζυγου, και για να βαπτισθουν καποτε. Ουτε το ονομα τους δεν ξερω, περιμενω την απαντηση τους και τις προσευχες σας.

Σημείωση του blog μας: Το αγαπημένο αυτό ζευγάρι βαφτίστηκε ορθόδοξο την Παρασκευή 25 Φεβρ. 2011. Λεπτομέρειες εδώ (και στο blog μας, εδώ). Από κει & η φωτο.

Ο Χριστός να ευλογεί τους νεοφώτιστους αδελφούς μας Τιεν Χεν και Λη Τσιν, και όλους τους ανθρώπους, όλων των λαών & θρησκειών.

ΥΓ. Η εικόνα του άγιου + δίκαιου Ιώβ, στην αρχή του post, είναι από εδώ. Oλόκληρο το Βιβλίο του Ιώβ, στην Παλαιά Διαθήκη, εδώ [εορτή-μνήμη του αγίου Ιώβ: 6 Μάη].

Λάμπρος Σκόντζος, Πορνεία: Διαχρονική αιτία ατομικού και κοινωνικού ολέθρου!

ΠΟΡΝΕΙΑ: ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΑΙΤΙΑ ΑΤΟΜΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΟΛΕΘΡΟΥ!

Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου - Καθηγητού 

      Η πορνεία αποτελεί την αίσχιστη κατάντια του ανθρωπίνου είδους, καθ’ ότι η αγοραπωλησία του ερωτισμού (του σεξισμού καλλίτερα) είναι καθαρά ανθρώπινη επινόηση και δε συναντάται σε άλλο είδος του ζωικού βασιλείου. Μόνο ο άνθρωπος σκέφτηκε να πουλά και να αγοράζει τον έρωτα, μια από τις ευγενέστερες δωρεές του Θεού προς αυτόν, και να τον καταστήσει ως τη χυδαιότερη ανθρώπινη πράξη! Σε χρόνους μάλιστα απόλυτης πνευματικής παρακμής, όπως στον προχριστιανικό κόσμο, έφτασε στην κατάντια να «θεοποιήσει» την αίσχιστη πορνεία, συνδέοντάς την με τις θρησκευτικές του πίστεις (Αστάρτη, Αφροδίτη, Ίσις, Venus, κλπ), και να την «ιεροποιήσει» ανάγοντάς την ως μια από τις κυριότερες τελετουργίες της θρησκείας του (ιερά πορνεία)!

Το πορνεία λειτουργούσαν ως ναοί των πορνικών «θεοτήτων» και οι λατρευτές τους, πορνεύοντας σε αυτούς, είχαν τη βεβαιότητα της θρησκείας τους ότι επιτελούσαν «ύψιστη θρησκευτική λατρεία»! Ακριβώς τέτοιου ασύλληπτου μεγέθους πνευματική στρέβλωση και παρακμή υπήρχε! Αυτό που στη θεολογική μας γλώσσα το ονομάζουμε πλήρη διαστροφή της ανθρώπινης φύσης μας. Ως αφύσικη λειτουργία της φύσης μας. Ως παράδοση του ανθρώπου στο διάβολο, το μεγάλο αφανή εχθρό του, προκειμένου να τον καταστρέψει δια των παθών του.

       Ο Ιησούς Χριστός, ο σαρκωμένος Υιός του αληθινού και απόλυτα αγαθού Θεού ήρθε στον κόσμο να καταλύσει τα έργα του διαβόλου και να θεραπεύσει τη βαριά ασθενούσα ανθρώπινη φύση μας. Να μας ξαναβάλει στο δρόμο της αρετής, να μας σώσει και να μας αποκαταστήσει στην θεοδρόμο πορεία μας. Με την μοναδική διδασκαλία Του μας δίδαξε πως η αμαρτία, ανάλογα με τη βαρύτητά της, είναι ψυχικό νόσημα και αν δεν θεραπευτεί, ο αμαρτωλός άνθρωπος καταλήγει εξάπαντος στον όλεθρο. Ο απόστολος Παύλος έγραψε πως «τα οψώνια της αμαρτίας (είναι) θάνατος» (Ρωμ.6,23), διότι η αιτία του θανάτου μας είναι η αμαρτία. Η αγία μας Εκκλησία φωνάζει ότι η αμαρτία οδηγεί τον αμετανόητο άνθρωπο στην απώλεια. Και βέβαια η πορνεία αποτελεί μια από τις πλέον θανάσιμες και καταστροφικές για τον άνθρωπο και την κοινωνία αμαρτίες. Άλλωστε κατά τον απόστολο Παύλο «Πας πόρνος ή ακάθαρτος ή πλεονέκτης ουκ έχει κληρονομίαν εν τη βασιλεία του Θεού» (Έφεσ.5,5), αν εμμείνει στην αμετανοησία του.

      Πρόσφατη τραγική «αποκάλυψη» της ελληνικής κοινωνίας, αποδεικνύει πανηγυρικά τη θέση της Εκκλησίας μας ότι η ανεξέλεγκτων διαστάσεων πορνεία στη χώρα μας σπέρνει ανελέητα το θάνατο! Απόδειξε πως η όποια αμαρτία έχει δυστυχώς και κοινωνικό αντίκτυπο και πως δεν υπάρχουν αμαρτίες με αυστηρά ατομικό χαρακτήρα!Οι βαρύγδουπες ανακοινώσεις για τα φοβερά παρεπόμενα της ανεξέλεγκτης πορνείας στο κέντρο της Αθήνας έφεραν στην επιφάνεια αυτήν ακριβώς τη συλλογιστική.

Δεκάδες αλλοδαπές (κυρίως) άλλα και ημεδαπές πόρνες, φορείς του AIDS, έχουν μεταδώσει σε χιλιάδες πορνικούς τους πελάτες τον φοβερό ιό. Οι περισσότεροι από αυτούς, οι οποίοι πανικοβλημένοι, επικοινώνησαν με τις υπηρεσίες υγείας, ήταν παντρεμένοι και είχαν σχέσεις χωρίς προφύλαξη με τις πόρνες του δρόμου, ή των εκατοντάδων «παράνομων» πορνείων του κέντρου της Αθήνας! Εκπρόσωπος του Δήμου Αθηναίων, δήλωσε κυνικά, πως όλοι οι οίκοι ανοχής αρμοδιότητας του δήμου Αθηναίων «λειτουργούν» χωρίς άδεια! Όχι βέβαια πως η «νομιμοποίησή» τους θα είχε λύσει το πρόβλημα της πορνείας, αλλά τουλάχιστον θα μπορούσε να υπάρχει κάποιος υγειονομικός και διοικητικός έλεγχος.

      Ο «οίκος ανοχής», στον οποίο εντοπίσθηκε η πρώτη τραγική ρωσίδα οροθετική πόρνη, «λειτουργούσε» μερικές δεκάδες μέτρα από το οικείο αστυνομικό τμήμα. Η υπηρεσία ασφαλείας του τμήματος δεν είχε πληροφορηθεί τίποτε για την ηθική και υγειονομική «βόμβα» της περιοχής αρμοδιότητάς του;

      Σαφώς ο αμαρτωλός άνθρωπος κάνει την επιλογή του και υφίσταται τις συνέπειες της αμαρτίας. Όμως στην προκείμενη περίπτωση δεν είναι μόνο ατομικό το πρόβλημα, διότι οι έγγαμοι άνδρες πόρνοι ενδεχομένως έχουν μεταδώσει το φοβερό ιό και στις ανυποψίαστες συζύγους και κατ’ επέκταση στα παιδιά τους. Οι ανύπαντροι μετέδωσαν ή θα μεταδώσουν τον ιό στις ερωμένες, τις μνηστές και μελλοντικές συζύγους τους. Είναι αυτό που η Εκκλησία μας ονομάζει τραγικές συνέπειες της ατομικής αμαρτίας στο κοινωνικό σύνολο!

      Δεν πρέπει να καταδικάζουμε ως πρόσωπα τις πόρνες και τους πόρνους, διότι, όπως όλοι οι αμαρτωλοί, είναι τραγικά θύματα του διαβόλου και δέσμιοι της αμαρτίας. Ας θυμηθούμε ότι ο Χριστός μας κατηγορήθηκε ότι κάνει παρέα με τελώνες, πόρνες και αμαρτωλούς, με απώτερο στόχο να τους σώσει ( Μαρκ.2,15). Ας μη ξεχνούμε πως δέχτηκε με ιδιαίτερη ευχαρίστηση τη μοναδική μετάνοια της αλειψάσης Αυτόν πόρνης γυναικός (Μαρκ.14,3-9). Ιδιαίτερα η πόρνες είναι τα πιο θλιβερά θύματα, διότι κανένας δε γνωρίζει πως έφτασαν σε αυτή την έσχατη κατάντια, να πωλούν το σάπιο από τον ιό κορμί τους χωρίς προφύλαξη, για λίγα ευρώ παραπάνω! Κανένας δε γνωρίζει ποιοι αδίστακτοι μαστροποί βρίσκονται πίσω τους και τους εκβιάζουν με τον πιο απάνθρωπο τρόπο να εκδίδονται για να πλουτίζουν εκείνοι εις βάρος τους! Από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ανακοινώθηκε πως στο σύνολό τους οι άτυχες κοπέλες που συνελήφθηκαν ήταν τοξικομανείς και από την πορνεία εξοικονομούσαν τη φρικτή δόση των ναρκωτικών τους!  Από τη Σκύλα στη Χάρυβδη!

Πρέπει να καταδικάζουμε όμως την αμαρτία, ως έργο διαβολικό. Ως έργο ανθρωποκτόνο, έτσι όπως το χαρακτηρίζουν οι μεγάλοι ασκητικοί πατέρες της Εκκλησίας μας. Πρέπει επίσης να καταδικάζουμε την υποκριτική κοινωνία μας, η οποία αποδέχεται την πορνεία ως δήθεν «φυσική κοινωνική λειτουργία» και εκτρέφει με τη νοοτροπία της πόρνες και πόρνους! Είναι πολλοί εκείνοι οι οποίοι ομιλούν για τον «σπουδαίο κοινωνικό ρόλο», που επιτελούν τα πορνεία, πως δήθεν η κοινωνία δε μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτά! Λόγια ανθρώπων, κενών από ηθικές αξίες, που δε γνωρίζουν την απίστευτη κακοποίηση του έρωτα στα μισοσκότεινα πορνικά καταγώγια και τον ορυμαγδό που συντελείται στις ψυχές των πορνών, ανδρών και γυναικών!  

Πρέπει να κατακρίνουμε τους λογίς «ειδικούς» σεξολόγους, οι οποίοι μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δίνουν συμβουλές μόνο για την ασφαλή (υγιεινή) διάπραξη της πορνείας και δεν καταδικάζουν αυτή καθ’ εαυτή την πράξη ως έσχατη κατάπτωση των ανθρώπων εκείνων που εμπλέκονται στην πορνεία, ανδρών και γυναικών. Δεν τους ακούσαμε να ομιλούν για την απαξίωση του έρωτα από την πορνική εμπορία του.

Πρέπει να κατακρίνουμε τους γονείς εκείνους οι οποίοι οδηγούν τα αγόρια τους οι ίδιοι στο πορνείο για την πρώτη τους ερωτική (μάλλον σεξιστική) εμπειρία! Μόνο που αυτή η εμπειρία καταντά μοιραία, διότι εισάγει και εδραιώνει στην ψυχή του έφηβου τη στρεβλωμένη και εξαθλιωμένη μορφή του θεόσδοτου έρωτα. Ο έφηβος πόρνος ίσως να μην απεμπλακεί ποτέ του από αυτή τη φρικτή στρέβλωση, ο οποίος θα θεωρεί την σύζυγό του εσαεί ως «νόμιμη πόρνη» και θα της συμπεριφέρεται ανάλογα! Όταν εκείνη δεν ανταποκρίνεται ανάλογα, δηλαδή σαν πόρνη, τότε αυτός καταφεύγει στο πορνείο για να λάβει την ανάλογη ανταπόκριση. Υπάρχει άλλη εξήγηση για τους παντρεμένους που τρέχουν στα πορνεία;

Πρέπει να κατακρίνουμε και να κακίζουμε ως πιστοί χριστιανοί και τον εαυτό μας, διότι δεν κάναμε και δεν κάνουμε τίποτε για να περιορισθεί η κατάντια της

πορνείας. Περνώντας από τα «στέκια» των πορνών και αντικρίζοντας αυτές τις τραγικές φιγούρες να παζαρεύουν, με τον πλέον εξευτελιστικό τρόπο, το κορμί τους, μας καταλαμβάνει ένας περίεργος ηθικισμός και μια αποστροφή από τη θέα αυτών των ξεπεσμένων εικόνων του Θεού. Ασυναίσθητα γεννιέται στην ψυχή μας η αίσθηση της δικής μας «ηθικής καθαρότητας» και ως εκ τούτου η θέα τους «μολύνει» την «ηθική» μας και ζητούμε το ταχύτερο να απομακρυνθούμε από τον χώρο εκείνο και να απαλλαγούμε από τις «ανήθικες» εικόνες των ματιών μας! Λησμονούμε όμως τις πάμπολλες διηγήσεις του «Γεροντικού», δηλαδή των αγίων ασκητών της ερήμου, οι οποίοι πήγαιναν στις πόλεις και τραβούσαν ολοταχώς στα πορνεία. Ξάπλωναν ακόμα και στα πορνικά κρεβάτια, όχι βέβαια να πορνεύσουν, αλλά να σώσουν τις δύστυχες εκείνες υπάρξεις και το κατόρθωναν! Εμείς, σε αντίθεση με αυτούς, προτιμούμε τον εύκολο δρόμο της φυγής, ενώ θα έπρεπε στο πορνικό τους κάλεσμα να ανταποκριθούμε με «επίθεση» σωτηρίας προς αυτές. Ίσως μια εύστοχη και γεμάτη αγάπη και κατανόηση φράση μας μπορέσει να καταστεί σωτήρια για την τραγική γυναίκα του αγοραίου και φυσικά χυδαίου έρωτα!

Πρέπει να γνωρίζουμε πως τα πορνεία είναι από τα ισχυρότερα βάθρα του επί γης δαιμονικού οικοδομήματος. Όσο, ως πρόσωπα και κοινωνία, αδιαφορούμε για την φύση και τις βαθύτερες ολέθριες επιπτώσεις του φαινομένου της αίσχιστης πορνείας στα ανθρώπινα πρόσωπα και το κοινωνικό σύνολο. Όσο ασχολούμαστε με τη νομιμοποίηση ή όχι των «οίκων ανοχής». Όσο επιμένουμε (μόνο) στην «υγιεινή διάπραξη» της πορνείας. Όσο δεν επιχειρούμε να ξεριζώσουμε από μέσα μας την πορνική νοοτροπία και δεν αποκαταστήσουμε την ευλογημένη από το Θεό ολοκληρωμένη ερωτική λειτουργία στην πρωταρχική ευγενή της μορφή, ο παραφθαρμένος κόσμος μας θα υφίσταται τις συνέπειες τόσο της σωματικής οροθετικής μολύνσεως (AIDS), όσο και της πνευματικής ωσαύτως μολύνσεως, η οποία είναι ασύγκριτα πιο καταστροφική και ολέθρια από την πρώτη!

       Στο υπέροχο τροπάριο της Μεγάλης Τετάρτης «Υπέρ την πόρνην αγαθέ ανομήσας…» ο ιερός υμνογράφος παρουσιάζει ως πόρνο τον κάθε αμαρτωλό άνθρωπο, έστω και αν δεν διέπραξε το αμάρτημα της πορνείας. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είπε πως «πας ο βλέπων γυναίκα προς το επιθυμήσαι αυτήν ήδη εμοίχευσεν εν τη καρδία αυτού» (Ματθ.5,28). Αυτό σημαίνει πως η αρχή της αμαρτίας συντελείται ήδη στην ψυχή του ανθρώπου από τη στιγμή που συγκατατίθεται σε αυτή και πως η πραγματοποίησή της,ή όχι, είναι θέμα συνθηκών! Σε άλλο σημείο επίσης ο Χριστός μας επεσήμανε πως ας μην εκπλαγούμε αν δούμε ότι «οι τελώναι και  αι πόρναιπροάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού» (Ματθ.21,31).Κι’ αυτό διότι η χάρις του Θεού λειτουργεί στους αμαρτωλούς ως «υπερπερίσσευμα», αφού, κατά τον απόστολο Παύλο,«όπου επερίσσευσεν η αμαρτία, υπερπερίσσευσεν η χάρις» (Ρωμ.5,20). Το αγιολόγιο της Εκκλησίας μας είναι γεμάτο από πόρνες που μετανόησαν και έγιναν αγίες, με πρωτοπόρα την αγία Μαρία την Αιγυπτία. Αυτό είναι το έργο της Εκκλησίας, να σώζει και να αποκαθιστά τον αμαρτωλό άνθρωπο στην πρότερη αυθεντική μορφή της φύσεώς του. Αντίθετα, είναι πιθανόν εμείς οι υποτιθέμενοι«ηθικοί» και«αμίαντοι» να βρεθούμε εκτός της βασιλείας του Θεού, διότι η υποκρισία μας και η νοσηρήαίσθηση της ηθική μας αυτάρκειας, μας εμπόδισαν να καθαρίσουμε την κοινωνία από τον όλεθρο της πορνικής αμαρτίας! Τα δύο χιλιάδες χρόνια της χριστιανικής μας πορείας είναι υπεραρκετά για να είχαμε πραγματοποιήσει την κατεδάφιση του σατανικού κράτους και μαζί, ενός από τα ισχυρά του βάθρα, την επαίσχυντη πορνεία! 

πηγή

Τυπικόν της 7ης Mαΐου 2012

7η Mαΐου 2012 Δευτέρα: Ἡ ἀνάμνησις τοῦ ἐν οὐρανῷ φανέντος σημείου  τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐπί Κωνσταντίου Βασιλέως,  υἱοῦ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου,  καί Κυρίλλου, Ἀρχιεπισκόπου Ἱεροσολύμων.

Ἀπόστολος:  Τῆς ἡμέρας˙ Δευτέρας δ΄ ἑβδομάδος Πράξεων (Πράξ. ι΄ 1-16). Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· Δευτέρας δ΄ ἑβδομάδος Ἰωάννου (Ἰω. ς΄ 56-69).

Πεντηκοστάρι στην Ιερά Μονή Φιλοθέου Αγίου Όρους (video)

Μια επίσκεψη στην γαλήνη του Αγίου Όρους και ιδιαίτερα στην Ιερά Μονή Φιλοθέου που είναι πανέμορφη σε κάθε εποχή, ιδιαίτερα κατά την άνοιξη που όλα ανασταίνονται και μαγεύει τον κάθε προσκυνητή, επιθυμούμε να σας κάνουμε 
κοινωνούς των στιγμών που ζούμε κάθε φορά που επισκεπτόμαστε την Ιερά Μονή Φιλοθέου.

Ευχαριστούμε θερμά τον αγαπητό φίλο μοναχό που μας έδωσε το πλούσιο φωτογραφικό υλικό και το δημοσιεύουμε για δόξα του Αναστημένου Κυρίου μας και της Εφόρου του Αγίου Όρους Παναγίας Μητρός του.

πηγή

Ο ερχομός του Αντίχριστου - Ντοκιμαντέρ από το History Channel

Και εκτελεί όλην την εξουσίαν του πρώτου θηρίου ενώπιόν του, 

και κάνει την γην και τους κατοίκους της να προσκυνήσουν 

το θηρίον το πρώτον, τού οποίου η θανάσιμη πληγή εθεραπεύθη. 


Και κάνει σημεία μεγάλα, ώστε και φωτιά ακόμη να...


κατεβάζη από τον ουρανόν εις την γην εμπρός 

εις τους ανθρώπους. 


Και παραπλανά τους κατοίκους της γης με τα σημεία που

 του επετράπη να κάνη εμπρός εις το θηρίον, και λέγει εις 

τους κατοί­κους της γης να κάνουν εικόνα εις το θηρίον, 

το οποίον είχε την πληγήν από μαχαίρι και όμως έζησε».


«Και του επετράπη να δώση πνοήν εις την εικόνα του

 θηρίου, ώστε να μιλήση η εικόνα του θηρίου και να 

ενεργήση, ώστε όσοι δεν θα προ­σκυνούσαν την εικόνα 

του θηρίου να σκοτωθούν. 


Και υποχρέωσε όλους, τους μικρούς και τους μεγάλους,

 πλουσίους και πτωχούς, ελευ­θέρους και δούλους, να έχουν

 το χάραγμα εις το δεξί τους χέρι η εις το μέτωπόν τους, ώστε

 να μη μπορή κανείς να αγοράση ή να πωλήση πα­ρά εκείνος που

 είχε το χάραγμα, δηλαδή το όνομα του θηρίου ή τον αριθμόν

 του ονόματος αυτού» 


(Αποκ. ιγ' 11-17)

πηγή

Ο παππούς Χατζηφλουρέντζος από τη Μηλιά Αμμοχώστου († 10 Οκτωβρίου 1969)

 πηγή

της Ζήνας Λυσάνδρου Παναγίδη
Φιλολόγου

Αφορμή  για το παρόν άρθρο, μου έδωσε  μια συνέντευξη του Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεοφύτου στο ιστολόγιο των φίλων της Μονής Βατοπαιδίου για τον παππού τον Παναή του Ιλαμιού από τη Λύση. Ο παππούς ο Παναής είναι αγαπημένος μου, από τότε που νεαρή καθηγήτρια εργαζόμουν στη Λάρνακα και τον επισκεπτόμαστε στο προσφυγικό του σπιτάκι στους Αγίους Αναργύρους, όπου ζούσε μαζί με τα αδέλφια του, τον παππού Βασίλη και την Τρυφωνού.

Όμως, εκείνο που δεν ήξερα για τον παππού τον Παναή είναι ότι ήταν φίλος με τον παππού Χατζηφλουρέντζο, από τη Μηλιά της Αμμοχώστου, που τον ήξερα από τον καιρό που ήμουν στο Γυμνάσιο Λευκονοίκου. Μιλώντας με τον Άγιο Μόρφου μου είπε ότι έχει γραφτεί βιβλίο για τον Χατζηφλουρέντζο από μαρτυρίες δικών του ανθρώπων, και μου υποσχέθηκε να μου το φέρει. Όμως, ο πόθος μου να διαβάσω γι’ αυτόν τον άνθρωπο ήταν τόσο μεγάλος, που το ίδιο απόγευμα ο πατέρας της γειτόνισσάς μου, μου είπε ότι το έχει σε φωτοτυπία. Την επομένη μου το έφερε και το διάβασα απνευστί.

Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη, διαβάζοντας για έναν άγιο άνθρωπο που είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε.. Θυμάμαι ότι ο θεολόγος μας ο κ. Παρασκευάς Παρασκευά τότε, και πατήρ Παρασκευάς σήμερα, μας μιλούσε γι’ αυτόν τον άγιο άνθρωπο που ερχόταν συχνά με το ποδήλατό του στο Γυμνάσιό μας για να τον δει και να μιλήσει μαζί του για θεολογικά θέματα. Θυμάμαι πόσο απλά ήταν ντυμένος, με ρούχα φτωχικά, σαν ρακένδυτος ζητιάνος έμοιαζε, αλλά η μορφή του ήταν οσιακή, ασκητική, σαν τους ασκητές της ερήμου, έτσι ψηλόλιγνος που ήταν με την ατημέλητη λευκή γενειάδα του και το μαύρο μαντίλι στο κεφάλι. Μόλις τον βλέπαμε, σαν να μας καθήλωνε με την αυστηρότητα της μορφής του.

Θυμάμαι μια σκηνή που εμείς οι μικρές μαθητριούλες της Α΄ή Β΄ Γυμνασίου τότε, σχολάγαμε, και έξω από το Γυμνάσιό μας τον συναντήσαμε να έρχεται με το ποδήλατό του σκυφτός και σκεφτικός. «Ώρα καλή», μας είπε, όπως συνήθιζε. Τότε, εμείς, τον χαιρετήσαμε με σεβασμό: «Χαίρετε» του είπαμε, κι εκείνος μας απάντησε με πολλή αγάπη: «Χαίρετε, λένε μόνο στην Παναγία». Φαινόταν να μη νοιάζεται για τον κόσμο τούτο, ότι ήταν δοσμένος στον ουρανό.

Ξέραμε ότι έμενε στο μοναστήρι της Παναγίας της Αυγασίδας, λίγο έξω από το χωριό του. Ξέραμε, επίσης, ότι ήταν ένας άνθρωπος του Θεού που προσευχόταν νυχθημερόν. Ως εδώ. Εξάλλου, τότε δεν ξέραμε για γέροντες, ήμασταν και μικρά κοριτσάκια, δεν πολυκαταλαβαίναμε από τέτοιες καταστάσεις.

Αυτή, λοιπόν, η εικόνα του παππού Χατζηφλουρέντζου, έμεινε καταχωνιασμένη στη μνήμη μου και κάποιες φορές την ανέσυρα, μέχρι τώρα που διάβασα γι’ αυτόν στη συνέντευξη του Πανιερωτάτου, τον οποίο και ευγνωμονώ γι’ αυτή την ευκαιρία να μάθω για έναν άγιο που ζούσε μαζί μας στα χωριά μας, αλλά οι περισσότεροι δεν είχαμε ιδέα για τον θησαυρό που κρυβόταν πίσω από την ατημέλητη εμφάνιση.

Ομολογώ ότι διαβάζοντας γι’ αυτόν τον άγιο άνθρωπο, που ο κόσμος τον κοροΐδευε, τον ειρωνευόταν και τον έλεγε «τρελό», που τον αντιμετώπιζε περίπου ως γραφικό και θρησκόληπτο, κι ακόμα ίσως ενοχλητικό για πολλούς, συγκλονίστηκα από τα χαρίσματά του που επιμελώς τα απέκρυβε, και κυρίως από την προορατική του δύναμη. Όταν όλοι ανησυχούσαν το 1964 για μια ενδεχόμενη εισβολή της Τουρκίας, αυτός έβλεπε καθαρά ότι οι Τούρκοι θα έρθουν αργότερα κι εμείς θα φύγουμε, ενώ εκείνος θα έμενε. «Θα μαυροφορήσει όλη η Κύπρος και θα γυρεύετε την πιο μικρή σπηλιά, την πιο μικρή τρύπα να τρυπώσετε. Θα γίνει μεγάλο κακό στην Κύπρο. Εσείς θα φύγετε, εγώ όμως θα μείνω».

Σε άλλη περίπτωση τους ανέφερε: «Οι Τούρκοι θα έρθουν, αλλά δεν θα έρθουν τώρα, μετά θα έρθουν και θα πάρουν την Κύπρο τη μισή». Πραγματικά, είχε πληροφορίες πολλές από την Παναγία, όπως πληροφορήθηκε και για τον θάνατό του, στις 10 Οκτωβρίου 1969.

Εκείνο, όμως, που κέρδισα, διαβάζοντας γι’ αυτόν τον όσιο Γέροντα είναι η βεβαιότητα ότι θα επιστρέψουμε πίσω στον τόπο μας, όταν μετανοήσουμε και έρθουμε πιο κοντά στον Θεό. Εξάλλου, το είπε ξεκάθαρα στους δικούς του: «Και τότε θα αφήσετε τα σπίτια σας όπως είναι και θα φύγετε. Θα πέφτετε ο ένας πάνω στον άλλο, χωρίς να πειράζει όμως ο ένας τον άλλον. Μετά ο κόσμος θα αμαρτήσει. Θα αργήσετε λίγο να έρθετε πίσω. Όταν θα έρθετε πίσω, τότε θα είναι τα κλάματά σας. Τότε θα δώσει νόηση στον κόσμο ο Θεός, να καταλάβει τον δρόμο τον ορθό ποιος είναι. Πολλοί Τούρκοι από τα έργα τα καλά, θα γίνουν χριστιανοί. Ο κόσμος θα περπατά με το κεφάλι σκυφτό. Η Κύπρος θα ελευθερωθεί από μόνη της, χωρίς να τη βοηθήσει κανένας».

Σε κάποια άλλη ευκαιρία, τόνισε τα εξής: «Θα έρθει μια ώρα που θα τρέχετε σαν τις καμήλες, θα φοβάστε να κοιτάξετε πίσω σας. Εκεί που θα πάτε, θα νομίζετε πως πήγατε στο πανηγύρι. Ούτε θα πεινάσετε ούτε θα διψάσετε. Πολλά κράτη θα ενδιαφερθούν, αλλά οι Τούρκοι θα είναι ανένδοτοι. Όμως, θα έρθει η ώρα που θα ξαναρθείτε στα σπίτια σας. Την ώρα αυτή που θα έρθετε, θα πέσετε κατά γης, θα ταπεινωθείτε».

Και συνέχισε, απαντώντας στον γιο του Αντωνή: «Θα έρθετε. Θα το θελήσει η Παναγία και θα έρθετε, αλλά σας το ξαναλέω ότι θα ταπεινωθείτε, θα πέσετε καταγής. Ο Θεός γνωρίζει πότε θα σας ελευθερώσει, όταν θα είσαστε εντάξει μεταξύ σας».

Με εντυπωσίασε κάτι που είπε στον μεγαλύτερο γιο του: «Το χωριό μας μια μέρα θα δοξαστεί.Θα δοξαστεί το όνομα του Κυρίου». Αυτή η πρόβλεψη μού δημιουργεί πολλές σκέψεις. Ίσως θα πρέπει να περιμένουμε θαύματα από αυτόν τον άγιο άνθρωπο του θεού, που υπέμενε τους χλευασμούς και απαντούσε με προσευχή για τους υβριστές να τους ελεήσει ο Θεός, λέγοντας στον πατέρα Παρασκευά, τον θεολόγο μας: «Τον Χριστό τον κοροΐδευαν πάνω στον σταυρό αλλά και παντού, και όμως είναι ο Σωτήρας του κόσμου».

Στον ιερέα π. Αντρέα, τον νεαρότερο του χωριού, μια Κυριακή του 1968, είπε μετά το τέλος της θείας λειτουργίας: «Παπά, σύντομα θα μείνουν πολλές εκκλησιές ανοικτές και θα μπαίνουν κοπάδια μέσα».

Ένα στοιχείο από τη ζωή του που με στεναχώρησε είναι που του απαγόρευσαν από την Αρχιεπισκοπή να κοιμάται μέσα στην εκκλησία του μοναστηριού της Παναγίας της Αυγασίδας, όπως του υπέδειξε, όπως φαίνεται, η ίδια η Παναγία. Έτσι, του πήραν τα κλειδιά της εκκλησίας και κοιμόταν έξω από τον ναό. Όμως, από τη στενοχώρια του «δεν έπαιρνε ούτε φαΐ ούτε νερό, και ήταν εξαντλημένος». Έτσι, με το ζόρι τον πήγαν στο σπίτι για να τον περιποιηθούν. Όταν ήταν έξω από την εκκλησία, μόνο ένας Τουρκοκύπριος τον επισκέφτηκε και προθυμοποιήθηκε να του πάρει ό,τι χρειαζόταν, αλλά αυτός του ζήτησε μόνο νερό

Δεν θα μπορούσα να παραλείψω το οσιακό τέλος του Γέροντα αυτού που από τις 25 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 10 Οκτωβρίου που μακαρίστηκε, δεν έβαλε τροφή στο στόμα του, παρά μόνο τρία κουταλάκια τσάι, μετά από πολλές πιέσεις, για να τους κάνει το χατίρι. Η μόνη αξίωση που είχε από τα παιδιά του ήταν να τον πάρουν στο μοναστήρι να κάνει μπάνιο μέσα στο αγίασμα, γιατί ήξερε ότι ήρθε η ώρα του.

Γι’ αυτό ζήτησε από τον γιο του τον Αντωνή να του φέρει το κλειδί της Αυγασίδας από τον πατέρα Ανδρέα, ο οποίος, παρόλο που είχε ρητές εντολές από την Αρχιεπισκοπή να μην το δώσει το κλειδί, τελικά του το πήγε ο ίδιος, όπως διέταξε ο παππούς, λέγοντας: «Έλα Χατζή και σου το έφερα και ό,τι θέλεις να μου πεις να σου το κάνω». Τότε, ο παππούς του ζήτησε να το αφήσει μέσα στην κούπα με το νερό. Μετά από λίγο σκούπισε το κλειδί και είπε με τη χαμηλή κι αδύνατη φωνή του στον ιερέα: «Δάσκαλε, εγώ δεν μπορούσα να πάω και να μην πάρω το κλειδί τούτο. Αυτό είναι το κλειδί της Κύπρου». Είναι και αυτή μια φράση που δεν μπορούμε να την καταλάβουμε, όμως σίγουρα δεν έλεγε ποτέ άστοχα λόγια.

Στις 9 Οκτωβρίου, του Αγίου Ανδρονίκου, τον μετάφεραν στη μονή της Παναγίας της Αυγασίδας που τόσο επιθυμούσε και πέρασε τη νύκτα ξαπλωμένος μπροστά από την εικόνα της Παναγίας. Το πρωί τον κοινώνησαν και του έκαναν Άγιο Ευχέλαιο. Μόλις τελείωσε το Άγιο Ευχέλαιο μπήκε μέσα στην εκκλησία ο γιος του Γιακουμής που είχε πάει στην Αγγλία για θεραπεία και ο παππούς τους είπε να του τηλεφωνήσουν να έρθει και δεν έχει τίποτε. «Ο παππούς τότε έκανε να τον αγκαλιάσει, πέρασε το χέρι πάνω από τον ώμο του, και όπως το προείπε ξεψύχησε, αφού περίμενε να δει τον γιο του. Ήταν το πρωινό της Παρασκευής, 10 Οκτωβρίου του 1969».

Ο θεολόγος μας πατήρ Παρασκευάς, τότε είπε στον επικήδειό του: «Έχει έναν Άγιο η Μηλιά.»

Έγραψα αυτό το κείμενο για να μοιραστώ τη συγκίνηση που ένιωσα, διαβάζοντας για έναν σύγχρονο Γέροντα, που έμαθε σαν άλλος Μακρυγιάννης λίγα γράμματα σε μεγάλη ηλικία για να διαβάζει τα θρησκευτικά βιβλία, που έζησε ζωή πολύ ασκητική, ζωή μεγάλης εγκράτειας, νηστείας, προσευχής και αγρυπνίας. Η μεγάλη αγάπη του στον Χριστό και η αφοσίωσή του στην Παναγία μας, τον έκαναν άνθρωπο μεγάλης άσκησης και πνευματικού αγώνα, που προφήτευε τα μέλλοντα και με την όλη βιοτή του έγινε πρότυπο χριστιανού. Γι’ αυτό και οι σύγχρονοί του δεν μπορούσαν να τον καταλάβουν και τα σοφά λόγια του τους φαίνονταν εξωπραγματικά.

Επιπλέον, νιώθω ότι εδώ έχουμε το παράδειγμα ενός πολύ πνευματικού ανθρώπου που ζούσε μέσα στον κόσμο, απέκτησε έξι παιδιά, κι όμως έγινε σκεύος εκλογής του θεού, έγινε Άγιος. Έτρωγε πολύ λίγο, λίγα χόρτα και ψωμί, μαζί με φρούτα, κοιμόταν ελάχιστα, και εργαζόταν πολύ. Μάλιστα, βοηθούσε και τους άλλους στις δουλειές τους αμισθί. Όσο ζούσε, ένιωθε θλίψη για την απομάκρυνση του κόσμου από τον Θεό, ενώ ο ίδιος είχε το πένθος της μετάνοιας και την αίσθηση ότι ήταν αμαρτωλός. Γι’ αυτό και είχε συνέχεια δάκρυα και συμβούλευε τους ανθρώπους και στα γύρω χωριά να μετανοήσουν και να έρθουν κοντά στον Χριστό. Κυρίως, τόνιζε σε όλους να πηγαίνουν την Κυριακή στη Θεία Λειτουργία, ενώ ο ίδιος καθημερινά καθάριζε τις εκκλησίες και βοηθούσε με προθυμία τους ιερείς στα καθήκοντά τους.

Ας έχουμε την ευλογία του παππού Χατζηφλουρέντζου, αυτού του Αγίου της Μηλιάς και ας πιστέψουμε στα λόγια του ότι θα μας λυπηθεί ο Θεός και θα γυρίσουμε πίσω στα σπίτια μας. Φτάνει να ακολουθούμε τον δρόμο του θεού και να αγαπούμε τον άλλο άνθρωπο.

Αιωνία η μνήμη του!

Η αμαρτία είναι η μεγάλη τραγωδία της ζωής μας. (Κυριακή του Παραλύτου)

Η ευαγγελική περικοπή αναφέρεται στο θαύμα του Ιησού Χριστού, τότε που θεράπευσε τον παραλυτικό στα Ιεροσόλυμα. Είναι το τρίτο από τα θαύματα, για τα οποία ομιλούν τα ιερά Ευαγγέλια. Το πρώτο έγινε στην Κανά, τότε που ο Ιησούς Χριστός βρέθηκε στο γάμο κι έκαμε το νερό κρασί. Το δεύτερο έγινε στην Καπερναούμ, τότε που θεράπευ­σε το γιό του βασιλικού. Το τρίτο γίνεται τώρα στα Ιεροσόλυμα, κι είναι η θεραπεία του παραλυτικού, που τριάντα οχτώ χρόνια βασανιζότανε μέσα στην αρρώστια του. Η σωματική αρρώστια είναι κι αυτή στον άνθρωπο κληρονομιά της αμαρτίας· της πρώτης αμαρτίας των πρωτοπλάστων στον παράδεισο, τότε που τους ξεγέλασε ο διάβολος και τους έβαλε να παραβούν την εντολή του Θεού. Τότε μπήκε η αμαρτία στον κόσμο και με την αμαρτία η αρρώστια κι ο θάνατος· τότε ανατράπηκε η αρμονία της δημιουργίας του Θεού. Μα γι’ αυτό ήλθε ο Χριστός, για να καταργήσει το θάνατο και να σηκώσει από τους ανθρώπους το βάρος της κακής κληρονομιάς. Σημεία της παρουσίας του Μεσσία και της θεϊκής του δύναμης και αποστολής ήσαν τα θαύματα που έκαμε και μάλιστα οι θεραπείες των αρρώστων. Ας ακούσουμε όμως τώρα στη γλώσσα μας την  ευαγγελική περικοπή κι ας δούμε πως ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει για τη θεραπεία του παραλυτικού στα Ιεροσόλυμα. Πρώτ’ αρχή δεν θα πρέπει να παρατρέξουμε ό,τι λέγει το ιερό κείμενο για το νερό της δεξαμενής Βηθεσδά. Βηθεσδά στα ελληνικά θα πει «οίκος ελέους», δηλαδή σπίτι της αγάπης.

Εκείνο τον καιρό ανέβηκε ο Ιησούς στα Ιεροσόλυμα. Εκεί στα Ιεροσόλυμα κοντά στην πύλη που λέγεται προβατική, είναι μια δεξαμενή, που στα εβραϊκά λέγεται Βηθεσδά κι έχει γύρω πέντε καμαροσκέπαστα υπόστεγα. Κάτω απ’ αυτά τα υπόστεγα ήσαν ξαπλωμένοι ένα πλήθος άρρωστοι, τυφλοί, κουτσοί, πιασμένοι και περίμεναν την κίνηση του νερού. Γιατί άγγελος από καιρό σε καιρό κατέβαινε στη δεξαμενή και τάραζε το νερό όποιος λοιπόν, ύστερα από την κίνηση του νερού, έπεφτε πρώτος στη δεξαμενή, αυτός γινότανε καλά απ’ οποιαδήποτε κι αν είχε αρρώστια. Ήταν λοιπόν εκεί ένας άνθρωπος, που τριάντα οχτώ χρόνια βασανιζότανε μέσα στην αρρώστια του. Αυτόν, όταν τον είδε ο Ιησούς ξαπλωμένο, κατάλαβε πως πολύ καιρό είχε εκεί, και του λέει· «Θέλεις να γίνεις καλά;». Του αποκρίθηκε ο άρρωστος· «Κύριε, δεν έχω άνθρωπο, για να με βάλει στη δεξαμενή, όταν ταραχτεί το νερό· επάνω στην ώρα, που πάω να μπω εγώ, άλλος πριν από μένα πέφτει στο νερό». Του λέει ο Ιησούς· «Στάσου στα πόδια σου· σήκωσε το κρεββάτι σου και πήγαινε». Κι αμέσως έγινε καλά ο άνθρωπος και σήκωσε το κρεββάτι του και περπατούσε. Κι ήτανε Σάββατο εκείνη την ημέρα. Έλεγαν λοιπόν οι Ιουδαίοι στο θεραπευμένο· «Είναι Σάββατο δεν σου επιτρέπεται να σηκώσεις το κρεββάτι». Τους αποκρίθηκε· «Εκείνος που μ’ έκαμε καλά, εκείνος μου είπε· Σήκωσε το κρεββάτι σου και πήγαινε». Τον ξαναρώτησαν «Ποιός είναι ο άνθρωπος, που σου είπε· Σήκωσε το κρεββάτι σου και πή­γαινε;». Μα ο θεραπευμένος δεν ήξερε ποιός είναι, γιατί ο Ιησούς είχε χαθεί μέσα στο πλήθος που ήταν εκεί. Ύστερα· απ’ αυτά, τον βρίσκει ο Ιησούς στο ναό και του λέει· «Κοίταξε, έγινες καλά· μην αμαρταίνεις πια, για να μη σε βρει κάτι χειρότερο». Έφυγε ο άνθρωπος και διαλάλησε στους Ιουδαίους ότι ο Ιησούς είναι, που τον έκαμε καλά.

Πρώτ’ αρχή δεν θα πρέπει να παρατρέξουμε ό, τι λέει το ιερό κείμενο για το νερό της δεξαμενής Βηθεσδά. Βηθεσδά στα ελληνικά θα πει «οίκος ελέους», δηλ σπίτι της αγάπης· επειδή μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο ο Θεός έδειχνε εκεί την αγάπη του στους ανθρώπους, αλλά και οι άνθρωποι, όσο μπορούσαν κι όσο ήξεραν σ’ εκείνα τα χρόνια, δείχνονταν ευεργετικοί προς τους αρρώστους. Δεν ήσαν κάποιες ιαματικές ιδιότητες του νερού που θεράπευαν τους αρρώστους· αν ήταν έτσι, τότε σ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου το νερό θα ήταν ιαματικό. Μα το ιερό κείμενο λέει πως το νερό εκείνο είχε τη δύναμη να θεραπεύει τους αρρώστους «κατά καιρόν», κάθε φορά δηλαδή που ο άγγελος του Θεού κατέβαινε και το ανατάραζε. Κι έπειτα δεν γίνονταν όλοι καλά, μα μόνο όποιος πρόφταινε να πέσει πρώτος στο νερό. Ήταν λοιπόν ιερός τόπος εκεί, ήταν άγιασμα και προσκύνημα. Ο Θεός, που είναι παντού, δείχνει την παρουσία του πιο φανερά σε κάποιους τόπους και περιστατικά και πρόσωπα, για να τον βλέπουν εκεί αισθητότερα οι άνθρωποι, να παίρνουν τις ευεργεσίες του και να πιστεύουν. Τόπος θεοφανείας ήταν η Βηθεσδά.

Αλλά εκεί που πρέπει περισσότερο να προσέξουμε είναι τα τελευταία λόγια του Ιησού Χριστού όταν βρήκε τον άνθρωπο στο ναό, του είπε· «Κοίταξε, έγινες καλά, μην αμαρτάνεις πια, για να μη σε βρει κάτι χειρότερο». Εδώ φαίνεται καθαρά πως ο άνθρωπος με μια βαριά αρρώστια, που την σήκωσε τριάντα οχτώ χρόνια, πλήρωσε κάποια αμαρτία του. Αλλά εδώ τώρα πρέπει να ετοιμασθούμε για απολογία, γιατί έναν τέτοιο λόγο πολλοί τον ακούν και πειράζονται. Γιατί έτσι συμβαίνει πάντα· όταν αμαρτάνουμε, μας φαίνεται καλά, μα όταν μας θυμίζουν την αμαρτία, πειραζόμαστε. Έπειτα είναι άνθρωποι που δεν θέλουνε να ακούσουν καν για αμαρτία. Τί θα πει αμαρτία; Όλα στη ζωή είναι πράγματα φυσικά. Όμως η τραγωδία του ανθρώπου είναι πάντα η αμαρτία του, ο μολυσμός της σαρκός και του πνεύματός του και η ταραχή που γεννιέται μέσα του από την παράβαση των εντολών του Θεού. Η αμαρτία είναι που χωρίζει τον άνθρωπο από το Θεό, αυτή που τον φέρνει στο σημείο να αρνείται το Θεό. Η αθεΐα δεν έχει αλλού τη ρίζα της παρά στην αμαρτία, η οποία οδηγεί τον άνθρωπο στην απιστία και στην άρνηση του Θεού. Δεν είναι το δόγμα κι η αλήθεια για το Θεό, που δεν μπορεί να χωρέσει ο νους του ανθρώπου, αλλά είναι οι εντολές, που βάζουν φραγμό στην αμαρτία του· αυτές δεν θέλει να δεχθεί η καρδιά, γι’ αυτό κι αρνείται ο άνθρωπος το Θεό. Για να μη χωρισθεί από την αμαρτία του, φτάνει να πιστέψει πως δεν υπάρχει ο Θεός. Πραγματικά η αμαρτία είναι η μεγάλη τραγωδία της ζωής μας.

Το θέλομε δεν το θέλομε, υπάρχει στενή σχέση μεταξύ της ηθικής και της σωματικής υγείας του ανθρώπου. Καλά που η σωματική αρρώστια κι ο θάνατος είναι το αποτέλεσμα της πρώτης αμαρτίας των πρωτοπλάστων, μα και η προσωπική αμαρτία έχει πάντα τις δικές της συνέπειες στην υγεία του σώματος. Κάθε σωματική αρρώστια δεν οφείλεται πάντα σε ηθικές παρεκτροπές, μα κάθε ηθική παρεκτροπή έχει πάντα τις συνέπειές της επάνω στον άνθρωπο. Κάθε αμαρτία, που είναι παράβαση θείας εντολής, είναι μια ελεύθερη εκλογή και πράξη του ανθρώπου, μα κάθε τέτοια εκλογή και προτίμηση έχει τις συνέπειές της στον ίδιο τον άνθρωπο. Η ελευθερία είναι ευθύνη και η ηδονή της οποιασδήποτε αμαρτίας είναι ύστερα οδύνη, που την σηκώνει και την πληρώνει όποιος προτιμά το δικό του θέλημα παρά το θέλημα του Θεού. Αυτός είναι ο κίνδυνος της ηθικής ελευθερίας μας· όταν πιστέψουμε πως μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε, πρέπει να είμαστε έτοιμοι για να σηκώσουμε τις συνέπειες των πράξεων μας.

Μα γιατί τα λέμε όλα αυτά, όταν το ξέρουμε πως και κουράζουν και εξοργίζουν τους ανθρώπους του καιρού μας; Γιατί όποιοι κι αν είναι οι καιροί κι όπως κι αν θέλουν να σκέπτονται οι άνθρωποι, η Εκκλησία πρέπει να κηρύξει Ευαγγέλιο. Και το Ευαγγέλιο σ’ αυτό το σημείο δεν κάνει συμβιβασμούς και δεν κηρύττει την αλήθεια στα μέτρα και τις αντιλήψεις της κάθε εποχής. Άλλη όψη αυτή της τραγωδίας του σύγχρονου κόσμου· κι όταν δεν αρνιούνται οι άνθρωποι το Θεό, δεν χωρίζονται από την αμαρτία τους και θαρρούν πως βρίσκουν τρόπο να συμβιβάζουν τα ασυμβίβαστα, το φως και το σκότος. Φως είναι ο Θεός και σκότος είναι η αμαρτία, μέσα στο οποίο παλεύει ο κόσμος. Η αμαρτία, καθώς γράφει ο αδελφόθεος Ιάκωβος, φλογίζει «τον τροχό της γενέσεως»· αυτή δηλαδή, σαν μια κακή κληρονομιά, περνάει από πατέρα σε παιδί και κάνει το φλογισμένο κύκλο της μέσα στις γενεές των ανθρώπων. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν είναι τραγικοί άνθρωποι, που πεθαίνουν αλύτρωτοι «εν ταις αμαρτίαις αυτών». Όσοι το καταλαβαίνουν λένε μαζί με τον Απόστολο· «Ευχαριστώ τω Θεώ διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών». Κι αν υπάρχει η αμαρτία, που μας γονατίζει και μας λιώνει, μα είναι ο Χριστός, που μας λυτρώνει και μας σώζει. Χαρά σ’ εκείνους που η αμαρτία δεν τους διώχνει, αλλά τους φέρνει στο Θεό και ζητούν έλεος, για να βρουν σωτηρία.

Τα τελευταία λόγια του Ιησού Χριστού στον άνθρωπο, που τον θεράπευσε από την πολυχρόνια αρρώστια του, μας έδωσαν αφορμή να μιλήσουμε  για την αμαρτία και για τις συνέπειές της. Το ξέρουμε πολύ καλά πως όσα μπορέσαμε να κηρύξουμε δεν ακούονται από τους ανθρώπους ευχάριστα. Μα το κήρυγμα της Εκκλησίας δεν έχει δικαίωμα να είναι πάντα ευχάριστο στους ανθρώπους. Και ποτέ δεν είναι ευχάριστος ο λόγος, όταν έρχεται σε αντίθεση με το θέλημα της αμαρτίας. Η ίδια η λέξη αμαρτία μάς ενοχλεί, ενώ είναι αλήθεια πως η αμαρτία, σαν λογισμός και σαν πράξη και σαν μολυσμός «σαρκός και πνεύματος», μας ταλαιπωρεί και κάνει τραγική τη ζωή μας. Το να αρνιούμαστε το Θεό για χάρη της αμαρτίας μας ή να κόβουμε την αλήθεια του Θεού στα μέτρα μας για να βρούμε τάχα ανάπαυση, αυτές δεν είναι λύσεις που λυτρώνουν και μας βγάζουν από το τραγικό αδιέξοδο της αμαρτίας. Η λύση είναι μία· να παλεύουμε, για να νικήσουμε τον εαυτό μας και την αμαρτία μας με το έλεος και τη χάρη του Θεού «διά Ιησού Χριστού». Αμήν.

(+Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης Διονυσίου, «Επί Πτερύγων ανέμων», εκδ. Νεκτ. Παναγόπουλος, σ. 107-11)

πηγή