Παράκληση στην Παναγιά για την ΠΑΤΡΙΔΑ : ΠΑΝΑΓΙΑ ΦΥΛΑΞΕ ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΚΕΠΗ ΣΟΥ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

Ευλογητός ο Θεός ημών, πάντοτε, νυν, και αεί, και εις τούς αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

Ψαλμός 142

Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσον μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά τού δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πάς ζων. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθησε με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος και ηκηδίασεν επ’ εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείράς μου, η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου κύριε εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ’ εμού και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου ότι επί σοι ήλπισα. Γνώρισον μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, προς σε κατέφυγον. Δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου ότι συ ει ο Θεός μου. Το πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία, ένεκα του ονόματός σου, Κύριε ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολεθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τούς θλίβοντας την ψυχήν μου ότι εγώ δούλός σου ειμι.

Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

Εξομολογείσθε τω Κυρίω, και επικαλείσθε το όνομα το άγιον αυτού.

Θεός Κύριος…

Πάντα τα έθνη εκύκλωσάν με, και τω ονόματι Κυρίου ήμυνάμην αυτούς.

Θεός Κύριος…

Παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και εστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών.

Θεός Κύριος...

Ήχος δ' Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν, *[τα αστεράκια σημαίνουν πως εκεί κάνουμε παύση όταν ψάλλουμε] αμαρτωλοί καί ταπεινοί, και προσπέσωμεν * εν μετανοία, κράζοντες εκ βάθους ψυχής, * Δέσποινα, βοήθησον εφ’ ημίν σπλαγχνισθείσα,* σπεύσον, απολλύμεθα υπό πλήθους πταισμάτων, * μη αποστρέψης σους δούλους κενούς, * σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα. 

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.

Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής, * και των πτωχών υπερασπιστής, * ασθενούντων Ια­τρός, βασιλέων υπέρμαχος, * τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε, * πρέσβευε Χριστώ τω θεώ, * σωθήναι τάς ψυχάς ημών. [Αυτό το έχει ίσως γιατί έχει πάρει το κείμενο από ναό του αγ. Γεωργίου; Δεν το ξέρω. Δεν ανήκει πάντως στην Παράκληση της Παναγίας, αλλά δεν πειράζει].

Και νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Ου σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε, * τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι, * ειμή γαρ συ προϊστασο πρεσβεύουσα, * τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; * Τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; * Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου, * σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών. 

Ν' Ψαλμός

Ελέησον με ο Θεός κατά το μέγα έλεος σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημα μου. Επί πλείον πλύνον με από τής ανομίας μου και από τής αμαρτίας μου καθάρισον με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστι δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιον σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαι σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησε με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσας μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς με αγαλλίασιν και ευφροσύνην αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπον σου από των αμαρτιών μου, και πάσας τάς ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου και το πνεύμα το Άγιον μη αντανέλης απ’ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξον με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε τα χείλη μου ανοίξεις και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσιν σου. Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουθενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιων, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους.


Ήχος πλ. δ΄ Ωδή α΄ Ειρμός

Υγράν διοδεύσας ωσεί ξηράν, * και την αιγυπτίαν μοχθηρίαν διαφυγών, * ο Ισραηλίτης ανεβόα, * Τω Λυτρωτή και Θεώ ημών άσωμεν.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, * προς σε καταφεύγω, σωτηρίαν επιζητών. * Ώ Μήτερ του Λόγου και Παρθένε, * των δυσχερών και δεινών με διάσωσον. 

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Παθών με ταράττουσι προσβολαί, * πολλής αθυμίας, εμπιπλώσαι μου την ψυχήν, * ειρήνευσον, Κόρη, τη γαλήνη, * τη του Υιού και Θεού σου, Πανάμωμε. 

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.

Σωτήρα τεκούσαν σε και Θεόν, * δυσωπώ, Παρθένε, λυτρωθήναι με των δεινών, * σοι γαρ νυν προσφεύγων ανατείνω, * και την ψυχήν και την διάνοιαν. 

Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Νοσούντα το σώμα και την ψυχήν, * επισκοπής θείας, και προνοίας της παρά σου, * αξίωσον, μόνη Θεομήτορ, * ως αγαθή αγαθού τε λοχεύτρια. 


Ωδή γ' Ειρμός [η Ωδή β΄ δεν υπάρχει, γιατί είναι αφιερωμένη στις ψυχές των νεκρών και λέγεται μόνο σε κανόνες για ειδικές περιστάσεις, π.χ. τοΨυχοσάββατο].

Ουρανίας αψίδος, οροφουργέ Κύριε, * και της Εκκλησίας δομήτορ, συ με στερέωσον, * εν τη αγάπη τη ση, των εφετών η ακρότης, * των πιστών το στήριγμα, μόνε φιλάνθρωπε.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Προστασίαν και σκέπην, ζωής εμής τίθημι, * Σε, Θεογεννήτορ, Παρθένε, συ με κυβέρνησον,* προς τον λιμένα σου, των αγαθών η αιτία, * των πιστών το στήριγμα, μόνη πανύμνητε. 

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Ικετεύω, Παρθένε, τον ψυχικόν τάραχον, * και της αθυμίας την ζάλην διασκεδάσαι μου, * συ γαρ, Θεόνυμφε, τον αρχηγόν της γαλήνης, * τον Χριστόν εκύησας, μόνη πανάχραντε. 

Δόξα Πατρί…

Ευεργέτην τεκούσα, τον των καλών αίτιον, * της ευεργεσίας τον πλούτον, πάσιν ανάβλυσον,* πάντα γαρ δύνασαι, ως δυνατόν εν ισχύϊ, * τον Χριστόν κυήσασα, Θεομακάριστε. 

Και νυν και αεί…

Χαλεπαίς αρρωστίαις, και νοσεροίς πάθεσιν, * εξεταζομένω, Παρθένε, συ μοι βοήθησον, * των ιαμάτων γαρ, ανελλιπή σε γινώσκω,* θησαυρόν, Πανάμωμε, τον αδαπάνητον. 


Διάσωσον, * από κινδύνων, τους δούλους σου, Θεοτόκε, * ότι πάντες μετά Θεόν, εις σε καταφεύγομεν, * ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν. 

Eπίβλεψον,* εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν τού σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.  

[Διάλογος ιερέα με το λαό. Αν διαβάζουμε την παράκληση στο σπίτι μας, δεν τα λέμε: Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεος Σου, δεόμεθα Σου, επάκουσον και ελέησον. 

Κύριε ελέησον (3 = τρεις φορές)

Έτι δεόμεθα υπέρ του Πατρός και Αρχιεπισκόπου ημών (δεινός) και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. 

Κύριε ελέησον (3)

Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, [ονόματα] και πάντων των παρακολουθούντων την αγίαν παράκλησην ταύτην και υπέρ του συγχωρηθήναι αυτών παν πλημμέλημα εκούσιον τε και ακούσιον. 

Κύριε ελέησον (3)

Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.] 


Κάθισμα Ήχος β' Τα άνω ζητών

Πρεσβεία θερμή, και τείχος απροσμάχητον,* ελέους πηγή, τού κόσμου καταφύγιον,* εκτενώς βοώμεν σοι, Θεοτόκε Δέσποινα, πρόφθασον, * και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς,* η μόνη ταχέως προστατεύουσα. 

Ωδή δ’ Ειρμός

Εισακήκοα, Κύριε, * της οικονομίας σου το μυστήριον, * κατενόησα τα έργα σου, * και εδόξασά σου την θεότητα.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Των παθών μου τον τάραχον, * η τον κυβερνήτην τεκούσα Κύριον, * και τον κλύδωνα κατεύνασον, * των εμών πταισμάτων, Θεονύμφευτε.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Ευσπλαγχνίας την άβυσσον, * επικαλουμένω της σης παράσχου μοι, * η τον εύσπλαγχνον κυήσασα, * και Σωτήρα πάντων, των υμνούντων σε. 

Δόξα Πατρί…

Απολαύοντες, Πάναγνε, * των σων δωρημάτων ευχαριστήριον, * αναμέλπομεν εφύμνιον, * οι γινώσκοντες σε Θεομήτορα.

Και νυν και αεί…

Οι ελπίδα και στήριγμα, * και της σωτηρίας τείχος ακράδαντον, * κεκτημένοι σε, Πανύμνητε,* δυσχερείας πάσης, εκλυτρούμεθα.


Ωδή ε’ Ειρμός

Φώτισον ημάς, τοις προστάγμασί σου, Κύριε,* και τω βραχίονί σου τω υψηλώ, * την σην ειρήνην, * παράσχου ημίν, φιλάνθρωπε. 

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Έμπλησον, Αγνή, ευφροσύνης την καρδίαν μου, * την σην ακήρατον διδούσα χαράν, * της ευφροσύνης, * η γεννήσασα τον αίτιον.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Λύτρωσαι ημάς, εκ κινδύνων, Θεοτόκε Αγνή,* η αιωνίαν τεκούσα λύτρωσιν, * και την ειρήνην, * την πάντα νουν υπερέχουσαν. 

Δόξα Πατρί…

Λύσον την αχλύν, των πταισμάτων μου, Θεόνυμφε, * τω φωτισμώ της σης λαμπρότητος, * η φως τεκούσα, * το θείον και προαιώνιον. 

Και νυν και αεί…

Ίασαι Αγνή, των παθών μου την ασθένειαν, * επισκοπής σου αξιώσασα, * και την υγείαν, * τη πρεσβεία σου παράσχου μοι. 

Ωδή ς' [=στ΄] Ειρμός

Την δέησιν εκχεώ προς Κύριον, * και αυτώ απαγγελώ μου τας θλίψεις, * ότι κακών η ψυχή μου επλήσθη, * και η ζωή μου τω Άδη προσήγγισε, * και δέομαι ως Ιωνάς, * Εκ φθοράς, ο Θεός με ανάγαγε. 

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Θανάτου και της φθοράς ως έσωσεν, * εαυτόν εκδεδωκώς τω θανάτω, * την τη φθορά και θανάτω μου φύσιν, * κατασχεθείσαν, Παρθένε, δυσώπησον, * τον Κύριον σου και Υιόν, * τής εχθρών κακουργίας με ρύσασθαι.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Προστάτιν σε, της ζωής επίσταμαι, * και φρουράν ασφαλεστάτην Παρθένε, * των πειρασμών διαλύουσαν όχλον, * και επηρείας δαιμόνων ελαύνουσαν, * και δέομαι διαπαντός,* εκ φθοράς των παθών μου ρυσθήναί με.

Δόξα Πατρί…

Ως τείχος, καταφυγής κεκτήμεθα, * και ψυχών σε παντελή σωτηρίαν, * και πλατυσμόν εν ταις θλίψεσι, Κόρη, * και τω φωτί σου αεί αγαλλόμεθα. * Ώ Δέσποινα, και νυν ημάς, * των παθών και κινδύνων διάσωσον.

Και νυν και αεί…

Εν κλίνη νυν, ασθενών κατάκειμαι, * και ουκ έστιν ίασις τη σαρκί μου, * αλλ’ η Θεόν και Σωτήρα του κόσμου, * και τον λυτήρα των νόσων κυήσασα, * σου δέομαι της αγαθής, * εκ φθοράς νοσημάτων ανάστησον. 

Διάσωσον,* από κινδύνων, τους δούλους σου, Θεοτόκε, * ότι πάντες μετά Θεόν, εις σε καταφεύγομεν, * ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν. 

Άχραντε, * η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, * επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον, * ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. 

[Διάλογος ιερέα και λαού: Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεος Σου, δεόμεθα Σου, επάκουσον και ελέησον. 

Κύριε ελέησον (3)

Έτι δεόμεθα υπέρ του Πατρός και Αρχιεπισκόπου ημών (δεινός) και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. 

Κύριε ελέησον (3)

Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, [ονόματα] και πάντων των παρακολουθούντων την αγίαν παράκλησην ταύτην και υπέρ του συγχωρηθήναι αυτών παν πλημμέλημα εκούσιον τε και ακούσιον. 

Κύριε ελέησον (3)

Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.]

Κοντάκιον Ήχος β'

Προστασία των Χριστιανών ακαταίσχυντε, μεσιτεία προς τον Ποιητήν αμετάθετε, μη παρίδης αμαρτωλών δεήσεων φωνάς, αλλά πρόφθασον, ως αγαθή, εις την βοήθειαν ημών, των πιστώς κραυγαζόντων σοι. Τάχυνον εις πρεσβείαν, και σπεύσον εις ικεσίαν, η προστατεύουσα αεί, Θεοτόκε, των τιμώντων σε. 

Ήχος δ' 

Εκ νεότητος μου, πολλά πολεμεί με πάθη, αλλ’ αυτός αντιλαβού, και σώσον, Σωτήρ μου. (δις)

Οι μισούντες Σιών, αισχύνθητε από του Κυρίου, ως χόρτος γαρ, πυρί έσεσθε απεξηραμμένοι. (δις)

Δόξα Πατρί…

Αγίω Πνεύματι, πάσα ψυχή ζωούται, και καθάρσει υψούται, λαμπρύνεται τη Τριαδική μονάδι, ιεροκρυφίως. 

Και νυν και αεί…

Αγίω Πνεύματι, αναβλύζει τα της χάριτος ρείθρα, αρδεύοντα άπασαν την κτίσιν, προς ζωογονίαν. 

Προκείμενον

Μνησθήσομαι του ονόματος σου εν πάση γενεά και γενεά. 

Στίχος

Άκουσον, θύγατερ, και ίδε, και κλίνον το ους σου, και επιλάθου του λαού σου, και του οίκου του πατρός σου, και επιθυμήσει ο Βασιλεύς τού κάλλους σου.

Του ονόματός σου μνησθήσομαι εν πάση γενεά και γενεά. 

[Διάλογος ιερέα και λαού: Και υπέρ του καταξιωθήναι ημάς της ακροάσεως του αγίου Ευαγγελίου, Κύριον τον Θεόν ημών ικετεύσωμεν. 

Κύριε, ελέησον (γ'). 

Σοφία. Ορθοί. Ακούσωμεν του αγίου Ευαγγελίου. 

Ειρήνη πάσι. 

Και τω Πνεύματί σου. 

Εκ τού κατά Λουκάν αγίου Ευαγγελίου το ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν. 

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.]

Ευαγγέλιο. Κατά Λουκάν, κεφ. 1, στίχοι 39-49 και 56

Εν ταις ημέραις εκείναις, αναστάσα Μαριάμ επορεύθη εις την ορεινήν μετά σπουδής, εις πόλιν Ιούδα, και εισήλθεν εις τον οίκον Ζαχαρίου, και ησπάσατο την Ελισάβετ. Και εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής, και επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ, και ανεφώνησε φωνή μεγάλη, και είπεν, Ευλογημένη συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου, και πόθεν μοι τούτο, ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με; ιδού γαρ, ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώτα μου, εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου. Και μακαρία η πιστεύσασα, ότι έσται τελείωσις τοις λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Και είπε Μαριάμ, Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον, και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου, ότι επέβλεψεν επί τηv ταπείνωσιν της δούλης αυτού. Ιδού γαρ, από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί. Ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο δυνατός, και άγιοv το όνομα αυτού. Έμεινε δε Μαριάμ συν αυτή ωσεί μήνας τρεις, και υπέστρεψεν εις τον οίκοv αυτής.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.
 

Θεοτόκος και Ελισάβετ, έγκυοι στο Χριστό και τον άγ. Ιωάννη τον Πρόδρομο αντίστοιχα. Για τη συνάντησή τους μιλάει αυτό το ευαγγέλιο (από εδώ).

Δόξα Πατρί…

Πάτερ, Λόγε, Πνεύμα, Τριάς η εν Μονάδι, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων.

Και νυν και αεί…

Ταις της Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων.

Ελέησον με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεος σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημα μου.

Ήχος πλ. β' Όλην αποθέμενοι 

Μη καταπιστεύσης με, ανθρωπίνη προστασία, Παναγία δέσποινα, αλλά δέξαι δέησιν, του ικέτου σου, θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι, των δαιμόνων τα τοξεύματα, σκέπην ου κέκτημαι, ουδέ που προσφύγω ο άθλιος, πάντοθεν πολεμούμενος, και παραμυθίαν ουκ έχω πλην σου, Δέσποινα του κόσμου, ελπίς και προστασία των πιστών, μη μου παρίδης την δέησιν, το συμφέρον ποίησον. 

Ουδείς προστρέχων επί σοι, κατησχυμένος από σου εκπορεύεται, αγνή Παρθένε Θεοτόκε, αλλ’ αιτείται την χάριν, και λαμβάνει το δώρημα, προς το συμφέρον της αιτήσεως. 

Μεταβολή των θλιβομένων, απαλλαγή των ασθενούντων υπάρχουσα, Θεοτόκε Παρθένε, σώζε πόλιν και λαόν, των πολεμουμένων η ειρήνη, των χειμαζομένων η γαλήνη, η μόνη προστασία των πιστών. 

[Διάλογος ιερέα και λαού: Σώσον, ο Θεός, τον λαόν σου, και ευλόγησον την κληρονομίαν σου: επίσκεψαι τον κόσμον σου εν ελέει και οικτιρμοίς, ύψωσον κέρας Χριστιανών Ορθοδόξων, και κατάπεμψον εφ’ ημάς τα ελέη σου τα πλούσια: πρεσβείαις της παναχράντου, Δεσποίνης ημών, Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας: δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού, προστασίαις των τιμίων επουρανίων Δυνάμεων ασωμάτων, ικεσίαις του τιμίου, ενδόξου, προφήτου προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, των αγίων, ενδόξων, και πανευφήμων Αποστόλων, του αγίου ενδόξου πανευφήμου Αποστόλου Βαρνάβα, των εν αγίοις Πατέρων ημών, μεγάλων Ιεραρχών, και Οικουμενικών Διδασκάλων, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Αθανασίου και Κυρίλλου, Ιωάννου του Ελεήμονος, πατριαρχών Αλεξανδρείας: Νικολάου του εν Μύροις , Σπυρίδωνος επισκόπου Τριμυθούντος, των θαυματουργών. των αγίων ενδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, Δημητρίου του Μυροβλύτου, Θεοδώρου του Τήρωνος, και Θεοδώρου του Στρατηλάτου και Μηνά του θαυματουργού, των ιερομαρτύρων Χαραλάμπους και Ελευθερίου, των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών, των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, (άγιος της ημέρας), και πάντων σου των Αγίων. ικετεύομέν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε, επάκουσον ημών των αμαρτωλών δεομένων σου και ελέησον ημάς. 

Κύριε, ελέησον (ιβ')

Ελέει, και οικτιρμοίς, και φιλανθρωπία του μονογενούς σου Υιού, μεθ’ ου ευλογητός ει, συν τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. 

Αμήν.] 

Ωδή ζ' Ειρμός

Οι εκ της Ιουδαίας, * καταντήσαντες Παίδες εν Βαβυλώνι ποτέ, * τη πίστει της Τριάδος, * την φλόγα της καμίνου, * κατεπάτησαν ψάλλοντες,* Ο των Πατέρων ημών Θεός, ευλογητός ει.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Την ημών σωτηρίαν, * ως ηθέλησας Σώτερ, οικονομήσασθαι, * εν μήτρα της Παρθένου, * κατώκησας τω κόσμω, * ην προστάτιν ανέδειξας, * Ο των Πατέρων ημών Θεός, ευλογητός ει. 

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Θελητήν του ελέους, * ον εγέννησας, Μήτερ αγνή δυσώπησον, * ρυσθήναι των πταισμάτων,* ψυχής τε μολυσμάτων, * τους εν πίστει κραυγάζοντας, * Ο των Πατέρων ημών Θεός, ευλογητός ει. 

Δόξα Πατρί…

Θησαυρόν σωτηρίας, * και πηγήν αφθαρσίας, την σε κυήσασαν, * και πύργον ασφαλείας, * και θύραν μετανοίας, * τοις κραυγάζουσιν έδειξας, * Ο των Πατέρων ημών Θεός, ευλογητός ει. 

Και νυν και αεί…

Σωμάτων μαλακίας, * και ψυχών αρρωστίας, Θεογεννήτρια, * των πόθω προσιόντων, * τη σκέπη σου τη θεία, * θεραπεύειν αξίωσον, * η τον Σωτήρα Χριστόν, ημίν αποτεκούσα.

 
Ωδή η' Ειρμός

Τον Βασιλέα των ουρανών, ον υμνούσι * στρατιαί των Αγγέλων, υμνείτε, * και υπερυψούτε * εις πάντας τους αιώνας.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Τους βοηθείας, της παρά σου δεομένους, * μη παρίδης Παρθένε, υμνούντας, * και υπερυψούντας * σε, Κόρη, εις αιώνας.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Των Ιαμάτων, το δαψιλές επιχέεις, * τοις πιστώς υμνούσι σε Παρθένε, * και υπερυψούσι* τον άφραστον σου τόκον. 

Δόξα Πατρί…

Τας ασθενείας μου της ψυχής ιατρεύεις, * και σαρκός τας οδύνας, Παρθένε, * ίνα σε δοξάζω* την Κεχαριτωμένην. 

Και νυν και αεί…

Των πειρασμών συ τας προσβολάς εκδιώκεις,* και παθών τας εφόδους Παρθένε, * όθεν σε υμνούμεν * εις πάντας τους αιώνας. 


Ωδή θ' Ειρμός 

Κυρίως Θεοτόκον, * σε ομολογούμεν, * οι δια σου σεσωσμένοι, Παρθένε αγνή, * συν Ασωμάτοις χορείαις, σε μεγαλύνοντες. 

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Ροήν μου των δακρύων, * μη αποποιήσης, * η τον παντός εκ προσώπου παν δάκρυον, * αφηρηκότα Παρθένε, Χριστόν κυήσασα. 

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Χαράς μου την καρδίαν, * πλήρωσον, Παρθένε, * η της χαράς δεξαμένη το πλήρωμα,* της αμαρτίας την λύπην, εξαφανίσασα. 

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Λιμήν και προστασία, * των σοι προσφευγόντων, * γενού Παρθένε, και τείχος ακράδαντον, * καταφυγή τε και σκέπη, και αγαλλίαμα. 

Δόξα Πατρί…

Φωτός σου ταις ακτίσι, * λάμπρυνον, Παρθένε, * το ζοφερόν της αγνοίας διώκουσα,* τους ευσεβώς Θεοτόκον, σε καταγγέλλοντας. 

Και νυν και αεί…

Κακώσεως εν τόπω, * τω της ασθενείας, * ταπεινωθέντα, Παρθένε, θεράπευσον, * εξ αρρωστίας εις ρώσιν, μετασκευάζουσα. 


Μεγαλυνάρια

Άξιον εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον, και Μητέρα του Θεού ημών. 
Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν. 

Την υψηλοτέραν των ουρανών, και καθαρωτέραν λαμπηδόνων ηλιακών, την λυτρωσαμένην, ημάς εκ της κατάρας, την Δέσποιναν του κόσμου, ύμνοις τιμήσωμεν.

Από των πολλών μου αμαρτιών, ασθενεί το σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή, προς σε καταφεύγω την Κεχαριτωμένην, ελπίς απηλπισμένων, συ μοι βοήθησον.

Δέσποινα και μήτηρ του Λυτρωτού, δέξαι παρακλήσεις, αναξίων σων ικετών, ίνα μεσιτεύσης προς τον εκ σου τεχθέντα. Ώ Δέσποινα, του κόσμου γενού μεσίτρια.

Ψάλλομεν προθύμως σοι την ωδήν, νυν τη πανυμνήτω, Θεοτόκω χαρμονικώς, μετά του Προδρόμου, και πάντων των Αγίων, δυσώπει, Θεοτόκε, του οικτειρήσαι ημάς. 

Άλαλα τα χείλη των ασεβών (*), των μη προσκυνούντων, την εικόνα σου την σεπτήν, την ιστορηθείσαν, υπό του αποστόλου, Λουκά ιερωτάτου, την Οδηγήτριαν. 

Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς. 


Τρισάγιον

Άγιος ο Θεός, Άγιος ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς. [3]

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. 

Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε, ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματος σου. 

Κύριε, ελέησον. Κύριε, ελέησον, Κύριε, ελέησον. 

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. 

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομα σου, ελθέτω η βασιλεία σου, γενηθήτω το θέλημα σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δός ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού. 

Ότι σου εστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα, του Πατρός, και του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.


[Διάλογος ιερέα και λαού: 
Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεος Σου, δεόμεθα Σου, επάκουσον και ελέησον. 

Κύριε, ελέησον. (3)

Έτι δεόμεθα υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων Χριστιανών.

Κύριε ελέησον. [3]

Έτι δεόμεθα υπέρ του Πατρός και Αρχιεπισκόπου ημών, (δεινός) και πάσης της εν χριστώ ημών αδελφότητος.

Κύριε, ελέησον. (3)

Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, [ονόματα] και πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη κώμη ταύτη, των ενοριτών, επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτών του αγίου ναού τούτου.

Κύριε, ελέησον. (3)

Έτι δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθήναι την αγίαν 'Εκκλησίαν και την κώμην ταύ­την, την νήσου ταύτην, και πάσαν πόλιν και χωράν, από λοιμού, λιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας, επιδρομής αλλοφύλων, εμφυ­λίου πολέμου και αιφνιδίου θανάτου, υπέρ του ίλεων, ευμενή και ευδιάλλακτον γενέσθαι τον αγαθόν και φιλάνθρωπον Θεόν ημών, του αποστρέψαι και διασκεδάσαι πάσαν οργήν και νόσον την καθ’ ημών κινουμένην, και ρύσασθαι ημάς εκ της επικειμένης δικαίας αυτού απειλής, και ελεήσαι ημάς.

Κύριε, ελέησον. (3)

Έτι δεόμεθα και υπέρ του εισακούσαι Κύριον τον Θεόν ημών φωνής της δεήσεως ημών των αμαρτωλών, και ελεήσαι ημάς.

Κύριε, ελέησον. (3)

Επάκουσον ημών, ο Θεός ο Σωτήρ ημών, η ελπίς πάντων των περάτων της γης και των εν θαλάσση μακράν και ίλεως, ί­λεως γενού ημίν Δέσποτα, επί ταίς αμαρτίαις ημών, και ελέησον ημάς. 

Κύριε, ελέησον. (3)

Ελεήμων γαρ και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

Δόξα Σοι ο Θεός, η ελπίς ημών, Κύριε, δόξα Σοι.

Χριστός ο αληθινός Θεός ημών, ταις πρεσβείαις της παναχράντου και παναμώμου αγίας Αυτού μητρός, των αγίων, ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων, του αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου (τής ημέρας) και πάντων τον Αγίων, ελέησαι και σώσαι ημάς, ως αγαθός και φιλάνθρωπος και ελεήμων Θεός.]


Ήχος β΄

Πάντων προστατεύεις, Αγαθή, των καταφευγόντων εν πίστει τη κραταιά σου χειρί, άλλην γαρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεόν, εν κινδύνοις και θλίψεσιν, αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι υπό πταισμάτων πολλών, Μήτερ του Θεού του Υψίστου, όθεν σοι προσπίπτομεν, ρύσαι πάσης περιστάσεως τους δούλους σου.

Πάντων θλιβομένων η χαρά, και αδικουμένων προστάτις, και πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις, και βακτηρία τυφλών, ασθενούντων επίσκεψις, καταπονουμένων σκέπη και αντίληψις, και ορφανών βοηθός, Μήτερ του Θεού του Υψίστου, συ υπάρχεις, Άχραντε, σπεύσον, δυσωπούμεν, ρύσασθαι τους δούλους σου. 

Ήχος πλ. δ' 

Δέσποινα, πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Ήχος β'

Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. 


Κατά την περίοδον του 15 Αυγούστου είθισται [=συνηθίζεται, επικρατεί] ίνα ψάλλωνται, αντί των ανωτέρω Θεοτοκίων, τα επόμενα Εξαποστειλάρια. 

Ήχος γ'

Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε, Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατε μου το σώμα, και συ, Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα.

Ο γλυκασμός των Αγγέλων, των θλιβομένων η χαρά, χριστιανών η προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, αντιλαβού μου και ρύσαι, των αιωνίων βασάνων. 

Και σέ μεσίτριαν έχω, προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, μη μου ελέγξη τας πράξεις, ενώπιον των Αγγέλων, παρακαλώ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι εν τάχει.

Χρυσοπλοκώτατε πύργε, και δωδεκάτειχε πόλις, ηλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα του Βασιλέως, ακατανόητον θαύμα, πως γαλουχείς τον Δεσπότην.

Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον και σώσον ημάς.

Αμήν.

***

(*) Ο στίχος "άλαλα τα χείλη των ασεβών" σημαίνει ότι εκείνοι που δε σέβονται την Παναγία είναι "άλαλοι", δηλ. δεν έχουν αληθινά επιχειρήματα εναντίον Της.

Διάλογος αγίου Μαξίμου Καυσοκαλύβη και αγίου Γρηγορίου του Σιναΐτου

Ανταμώνοντας ο θείος Γρηγόριος ο Σιναΐτης τον άγιο Μάξιμο και συνομιλώντας με αυτόν, ανάμεσα στα άλλα του λέει και τούτο: 
«Σε παρακαλώ, τιμιότατε πάτερ, να μου πεις, κρατάς τη νοερά προσευχή;» 
Κι εκείνος χαμογέλασε λίγο και του λέει: «Δε θα σου κρύψω, τίμιε πάτερ, το θαύμα της Θεοτόκου πού έγινε σ’ έμενα. Εγώ από τη νεότητα μου είχα πολλή πίστη στην Κυρία μου Θεοτόκο και την παρακαλούσα με δάκρυα να μου δώσει αυτή τη χάρη της νοεράς προσευχής. 
 Μία μέρα πήγα στο ναό της, καθώς είχα συνήθεια, και την παρακαλούσα πάλι με άμετρη θερμότητα καρδιάς· κι εκεί πού ασπαζόμουν με πόθο την αγία της εικόνα, ευθύς αισθάνθηκα στο στήθος μου και στην καρδιά μου μία θερμότητα και φλόγα, ή οποία ήρθε από την αγία εικόνα και δεν με έκαιγε, άλλα με δρόσιζε και με γλύκαινε κι έφερνε στην ψυχή μου μεγάλη κατάνυξη. Από τότε πλέον, πάτερ, άρχισε ή καρδιά μου να λέει από μέσα την προσευχή και ο νους μου να γλυκαίνεται στην ενθύμηση του Ιησού μου και της Θεοτόκου μου και να έχει πάντοτε την ενθύμηση τους. Και πλέον από εκείνο τον καιρό δεν έλειψε ή προσευχή από την καρδιά μου· συγχώρεσε με.»

Και ο θείος Γρηγόριος του λέει:
«Πες μου, άγιε, καμία φορά όταν έλεγες την ευχή του “Κύριε Ιησού Χριστέ”, σου συνέβη αλλοίωση θεϊκή ή έκσταση ή κανένας άλλος καρπός του Αγίου Πνεύματος;»
Και ο θείος Μάξιμος του είπε: «Ω πάτερ, για τούτο πήγαινα σε έρημο τόπο και ποθούσα την ησυχία πάντοτε, για να απολαύσω περισσότερο τον καρπό της προσευχής, ο όποιος είναι μία αγάπη υπερβολική στο Θεό και μία αρπαγή του νου στον Κύριο».

Και ο άγιος Γρηγόριος του λέει:
«Σε παρακαλώ, πάτερ, να μου πεις, τα έχεις αυτά πού είπες;»
Και ο θείος Μάξιμος χαμογέλασε πάλι και του λέει: «Δός μου να φάω και μην εξετάζεις την πλάνη μου».
Τότε του λέει ο θείος Γρηγόριος:
«Μακάρι να είχα κι εγώ την πλάνη σου, άγιε· όμως σε παρακαλώ να μου πεις, εκείνη την ώρα πού θα αρπαχθεί ο νους σου στο Θεό, τι βλέπει με τους νοερούς οφθαλμούς; Μπορεί τότε ο νους ν’ ανεβάσει μαζί με την καρδιά την προσευχή;»

Και ο άγιος Μάξιμος του αποκρίθηκε:
«Όχι, δεν μπορεί· γιατί όταν έρθει ή χάρη του Αγίου Πνεύματος στον άνθρωπο δια μέσου της προσευχής, τότε παύει πλέον ή προσευχή, επειδή ο νους κυριεύεται όλος από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και δεν μπορεί πλέον να ενεργήσει τις δυνάμεις του, άλλα μένει αργός και υποτάσσεται μόνο στο Άγιο Πνεύμα και Αυτό τον πηγαίνει οπού θέλει, ή σε αυλό αέρα θείου φωτός ή σε άλλη ανεκδιήγητη θεωρία ή και συχνά σε συνομιλία θεϊκή. Και γενικά, καθώς θέλει ο Παράκλητος, το Άγιο Πνεύμα, έτσι παρηγορεί τους δούλους Του· καθώς ταιριάζει στον καθένα, έτσι του δίνει τη χάρη Του.

 Και τούτο πού λέω μπορεί να το δει κανείς φανερά στους Προφήτες και Αποστόλους, οι όποιοι αξιώθηκαν να δουν τόσες θεωρίες και οί άνθρωποι τους περιπαίζανε και τους είχαν για πλανεμένους και μεθυσμένους. 

Και ο προφήτης Ησαΐας είδε τον Κύριο πάνω σε θρόνο υψηλό και ένδοξο και γύρω Του τα Σεραφείμ, και ο πρωτομάρτυρας Στέφανος είδε τους ουρανούς ανοιγμένους και τον Ιησού στα δεξιά του Πατέρα κλπ. Με τον ίδιο τρόπο και τώρα οί δούλοι του Χριστού αξιώνονται να βλέπουν διάφορες θεωρίες, τις οποίες μερικοί δεν τις πιστεύουν, μήτε τις δέχονται με κανένα τρόπο για αληθινές, άλλα τις έχουν για πλάνη κι εκείνους πού τις βλέπουν τους έχουν για πλανεμένους. Και σε τούτο θαυμάζω πολύ και απορώ, πώς πωρώθηκαν οί άνθρωποι εκείνοι και, σαν τυφλοί στην ψυχή, δεν πιστεύουν εκείνο πού ο αψευδής Θεός με το στόμα του προφήτη Ίωήλ υποσχέθηκε να δώσει στους πιστούς, λέγοντας ότι “θα χύσω από τη χάρη του Πνεύματος μου σε κάθε πιστό, και στους δούλους μου και στις δούλες μου”. Τη χάρη αυτή ο Κύριος μας την έδωσε και τη δίνει και τώρα και θα τη δίνει ως τη συντέλεια, κατά την υπόσχεση Του, σε όλους τους πιστούς δούλους Του.

Όταν λοιπόν ή χάρη αύτη του Αγίου Πνεύματος έρθει σε κανένα, δεν του δείχνει τα συνηθισμένα, μήτε τα αισθητά του κόσμου τούτου, άλλα εκείνα πού δεν είδε ποτέ του μήτε τα φαντάστηκε· και τότε ο νους του ανθρώπου εκείνου διδάσκεται από το Άγιο Πνεύμα μυστήρια υψηλά και απόκρυφα, τα όποια, κατά τον θείο Παύλο, δεν μπορεί να τα δει μάτι ανθρώπου, μήτε νους ανθρώπου μπορεί να τα συλλογιστεί από μόνος του ποτέ.

Και για να καταλάβεις πώς τα βλέπει ο νους μας, στοχάσου αυτό πού θα σου πω. Το κερί όταν είναι μακριά από τη φωτιά, είναι στερεό και πιάνεται, όταν όμως το βάλεις στη φωτιά λιώνει κι εκεί μέσα στη φλόγα καίγεται και ανάβει και γίνεται όλο φως κι έτσι τελειώνει όλο μέσα στη φωτιά, και δεν είναι δυνατό να μη λιώσει μέσα στη φωτιά και να μη γίνει σαν νερό. Έτσι κι ο νους του ανθρώπου, όταν είναι μόνος χωρίς να ενωθεί με το Θεό, εννοεί όσα αντιστοιχούν στη δύναμη του, όταν όμως πλησιάσει στο πυρ της Θεότητας και στο “Άγιο Πνεύμα, τότε πλέον κυριεύεται ολωσδιόλου από εκείνο το θεϊκό φως και γίνεται όλος φως κι εκεί μέσα στη φλόγα του Παναγίου Πνεύματος ανάβει και λιώνει από τα θεία νοήματα· και δεν είναι δυνατό εκεί μέσα στο πυρ της Θεότητας να εννοεί τα δικά του κι εκείνα πού θέλει».

Τότε του λέει ο θείος Γρηγόριος:
«Είναι και αλλά, Καψοκαλύβη μου, πού να μοιάζουν με αυτά αλλά να είναι της πλάνης;» Και ο μέγας Μάξιμος του αποκρίθηκε:
«Αλλά είναι τα σημάδια της πλάνης κι άλλα της χάρης. Το πονηρό πνεύμα της πλάνης, όταν πλησιάσει στον άνθρωπο, του συγχύζει το νου και τον αγριεύει, κάνει την καρδιά σκληρή και τη σκοτίζει, προξενεί δειλία και φόβο και υπερηφάνεια, του αγριεύει τα μάτια, ταράζει το μυαλό, προκαλεί ανατριχίλα σε όλο το σώμα, του δείχνει κατά φαντασία στα μάτια φως όχι λαμπρό και καθαρό, αλλά κόκκινο, του κάνει το νου έξω φρενών και δαιμονιώδη, τον παρακινεί να λέει με το στόμα του λόγια άπρεπα και βλάσφημα· Κι εκείνος πού βλέπει το πνεύμα αυτό της πλάνης, οργίζεται συχνά κι είναι γεμάτος από θυμό και διόλου δε γνωρίζει την ταπείνωση, μήτε το αληθινό πένθος και τα δάκρυα, αλλά πάντοτε καυχιέται για τα καλά του και κενοδοξεί και χωρίς συστολή και φόβο Θεού βρίσκεται παντοτινά μέσα στα πάθη.
Και τελικά βγαίνει ολότελα από τα λογικά του και φτάνει σε τέλεια απώλεια. Από αύτη την πλάνη είθε να μας γλιτώσει ο Κύριος με τις ευχές σου.

Άλλα τα σημεία της χάρης είναι αυτά· όταν πάει στον άνθρωπο ή χάρη του Παναγίου Πνεύματος, του συνάγει το νου και τον κάνει να είναι προσεκτικός και ταπεινός· του φέρνει την ενθύμηση του θανάτου και των αμαρτημάτων του και της μέλλουσας κρίσεως και της αιώνιας κολάσεως και του κάνει την ψυχή εύκολοκατάνυκτη, να κλαίει και να πενθεί- κάνει και τα μάτια του ήμερα και γεμάτα δάκρυα· και όσο πλησιάζει στον άνθρωπο, τόσο του ημερεύει την ψυχή και την παρηγορεί δια μέσου των αγίων παθών του Κυρίου μας Ιησού Χρίστου και της άπειρης φιλανθρωπίας Του. Και προξενεί στο νου υψηλές και αληθινές θεωρίες· για την ακατανόητη δύναμη του Θεού, πώς μ’ ένα λόγο έφερε τα πάντα από το μη όν στο είναι· για την άπειρη Του δύναμη πού συγκρατεί και κυβερνά τα πάντα κι έχει την πρόνοια όλων για το ακατανόητο της Αγίας Τριάδος και για το ανεξιχνίαστο πέλαγος της θείας ουσίας κλπ. Και όταν αρπαχθεί ο νους του ανθρώπου από εκείνο το θείο φως και φωτιστεί με το φωτισμό της θείας γνώσεως, γίνεται ή καρδιά του γαλήνια και πραότατη και αναβρύζει τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος· τη χαρά, την ειρήνη, τη μακροθυμία, την καλοσύνη, τη συμπάθεια, την αγάπη, την ταπείνωση κλπ., και απολαμβάνει ή ψυχή του μία αγαλλίαση απερίγραπτη.»

Ακούγοντας αυτά ο άγιος Γρηγόριος ο Σιναίτης, έμεινε εκστατικός και θαύμαζε για εκείνα πού του έλεγε ο θείος Μάξιμος, και πλέον δεν τον ονόμαζε άνθρωπο αλλά επίγειο άγγελο.

Φιλοκαλία Ιερών νηπτικών Τόμος Ε/πηγή

αντιγραφή από

Ἀπό μικροί δασκαλευόμαστε στή δουλεία...

πηγή.

Μία πνευματική μου κόρη μόλις μοῦ ἒστειλε ἓνα μήνυμα στό ὁποῖο μοῦ γρᾶφει τά ἐξῆς πολύ ἀνησυχητικά:

Τό πρωί ὁ ...(γιός μου) πρίν φύγει γιά τό σχολεῖο ἒβλεπε καρτούν στό nickelodeon καί ἡ ὑπόθεση ἦταν ἡ ἐξῆς. Μιά μαμά ἒψαχνε τήν οἰκογένεια της ἡ ὁποῖα εἶχε χαθεῖ στό δάσος. Γιά νά βρεθεῖ ἡ οἰκογένεια ἡ μητέρα ἀπευθύνθηκε στήν ἐταιρεία πού εἶχε ἐμφυτεύσει στό χέρι τοῦ πατέρα τό γνωστό σέ ὃλους τσιπάκι καί ἒτσι ἡ οἰκογένεια της βρέθηκε ἀμέσως!! Οἱ γονεῖς λοιπόν ἒλεγαν ὂτι τελικά πρέπει νά εὐγνωμονοῦμε αὐτήν τήν ἐφεύρεση πού εἶναι τόσο χρήσιμη καί ἀπαραίτητη!!!.

Φρίκαρα!! Δέν τό πίστευα ὂτι ἒφτασαν νά κάνουν πλύση ἐγκεφάλου στά παιδιά μας μέσα ἀπό ἓνα θεωρητικά ἀθῶο καρτούν!! Ἐγώ προσωπικά ἒσβησα ἀπό τήν μνήμη τῆς tv τό συγκεκριμένο κανάλι. Τήν εὐχή σου.
Σημείωση δική μας: Καλά τό σβήσιμο από τήν μνήμη τῆς tv, μέ τή μνήμη τῶν παιδιῶν μας τί κάνουμε!!!

Από το ιστολόγιο του π. Νικόλαου Μανώλη Κατάνυξις

ΝΕΟ ΠΟΙΗΜΑ – το τρίτο – από σύγχρονη γερόντισσα για τα τεκταινόμενα στη χώρα μας

18.05.2012

Εις το όνομα της Αγίας Τριάδος. 

1)
Μαζεύτηκαν τα σύννεφα
επάνω απ’ την Ελλάδα
μπόρα έρχεται δυνατή
και φεύγει η λιακάδα.

Μαύρος θα γίνει ο ουρανός
φεύγει η προστασία
φεύγουν πια οι Αρχάγελοι
κι έρχονται τα θηρία
πήρε εντολή ο διάβολος
πήρε την εξουσία
να βασσανίσει τη χώρα αυτή
με πείνα κι αναρχία

του έδωσα το ελεύθερο
να κάνει ό,τι θέλει
γιατί η αμαρτία σας
όλα του τα επιτρέπει

Εκτός απ’ τα παιδάκια μου
το ποίμνιο το δικό μου
δεν έχει εξουσία καμιά
να βλάψει το στρατό μου.

Στο στόχαστρο είναι οι Έλληνες
για κατοχή η Ελλάδα
ύπουλα θα σας χτυπήσουνε
με συγκατάθεση κι από κράτη άλλα

2)
Θά ‘ρθουνε οι Αγαρηνοί
να πάρουν τα νησιά σας
το ξέρουν οι κυβερνήτες σας
είναι υπεύθυνοι για το κατάντημά σας

Τα πούλησαν τα εδάφη αυτά
είναι όλα προγραμματισμένα
να μην τα βρίσκουν στην Βουλή
να είναι όλα διαλυμμένα

Έτσι θα δώσουν την αφορμή
αυτή που πια ζητούνε
οι Τούρκοι μέρα μιας γιορτής
να σας επιτεθούνε.

Πόσο έχετε προδοθεί
δεν χωράει στο μυαλό σας
το επιτρέπει όμως ο Θεός
είναι για το καλό σας,

Γιατί κάνατε είδωλα
αυτούς που κυβερνούνε
αυτούς που σας κορόιδεψαν
τι άλλο να σας πούνε;

Ακόμα δεν τους μάθατε;
Ακόμα τους ακούτε;
Ακόμα τους πιστεύετε;
Θέλετε κι άλλα να δείτε;

3)
Θα επιτρέψω τότε εγώ
να δείτε γεγονότα
να βγάλουνε τις μάσκες τους
να βγουν όλα στη φόρα

τότε θα δείτε στην Βουλή
μεγάλες αποκαλύψεις
ξεδιάντροπα θα λέγονται
χωρίς να νιώθουν τύψεις

Ίσως τότε καταλάβετε
και πλέον αντιληφθείτε
ποιοι διοικούν τη χώρα αυτή,
στα πρόσωπά τους, τον διάβολο θα δείτε.

Παιδάκια μου αγαπητά
μόνο η προσευχή σας
θα σας φρουρήσει σίγουρα
τη χώρα σας και την ψυχή σας.

Στην μάνα σας την Παναγιά
και σ’ όλους τους αγίους
κάνετε παράκληση
να σπεύσουν να βοηθήσουν!

Αφήστε πια τα είδωλα
είδωλο να είναι ο Χριστός σας
για να ‘ρθει η Ανάσταση
να φύγει ο Σταυρός σας!

Αμήν.

«Ο …ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΣΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ» (Ἠλεκτρονικὴ Ταυτότητα σὲ ὅλους τοὺς Εὐρωπαίους)

Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση:Ἠλεκτρονικὴ Ταυτότητα σὲ ὅλους τοὺς Εὐρωπαίους.

.         σχόλιο Ἱστολογίου ID-ont: Μία πιθανὴ χρεωκοπία τῆς χώρας μας καὶ ταυτόχρονη ἔξοδός της ἀπὸ τὴν Εὐρωζώνη (ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη) δὲν θὰ ἔχει μόνο ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις, ὅπως διάφοροι “ἐπαΐοντες” ἰσχυρίζονται. Θὰ ἔχει καὶ MIA τουλάχιστον θετικὴ ἐπίπτωση: Θὰ γλιτώσουμε ἀπὸ τὴν ὑποχρεωτικὴ ἐφαρμογὴ τῆς Ἠλεκτρονικῆς Ταυτότητας, σχέδιο τὸ ὁποῖο ἐπεξεργάζεται ἡ Εὐρώπη γιὰ τοὺς Εὐρωπαϊκοὺς λαούς. Τὸ σχέδιο αὐτὸ εἶναι στὸ τελικό του στάδιο, ὅπως πληροφορούμαστε ἀπὸ τὸ δημοσίευμα κατωτέρω..         Τὸ ἐπιχείρημα ποὺ χρησιμοποιεῖ ἡ ἁρμόδια ἐπίτροπος εἶναι ὅτι πρέπει νὰ προστατευθοῦν τὰ παιδιά [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ΓΙΑ ΤΟ “ΚΑΛΟ” ΜΑΣ…!], ὅταν χρησιμοποιοῦν τὸ διαδίκτυο. Καὶ γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ πρέπει νὰ πάρουν ὅλοι Ἠλεκτρονικὴ Ταυτότητα (Κάρτα τοῦ Πολίτη), προκειμένου τὰ ἠλεκτρονικὰ συστήματα νὰ γνωρίζουν πότε στὸ διαδίκτυο μπαίνει παιδὶ κι ἔτσι νὰ τοῦ μπλοκάρουν αὐτόματα τὶς “κακὲς” σελίδες… 
.         Ἀντὶ ἄλλων σχολίων σᾶς παρουσιάζουμε τὸ σχόλιο ποὺ ἔγραψε ἀναγνώστης τῆς σελίδας ποὺ δημοσίευσε αὐτὸ τὸ ἄρθρο: «Τὸ Διαδίκτυο εἶναι ἕνα θαυμάσιο πράγμα ποὺ δίνει στοὺς ἀνθρώπους τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου καὶ τῆς ἐλευθερίας τῆς ἔκφρασης. Ἀλλὰ οἱ κατέχοντες τὴν ἐξουσία τὸ βλέπουν ὡς ἀπειλή. Θὰ κάνουν ὅ,τι μποροῦν γιὰ νὰ ἐλέγξουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ θὰ χρησιμοποιήσουν τὶς δικαιολογίες τῆς “προστασίας τῶν παιδιῶν”, “τῆς καταπολέμησης τοῦ ὀργανωμένου ἐγκλήματος” καὶ “τῆς νίκης κατὰ τῆς τρομοκρατίας”, γιὰ νὰ ἀφαιρέσουν τὰ δικαιώματά σας, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν παρακολούθηση καὶ τὸν ἔλεγχο τῆς ζωῆς σας, γιὰ νὰ κατασκοπεύσουν στὶς ἀλληλογραφία σας. Γιὰ νὰ ἀρνηθοῦν σὲ κανονικοὺς ἀνθρώπους τὸ δικαίωμα στὴν ἰδιωτικὴ ζωή».

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΗΛΕΚΤΡ. ΚΑΡΤΑΣ ΕΠΙ ΘΥΡΑΙΣ

.         Οἱ ἀρχὲς στὴν Εὐρώπη εἶναι ἕτοιμες νὰ παρουσιάσουν τὰ σχέδιά τους γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ ἑνὸς συστήματος ἠλεκτρονικῆς ταυτότητας σὲ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη, μὲ τὶς προτάσεις ποὺ θὰ παρουσιαστοῦν στὸ τέλος αὐτοῦ τοῦ μήνα. Τὴν Τετάρτη, ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἐπιτροπὴ δημοσίευσε ἕνα ἔγγραφο στρατηγικῆς ποὺ ἀποσκοπεῖ στὴν δημιουργία συστημάτων γιὰ τὴν προστασία τῶν παιδιῶν στὸ διαδίκτυο. Στὸ ἔγγραφο αὐτὸ – ἀλλὰ ὄχι στὸ συνοδευτικὸ δελτίο τύπου οὔτε στὸ κείμενο σύνοψης γιὰ τὴν «ἐνημέρωση τῶν πολιτῶν»- ἡ Ἐπιτροπὴ ἀνέφερε ὅτι θὰ προτείνει σύντομα ἕνα «πανευρωπαϊκὸ πλαίσιο γιὰ τὶς ἠλεκτρονικὲς ταυτότητες». Ἕνας ἐκπρόσωπος γιὰ τὴν ψηφιακὴ ἀτζέντα τῆς ἐπιτρόπου κᾶς Neelie Kroes δήλωσε ὅτι ἡ Ἐπιτροπὴ «θὰ ἔχει πλήρεις προτάσεις γιὰ τὴν ἠλεκτρονικὴ ταυτότητα στὶς 30 Μαΐου».
.         Τὸ ἔγγραφο, μὲ τίτλο «Εὐρωπαϊκὴ Στρατηγικὴ γιὰ ἕναν καλύτερο Διαδίκτυο γιὰ τὰ Παιδιά», δίνει μία γενικὴ περιγραφὴ τῶν προτάσεων γιὰ τὴν ἐναρμόνιση τῆς προστασίας μεταξὺ τῶν κρατῶν μελῶν γιὰ τὰ παιδιὰ ποὺ χρησιμοποιοῦν online ὑπηρεσίες. Περιέχει πολλὲς προτάσεις γιὰ τὴν αὐξημένη χρήση τοῦ στοιχείου τῆς ἡλικίας, καθὼς καὶ προτάσεις γιὰ ἐργαλεῖα ἀποτελεσματικοῦ γονικοῦ ἐλέγχου «σὲ ὁποιοδήποτε τύπο [ἠλεκτρονικῆς] συσκευῆς καὶ γιὰ κάθε τύπο περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένων τῶν αὐτῶν ποὺ φτιάχνονται ἀπὸ τὸν χρήστη (user-generated).
.         Τὸ σύστημα ταξινόμησης τῆς ἡλικίας, τὸ ὁποῖο προορίζεται νὰ τροφοδοτήσει τοὺς νέους κανόνες προστασίας δεδομένων ποὺ λαμβάνουν εἰδικὴ μέριμνα γιὰ τὴν ἰδιωτικὴ ζωὴ τῶν παιδιῶν καὶ «δικαίωμα νὰ λησμονηθοῦν [τὰ δεδομένα]», θὰ εἶναι σὲ μεγάλο βαθμὸ θέμα τῆς αὐτορρύθμισης τῆς βιομηχανίας. Ὡστόσο, ἡ ρήτρα τῆς Ἠλεκτρονικῆς Ταυτότητας (e-ID) ἀνέφερε ὅτι ἕνα στοιχεῖο θὰ εἶναι ὑποχρεωτικό.
.       «… Ἡ Ἐπιτροπὴ προτίθεται νὰ προτείνει τὸ 2012 ἕνα πανευρωπαϊκὸ πλαίσιο γιὰ τὴν ἠλεκτρονικὴ πιστοποίηση ποὺ θὰ ἐπιτρέψει τὴ χρήση προσωπικῶν χαρακτηριστικῶν (ἰδιαιτέρως τὴν ἡλικία) γιὰ νὰ ἐξασφαλιστεῖ ἡ συμμόρφωση μὲ τὶς ἠλικιακὲς διατάξεις τοῦ προτεινόμενου κανονισμοῦ περὶ προστασίας τῶν δεδομένων», δήλωσε ἡ Ἐπιτροπὴ στὸ ἔγγραφο, προσθέτοντας ὅτι τὰ κράτη μέλη θὰ πρέπει νὰ «διασφαλίσουν τὴν ἐφαρμογὴ τῆς νομοθεσίας τῆς ΕΕ στὸν τομέα αὐτὸ σὲ ἐθνικὸ ἐπίπεδο». Στὸ πλαίσιο αὐτό, οἱ βιομηχανίες ἀναμένεται νὰ εἰσαγάγουν «τεχνικὰ μέσα» ἠλεκτρονικῆς ταυτοποίησης καὶ αὐθεντικοποίησης, σημείωσε.
.         Ἡ ἔναρξη τῆς στρατηγικῆς αὐτῆς ἕπεται τῆς ὠθησεως ποὺ ἔδωσε ἡ κ. Kroes, τὸ Νοέμβριο γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῆς ἀσφάλειας τοῦ Διαδικτύου στὴν ΕΕ καὶ ἡ ὁποία προετοίμασε τὸ ἔδαφος γιὰ τὶς προτάσεις γιὰ τὴν προστασία τοῦ παιδιοῦ. Ὑπογράμμισε ἐπίσης τὴ λήψη νομικῶν μέτρων γιὰ νὰ καταστεῖ εὐκολότερο γιὰ τοὺς ἀνθρώπους νὰ χρησιμοποιοῦν ἕναν ἑνιαῖο τύπο Ἠλεκτρονικῆς Ταυτότητας (e-ID) γιὰ online ὑπηρεσίες ἀνεξαρτήτως χώρας, ὁ ὁποῖος θὰ δώσει ὤθηση πρὸς ἕνα πανευρωπαϊκὸ πλαίσιο γιὰ τὴν ἠλεκτρονικὴ ταυτοποίηση, αὐθεντικοποίηση (ἔλεγχο γνησιότητας) καὶ ἠλεκτρονικὴ ὑπογραφὴ (Pefias).

Ἀσαφεῖς περιοχὲς

.         Ὁ ἀκτιβιστὴς γιὰ τὰ ψηφιακὰ δικαιώματα κ. Jim Killock, τῆς Open Rights Group, δήλωσε στὸ ZDNet τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου, ὅτι ἡ ἰδέα ἑνὸς ἠλεκτρονικοῦ συστήματος ταυτότητας δὲν ἦταν κακὴ ἀπὸ μόνη της, ἀλλὰ ἐπιθυμεῖ νὰ γνωρίζει τὸ πεδίο ἐφαρμογῆς τοῦ προγράμματος.  «Ὑπάρχουν συζητήσεις ἀλλοῦ σχετικὰ μὲ τὴν διαχείριση τῆς ταυτότητας σὲ ἀπευθείας σύνδεση – τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο ἐξετάζει αὐτό», δήλωσε ὁ Killock. «Αὐτὸ ἀπὸ μόνο του δὲν εἶναι ἕνα φοβερὸ πράγμα, ἂν καὶ μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν ἀσαφεῖς περιοχὲς ὅταν πχ. χρειάζεται νὰ παρέχετε τὴν ταυτότητά σας σὲ δικτυακοὺς τόπους ποὺ εἶναι discursive (;)». «Ἐὰν βοηθήσει στὶς τελικὲς ὑπηρεσίες, τότε ὑπάρχει πιθανῶς κάτι σὲ ὅ,τι λένε, ἀλλὰ ὁ διάβολος κρύβεται στὶς λεπτομέρειες», προσέθεσε. Ὁ Killock χαιρέτησε τὴν ἰδέα τῆς τοποθέτησης γονεϊκοῦ ἐλέγχου σὲ συσκευὲς ὅπως τὰ smartphones ἢ tablets, «ἐπειδὴ οἱ κλήσεις ποὺ ἀκοῦμε γιὰ φιλτράρισμα περιεχομένου σὲ ἐπίπεδο δικτύου εἶναι πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνες». Ὡστόσο, προσέθεσε ὅτι οἱ γονεϊκὲς τεχνολογίες ἐλέγχου εἶναι μὴ ἀξιόπιστες.
.         Τὸ ἔγγραφο στρατηγικῆς δήλωσε ἐπίσης ὅτι ἡ Ἐπιτροπὴ θὰ υἱοθετήσει μία πανευρωπαϊκὴ «πρωτοβουλία γιὰ τὴν ἐπισήμανση (notice) καὶ ἀπαγόρευση εἰσόδου (takedown)» γιὰ τὶς ἰστοσελίδες. Αὐτὸ θὰ ἐπεκταθεῖ ὄχι μόνο σὲ εἰκόνες σεξουαλικῆς κακοποίησης παιδιῶν, ἀλλὰ σὲ «ὅλες τὶς κατηγορίες τοῦ παράνομου περιεχομένου».
.         Παραμένουν ἐρωτήματα γιὰ τὸ ἂν τὸ σύστημα Ἠλεκτρονικῆς Ταυτότητας (e-ID) θὰ ἔχει χρήσεις πέρα ἀπὸ τὴν ἠλικιακὴ κατάταξη, ἐὰν κάθε πολίτης θὰ πρέπει νὰ χρησιμοποιεῖ τὸ σύστημα, μὲ τὶς συνέπειες ποὺ αὐτὸ ἔχει γιὰ τὴν online ἀνωνυμία. Ἐπιπλέον, τὸ ἔγγραφο δὲν περιγράφει τί τεχνολογία ἀπαιτεῖται γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ γονεϊκοῦ ἐλέγχου σὲ ὁποιοδήποτε τύπο συσκευῆς καὶ ποιὲς βιομηχανίες ἀναμένεται νὰ ἐφαρμόσουν αὐτό, ἂν καὶ οἱ ἐναρμονισμένες ἐπισημάνσεις (notice) καὶ ἡ ἀπαγόρευση εἰσόδου (takedown) θὰ ἰσχύουν γιὰ τὸ ὑλικὸ ποὺ παραβιάζει πνευματικὰ δικαιώματα. Ἡ Ἐπιτροπὴ δὲν ἀπάντησε σὲ αἴτημα γιὰ διευκρινίσεις ἐπὶ τῶν θεμάτων αὐτῶν μέχρι τὴ στιγμὴ ποὺ γράφηκε αὐτὸ τὸ ἄρθρο (3/5/2012)

Το βότανο του μοναχού (Γέροντας Παΐσιος)

   Είναι σπουδαίο πράγμα να εμπιστεύεσαι κάποιον, ό όποιος έχει πνευματική εμπειρία, και να δέχεσαι το λόγο του χωρίς την παραμικρή αμφιβολία. Πολλά προβλήματα σου θα βρίσκουν τη λύση τους, χωρίς να κοπιάζεις πολύ και προπαντός χωρίς να πειραματίζεσαι. Ή γνώμη του έμπειρου άνθρωπου είναι πάντα βαρύνουσα και ας υστερεί καμιά φορά σε κάποια σημεία. Ό Γέροντας για το θέμα αυτό έλεγε:

   «Υπακοή στο Γέροντα είναι, ας υποθέσουμε, σαν ένα βότανο, πού χρειάζεται, όταν είσαι κρυωμένος. Ρωτάς το Γέροντα, σού το δείχνει και το παίρνεις. Τελειώνει ή υπόθεση. Ενώ όταν είσαι μόνος σου δοκιμάζεις όλα τα βότανα, μέχρι να βρεις το κατάλληλο και ίσως μέχρι να το βρεις θαχεις πάθει μεγαλύτερη ζημιά από την ωφέλεια, πού σού προσφέρει».

πηγή

Πρόσωπο και αγιότητα

Βασίλειος Γιούλτσης, καθηγητής πανεπιστημίου (*)

Πεμπτουσία 
Πέρα από το άτομο 

 

Είναι δύσκολο να συλλάβει ο άνθρωπος το νόημα της αγιότητας. Στη σύγχρονη μάλιστα εποχή με την τρομακτική σύγχυση των ιδεών και των εναλλασσόμενων αντιφάσεων μπορεί να είναι ελάχιστοι εκείνοι, που προβληματίζονται πάνω στη σημασία της λέξης ή τις διαστάσεις του περιεχομένου της.

 

Η αγιότητα για τους πολλούς μένει μια απλησίαστη αξία, που συνδέεται μόνο με το Θεό. Παρ’ όλα αυτά η αγιότητα είναι δεμένη με τη ζωή μας, που κυλά (ακόμα κι αν δε θέλουμε να το πιστέψουμε) μέσα στο χώρο και το χρόνο της Εκκλησίας.Ιδιαίτερα ως Χριστιανοί ζούμε σε μια χρονική διάσταση, που είναι προβολή του παρελθόντος, και το παρελθόν ως παράδοση της Εκκλησίας εκφράζει την ιστορία, που γράφτηκε με τις θυσίες και το αίμα των αγίων και των μαρτύρων. Το γεγονός, μάλιστα, ότι ο καθένας μας έχει βαφτιστεί στο όνομα του Τριαδικού Θεού, σημαίνει ένταξη σε μια πραγματικότητα, όπου υπάρχουν οι δυνατότητες και τα μέσα για την προσέγγιση της αγιότητας. Το μόνο εμπόδιο είναι η υπέρβαση του εαυτού μας· όχι η εκμηδένιση της προσωπικότητας, όχι η εξαφάνιση των πνευματικών ποιοτήτων. Η μοναδική δυσκολία είναι η αποδέσμευση από τη δουλεία των αισθήσεων και των ενστίκτων και στη συνέχεια η χωρίς περιορισμούς και κρατούμενα αποδοχή του θελήματος του Θεού. 

 

Οι άγιοι, που έζησαν στο παρελθόν, δεν είχαν διαφορετικές δυνάμεις και δυνατότητες από τις δικές μας. Ούτε κι οι εποχές τους για την αγιότητα ήταν πιό πρόσφορες από τη δική μας. Έζησαν μέσα στον κόσμο, κάτω από τις ίδιες ηθικές και πνευματικές συνθήκες μ’ εκατομμύρια συνανθρώπων τους, και φυσικά με εκατομμύρια Χριστιανών. Η διαφορά τους όμως απ’ εκείνους ήταν ότι αυτοί εναρμόνισαν τη ζωή τους με το νόμο του Θεού και δε δίστασαν να το ομολογήσουν με παρρησία όταν βρέθηκαν σε δίλημμα. Το στοιχείο αυτό του ηρωισμού είναι η μεγαλύτερη αρετή του αγίου. Μια αρετή που του δίνει τη δύναμη να βλέπει τα πάντα κάτω από το φως της αιωνιότητας, και από την προοπτική αυτή να αξιολογεί τον κόσμο, τις χαρές, τις λάμψεις, τις επιδιώξεις ή τις ματαιότητές του.

 

Ο άγιος δεν προβάλλει τον εαυτό του. Προβάλλει πάντοτε το θέλημα του Θεού, και σ’ αυτό προσανατολίζεται και εντάσσεται ολοκληρωτικά με μια εκπληκτική υπακοή, που τον αποδεσμεύει από τον εαυτό του και τον κόσμο. Κι ενώ ζει μέσα στον κόσμο με ανθρώπινο σχήμα και προϋποθέσεις ή υποχρεώσεις, πολιτεύεται ως πολίτης του ουρανού, ως αληθινός υπήκοος του Θεού. Έτσι αποκτά τη δυνατότητα να ανυψώνεται πάνω από τη συμβατικότητα της ζωής, πάνω από τις εφήμερες εκδηλώσεις της, πάνω από τις φαινομενικές της λαμπρότητες και να προσεγγίζει στη σφαίρα του πραγματικού, του τέλειου, του ιδανικού, στη σφαίρα της αγιότητας και του θείου. Μια τέτοια προσέγγιση σημαίνει πίστη, δύναμη ψυχής και θέληση, μπροστά στην οποία είναι ανίσχυρη κάθε πίεση, κάθε στέρηση, κάθε δέσμευση, κάθε ταπείνωση και κάθε μαρτύριο.

 

Αυτή τη συγκλονιστική πραγματικότητα τη βλέπουμε διάχυτη και πλούσια στη ζωή των αγίων και των μαρτύρων της Εκκλησίας μας. Εκεί όμως πού διακρίνεται χαρακτηριστικότερα είναι στη ζωή της Θεοτόκου, που δεν είναι απλώς μια αγία, αλλ’ η βασίλισσα των αγίων, η Παναγία μας. Σ’ αυτήν θ’ αναφερθούμε ευλαβικά για ν’ αντλήσουμε δυνάμεις από την αγιότητά της, που δυο χιλιάδες χρόνια τώρα παραμένει φωτεινός δείκτης για τον κάθε πιστό.

 

Η αγιότητα της Παναγίας είναι κάτι ασύλληπτο για την εποχή μας, αλλά και για κάθε εποχή. Για ν’ αντιληφτούμε το μέγεθός της πρέπει να σκεφτούμε τις ευθύνες, που δέχτηκε να αναλάβει, δηλώνοντας στον αρχάγγελο —τότε στον ευαγγελισμό— ότι αποδέχεται την τιμή του Υψίστου για τη γέννηση του Ιησού.

 

Σήμερα οι κοινωνικές συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές από τις συνθήκες της εποχής εκείνης. Σήμερα χιλιάδες κοπέλες σ’ όλο τον κόσμο καυχώνται με θρασύτητα για τον τίτλο της ανύπαντρης μητέρας που κατέχουν, κι ο κοινωνικός έλεγχος ή περιορίζεται μόνον στο κύκλο των συγγενών τους ή είναι τελείως ανύπαρκτος. Σήμερα η οικογένεια έχει μεταβληθεί σε ιδιωτική συμβατικότητα και συνήθως ούτε η πολιτεία, ούτε η κοινωνία, πολύ περισσότερο ούτε η θρησκεία μπορούν να ελέγξουν τις εκτροπές ή τις παραμορφώσεις της.

 

Τότε όμως τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Ποιός θα πίστευε στα λόγια της αγνής παιδούλας ότι η χάρη του Θεού τη διάλεξε για την αγιότητά της για να γίνει μητέρα του Μεσσία; Το να φέρει στον κόσμο μια ανύπαντρη κοπέλα ένα παιδί ήταν αυταπόδεικτο παραστράτημα κι ή ποινή του μωσαϊκού νόμου ήταν σαφής· πάντοτε λιθοβολισμός. Η οικογένεια κλεισμένη στα στενά παραδοσιακά της πλαίσια, που της επέβαλε η θρησκευτική και η κοινωνική αυστηρότητα, δεν μπορούσε να νοηθεί χωρίς πατέρα. Γι’ αυτό και μόνον ο αναλογισμός της κοινωνικής κατακραυγής, της γενικής περιφρόνησης και των φοβερών ποινών του λιθοβολισμού και του μαρτυρικού θανάτου μετά από μια τέτοια διαπίστωση, θα μπορούσε να δημιουργήσει πανικό. Παρ’ όλα όμως αυτά η ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ δηλώνει την απόλυτη υπακοή της στο Θεό κι αδιαφορεί για τις κοινωνικές συνέπειες του εγχειρήματός της.

 

Αυτή η υπακοή, αυτή η πίστη χωρίς κρατούμενα, αυτή η αντίρρητη αποδοχή του θελήματος του Θεού μπροστά στον κίνδυνο μιας γενικής περιφρόνησης κι ενός πιθανότατα εξευτελιστικού θανάτου δείχνουν μιαν υπέροχη ψυχή, έναν απαράμιλλο πνευματικό κόσμο, μια αδαμάντινη προσωπικότητα, μιαν αναμφισβήτητη αγιότητα. Αυτά φυσικά ήταν και τα στοιχεία που προκάλεσαν την εύνοια του Θεού και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος για να γίνει το θαύμα της ενανθρώπησης του Θεού και της θέωσης του ανθρώπου. Ένα θαύμα που αποκαλύπτει την αγάπη του Θεού και ταυτόχρονα την αγάπη, την ταπείνωση, την υπακοή, την πίστη και την αγιότητα της Παρθένου. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το μεγαλείο της Παναγίας. Βλέπει τη θεία εύνοια και αντιπροσφέρει ό,τι ακριβότερο έχει ό,τι πολυτιμότερο διαθέτει. Κι αυτά όχι με βάση τα κριτήρια του κόσμου και της κοινωνίας, αλλά με βάση το θέλημα του Θεού.

 

Η αγιότητα λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί συνάντηση του ανθρώπου με το Θεό. Τη συνάντηση αυτή προσδιορίζει πάντα κάτι σταθερό και αναλλοίωτο, το θέλημα του Θεού, ο νόμος Του. Ο άνθρωπος χρειάζεται να ενταχτεί σ’ αυτό το θέλημα, κι ακριβώς η όλη του επιτυχής προσπάθεια είναι αυτή που θα προσδιορίσει το βαθμό της αγιότητας. Κατά συνέπεια η αγιότητα δεν είναι ένα στατικό αξιολογικό μέγεθος, πολύ περισσότερο δεν είναι μια απλησίαστη πνευματική ουτοπία. Είναι μια κλίμακα αρετής, που η αντιστοιχία της ανταποκρίνεται στην πνευματική ποιότητα του ανθρώπου, τη στιγμή που αγωνίζεται ηρωικά να συμμορφωθεί στο θέλημα του Θεού.

 

Έτσι η αγιότητα δεν είναι μονοπώλιο ορισμένων προικισμένων ανθρώπων ή κύκλων, αλλ’ ο καθένας μας μπορεί να ζήσει στιγμές της, όταν αγωνιστεί να αναστείλει ατομοκρατικές δεσμεύσεις, που τον μεταβάλλουν σε ανελεύθερη προσωπικότητα, σε δούλο αναγκαιοτητών που γεννά η σάρκα, οι αισθήσεις και η κοινωνία. Οι υπερβάσεις των αναγκαιοτητών αυτών είναι αναμφισβήτητα στιγμές αγιότητας, ενώ η δουλική αποδοχή τους στιγμές πτώσης και αμαρτίας. Η προοδευτική μείωση των στιγμών αυτών σημαίνει πρόοδο στην αγιότητα και ουσιαστική προσέγγιση στο θέλημα του Θεού.

 

Η αξία λοιπόν των αγίων βρίσκεται στο γεγονός ότι μ’ έναν πραγματικά αξιοθαύμαστο αγώνα πέτυχαν να μειώσουν στο ελάχιστο δυνατό τις στιγμές της πτώσης κι έκαναν στη ζωή τους μονιμότερη την αγιότητα. Αυτό είναι και το μυστικό της αγιότητας, ο εξαγιασμός των λεπτομερειών της ζωής κι η μεταμόρφωσή τους σε ευκαιρίες τελείωσης. Πίσω από το μυστικό αυτό κρύβεται όχι μόνον ο δρόμος προς την αγιότητα, αλλά και κάθε δρόμος προς την αρετή ή την έντιμη επιτυχία. Αυτός ο δρόμος, που είναι άνοδος, και πολύ φυσικό να έχει κι οπισθοχωρήσεις, φωτίζεται πάντοτε από την κορυφή και γίνεται στόχος του ανθρώπου. Μόνο του ανθρώπου, γιατί μόνον ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για ν’ αναζητά το τέλειο και το ιδανικό.

 

Για να γίνουν όμως όλα αυτά χρειάζεται ο άνθρωπος να φύγει από τα χαμηλά, να σπάσει το φράγμα της ατομικότητας και του βιολογισμού, που τον κρατά δέσμιο στις μορφές τις αναγκαιότητας. Είναι απαραίτητο να προσεγγίσει τη σφαίρα του πνεύματος για να μεταβληθεί σε πρόσωπο και ως πρόσωπο ν’ αναζητήσει τη συνάντηση με τον προσωπικό Θεό, την προσέγγιση στην αγιότητα. Κατά συνέπεια η αγιότητα συνδέεται με τα πρόσωπα κι οι άγιοι πρώτα απ’ όλα ήταν πρόσωπα, αδιαμφισβήτητες προσωπικότητες.

 

Προσωπικότητα ήταν και παραμένει πάντα κι η Παναγία. Μια φωτεινή μορφή που στέκει ως πρότυπο κόρης, ως πρότυπο μητέρας και ως πρότυπο αγίας. Μια μορφή που μέσα από τους αιώνες έγινε φάρος στη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Γιατί ήταν πάντα στήριγμα και καταφυγή του κάθε πονεμένου. Αυτή της η αγάπη για τον ανθρώπινο πόνο την έκανε στη συνείδηση των πιστών Μεγαλόχαρη, Παντάνασσα, Παρηγορήτρα, Γοργοεπήκοο, Λαοδηγήτρια, Θεία Σκέπη. Τα θαύματα της αγάπης της καθημερινά συγκλονίζουν κι αποδεικνύουν μ’ έναν αξιοθαύμαστο τρόπο την δύναμη, που της έδωσε η αγιότητα. Μια δύναμη αγάπης που ελκύεται στη γη και πάλι με την αγιότητα, την πίστη, την ταπείνωσή μας.

 

Η εποχή μας στεγνή από τον ορθολογισμό αναζητά διέξοδο και λύσεις στα προβλήματα που την απασχολούν. Το χάος των ιδεολογιών γεννά συνέχεια αντιφάσεις κι αυτές με τη σειρά τους νέες απειλές για να μεταβάλουν τη ζωή μας σε απελπισία. Κρίσεις στις αξίες, κρίσεις στα συστήματα, κρίσεις στις φιλοσοφίες, κρίσεις στην ποιότητα του ανθρώπου. Κι αναζητάμε το μεγάλο θαύμα μιας παγκόσμιας ειρήνης, που όσο πιό πολύ μας την υπόσχονται τόσο αυτή μας αποφεύγει.

 

Έχασαν πολλοί την υπομονή και την πίστη τους· μέσα στην απελπισία τους διακηρύσσουν πως για να μη γίνεται τίποτε, δεν υπάρχει Θεός. Τραγικό το κατάντημα του σύγχρονου ανθρώπου, που θέλει μόνο θαύματα, πάντα θαύματα για να πιστεύει. Σαν το μικρό παιδί που αγαπά μετά από τη γεύση του γλυκού και την απόκτηση αυτών που θέλει. Το θαύμα είναι εκδήλωση αγάπης του Θεού, μα για να γίνει χρειάζεται μια σπίθα, ένα κάλεσμα, μια ζήτηση. Όλα αυτά ανήκουν στον άνθρωπο κι εκφράζονται με πίστη, με ταπείνωση κι αγιότητα. Χωρίς ταπείνωση και πίστη κι αγιότητα άδικα περιμένουμε τα θαύματα, κι άδικα κυνηγάμε την ειρήνη.

 

Αν θέλουμε λοιπόν ειρήνη, ησυχία, ομαλότητα, είτε ως άνθρωποι, είτε ακόμα και ως λαοί πρέπει να βρούμε αυτό που προκαλεί τα θαύματα. Κι είπαμε αυτό πως είναι η αγιότητα. Μέσα της είναι η πίστη, η ταπείνωση, η υπομονή, η αγάπη, η συγχωρητικότητα, η ανοχή, η ελεημοσύνη, η αγνότητα. Δεν μας ζητά ο Θεός με μιας να φθάσουμε στην κορυφή, με μιας να τ’ αποκτήσουμε όλα αυτά για να σωθούμε. Ζητά ν’ αρχίσουμε σιγά- σιγά και ν’ αγιάζουμε τις λεπτομέρειες της ζωής. Έτσι θ’ αλλάξει ο κόσμος, γιατί τότε η αγιότητα θα προκαλέσει το μεγάλο θαύμα. Το βεβαιώνει η Μεγαλόχαρη, που πάντα απάντησε στην αγιότητα των Χριστιανών με θαύμα.

Βασίλειος Τ. Γιούλτσης, «Πνευματικότητα και κοινωνική ζωή», εκδ. Π. Πουρναρά –Θεσ/νἰκη, σ. 105-112.

 

* Ο Βασίλειος Τ. Γιούλτσης γεννήθηκε στα Γιαννιτσά. Σπούδασε θεολογία, κοινωνιολογία και πολιτική οικονομία. Είναι καθηγητής της κοινωνιολογίας και της κοινωνιολογίας της θρησκείας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Τα σημαντικότερα έργα του είναι: Θεολογία και διαπροσωπικαί σχέσεις κατά τον Μέγαν Φώτιον 1974, Πνευματικότητα και κοινωνική ζωή 1975, Κοινωνιολογία του αθεϊσμού 1984, Τυπολογία και ορολογία των κοινωνικών επιστημών 1993, Γενική κοινωνιολογία 1994-4η έκδοση, Κοινωνιολογία της θρησκείας 1996-3η έκδοση.

Δες και: Βασίλειος Γιούλτσης, Πρόσωπο και οικογένεια

Του ίδιου, Δημιουργία και οικολογικό πρόβλημα στην Ορθόδοξη θεολογία

Ε. Θεοδώρου, Οι έννοιες «αγιότητα» και «άγιος» (και η θέωση)

Ενότητες: άγιοι, σύγχρονοι άγιοι, άγιοι της διπλανής πόρτας

Οι άγιοι Πάντες και τα παιδιά μας

Η παρεξηγημένη έννοια της αγιότητας (απόσπασμα)

π. Ε.Ο. Από εδώ

...Η εορτή των Αγίων Πάντων δίδει την αφορμή να καταθέσουμε μερικές απλές σκέψεις σχετικά με τις έννοιες Άγιος και Αγιότητα. Θα έλεγε κανείς ότι οι έννοιες αυτές, στην εποχή μας, περνούν κρίση. Χλευάζονται, αποκρούονται,παραποιούνται. Σα να μη μπορούν να χωρέσουν στη λογική του σήμερα. Το δυστύχημα είναι πως αυτό δε συμβαίνει μόνο εκεί όπου επικρατεί το πνεύμα του κόσμου. Συμβαίνει, δυστυχώς, και μεταξύ των Χριστιανών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν τις έννοιες αυτές σαν κάτι ξένο προς αυτούς που δε μπορεί να τους αφορά. Τα ιδανικά που επικρατούν στη σκέψη των ανθρώπων είναι οι οικογενειακές αξίες, η ευημερία των οικονομικών δεδομένων, η κατά κόσμον μόρφωση, η κοινωνική καταξίωση. Ποιός κάνει σκοπό της ζωής του σήμερα τηναγιότητα, ακόμα και Χριστιανός; Ποιός Χριστιανός γονέας έκανε προτεραιότητα της ζωή του την αγιότητα του παιδιού του και όχι την καλή ανατροφή του, την επαγγελματική του αποκατάσταση, την σταδιοδρομία του; Η Αγιότητα μοιάζει με λησμονημένο όραμα, με υποτιμημένη αξία. Κι όμως, σκοπός της Εκκλησίας είναι αυτός: η θέωση, ο αγιασμός των ανθρώπων.

 

          Η Εκκλησία δεν υπάρχει για να υποκαθιστά τα ελλείμματα του λεγομένου κοινωνικού Κράτους, αναλαμβάνονταςμόνο το φιλανθρωπικό έργο που, ούτως ή άλλως, επιτελεί. Υπάρχει για να λειτουργεί ως εργαστήριο αγιότητας, με σκοπό να παράγει Αγίους. Διαφορετικά δεν έχει ρόλο να επιτελέσει. Είναι περιττή. Η Αγιότητα για την οποία εργάζεται η Εκκλησία δεν έχει ηθική έννοια, αλλά πνευματική. Δεν αποσκοπεί στο να κατασκευάσει καλούς καγαθούς ανθρώπους. Καλός άνθρωπος μπορεί να γίνει κανείς οπουδήποτε, ακόμα κι αν δεν είναι μέλος της Εκκλησίας, ακόμα κι ανανήκει σ’ οποιοδήποτε θρησκευτικό μόρφωμα στον κόσμο. Ο ρόλος τηςΕκκλησίας είναι να δημιουργήσει Αγίους και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με την τήρηση των εντολών του Χριστού. Οι εντολές αυτές δεν κατέχουν θέση κώδικα καλής συμπεριφοράς, αλλά δόθηκαν για να οδηγήσουν, με την Χάρη του Θεού, στην εν Χριστώ Αγιότητα. Γι’ αυτό και ο συνειδητοποιημένος Χριστιανός δεν πρέπει να επιδιώκει να γίνει απλά ένας καλός και ηθικός άνθρωπος, αλλά Άγιος. Μόνο τότε θα είναι αληθινός άνθρωπος, γνήσιος συνάνθρωπος, πλήρης αγάπηςγια τον κάθε άνθρωπο, στο πρόσωπο του οποίου θα συναντά τον ίδιο τον Χριστό.

        Αυτό έκαναν οι Άγιοι που τιμούμε σήμερα. Αγωνίστηκαν για την τήρηση των εντολών του Χριστού, μέσα από τις δικές τους προϋποθέσεις και καταβολές ο καθένας. Ήταν άνθρωποι σαν κι εμάς. Με προτερήματα και ελαττώματα. Με αρετές και πάθη. Με πτώσεις και ανατάσεις. Δε γεννήθηκαν Άγιοι, αλλά κατέκτησαν την αγιότητα, με τον αγώνα μιας ολόκληρης ζωής στο στάδιο της Πίστης, της Αγάπης και, κυρίως, της Μετάνοιας. Η Πίστη γι’ αυτούς ήταν βίωμα ζωής και όχι ιδεολογικό θεώρημα. Η Αγάπη δεν είχε σχέση με συμβατικότητες,ούτε με ελεγχόμενες κοινωνικές δράσεις, αλλά ήταν μίμηση Θεού, ζωή Θεού. Η Μετάνοια ήταν η απόδειξη της διαρκούς πάλης με τον έσω αμαρτωλό άνθρωπο. Ήταν ο καρπός της βαθιάς ενδοσκόπησης, της ειλικρινούς αυτοεξέτασης, της ανυπόκριτης αυτομεμψίας. Μέσα απ’ αυτή οδηγήθηκαν στην αυτογνωσία και, τελικά, στην Θεογνωσία και στην Αγιότητα.

      Ο δρόμος των Αγίων, αγαπητοί μου, ας γίνει και ο δικός μας δρόμος. Γι’ αυτόν είμαστε πλασμένοι. Γι’ αυτό είμαστε Χριστιανοί. Για να γίνουμε Άγιοι. Μπορούμε να τα καταφέρουμε, με την βοήθεια του Θεού, εγκολπούμενοι την Πίστη, την Αγάπη και την Μετάνοια των Αγίων. ΑΜΗΝ.

πηγή

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΕΥΡΕΣΕΩΣ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ, ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΟΡΜΠΑΡΑΚΗΣ

“Η τιμία και αγία κεφαλή του Ιωάννου Προδρόμου που ήταν κρυμμένη προ πολλού, τώρα βγήκε από τους κόλπους της γης, σαν χρυσός από τα μέταλλα, κλεισμένη όχι σε στάμνα, όπως παλαιότερα, αλλά σε αργυρό σκεύος, ευρισκόμενη σε ιερό τόπο και γενόμενη φανερή από ιερέα. Αυτήν την κεφαλή, την οποία έφερε από τα Κόμανα η ένδοξη των Πόλεων, η Κωνσταντινούπολη, μαζί με τον πιστό βασιλιά και τον ποιμενάρχη της και τον πιστό λαό, την δέχεται με μεγάλη ευφροσύνη, κι αφού την προσκύνησαν όλοι με μεγάλη πίστη την εναπέθεσαν σε ιερό τόπο”.

Μία πολύ ὄμορφη εἰκόνα τῆς σχέσης τοῦ ἁγίου ᾽Ιωάννη Προδρόμου μέ τόν ᾽Ιησοῦ Χριστό, πού μᾶς προβάλλει ἡ ὑμνολογία τῆς σημερινῆς ἑορτῆς, εἶναι αὐτή τῆς φωνῆς πρός τόν Λόγο. ῾῎Εγινες φωνή του Λόγου, Πρόδρομε οὐράνιε ἄνθρωπε᾽(῾Φωνήν του Λόγου γεγονώς…Πρόδρομε οὐράνιε ἄνθρωπε᾽) (ωδή α´). Ὁ ἅγιος ᾽Ιωάννης δηλαδή προβάλλεται, μέ βάση τά πραγματικά περιστατικά τῆς ζωῆς του, ὡς ἐκεῖνος πού φανερώνει τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ, πού ἐξαγγέλλει μέ δυνατή φωνή, ὥστε νά γίνει ἀκουστός, τόν ἐρχομό τοῦ Μεσσία. Καί βεβαίως δέν εἶναι ὁ μόνος πού ἔχει αὐτό τό χαρακτηριστικό. Ὅλοι οἱ προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀποτελοῦν κατ᾽ ἀκρίβεια τέτοιες φωνές γιά τόν ἐρχομό Αὐτοῦ, μέ τή διαφορά ὅτι ὁ ἅγιος ᾽Ιωάννης, ὡς ὁ τελευταῖος προφήτης καί τό πλήρωμα γι᾽ αὐτό τῆς προφητείας, εἶναι ἡ πιό δυνατή φωνή, κυριολεκτικά, ὅπως ὀνομάζεται, ῾ὁ μεγαλοφωνότατος πάντων τῶν προφητῶν᾽ καί ῾προφητών ὑπέρτερος᾽(ωδή δ´).

Ἡ σχέση τῆς φωνῆς πρός τόν Λόγο βρίσκεται σέ εὐθεῖα γραμμή, ἡ φωνή δηλαδή ἀκούγεται γιά νά φανερώνει ἀποκλειστικά καί μόνο τόν Λόγο, γεγονός πού σημαίνει  ὅτι ὁ ᾽Ιωάννης στάλθηκε ἀπό τόν Θεό ὡς ἄγγελος τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ: νά εἶναι ὁ Πρόδρομος ᾽Εκείνου, ἄρα μέ τόν τρόπο αὐτό νά κατανοεῖ κανείς καί τήν ὕπαρξη καί τό ἔργο του. ῎Ετσι ἡ φωνή τοῦ Προδρόμου δέν μποροῦσε νά μηνύσει κάτι ἄλλο, πέραν αὐτοῦ γιά τό ὁποῖο ἦλθε καί ὁ Χριστός, δηλαδή τή μετάνοια. Ὁ Χριστός, ὡς ὁ ἐνσαρκωθείς Θεός μας, ἦλθε ἀκριβῶς γιά νά ἑνώσει ῾εἰς ἕν᾽, πού θά πεῖ στόν ἑαυτό Του καί διά τοῦ ἑαυτοῦ Του στόν Θεό Πατέρα, ῾πάντα τά διεσκορπισμένα τέκνα Αὐτοῦ᾽, συνεπῶς νά καλέσει τόν κόσμο ὅλο σέ μετάνοια. Γι᾽ αὐτό καί τό κήρυγμα τοῦ ἁγίου ᾽Ιωάννη καί τό κήρυγμα τοῦ ᾽Ι. Χριστοῦ εἶναι ἀκριβῶς τό ἴδιο: ῾μετανοεῖτε, ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν᾽. ῾Σέ ὅλους βεβαίωσε ἡ κάρα τοῦ Προδρόμου τούς σωτήριους δρόμους τῆς μετανοίας,  μέ τίς θεῖες συμβουλές᾽(῾Κάρα…πᾶσι τῆς μετανοίας τάς σωτηρίους ὁδούς θείαις ὑποθήκαις βεβαιώσασα᾽) (αίνοι).

Ὑπενθύμιση αὐτονοήτων, θά πεῖ κάποιος. Ναί, ἀλλά μέ προέκταση καί στά καθ᾽ ἡμᾶς. Δηλαδή: δέν μπορεῖ κάποιος πού θέλει νά ἀνήκει στόν Χριστό καί στήν ἁγία Του ᾽Εκκλησία, νά ἔχει διαφορετική φωνή ἀπό ὅ,τι ᾽Εκεῖνος. Τί θέλουμε νά ποῦμε; Ὁ χριστιανός ῾βοᾶ᾽ μέ τά λόγια του, κυρίως ὅμως μέ τή ζωή του, τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ. ῾Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη᾽ (ὁ Κύριος). Δέν εἶναι δυνατόν νά εἴμαστε χριστιανοί, καί, ἀπό τήν ἄλλη, ἡ ζωή καί οἱ λόγοι μας νά μή βρίσκονται σέ εὐθεῖα γραμμή καί ἀναλογία πρός τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ καί τῶν ἁγίων φίλων Του. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι βάση τῆς ᾽Εκκλησίας ἀποτελεῖ ἡ πεποίθηση καί τό βίωμα ὅτι οἱ χριστιανοί συνιστοῦμε μέλη Χριστοῦ καί συνεπῶς προεκτείνουμε ᾽Εκείνου τήν παρουσία στόν κόσμο. Κι ἐπειδή ὁ Λόγος Χριστός ἔζησε καί δίδαξε τήν ἀγάπη – αὐτό ἄλλωστε εἶναι καί τό κύριο γνώρισμα αὐτοῦ πού μετανοεῖ - ἄρα καί ὁ χριστιανός εἶναι πράγματι χριστιανός, ὅταν ζεῖ καί διδάσκει πάντα τήν ἀγάπη. Ὁποιαδήποτε ἄλλη ῾φωνή᾽, ἔστω καί στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἀποτελεῖ παραχάραξη ᾽Εκείνου καί βεβαίως παραφωνία Του.

πηγή

Επίδειξις δυνάμεως υπό της μασωνίας εις βάρος της ορθοδόξου εκκλησίας

  
Εἰς σκόπιμον «λήθαργον» ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία. Ἔντονοι προβληματισμοί ἀπό τήν ἀφωνίαν της. Τό ἱστορικόν της χρέος μέ ἀφορμήν τήν προπαγανδιστικήν ὁμιλίανἀρχιμασώνου εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Γεωργίου Κερκύρας

   ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ εὑρίσκεται ὑπό κατάρρευσιν.Πολιτικαί ἡγεσίαι, αἱ ὁποῖαι δέν πιστεύουν εἰς ἰδανικά, ἀξίας, εἰς θεσμούς καί εἰς τόν Θεόν ἰσοπέδωσαν τά πάντα καί ἐχρεωκόπησαν τό Κράτος. Αἱ ἡγεσίαι αὐταί ὑπηρέτησαν τά συμφέροντα ξένων χωρῶν. Συμμετεῖχον εἰς συνωμοτικάς διά τά ἐθνικά θέματα καί τήν πορείαν τῆς Χώρας λέσχας. Αἱ ἡγεσίαι αὐταί συνεπορεύθησαν μέ ἐχθρικάς πρός τό δαιμόνιον καί τάς ἀξίας τῆς φυλῆς δυνάμεις. Ἐκινήθησαν ἐπί μίαν τριακονταετίαν ἐναντίον θεσμῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι ταυτισμένοι μέ τήν πορείαν τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Διέλυσαν καί κατέστρεψαν ὅτι ἐδημιούργησαν οἱ «Πατεράδες καί οἱ Παπποῦδες μας» μέ κόπον, ἱδρῶτα καί αἷμα. Ἐσυκοφάντησαν τό τρίφωτον ἀστέρι τῆς ἀρχαιότητος: Πατρίς, Θρησκεία, Οἰκογένεια. 

   Ἐψήφισαν νόμους μέ τούς ὁποίους: κατεδίωξαν τήν ἐπιχειρηματικότητα, ἐδίωξαν ἀπό τήν Χώραν τάς ἐπιχειρήσεις, διέλυσαν τήν πολεμικήν βιομηχανίαν, κατέστησαν τά Ναυπηγεῖα διακοσμητικά, κατέστρεψαν τήν ἀγροτικήν οἰκονομίαν ἄνευ τῆς ὁποίας δέν δύναται νά ὑπάρξη ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας, παρέδωσαν τούς θεσμούς τοῦ πολιτεύματος εἰς τά λεγόμενα διαπλεκόμενα συμφέροντα. Προσάρμοσαν τούς θεσμούς καί τούς νόμους εἰς τά μέτρα των καί εἰς τά συμφέροντα, τά ὁποῖα ὑπηρετοῦν, ἀφελλήνισαν τήν παιδείαν, ἠδιαφόρησαν διά τό δημογραφικόν πρόβλημα, ἐψήφισαν νόμους διαλυτικούς διά τόν θεσμόν τῆς οἰκογενείας, νομιμοποίησαν τάς ἐκτρώσεις μέ ἀποτέλεσμα νά δολοφονοῦνται ἐτησίως τριακόσιες χιλιάδες ἀγέννητα παιδιά, τά ὁποῖα ἀντικαθίστανται εἰς τήν Ἑλλάδα ἀπό τά παιδιά τῶν Ἀσιατῶν, τῶν Ἀφρικανῶν καί ἄλλων πολιτῶν, οἱ ὁποῖο εἰσέρχονται παρανόμως εἰς τήν Ἐλλάδα, ἐψήφισαν πληθώραν ἀντιεκκλησιαστικῶν νόμων εἰς τό ὄνομα τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ τοῦ Κράτους, τό ὁποῖον ἐλεηλάτησαν μέ τήν πολιτικήν των. 

   Διέλυσαν καί παρέδωσαν τά κλειδιά τοῦ Κράτους εἰς τούς δανειστάς του, ἔβαλον συστηματικῶς ἐναντίον τῶν ἐθνικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν συμβόλων ἀμφισβητοῦντες τήν προσφοράν τῆς Ἐκκλησίας εἰς τό Γένος. Συστηματικῶς ἐκτύπησαν τόν θεσμόν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, διέλυσαν τά Σώματα Ἀσφαλείας καί ἐπέτρεψαν εἰς τάς δυνάμεις τοῦ ἐγκλήματος νά ἁλωνίζουν, νά ἐξευτελίζουν καί νά ἀτιμάζουν οἰκογενείας καί ἡλικιωμένους. Ἐδίδαξαν τήν ἀναρχίαν καί τήν ἀσέβειαν ἐξισώνοντες τόν υἱόν μέ τόν πατέρα, τήν θυγατέρα μέ τήν μητέρα. Ἐστράφησαν ἐναντίον τῶν ἡρώων, οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος διά τήν ἀπελευθέρωσιν τῆς Ἑλλάδος «βαπτίζοντες» τά ἱερά πρόσωπα τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 ὡς Μασώνους. 

   Ἐδίδαξαν ὅτι εἰς τήν σύγχρονον ζωήν δέν ἔχουν οὐδεμίαν ἀξίαν αἱ ἀξίαι τῆς ἐργασίας, τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἐντιμότητος, ἀντικατέστησαν τάς ἀξίας καί τάς ἀρετάς τῶν Ἑλλήνων μέ τήν κλεπτοκρατίαν, τήν παράνομον ἀπόκτησιν χρημάτων, τόν εὔκολον πλοῦτον. Ἤνοιξαν τά σύνορα καί ἐπέτρεψαν νά εἰσέλθουν εἰς τήν Χώραν παρανόμως οἰκογενειάρχαι, βαρυποινῖται καί πράκτορες ἀπό τήν ἀλλοδαπήν, ἐπέτρεψαν εἰς τά κυκλώματα τῆς σωματοεμπορίας νά μεταβάλουν τήν Ἑλλάδα εἰς ἕνα ἀπέραντον «πορνεῖον», ἐπιβεβαιώνοντες, ἠθελημένως ἤ ἀθελήτως, τόν μακαρίτη Γεώργιον Παπανδρέου (τόν «Γέρον τῆς Δημοκρατίας»), ὁ ὁποῖος ἔλεγεν ὅτι τό Ἑλληνικόν Κοινοβούλιον εἶναι «πορνεῖον».

Μέ πληθώραν κινήσεων προσπαθοῦν νά πείσουν τόν λαόν ὅτι εἶναι ἀπάτριδες, ἀφοῦ τά ἐθνικά θέματα ὡς εἶναι τό Κυπριακόν, τό Αἰγαῖον, ἡ Θράκη ἔχουν ἀνακαλύψει τό δόγμα τῆς συγκατοικήσεως, τῆς συνδιοικήσεως, τῆς συνδιαχειρίσεως, τῆς συνεκμεταλλεύσεως. 

   Τό κυριώτερον ὅμως: ἐπέτρεψαν τήν διάβρωσιν τοῦ Κράτους ἀπό τάς αἱρέσεις καί τήν Μασωνίαν. Ἡ τελευταία φαίνεται πώς ἔχει διεισδύσει εἰς βάθος εἰς τόν κρατικόν μηχανισμόν, ἀφοῦ ἔχει τήν δυνατότητα νά ἐπιβάλη τάς ἐπιθυμίας της καί νά λαμβάνη ἄδειαν διά τήν πραγματοποίησιν συναυλίας εἰς Ὀρθόδοξον Ἱερόν Ναόν εἰς τήν Κέρκυραν, κατά τήν διάρκειαν τῆς ὁποίας ὁ ἀρχιμασῶνος τῆς περιοχῆς προέβη εἰς προπαγανδιστικήν ὁμιλίαν. Εἰς τόν Ἱ. Ναόν εἰς τόν ὁποῖον ἔχουν τελεσθῆ θεῖαι Λειτουργίαι καί εἰς τήν Ἁγίαν Τράπεζαν ὑπάρχουν τά Ἱερά Λείψανα Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπραγματοποιήθη ὁμιλία τοῦ ἀρχιμασώνου τῆς νήσου. Αἰφνιδιάσθησαν οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί τῆς Κερκύρας, οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν ὅλους τούς Μασώνους τῆς περιοχῆς. Δέν ἀνέμενον ὅμως μίαν τοιαύτην ἐνέργειαν. Δι᾽ αὐτό «κακολογοῦν» τόν οἰκεῖον Ἱεράρχην τῆς Κερκύρας. Ἀναρωτοῦνται: «Μά κανείς δέν ἀντελήφθη τίποτε, διά νά ἀντιδράση; 

   Ὁ ἱερός κλῆρος τῆς πόλεως τῆς Κερκύρας δέν κυκλοφορεῖ εἰς τούς δρόμους, δέν ἐνημερώνεται, δέν ἐξεγείρεται;». Ἤ μήπως ἐξ εὐγενείας πρός τά πρόσωπα, ἐπειδή εἶναι τοπική κοινωνία, δέν προεβλήθησαν ἀντιστάσεις; Ἡ Μασωνία μέ τήν συναυλίαν ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου Κερκύρας καί τήν προπαγανδιστικήν ὁμιλίαν τοῦ ἀρχιμασώνου ἐντός αὐτοῦ προέβη εἰς ἐπίδειξιν δυνάμεως. Προέβαλε τό μήνυμα ὅτι δέν ἁλωνίζει μόνον εἰς τό Κράτος, ἀλλά καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Ἡ ὑπόθεσις ἔπρεπε νά εἶχε προκαλέσει τήν δυναμικήν ἀντίδρασιν τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας. Δέν τό ἔπραξε, Ἀπέφυγε νά καταδικάση τήν ἐνέργειαν, ἀλλά καί τήν Μασωνίαν. Ἐφοβήθη τήν Μασωνίαν καί δέν ἀντέδρασεν ἤ διεβρώθη ὑπό τῆς Μασωνίας καί μέλη τῆς Ἱεραρχίας ρίπτουν εἰς τόν κάλαθον τῶν ἀχρήστων παλαιοτέρας ἀποφάσεις τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας συμφώνως πρός τάς ὁποίας ἡ ἰδιότης τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ εἶναι ἀσυμβίβαστος μέ τήν ἰδιότητα τοῦ Μασώνου; Συμμετεῖχον εἰς τήν Μασωνίαν Ἀρχιερεῖς ὡς ὑποστηρίζει ἡ προπαγάνδα τῶν Μασώνων; Ἄν ὄχι ὀφείλει νά συνέλθη ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας καί:

1ον) Νά ἐπαναβεβαιώση ὅτι ἰσχύουν ὅλαι αἱ παλαιότεραι ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ἡ Μασωνία ὑπηρετεῖ ἑωσφορικά τάγματα καί ὅτι εἶναι ἡ θρησκεία τοῦ Ἑωσφόρου.

2ον) Νά καταδικάση τήν Μασωνίαν καί νά διακηρύξη ὅτι οὐδέν μέλος της εἶναι μέλος τῆς Μασωνίας ἤ συμμετέχει εἰς τάς λευκάς ἑορτάς τῆς Μασωνίας (διότι πολλοί Ἱεράρχαι συμμετέχουν εἰς τάς ἐκδηλώσεις, πού ὀργανώνουν τά παρακλάδια τῆς Μασωνίας ὡς εἶναι οἱ Ρόταρυ κ.λπ).

3ον) Νά ζητήση τήν διάλυσιν τῶν Μασωνικῶν Στοῶν ὡς ἔπραξε πρό μηνῶν ἀπό τόν πρώην Ὑπουργόν Οἰκονομικῶν κ. Γ. Παπακωνσταντίνου ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ. Δυστυχῶς δέν εἶχεν οὐδεμίαν ἐπίσημον συμπαράστασιν ὑπό τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας.
4ον) Νά ζητήση ἀπό τούς πολιτικούς, διαμορφώνουσα τό κατάλληλον κλῖμα, νά ἀποκηρύξουν δημοσίως τήν Μασωνίαν καί ὅποιος δέν τό πράξει νά μή γίνεται ἀποδεκτός εἰς τούς Ἱερούς Ναούς. 

  

   Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ὀφείλει νά ἀντιδράση, διότι ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ πιστοῦ λαοῦ πρός ὡρισμένα πρόσωπα τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας ἔχει κλονισθῆ ἐξ αἰτίας τῶν ὑπηρεσιῶν, τάς ὁποίας προσφέρουν εἰς τήν οἰκουμενιστικήν κίνησιν, εἰς τούς Παπικούς καί εἰς τάς προσπαθείας τῆς Νέας Ἐποχῆς διά τήν δημιουργίαν μίας νέας θρησκείας, τῆς Πανθρησκείας. Ἀναμένομεν τήν ἀντίδρασίν της διά τήν Μασωνίαν. Ἄλλως ἡ καχυποψία θά γίνη σαρωτική διά ὅλους τούς Ἱεράρχας. Καί κάθε «περίεργη» πρότασίς των θά ἀποδίδεται εἰς τήν Μασωνίαν. Ἤδη τό φαινόμενον αὐτό παρουσιάσθη εἰς τήν πρόσφατον συνεδρίασιν τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, μέ ἀφορμήν τήν ἐκδήλωσιν τῆς Μασωνίας εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου εἰς τήν Κέρκυραν. Δύο Ἱεράρχαι, ὡς ἀπεκάλυψεν «ΤΟ ΠΑΡΟΝ», ἀντήλλαξαν βαρυτάτους χαρακτηρισμούς ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου, λέγων ὁ παλαιότερος εἰς τήν Ἀρχιερωσύνην πρός τόν νεώτερον ὅτι εἶναι Μασῶνος, μέ ἀποτέλεσματήν δημιουργίαν μεγάλης ἐντάσεως. Ὅταν ἡ καχυποψία εἶναι ἐμφανής μεταξύ τῶν μελῶν τῆς Ἱεραρχίας καί ἔχομεν καί «ἐπεισόδια» εἰς τήν Σύνοδον (ὡς ἀνέγραψεν ἡ ἐφημερίς) τότε ὁ πιστός λαός τί θά εἴπη καί τί θά κάνη;

Γ.ΖΕΡΒΟΣ

 (Ορθοδοξος Τύπος Αριθμός Φύλλου  1928  , 25 Μαΐου 2012)

πηγή : http://www.orthodoxostypos.gr