Πατροκοσμάς για Ελλάδα & πόλεμο Συρίας: "Άν ο πόλεμος πιαστή από κάτω λίγα θά πάθετε"

Αν θεωρήσουμε ότι οι προφητείες έχουν κάποια βάση και δεν πρόκειται για αοριστολογίες που ενίοτε "πέφτουν μέσα" (άλλωστε ο Νοστράδαμος κατ'αυτόν τον τρόπο έγινε διάσημος: Από αυτά που επιβεβαιώθηκαν, όχι από αυτά που διαψεύστηκαν), τότε, εν πάση περιπτώσει εντυπωσιάζει μία "μελλοντολογική ανάγνωση των πραγμάτων" από τον Πατροκοσμά: Διαβάστε την και κρίνετέ την:

"Οταν ακούσετε ότι ο πόλεμος πιάστηκε από κάτω, τότε κοντά θά είναι. Άν ο πόλεμος πιαστή από κάτω, λίγα θά πάθετε· άν πιαστή από πάνω, θά καταστραφήτε".

Η περίπτωση των δύο πολέμων Λιβύης και Συρίας, ούτε καν υπήρχε (βασικά δεν υπήρχαν τότε αυτά τα κράτη, ήταν όλα οθωμανική αυτοκρατορία) περίπτωση πολέμου "από κάτω".
Ο Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός γεννήθηκε στο χωριό Μέγα Δέντρο της Αιτωλίας, όπου σώζεται έως σήμερα ο τόπος που βρισκόταν το σπίτι του! Τα πρώτα του γράμματα πιθανόν να τα έμαθε στο Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής στη Μάνδρα του Θερμού Αιτωλοακαρνανίας (βόρεια της Ναυπάκτου), όπου λειτουργούσε “Κρυφό Σχολειό”, με δάσκαλο τον Ιερομόναχο Προκόπιο Γιαννέλο, ενώ όταν μεγάλωσε διδάχτηκε από τον Ιεροδιάκονο Ανανία Δερβισάνο.
Έκανε μεγάλο έργο και στερέωσε την χριστιανική πίστη στην δυτική Ελλάδα και την Ήπειρο την εποχή της τουρκοκρατίας. 

Κατάφερε να κτιστούν 210 Ελληνικά Σχολεία και να αρχίσουν τη λειτουργία τους άλλα 1.100 κατώτερα, να φτιάσει 4.000 κολυμβήθρες με χρήματα πλουσίων ώστε να μπορούν να Βαπτίζονται τα πάμφτωχα Ελληνόπουλα της σκλαβωμένης Πατρίδος, να ελευθερώσει 1.500 Χριστιανές παραμάνες από τα παλάτια των πασάδων και των μπέηδων.

Οι Τούρκοι τον συνέλαβαν λόγω της χριστιανικής διδασκαλίας του, τον κρέμασαν σε ένα δέντρο στις 24 Αυγούστου 1779, όταν ήταν στην ηλικία των 65 ετών, στο Βεράτι Βορείου Ηπείρου! Κατόπιν, έδεσαν στο τίμιο λείψανό του μια βαριά πέτρα και το έριξαν στο ποτάμι για να μη βρεθεί ποτέ, αλλά τελικά βρέθηκε και θάφτηκε από χριστιανούς των γύρω περιοχών.

πηγή

Ξέρεις που βρίσκεται ο σατανάς;

Aποφθέγματα του γέροντος 

Αμβροσίου Λάζαρη.

- Ξέρεις που βρίσκεται ο σατανάς; Μέσα 

στη λίμνη του πυρός και μέσα στο 

σκοτάδι. Και θέλει να τραβήξει 

εκεί μέσα όλους τους ανθρώπους. Γι’ αυτό κάνει αυτά

 τα πράγματα. Όταν βγει στην επιφάνεια, θα κάνει

 τη ζημιά για τριάμισι χρόνια, που θα βασιλεύσει, 

και άλλα είκοσι, που θα γίνεται η προετοιμασία. 

Τριάμισι χρόνια θα βασιλεύσει, δικτάτορας παγκόσμιος,

 και θα ανατρέψει το Σύμπαν. Δεν θ’ αφήσει τίποτα όρθιο. 

Μετά, όμως, ο Κύριος θα τον σαρώσει άπαξ διά π

αντός, θα τον διαλύσει.

- Ο Θεός δεν μας λυπάται, Γέροντα, για να τα

 ανατρέψει όλα αυτά;

- Ναι, αλλά δεν σε βλέπω να κάνεις προσευχούλα...

Πηγή: πηγή

ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟΣ. Ευλογημένοι όσοι τον γνώρισαν. Μαρτυρία για τον Γέροντα Πορφύριο

Κάντε ένα δώρο στον εαυτό σας... δείτε το βίντεο για τον ανεπανάληπτο Πατέρα Πορφύριο μέσα από την μαρτυρία του Μητροπολίτου Λεμεσού.

πηγή

Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΑΒΡΙΗΛ,ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΨΕΥΔΟΕΞΩΓΗΙΝΩΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ-ΣΧΕΔΙΟ BLUE BEAM

O ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛ (1929-1995) ΕΖΗΣΕ ΣΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑ....

ΤΟ 1965 ΕΚΑΨΕ ΓΙΓΑΝΤΙΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ(12 ΜΕΤΡΩΝ) ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ,ΣΤΗ ΤΥΦΛΙΔΑ!!

ΤΟΤΕ ΠΑΡΕΝΕΒΕΙ Η ΙΔΙΑ Η ΚGB ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΣΤΕΙΛΕ ΣΤΟΝ ΑΝΑΚΡΗΤΗ..

ΟΤΑΝ ΕΡΩΤΗΘΗΚΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΟΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ:ΤΟ ΕΚΑΝΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΑΤΕ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,ΚΑΙ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΔΟΞΑ ΣΤΟ ΛΕΝΙΝ ΝΑ ΛΕΤΕ ΔΟΞΑ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΗΜΩΝ ΙΣΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ!

ΕΤΣΙ ΟΙ ΑΘΕΟΙ,ΜΕ ΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΕ ΨΥΧΕΙΑΤΡΙΟ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ!
Ο ΓΕΡΟΝΑΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙ ΕΙΧΕ ΔΗΛΩΣΕΙ:


ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΖΗΤΑΝΕ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ,ΚΑΙ ΘΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ!
ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΤΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΛΑΝΗΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΨΕΥΔΟΣΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙ!ΘΑ ΕΞΑΠΑΤΗΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΛΕΣΘΕΙΤΕ!
ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΠΟ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΕΟΣΟΦΙΣΤΩΝ ΜΑΣΟΝΩΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙ ΜΙΑ ΔΗΘΕΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΕΚ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΑΚΟΜΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΥΣΤΗΧΙΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΓΚΑΘΥΔΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΚΑΘΕΣΤΟΤΩΣ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ!
ΑΛΛΑ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΕΡAΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΕΙΧΕ ΤΟΝΙΣΕΙ:
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΞΩΓΗΪΝΟΙ (UFO- A.T.I.A). ΤΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΚΕΣ ΑΠΑΤΕΣ(Π. ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ).
Για το θέμα των U.F.O., των εξωγήϊνων, και της ζωής σε άλλους πλανήτες ο γνωστός ασκητής π.Πορφύριος, ο άνθρωπος του Θεού, πού μπορούσε από μία φωτογραφία προσώπου να σού πεί τα πάντα γι΄αυτό, ή να σού υποδείξει από φωτογραφία, σε ποιο βάθος μπορούσες να βρείς νερό ή πετρέλαιο, όταν ρωτήθηκε σχετικά, είχε πεί: 

« Αυτά όλα να ξέρεις, είναι πράγματα φανταστικά, δαιμονικά. Ζωή σε άλλον πλανήτη δεν υπάρχει… »


Ένας μοναχός επηρεασμένος από τις φήμες, που ακούγονταν για εξωγήινους, πήγε στο Γέροντα Παϊσιο και τον ρώτησε:
-Γέροντα, ακούω που μιλούν για εξωγήινους και θέλω να μου πείτε εσείς .Υπάρχουν ή όχι;
- Στα παλιά τα εργοστάσια έδιναν κίνηση από στα μηχανήματα με κάτι κυλίνδρους που συνδέονταν με ένα ιμάντα. Περιστρέφοντας ο ιμάντας τους κυλίνδρους έδινε κίνηση και στα άλλα μηχανήματα. Όταν όμως χαλούσε κάποιος κύλινδρος –κι έπρεπε να επισκευαστεί –έβγαζαν τον ιμάντα από το χαλασμένο κύλινδρο και τον έβαζαν σε ένα κύλινδρο, που πάντα γύριζε , χωρίς να κάνει καμία δουλεία.
Χρησίμευε μόνο, για να τοποθετήσουν σε αυτόν ,τον ιμάντα κάποιου χαλασμένου κυλίνδρου, για να μη σταμάτα το εργοστάσιο .Αυτός ο κύλινδρος ονομαζόταν τρελός, γιατί γύριζε χωρίς να κάνει κάποια δουλεία .Και εσύ τώρα αυτό τον κύλινδρο μου θύμισες , που γυρνάει χωρίς να κάνει κάτι. Άφησες την πνευματική σου εργασία και γυρνά ο νους σου σαν τον τρελό κύλινδρο από εδώ και από εκεί.

Σατανάς
"Ας επανέλθουμε, όμως, στη δαιμονολογική θεώρηση κι ας αναφέρουμε μια βασική θέση της Αγ. Γραφής, ως προς το Διάβολο, Μετά την πτώση του από τίς αγγελικές δυνάμεις στις όποιες άνηκε εκ της δημιουργίας, περιπολεύει στο χώρο γύρω από τη γη, στην ατμόσφαιρα και πάνω στη γη. Προσπαθεί δε να άγρεύει ψυχές για την Κόλαση. Ό Μέγας Αθανάσιος σημειώνει ότι ό Σατανάς «περιπλανάται εδώ κάτω, μέσα στον αέρα, όπου —εξουσιάζοντας τους δαίμονες πού είναι μαζί του, μια και μοιάζουν στην ανυπακοή (προς το Θεό)— προκαλεί με τη βοήθεια τους φαντασίες (σ'έκείνους πού έξαπατοϋνται)»


Ό μόνος Σωτήρας


Καί για να κλείσουμε τη συζήτηση αυτή, θα τονίσουμε το έξης: Ό άνθρωπος έχει, έστω κι αν το αρνείται, ένα τεράστιο ερωτηματικό μέσα του —ό Θεός του το έχει βάλει— πού τον κατατρώγει συνεχώς καί δεν τον αφήνει σε ησυχία: Ποια είναι ή αιτία του καί ποιος είναι ό σκοπός του. Καί μόνο όταν απαντήσει σ' αυτό το ερωτηματικό σωστά, το μετασχηματίζει σε θαυμαστικό του Θεού. Του Θεού ό όποιος είναι αφετηρία, αλλά καί προορισμός του ανθρώπου, ως δημιουργός του καί ως έλκύουσα καί άγαπητική καρδία, για να θυμηθούμε καί το λόγο του Αγ. Αυγουστίνου: «Θεέ μου, μας έπλασες για Σένα καί μόνο κοντά σε Σένα βρίσκει ανάπαυση ή καρδιά μας». Μόνο, λοιπόν, με το Σωτήρα Χριστό γεμίζει το κενό της καρδιάς μας καί όχι με τους διάφορους άλλους «σωτήρες» γήινους ή εξωγήινους. "Ας επιστρέψουμε, συνεπώς, κοντά Του



ΠΗΓΗ

Το τρίχρονο δαμάλι και τα 700 εκατομμύρια

Η προφητεία του Άγιου Κοσμά του Αιτωλού για το τρίχρονο δαμάλι καθώς και η πρόρρηση του γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινού περί των 700 εκατομμυρίων νεκρών είναι από τις πιο χαρακτηριστικές στο σύνολο των προφητειών / προρρήσεων που γνωρίζουμε σχετικά με τον Γενικό Πόλεμο.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που αναρωτιούνται αν είναι δυνατόν να υπάρξει τόσο μεγάλη σφαγή ώστε να σκοτωθούν 700 εκ. άνθρωποι (χωρίς τα γυναικόπαιδα, όπως τονίζει ο γέροντας Ιωσήφ). Μάλιστα υπάρχουν κάποιοι που αναφέρουν ότι ο αριθμός δεν είναι πραγματικός, αλλά ενδεικτικός του μεγέθους, ενώ άλλοι αμφιβάλλουν για την ορθότητα, παραθέτοντας άλλα ακούσματα του γέροντα, στα οποία αναφέρει μικρότερο αριθμό νεκρών.

Αν και είναι ανθρώπινο να θεωρούμε ασύλληπτο το γεγονός αυτό (ούτε καν τολμάει κανείς, να φανταστεί ένα μοσχάρι, να επιπλέει σε ένα ποτάμι αίματος), είναι γεγονός ότι οι δύο αυτές προφητείες, εμφανίζονται σε έναν προορατικό λόγο, ο οποίος χρονολογείται λίγο πριν την πτώση της Κωνσταντινούπολης!

Ο λόγος αυτός ανήκει σε έναν σοφό άνδρα ο οποίος ερωτήθηκε από τον Μανουήλ Παλαιολόγο (1348 – 1425 μ.Χ) για το μέλλον της Κωνσταντινούπολης. Σας μεταφέρουμε εδώ τα ανάλογα αποσπάσματα της απάντησης του σοφού αυτού άνδρα, από το βιβλίο ”Οι προφήτες μας αποκαλύπτουν” του Αβραάμ Μοναχού Αγιορείτη.

Ας διαβάσουμε πρώτα την προφητεία του Πατροκοσμά…

58, από την συλλογή Καντιώτη ”Στην πόλη θα χυθεί αίμα που τριχρονίτικο δαμάλι θα πλέξη” (θα πλέει), και

4, από την συλλογή Καλυβόπουλου: ”Στην πόλη θα πλέει τριχρονίτικο δαμάλι στο αίμα”.

Αξίζει να σημειώσουμε εδώ ότι η συγκεκριμένη προφητεία δεν έχει καταγραφεί στο Αλβανικό χειρόγραφο.

…και εδώ η παράγραφος που αναφέρεται στον λόγο προς τον Παλαιολόγο (ο τονισμός είναι λανθασμένος λόγω μη σωστής γραμματοσειράς)

Αυτοί δε οι Άρχοντες του στρατού των Χριστιανών έριν βαλούσιν ανά μέσον αυτών, τις αν άρξη της Πόλεως. Επί την έριν δε ταύτης ξίφους έλξουσι και κατακόπτεσθαι εθελήσουσιν εν αλλήλοις οι Χριστιανοί, επί τοσούτον δε γενήσεται συγκοπή των ανθρώπων, ώστε πάντα κοιλώματα και πάσα η γη της Πόλεως αίματος πληρωθήσεται, ώστε και μόσχος τριετής εν τω αίματι πνιγήσεται και δραμείται εν τω πελάγει το αίμα, ώσει στάδια δέκα οκτώ και αυτή η συγκοπή θέλει γίνει μεγάλη σφόδρα μετά την συμφοράν ταύτην, εν η πάντες οι αμαρτωλοί κατακοπήσονται, και ουδείς εξ αυτών σωθήσεται.

…όχι μόνο θα πλέει, όπως λέει ο Πατροκοσμάς, αλλά θα επιπλέει πνιγμένο το μοσχάρι λέει ο σοφός αυτός άνδρας. Αλλά και όλα τα κοιλώματα, οι εγκοπές και τα ανοίγματα που θα έχει η γη της Πόλης, θα καλυφθούν….και τόσο πολύ θα είναι το αίμα που θα ρέει στην θάλασσα, που τελικά θα φτάσει εντός αυτής 18 στάδια, δηλαδή 3 χιλιόμετρα!

…ναι, αλλά 700 εκατομμύρια;;;;…χωρίς τα γυναικόπαιδα;

Ας ακούσουμε τώρα και την πρόρρηση του γέροντα Ιωσήφ (στο 1.40 το επίμαχο σημείο):

… και εδώ το σημείο που αναφέρει τον αριθμό των εμπλεκομένων ο λόγος προς τον Παλαιολόγο:

”…τοιούτος δε ο στόλος γενήσεται, ώστε αι κεφαλαί και άρχοντες του στόλου έσονται ωσεί χιλιάδες εβδομήκοντα. Πας δε τις τούτων έχοιεν υποκάτω αυτού άνδρας χιλιάδας δέκα”

70.000 άρχοντες με 10.000 άνδρες ο καθένας μας κάνει 700 εκατομμύρια άνδρες. Ακριβώς ότι λέει και ο γέροντας Ιωσήφ.

Δεν είναι λίγες οι φορές που αναρωτηθήκαμε αν αυτά που διαβάζουμε και ακούμε στις προφητείες και στις προρρήσεις είναι ενδεικτικά των μελλοντικών γεγονότων ή αν είναι ακριβώς αυτό που θα γίνει. Για το συγκεκριμένο θέμα όμως – δηλαδή για το μέγεθος του πολέμου που θα αφορά την απόκτηση της Πόλης – ο λογισμός μας μας λέει ότι πλέον δεν πρέπει να έχουμε καμία αμφιβολία, ότι όλα θα γίνουν ακριβώς όπως έχουν προφητευθεί.

πηγή

Ὁ καθηγούμενος Σταυροβουνίου Γερμανός

Ἄγνωστος συγγραφεύς

Tὸ ὄνομα τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος καὶ Καθηγουμένου Γερμανοῦ ἐγράφη πλέον εἰς τὰς δέλτους τῆς Ζωῆς. Ἡ ὁσιωτάτη ψυχὴ του μετεφυτεύθη ἀπὸ τὸ χωράφι τοῦ ματαίου τούτου κόσμου καὶ ἐβλάστησε εἰς τοὺς ἀειθαλεῖς τοῦ Παραδείσου λειμῶνας.

Τολμῶ σήμερα νὰ χαράξω αὐτὲς τὶς γραμμές, ὄχι ἀπὸ ἐγωισμὸ καὶ ἐπίδειξη ἀλλ’ ἁπλούστατα ἀπὸ σεβασμὸ καὶ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸ πρόσωπον τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος - τὸν ἐγνώρισα ὅταν ἤμουν μαθητὴς Δημοτικοῦ - ὁ ὁποῖος μὲ ἐβοήθησε πολλὲς φορὲς μὲ τὸν λόγο καὶ τὴν προσευχή του καὶ κυρίως μὲ τὸ ἅγιόν του παράδειγμα.

Σήμερα ὅσον ποτέ, οἱ ψυχὲς τῶν χριστιανῶν ἔχουν ἐν πολλοῖς κορεσθεῖ ἀπὸ τὰ λόγια· ἐπιζητοῦν μὲ πόθο νὰ ἰδοῦν παράδειγμα... Ἄλλωστε αὐτοὶ ποὺ ἀρκοῦνται νὰ προσφέρουν ξηροὺς λόγους εἶναι ἤδη σίγουρο, ὅτι στὸ τέλος θὰ ἀπογοητεύσουν.

Ὁ Γέρων Γερμανὸς σχεδὸν δὲν ὡμιλοῦσε· ὡμιλοῦσε ὅμως μὲ τὸ παράδειγμά του. Διὰ τὸν Γέροντα οἱ διάφορες ἐκφράσεις, τὰ λόγια, οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις, οἱ ψευτοευγένειες ἦταν ἁπλούστατα ἐντελῶς ἐξωτερικὰ σχήματα χωρὶς ἰδιαίτερη σημασία. Θὰ μποροῦσε κανεὶς συμπερασματικὰ νὰ τὸν ὀνομάση ἀπόκοσμο καὶ ἐσωστρεφῆ. Ἡ ἀλήθεια ὅμως εἶναι ἐντελῶς διάφορος. Ὁ Γέροντας ἦταν ἀπορροφημένος μέσα εἰς τὴν καρδίαν του· καὶ ἐκεῖ εἰς τὸ βάθος τῆς καρδίας του ἐλάμβανε χώραν καὶ ἐκρύβετο τὸ ἀνυπέρβλητό του ἀγώνισμα, τὸ πανάκριβό του μυστικό.

Διὰ τὸν π. Γερμανὸν τὸ «λάθε βιώσας» τῶν ἀρχαίων, ἦταν ἡ «δευτέρα του φύσις». Τὸ ἐβίωνε ἀπολύτως καὶ μὲ τόσην ἀκρίβειαν, πού σοῦ ἦταν ἀδύνατον νὰ καταλάβης τί ἐπιτέλους ἔκρυβε ἐκεῖνο τὸ γέρικο καὶ κυρτωμένο σῶμα. Βλέποντάς τον γιὰ πρώτη φορά, σοῦ ἐδημιουργοῦσε μᾶλλον τὸ αἴσθημα τῆς συμπάθειας, παρὰ ὁ,τιδήποτε ἄλλο. Ἕνα γεροντάκι μελαμψό, σχεδὸν πάντοτε νὰ κυτάζη στὸ ἔδαφος, μὲ ἐνδύματα πραγματικὰ ράκη, μὲ κορμὶ πονεμένο καὶ ἀδύνατο, μὲ πόδια ποὺ κυριολεκτικῶς ἔτρεμαν ἀπὸ τοὺς χρόνιους ρευματισμούς· αὐτὸς ἦταν ὁ παπᾶ-Γερμανός, ὁ νήπιος καὶ σιωπηλὸς ἡγούμενος. Ἐζοῦσες δίπλα του καὶ ὅμως δὲν ἠμποροῦσες νὰ αἰσθανθῆς τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς του· συνέτρωγες μαζί του στὴν τράπεζα, προσευχόσουν μαζί του στὴν ἐκκλησία κι ὅμως δὲν κατανοοῦσες τὸ ὕψος τῆς πνευματικότητος καὶ τὸ μέγεθος τῶν μοναχικῶν του παλαισμάτων. Ἐβίωνε σὰν πτωχὸς καὶ ξένος ἀποφεύγοντας κάθε εἶδος ἀνθρωπίνης παρηγορίας γιατί ἀσφαλῶς ἐγνώριζε καὶ εἶχε πεισθεῖ στὸ βάθος τῆς ψυχῆς του, ὅτι «οἱ βιασταὶ ἁρπάζουσι τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν»... Τὰ πνευματικά του τέκνα ὁμολογοῦν μὲ παρρησία, ὅτι ὁ Γέροντας ἦταν φύσει καὶ θέσει ἀγωνιστής, νηστευτὴς εἰς ἄκρον - γνωρίζουμε πλέον ὅλοι, ὅτι ἔλυωνε κυριολεκτικῶς στὴν νηστεία - ταπεινὸς μέχρι ἐξευτελισμοῦ!

Μὲ βεβαιότητα ἀναφέρω, ὅτι ὁ Καθηγούμενος Γερμανὸς ἦταν πάνω ἀπ’ ὅλα ἕνας σύγχρονος νηπτικὸς πατέρας, ἕνας ἡσυχαστής. Αὐτὸ τὸ συμπέρασμα ἔβγαλα ἀπὸ μαρτυρίες διαφόρων πνευματικῶν του τέκνων καὶ κυρίως ἀπὸ μερικὲς συζητήσεις ποὺ εἶχα μαζί του γύρω ἀπὸ τὸ θέμα τῆς εὐλογημένης νοερᾶς προσευχῆς. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ὁ π. Γερμανὸς δύσκολα ὡμιλοῦσε· ἐπρόσφερε ὅμως ἀπὸ τὸ «περίσσευμα» τῆς ἁγνοτάτης καρδίας του σὲ ἐκεῖνον ποὺ ἐπίμονα τοῦ τὸ ἐζητοῦσε. Φέρνω στὴν σκέψη μου τὶς δύσκολες ἐκεῖνες ἡμέρες ποὺ ἐπερνοῦσε ὡς ἡγούμενος, ὅταν ἔβλεπε νὰ καταρρέη συνεχῶς ὁ Σταυροβουνιώτικος μοναχισμὸς καὶ νὰ ἐλαττοῦται ἡ ἀδελφότης τῆς μονῆς του. Ἐνθυμοῦμαι μὲ συγκίνηση ἕνα ἀπόγευμα, στὸ μοναστηράκι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας. Ἦταν παραμονὴ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου - 25 Σεπτεμβρίου 1980- καὶ εἴχαμε διαβάσει τὸν ἑσπερινὸ ὁ μακαριστὸς Γέροντας, ἕνας γηραιὸς ἀδελφὸς καὶ ἡ ἀναξιότης μου. Σταθήκαμε μὲ τὸν Γέροντα μπροστὰ ἀπὸ τὴν εἴσοδο τῆς ἐκκλησίας καὶ ἐβλέπαμε τὴν κορυφὴ τοῦ Σταυροβουνίου νὰ χρωματίζεται μέσα στὸ τελευταῖο φῶς τοῦ ἡλίου ποὺ πήγαινε στὴν δύση του. Σὲ μιὰ στιγμή, στρέφεται ὁ Γέροντας πρὸς τὸ μέρος μου καὶ μοῦ λέγει μὲ σιγανὴ ἀλλὰ ὑποβλητικὴ φωνή:
- «Θὰ ἀναγκασθοῦμε ἐκ τῶν πραγμάτων ἀδελφὲ Λ…. νὰ τελοῦμε τὶς ἀκολουθίες μόνο μὲ τὸ κομβοσχοίνι ἐφόσον δὲν ἔχουμε ἀνθρώπους νὰ μᾶς βοηθοῦν στὴ λατρεία..»..
Τὸν ἐκύταξα ἀμέσως εἰς τὸν πρόσωπον· εἶχε ὑποστεῖ μίαν ἀπερίγραπτον ἀλλαγήν. Τὰ μάτια του ἐκοίταζαν τώρα πρὸς τὸ ἔδαφος· ἔμεινε σιωπηλός… Ἐκατάλαβα τότε, ὅτι καὶ μόνον ἡ ἀναφορὰ τῶν λέξεων «προσευχὴ» καὶ «κομβοσχοίνι» τὸν αἰχμαλώτιζαν ὁλόκληρο. Ἐγύρισα καὶ τοῦ εἶπα:
«Γέροντα εἶναι μία λύσις αὐτὸ ποὺ λέτε, ὅπως γίνεται ἀκριβῶς καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος εἰς τὰ ἡσυχαστήρια».
Μόλις ἄκουσε αὐτά, αἰσθάνθηκε ἀμέσως πολλὴν χαρὰν καὶ ἐζήτησε νὰ μάθη περισσότερα διὰ τὴν ζωὴν τῶν ἁγιορειτῶν ἡσυχαστῶν. Τοῦ εἶπα ὅ,τι ἐγνώριζα.... Ὅταν ἐπέστρεφα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐπερνοῦσα ἀπὸ τὴν Μονὴν Σταυροβουνίου, ἐπήγαινα πάντοτε νὰ τὸν ἐπισκεφθῶ στὸ κελλί του. Ἡ εὐχαρίστησίς του ἦταν νὰ μὲ ἐρωτᾶ γιὰ τὶς σπουδές μου· συνήθως δὲ ἐπρόσθετε στὸ τέλος:
- «Μελετᾶτε στὸ πανεπιστήμιο τοὺς νηπτικοὺς πατέρες; Νὰ διαβάζετε τὴν «Φιλοκαλία», ἡ ὠφέλεια εἶναι πολλή....»
Ἀπὸ ἀγάπη καὶ σεβασμὸν πρὸς τὸ πρόσωπόν του καὶ μὲ τὴν βοήθειαν τῆς ἰδικῆς του προσευχῆς, ἀξιώθηκα νὰ διαβάσω σὲ διάστημα τεσσάρων μηνῶν τὸ μεγαλύτερο μέρος ἀπὸ τὴν «Φιλοκαλίαν» καὶ μπορῶ νὰ βεβαιώσω, ὅτι δι’ ἐμὲ ἡ ὠφέλεια ἦταν ἀμέτρητη... Πολλὰ πνευματικά του τέκνα ὅταν τὸν ἐρωτοῦσαν γιὰ τὴν «εὐχὴ» ἀπέφευγε ἄμεσα νὰ τοὺς ἀπάντηση λέγοντας, ὅτι δὲν γνωρίζει σχεδὸν τίποτα γιὰ τόσον ὑψηλὰ πράγματα. Συνήθως ὅμως ὅταν ἔλεγε κάτι γιὰ τὴν προσευχὴ αὐτὴ τῆς καρδιᾶς τὰ μάτια του ἦταν δακρυσμένα. Δὲν μοῦ μένει πλέον καμία ἀμφιβολία ὅτι ὁ Γέρων Γερμανὸς ἐζοῦσε συνεχῶς εἰς τοὺς χώρους τῆς «ἱερᾶς ἡσυχίας» καὶ ἀπελάμβανε μυστικῶς τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ. Εἶναι λυπηρόν, γιατί πολλοὶ ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων Κυπρίων, κι’ ἀκόμη ἄνθρωποι ἀπὸ τὸ οἰκεῖο περιβάλλον του, δὲν ἐμπόρεσαν νὰ τὸν καταλάβουν καὶ νὰ ἀπολαύσουν τὸ πνευματικό του μεγαλεῖο ἐνόσῳ ἦταν εἰς τὴν ζωὴν καὶ ἄλλοι, τὸν ἐπεριφρόνησαν καὶ τὸν ἐλύπησαν βαθύτατα. Ὁ Γέροντας ὅμως ὅλους τοὺς ἀγκάλιαζε καὶ γιὰ ὅλους ἐπρόσφερε παράκλησιν καὶ προσευχὴν ἐνώπιον τοῦ γλυκυτάτου Νυμφίου του.

Ὡς ἡγούμενος καὶ ἀρχιμανδρίτης ὁ π. Γερμανὸς ἔζησε σχεδὸν ἀπαρατήρητος. Εἰς τὰς μοναστηριακὰς ἀκολουθίας, οὐδέποτε ἐχρησιμοποίησε τὰ ἐμβλήματα τοῦ ἀξιώματός του· οὐδέποτε ἐφόρεσε μανδύαν ἤ ἐγκόλπιον σταυρὸν καὶ οὐδέποτε ἐκράτησε βακτηρίαν ἡγουμενικήν. Ἐστήριζε τὰ χέρια του ἐπάνω εἰς τὸ ταπεινόν του στασίδι καὶ ὅταν ἐκάθητο συνήθως ἐκάλυπτε τὸ πρόσωπόν του μὲ τὶς παλάμες του. Ἡ ἄκρα πτωχεία καὶ ἡ ἁπλότης του ἐξεχώριζαν πραγματικὰ εἰς τὴν Θείαν Λειτουργίαν. Θὰ μείνουν ἱστορικὰ καὶ παροιμιώδη ἐκεῖνα τὰ λευκὰ εὐτελέστατα ἄμφια ποὺ ἐφοροῦσε ὅταν ἐτελοῦσε τὶς ἀκολουθίες καὶ τὰ ὁποῖα οὐδέποτε ἀποχωριζόταν καὶ δὲν ἐννοοῦσε νὰ τὰ ἀλλάξη μὲ καινούργια. Ὅταν ἐλειτουργοῦσε καὶ ἐνόσῳ ἐδιαβάζοντο τὰ καθίσματα τοῦ ψαλτηρίου καὶ οἱ κανόνες, ἐχωνόταν κυριολεκτικῶς σὲ ἕνα παλαιότατο σταδίσι τοῦ μικροτάτου καὶ σκοτεινοῦ ἱεροῦ τῆς Ἁγίας Βαρβάρας καὶ ἐκεῖ ἐπαραδίδετο ὁλόκληρος εἰς τὴν προσευχὴν μὲ τὸ κομβοσχοίνι εἰς τὸ χέρι. Μέσα εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ἐτελοῦσε τὰ πάντα ἀβίαστα, μὲ ὄρεξη νέου ἀνθρώπου καὶ δὲν ἔδειχνε τὸ παραμικρὸν σημεῖον κοπώσεως. Καὶ ἐθαύμαζες πραγματικὰ γιὰ τὴν ἀσυνήθιστη δύναμη ποὺ ἔκρυβε τὸ ἀσθενικὸ καὶ ἀδύνατόν του σῶμα καὶ ἐχαιρόσουν νὰ τὸν βλέπης νὰ περπατᾶ δεξιὰ ἀριστερὰ μὲ τὶς ἀξέχαστες καὶ χαριτωμένες του κινήσεις.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι ἡ χαρακτηριστικὴ πτωχεία τοῦ π. Γερμανοῦ ἦταν διάχυτη καὶ στοὺς χώρους ποὺ ἐζοῦσε καὶ μεταδιδόταν ἁπλὰ καὶ στοὺς ἄλλους μοναχούς· θὰ μείνουν ἀλησμόνητες οἱ μορφὲς τῶν ἀοιδίμων μοναχῶν Νικάνδρου καὶ Ἀκακίου μὲ τὶς καταλερωμένες ἐνδυμασίες καὶ τὰ ἀτημέλητα κελλιά. Μορφὲς ποὺ ἄφησαν ἀνεξίτηλα τὰ ἴχνη τους ἐπάνω εἰς τὰ ἁγιασμένα χώματα τῆς Κύπρου μας, μορφὲς ποὺ θὰ καθοδηγοῦν γιὰ τὴν συνέχιση τῆς ἁγίας παραδόσεως τοῦ μοναχισμοῦ.

Ὁ Γέροντας ὡς πνευματικὸς ἐχειραγώγησε χιλιάδες ψυχὲς εὐσεβῶν καὶ ἀναδείχθηκε πιστὸς τῶν κανόνων τηρητής, ἄτεγκτος σὲ θέματα ἀρχῆς καὶ συγκαταβατικὸς μὲ διάκρισιν. Κάτω ἀπὸ τὸ πετραχῆλι του εὑρῆκαν ἀνάπαυσιν πολλὲς «ἀδάμαστες» ψυχὲς καὶ ἄνθρωποι κάθε κοινωνικῆς τάξεως καὶ κυρίως πρόσωπα ποὺ ἤθελαν νὰ ζοῦν ἀνωτέραν κατὰ Χριστὸν ζωήν.

Ὁ Καθηγούμενος Γερμανὸς ἐβοήθησε τὰ μέγιστα εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ γυναικείου κυρίως μοναχισμοῦ. Ἐνόσῳ ἐζοῦσε, ἦτο ὁ πνευματικὸς καθοδηγητὴς τριῶν γυναικείων μονῶν τῆς ἐπαρχίας Λεμεσοῦ καὶ ἀναδέχθηκε διὰ τοῦ ἀγγελικοῦ Σχήματος δεκάδες μοναζουσῶν. Παρόλον ποὺ μερικὲς ἐκ τῶν ἀδελφῶν καλογραιῶν τὸν ἐπλήγωναν πολλὲς φορὲς μὲ τὶς ἀκρότητές των αὐτὸς ὁ μακάριος, τὶς ἐσκέπαζε πάντοτε καὶ τὶς ἐνίσχυε μὲ ὅσα πνευματικὰ καὶ ὑλικὰ μέσα διέθετε τόσον ὁ ἴδιος, ὅσον καὶ ἡ μονή του. Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ γεγονός, ὅτι τοὺς πρώτους καρποὺς ἀπὸ τὰ προϊόντα τοῦ Σταυροβουνίου εἴτε αὐτοὶ ἦσαν ἑσπεριδοειδῆ, εἴτε ἦσαν λαχανικά, τοὺς ἐγεύοντο πρῶτες, οἱ μοναχὲς τῶν ἀναφερθέντων μονῶν, οἱ ἀγαπητές του πνευματικὲς θυγατέρες. Ἀγωνιοῦσε πραγματικὰ γι’ αὐτὲς καὶ ἤθελε νὰ τὶς βλέπη νὰ ἀγωνίζονται σωστὰ καὶ μὲ ταπείνωσιν ἀνεβαίνοντας συνεχῶς τὴν κλίμακα τῶν μοναχικῶν ἀρετῶν. Ἡ στοργὴ καὶ ἡ ἀγάπη του αὐτὴ μᾶς θυμίζει τὸν Ρῶσον ἅγιον Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ ποὺ ἐπρόσφερε τὸν ἑαυτὸν του θυσίαν διὰ τὸ μοναστῆρι καὶ τὰς ἀδελφὰς τοῦ Ντιβέγιεβο.

Καρδίες ποὺ ἔχουν γευθεῖ εἰς τὴν πληρότητά της τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχουν τρωθεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπην τοῦ Ἐσφαγμένου Ἀρνίου, γνωρίζουν νὰ ἀγαποῦν καθαρά, ἁπλά, χωρὶς ἀπαιτήσεις καὶ μικρότητες καὶ προσφέρουν ὁλόκληρον τὴν ὕπαρξίν των ὁλοκαύτωμα καὶ δωρεὰν εἰς τὸν ἄνθρωπον ποὺ ἔχει ἀνάγκην καὶ ζητεῖ ἀνάψυξιν καὶ παρηγορίαν. Ὁ Γέρων Γερμανὸς εἶχε μοιράσει τὴν καρδίαν του· τὸ ἕνα μέρος της ἀνῆκε εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ ἄλλο εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ συνανθρώπου. Πολλὲς φορὲς τὸν εἶδα νὰ ἐξομολογῆ μέχρι τὰ μεσάνυκτα. Ἄλλοτε, ἐπέστρεφε ἀργὰ τὸ βράδυ ἀπὸ τὰ γυναικεῖα μοναστήρια κατάκοπος, μὲ ἀφόρητους, πόνους στὰ ἀδύναμα πόδια. Καὶ ἐκεῖ ἔξω ἀπὸ τὸ μικρὸ κελλί του, τὸν ἐπερίμεναν ψυχὲς φιλοθέες ποὺ ἐκαρτεροῦσαν ὑπομονετικὰ ἀπὸ τὸ πρωὶ γιὰ νὰ ἀποθέσουν στὰ πόδια του τὶς ἀγωνίες καὶ τοὺς πόνους των. Ὁ μακαριστός, ἐδεχόταν τοὺς πάντες μὲ τὴν ἰδίαν ἀγάπην, μὲ τὴν ἰδίαν καρτερίαν καὶ ἔδιδε εἰς ὅλους τὰ δῶρα τῆς καρδίας του.

Ὁ θάνατος διὰ τὸν βασανισμένον Γέροντα ἦταν ὄντως ἀνάπαυσις! Καὶ ἀντιμετώπιζε τὸν θάνατο φυσικώτατα, μὲ δέος. Ὁμολόγησε σὲ πολλὰ πνευματικοπαίδια του, ὅτι ἐπερίμενε τὸν θάνατον πανέτοιμος· κι' ἀκόμα, ὅτι ὁ θάνατός του θὰ ἐπλησίαζε πολὺ σύντομα. Ὁ ἴδιος στὶς προσευχές του, ἐπαρακαλοῦσε τὸν Θεὸν νὰ μὴν τοῦ στείλη ἀνθρωπίνην βοήθειαν στὶς τελευταῖες του στιγμές· δὲν ἤθελε νὰ ἐπιβαρύνη κανέναν ἀφήνοντας ἔτσι νὰ φανῆ ἡ λεπτή του ψυχή. Καὶ ἐκοιμήθη μόνος καὶ ἀβοήθητος δίπλα εἰς τὸν ἀχώριστον σύντροφόν του - τὸ γεωργικὸ τρακτὲρ - ποὺ ἔμελλε νὰ τοῦ γίνη ὄργανον μαρτυρίου. Οἱ μοναχοὶ συνασκητὲς του τὸν εὑρῆκαν σὲ στάση νεκρικὴ· ἔχοντας πλήρη συνείδησιν τοῦ ἐπερχομένου τέλους, ἐσταύρωσε χέρια καὶ πόδια καὶ ἐπέρασε ἔτσι εἰς τὴν αἰωνιότητα.

Ὁ Γέροντας θὰ ἀγάλλεται τώρα βλέποντας, ὅτι οἱ προσευχὲς του διὰ τὸ ἀγαπημένο του μοναστῆρι εὑρῆκαν ἀπάντησιν εἰς τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀείμνηστος, πρὸς 25ετίας περίπου, εἶχε προβλέψει τὰ ἑξῆς:... «Θὰ ἔλθη ἐποχή, ἔλεγε, ποὺ θὰ κοινοβιάση στὸ Σταυροβοῦνι μία ὁμάδα ἀπὸ δέκα νέους μοναχούς· ἐμεῖς ὅμως δὲν θὰ ζοῦμε ὥς τότε γιὰ νὰ τοὺς κληρονομήσουμε τὶς δικές μας «παραξενιές»... Τὰ πιὸ πάνω ἐπληροφορήθηκα ἀπὸ δύο παλαιοὺς Σταυροβουνιῶτες οἱ ὁποῖοι σήμερα ζοῦν καὶ ἐργάζονται ἐκτός τῆς μετανοίας τους καὶ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἡ σημερινὴ ἀδελφότης τοῦ Σταυροβουνίου ὑπὸ τὴν ἐπαξίαν καθηγεσίαν τοῦ ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου συνεχίζει τὸν ἀγώνα τὸν καλὸν πρὸς δόξαν τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἂς τοὺς εἶναι πάντοτε πυξίδα ἀλάθευτος ἡ ἀγαθὴ καὶ ὁσιακὴ μορφὴ τοῦ παπᾶ - Γερμανοῦ.

Εἴμαστε πλέον σὲ θέση νὰ ποῦμε ἀπερίφραστα, ὅτι ἐπῆρε ὁ Θεὸς τὸν Γέροντα ἀπὸ τὸν μάταιον τοῦτον κόσμον διότι ἐπρογνώριζε γι’ αὐτὸν μεγαλύτερες δυσκολίες καὶ πειρασμούς. Μόνο αὐτὸ μποροῦσε νὰ ἀναφέρουμε ….. Καὶ ὅσοι τυχὸν ἐπίκραναν τὸν πολύπαθον Γέροντα εἴτε ἑκουσίως εἴτες ἀκουσίως νὰ εἶναι βέβαιοι, ὅτι ὁ μακάριος παπᾶ - Γερμανὸς δὲν θὰ παύση νὰ πρεσβεύη στὸν Θεὸν γι’ αὐτοὺς καὶ γιὰ μᾶς ἀσφαλῶς, ποὺ τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου μας ἐπιτρέπει νὰ ζοῦμε ἀκόμη ἐπάνω στὴ γῆ.

Δι’ εὐχῶν τοῦ μακαρίου πατρὸς ἡμῶν Γερμανοῦ, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

GAY PARADE KAI ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ – ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ Κ. ΣΑΜΑΡΑ:

Με αφορμή τη gay parade που έγινε στη Θεσσαλονίκη και το αναμενόμενο φεστιβάλ στη Σκιάθο, θα ήθελα να απευθύνω στον κ. Σαμαρά τις εξής ερωτήσεις:

•    Ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο γίνονται όλα αυτά;

•    Η τεράστια και συνεχής προβολή των επιλογών και προτιμήσεων των gay είναι μήπως κατευθυνόμενη; Όπως και η τοποθέτηση ας πούμε των προϊόντων στα ράφια των supermarket;

•    Γιατί οι gay πρέπει να βρίσκονται συνεχώς στην επικαιρότητα;

•    Για ποιο λόγο μας επιβάλλουν ν’ αποδεχτούμε τη σεξουαλική διαστροφή ως κάτι φυσιολογικό από τη στιγμή που γνωρίζουμε ότι σύμφωνα με τη Γραφή είναι αμαρτία;

Και απαντώ: ΓΙΑΤΙ ΟΙ GAY ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ!

Όπως γνωρίζουμε το Ομοφυλοφιλικό κίνημα μοιάζει να έχει τεράστια δύναμη στις μέρες μας, αν κι αποτελούν μόνο το 3% του παγκόσμιου πληθυσμού. Άρα η δύναμή τους πηγάζει από κάπου αλλού, από κάποιους που κυβερνούν κρυμμένοι στην αφάνεια.
Είναι γνωστό ότι μεγάλες πηγές υποστήριξης του Ομοφυλοφιλικού κινήματος και της gay-agenda είναι οι Coke-Cola, Pepsi, Ford (Globe), General Motors, American Express, Best Buy, Lehman Brothers, Fannie Mae, Mellon Financial, η Shell , Dell, Avon, Estee Lauder, Coors, η General Electric, General Mills, Kraft, Johnson & Johnson, Eli Lilly, Hyatt, State farm, Avis, Starbucks, Subway, Gameboy, Ikea, JC
Penney, Sears, το Sam’s Club, Target, Wal-Mart (Pride), Weight Watchers, η IBM,
Intell, AT & T, κλπ. κλπ.

Επίσης στις 5 Μαΐου 2009, πραγματοποιήθηκε μία συνεδρίαση στο Πανεπιστήμιο Rockefeller η οποία οργανώθηκε από τους Warren Buffet, Bill Gates και David Rockefeller τον νεότερο. Ανάμεσα στους παρευρισκομένους ήταν η Oprah Winfrey, ο Ted Turner και ο George Soros και άλλοι υπάλληλοι της ΝΤΠ (Νέας Τάξης Πραγμάτων). Όπως ήταν αναμενόμενο, στην κορυφή της λίστας-ατζέντας ήταν μία ενισχυμένη δέσμευση για τον έλεγχο του πληθυσμού.

Αυτό σήμαινε θέματα για την αύξηση των gay καθώς και θέματα υπέρ των αμβλώσεων.
Στην Ελλάδα στόχος απ’ ό,τι φαίνεται είναι να πληγούν η Ορθοδοξία πρώτον και δεύτερον η οικογένεια. Έτσι θα δημιουργηθούν πολύμορφα, απομονωμένα και χωρίς ρίζες άτομα κατάλληλα να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της ΝΤΠ, γιατί δε θα παρουσιάζουν καμία αντίσταση.

Τελική ερώτηση:

Μήπως η κυβέρνηση ετοιμάζεται να προωθήσει κάποιο νόμο κατά της «ομοφυλοφιλο-φοβίας» και προετοιμάζει το έδαφος για να το δεχτούμε; Ίσως είναι και αυτός κάποιος όρος του μνημονίου! Ένα από τα συνθήματα εξάλλου που ακούστηκαν στην gay parade προς όσους αντέδρασαν ήταν ότι τους περιμένει κρεμάλα!

Χρησιμοποίησα την εξής πηγή: http://www.sacbee.com/2012/06/23/4583930/gay-pride-rally-in-greece-is-attacked.html#storylink=cpy

Μέλος τῆς Ὀρθόδοξης Νεολαίας Θεσσαλονίκης

τυπικόν της 28ης Ἰουνίου 2012

Πέμπτη: Ἀνακομιδή τῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων  καί θαυματουρ­γῶν Ἀναργύρων Κύρου καί Ἰωάννου.  Τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Σεργίου, τοῦ Μαγίστρου.

Ἀπόστολος:  Τῆς ἡμέρας· Πέμπτης δ΄ ἑβδομάδος Ἐπιστολῶν (Ῥωμ. ια΄ 13-24). Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· Πέμπτης δ΄ ἑβδομάδος Ματθαίου (Ματθ. ια΄ 27-30).

Ἐπιστροφές Jannette Veitch

Πρέπει νὰ εὐγνωμονοῦμε τὸ Θεὸ ποὺ μᾶς ἀξίωσε νὰ ζοῦμε μέσα στὴν ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Του. Ἐδῶ βρίσκεται τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἐδῶ τὸ πλήρωμα τῆς Χάριτος, ἐδῶ ἡ Ἀλήθεια στὴν πληρότητά της. Τὴν εὐεργεσία αὐτή, ἡ πνευματικὴ νάρκη ποὺ μᾶς διακατέχει, δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ τὴ συνειδητοποιήσουμε. Τὴ συνειδητοποιεῖ ὅμως θαυμάσια ἕνας ξένος, ἕνας ἑτερόδοξος ἤ ἀλλόδοξος ὅταν ἀφήσει τὴν πλάνη μέσα στὴν ὁποία ζεῖ, κι ἀσπασθεῖ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ περίπτωση τῆς Jannette Veitch, μιᾶς μεσήλικης Ἀγγλίδας Ἀδελφῆς νοσοκόμας στὸ Λονδίνο, εἶναι πολὺ χαρακτηριστική.

Ἀποφασιστικὸ ρόλο γιὰ τὴ μεταστροφή της ἀπὸ τὸν Προτεσταντισμὸ (Σκωτικὴ Ἐκκλησία) στὴν Ὀρθοδοξία ἔπαιξε ἡ παραμονή της γιὰ ἕνα μήνα στὴν Ἑλλάδα, κάποια Μ. Τεσσαρακοστὴ καὶ κάποιο Πάσχα, σὰν προσκεκλημένη μερικῶν γνωστῶν της, πιστῶν Ὀρθοδόξων χριστιανῶν. Ὕστερα ἀπὸ πολλὲς δυσκολίες καὶ ἀντιδράσεις ποὺ συνάντησε (ἀπὸ συγγενεῖς, γνωστοὺς καὶ ἄλλους) ἀλλὰ συγχρόνως καὶ ὕστερα ἀπὸ πολλὴ καὶ προσεκτικὴ προετοιμασία, βαπτίστηκε Ὀρθόδοξη σὲ κάποιο ὀρθόδοξο ναὸ τοῦ Λονδίνου.

Ἡ ἐπιστολή της ποὺ δημοσιεύεται στὴ συνέχεια σὲ ἑλλην. μετάφραση, στάληκε λίγο μετὰ τὴ βάπτισή της καὶ εἶναι χαρακτηριστική τῆς καινούργιας ἐν Χριστῷ ἐμπειρίας της. Σ’ αὐτὴν δὲν θὰ πρέπει, ἀσφαλῶς, νὰ ἀναζητήσει κανεὶς τὴ δομὴ καὶ διάρθρωση ποὺ συναντᾶ π.χ. σ’ ἕνα δοκίμιο ἤ σὲ ὁποιοδήποτε λογοτεχνικὸ κείμενο, ἀλλὰ τὸ ξεχείλισμα τῆς ἐμπειρίας μιᾶς ψυχῆς ποὺ βρίσκει ἐπὶ τέλους τὴν Ἀλήθεια καὶ ἐνσωματώνεται στὸ «μυστικὸ» Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
                                            
                                                                                                                     Ἐπιμέλεια: Μ. Γ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ, Οἰκονομολόγου

* * *

Ἀγαπητέ,

Γνωρίζω ὅτι περιμένεις ἀνυπόμονα τὸ γράμμα μου. Εἶναι δύσκολο γιὰ μένα νὰ γράψω γιατί συνέβηκαν τόσα πολλὰ γιὰ ν’ ἀλλάξουν τὴν ζωή μου τὶς τελευταῖες μέρες. Νοιώθω σὰν νὰ ἔχω σηκωθεῖ ἀπὸ μία βαθειὰ μαύρη ἄβυσσο καὶ σωθεῖ ἀπὸ τὴν τραγωδία ὁλόκληρης τῆς παλιᾶς ζωῆς μου. Πόσο καταφρονῶ τὸν ἑαυτό μου γιὰ τὴν τύφλωση ὁλόκληρης τῆς ζωῆς μου! Μόνον τώρα ἀρχίζω νὰ καταλαβαίνω τὸ ἀληθινὸ νόημα τοῦ Σταυροῦ!

Τώρα μοῦ δόθηκε μέσα μου τὸ μέγα μυστήριο τὸ ὁποῖο κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μοῦ τὸ πάρει: ἡ σφραγίδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μόνον τώρα ἀρχίζω νὰ καταλαβαίνω γιατί οἱ Ἅγιοι καὶ οἱ Μάρτυρες πέθαναν γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Τώρα θὰ πρέπει νὰ μάθω νὰ ζῶ μέσα στὸ Φῶς· μία νέα ἀρχὴ καὶ ἕνας ἐσωτερικὸς ἀγώνας μὲ τὴ βοήθεια τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ γνώση τοῦ ὅτι ἀνήκω στὴν Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μὲ γεμίζει μὲ θαυμασμό. Εἶναι ἕνα θαῦμα· τὸ πῶς συνέβηκε, εἶναι πέραν τῆς ἀντιλήψεώς μου. Τὸ ἐργάστηκε ἡ ὑπερβάλλουσα τῆς γνώσεως Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Καμιὰ λέξη δὲν μπορεῖ νὰ περιγράψει τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὴν ἱερότητα τῆς ἐκκλησίας κατὰ τὴν τελετὴ τῆς βαπτίσεώς μου. θὰ τὴ θυμοῦμαι σὲ κάθε μέρα τῆς ζωῆς μου. Πόσον ἀνάξια αἰσθάνθηκα γιὰ τὴ δόξα καὶ εὐλογία ποὺ δόθηκε δωρεὰν σὲ μένα τὴν ἁμαρτωλή! Πόσο πολὺ ἀγαπῶ τὴν Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία! Ἔχω ὑπέροχα αἰσθήματα χαρᾶς καὶ εὐτυχίας, ἀνάμεσα στὰ δάκρυα τῶν τύψεων τῆς συνειδήσεώς μου. Εἶμαι τόσον ταπεινὰ εὐγνώμων πρὸς τὸν Θεό!

Εἶναι μία καινούργια ἐν Χριστῷ ζωή. Βρίσκομαι στὸ πρῶτο σκαλοπάτι τῆς Κλίμακος, κι ἔχω τόσο πολὺ δρόμο νὰ διανύσω πρὶν ἀνεβῶ τὸ δεύτερο! Ἐξακολουθῶ νὰ εἶμαι γεμάτη ἀπὸ ἔκπληξη καὶ θαυμασμὸ γιὰ τὸ μεγάλο δῶρο τῆς πρώτης μου θείας Κοινωνίας!

Μὲ ἐπισκέφθηκε καὶ ὁ πατὴρ Ε., ὁ ὁποῖος μοῦ ἔδωσε τὴ διεύθυνση μιᾶς Μονῆς κοντά, ὅπου θὰ μπορῶ νὰ πηγαίνω καὶ νὰ μιλῶ μὲ τὶς μοναχές. Ἐλπίζω σύντομα νὰ πάω μία μέρα ἐκεῖ, καθὼς καὶ στὸν πατέρα Σωφρόνιο.

Ὁ Θεὸς θὰ μὲ ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἐνοχῆς καὶ τῶν τύψεων γιὰ τὴν παλιά μου ζωή. Εἶμαι βεβαία ὅτι εἶναι θέλημά Του νὰ μὲ καθαρίσει ἀπ’ ὅλες μου τὶς ἁμαρτίες. Πρέπει νὰ εἶμαι ὑπομονητικὴ διότι μοῦ ἔχει δώσει ἤδη τόσα πολλά! Θὰ πρέπει νὰ εἶμαι ἄγρυπνη, νὰ «γρηγορῶ καὶ νὰ προσεύχομαι», ὅπως εἶπεν ὁ Χριστός. Τὸ Εὐαγγέλιο πρέπει νὰ γίνει παντοτινὸς σύντροφός μου. Καταλαβαίνω ὅτι στὴν ἐν Χριστῷ ζωή, κάθε στιγμὴ τῆς μέρας εἶναι ἕνας ἀγώνας, ἀλλὰ τώρα πιὰ εἶμαι ἐντός τῆς Ποίμνης μὲ τὸν Καλὸ Ποιμένα! Ἐπὶ τέλους, «εἰρήνη πᾶσι»!...

Τὸ νόημα τῆς καινούργιας μου ζωῆς γεμίζει σιγὰ σιγὰ τὸ εἶναι μου. Πρέπει ὅμως νὰ ἐνεργῶ προσεκτικά, μήπως πάρω λανθασμένο δρόμο. Καταλαβαίνω ὅτι ἡ ἀλαζονεία εἶναι μιὰ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μου. Μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ ἀπὸ ἁμαρτίες μου. Μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ ἀπὸ ἁμαρτίες δὲν μπορεῖ νὰ σβυστεῖ ἀμέσως, ἀλλὰ μὲ πίστη καὶ ἀγάπη στὸ Θεὸ ἔχω βγεῖ ἀπὸ τὸν τάφο. Θυμοῦμαι τὴν εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως ὅπου ὁ Χριστὸς ἐκτείνει τὸ χέρι Του πρὸς τὸν Ἀδάμ, τὸν παλαιὸν Ἀδάμ.

Διαβάζω τὴν Ἁγία Γραφὴ μ’ ἕνα καινούργιο προσωπικὸ αἴσθημα. Μπροστὰ σ’ αὐτὰ ὅλη ἡ ζωή μας καὶ ἡ ἐργασία μας εἶναι δευτερεύοντα πράγματα. Μὲ καταλαμβάνει κατάπληξη ὅταν ξαναδιαβάζω τώρα τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ στὸ Ματθ. κγ' 37-39. Πόσο ἀλοιώτικα ἐπιδροῦν σὲ μένα ὅλα ὅσα διαβάζω τώρα, ὅπως π.χ. τὰ ὑπέροχα λόγια τοῦ εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη! Πράγματι, περπατοῦσα μέσα στὸ σκοτάδι σ’ ὅλη μου τὴ ζωή. Τώρα εἶναι σὰν τὴν ἀνατολὴ τοῦ πρωινοῦ ἥλιου. Τὸ φῶς λάμπει ὕστερα ἀπὸ τὸ σκοτάδι, τὰ δάκρυα πρέπει νὰ πέφτουν μὲ εὐγνωμοσύνη πάνω στὸ Χέρι ποὺ μὲ σήκωσε. Τὸ θεῖο Φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος κατέλαβε πιὰ τὴν ψυχή μου στοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Πέρασαν δυὸ ἑβδομάδες ἀπὸ τὴν τελετὴ τῆς βαπτίσεώς μου, ἀλλά μοῦ φαίνεται τώρα ὅτι ἡ ζωὴ εἶναι ἕνα διαρκὲς βάπτισμα, ὅτι δὲν ὑπάρχει τέλος στὸ καινούργιο ξεκίνημα!...

Σοῦ ἐξομολογοῦμαι ὅτι, ἐὰν ἐγνώριζες τὴν κατάσταση τοῦ ἐσωτερικοῦ ἑαυτοῦ μου στὰ περασμένα χρόνια, δὲν θὰ ἐκπλήττεσο γιὰ τὰ δάκρυα τῆς αὐτοκαταδίκης μου. Δὲν μπορῶ νὰ σοῦ περιγράψω τὴ φοβερὴ ἀπελπισία καὶ τὸ μαρτύριο ποὺ προχωροῦσε. Φαινόταν νὰ ἔφθασε σὲ κρίσιμο σημεῖο τοὺς τελευταίους μῆνες: γνωρίζω τώρα ὅτι ἦταν ὁ Διάβολος ποὺ πολεμοῦσε γιὰ τὴν ψυχή μου. Ἦταν τόσο τρομερό, δὲν μπορεῖς νὰ φαντασθεῖς!...

Μπορεῖς νὰ φαντασθεῖς τὰ δάκρυά μου ὅταν ἀπήγγελλα τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως κατὰ τὴ Βάπτισή μου! Οἱ προσευχὲς ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων φίλων μου, μὲ ἔσωσαν ἀπὸ τὴν αἰώνια καταδίκη. Τὸ θαῦμα τῆς λύτρωσής μου οὐδέποτε θὰ παύσει νὰ μὲ γεμίζει μὲ θαυμασμό!...

Τώρα ἡ θεία Ἀγάπη μὲ ἀγκαλιάζει στὴν Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ ὑψίστη θυσία τοῦ Χριστοῦ γιὰ μένα τὴν ἁμαρτωλή, μὲ κάμνει νὰ ταπεινώνομαι ἕως ἐδάφους.

Προσεύχομαι ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ μὲ ὁδηγήσει στὸ νὰ ἀγαπῶ ὁλοένα καὶ περισσότερο τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, καὶ στὸ νὰ Τὸν ὑπηρετῶ ὅπως Ἐκεῖνος θέλει, ὄχι ὅπως ἐγὼ θέλω, καὶ στὸ νὰ προσκυνῶ τὶς Ἅγιες Εἰκόνες μὲ σεβασμὸ κι ἀγάπη.

Ἀληθινά, ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρίσκεται ἐντὸς ἡμῶν, τὸ μέγα τοῦτο καὶ ἀκατάληπτο μυστήριο. Τὸ κακὸ δὲν ἔχει πιὰ δύναμη ὅταν κρατοῦμε τὴν καρδιὰ καὶ τὸν νοῦ μας στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Προσεύχου πάντα γιὰ μένα, γιὰ νὰ ὀρθοποδῶ στὴν Πίστη, νὰ κρατῶ γερὰ τὸ Χέρι ποὺ μὲ ἔσωσε, μήπως παραπατήσω καὶ ξεπέσω.

Σὲ παρακαλῶ γράψε μου ὁ,τιδήποτε νομίζεις ὅτι θὰ μὲ ἐνισχύσει· τί νὰ μελετῶ ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή. Θὰ ξαναρχίσω νὰ μελετῶ τὴ «Μυστικὴ Θεολογία τῆς Ἀνατολ. Ἐκκλησίας» τοῦ Βλ. Λόσσκυ, ἴσως νὰ μπορῶ νὰ τὴν καταλάβω καλύτερα τώρα.

Εἶμαι τρομερὰ λυπημένη διότι λόγω τῆς ἐργασίας μου στὸ Νοσοκομεῖο δὲν εἶμαι ἐλεύθερη τὴν Κυριακή. Αὐτὸ εἶναι μιὰ τραγωδία γιὰ μένα· αἰσθάνομαι ὅτι δὲν μπορῶ νὰ ζήσω χωρὶς νὰ παρακολουθῶ τὴ θ. Λειτουργία τακτικά. Ἡ ἐκκλησία εἶναι τὸ ἀληθινὸ σπίτι μου ἐπὶ τῆς γῆς.

Τί εὐτυχία εἶναι, ἀλήθεια, νὰ μπορῶ νὰ ὑπογράφω

«ἡ ἐν Χριστῷ ἀδελφή σου» Ἰωάννα

Διήγησις περὶ κατακρίσεως Γέρων Πανάρετος Φιλοθεΐτης

Ὁ μακαρίτης πνευματικὸς ἀπὸ τὴ σκήτη τῶν Καυσοκαλυβίων, παπα-Νικόδημος, μοῦ διηγήθηκε τὴν ἀκόλουθη ἱστορία, παρμένη ἀπὸ πατερικὰ Ἁγιορείτικα χειρόγραφα.

Ἕνας πιστὸς χριστιανός, πήγαινε ἐπὶ δεκαπέντε χρόνια στὸν πνευματικό του καὶ ἐξομολογοῦνταν τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες του. Μιὰ μέρα ὅμως, ὅπως συνήθιζε, πῆγε στὸν πνευματικό του νὰ ἐξομολογηθεῖ καὶ ἀνοίγοντας τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του βρῆκε τὸν πνευματικὸ νὰ πορνεύει μὲ μία γυναῖκα. Ἀμέσως βγῆκε ἔξω καὶ φεύγοντας εἶπε στὸν ἑαυτό του: «ἄχ, τί ἔπαθα ἀλοίμονο σὲ μένα, ἐγὼ ἔχω τόσα χρόνια ποὺ ἐξομολογοῦμαι σ᾿ αὐτόν, καὶ τώρα τί θὰ κάνω; Θὰ κολασθῶ; διότι ὅσα ἁμαρτήματα καὶ ἂν μοῦ συγχώρησε, ἐφόσον εἶναι τόσον ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος, εἶναι, τί εἶναι; εἶναι ὅλα ἀσυγχώρητα», ἔλεγε καὶ χτυπιόταν ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸ κακὸ ποὺ τὸν βρῆκε καὶ δὲν ἤξερε τί πρέπει νὰ κάνει.

Στὸ δρόμο ποὺ ἔφευγε, δίψασε. Προχώρησε λίγο καὶ μπροστά του βρέθηκε ἕνα μικρὸ ῥεματάκι, στὸ ὁποῖο ἔτρεχε γάργαρο καὶ πεντακάθαρο νερό. Ἔσκυψε καὶ ἤπιε. Ἤπιε τόσο ποὺ χόρτασε καὶ δὲν τοῦ ῾κανε καρδιὰ νὰ φύγει, ἀλλὰ ἤθελε νὰ πιεῖ καὶ ἄλλο ἀπὸ κεῖνο τὸ νεράκι. Σὲ μία στιγμὴ σκέφτηκε μὲ τὸ λογισμό του καὶ εἶπε: «ἂν ἐδῶ χαμηλὰ στὸ ῥέμα εἶναι τόσο καλό, τότε ὅσο πιὸ κοντὰ στὴν πηγή του, ἀπὸ ῾κεῖ ποὺ βγαίνει, τόσο καλύτερο θὰ εἶναι» καὶ μὲ τὴ σκέψη αὐτὴ ξεκίνησε νὰ βρεῖ τὴ πηγὴ τοῦ νεροῦ. Ὅταν ἔφτασε ὅμως ἐκεῖ, τί νὰ δεῖ;! βλέπει, τί βλέπει;! βλέπει τὸ νερὸ νὰ βγαίνει ἀπὸ ἕνα ψόφιο καὶ βρώμικο κουφάρι σκύλου, μέσα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ σκυλιοῦ νὰ βγαίνει τὸ νερό! Τότε βαθιὰ ἀναστέναξε καὶ εἶπε: «Ἀλλοίμονο σὲ μένα τὸν ἄθλιο, μαγαρίστηκα ὁ ταλαίπωρος καὶ ἤπια ἀπὸ τὸ μολυσμένο αὐτὸ νερό, φαίνεται ὅτι εἶμαι πολὺ ἁμαρτωλὸς καὶ ἀκάθαρτος γιὰ νὰ μοῦ συμβοῦν αὐτὰ τὰ πράγματα».

Στὴν μεγάλη αὐτὴ στενοχώρια ποὺ βρισκόταν, τοῦ παρουσιάστηκε ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ εἶπε: «Γιατί ἄνθρωπέ μου στενοχωριέσαι καὶ λυπῆσαι γιὰ τὰ πράγματα ποῦ σοῦ συμβαίνουν; Ὅταν ἤπιες τὸ νερὸ ἀπὸ τὸ ρεματάκι δὲν εὐχαριστήθηκες ποὺ βρῆκες πολὺ καθαρὸ καὶ δὲν τὸ χόρταινες νὰ πίνεις καὶ τώρα, ποὺ εἶδες τοῦτο ὅτι βγαίνει ἀπὸ τὸ ἀκάθαρτο στόμα τοῦ σκυλιοῦ, λὲς ὅτι μολύνθηκες; Ἂν ἀγαπητέ μου, ὁ σκύλος εἶναι ψόφιος καὶ ἀκάθαρτος, μὴ λυπῆσαι γι᾿ αὐτὸ ἐσύ, διότι τὸ νερὸ ποὺ ἤπιες ἐσὺ κι ὁ κόσμος ὅλος ποὺ πίνει, μπορεῖ νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ ἀκάθαρτο στόμα τοῦ σκύλου, ἀλλὰ τὸ νερὸ ποὺ βγαίνει δὲν εἶναι δικό του, εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, εἶναι τοῦ Θεοῦ τὸ νερό.

Ἔτσι καὶ ὁ πνευματικός σου ποὺ σὲ ἐξομολογοῦσε, ἡ συγχώρηση ποὺ σοῦ ἔδινε δὲν ἦταν δική του, ἀλλὰ ἡ συγχώρηση εἶναι δωρεὰ τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος τὴν δίνει, τὸ Πανάγιο Πνεῦμα τὴν χορηγεῖ σ᾿ αὐτὸν ποὺ καθαρὰ καὶ εἰλικρινὰ ἐξομολογεῖται τὶς ἁμαρτίες του καὶ τὶς ἀδυναμίες του. Μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι, οἱ δωρεὲς καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους δίδονται μέσῳ τῆς ἱεροσύνης ἀπὸ τοὺς κανονικὰ χειροτονημένους καὶ ἔχοντας τὴν ἄδεια τῆς ἐξομολογήσεως καὶ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, ὅπως εἶπε ὁ Ἴδιος ὁ Δεσπότης Χριστὸς στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ μαθητάς Του: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. Ἄν τινων ἀφίεντε τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν, ἀφίενται αὐτοῖς. Ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται». Ἔτσι λοιπὸν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔδωκαν τὴν ἐξουσίαν αὐτὴν στοὺς ἐπισκόπους καὶ διαδόχους αὐτῶν καὶ ἐκεῖνοι στοὺς κανονικὰ χειροτονηθέντας ἱερεῖς καὶ πνευματικούς. Ἐκ τοῦ λόγου τούτου καὶ διότι τελοῦν τὰ ἅγια Μυστήρια τοῦ Θεοῦ οἱ ἱερεῖς εἶναι ἀνώτεροι κατὰ τὸ ἀξίωμα καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν βασιλέα καὶ ἀνώτατον ἄρχοντα τοῦ λαοῦ. Ἀνώτεροι εἶναι οἱ ἱερεῖς ἀπὸ ὅλους, διότι ὁτιδήποτε κι ἂν εἶναι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ στὸν κόσμο, τὰ κοσμικὰ ἀξιώματα, ἀπὸ τὸν ἱερέα καὶ τὸν πνευματικὸ θὰ λάβει τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν του, διότι δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος· αὐτὴ εἶναι ἡ Ἱερὰ Παράδοσις τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας».

Καὶ τώρα, λέγει ὁ ἄγγελος: «Πήγαινε νὰ βάλεις μετάνοια καὶ νὰ ζητήσεις συγχώρηση ἀπὸ τὸν πνευματικό σου ποὺ τὸν εἶδες νὰ ἁμαρτάνει καὶ παρακάλεσέ τον νὰ σὲ συγχωρήσει γιὰ τὴν κατάκριση ποὺ σὲ βάρος του ἔκαμες. Ὅσο δὲ γιὰ τὴν ἁμαρτία ποὺ ἐκεῖνος ἔκανε, ὁ Θεὸς θὰ τὸν ἐξετάσει καὶ αὐτὸς μόνο θὰ τὸν κρίνει, διότι ἐσὺ εἶδες αὐτὸν νὰ κάνει τὴν ἁμαρτία, δὲν μπορεῖς ὅμως νὰ γνωρίζεις ἂν αὐτὸς μετανόησε, ἢ τὸν τρόπο τῆς μετανοίας του. Ἔτσι ἐσὺ δὲν ἔχεις, ἐσὺ μὲν ἔχεις τὴν ἁμαρτία τῆς κατακρίσεως, ἐκεῖνος δέ, ἂν μετανοήσει θὰ τρυγήσει τοὺς καρποὺς τῆς μετανοίας καὶ τῆς διορθώσεώς του. Δὲν μποροῦμε λοιπὸν νὰ κρίνουμε κανέναν ἄνθρωπο».

Ὅταν ὁ ἄγγελος λοιπὸν τὰ εἶπε αὐτά, στὸν πιστὸ ἐκεῖνο χριστιανό, ἔγινε ἄφαντος. Ὁ δὲ χριστιανὸς σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ ἀγγέλου, γύρισε πίσω· πῆγε στὸν πνευματικό του, στὸν ὁποῖο διηγήθηκε ὅλα ὅσα εἶδε καὶ ἄκουσε ἀπὸ τὸν ἄγγελο Κυρίου καὶ ἔβαλε μετάνοια καὶ ὅταν εἶπε τὰ διατρέξαντα στὸν πνευματικό, ὅπως τοῦ εἶπε ὁ ἄγγελος, ὁ πνευματικὸς μὲ δάκρυα στὰ ματιὰ μετανόησε, ἔκλαψε πικρὰ καὶ ζήτησε συγχώρηση ἀπὸ τὸν Πολυέλεο, Πολυεύσπλαχνο καὶ Πανάγαθο Θεὸ καὶ διόρθωσε τὰ κακῶς διαπραττόμενα πρὸς δόξα Θεοῦ καὶ ψυχῆς σωτηρία αὐτοῦ.

Ὅταν μοῦ διηγήθηκε αὐτὰ ὁ πνευματικός μου, παπα-Νικόδημος, συνέχισε τὸν λόγο του καὶ μὲ ἀγάπη μου εἶπε: «γι᾿ αὐτὸ ἀδελφέ μου, Χαράλαμπε, (αὐτὸ ἔλαβε χώρα τὸ 1934, ποὺ δὲν ἤμουνα ἀκόμη μοναχός, καὶ μ᾿ ἔλεγε μὲ τὸ κατὰ κόσμον ὄνομά μου), δὲν ἔχουμε δικαίωμα ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι νὰ ἐξετάζουμε τὴ ζωὴ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Ὅπως λέει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων, ἀλλότριον ἱκέτην;» (πρὸς Ρωμαίους ἀναφέρεται αὐτό). Πολὺ δὲ περισσότερο νὰ κρίνουμε τοὺς κληρικούς, τοὺς ἱερωμένους, τοὺς πνευματικούς, καὶ γενικὰ τοὺς ῥασοφόρους, τοὺς ὁποίους σκληρότατα δοκιμάζει ὁ Θεὸς καὶ μὲ μεγάλη πονηρία καὶ μαεστρία πολεμεῖ ὁ διάβολος, ὅπως λέει ὁ ἴδιος ὁ Θεός, μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε, καὶ ἐν ᾧ κρίματι κρίνετε κριθήσετε, καὶ ἐν ᾧ μέτρω μετρεῖτε μετρηθήσετε ὑμῖν! Ἐμεῖς ὀφείλομε νὰ συγχωροῦμε τὰ σφάλματα τῶν ἄλλων καὶ νὰ μετανοοῦμε, νὰ κρίνουμε καὶ νὰ τιμωροῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ μόνον. Ἂν θέλουμε νὰ σωθοῦμε νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἄλλους καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, ποὺ λέει: ἐὰν ἀφήνετε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Θεὸς τὰ παραπτώματα ὑμῶν, κατὰ τὸ ἄφετε καὶ ἀφεθήσεται ὑμῖν.

Ναί, ἀδελφοί μου, ἡ κατάκρισις εἶναι μεγάλη ἁμαρτία καὶ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ἀσχολούμεθα μὲ τὰ ἐλαττώματα καὶ μὲ τὶς παραβάσεις τῶν ἄλλων ἀνθρώπων! Δὲν ἔχουμε καμιὰ δουλειὰ ἐμεῖς. Ὁ καθένας ὅ,τι κάνει τὸ κάνει γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἐμεῖς ὀφείλομε μόνο ὅ,τι βλέπουμε, ὅ,τι ἀκοῦμε νὰ συγχωροῦμε καὶ νὰ ἀγαποῦμε καὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ τοὺς βοηθοῦμε ὅσο εἶναι δυνατόν, ἀπὸ τὴ δική μας τὴν πλευρά.