Κυριακής Ζ’ Ματθαίου -Ο φαρισαϊσμός

Αναγνώσματα: Απόστολος: Ρωμ. ιε΄,1 – 7.ιε΄,1 – 7. Ευαγγέλιο: Ματθ. θ΄, 27 – 35 (Εωθινόν 7 ο ,Ήχος πλ. β΄)

Ο φαρισαϊσμός

Έχουμε μιλήσει και άλλοτε, αγαπητοί μου Χριστιανοί, για την αλαζονική και υποκριτική στάση των Φαρισαίων, του θρησκευτικού δηλ. κατεστημένου της εποχής του Χριστού, έναντι του Θεανθρώπου.

Θα επανέλθουμε στα θλιβερά πρόσωπά τους, γιατί, στο σημερινό Ευαγγελικό απόσπασμα, ξεπερνούν κάθε προηγούμενο κακότητας και συκοφαντίας έναντι του Κυρίου.

Ο Χριστός συναντά δύο άνδρες τυφλούς, οι οποίοι ικετεύουν να τους θεραπεύσει. Εκείνος αναζητά τα ίχνη της πίστης τους στην δύναμή Του και, όταν τα διαπιστώνει, επιβραβεύει αυτή την πίστη και τους θεραπεύει. Λίγο αργότερα οδηγούν ενώπιόν Του έναν άνθρωπο κωφάλαλο και δαιμονισμένο, τον οποίο, επίσης, θεραπεύει. Η

θεραπεία της σωματικής ασθένειας, ως καρπός πίστης στην Θεία δύναμη, αποκαλύπτει ότι η ανακαινιστική και σωστική δύναμη και εργασία του Θεού, αφορά σύνολη την ανθρώπινη ύπαρξη. Και το σώμα και την ψυχή. Γι’ αυτό και το έργο της Εκκλησίας, διαχρονικά, αναπτύσσεται στις δύο αυτές σημαντικές παραμέτρους της ανθρώπινης ζωής: στην σωτηρία της ψυχής, πρωτίστως και στην διακονία των

ανθρώπινων αναγκών, μετέπειτα.

Αμέσως μετά την θεραπεία των ανθρώπων αυτών και την διάδοση της θαυμαστής είδησης, ο λαός ξεσπά σε εκδηλώσεις ενθουσιασμού και λατρείας στο πρόσωπο του Χριστού, γεγονός που ενοχλεί και προβληματίζει τους πανταχού παρόντες Φαρισαίους, οι οποίοι, αναζητούσαν, διαρκώς, τρόπους, προκειμένου να διαβάλλουν

και να παγιδέψουν τον Χριστό. Η τακτική τους αυτή ήταν συστηματική και, κατά βάσιν, αμυντική. Βλέποντας ότι η δραστηριότητα του Ιησού, το κήρυγμα και τα θαύματά Του, κερδίζουν την εμπιστοσύνη του λαού, νιώθουν ότι χάνουν τα λαϊκά τους ερείσματα, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο την εξουσιαστική τους αυθαιρεσία. Μόνο που, στην προκειμένη περίπτωση, ξεπερνούν κάθε προηγούμενο. Κατηγορούν τον Χριστό ότι θεράπευσε τους τρεις ασθενείς όχι στο όνομα του Θεού, αλλά στο όνομα του διαβόλου.

Εφόσον δεν ήταν δυνατό ν’ αμφισβητήσουν το αυταπόδεικτο θαύμα, μάρτυρας του οποίου είναι ο ίδιος ο λαός, συκοφαντούν τον Χριστό, διαστρέφουν την πραγματικότητα, προκειμένου να το αποδομήσουν, ταυτίζοντας τον Χριστό με τον διάβολο. Αποσκοπούν στον κλονισμό της εμπιστοσύνης του λαού στο πρόσωπο του Ιησού.

Η φαρισαϊκή στάση δεν είναι ανεξήγητη. Η δράση του Κυρίου, καθ’ όλη τη διάρκεια του επί γης βίου Του, φανερώνει την δαιμονικότητα του φαρισαϊσμού, που φορούσε, διαρκώς, τον μανδύα της θρησκευτικότητας, με σκοπό την διαιώνιση της πνευματικής

εξουσίας επί του λαού, με τρόπο που δεν επιδεχόταν αμφισβήτησης. Ο Χριστός έρχεται και αποκαλύπτει την φαρισαϊκή υποκρισία, γι΄ αυτό πρέπει, πάση θυσία, να σιωπήσει, αφού πρώτα συκοφαντηθεί.

Η φαρισαϊκή αυτή στάση, επίσης, δεν αφορά μόνο εκείνη την εποχή. Δυστυχώς, είναι διαιώνια και επαναλαμβανόμενη. Όσο η Εκκλησία δρα και ενεργεί θεραπευτικά στον κόσμο και διακονεί το θέλημα του Θεού, τόσο αναφύονται μέσα στην κοινωνία φαρισαϊκές δυνάμεις – ενίοτε και μέσα στους θρησκευτικούς κύκλους – οι οποίες

προσπαθούν να αποδομήσουν το έργο Της, κυρίως όταν αντιλαμβάνονται ότι το έργο αυτό αναπαύει τους ανθρώπους και θερμαίνει την πνευματική τους ζωή μέσα στην Εκκλησία. Ας δούμε κάποια παραδείγματα που επισημαίνουν αυτή την φαρισαϊκή τακτική: «Θυσιάζει κανείς τα πάντα σε μια υλιστική εποχή για ν’ αφοσιωθεί σε

έργα ιεραποστολικής και Χριστιανικής μαρτυρίας; Είναι τρελός και υποκριτής. Αψηφά κανείς τα πάντα και, προ πάντων, το συμφέρον, για να αγωνισθεί για την ορθότητα της πίστεως και την αλήθεια του Ευαγγελίου; Είναι φανατικός, μονολιθικός και ασυμβίβαστος. Τολμά κανείς να ζητήσει να γίνει το Ευαγγέλιο θεμέλιο της λεγόμενης Χριστιανικής κοινωνίας; Ταράζει τα θολά νερά της συμβατικότητας και

των υπολογισμών μας; Είναι αναρχικός και επαναστάτης. Φυλακίζεται για τη Χριστιανική του μαρτυρία και υποφέρει; Πολιτικολογεί και δημαγωγεί…» 1

Τα φαρισαϊκά αυτά φαινόμενα της εποχής μας, αποκαλύπτουν αφενός μεν την πνευματική ένδεια και αδράνεια των εκφραστών τους, αφετέρου δε, την δύναμη της παρουσίας του Θεού στην ζωή εκείνων που Τον αποδέχονται και Τον υπηρετούν. Ας μην αφήσουμε, αγαπητοί μου, να κυριαρχήσουν στον ευρύτερο χώρο της Εκκλησιαστικής μας ζωής τέτοιου είδους παρακμιακά φαινόμενα φαρισαϊκής μορφής. Η υποκρισία είναι πληγή για την Εκκλησία. Είναι σαφής απόκλιση από

το αυθεντικό Εκκλησιαστικό ήθος, του οποίου διαχρονικός και ασφαλής φορέας είναι ο Ίδιος ο Χριστός.

ΑΜΗΝ!

Αρχιμ. Ε.Ο.

π. Γεώργιος Μεταλληνός, «Φως εκ φωτός», σελ. 87

Κυριακή ζ΄ Ματθαίου «Ελέησον ημάς υιέ Δαβίδ» εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου

Πρόκειται για μία παρακλητική κραυγή λαϊκού χαρακτήρα, που απευθύνεται, όχι σε κανένα ξένο, αλλά στον απόγονό του Δαβίδ, δηλ. τον εθνικό μεσσία του Ισραήλ.

Ο χαρακτηρισμός υιέ Δαβίδ, κάνει το κραυγαλέο αίτημα ακόμα περισσότερον τολμηρό, αλλά και αποκαλυπτικό της πίστης των στον ερχόμενο μεσσία, τον μέλλοντα λυτρούσθαι τον Ισραήλ. Αυτοί που κραυγάζουν είναι δυό άνθρωποι τυφλοί, οι οποίοι ένεκα τούτου βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνίας και καθημερινά εισπράττουν μαζί με την ελεημοσύνη και τον γενικό αποτροπιασμό των συμπολιτών τους, δεδομένου μάλιστα ότι όλες οι ανίατες ασθένειες θεωρούνται από την Ιουδαϊκή κοινωνία ως τιμωρία του Θεού.

Στο αντίκρισμα του Ιησού, Μεσσία, υιού του Δαβίδ, οι δυό αυτοί δυστυχισμένοι άνθρωποι ανασάνουν ίσως για πρώτη φορά αισιόδοξα. Ίσως για πρώτη φορά να ένοιωσαν ως άνθρωποι που έχουν δικαιώματα στη ζωή και τον κόσμο. Ο Μεσσίας ως ενθικός λυτρωτής, αλλά και ως ελπίδα, ως η ανάσα των κάθε λογής καταπιεζομένων και κοινωνικά αποδιωγμένων.

Ο εθνικός Μεσσίας του Ισραήλ είναι ο μεσσίας και λυτρωτής του πανανθρώπινου. Αυτό δε λέγεται αυθαίρετα, επιβεβαιώνεται πολλές φορές από τον ίδιο. Με τον όρο Ισραήλ δε νοείται το έθνος της Παλαιστίνης, αλλά το έθνος, γένος το ανθρώπινο, που αναγνωρίζει το μεσσία, ως λυτρωτή και απεσταλμένο του Θεού, «Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού». Ο όρος Ισραήλ είναι εβραϊκός διεθνοποιημένος όρος που σημαίνει τον πιστό του Θεού, τον άνθρωπο του Θεού, τον άγιο. Όποιος χρησιμοποιεί τον όρο αυτό με άλλη σημασία κάνει πράξη φαλκίδευσης, υπονόμευσης του ονόματος του Θεού ως Θεού άγιου, ως Θεού αγάπης, ως Θεού ειρήνης. Και ο διάβολος μπορεί να αυτοαναγορεύεται Ισραήλ, αλλά ο λόγος από την πράξη απέχει:

«Ελέησον ημάς υιέ Δαβίδ». Η εναγώνια κραυγή σωτηρίας από τους δυό τυφλούς διαταράσσει τη γαλήνη της πορείας του Ιησού και των ανθρώπων εκείνων που τον ακολουθούν. Οι τυφλοί τρέχουν κοντά του, τον ακολουθούν, δε θέλουν να τον χάσουν. Ώσπου μία στιγμή βρέθηκαν απέναντι στο Χριστό μέσα σε ένα σπίτι που φιλοξενείται και εκεί τους ερωτά στα ίσια, «πιστεύετε ότι δύναμαι τούτο ποιήσαι»;

Ναι Κύριε, απαντούν ομόφωνα οι τυφλοί. Απάντηση άμεσης και ευθείας αναγνώρισης της κυριότητας του Ιησού πάνω στη ζωή. Λευκή επιταγή της Θεότητας του Χριστού. Καμία επιφύλαξη. Καμία αμφιβολία δεν έχουν οι τυφλοί. Με τα μάτια της ψυχής των βλέπουν μπροστά τους τον ίδιο το Θεό εν Χριστώ Ιησού. Και το θαύμα ως παιδί της πίστης επιβεβαιώνεται ακόμα μία φορά στο δικό τους το πρόσωπο.

Ο Χριστός αγγίζει με το χέρι του το σημείο του πόνου, τα τυφλά μάτια των ανθρώπων αυτών, τους δίνει την ευλογία και το έλεος του Θεού πράξη που δείχνει πέρα από την ευαισθησία του Θεού στον πόνο του ανθρώπου, τη θέληση του Θεού να πάρει πάνω του τον πόνο και τη δυστυχία των ανθρώπων. Μία συμπεριφορά Θεϊκής καταγωγής που οφείλει να βρίσκει ανθρώπινη εφαρμογή εκμηδένισης της απόστασης από κάθε εστία πόνου και δυστυχίας του συνανθρώπου μας. Άλλο να μιλήσεις στον πάσχοντα και άλλο να καθαρίσεις τις πληγές του με τα χέρια σου. Ο πόνος δε μοιράζεται με λόγια έστω και καλά λόγια, μοιράζεται με έργα, με πράξη συμπόνιας, οίκτου, αγάπης. Τα μηνύματα του σημερινού αγίου ευαγγελίου είναι πολλά και ζωτικά. Η λύτρωση βρίσκεται στην πηγή της ζωής, τον ίδιο τον ζωοδότη Κύριο. Η αναζήτηση του είναι δική μας ευθύνη και δική μας δυνατότητα.

Να τον αναζητήσουμε στους δρόμους και στις γειτονιές, παντού όπου υπάρχει πόνος, όπου υπάρχει πένθος, όπου υπάρχει θλίψη, όπου υπάρχει δυστυχία.

Να τον αναζητήσουμε στη χαροκαμένη μάνα που έχασε το παιδί της σε ατύχημα, στην οικογένεια που ζει το δράμα του ναρκομανή, του εξαρτημένου από οτιδήποτε άλλες εξαρτησιογόνες ουσίες. Στο κρεβάτι του πόνου του καρκινοπαθή, του παράλυτου, του αδυνάτου.

Ο Χριστός υπάρχει παντού, ανήκει σε μας η ευθύνη να τον αναζητούμε, να τον βρίσκουμε, να τον λειτουργούμε. Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μετά πάντων υμών. 

Πρωτ. Στυλιανός Θεοδωρογλάκης

Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος, Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. Θ΄ 27-35)

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αντιμετώπισε δυσκολίες στη ζωή του, όσο ευχάριστη κι αν φαινόταν, στην αρχή τουλάχιστον, η πορεία της ζωής.

Και υπάρχουν, αρκετές περιπτώσεις, κατά τις οποίες ο σταυρός της δοκιμασίας, φαίνεται αβάστακτος. Όμως, μέσα σ΄ αυτό τον πόνο και τη συντριβή, κατά ένα θαυμαστό τρόπο, ο άνθρωπος που αρνείται ν' ανοίξει την πόρτα της καρδιάς του στην φοβερή απογοήτευση, αισθάνεται στα βάθη της ψυχής του ένα φως και μια δύναμη που του δίνει κουράγιο και τον κάνει να συνεχίζει να αγωνίζεται και να έρχεται σε επαφή με Αυτόν που πραγματικά μπορεί να τον σώσει.

Αυτό ακριβώς βλέπουμε και στην περίπτωση των δύο τυφλών της Ευαγγελικής μας περικοπής.

Κανένας δεν μπορούσε ή και ίσως να μην είχε διάθεση να τους βοηθήσει. Όμως, αν και βυθισμένοι στο σκοτάδι, οι δύο αυτές ταλαίπωρες υπάρξεις, δεν το έβαλαν κάτω.

Ακολουθούν τον Ιησού, που είναι το φως του κόσμου, και αφού είχαν και την απαιτούμενη, βεβαίως, πίστη, τελικώς λαμβάνουν το ποθούμενο. “Και ανεώχθησαν αυτών οι οφθαλμοί”! (Ματθ. Θ΄30).

Αλήθεια, πόσες φορές κι εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε αισθανθεί στη ζωή μας (κι αν δεν έχουμε ως τώρα, οπωσδήποτε θα έρθουν και αυτές οι πικρές στιγμές ή ημέρες ή τα χρόνια...), ότι είμαστε μόνοι – μονότατοι, παρά τους φίλους και τους πολλούς συγγενείς... Νιώθουμε μόνοι, όχι βεβαίως πάντοτε διότι αρνούνται να μας προσφέρουν τη βοήθειά τους οι συνάνθρωποι,όχι, αλλά λόγω του ότι οι δοκιμασίες είναι τέτοιας φύσεως, που οι άνθρωποι δεν μπορούν να δώσουν λύσεις.

Πόνοι, πικρίες και στεναγμοί, μας κάνουν να βιώνουμε τον Δαυϊτικό λόγο : “ Ότι επλήσθη κακών η ψυχή μου και η ζωή μου τω άδη ήγγισε.” (Ψαλμ ΠΖ΄4) Και όσο θα μπορέσει κανείς να μετρήσει τα φύλλα των δένδρων μέσα στο δάσος, άλλο τόσο θα κατορθώσει να απαριθμήσει τα βάσανα των τέκνων του Αδάμ...

Αρρώστιες σωματικές, αλλά και ασθένειες ψυχικές. Πόνοι του σώματος, μα και περιπέτειες που συνθλίβουν την ψυχή μας. Και πώς αλήθεια να ταξινομήσουμε τον πόνο; Πού να θέσεις την διαχωριστική γραμμή, μεταξύ της ύλης και του πνεύματος, αφού όταν υποφέρει το σώμα, μαραζώνει και ψυχή, και όταν τραυματίζεται το πνεύμα (ψυχή), εξασθενεί και η σάρκα;

Και θα είμαστε εκτός πραγματικότητας εάν δεν παραδεχθούμε ότι πολλές φορές στον πόνο, η μόνη καταφυγή μας είναι τα δάκρυα. Αλλά ταυτοχρόνως είναι και η ευεργετική αντιμετώπιση σε έκτακτες περιστάσεις. Είναι η σιωπηλή παραδοχή στις άγνωστες βουλές του Υψίστου. Γίνονται διαμαρτυρία μας, όταν χτυπιέται η αθωότητα και το δίκαιο ή όταν αντιμετωπίζουμε τη βάρβαρη συμπεριφορά των συνανθρώπων μας. Να θυμηθούμε στο σημείο αυτό την Ιφιγένεια; Πόσο όμορφα και αληθινά περιγράφει ο μεγάλος τραγικός Ευριπίδης, την ψυχική αυτή ανάπαυση των δακρύων, στο έργο του “Ιφιγένεια εν Αυλίδι”! Όταν πληροφορήθηκε η ηρωίδα την τραγική είδηση πως πρέπει να θυσιαστεί, στα δάκρυά της προσέφυγε. Δική της τέχνη και δική της σοφία είναι τα δάκρυα. Αυτά τώρα θα χρησιμοποιήσει. “Νυν δε, ταπ' εμού σοφά, δάκρυα παρέξω. Ταύτα γαρ δυναίμεθ΄ αν...” Καταφύγιο λοιπόν τα δάκρυα και όχι μόνο. Καταφύγιο αλλά και δύναμη που οδηγούν σταθερά στην υπακοή, στο χρέος, στην θυσία, τέλος δε στην παρέμβαση του Θεού που χαρίζει και την πολυπόθητη νίκη! Και οπωσδήποτε, ένα από τα χειρότερα που μπορεί να πάθει ο άνθρωπος, είναι το να αδυνατεί να δακρύσει. Αλλοίμονο δε στον άνθρωπο που έχει τόσο πολύ σκληρυνθεί και τα μάτια του, μα κυρίως η καρδιά του, μένουν στεγνά στον πόνο των άλλων αλλά και στον δικό του.

Πόσο δίκαιο, πράγματι, είχε ένας Γέροντας όταν έλεγε: “Να φοβάσαι τον άνθρωπο που δεν μπορεί να χαμογελάσει, μα κυρίως να δακρύσει”.

Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σ΄ αυτές τις περιπτώσεις ανήκουν όσοι συνειδητά αρνούνται την ύπαρξη Του Θεού....Τραγικές όντως φιγούρες που βολοδέρνουν μέσα στα μανιασμένα κύματα της κοινωνίας και της κάθε εποχής. Άνθρωποι δίχως φωτισμένο νου, δίχως ισορροπία στην ψυχή, άγευστοι της καρδιακής ειρήνη. Θλιβερές ψυχές που ζουν μέσα στον ζόφο της σκληρότητας, χωρίς να μπορεί ν΄ ανθίζει το χαμόγελο στα χείλη ή ν΄ αναβλύζει το διαμάντι στην άκρη του ματιού...Αλήθεια, πώς αντέχουν οι υπάρξεις αυτές; Πώς ζουν χωρίς τις όμορφες και αγνές συγκινήσεις; Πώς μένει στεγνός μπροστά στα μεγαλεία του Θεού και στον ανθρώπινο πόνο “ο λύχνος του σώματός” τους; (Ματθ. ΣΤ΄22 ). Τι να πει κανείς; Πράγματι, ο σαδισμός και κυρίως ο μαζοχισμός, σε όλο τους το “μεγαλείο”!

Και ενώ οι μακράν του Θεού, με την θέλησή τους προγεύονται “τω πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού” (Ματθ. ΚΕ΄41). η αποκορύφωση του πειρασμού για τον πιστό έρχεται όταν “ο εχθρός με λύσσα σκύβει μεσ' στ' αυτί κρυφά και με πονηριά του λέει “πού 'ναι ο Θεός σου πια;””.

Όντως, στιγμές ζοφερές. Στιγμές που τις αισθάνεται μόνο όποιος έζησε καταστάσεις “θεοεγκατάλειψης” (συστολής της θείας χάριτος). Και τότε τι γίνεται; Το μόνο φυσικά που δεν ταιριάζει τότε είναι η απογοήτευσις. Όχι, από το λεξιλόγιο μα κυρίως από την καρδιά μας η χάρις του Θεού έχει διαγράψει οριστικά τον απαίσιο αυτό όρο. Αλλά σ΄ αυτές τις σκληρές στιγμές, όταν βρισκόμαστε στο Σταυρό, μας αναλαμβάνει έτι πλέον υπό την κραταιά της προστασία η Πλατυτέρα των ουρανών. Η μητέρα μας. Η Κυρία Θεοτόκος! Οι δε όσιοι ησυχαστές της Ορθοδοξίας μας, με την εύλαλη σιωπή τους, αλλά και όσοι θητεύουν στο πανεπιστήμιο του πόνου, όσοι αδελφοί μας βρίσκονται καρφωμένοι στο κρεβάτι, έχουν πολλά να μας πουν και στο σπουδαίο αυτό θέμα, αρκεί να θέλουμε να τους ακούσουμε και φυσικά να διδαχθούμε...

Στην καρδιά του πραγματικού πιστού, δεν είναι δυνατόν να φυτρώσει η διαβολική αυτή σπορά της συγχύσεως και της απογοητεύσεως. Τούτο είναι το μόνο βέβαιο. Αφ' ενός λοιπόν αρνούμαστε τις εισηγήσεις του εχθρού, αφ' ετέρου στρέφουμε τα μάτια της καρδιάς στην μόνη καταφυγή μας. Στον Κύριο και Θεό μας. Και πλησιάζουμε το Θεανδρικό του πρόσωπο με το άρμα της προσευχής ως άλλοι τυφλοί,“κράζοντες και λέγοντες, ελέησον ημάς, υιέ Δαυίδ”!(Ματθ.Θ΄27). Κύριε Ιησού Χρηστέ, ελέησον ημάς, και χάρισέ μας τα αιτήματα που αναπέμπει η πονεμένη μας ύπαρξη, όταν και όποτε Εσύ ο ίδιος θελήσεις.

Σε τέτοιες στιγμές φίλοι μου, από τα βάθη της ψυχής μας, ανέρχεται η προσευχή προς τον παντοδύναμο Κύριο και σιγοψάλλουμε με τον προφητάνακτα : “Σώσον με, ο Θεός, ότι εισήλθοσαν ύδατα έως ψυχής μου” (Ψάλμ. ΞΗ',2). Και όπως το μικρό παιδί όταν είναι θλιμμένο ή ζητά κάτι από τον πατέρα του, λησμονεί τον πόνο του και αναπαύεται η καρδιά του όταν πέσει μέσα στην ζεστή πατρική του αγκαλιά (ανεξαρτήτως πότε ο καλός του πατέρας θα κρίνει να πραγματοποιήσει το αίτημά του), έτσι ακριβώς και η συνείδηση του πιστού που αγωνίζεται να βιώσει την ζωή της πίστεως, αναπαύεται εξ' αρχής στην πραγματικότητα της πανταχού παρουσίας του Θεού, παρά τον πόνο που αντιμετωπίζει. Εννοείται δε, πως ουδέποτε οι πιστοί φθάνουν να πουν ότι η προσευχή τους έμεινε αναπάντητη, εάν ο Θεός δεν συμφώνησε με τη δική τους κρίση για κάποιο θέμα ή εάν χρειάζεται κι άλλο να επιμείνουμε “προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή και τη δεήσει...” (Πράξ. Απ. Α΄14).

Όλως αντιθέτως, όσο ωριμάζει κανείς στα πνευματικά, τόσο εννοεί μέσα στην καρδιά του την σημασία της Κυριακής φράσεως “γενηθήτω το θέλημά Σου”!

Αλλά ο Κύριος, θέλει να επιμένουμε στην προσευχή. Να ζητούμε πάλιν και πολλάκις και να επιμένουμε κρούοντας την θύρα του ελέους του. Όχι απλώς να κρούωμε, αλλά να χτυπούμε τόσο πολύ, ώστε από την τριβή των χτυπημάτων να δημιουργηθεί καρδιακή θερμότητα, ν΄ ανάψει ζήλος άγιος και έτσι η ύπαρξή μας να μεταβάλλεται ολοένα και περισσότερο σε ένα καμίνι που θα φλέγεται από την αγάπη και την δόξα του Χριστού!

Κυρίως δε, αυτό που θα πρέπει να προσέξουμε στις περιπτώσεις αυτές, είναι οι παγίδες του βελίαρ. Οι παγίδες ότι δήθεν ο Θεός δεν ακούει τις προσευχές μας (λες και δεν έχει ώτα) ή ότι είναι τόσοι πολλοί αυτοί που προσεύχονται, ώστε ο Θεός τι να πρωτοπρολάβει (λες και είναι κανένας υπάλληλος καταστήματος...και έπεσε πολλή εργασία). Μακριά όμως από εμάς τέτοιες σκέψεις.

Ο Θεός, όχι απλώς μας ακούει, αλλά γνωρίζει τις ανάγκες μας, πριν ακόμα του τις αναφέρουμε και ενεργεί “κατά το συμφέρον της αιτήσεως”. Τότε βέβαια, ο πιστός, όταν λάβει αυτό που ζήτησε, με δάκρυα ιερού ενθουσιασμού αναφωνεί: “ήκουσε Κύριος της δεήσεώς μου, Κύριος την προσευχήν μου προσεδέξατο” (Ψαλμ. Ζ' 10).

Το ζήτημα λοιπόν αδελφοί μου δεν είναι εάν μας ακούει ο Θεός, ούτε φυσικά εάν μπορεί να μας βοηθήσει. Και το ένα και το άλλο είναι τα πλέον βέβαια στη ζωή μας. Το μεγάλο ζήτημα έγκειται σ' εμάς τους ιδίους. Και τούτο είναι εάν έχουμε προθυμία για το μοναδικό έργο της προσευχής. Εάν ακόμα έχουμε συνειδητοποιήσει, όταν ξεκινούμε την προσευχή, σε ποιόν απευθυνόμαστε. Και κυρίως εάν έχουμε αγαπήσει τον Κύριο μέσα από τις ποικίλες θλίψεις που μας περιβάλλουν και συνεχώς όλο και περισσότερο αισθανόμαστε να μας περικυκλώνουν. Εάν συμβαίνει αυτό, τότε οι στενοχώριες, οι θλίψεις και οι αναπόφευκτες πίκρες, λειτουργούν ευεργετικά στην ύπαρξή μας, αφού γίνονται αιτία να πλησιάζουμε Αυτόν τον Δημιουργό μας!

Και ενώ για τους μακράν του Θεού ανθρώπους, οι δοκιμασίες γίνονται αιτίες δυσφορίας και αγανακτήσεως (κι εάν δεν διορθωθεί η κατάσταση, αλλοίμονο, μεταβάλλονται ως οδηγοί προς την κόλαση), αντιθέτως για τους πιστούς, οι ποικίλες δοκιμασίες γίνονται αιτία ευλογίας και υπομονής στον αγώνα, ακριβώς μέσω της Θεοπαράδοτης προσευχής.

Ουδέποτε δε να ξεχνούμε, ότι η προσευχητική μας πορεία, δηλ.η ευλογία και το ουράνιο χάρισμα της συνομιλίας με τον Θεό, που είναι ανάγκη να καλλιεργούμε με την όλη ψυχοσωματική μας υπόσταση, δεν είναι τόσο ένα μέσον για να αποκτήσουμε αυτά που θέλουμε, όσο κυρίως ένας τρόπος, για να γίνουμε αυτό που ο Θεός θέλει να γίνουμε. Τέκνα δηλ. της υπακοής στο πανάγιο και σωστικό θέλημά του.

Μιμητές των Αγίων και άνθρωποι που θ΄ αναπαύεται στις καρδιές μας το Πνεύμα το Άγιον.

Έχει κανείς αντίρρηση ότι ο λόγος του Οσίου Εφραίμ, που φθάνει από τα βάθη των αιώνων, συγκινεί και ενδυναμώνει τις καρδιές μας στο ιερό αυτό έργο της συνομιλίας με τον Θεό;

“Ιστάμενος εν προσευχή, γνώθι τίνι παρίστασαι, και έστω η ψυχή σου και η καρδία σου όλη προς Αυτόν” .

Αμήν.

Η υποδοχή του Ανδρέα Μπάρκουλη από τον πρόεδρο του Δ.Σ του Γηροκομείου Αθηνών αρχιμανδρίτη Προκόπιο-Αποκλειστικές φωτογραφίες

πηγή

Του Κώστα Ζαφειρίου

Στον φιλόξενο χώρο του Γηροκομείου Αθηνών, βρίσκεται από το μεσημέρι της Πέμπτης ο δημοφιλής ηθοποιός Ανδρέας Μπάρκουλης. Στο δωμάτιο τον υποδέχθηκε ο πρόεδρος του ΔΣ του Γηροκομείου αρχιμανδρίτης Προκόπιος Μπούμπας, ο οποίος του έπιασε το χέρι, τον ευλόγησε και του ευχήθηκε «ευχάριστη διαμονή».

Η βεράντα του δωματίου του Ανδρέα Μπάρκουλη, βρίσκεται απέναντι από τον ιερό ναό του Γηροκομείου, τον Άγιο Ανδρέα.

Συγκεκριμένα, με ένα θερμό χειροκρότημα υποδέχθηκαν οι τρόφιμοι του κτιρίου "Βασίλισσα Ολγα" στο Γηροκομείο Αθηνών, τον δημοφιλή πρωταγωνιστή Ανδρέα Μπάρκουλη ο οποίος από σήμερα το μεσημέρι φιλοξενείται εκεί σε δωμάτιο του πρώτου ορόφου με θέα την εκκλησία του Αγίου Ανδρέα.

 Οι τρόφιμοι είχαν πληροφορηθεί από προχθές ότι ανάμεσά τους θα βρεθεί για λίγες μέρες ο δημοφιλής πρωταγωνιστής και έτσι τον περίμεναν, στο ισόγειο του κτιρίου, όπου έτυχε θερμής και συγκινητικής υποδοχής. Περίπου 10-12 άτομα, στην πλειονότητά τους ηλικιωμένες γυναίκες, ρωτούσαν το προσωπικό του Γηροκομείου "πότε θα έρθει ο Ανδρέας".

Ο δημοφιλής πρωταγωνιστής διεκομίσθη από το νοσοκομείο "Αγία Όλγα" στο γηροκομείο με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, λίγο μετά τις τρεις το μεσημέρι.Το προσωπικό του Γηροκομείου με καροτσάκι τον μετέφερε στον πρώτο όροφο του κτιρίου, σε μονόκλινο κλιματιζόμενο δωμάτιο με τηλεόραση και τηλέφωνο. Το πρώτο πράγμα που ζήτησε ήταν να μιλήσει τηλεφωνικά με την αγαπημένη του σύζυγο Μαρία που αναρρώνει ύστερα από επιτυχή χειρουργική επέμβαση σε ιδιωτικό θεραπευτήριο. Στη συνέχεια ζήτησε να μιλήσει με τον Νικολάκη, το λατρεμένο του γιό, το μονάκριβο παιδί του, που αυτό το διάστημα φιλοξενείται στην γιαγιά του.  Είναι χαρακτηριστικό ότι από το δωμάτιό του, πέρασαν για τον χαιρετήσουν, όχι μόνο κάποιοι τρόφιμοι αλλά και το προσωπικό του κτιρίου. Και αυτές οι εκδηλώσεις αγάπης ενθουσίασαν τον πάλαι ποτέ γόη του ελληνικού κινηματογράφου ο οποίος και αρκετές φορές χαμογέλασε. Στη συνέχεια στο δωμάτιό του τον επισκέφθηκε και ο πρόεδρος του Γηροκομείου Αθηνών αρχιμανδρίτης Προκόπιος Μπούμπας, ο οποίος του έπιασε το χέρι και του ευχήθηκε καλή διαμονή.  Ο Ανδρέας Μπάρκουλης θα φιλοξενηθεί εκεί για περίπου ένα μήνα. 

ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΗΜΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΙ ΣΥΜΕΩΝ...

Τῌ ΚΑ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΙΟΥΛΙΟΥ

Μνήμη τῶν Ὁσίων Πατέρων ἡμῶν Ἰωάννου καὶ Συμεών,
 τοῦ διὰ Χριστὸν Σαλοῦ.Τῇ ΚΑ' τοῦ αὐτοῦ μηνός,
 Μνήμη τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν Ἰωάννου καὶ Συμεών, 
τοῦ διὰ Χριστὸν Σαλοῦ.

Ἔμφρων σὺ μωρός, ὃς βίον παίζων Πάτερ,
Ὄφιν φρόνιμον λανθάνεις τέλους ἄχρι.
Ἔρημον εἵλου, ὦ Ἰωάννη μάκαρ,
Δι' ἧς ἔρημα εἰργάσω σαρκὸς πάθη.
Ψευδαέφρων περίφρων Συμεὼν θάνεν εἰκάδι πρώτῃ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου μάρτυρος, Ἀκακίου ἐν τῷ Ἑπτασκάλῳ. 
Καὶ τῆς ἀθλήσεως τῶν Ἁγίων Θεοφίλου, Ἰούστου, Τροφίμου καὶ Ματθαίου.
 Καὶ ἡ Σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν ταῖς Ἁρματίου.

Οἱ ἅγιοι τρεῖς Μάρτυρες οἱ ἐν Μελιτηνῇ κατὰ πετρῶν συρόμενοι,
 καὶ οἱ ἅγιοι μάρτυρες Γεώργιος, Θεόδωρος καὶ Εὐγένιος,
 ξίφει τελειοῦνται.
Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Ο Χριστιανός δεν περιμένει την εμφάνιση επί γης του Αντιχρίστου

πηγή

Ο Χριστιανός δεν περιμένει την εμφάνιση επί γης του Αντιχρίστου, για να πολεμήσει, ήδη πολεμά. Λέει ο Απόστολος Παύλος ότι τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος είναι η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η μακροθυμία, η πίστη, η εγκράτεια. Επίσης, όμως, λέει ο Χριστός ότι στην ψυχή του ανθρώπου υπάρχουν πάθη: ο θυμός, ο φόνος, η πορνεία, η μοιχεία, η ασέλγεια, η αναίδεια, η ακαταστασία, η φιλονικία. Έρχεται λοιπόν ο σατανάς κάθε ώρα και μας υποκινεί τα πάθη αυτά, εμείς όμως δεν το παίρνουμε είδηση, γιατί δεν τον βλέπουμε. Κάνουμε συγκατάθεση και μπαίνει μέσα μας το πονηρό πνεύμα. Επομένως, παίρνουμε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, μόνο όταν πολεμήσουμε τα πάθη που βρίσκονται μέσα μας.

Οι αρρώστιες, πολλές φορές, είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας

πηγή

Αποφθέγματα του γέροντος Αμβροσίου Λάζαρη.

Οι αρρώστιες, πολλές φορές, είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, είτε σωματικής είτε ψυχικής και ο Θεός δεν είναι σαδιστής, για να μας παιδεύει, αλλά φιλάνθρωπος. Από φιλανθρωπία δίνει τις ασθένειες, για να μετανοήσουμε και να σωθούμε, Τις δίνει, για να καθαριστούμε: τόσο πανάγαθος είναι. Το μέγα πρόβλημα των ανθρώπων είναι οι ασθένειες. 

Η οσία Σοφία της Κλεισούρας και η δια Χριστόν σαλότητα στην Ορθόδοξη Εκκλησία

πηγή

Η οσία Σοφία της Κλεισούρας και η δια Χριστόν σαλότητα στην Ορθόδοξη Εκκλησία[i]

Ευχαριστούμε πολύ τον συγγραφέα για το πολύ όμορφο κείμενο που μας παραχώρησε να αναρτήσουμε !!!!

Tην ευχή της Αγίας να έχουμε όλοι μας...!!!

Η οσία Σοφία (Χοτοκουρίδου) καταγόταν από τον Πόντο, από χωριό της επαρχίας Αρδάσης της Ι. Μητροπόλεως Τραπεζούντος. Το 1914 πήραν οι Τούρκοι τον άντρα της στα τάγματα εργασίας, όπου και μάλλον απεβίωσε. Είχε αποβιώσει και το παιδί της, κι έτσι η νεαρή χήρα κατέφυγε στα βουνά, όπου ζούσε ασκητικά, με μεγάλη νηστεία. Εκεί της εμφανίστηκε ο άγιος Γεώργιος και την προειδοποίησε για επικείμενη επιδρομή των Τσετών. Η Σοφία ενημέρωσε τους συγχωριανούς της, που κρύφτηκαν και απέφυγαν τον κίνδυνο. Στην ανταλλαγή των πληθυσμών το καράβι που μετέφερε τους συγχωριανούς της Σοφίας στην Ελλάδα κινδύνεψε να καταποντιστεί. Αυτή έβλεπε τα κύματα γεμάτα από Αγγέλους και την Παναγία. Ζήτησε απ᾿ αυτήν να πνιγεί η ίδια και να σωθούν οι συγχωριανοί της. Η Παναγία τους έσωσε όλους. Ο καπετάνιος δεν το πίστευε πώς σώθηκαν κι έλεγε: «Κάποιον άγιο έχουμε.» Οι χωριανοί του απάντησαν: «Τη Σοφία.»

Η Παναγία την έστειλε στο μοναστήρι της στην Κλεισούρα της Καστοριάς, στην Ι. Μονή του Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου, όπου έζησε ασκητικά για μισό περίπου αιώνα. Εκεί βρήκε έναν ενάρετο ιερομόναχο, τον π. Γρηγόριο, που είχε έλθει από το Άγιο Όρος, ο οποίος την κατάρτισε στη μοναχική ζωή.  Έζησε ασκητικά ως λαϊκή, φορώντας τα μαύρα της χηρείας και της ασκήσεως, καθισμένη πάνω στο τζάκι και αλείφοντας το πρόσωπό της με στάχτη, για να μη φαίνεται η ομορφιά του.

Τα περισσότερα χρόνια τα πέρασε μόνη της, με μόνο τον Θεό, μια και το μοναστήρι έμεινε χωρίς μοναχούς. Υπέμεινε τους δριμείς χειμώνες, με τη θερμοκρασία να πέφτει στους -15 βαθμούς, και την πολλή υγρασία του τόπου. Όταν της έλεγαν ν᾿ ανάψει φωτιά, φώναζε ένα μακρὀσυρτο «Όχι!», που ακόμα ηχεί στα αυτιά όσων την άκουσαν. Κυκλοφορούσε ξυπόλητη, ενώ τα ρούχα της ήταν πάντα κουρελιασμένα και ανεπαρκή για τις συνθήκες της περιοχής. Της έδιναν καινούργια. Δεν τα φορούσε, αλλά τα πρόσφερε σε όσους είχαν ανάγκη. Κοιμόταν και σ᾿ έναν άλλο χώρο, πάνω σε άχυρα, αλλά από κάτω είχε βάλει σουβλερές πέτρες. Δεν λουζόταν ποτέ ούτε χτενιζόταν, και τα μαλλιά της είχαν σκληρύνει πολύ. Όταν κάποτε χρειάστηκε να τα σηκώσει από τα μάτια της, για να βλέπει καλύτερα, αναγκάστηκε να τα κόψει με το ψαλίδι που κούρευαν τα πρόβατα. Παρ᾿ όλη όμως την αλουσία, το κεφάλι της ευωδίαζε.

Το φαγητό της ήταν λιτότατο, συνήθως με ό,τι έβρισκε στην περιοχή: μανιτάρια, μούσκλια, αγριόχορτα, φτέρη, φύλλα των δέντρων, ή με λίγη ντομάτα τουρσί, μουχλιασμένη. Τα σαββατοκύριακα έβαζε και μια κουταλιά λάδι στο πιάτο της. Άλλες φορές άνοιγε καμιά κονσέρβα ψάρι και το έτρωγε όταν είχε πιάσει ένα δάχτυλο μούχλα. Έτρωγε και σε παλιά σκουριασμένα ορειχάλκινα σκεύη, αλλά δεν πάθαινε τίποτα. Όταν κάποιοι διαμαρτύρονταν για τις «υπερβολές» της, τους απαντούσε: «Παιδεύω το σαρκίο μου».

Κι όμως, αυτή η αυστηρή με τον εαυτό της ασκήτρια ήταν πολύ γλυκιά και επιεικής με τους άλλους. Δεν κρατούσε δραχμή από τα χρήματα που της έδιναν, αλλά τα έκρυβε για να τα δώσει στους αναγκεμένους όταν θα ερχόταν η ώρα. Τα τότε κοριτσάκια, σημερινές γερόντισσες της Κλεισούρας, που μιλούσαν ελληνικά και βλάχικα, αγαπούσαν τη συντροφιά της, έστω κι αν δεν καταλάβαιναν τα ποντιακά της. Νουθετούσε τις άγαμες κοπέλες που τύχαινε να παραστρατήσουν, φρόντιζε να παντρευτούν, τις προίκιζε από τα χρήματα που της έδιναν και ανέθετε στην Παναγία την προστασία τους. «Η Παναΐα κι θα χαντ᾿ σας» (δεν θα σας χάσει η Παναγία), τους έλεγε.

Ποτέ δεν πλήγωσε ή στενοχώρησε κανένα. Αν καταλάβαινε ότι κάποιος είχε προβλήματα μέσα του, περνούσε από δίπλα του, του έλεγε ένα δυο λόγια, χωρίς να την αντιληφθούν οι άλλοι, απομακρυνόταν, κι εκείνος την ακολουθούσε. Τον παρηγορούσε, τον συμβούλευε, τον ενίσχυε με τη χάρη του Θεού, κι αυτός έφευγε άλλος άνθρωπος. Έλεγε πολλές φορές: «Αυτοί ήρθαν μαύροι στην Παναγία και φεύγουν άσπροι». Γνώριζε πολλά σκάνδαλα από ιερείς, μοναχούς, λαϊκούς... Δεν κατηγορούσε ποτέ κανέναν, αλλά έλεγε: «Να σκεπάζετε, να σας σκεπάζει ο Θεός».

Αγαπούσε και τα ζώα. Είχε μια αρκούδα, που ζούσε στο δάσος και την έλεγε «ρούσα». Ερχόταν κι έπαιρνε τροφή από τα χέρια της, της έγλειφε τα χέρια και τα πόδια από ευγνωμοσύνη κι επέστρεφε στο δάσος. Έβαζε ψίχουλα στα περβάζια των παραθύρων για τα πουλάκια, κι αυτά, όταν η αγία προσευχόταν, φτερούγιζαν γύρω της και κελαηδούσαν. Σαν να ζούσε στον Παράδεισο, πριν από την πτώση.

Είχε κοινωνία με την Παναγία και τους Αγίους. Κάποτε αρρώστησε βαρειά, από σκωληκοειδίτιδα ή κήλη, ώστε να διπλωθεί στα δύο από τον πόνο. Δεν δέχτηκε γιατρό αλλά ελεγε: «Θα ᾿ρθει η Παναγία να με πάρει από τον πόνο». Έβαζε στουπιά η φυτίλια από τις κανδήλες, ώσπου σάπισε η πληγή κι έβγαζε κακοσμία. Τότε της εμφανίστηκε η Παναγία με τον αρχάγγελο Γαβριήλ και τον άγιο Γεώργιο. Της είπε ο αρχάγγελος: «Θα σε κόψουμε τώρα». Αυτή απάντησε: «Είμαι αμαρτωλή, να εξομολογηθώ, να κοινωνήσω, και να με κόψεις». Μια «εγχείρηση θα σου κάνουμε», της απαντά. Έγινε η επέμβαση, η Σοφία έγινε καλά και συχνά σήκωνε χωρίς ντροπή την μπλούζα ή το φόρεμά της, για να δείξει στον κόσμο την τομή που έκλεισε μόνη της.

Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 6 Μαΐου 1974. Η ανακομιδή των λειψάνων της έγινε το 1982, και για μέρες ευωδίαζαν βασιλικό.

Κάποιες φορές η αγία έκανε αλλοπρόσαλλα πράγματα, για να μην αποκτήσει φήμη ανάμεσα στους ανθρώπους. Έτσι, πολλοί την παρεξηγούσαν και την αποκαλούσαν «παλάλα», παλαβή. Όσο ζούσε, ήταν γνωστή μόνο στην Κλεισούρα και στη γειτονική περιοχή της Πτολεμαΐδας· δεν είχε ενταχθεί σε κανέναν από τους εκκλησιαστικούς κύκλους που συνηθίζουν να διαφημίζουν τα ενάρετα μέλη τους. Μετά την κοίμησή της όμως, πολλοί, ακούγοντας άλλους να διηγούνται τα θαύματα, τη διάκριση, τις συμβουλές και τη βοήθεια της Αγίας, κατάλαβαν ποιον θησαυρό είχαν δίπλα τους και δεν τον εκτίμησαν. Όμως οι προσευχές της ίσως να βοήθησαν και κάποιους απ᾿ αυτούς, χωρίς να το αντιληφθούν. Απλοί άνθρωποι διηγήθηκαν ονομαστικώς και ενυπογράφως στον τοπικό επίσκοπο πολλές ιάσεις που έγιναν δια πρεσβειών της, πριν και μετά την οσιακή της κοίμηση, και πώς πολλές φορές τους συμπαραστάθηκε ψυχικά. Έτσι, η Μεγάλη Εκκλησία την ενέταξε πέρυσι στις αγιολογικές δέλτους της και φέτος, την 1^η Ιουλίου, έγινε η επίσημη ανακήρυξή της από τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Καστοριά.

* * *

Οι δια Χριστόν σαλοί εμφανίζονται στη βυζαντινή περίοδο. Είναι κάποιοι, που μετά από πολλή άσκηση, με έμπνευση του Θεού, υποκρίνονται τους τρελούς, «ὑπάγουν, ἐμπαίζουσι τῷ κόσμῳ», όπως λέει ένας άγιος του 6^ου αιώνα, ο Συμεών, ο δια Χριστόν σαλός, στον συνασκητή του άγιο Ιωάννη. «Μὴ φοβηθῇς, ἀδελφὲ  Ἰωάννη· οὐ γὰρ ἀπ᾿ ἐμαυτοῦ βούλομαι τοῦτο πράξαι ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ κελεύοντός μοι», τον διαβεβαιώνει, όταν αυτός του εκθέτει τους κινδύνους στους οποίους θα υποβάλει τον εαυτό του.

Ένας λόγος για την προτίμηση αυτής της παράδοξης ζωής είναι η αποφυγή της ανθρωπαρέσκειας και του κινδύνου της υπερηφάνειας. Όπως γράφεται στον βίο του αγίου Συμεών, «ἡ δὲ εὐχὴ πᾶσα αὐτοῦ ὑπῆρχεν τοῦ σκεπασθῆναι αὐτοῦ τὴν ἐργασίαν μέχρι τῆς αὐτοῦ μεταστάσεως ἐκ τοῦ βίου, ἵνα διαφύγῃ τὴν τῶν ἀνθρώπων δόξαν, δι᾿ ἧς παραγίνεται ὑπερηφανία καὶ οἴησις ἡ καὶ ἀγγέλους ἀπολέσασα ἐξ οὐρανῶν.» Κι ο Θεός τον εισακούει. «Καὶ γὰρ τοσαύτας θαυματουργίας αὐτοῦ ἐπιτελέσαντος καὶ τοσαῦτα παράδοξα κατεργασαμένου, [...] οὐκ ἐγένετο δήλη ἡ τοῦ ὁσίου έργασία τοῖς ἀνθρώποις», συνεχίζει ο βιογράφος του.

Ένας δεύτερος λόγος είναι η αποφυγή του συγχρωτισμού με τις εξουσίες του κόσμου και η απόρριψη των κοινωνικών συμβάσεων στις οποίες είχαν εθιστεί οι χριστιανοί μετά την επικράτηση της Ορθοδοξίας στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Προσπαθούν να μιμηθούν τους πιστούς των πρώτων αιώνων, που ζούσαν στο περιθώριο της κοινωνίας,  χαρακτηρίζονταν «μωροὶ διὰ Χριστὸν»[1] και γίνονταν «θέατρον ... τῷ κόσμῳ καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις»[2], όπως ο Απόστολος Παύλος. Να μιμηθούν τους μάρτυρες και να μαρτυρήσουν με τη ζωή τους πως η κοινωνία αυτή είναι πρόσκαιρη και πως το «πολίτευμα» των χριστιανών βρίσκεται στους ουρανούς[3].

Γι᾿ αυτό και κάνουν σκανδαλώδη πράγματα, διασαλεύοντας την κοινωνική και την εκκλησιαστική τάξη, καταπατώντας επιδεικτικά τη συμβατική ηθική, προκαλώντας αμηχανία και δυσανασχέτηση στους πολλούς, επισύροντας δαρμούς, εξευτελισμούς και την έσχατη κοινωνική απόρριψη. Κάποιοι όμως, διακρίνουν την αγιότητα κάτω από το σχήμα της τρέλας, τους πλησιάζουν, εκπλήσσονται από την ισάγγελη ζωή τους και δέχονται κάτι από τη χάρη του Θεού που έχουν άφθονη. Κάτω από τα προσχήματα μιας ανορθόδοξης και σκανδαλώδους συμπεριφοράς, οι δια Χριστόν σαλοί ευεργετούν τους συνανθρώπους με διδασκαλίες και θαύματα, τους ελέγχουν για παρεκτροπές και τους διορθώνουν, επιβάλλοντας όμως πάντα στους ευεργετούμενους τη σιωπή, για να μην αποκαλυφθούν. Συνήθως, ενώ οι εκκλησιαστικές αρχές τους αγνοούν ή τους καταφρονούν, έχουν ένα εκκλησιαστικό πρόσωπο στο οποίο «αναφέρονται» και μέσω του οποίου διατηρούν δεσμούς και με τη στρατευομένη Εκκλησία. Στο τέλος της ζωής τους, ο Θεός τους δοξάζει με υπερφυσικά φαινόμενα, οι ευεργετηθέντες αποκαλύπτουν τις ευεργεσίες τους κι η Εκκλησία τους τιμά ως Αγίους.

Σε πολλά οι δια Χριστόν σαλοί μάς θυμίζουν και τους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Ζουν με μεγάλη εγκράτεια και άσκηση, ελέγχουν πλούσιους και υψηλά ιστάμενους, τιμωρούν και κάποιους σωματικά, για το καλό τους. Ενεργούν με μιαν άλλη εξουσία, μη θεσμική, αυτήν από τον Θεό, και διασώζουν το προφητικό χάρισμα μετά Χριστόν.

Οι αυθεντικοί δια Χριστόν σαλοί είναι ελάχιστοι (εκτός από τον άγιο Συμεών, κατά τη βυζαντινή περίοδο γνωρίζουμε την αγία Ισιδώρα της μονής των Ταβεννησιωτών και τους οσίους Θεόδωρο, Παύλο εκ Κορίνθου, Θωμά Αντιοχείας, Μάρκο «τον του Ίππου», Ανδρέα Κωνσταντινουπόλεως και Σάββα τον Βατοπεδινό). Περισσότεροι είναι αυτοί που, όχι από θέλημα Θεού αλλ᾿ από εγωιστικούς λόγους, μιμούνται την ακραία συμπεριφορά τους. Η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος (692) καταδικάζει τους «υποκρινομένους δαιμονᾶν» και «τρόπων φαυλότητι προσποιητῶς τὰ ἐκείνων σχηματιζομένους»[4]. Η διάθεση όμως κάποιων να υποκρίνονται σαλότητα, για ν᾿ αποκτήσουν κάποια φήμη φανερώνει μια κοινωνία που εκτιμούσε και όσους ζούσαν στα περιθώριά της.

Μάλλον τα άκρα είναι πιο προσφιλή στη ρωσική ψυχοσύνθεση απ᾿ ό,τι στη δική μας. Γι’ αυτό, δια Χριστόν σαλοί με ακραίες συμπεριφορές παρουσιάζονται περισσότεροι στη Ρωσία, μέχρι πρόσφατα. Ο Ταρκόφσκι γράφει γι᾿ αυτούς: «Οι άνθρωποι αυτοί, με την εξωτερική τους κιόλας εμφάνιση, σαν προσκυνητές και κουρελιάρηδες ζητιάνοι, τραβούσαν την προσοχή των «φυσιολογικών» ανθρώπων στις προφητείες, στις εξιλαστήριες θυσίες και στα θαύματα πέρα απ’ τα όρια του «κανονικού» κόσμου. Μόνο η τέχνη διασώζει σήμερα κάποια ίχνη αυτού του υπερφυσικού κόσμου.»[5] Όμως και στην εποχή του υπήρχαν κάποιοι δια Χριστόν σαλοί στη χώρα του, μόνο που δεν γίνονταν ευρύτερα γνωστοί λόγω της αυστηρής σοβιετικής λογοκρισίας.

Στα καθ᾿ ημάς, κάποιοι Άγιοι κάποιες φορές μεταχειρίζονται σχήματα σαλότητας, για ν᾿ αποφύγουν τον έπαινο του δήμου και τη δόξα των ανθρώπων, αλλά δεν φτάνουν σε ακραίες συμπεριφορές. Έχω υπ᾿ όψιν μου τον άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη (†1924), την αγία Σοφία και κάποιους αγιορείτες του 20ού αιώνα, σαν τον γέροντα Γεώργιο τον αναχωρητή, τον Κώστα τον Καβιώτη, τον γέροντα Ιάκωβο της Νέας Σκήτης (†1982), τον γέροντα Τιμόθεο τηςΚαψάλας  (†1989),τον γέροντα Ηρωδίωνα τον Ρουμάνο (†1990) κι έναν ανώνυμο Ρώσο μοναχό, που είτε είχαν λάβει το μοναχικό σχήμα, είτε περιφέρονταν στο Όρος ως λαϊκοί[6]. Δεν κάνουν εξαλλοσύνες για να προκαλέσουν αλλά υποκρίνονται κάποιες «παραξενιές», μιαν ελαφρότητα ή μια «χαζομάρα», που η συμβατική ηθική πολλών χριστιανών δεν τους τα συγχωρεί. Είναι μια προσπάθεια κυρίως να κρυφτούν αλλά και να δείξουν πόσο διάτρητος είναι ο ηθικισμός που διέσπειραν οι μισιονάριοι κι οι παρεκκλησιαστικές οργανώσεις στη χώρα μας.

Οι Άγιοι, κυρίως όσοι ‒όπως οι προαναφερθέντες‒ δεν έχουν προβληθεί στη διάρκεια της ζωής τους από εκκλησιαστικούς ή άλλους κύκλους, αρδεύουν μυστικά τις χριστιανικές ρίζες του λαού μας, ώστε ν᾿ αντέξει στους ανέμους της εκκοσμίκευσης, της χλιαρότητας, του μηδενισμού, της κάλπικης «προοδευτικότητας», της κυριαρχίας του ευτελούς και κίβδηλου στον δημόσιο λόγο, κλπ. που φυσούν στην επιφάνεια. Στηρίζουν τον λαό και μεσιτεύουν στον Θεό γι᾿ αυτόν. Είναι σαν τους δίκαιους της Παλαιάς Διαθήκης που δεν αφήνουν την κοινωνία να αποσυντεθεί και καταστραφεί. Είναι η μυστική δύναμη του λαού μας. Αυτοί μας τρέφουν πνευματικά κι αποτελούν την ελπίδα μας για το παρόν και το μέλλον.

Theo

--------

[i] Τα περισσότερα στοιχεία για τον βίο της οσίας Σοφίας προέρχονται από το βιβλίο «Σοφία Χοτοκουρίδου. Μια λαϊκή ασκήτρια», Θεσσαλονίκη ²2006. Κάποια βασίζονται σε άρθρα διάσπαρτα σε εφημερίδες και περιοδικά και σε χειρόγραφες ή δακτυλόγραφες μαρτυρίες που έχω υπ᾿ όψιν. Τα αποσπάσματα του βίου του οσίου Συμεών παρατίθενται από το βιβλίο Λεοντίου Νεαπόλεως, Ο άγιος Συμεών ο δια Χριστόν σαλός, Θεσσαλονίκη 1984, που αναδημοσιεύει το κείμενο του Migne (PG 93, 1670-1748).

---

[1] Α΄ Κορ. 4, 10.

[2] ό.π., 4, 9.

[3] βλ. Φιλ. 3, 20.

[4] Από την εισαγωγή του βιβλίου Λεοντίου Νεαπόλεως, Ο άγιος Συμεών ο δια Χριστόν σαλός, Θεσσαλονίκη 1984, σ. 8.

[5] Αντρέι Ταρκόφσκι, Θυσία, Αθήνα 1990, σ. 186.

[6] Βλ. Μον. Παϊσίου Αγιορείτου, Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα, Σουρωτή Θεσσαλονίκης ²1993, σσ. 81-85 (γέρο Γεώργιος) και 91-94 (Κώστας ο Καβιώτης), Από την ασκητική και ησυχαστική αγιορείτικη παράδοση, Μεταμόρφωση Χαλκιδικής 2011, σσ. 99-109 (Κώστας ο Καβιώτης), 254-260 (γέρο Ηρωδίων) και σσ. 406-407 (ανώνυμος Ρώσος) και Νικολάου, μητρ. Μεσογαίας, Άγιον Όρος το υψηλότερο σημείο της γης, Αθήνα 2000, σσ. 114-117 (γέρο Ηρωδίων).

Θα γίνονται πόλεμοι παντού. Η Ελλάδα δεν θα αναμιχθεί πουθενά και θα έχει μικρές απώλειες

πηγή

Αποφθέγματα του γέροντος Αμβροσίου Λάζαρη.

. Αλλά θα υπάρχει φτώχεια, λιμός, θα κλείσουν

 και τα σύνορα. Εσύ θα ζεις, εγώ δεν θα ζω. θα ζεις 

και θα το θυμάσαι. Τότε θα μείνουν δύο εκατομμύρια

 Έλληνες πιστοί στον Κύριο. Από αυτούς θα βγουν

 μάρτυρες. Ο σωστός Χριστιανός πρέπει να έχει πίστη,

 αγάπη, ειλικρίνεια, δικαιοσύνη, φιλανθρωπία.

Χτυπούν τα Θρησκευτικά

αντιγραφή απο

Σχολικά βιβλία: Χτυπούν τα θρησκευτικά

Τελικά για το θέμα του αλφαβήτου και της φερόμενης κατάργησης γραμμάτων και αντικατάστασης τους από λατινικά εξηγήσεις δόθηκαν και φαίνεται ότι ο σάλος οφείλεται σε παρεξήγηση και ίσως σε άγνοια από την πλευρά των καταγγελλόντων, του τρόπου διδασκαλίας της φωνητικής απόδοσης των ελληνικών γραμμάτων (φθόγγων). Ανεξαρτήτως του συγκεκριμένου θέματος, πάντως, προσπάθειες αλλοίωσης της ελληνικής γλώσσας, όπως και της Ιστορίας, είναι υπαρκτές, διαρκείς και εκπορεύονται από τα γνωστά άγνωστα κέντρα.

Σύμφωνα με καταγγελίες θεολόγων και εκπαιδευτικών, υπάρχει σταδιακή αλλά εμφανής απαλοιφή της διδασκαλίας του Χριστιανισμού, με τρανταχτό παράδειγμα την παντελή απουσία αναφορών στη Θεοτόκο από τα βιβλία των Θρησκευτικών στο Γυμνάσιο.

Αντίθετα, φαίνεται ότι επικρατεί η λογική της διδασκαλίας των θρησκευτικών σε συνδυαστικό πλαίσιο των διαφόρων θρησκειών. Μέχρι σήμερα η Καινή Διαθήκη διδάσκεται στους μαθητές της Β' τάξης του Γυμνασίου..

Ξεκινώντας από τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και φτάνοντας μέχρι την Ανάληψη του Κυρίου, μελετώνται όλα τα σημαντικά γεγονότα της Θείας Οικονομίας, η διδασκαλία, οι παραβολές και τα θαύματα του Χριστού, με τη χρήση μεταφρασμένων περικοπών της Καινής Διαθήκης.

Το θρησκευτικό μάθημα στην τάξη αυτή δεν είναι μόνο εύληπτο για τους μαθητές αλλά και ουσιαστικό για τη θεολογική τους συγκρότηση , σημειώνει σε άρθρο του στο Διαδίκτυο ο θεολόγος Ιωάννης Τάτσης, ο οποίος καταγγέλλει και τη νέα τάση που υπάρχει στη διδασκαλία των Θρησκευτικών στα ελληνικά σχολεία. Με το νέο πρόγραμμα σπουδών, η σε βάθος μελέτη της Καινής Διαθήκης παύει πλέον να υπάρχει. Διατηρείται μόνο μια μικρή αναφορά σε λίγα θαύματα και διδασκαλίες του Χριστού σε μια ενότητα για την οποία αφιερώνονται μόλις τέσσερα δίωρα. Στην ίδια αυτή ενότητα εξετάζεται και “O Ιησούς Χριστός στο Κοράνι και στη λογοτεχνία του Ισλάμ", ενώ στις δραστηριότητες προτείνεται η επεξεργασία των απόψεων "ενός Εβραίου (π.χ. Μπούμπερ), ενός Ινδουιστή (π.χ. Γκάντι) και ενός αγνωστικιστή (π.χ. Μαρσέλ Μαρσώ) για τον Ιησού". Όπως σημειώνει ο καθηγητής, τα Ελληνόπουλα θα μαθαίνουν πλέον όλο και λιγότερα για τη Θεοτόκο, τον Ευαγγελισμό, τα Πάθη, τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού. Αντίθετα, θα ενισχύονται οι γνώσεις τους πάνω στην "πανθρησκεία", την αλληλοκατανόηση και τον αλληλοσεβασμό μεταξύ των θρησκειών, αυτά που εξυπηρετούν την παγκοσμιοποιημένη Νέα Τάξη .

πηγή: ΕΠΙΚΑΙΡΑ από edu4u.gr