Συναξαριστής 29 Ιουλίου

Ὁ Ἅγιος Καλλίνικος

 

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Κιλικία. Μὲ ἰδιαίτερη εὐφράδεια λόγου, ἀλλὰ καὶ μὲ πολὺ ζῆλο, δίδασκε τὸ Εὐαγγέλιο. Ὅταν ἔφθασε στὴν Αἴγυπτο, φανατικοὶ εἰδωλολάτρες ἐξεγέρθηκαν ἐναντίον του, τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν ὁδήγησαν στὸν ἡγεμόνα Σακέρδωνα.

Αὐτός, ὑποκρινόμενος, ἔδειξε ὅτι λυπᾶται, καὶ γιὰ νὰ κάμψει τὸ φρόνημα τοῦ Καλλινίκου, ἀνέφερε δῆθεν περιστατικὰ πρώην γενναίων χριστιανῶν, ποὺ ὅταν ἀντίκρισαν τὰ σκληρὰ βάσανα, ἀρνήθηκαν τὴν πίστη τους. Ὁ Καλλίνικος, ἀντιλαμβανόμενος τὴν ὑποκρισία τοῦ ἡγεμόνα, μειδίασε καὶ τοῦ εἶπε: «Μὴν ἀναβάλλεις, ἔπαρχε, νὰ λάβεις πεῖρα τῆς δύναμης μὲ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς ὁπλίζει τοὺς γνήσιους πιστούς Του. Γρήγορα ἑτοίμασε ὅλα σου τὰ κολαστήρια ὄργανα, φωτιά, ξίφη, τροχούς, μαχαίρια, μαστίγια καὶ ὅ,τι ἄλλο σκληρὸ μαρτύριο ἔχεις. Ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα περισσότερα καὶ σκληρότερα βασανιστήρια ποθῶ γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ».

Πράγματι, ὁ ἔπαρχος τὸν μαστίγωσε σκληρά. Ἔσκισε τὶς σάρκες του μὲ σιδερένια νύχια καὶ ὅπως ἦταν μισοπεθαμένος, τὸν ἔδεσε πίσω ἀπὸ ἕνα ἄγριο ἄλογο, ποὺ τὸν ἔσυρε γιὰ πολλὰ χιλιόμετρα. Τόση ἦταν ἡ λύσσα τοῦ ἐπάρχου, ποὺ πρὶν ὁ Καλλίνικος ἀφήσει τὴν τελευταία του πνοή, τὸν ἔριξε μέσα στὴ φωτιά. Ἔτσι ἔνδοξα πῆρε τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

Ἀπολυτίκιο
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Κλῆσιν σύνδρομον, ἔχων τῷ βίῳ, νῖκος κάλλιστον, ἦρας ἐν ἄθλοις, καταλλήλως γεγονώς ὃ προκέκλησαι· σὺ γὰρ καλῶς τὸν ἀγῶνα τελέσας σου, ὡς νικητὴς ἐδοξάσθης Καλλίνικε. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ταῖς ἐπομβρίαις τῶν ἐνθέων σου λόγων, τῆς ἀσεβείας κατασβέσας τὴν φλόγα, μερτυρικοῖς διέλαμψας ἀγῶσι σοφέ· ὅθεν καὶ εἰσέδραμες, τῇ καμίνῳ προθύμως, ἐκβοῶν Καλλίνικε, τῷ ἰσχύν σοι διδόντι· Ἐν τῷ φωτί με ἴθυνον τῷ σῷ, τὸν ἐν πυρί σε, Χριστὲ μεγαλύναντα.

Μεγαλυνάριον
Ἄνθραξι τῶν λόγων σου τῶν σοφῶν, ὕλην ἀσεβείας, καταφλέξας ἀθλητικῶς, ὡς τερπνὴ θυσία, διὰ πυρὸς προσήχθης, Καλλίνικε παμμάκαρ, τῷ ἀθλοθέτῃ σου.

 

---

 

Ἡ Ἁγία Θεοδότη καὶ τὰ τρία παιδιά της

 

Ἡ ἁγία Θεοδότη ἦταν ἀπὸ τὴν Νίκαια καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν θερμότητα τῆς εὐσέβειάς της. Ἔμεινε χήρα καὶ ἀφοσιώθηκε στὴν ἀνατροφὴ τῶν τριῶν παιδιῶν της, χωρὶς νὰ δώσει καμιὰ προσοχὴ στὶς προτάσεις δεύτερου γάμου. Μὲ τὴν φιλόστοργη φροντίδα της, μεγάλωσαν οἱ γιοί της καὶ ἀναδείχτηκαν παιδιὰ πιστὰ καὶ μὲ μεγάλη φρόνηση.

Τὰ χρόνια ὅμως ἐκεῖνα, ἦταν δύσκολα καὶ ἐπικίνδυνα. Ἡ εἰκονομαχία ἦταν στὸ ἀποκορύφωμά της. Ἡ ἁγία Θεοδότη μὲ τοὺς γιούς της, ἦταν στὴν πρώτη τάξη τῶν ὑπερμάχων ἀθλητῶν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐκείνη μεταξὺ τοῦ γυναικείου κόσμου, αὐτοὶ μεταξὺ τῶν συνομηλίκων τους, συμβούλευαν καὶ διήγειραν κατὰ τῶν ἀσεβῶν προσταγμάτων τῶν εἰκονομάχων βασιλέων.

Τὸ καθῆκον αὐτό, ἔφερε μητέρα καὶ γιοὺς στὸ μαρτύριο, ποὺ τὸ ὑπέστησαν μὲ ἀξιοθαύμαστη καρτερία. Ἔτσι ὅλοι μαζί, πῆραν τὰ ἀθάνατα στεφάνια, ποὺ παρέχει στοὺς καλοὺς ἀθλητὲς ὁ ἀγωνοθέτης Θεός.

Ναὸ στὴν ἁγία Θεοδότη ἔκτισε ὁ αὐτοκράτωρ Ἰουστινιανός.

(Ἡ μνήμη τῆς ἁγίας Θεοδότης καὶ τῶν τριῶν παιδιῶν της ἐπαναλαμβάνεται καὶ τὴν 22α Δεκεμβρίου μὲ διαφορετικὰ βιογραφικὰ στοιχεῖα).

Ἀπολυτίκιο
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.
Ὡς δῶρον ἐκλεκτόν, Θεοδότη θεόφρον, προσήγαγες Θεῷ, τοὺς ἐνθέους βλαστούς σου· σὺν τούτοις γὰρ ἠγώνισαι, ἱερῶς ἐναθλήσασα, μεθ’ ὧν πρέσβευε, ὑπὲρ ἡμῶν τῷ Κυρίῳ, δοῦναι ἄφεσιν, ἁμαρτιῶν ἡμῖν πᾶσι, καὶ βίου διόρθωσιν.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὡς μητέρα βλέποντες εὐφραινομένην, ἐπὶ τέκνοις σήμερον τὴν Θεοδότην τὴν σεμνήν, ταύτης τὴν ἄθλησιν μέλψωμεν, τὸν στεφοδότην Χριστὸν μεγαλύνοντες.

Μεγαλυνάριον
Δόσιν Θεοδότη πανευπρεπῆ, οὓς ἐτιθηνήσω, εὐσεβείας τῇ ἀπαρχῇ, τῷ Θεῷ προσφέρεις, ἀθλητικοῖς ἀγῶσι, μεθ’ ὧν καὶ δοξασθεῖσα, ἡμῶν μνημόνευε.

 

---

 

Ὁ Ἅγιος Μάμας

Μαρτύρησε διὰ πνιγμοῦ, ἀφοῦ τὸν ἔριξαν μέσα στὴ θάλασσα.

 

---

 

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης μάρτυρας

 

---

 

Ὁ Ἅγιος Βασιλίσκος ὁ γέρων

Μαρτύρησε διὰ ξίφους.

 

---

 

Ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Πρόκειται γιὰ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντῖνο τὸν Α´, ποὺ διαδέχτηκε τὸν Ἰωάννη τὸν Ε´ τὸ ἔτος 674. Εἶχε κάνει προηγούμενα διάκονος καὶ σκευοφύλακας. Πατριάρχευσε δυὸ χρόνια καὶ τρεῖς μῆνες. Δὲν ἔχουμε πολλὰ βιογραφικά του στοιχεῖα.

Βέβαιο εἶναι ὅμως, ὅτι διακρινόταν γιὰ τὸ αὐστηρὰ Ὀρθόδοξο φρόνημά του, τὸν ζῆλο γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τῶν κακοδόξων, τῶν μονοθελητῶν, ἐπίσης γιὰ τὸν ἀφιλοχρήματο καὶ φιλόπτωχο χαρακτῆρα του.

Ὁ Σ. Εὐστρατιάδης ὅμως, ἔχει ἄλλη ἄποψη περὶ τοῦ Ἁγίου αὐτοῦ καὶ εἰκάζει ὅτι πρόκειται περὶ τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου Γ´ τοῦ Λειχούδη, γράφοντας περὶ αὐτοῦ τὰ ἑξῆς: «Ὁ Νικόδημος καὶ κατ᾿ αὐτὸν καὶ ὁ Γεδεῶν ἀποδέχονται ὅτι οὗτος εἶναι ὁ Κωνσταντῖνος Α´ ὁ πατριαρχεύσας ἀπὸ τοῦ 674-676 ὁ ἀπὸ διακόνου καὶ σκευοφύλακος τῆς μεγάλης ἐκκλησίας εἰς τὸν πατριαρχικὸν θρόνον ἀναβὰς εἰς διαδοχὴν Ἰωάννου τοῦ Ε´.

Ἀλλ᾿ ἐν τῷ Συναξαριστῇ Delehaye «μνήμη Κωνσταντίνου τοῦ νέου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως»· γίνεται λοιπὸν διάκρισις μεταξὺ παλαιοτέρου ὁμωνύμου πατριάρχου καὶ νεωτέρου· καὶ ὡς τοιοῦτον θὰ δεχθῶμεν Κωνσταντῖνον τὸν Γ´ (ὁ Β´ ἣν εἰκονομάχος) τὸν Λειχούδην, ἱερατεύσαντα ἀπὸ τοῦ 1059-1063, τὸν ἄλλοτε πρωτοβεστιάριον καὶ πρόεδρον τῆς συγκλήτου, καὶ εἴτα εὐνοῦχον καὶ μοναχόν, τὸν διαδεχθέντα Μιχαὴλ τὸν Κηρουλλάριον.

Ὑπῆρξεν ἐνάρετος καὶ Ἱδρυτὴς μονῆς τῆς Θεοτόκου ἐν Κωνσταντινουπόλει, ὡς μαρτυρεῖ ὁ Ψελλὸς ἐν τῷ πρὸς τὸν πατριάρχην ἐπιταφίῳ αὐτοῦ λόγῳ (ἴδ. Σάθα, Μεσαίων. Βιβλ. Δ´, σ. 445) καὶ ἑπομένως δικαιολογεῖται ἡ μετὰ τῶν ὁσίων κατάταξις αὐτοῦ».

 

---

 

Οἱ Ἅγιοι Πατέρας, Μητέρα καὶ τὰ δυὸ παιδιά τους

Μαρτύρησαν διὰ πυρός.

 

---

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ στρατιώτης

 

Ὁ Ἅγιος αὐτὸς ἔζησε στὰ χρόνια τοῦ Ἰουλιανοῦ του Παραβάτη (361) καὶ ἦταν στρατιώτης «εἰς τὰ νούμερα τῶν καλουμένων Ταϊφάλων». Αὐτὸς λοιπόν, εἶχε σταλεῖ μαζὶ μὲ ἄλλους στρατιῶτες νὰ καταδιώξει χριστιανούς.

Φαινομενικά τους καταδίωκε, ἐνῷ στὰ κρυφὰ τοὺς βοηθοῦσε νὰ διαφύγουν, νὰ ἀντέχουν τὰ βασανιστήρια, νὰ ἔχουν τὰ στοιχειώδη γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἀσθενειῶν τους καὶ ἄλλα.

Ἔτσι θεάρεστα ἀφοῦ πέρασε τὴν ζωή του ὁ Ἰωάννης, ἀναπαύθηκε εἰρηνικὰ καὶ τάφηκε στὸν Πανδέκτη, τόπο ποὺ καὶ οἱ ξένοι ἐνταφιάζονταν.

Ἡ δὲ σύναξή του γινόταν στὸν πρῶτο ἀποστολικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου.

 

---

 

Οἱ Ἅγιοι Βενιαμὶν καὶ Βήριος

Ἡ σύναξή τους γινόταν κοντὰ στὰ παλάτια τοῦ «Ἑβδόμου».

 

---

 

Ὁ εὐσεβὴς Βασιλιᾶς Θεοδόσιος Β´ ὁ Νέος ἢ Μικρὸς

Βασίλευσε τὸ ἔτος 408 σὲ ἡλικία μόλις ἑπτὰ χρονῶν, διάδοχος τοῦ πατέρα του Ἀρκαδίου. Ὀνομάστηκε Μικρὸς γιὰ νὰ διακρίνεται ἀπὸ τὸν παπποῦ του τὸν μεγάλο.

Τοῦ μετέδωσε τὴν χριστιανικὴ εὐσέβεια ἡ ἀδελφή του Πουλχερία καὶ ἔτσι ἔτρεφε μεγάλη εὐλάβεια καὶ ἀφοσίωση στὴν ὀρθόδοξη πίστη.

Ὅταν ὁ Θεοδόσιος ὁ Μικρὸς ἀνέλαβε τὸ βασιλικὸ σκῆπτρο, μὲ τὴν βοήθεια τῆς ἀδελφῆς του Πουλχερίας, ὑποστήριξε θερμὰ τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης καὶ τὴν ἀσφάλεια τοῦ συμβόλου της. Ἔτσι, μὲ βασιλικὸ θέσπισμα τῆς 19ής Νοεμβρίου τοῦ 430, συνῆλθε τὴν 22α Ἰουνίου τοῦ 431 στὴν Ἔφεσο ἡ τρίτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ποὺ καταδίκασε τὶς αἱρετικὲς δοξασίες τοῦ Νεστορίου.

Ἡ Ἐκκλησία, γιὰ τὴν θερμὴ εὐσέβεια καὶ τὴν σπουδαία αὐτὴ ὑπηρεσία τοῦ Θεοδοσίου Β´ πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία, τὸν κατάταξε στὸν χορὸ τῶν Ἁγίων της.

 

Εγκύκλιος Δεκαπενταυγούστου Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας

Προς τους Ευλαβεστάτους Ιερείς και Διακόνους,
τους Αξιοτίμους Προέδρους και τα Μέλη
των Επιτροπών των Εκκλησιών, των Βοηθητικών Αδελφοτήτων
και των Σχολικών Εφορειών των Κοινοτήτων
και το Χριστεπώνυμον Πλήρωμα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων
και Μεγάλης Βρετανίας

Αγαπητοί μας εν Κυρίω,

Με την βοήθεια και την χάρη του εν Τριάδι Προσκυνουμένου και Δεδοξασμένου Θεού αξιωθήκαμε και φέτος να φθάσωμε τις Άγιες Μέρες του Δεκαπενταυγούστου. Η Μάνα Εκκλησία αφιέρωσε τούτες τις μέρες εις τιμήν και μνήμην της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, της οποίας εορτάζομε την μακαρία Κοίμηση στις 15 Αυγούστου κάθε χρόνο. Η είσοδος του Αυγούστου μπαίνει με την χαροποιό και θεραπευτική γιορτή της πρόοδου του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού και τις Ιερές Ακολουθίες της Μικρής και Μεγάλης Παράκλησης, τις οποίες ψάλλομε κάθε βράδυ στους Ναούς, και τα Μοναστήρια για πνευματική μας οικοδομή, αλλά και να ζητήσουμε την προστασία και τις ιερές μεσιτείες της Παναγίας, Μάνας του Σωτήρος ημών Χριστού. Γι’ αυτό απευθύνω τούτο το Εγκύκλιο Γράμμα στον Κλήρο και το λαό αυτής της Βιβλικής Επαρχίας του Οικουμενικού Θρόνου Κωνσταντινουπόλεως για να σας παρακαλέσω και πατρικά, να σας προτρέψω, να ψάλλετε καθημερινά στις Εκκλησίες και τα σπίτια σας την Παράκληση της Παναγίας. Με ευλάβεια και βαθεία πίστη, όλοι μας να καταφύγουμε στην προσευχή και την ψαλμωδία και από βάθους καρδίας να ζητήσουμε βοήθειαν και παρηγορία από την Παναγία, όπως κάμνει από τους αποστολικούς χρόνους η προσευχομένη και λατρεύουσα Εκκλησία του Χριστού. Σαν τον ιερόν υμνογράφον να επαναλάβουμε «Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, πρός σε καταφεύγω σωτηρίαν επιζητών, ω μήτηρ του Λόγου και Παρθένε, των δυσχερών και δεινών με διάσωσον» (Μικρή Παράκλησις). Ο ιερός Ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει ότι η Παναγία εζήτησε από τον Χριστό να επέμβει στο γάμο της Κανά της Γαλιλαίας όταν εκείνη αντελήφθηκε ότι «οίνον ουκ έχουσι» (Ιωάν. Κεφ.Β, 3) και σαν αποτέλεσμα αυτής της μεσιτείας, έγινε το πρώτο θαύμα Του. Ακόμη μαθαίνουμε και τα τελευταία λόγια της Παναγίας προς τους υπεύθυνους της χαράς του ιστορικού εκείνου γάμου τους προτρέπει μητρικά «ό,τι αν (ο Χριστός) λέγη ημίν, ποιήσατε» (Ιωαν, Κεφ. Β5).

.

Αυτά και τόσα άλλα μας διδάσκει η Αγία Γραφή και η Παράδοση της Εκκλησίας μας, να καταφεύγουμε δηλαδή στην προσευχή, και μετά πολλών δακρύων και στεναγμών, να ζητήσουμε από τον Χριστό να δεχθεί τις δεήσεις και τα κλάμματα του ανθρώπου. Είναι δε πανθομολογούμενον ότι η ανθρώπινη φύση στις δοκιμασίες της, δεν βρίσκει πουθενά παρηγορία και ανάπαυση άλλη, παρά μόνο στο Θεόν, όπως χαρακτηριστικά τονίζει και ο υμνογράφος της Παρακλήσεως «Πρός τίνα καταφύγω άλλην, Αγνή; Πού προσδράμω λοιπόν και σωθήσομαι; πού πορευθώ; ποίαν δε εφεύρω καταφυγήν; Ποίαν θερμήν αντίληψιν; ποίαν εν τοις θλίψεσι βοηθόν; Εις σε μόνην ελπίζω, εις σε μόνην καυχώμαι, και επί σε θαρρών κατέφυγον» (Μεγάλη Παράκλησις).

Η Καταφυγή του ανθρώπου εις τον Θεόν είναι σύμφυτη με την ύπαρξή μας, όλοι αισθανόμεθα ότι ο Θεός είναι η πηγή της χαράς και της ελπίδος. Αυτός είναι η σωτηρία, η λύτρωση και η απελευθέρωσή μας από τα πάθη, τις κακίες και τις αλγηδόνες της ψυχής και του σώματος. Τότε μαλακώνουν, τότε υποχωρούν, τότε μόνον απομακρύνονται, τότε ειρηνεύει η ψυχή και νους μας, όταν επικρατήσει η χάρη και το έλεος και η άμετρος αγάπη και η ειρήνη του Θεού μέσα μας. Ο Προφήτης Ησαΐας ζώντας οκτακόσια χρόνια προ Χριστού, γράφει: «παρακαλείτε, παρακαλείτε τον λαόν μου, λέγει ο Θεός, Ιερείς λαλήσατε εις την καρδίαν Ιερουσαλήμ, παρακαλέσατε αυτήν» (Ησαΐας, Κεφ 40, 1-2). Γι’ αυτό αδελφοί και πατέρες, να ψάλλουμε και εφέτος με ενθουσιασμό, με κατάνυξη και με πίστη θερμή και ταπείνωση ειλικρινή, την ιερή Παράκληση της Παναγίας. Με ευλάβεια δε και φόβο Θεού να ζητήσουμε την βοήθειά και την επέμβασή Της στο Θρόνο του Χριστού γιατί «πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη» (Ιακωβ. Κεφ. Ε, 16).

Με την βοήθεια και την μεσιτεία της Παναγίας και πάντων των Αγίων, μπορούμε να σηκώσουμε με θάρρος και υπομονή τα λυπηρά, που μας περιστοιχίζουν και σαν τις μέλισσες μας περικυκλώνουν οι μέριμνες του βίου, όπως είναι τα οικονομικά, τα οικογενειακά, οι αρρώστειες, ο θάνατος, οι αμαρτίες, η κακία και η διαφθορά που μαστίζει την Κοινωνία. Όλα αυτά τα λυπηρά και δύσκολα προβλήματα που δέρνουν σήμερα τις κοινωνίες και τους λαούς, δεν λύνονται ούτε με τους πολέμους, ούτε με τις αδικίες και τους ανθρώπινους υπολογισμούς, ούτε δε μόνο με τις δυνάμεις μας. Χρειάζεται η βοήθεια και η επέμβαση της θείας σοφίας και φιλανθρωπίας. Χρειάζεται η θεία χάρις για να φωτίσει τους δυνατούς και τους Άρχοντες. Χρειάζεται η προσευχή και η καταφυγή του λαού προς τον Θεόν, για να μας παρηγορήσει, να μας ενθαρρύνει, να μας δώσει πίστη και όραμα θείον για να ανακαλύψουμε μέσα μας και γύρω μας την αρετή, την ανθρωπιά, την απλότητα, την αυτάρκεια και την ολιγάρκεια του βίου. Χωρίς το πνεύμα της ταπείνωσης, της θυσίας, της συγγνώμης και της συγχωρήσεως, δεν θα μπορέσουμε να διορθώσουμε την ζωή μας και να προστατεύσουμε την οικογένειά μας. Να ανακαλύψουμε τα δώρα του Θεού με τα οποία ήσαν προικισμένοι οι Άγιοι του Θεού άνθρωποι, όπως η Παναγία, της οποίας αυτές τις μέρες οι Χριστιανοί και ιδιαίτερα εμείς οι Ορθόδοξοι, λαμπροφανώς και με κάθε δυνατή μεγαλοπρέπεια και ευλάβεια γιορτάζουμε την μακαρίαν Κοίμηση Της. Την συνοδεύουμε με δεήσεις, προσευχές και νηστείες, με ύμνους εμπνευσμένους και παρακλήσεις ικετευτικές. Και ολοκληρώνουμε την έξοδιον αυτήν Πανήγυρη και εορτή με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης, μεταλαμβάνουμε του Τιμίου Σώματος και Αίματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον.

Με αυτές τις ταπεινές σκέψεις και με την ευχή όπως με υγεία διέλθομεν αυτές τις άγιες και κατανυκτικές ημέρες του Καλοκαιρινού Πάσχα των Ελληνορθοδόξων Χριστιανών, σας απευθύνω εόρτιον χαιρετισμόν και σας εύχομαι πάσαν από Κυρίου χαράν και ευλογίαν, διά πρεσβειών της Κυρίας Θεοτόκου, μαζί δε με τον υμνωδόν επαναλαμβάνω «Δέσποινα και μήτηρ του Λυτρωτού, δέξαι παρακλήσεις αναξίων σων ικετών, ίνα μεσιτεύσης προς τον εκ σου τεχθέντα, ω Δέσποινα του Κόσμου, γενού μεσίτρια». Και διατελώ μετά θερμών ευχών και της εν Κυρίω αγάπης και τιμής.

Λονδίνο, Αύγουστος 2012

Ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Γρηγόριος

Σημείωση: Να αναγνωσθεί, αντί Κηρύγματος, την Κυριακήν 29^ην Ιουλίου ή την 5^ην Αυγούστου 2012

Ο κυρ-Γιάννης που πήρε αντίδωρο από την Παναγία.Ένα αληθινό θαυμαστο περιστατικό

πηγή

28ΙΟΥΛ

π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος.(Aποσπασμα απομαγνητοφωνημένου κηρύγματος)

Για το αντίδωρο

Αντίδωρο ονομάζεται μικρό κομμάτι άρτου από το αγιασμένο στην προσκομιδή πρόσφορο. Λέγεται έτσι γιατί παλαιότερα προσφερόταν «αντί του δώρου» (της Θείας Κοινωνίας) σε όσους πιστούς δεν κοινωνούσαν. Σήμερα προσφέρεται σε όλους τους πιστούς.

“…Δεν το παίρνομε το αντίδωρο με ένα χέρι όπως κάνετε οι περισσότεροι, με δυο χέρια το παίρνομε το αντίδωρο, έτσι, το δεξί πάνω στο αριστερό. Και όταν μπαίνει το αντίδωρο στη χούφτα, φιλούμε το χέρι. Αν δείτε τους Ρώσους, όταν θέλουν να χαιρετήσουν έναν ιερέα κάνουν έτσι, να τον χαιρετήσουν, να πάρουν την ευχή του, και βάζει εκείνος σταυροειδώς τα δάχτυλα μεσ’ τη χούφτα και την ασπάζονται…”

Ο Κυρ- Γιάννης

“…Χριστιανοί μου, κάποτε μια Κυριακή σαν τη σημερινή, πριν από σαράντα περίπου χρόνια, το 1968, σ’ αυτόν εδώ το Ναό, και μπροστά από τον παλιό Θρόνο, βέβαια είχαμε έναν παμπάλαιο Θρόνο εδώ, δεν ξέρω πόσοι, αν ήταν κανείς εδώ και το θυμάστε και εδώ ήταν όλο βαμμένο μπλε και από τούβλο …; Η Ωραία μας Πύλη εδώ …; Εκκλησιάζετο μπροστά από το Θρόνο ο κυρ-Γιάννης, -ο Θεός να τον αναπαύσει. – Εκείνη την Κυριακή ήταν όρθιος και τον είδα, όταν έβγαινα έξω για να πω εκείνα τα οποία επιβάλλονται από το τελετουργικόν του Όρθρου ή της Θείας Λειτουργίας, τον έβλεπα ιδρωμένο. Κατάλαβα λοιπόν ότι είχε και πυρετό, και θα πρέπει να ήταν και υψηλός, παρά ταύτα όμως, ήρθε να λειτουργηθεί, και να κοινωνήσει στο τέλος. Και πράγματι έτσι έγινε. Με τρεμάμενα τους πόδας απ’ τον πυρετό, ήλθε, κοινώνησε και επέστρεψε εκεί, και έκατσε στην καρέκλα του. Τελείωσα …; τελειώνοντας τη Θεία Λειτουργία, διαπίστωσα ότι έγειρε το κεφάλι του προς τα κάτω, και εφαίνετο σα να κοιμόταν. Τελείωσα τη Θεία Λειτουργία και άρχισα να μοιράζω αντίδωρο. Εδώ οι διπλανοί που ήσαν εδώ εκείνη την εποχή, ήθελαν να τον ξυπνήσουν και τους εμπόδισα εγώ και είπα «αφήστε τον, έτσι όπως είναι».
Έφυγαν όλοι και ο κυρ-Γιάννης παρέμεινε στη θέση του, με τα χέρια σταυρωμένα, και τις παλάμες έτσι, όπως δηλαδή παίρνομε το αντίδωρο. Τελείωσε το αντίδωρο, δεν τον έδωσα.. τον άφησα σ’ αυτή τη θέση που ήτανε. Έκλεισα εδώ την Ωραία Πύλη, κατέλυσα, και μαζί με τον τότε νεαρό Ηλία, που σήμερα είναι ο πατήρ-Ηλίας στην Άνδρο, διαβάσαμε και τη Θεία Ευχαριστία, και ήρθα εδώ στο πλάι και άρχισα να ξεντύνομαι. Τότε μπήκε από κει από την Ωραία Πύλη, -η Νοτία όπως λέγεται,- μπήκε μέσα ο κυρ-Γιάννης. Είχε μια έκφραση απεράντου γλυκύτητος, και δεν υπήρχε ούτε ιδρώτας ούτε τίποτα, και εφαίνετο μια χαρά, και με δάκρυα στα μάτια, μου διηγήθηκε τα εξής: «Από την εξάντληση και τον πυρετό,» που είχε μετά τη Θεία Κοινωνία, «κάθισα,» λέει, «στη καρέκλα, έγειρα το κεφάλι μου προς τα κάτω, προς το μέρος της καρδιάς όπως μου έχεις διδάξει, και άρχισα να λέω το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» και έτσι να απολαμβάνω την γλυκύτητα της Θείας Κοινωνίας. Κάποτε» λέει, «έχασα κάθε αίσθηση του χώρου, που βρισκόμουν δηλαδή, του χρόνου, του θορύβου, των ψαλμωδιών,» -θα ήταν τότε οι ψάλτες μας αυτοί.- «των φωνών και τα λοιπά,» Όταν σήκωσε το κεφάλι του, συνήλθε δηλαδή, δεν ήταν μόνος, όλος ο ναός ήταν γεμάτος από την παρουσία της Παναγίας μπροστά του, που ‘χε την αίσθηση ότι είχε ξεκολήσει από δω, όχι από κείνη την πλευρά, συγγνώμη, από δω, και είχε πάει κοντά του, και του έβαλε στην ανοικτή του παλάμη, η Υπεραγία Θεοτόκος, ένα αντίδωρο. Και του είπε, «φάτο παιδί μου». Το έφαγε αλλά έμειναν λίγα ψίχουλα. Και όπως μπήκε μέσ’ το ναό, έτσι, τα είδα τα ψίχουλα. Και έσκυψα και τα ‘γλυψα. Και φώναξα και το νεαρό, τον τότε Ηλία, του λέω «έλα εδώ, έχει ένα δυο ψιχουλάκια, να γλύψε τα απ’ το χέρι του», με κοίταξε έτσι παράξενα, γιατί δεν είχε ακούσει τη συζήτηση, «κάντο, κάντο» λέω Ηλία λέω, «Κατάλαβες τίποτα; », λέει «όχι».
Εγώ όμως είχα τη συναίσθηση ότι ευωδίαζε τούτο το πράγμα, εκείνα τα ελάχιστα ψιχουλάκια, σαν Θεία Κοινωνία. Έτσι ο κυρ-Γιάννης κοινώνησε μια φορά με το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας, και τη δεύτερη φορά, με τρόπο υπερφυσικό, στη μορφή του αντιδώρου. Η παράκλησίς του ήτο, να μην το μάθει κανένας, ούτε ακόμα και η οικογένειά του…

Ὁ Ζωοποιὸς Ἄρτος Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας Ἰωὴλ

«Καὶ ἔφαγον πάντες καὶ χορτάσθησαν»

Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου ὁ Χριστὸς ἀναχωρεῖ στὴν ἔρημο. Ἀναχωρεῖ στὴν ἔρημο, γιὰ νὰ φυλάξει τὸν ἑαυτό Του γιὰ τὸν κατάλληλο καιρὸ τοῦ Σταυροῦ. Δὲν εἶχε ἔλθει ἡ ὥρα γιὰ τὸ πάθος Του. Ὁ ἄλλος Εὐαγγελιστὴς γράφει πὼς ἀναχώρησε στὴν ἔρημο γιὰ νὰ δώσει τὴν εὐκαιρία στοὺς μαθητές Του νὰ ξεκουρασθοῦν (Μάρκ. 6,31). Ἀνεχώρησαν σὲ κάποια ἔρημο τῆς πόλεως Βηθσαιδᾶ (Λουκ. 9,10). Στὸ χῶρο αὐτὸ ἔκανε τὸ θαῦμα τῶν πέντε ἄρτων.

Οἱ συνθῆκες τοῦ θαύματος τὰ ἀρνητικὰ δεδομένα εἶναι περισσότερα ἀπ’ τὰ θετικὰ στὸ θαῦμα τῶν πέντε ἄρτων, γράφει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Δημήτριος. Ὁ τόπος ἦταν ἔρημος καὶ δὲν ὑπῆρχε κάποια ἑστία ἀνεφοδιασμοῦ γιὰ τὸν κόσμο. Ἡ ὥρα ἦταν περασμένη· «Ἡ μὲν ἡμέρα κλίνειν ἤρξατο», καθὼς εἶπε Λουκᾶς· «αὐτοὶ δὲ παρέμειναν ἄσιτοι», δηλαδὴ ἡ ἡμέρα τελείωνε, ἀλλὰ αὐτοὶ παρέμειναν ἄσιτοι, σημειώνει ὁ Εὐθύμιος Ζιγαβηνός. Ὁ πολὺς ὁ κόσμος εἶχε αἰχμαλωτευθεῖ ἀπ’ τὴ διδασκαλία, γιὰ νὰ μπορέσουν οἱ ἄνθρωποι νὰ ψάξουν νὰ βροῦν κάτι νὰ φᾶνε (ὅπ. π.). Κατὰ τὴν Ἁγία Γραφὴ «‹οὐ λιμοκτονήσει Κύριος ψυχὴν δικαίαν» (Παροιμ. 10,3), δηλαδὴ ὁ Κύριος δὲν θὰ ἀφήσει νὰ πεθάνει ἀπ’ τὴν πείνα ἡ ψυχὴ ποὺ εἶναι δίκαιη. Ὁ Χριστὸς εἶχε ἀποφασίσει νὰ τοὺς θρέψει μὲ τὸν παράδοξο αὐτὸ τρόπο, ἀλλὰ περίμενε νὰ Τοῦ τὸ ζητήσουν νὰ μὴ φανεῖ πὼς κάνει θαύματα πρὸς ἐντυπωσιασμό. Ἄφησε νὰ πεινάσουν ὑπερβολικά, προκειμένου νὰ λάβουν μεγαλύτερη αἴσθηση τοῦ θαύματος.



Ἄλλες πλευρὲς τοῦ θαύματος

Πρὶν κάνει τὸ θαῦμα προσευχήθηκε στὸν Πατέρα Του· «ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησεν» (Ματθ. 14,19). Ἐδῶ βλέπουμε τὸ μυστήριο τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας, δηλαδὴ ὁ Χριστὸς ἦταν τέλειος ἄνθρωπος, γι’ αὐτὸ καὶ προσεύχεται ὅπως κάνουν ὅλοι ποὺ ἔχουν τὴν ἀνθρώπινη φύση. Μετὰ προσευχήθηκε στὸν Πατέρα Του, λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, γιὰ νὰ δώσει νὰ καταλάβουν ὅλοι πὼς δὲν εἶναι ἀντίθεος, ἀλλ’ ἔχει τὴν προέλευσή Του ἀπὸ τὸ Θεὸ «καὶ ὅτι ἴσος ἐστί», δηλαδὴ εἶναι ἴσος μὲ τὸ Θεὸ Πατέρα. Ὁ Μωϋσῆς στὴν ἔρημο παρακάλεσε τὸ Θεὸ κι ἔδωσε στοὺς Ἰσραηλίτες τὸ μάννα ἀνάλογα μὲ τὴν ἀνάγκη, ποὺ εἶχαν, ὅπως κι ὁ Ἠλίας ἔδωσε στὴ χήρα γυναίκα στὰ Σάρεπτα τῆς Σιδώνας τὸ λάδι καὶ τὸ ἀλεύρι μόνον γιὰ τὸν καιρὸ τοῦ λιμοῦ, ἐνῶ ὁ Κύριος πολλαπλασίασε τοὺς πέντε ἄρτους χωρὶς φειδώ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔχουν περισσεύματα «δώδεκα κοφίνους πλήρεις» (Ματθ. 14,20).

Στοὺς μαθητὲς του δίνει ἄρτους, γιὰ νὰ τοὺς μοιράσουν στὸ πλῆθος, γιὰ νὰ θυμοῦνται μόνιμα καὶ συνεχῶς τὸ θαῦμα. Ἀκόμη τοὺς δίνει τοὺς ἄρτους, γιὰ νὰ μὴ νομισθεῖ πὼς κατὰ φαντασία θαυματούργησε. Τὰ περισσεύματα εἶναι δείγματα ἀτράνταχτης ἀλήθειας. Τὸ θαῦμα τῶν πέντε ἄρτων εἶναι σύμβολο καὶ τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ἡ θεία Εὐχαριστία εἶναι ὁ οὐράνιος ἄρτος τῶν ἀνθρώπων. Ἀκόμη μπορεῖ οἱ ἄρτοι νὰ συμβολίζουν καὶ τὰ πολλὰ χαρίσματα τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ὁ Κύριος τρέφει τὸ λαό Του καὶ τὴν Ἐκκλησία Του μὲ τὸν ἑαυτό Του. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ζωοποιὸς ἄρτος.



Τὸ κοινωνικὸ πρόβλημα 

Πολλοὶ διαβάζοντας τὸ θαῦμα τῶν πέντε ἄρτων ἴσως κάνουν σκέψεις πὼς ὁ Χριστὸς πρέπει νὰ λύσει τὸ κοινωνικὸ πρόβλημα τῶν ἀνθρώπων ποὺ συνδέεται μὲ τὶς βιοποριστικές τους ἀνάγκες κατὰ τρόπο μαγικό. Κάπως ἔτσι πίστευαν καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς Του (Ἰωάν. 6,26). Νόμιζαν πὼς ὁ Χριστὸς θὰ ἔκανε κάθε μέρα τὸ ἴδιο θαῦμα καὶ θὰ τοὺς ἁπάλλασε ἀπὸ τὴν ἐργασία. Ὁ Χριστὸς δὲν περιφρονεῖ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἀλλὰ τὰ ἱεραρχεῖ. Πρῶτα εἶναι ἡ βρώση ἡ μένουσα (ὅπ. π. στίχ. 27) καὶ μετὰ ἡ πρόσκαιρη. Πρῶτα βάζει τὴν πνευματικὴ καλλιέργεια τοῦ ἀνθρώπου καὶ μετὰ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Ἡ ἀγχώδης μέριμνα καὶ ἡ ἐπίμονη προσπάθεια γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀγαθῶν ποὺ προέρχονται, εἶναι καταδικαστέες ἀπ’τὸ Χριστό.

Ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται τὸ ἴδιο γιὰ τὶς ὑλικὲς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ βάζει μία σειρὰ στὶς ἀπαιτήσεις μας. Δὲν πρέπει ποτὲ νὰ προηγοῦνται τῶν πνευματικῶν ἐνδιαφερόντων μας τὰ ὑλικά. Πρῶτα δίδαξε ὁ Χριστὸς τὸν ὄχλο καὶ μετὰ τοὺς ἔδωσε ψωμὶ νὰ φᾶνε. Τὸν ἄνθρωπο ὀφείλει νὰ τὸν διακατέχει ἡ ἀγωνία μήπως χάσει τὸν σύνδεσμό του μὲ τὸ Χριστό, ποὺ εἶναι ὁ ζωοποιὸς ἄρτος κι ὄχι ἡ ἐπιθυμία νὰ ἀποκτήσει πολλὰ ἐφήμερα ἀγαθά.



Ἀδελφοί μου,

Νὰ θεωροῦμε τὸν ἑαυτὸ μας πλούσιο, ὅταν ἀρκούμεθα στὰ ἀναγκαῖα κι ἔχουμε τὸν Χριστὸ ἐπιούσιο ἄρτο στὴ ζωή μας. Τότε ὄντως εἴμαστε πλούσιοι.

ΠΡΟΣ ΜΙΑ «ΝΕΑ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Ἀλβανίας π. Ἀναστασίου

ΠΡΟΣ ΜΙΑ «ΝΕΑ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Μία ἀκόμα παρέκβαση.
Olivier Clement - Ἐπίσκοπος ὅρους Λιβάνου ΓεώργιοςKhodre.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας ἀδυνατεῖ νὰ βρεῖ στήριξη τῶν τουλάχιστον καινοφανῶν θέσεων τοῦ περὶ ἑνώσεως τῶν χριστιανῶν μὲ κάθε ἄνθρωπο διὰ τῆς Θ. Εὐχαριστίας. Παραπέμπει γι' αὐτὸ σὲ δύο συγγραφεῖς, τὸν Ο. Clementκαὶ τὸν G. Khodre. Ὁ μὲν Clement λέει ὅτι ἐκεῖνος ποὺ μεταλαμβάνει, «ἀπὸ καμμιὰ πιὰ ὕπαρξη δὲν εἶναι ἀποχωρισμένος — ὄχι μόνο μέσα στὸ χῶρο, ἀλλὰ καὶ μέσα στὸ χρόνο. Τείνει νὰ φέρει μέσα τοῦ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα», ὁ δὲ Khodre λέγει: «Μεταλαμβάνοντας τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ἐνούμεθα μὲ ὅλους τους ἀνθρώπους, τοὺς ὁποίους ὁ Κύριος περιλαμβάνει στὴ ζωηφόρο ἀγάπη Του» (σ. 49).

Ἀλλὰ ποιοὶ εἶναι αὐτοί; Ὁ μὲν προσήλυτος στὴν ὈρθοδοξίαClement εἶναι ἀπὸ τοὺς εἰσηγητὲς καινοτομιῶν στὴ Λατρεία. Κατηγορεῖ τὴν Ὀρθοδοξία «γιὰ σχιζοφρένεια καὶ βερμπαλισμό», ζητεῖ μίκρεμα τοῦ τέμπλου, ἔκφωνη ἀνάγνωση τῶν μυστικῶν εὐχῶν, ἀλλαγὴ τῆς λειτουργικῆς γλώσσας καὶ σύνταξη ὕμνων στὴν καθομιλουμένη⁵⁸. Τὸ χειρότερο ὅμως εἶναι ὅτι στὸ βιβλίο του «Ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» δέχεται ὡς νόμιμούς τους προβληματισμοὺς τῆς Ν. Ἐποχῆς καὶ καλλιεργεῖ ἕνα πανθρησκειακὸ κλίμα. «Οἱ ἀναζητήσεις τῆς Νέας Ἐποχῆς μᾶς παραπέμπουν στὴν ὑψηλὴ θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας»⁵⁹, γράφει.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ ἐπίσκοπος Γεώργιος Khodre στὴ Β' Πανορθόδοξη Προσυνοδικὴ Διάσκεψη ζήτησε νὰ ἐπιτραπεῖ στὶς Ἐκκλησίες τῆς Ἐγγὺς Ἀνατολῆς ὁ αἰμομικτικὸς γάμος μεταξὺ πρώτων ἐξαδέλφων γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ, ὅπως ἰσχυρίστηκε, ἡ διαρροὴ Ὀρθοδόξων πρὸς τὴν Οὐνία, ἡ ὁποία ἐπιτρέπει τὴν τέλεση τέτοιων γάμων⁶⁰. Τὸ κυριώτερο ὅμως εἶναι οἱ πλανεμένες δοξασίες τοῦ περὶ τῆς λεγομένης «οἰκονομίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»⁶¹.

Ἀναφερόμενος στὴν προφητεία «θὰ ἐκχύσω τὸ Πνεῦμα μου σὲ κάθε σάρκα» (Ἰωὴλ 2:28) ὁ μητροπολίτης GeorgeKhodre δηλώνει: «πρέπει νὰ θεωρήσουμε ὅτι αὐτὸ ἐννοεῖ μία Πεντηκοστὴ ποὺ εἶναι παγκόσμια ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή... ἡ ἔλευση τοῦ Πνεύματος στὸν κόσμο δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν Υἱό... Τὸ Πνεῦμα ἐνεργεῖ καὶ ἐφαρμόζει τὶς ἐνέργειές Του σὲ συμφωνία μὲ τὴ δική Του οἰκονομία καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴ σκοπιὰ μποροῦμε νὰ ἐκτιμήσουμε τὶς μὴ χριστιανικὲς θρησκεῖες ὡς σημεῖα ὅπου ἐργάζεται ἡ ἔμπνευσή Του»⁶². Γι' αὐτὸ ὁ μακαριστὸς ἀμερικανὸς ὀρθόδοξος Ἱερομόναχος Seraphim Rose λέει γιὰ τὸνKhodre ὅτι εἶναι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ «ὁδηγοῦν τὴν ἐμπροσθοφυλακὴ τῶν Ὀρθοδόξων ἀποστατῶν»⁶³.

Αὐτὸς ὁ ἐπίσκοπος, ποὺ βλάσφημα ἀρνεῖται τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο, ἀφοῦ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δρᾶ μόνο Του (!) ποὺ καταλύει μὲ τὶς ἄθεες ἰδέες τοῦ τὸ Μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος, καθὼς καὶ ὅσοι πατριάρχες καὶ ἐπίσκοποι συμμετέχουν σὲ διαθρησκειακοὺς συμφυρμοὺς καὶ συμπροσευχὲς πρέπει νὰ καταλάβουν ὅτι κινδυνεύει ἀπὸ δῶ καὶ πέρα ἡ κοινωνία τους μὲ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

=============
58. Ἄρθρο τοῦ Ο. Clement,«Ὅλοι ἑτοιμάζουμε μαζὶ τὴ Σύνοδο» δημοσιευμένο στὸ βιβλίο τοῦ πρώην Μητροπολίτου Ἀττικῆς Νικόδημου, Ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ,σ. 135-141.
59. Ο. Clement. Ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς, Ἔκδ. Ἀκρίτας, σ. 281-282.
60. Συνοδικὰ VII, Ὀρθόδοξο Κέντρο Οἰκουμ. Πατριαρχείου, Γενεύη 1994, σ. 128.
61. Ἀπὸ μία ἐργασία τοῦ Khodre ὀνομαζόμενη «The Economy οἱ Christ andthe Economy of the Holy Spirit» εἶναι παρμένες καὶ οἱ σκέψεις του ποὺ προαναφέρθηκαν ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀλβανίας.
62. Seraphim Rose, Ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ θρησκεία τοῦ μέλλοντος. Ἐκδόσεις ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ, σ. 30-31
πηγή : ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

ΣΧΟΛΙΟ : Ο αγαπητός πρ. Ιωάννης Φωτόπουλος όμως δέν ανεφέρθη καθόλου στήν ουσία τών ισχυρισμών τών γνωστών μας οικουμενιστών. Διότι δέν απορρίπτεται ο  κάθε ισχυρισμός λόγω τού παρελθόντος αυτού πού τόν ισχυρίζεται. Η επιχειρηματολογία του παραπέμπει σέ δικαστήριο, σέ έτοιμες απαντήσεις, σέ συνθήματα. Εμείς θά περιμένουμε μιά πιό πειστική επιχειρηματολογία.
Αμέθυστος
πηγή

ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΘΕΟΔΟΤΗΣ

Τῌ ΚΘ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΙΟΥΛΙΟΥ

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Καλλινίκου, 
καὶ τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Θεοδότης.
Τῇ ΚΘ' τοῦ αὐτοῦ μηνός,
 Μνήμη τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Καλλινίκου

Βληθεὶς ὁ Καλλίνικος ἐν τῇ καμίνῳ,
Τὸ νικοκαλὲς εὗρε καὶ θεῖον στέφος.
Εἰκάδι ἀμφενάτῃ φλὸξ Καλλίνικον κατέδαψε.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῆς Ἁγίας μάρτυρος Θεοδότης,
 καὶ τῶν τέκνων αὐτῆς.

Θεῷ δοτὴν τίθησι τὴν Θεοδότην.
Τὸ πῦρ καμίνου σὺν τρισὶ τέκνοις φίλοις.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες πατὴρ καὶ μήτηρ μετὰ δύο τέκνων αὐτῶν,
 πυρὶ τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τῶν Ἁγίων μαρτύρων Μάμαντος καὶ Βασιλίσκου, 
ἐν τοῖς Δαρείου, καὶ τῶν Ἁγίων Βενιαμὶν καὶ Βηρίου, 
πλησίον τῶν Παλατίων τοῦ Ἑβδόμου.
 Καὶ μνήμη τοῦ μακαρίου Ἰωάννου τοῦ Στρατιώτου, 
καὶ Κωνσταντίνου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, 
καὶ τοῦ εὐσεβοῦς Βασιλέως Θεοδοσίου τοῦ Νέου.
Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν

Αλληγορική ερμηνεία του θαύματος πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων.(Ιωάννη Λ. Γαλάνη -Καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)

πηγή

28ΙΟΥΛ

Απόσπασμα από το άρθρο-Το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων στην ερμηνευτική παράδοση της Εκκλησίας

Επιμέλεια:πρωτοπρεσβυτέρου .Δημητρίου Αθανασίου

Ο πρώτος συστηματικός ερμηνευτής του θαύματος του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων είναι,  ο Ωριγένης, ο οποίος ερμηνεύει την περικοπή, όπως αυτή παρουσιάζεται στο κατά Ματθαίον σε συνδυασμό πολλές φορές με τις διηγήσεις και των άλλων ευαγγελίων. Με αλληγορικό τρόπο ερμηνεύει την περικοπή και ένας άλλος αλεξανδρινός θεολόγος, ο Κύριλλος Αλεξανδρείας στις ερμηνείες των ευαγγελίων Ματθαίου, Λουκά και Ιωάννη. Η αρχή και των δύο είναι να καταδείξουν τον πνευματικό και μυστικό χαρακτήρα του θαύματος μέσα από την αλληγορία. Παρακολουθούν τη διήγηση του θαύματος στο σύνολο και πάντοτε μέσα στη συνάφειά της. Συνήθως επιλέγουν σύντομες φράσεις της διηγήσεως, οι οποίες πρέπει και μπορούν να ερμηνευτούν αλληγορικά. Ο Ωριγένης π.χ. αρχίζει με τη φράση «έρημός εστιν ο τόπος», η οποία σημαίνει την ερημιά που ζουν πολλοί με την απουσία της πίστης στο Θεό και το Λόγο του. Η παρέλευση της ώρας («και η ώρα παρήλθεν») αντιστοιχεί στην παρέλευση του νόμου και των προφητών. Η θέση αυτή συνδυάζεται με τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη, ο οποίος, κατά τους ευαγγελιστές Ματθαίο και Μάρκο, προηγήθηκε του θαύματος. `Ετσι, η ισχύς του νόμου και των προφητών σταματά με το θάνατο του Ιωάννη, πράγμα που επιβεβαιώνεται από τον ίδιο το Χριστό, όταν λέγει: «ο νόμος και οι προφήται μέχρις Ιωάννου…»(Λκ 16,16). Η παρέλευση της ώρας και η έλλειψη τροφής για το συγκεντρωμένο πλήθος ανάγεται, σύμφωνα με την αλληγορική ερμηνεία ή την πνευματική ή την αναγωγή, όπως αλλιώς ονομάζεται, στην οριστική παρέλευση της εποχής εκείνης, που ο λαός Iσραήλ, ζώντας στην έρημο, ακολουθούσε το νόμο και τους προφήτες.

Κατά τον δεύτερο αλεξανδρινό αλληγοριστή, τον Κύριλλο, η μετάβαση του Ιησού «εις έρημον τόπον» ή, κατά τον Ιωάννη, «πέραν της θαλάσσης της Γαλιλαίας της Τιβεριάδος», σημαίνει ότι η ενέργειά του αυτή ξεκινάαπό την αρνητική στάση των Ιουδαίων απέναντι στον Ιησού, η οποία τον αναγκάζει να καταφύγει «τοις αλλογενέσι», δηλαδή «τη εξ εθνών εκκλησία». H θάλασσα, επειδή είναι άβατη «τοις ανθρωπίν ποσί», δηλώνει το ανυπέρβλητο εμπόδιο που προβάλλεται στους διώκτες του. Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι άβατος και «αδιόδευτος» θα είναι και ο δρόμος επιστροφής για όσους παροργίζουν το Χριστό. Αντίθετα, για όσους πιστεύουν σ’ αυτόν, ο δρόμος θα είναι λείος και «ευπόρευτος», κατά το γραφικό «ευθείαι αι οδοί του Κυρίου και δίκαιοι πορεύσονται εν αυταίς, οι δε ασεβείς ασθενήσουσιν εν αυταίς» (Ωσηέ 14,10).

Ένα σημείο, το οποίο παρουσιάζει ενδιαφέρον και για τους δύο αλεξανδρινούς ερμηνευτές, είναι η φράση«απόλυσον τους όχλους». Για τον Ωριγένη η πρόταση των μαθητών προς τον Ιησού να απολύσει τους όχλους, για να μεταβούν στα γύρω χωριά και να προμηθευτούν τρόφιμα, κατακρίνεται, επειδή υπερτονίζουν την ανάγκη της υλικής τροφής και μειώνουν την αξία της πνευματικής. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη την κατάργηση του νόμου και τη νέα πραγματικότητα που δημιουργήθηκε με το Χριστό. Γι’ αυτό και προτείνουν την απόλυση του πλήθους και όχι την παραμονή του κοντά σε εκείνον, αφού οι πέντε άρτοι και τα δύο ψάρια δεν επαρκούν. Επιμένουν, δηλαδή, να αγνοούν ή να μην υποψιάζονται ότι ο Ιησούς έχει τη δυνατότητα να θαυματουργήσει, όπως πολύ πρόσφατα φάνηκε με τις θεραπείες πολλών ασθενών. Την ίδια ερμηνεία, δηλαδή την παραμονή του πλήθους κοντά στο Χριστό, από τον οποίο πρέπει να συνεχίζει να λαμβάνει την πνευματική τροφή, προβάλλει και ο Κύριλλος. Δικαιολογεί όμως την πρόταση των μαθητών «απόλυσον τους όχλους» τονίζοντας την αγάπη τους για τον όχλο, την ποιμαντική τους φροντίδα και το γεγονός ότι αρχίζουν να αναλαμβάνουν την ευθύνη «του κήδεσθαι λαών».

…Γενικά για τους πέντε άρτους λέγει ότι υπαινίσσονται «τους αισθητούς των Γραφών λόγους» και τις πέντε αισθήσεις, ενώ τα δύο ψάρια είναι δυνατόν να υπαινίσσονται το λόγο για τον Πατέρα και τον Υιό ή τον προφορικό και τον ενδιάθετο λόγο. Αυτή η ερμηνεία όμως δεν αποκλείει, όπως γράφει ο Ωριγένης, κάποια άλλη καλύτερη: «Ημείς μέν ούτως τω περί των πέντε άρτων και δύο ιχθύων επιβαλείν δεδυνήμεθα λόγω? εικός δε ότι οι μάλλον ημών συναγαγείν δυνάμενοι τους πέντε άρτους και τους δύο ιχθύας παρ’ εαυτοίς, πλείονα και κρείττονα δύναιντ’ αν αποδούναι περί τούτων νούν». Από αυτό προκύπτει ότι η αλληγορική μέθοδος επιτρέπει πολλές πνευματικές ερμηνείες. Αλληγορική σημασία έχουν και τα δώδεκα κοφίνια, στα οποία συγκεντρώθηκαν τα περισσεύματα των κλασμάτων. Είναι οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ, ή σημαίνουν την προτροπή του Ιησού προς τους μαθητές του «καθήσεσθε επί δώδεκα θρόνους, κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ» (Μτθ 19,28). Ο Κύριλλος ερμηνεύει αλληγορικά και τους αριθμούς πέντε για τους πέντε άρτους και δύο για τα δύο ψάρια. Οι πέντε άρτοι είναι «το πενταμερές του πανσόφου Μωϋσέως βιβλίον, τουτέστι σύμπας ο νόμος», ενώ τα ψάρια η κατ’ εξοχήν τροφή των αλιέων μαθητών του Ιησού, σημαίνουν «τα τρυφερώτατα των του Σωτήρος μαθημάτων συγγράμματα», δηλαδή το αποστολικό και ευαγγελικό κήρυγμα, αφού και τα δύο αυτά είναι «των αλιέων ευρήματα και λογογραφίαι πνευματικαί».

……………………………………………………………………………………………………………………….

Δυσκολίες στην αλληγορική ερμηνεία δημιουργεί η τελευταία φράση του στίχου «οι δε εσθίοντες ήσαν άνδρες ωσεί πεντακισχίλιοι χωρίς γυναικών και παιδίων», ή οποία υπάρχει μόνο στο κατά Ματθαίον. Ο Ωριγένης προβληματίζεται, αν το «χωρίς γυναικών και παιδίων», που αναφέρει ο Ματθαίος, και το «άνδρες», που αναφέρουν οι άλλοι ευαγγελιστές, σημαίνει ότι οι πέντε χιλιάδες ήταν μόνον άνδρες ή ότι στις πέντε χιλιάδες δεν υπολογίζονται οι γυναίκες και τα παιδιά. Την αλληγορική του ερμηνεία φαίνεται να την διευκολύνει περισσότερο η μη αρίθμηση των γυναικών και των παιδιών, γιατί αυτό ταιριάζει πιο πολύ με την απογραφή των Ισραηλιτών που έκανε ο Μωϋσής στην έρημο του Σινά, κατά το Αριθμ 1,2-3, όταν κατέγραψε μόνο τους άνδρες από είκοσι ετών και πάνω. Επεκτείνει όμως την ερμηνεία του προσάγοντας τρία χωρία από επιστολές του Απ. Παύλου:

α) το Α` Κορ 3,1 «καγώ, αδελφοί, ουκ ηδυνήθην λαλήσαι υμίν ως πνευματικοίς αλλ’ ως σαρκίνοις, ως νηπίοις εν Χριστώ»,

β) το Β` Κορ 11,2 «ηρμοσάμην γάρ υμάς ενί ανδρί παρθένον αγνήν παραστήσαι τω Χριστώ» και

γ) το Α` Κορ 13,11 «ότε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου». Δηλαδή τα παιδιά, λόγω της μικρής ηλικίας, εκπροσωπούν το σάρκινο κόσμο, οι γυναίκες την αγνότητα και την παρθενία και οι άνδρες τον πνευματικό κόσμο.

Ο Κύριλλος θεωρεί ότι η ιδιαίτερη αναφορά τόσο των Συνοπτικών όσο και του Ιωάννη σε άνδρες γίνεται γιατί το αρσενικό φύλο είναι εκλεκτό για το Θεό, «ως μαχιμώτατον και εις ήβην ελθείν, ήγουν εις ευεξίαν πνευματικήν και σπερματίζειν και τους λοιπούς διδάσκειν δυνάμενον και αναμετρείν εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού ισχύον». Σε άλλο σημείο τονίζει με την αλληγορική ερμηνεία πιο πολύ την υπεροχή του αρσενικού φύλου γράφοντας «ότι τοις ανδριζομένοις, εις το αγαθόν δηλονότι, πρεπωδέστερον πως και οικειότερον η παρά του Σωτήρος χορηγηθείσα τροφή και ουχί τοις εκθηλύνεσθαι πεφυκόσιν εις έξιν ουκ αγαθήν, αλλ’ ουδέ τοις νηπιάζουσι ταις φρεσίν, ως δια τούτο μηδέν συνιέναι δύνασθαι των αναγκαίων εις γνώσιν».

Ο Ωριγένης ερμηνεύει αλληγορικά και τη φράση «κελεύσας τους όχλους ανακλιθήναι επί του χόρτου». Το χορτάρι σημαίνει, σύμφωνα με τη φράση του προφήτη Ησαϊα (40,6) «πάσα σάρξ χόρτος», τη σάρκα, «το φρόνημα της σαρκός», το οποίο πρέπει να υποτάσσεται για να μπορέσει ο όχλος να γευθεί τους άρτους που ευλόγησε ο Χριστός.[18] Παραπλήσια είναι και η αλληγορική ερμηνεία του Κυρίλλου. Τονίζει και αυτός τον πνευματικό χαρακτήρα του χωρίου, το οποίο συσχετίζει με το ψαλμικό «Κύριος ποιμαίνει με και ουδέν με υστερήσει εις τόπον χλόης εκεί με κατεσκήνωσεν» (22,1-2). Δηλαδή η ανάκλιση επάνω στο χορτάρι σημαίνει την πνευματική ετοιμασία του πλήθους να δεχθεί την τροφή που είναι οι χορηγίες του Αγίου Πνεύματος.

Mε συμβολικό τρόπο ερμηνεύει ο Ωριγένης και τους αριθμούς εκατόν και πεντήκοντα, οι οποίοι υπάρχουν στο Μάρκο και το Λουκά, όταν οι δύο ευαγγελιστές αναφέρονται στη διάταξη των πεντακισχιλίων μετά από εντολή του Χριστού. Ο αριθμός εκατό αναφέρεται στο Θεό και θεωρείται ιερός, επειδή περιέχει τη μονάδα. Ιερός είναι και ο αριθμός πενήντα, γιατί συμβολίζει το ανά πενήντα χρόνια κατά την Πεντηκοστή ιωβηλαίο έτος, το οποίο ήταν αφιερωμένο στο Θεό και ακολουθούσε μετά από εφτά σαβατιαία έτη.

Eνδιαφέρον παρουσιάζει η αλληγορική ερμηνεία του Μαξίμου του Ομολογητή, ο οποίος, στηριζόμενος στο θαύμα του πολλαπλασιασμού των εφτά άρτων και των «ιχθυδίων» και της διατροφής με αυτά των τεσσάρων χιλιάδων, θέτει το ερώτημα: «τίνες αι τρεις ημέραι, ας προσμένουσι τω Κυρίω εν τη ερήμω;» και απαντά ως εξής: «Η έρημός εστιν η φύσις των ανθρώπων ή ο κόσμος ούτος εν ω προσμένουσι τω λόγω της αρετής και της γνώσεως, οι διά της πίστεως και των μελλόντων αγαθών ελπίδος κακοπαθούντες? αι δε τρείς ημέραι εισίν αι τρείς δυνάμεις της ψυχής, καθ’ ας προσμένουσι τω θείω λόγω της αρετής και της γνώσεως». O ίδιος δίνει, όπως συνηθίζει, και δεύτερη αλληγορική ερμηνεία γράφοντας: «τους τρεις γενικωτέρους νόμους αι τρεις ημέραι σημαίνουσι, τον γραπτόν φημί και τον φυσικόν και τον πνευματικόν, ήτοι τον της χάριτος …». ……..

Πολλές αλληγορικές ερμηνείες στις έξι διηγήσεις του θαύματος του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων προσφέρει ο Θεοφύλακτος, παράλληλα με την ιστορική και γραμματική ερμηνεία που ο ίδιος ακολουθεί. Αρχίζει από το γεγονός που προηγήθηκε του θαύματος, δηλαδή την αγωνία και το φόβο του Ηρώδη, όταν άκουσε ότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής αναστήθηκε, και τελειώνει με την άνοδο του Ιησού στο όρος μετά το θαύμα. `Ετσι, ο Ηρώδης, κατά το Θεοφύλακτο, συμβολίζει το σάρκινο και δερμάτινο νου των Ιουδαίων, η άνοδος στο όρος συμβολίζει την άνοδο στο σταυρό. Από τη διήγηση του θαύματος, όπως αυτή παρουσιάζεται και στους τέσσερις ευαγγελιστές, ο έρημος τόπος είναι τα έθνη, οι θεραπείες των ασθενών το μυστήριο του βαπτίσματος, οι πεντακισχίλιοι οι πέντε αισθήσεις και οι πληγές, οι οποίες θεραπεύονται με τους πέντε άρτους. Οι δύο ιχθείς είναι το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος, οι πέντε άρτοι η Πεντάτευχος του Μωϋσή, τα δώδεκα κοφίνια των περισσευμάτων είναι τα όσα οι όχλοι δεν μπορούσαν να φάνε, δηλαδή να κατανοήσουν, λόγω της υποταγής τους στις πέντε αισθήσεις. Είναι τα δύσκολα νοήματα του Νόμου και του ευαγγελίου, τα οποία βαστάζουν, δηλαδή κατανοούν, μόνον οι Απόστολοι. Οι γυναίκες και τα παιδιά σημαίνουν το νηπιώδες, το γυναικείο και το άνανδρο φρόνημα που πρέπει να αποφεύγουν οι χριστιανοί.

ΠΕΡΙ ΟΝΕΙΡΩΝ ΚΑΙ ΟΡΑΜΑΤΩΝ π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΟΜΠΑΡΑΚΗΣ

Ένα θέμα που δημιουργεί αρκετή σύγχυση σε πολλούς συνανθρώπους μας, ακόμη και σε βαπτισμένους χριστιανούς, είναι το θέμα των ονείρων και των οραμάτων. Δεν είναι εύκολο τις περισσότερες φορές να διακρίνει κανείς αν τα όνειρα ή τα οράματα προέρχονται από τον Θεό, από δαιμονική ενέργεια ή είναι απλώς φυσικά γεγονότα. Γι᾽ αυτό και απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην αποδοχή τους ή όχι, κάτι που μας έχουν επισημάνει οι περισσότεροι νηπτικοί και ασκητικοί διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας.

Έτσι, κατά τους πατέρες αυτούς, το όνειρο, το όραμα ή και το θαύμα ακόμη, δεν παρουσιάζονται με καθαρότητα ενώπιόν μας, μάλλον η ερμηνεία και η αξιολόγησή τους δεν γίνονται αφ᾽ εαυτών, αλλ᾽ εξαρτώνται από τις δικές μας προϋποθέσεις: ανάλογα μέ τον βαθμό διακρίσεως που διαθέτουμε προβαίνουμε και στην εκτίμηση των παραπάνω φαινομένων. Αυτό σημαίνει ότι η ερμηνεία που θα δώσουμε μπορεί να γίνει αφορμή για πρόοδο ή οπισθοδρόμηση στην πνευματική μας ζωή, αφού η ερμηνεία θα χρωματιστεί από το περιεχόμενο της καρδιάς μας. Έτσι δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιο όραμα για παράδειγμα θεωρείται ως εκ Θεού προερχόμενο, ενώ στην πραγματικότητα είναι δαιμονικής εμπνεύσεως, όπως πιθανόν και το αντίστροφο. Τον πρώτο λόγο λοιπόν στα θέματα αυτά τον έχει, καθώς είπαμε, η αρετή της διακρίσως.

Η απόκτηση της αρετής αυτής δεν είναι καθόλου εύκολη. Η διάκριση θεωρείται γενικά από την πατερική μας παράδοση ως ένα από τα σπουδαιότερα χαρίσματα του Θεού, που για να το αποκτήσει κανείς χρειάζεται να καθαρίσει τον νου και την καρδιά του από ό,τι βρώμικο και εμπαθές έχουν ως περιεχόμενό τους. Ανάλογα δε με τον βαθμό καθάρσεως γεύεται αντιστοίχως και του χαρίσματος της διακρίσεως. Η διάκριση δηλαδή είναι αποτέλεσμα της παρουσίας του αγίου Πνεύματος μέσα στον άνθρωπο. Έτσι όσο βλέπει κανείς να ενεργούν μέσα του τα πάθη και οι αμαρτίες δεν πρέπει να έχει εμπιστοσύνη στην κρίση και τη διάκρισή του. Συνήθως στις περιπτώσεις αυτές η κρίση υπόκειται στον νόμο της πλάνης. Πλανεμένη λοιπόν η ζυγαριά της κρίσεως στη διάνοια του ανθρώπου πλανεμένα θα εκτιμά και τα όνειρα ή τα οράματα ή και αυτά ακόμη που φαίνονται ως θαύματα.

Πολύ περισσότερο βεβαίως ισχύει η παραπάνω αλήθεια, αν συνειδητοποιήσει κανείς ότι τα φαινόμενα των ονείρων και των οραμάτων έχουν πολλαπλή την καταγωγή τους. Μέσα από αυτά, καθώς είπαμε, μπορεί να δρα ο Θεός, μπορεί όμως και ο διάβολος, ή μπορεί και να είναι απλώς κάτι το φυσικό. Κατά τους νηπτικούς πατέρες μας, το πιο σύνηθες είναι να δρα μέσα από αυτά κυρίως ο πονηρός. Αυτός προσπαθεί μέσω της φαντασίας να πλησιάσει και να πλανήσει τον άθρωπο, προκειμένου να τον οδηγήσει στην καταστροφή του. Για να πετύχει μάλιστα τον σκοπό του, πέρα από τρομακτικές μορφές που μπορεί να πάρει, φτάνει στο σημείο να εμφανιστεί, κατά τον απόστολο, και ως ῾άγγελος φωτός᾽. Μπορεί ακόμη να εμφανιστεί ως Χριστός, ως Παναγία, ως κάποιος άλλος άγιος, πάντως με τέτοιον τρόπο, ώστε να κάνει τον άνθρωπο να τον εμπιστευθεί. Μερικές εμφανίζεται μέσα σε τέτοιο φως, που δημιουργεί κλίμα χαράς και παρηγοριάς, αναμιγμένης όμως με υπερηφάνεια και υπεροψία, σαφές δείγμα της πλάνης.

Ακριβώς λοιπόν έχοντας αυτά υπόψιν οι Πατέρες μας μάς προειδοποιούν με τα κείμενά τους και μας λένε να μην έχουμε εμπιστοσύνη σε τέτοια πράγματα, όταν μας παρουσιάζονται, διότι μπορεί να είναι δαιμονικές καταστάσεις και επιρροές. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος για παράδειγμα, ο μέγας αυτός ασκητικός διδάσκαλος, σε ειδικό λόγο του για τα όνειρα αναφέρει ότι ῾όποιος πιστεύει στα όνειρα είναι παντελώς άσοφος και άπειρος᾽.

Στο σημείο αυτό μπορεί κανείς να εγείρει την ένσταση: μήπως έτσι, απορρίπτοντας τα όνειρα και τα οράματα και τα περεμφερή, απορρίψουμε και τα εκ Θεού προερχόμενα; Διότι κανείς δεν αρνείται ότι πηγή μερικές φορές αυτών είναι ο Θεός. Οι Πατέρες μας λοιπόν προβλέποντας μία τέτοια ένσταση,  ή μάλλον αντιμετωπίζοντάς την την εποχή τους, μας πρόλαβαν και σ᾽ αυτό. Κι η απάντησή τους, όσο περίεργα και παράδοξα ηχεί τούτο, είναι και πάλι αρνητική. Δηλαδή και από τον Θεό να προέρχονται, και πάλι πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί. Και η αιτιολογία είναι ότι μπορεί να φαίνονται πως είναι εκ Θεού και να μην είναι.

Ας παραθέσουμε προς επιβεβαίωση των παραπάνω τα λόγια ενός μεγάλου και πάλι νηπτικού Πατέρα και Διδασκάλου της Εκκλησίας, του αγίου Διαδόχου επισκόπου Φωτικής, από το έργο του ῾Κεφάλαια Γνωστικά 100᾽. Λέει συγκεκριμένα στο 38^ο κεφάλαιο: ῾Εμείς είπαμε βεβαίως για τη διαφορά καλών και κακών ονείρων, όπως ακούσαμε από πεπειραμένους Γέροντες. Όμως μπορεί να θεωρηθεί μεγάλη αρετή το να μη δίνει κανείς σημασία στα όνειρα. Διότι τα όνειρα δεν είναι τίποτε άλλο, τουλάχιστον τα περισσότερα, από είδωλα των λογισμών που περιφέρονται εδώ κι εκεί ή, όπως είπα, φαντασίες, διά των οποίων εμπαίζουν τους ανθρώπους οι δαίμονες. Επομένως αν δεν αποδεχθούμε κάποτε κάποιο όραμα που θα σταλεί σ᾽ εμάς από την αγαθότητα του Θεού, δεν θα οργισθεί εναντίον μας, διότι το αρνηθήκαμε, ο πολυπόθητος Κύριος Ιησούς. Διότι γνωρίζει ότι αυτό το κάνουμε από φόβο μήπως μας απατήσουν οι δαίμονες᾽. Και συνεχίζει ο όσιος στο επόμενο κεφάλαιο, το 39^ο: ῾Ας είναι για υπόδειγμα (αναφορικά προς τη συμβουλή στο προηγούμενο κεφάλαιο) ότι ένας δούλος προσκαλείται υπό του Κυρίου του από την εξώπορτα σε ώρα νυκτερινή και ύστερα από πολυχρόνια απουσία του. Ο δούλος φοβούμενος μήπως η φωνή, λόγω ομοιότητος, δεν είναι του κυρίου του, δεν ανοίγει τελείως τη θύρα σ᾽ αυτόν. Διότι αν απατηθεί, θα εκθέσει σε κίνδυνο την περιουσία που του εμπιστεύθηκε. Όταν δε έγινε ημέρα, ο κύριος του υπηρέτη όχι μόνον δεν οργίσθηκε εναντίον του, αλλά και τον επαίνεσε όλως ιδιαιτέρως, επειδή από την υπερβολική πίστη να μη χάσει τίποτε από τα πράγματά του, θεώρησε και τη φωνή του ακόμη ως απατηλή᾽.

Νομίζουμε ότι τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Η επιφυλακτικότητά μας στα θέμα ονείρων, οραμάτων, θαυμάτων είναι σημείο σοφίας και σύνεσης εκ μέρους μας, εφόσον γίνεται για λόγους πίστεως και αγάπης προς τον Κύριο. Ταυτοχρόνως είναι σημείο πνευματικής μας προόδου να θέτουμε τέτοιες καταστάσεις, όταν επιμένουν, υπό την κρίση φωτισμένων και εμπείρων πνευματικών. Ασφαλώς, κάνοντας αυτό η χάρη του Θεού θα είναι μαζί μας, λόγω ακριβώς της ταπεινώσεώς μας.

πηγή

Συμβαίνει Μπροστά στα Μάτια μας-Βίντεο

Σήμερα θα ήθελα να σας μιλήσω για την αποκάλυψη η οποία συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας και παρ΄όλα αυτά εμείς δεν την καταλαβαίνουμε. Δυστυχώς αυτό δείχνει ότι τα μάτια της ψυχής μας είναι τυφλά.

Λίγα λόγια για την ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ:

1. 1. Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΣΕ 3 ΜΕΡΗ. ΣΤΟ 1ο ΜΕΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΡΕΝΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ. ΣΤΟ 2ο ΜΕΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ, 7 ΣΦΡΑΓΙΔΕΣ- 7 ΣΑΛΠΙΓΓΕΣ- 7 ΦΙΑΛΕΣ. ΣΤΗΝ 6^Η ΦΙΑΛΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ. ΣΤΟ 3ο ΜΕΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΧΙΛΙΕΤΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ Ο ΘΕΟΣ.

Η αποκάλυψη έχει έναν συμβολισμό δηλαδή:

6 σφραγίδες (πληγές) και επέμβαση του ΘΕΟΥ για να ειρήνευσει ο κόσμος.

6 σάλπιγγες (πληγές) και πάλι επέμβαση του θεού (πιο εμφανή) για ειρήνη στον κόσμο

6 φιάλες (πληγές) εμφάνιση του αντιχρίστου και επέμβαση του ΘΕΟΥ με την 2^α ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΕΓΚΕΙΤΕ ΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΣΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ 6 (ΠΛΗΓΗ) ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΑΜΕΣΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ

ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ 7 ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΝΕΩΝ ΔΟΚΙΜΑΣΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ. ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΑΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΘΟΥΝ ΑΠΟ 3 ΦΟΡΕΣ 6 ΠΛΗΓΕΣ ΔΗΛΑΔΗ 6 6 6 ΤΟΤΕ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ.

2. ΤΟ ΘΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ (ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΤΑ ΚΕΦΑΛΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΚΑ ΚΕΡΑΤΑ) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ (ΠΑΛΙΑ ΕΛΕΓΑΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΩΦ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΣΗΜΑΔΙΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ) ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΗ Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΗ ΙΣΧΥΡΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ:

ΟΙ ΕΠΤΑ ΚΕΦΑΛΕΣ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΟΡΗ ΕΠΤΑ ΕΙΣΙ ΔΗΛΑΔΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΠΤΑ ΟΡΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΤΙΣΜΕΝΗ Η ΒΑΒΥΛΩΝ Η ΠΟΛΙΣ ΡΩΜΗ.

Η ΜΟΝΗ ΠΟΛΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΤΙΣΜΕΝΗ ΣΕ ΕΠΤΑ ΛΟΦΟΥΣ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ Η ΟΠΟΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΛΕΓΟΤΑΝ ΚΑΙ ΝΕΑ ΡΩΜΗ

3.Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΔΗΛΑΔΗ ΟΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΧΡΟΝΟΣ (ΑΦΘΑΡΤΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟΣ). ΟΛΟΙ ΟΜΩΣ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. ΔΕΝ ΘΑ ΕΦΤΙΑΧΝΕ ΠΟΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ.
Περισσότερες πληροφορίες για τις πληγές ως γεγονότα στον πάρακάτω σύνδεσμο:




- Θα ήθελα όμως να ασχοληθούμε με το σήμερα. Αλήθεια υπάρχει σημείο στην ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΠΟΥ ΝΑ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΣΗΜΕΡΑ; ΝΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Η 6^Η ΣΑΛΠΙΓΓΑ. ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΛΕΕΙ:


ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΠΩΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΧΟΥΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ 1^ΟΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟ ΙΡΑΚ ΤΟ 1991. ΜΑΛΛΟΝ ΟΜΩΣ ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΛΗΓΗΣ ΑΥΤΗΣ.

ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΟΤΙ Η ΛΕΞΗ ΠΡΟΦΗΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΙΔΑΣΚΩ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΡΟΒΛΕΠΩ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΛΕΩ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΠΡΟΦΗΤΕΥΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΓΡΑΦΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΩ ΓΙΑ ΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ Η ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. ΕΤΣΙ ΝΑ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ . ΑΝ ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΑΛΛΑΖΕΙ ΚΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ.
ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΟΜΩΣ;

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ ΜΕ ΟΔΗΓΗΣΕ Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΘΟΔΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΩΝ ΠΑΤΑΡΩΝ. ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΛΥΣΑΡΙ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ. ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ.

ΠΡΙΝ ΜΕ ΚΑΚΟΛΟΓΙΣΕΤΑΙ ΣΑΝ ΕΝΑΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΚΟΠΟΙΟ ΤΩΝ ΓΡΑΦΩΝ ΘΑ ΣΑΣ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΜΕ ΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΩ ΚΑΝΕΝΑ ΟΦΕΛΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ. ΟΥΤΕ ΧΡΗΜΑΤΙΚΟ ΟΥΤΕ ΤΙΠΟΤΑ. ΖΗΤΗΣΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΨΟΥΝ ΠΟΥ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ. Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΛΑΒΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΚΡΙΒΗΣ. 

Ο ΘΕΟΣ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΙ ΦΟΒΕΡΟ.                                                                   πηγη