“Τίποτα να μη σας απελπίζει” Άγιος Νεκτάριος

Σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε τέλειοι και άγιοι. Να αναδειχθούμε παιδιά του Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών. Ας προσέξουμε μήπως, για χάρη της παρούσας ζωής, στερηθούμε τη μέλλουσα, μήπως, από τις βιοτικές φροντίδες και μέριμνες, αμελήσουμε το σκοπό της ζωής μας.

Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή από μόνες τους δεν φέρνουν τους επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δεν είναι ο σκοπός της ζωής μας, αποτελούν τα μέσα για να πετύχουμε το σκοπό.

Στολίστε τις λαμπάδες σας με αρετές. Αγωνιστείτε ν’ αποβάλετε τα πάθη της ψυχής. Καθαρίστε την καρδιά σας από κάθε ρύπο και διατηρήστε την αγνή, για να έρθει και να κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, για να σας πλημμυρίσει το Άγιο Πνεύμα με τις θείες δωρεές.

Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία και η φροντίδα σ’ αυτά να είναι. Αυτά ν’ αποτελούν σκοπό και πόθο σας ασταμάτητο. Γι’ αυτά να προσεύχεστε στο Θεό. Να ζητάτε καθημερινά τον Κύριο, αλλά μέσα στην καρδιά σας και όχι έξω από αυτήν. Και όταν Τον βρείτε, σταθείτε με φόβο και τρόμο, όπως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, γιατί η καρδιά σας έγινε θρόνος του Θεού. Αλλά για να βρείτε τον Κύριο, ταπεινωθείτε μέχρι το χώμα, γιατί ο Κύριος βδελύσσεται τους υπερήφανους, ενώ αγαπάει και επισκέπτεται τους ταπεινούς στην καρδιά.

Αν αγωνίζεσαι τον αγώνα τον καλό, ο Θεός θα σε ενισχύσει. Στον αγώνα εντοπίζουμε τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα ελαττώματά μας. Είναι ο καθρέφτης της πνευματικής μας καταστάσεως. Όποιος δεν αγωνίστηκε, δεν γνώρισε τον εαυτό του.

Προσέχετε και τα μικρά ακόμα παραπτώματα. Αν σας συμβεί από απροσεξία κάποια αμαρτία, μην απελπιστείτε, αλλά σηκωθείτε γρήγορα και προσπέστε στο Θεό, που έχει τη δύναμη να σας ανορθώσει.

Μέσα μας έχουμε αδυναμίες και πάθη και ελαττώματα βαθιά ριζωμένα, πολλά είναι και κληρονομικά. Όλα αυτά δεν κόβονται με μία σπασμωδική κίνηση ούτε με την αδημονία και τη βαρειά θλίψη, αλλά με υπομονή και επιμονή, με καρτερία, με φροντίδα και προσοχή.

Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια. Γι’ αυτό είναι βλαβερή και επικίνδυνη, και πολλές φορές παροξύνεται από το διάβολο, για ν’ ανακόψει την πορεία του αγωνιστή.

Ο δρόμος που οδηγεί στην τελειότητα είναι μακρύς. Εύχεστε στο Θεό να σας δυναμώνει. Να αντιμετωπίζετε με υπομονή τις πτώσεις σας και, αφού γρήγορα σηκωθείτε, να τρέχετε και να μη στέκεστε, σαν τα παιδιά, στον τόπο που πέσατε, κλαίγοντας και θρηνώντας απαρηγόρητα.

Αγρυπνείτε και προσεύχεστε, για να μην μπείτε σε πειρασμό. Μην απελπίζεστε, αν πέφτετε συνέχεια σε παλιές αμαρτίες. Πολλές απ’ αυτές είναι και από τη φύση τους ισχυρές και από τη συνήθεια. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, και με την επιμέλεια νικιούνται. Τίποτα να μη σας απελπίζει.

Από τη σειρά των φυλλαδίων «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ» της Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής.

 Πηγή: www.orthodoxfathers.com/

πηγή

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΡΩΜΗΩΝ

πηγή

Μαρ­τυ­ρί­ες γιά τήν Ταυ­τό­τη­τα τῶν Βυ­ζαν­τι­νῶν καί τῶν Ρω­μηῶν,

σέ Ἑλ­λη­νι­κές Πη­γέ­ς

Δη­μή­τρι­ος Κων­σταν­τέ­λο­ς

Ἡ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ καί ἡ ἀν­τί­λη­ψη πού ἔ­χει ἕ­να ἔ­θνος γιά τόν ἑ­αυ­τό του καί τίς ἀ­ξί­ες του εἶ­ναι προ­ϊ­όν­τα τῆς μνή­μης πού δι­α­τη­ρεῖ ἀ­πό τήν ἱ­στο­ρί­α του καί τήν πο­λι­τι­στι­κή ἐμ­πει­ρί­α πού κα­τέ­χει καί ζεῖ.  

     Ἡ μνή­μη τοῦ ἀρ­χαί­ου Ἑλ­λη­νι­σμοῦ ἀ­πό τή Μυ­κη­να­ϊ­κή ἐ­πο­χή καί τούς μυ­θι­κούς χρό­νους ὡς τήν ἐ­πο­χή τῶν Ἑλ­λη­νι­στι­κῶν χρό­νων καί τῆς Ρω­μα­ϊ­κῆς κυ­ρι­αρ­χί­ας ἦ­ταν ζων­τα­νή καθ’ ὅ­λη τή βυ­ζαν­τι­νή χι­λι­ε­τί­α.Οἱ Βυ­ζαν­τι­νοί δέν γνώ­ρι­σαν πο­τέ δι­α­κο­πή στήν ἱ­στο­ρί­α τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ. Οἱ ἀρ­χαῖ­οι Ἕλ­λη­νες θε­ω­ροῦν­ταν εἰ­δω­λο­λά­τρες μέν, πλήν ὅ­μως πρό­γο­νοι. Ἡ αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α τῶν Βυ­ζαν­τι­νῶν εἶ­χε δι­α­μορ­φω­θεῖ ἀ­πό τή με­λέ­τη τῶν ἱ­στο­ρι­κῶν -τοῦ Ἡ­ρο­δό­του, τοῦ Θου­κυ­δί­δη, τοῦ Ξε­νο­φών­τα, τοῦ Πο­λυ­βί­ου, τοῦ Πλου­τάρ­χου, – τῶν ποι­η­τῶν καί φι­λο­σό­φων – του Ὁ­μή­ρου, τοῦ Σο­φο­κλῆ, τοῦ Σω­κρά­τη, τοῦ Πλά­τω­να, τοῦ Ἀ­ρι­στο­τέ­λη, τῶν ἰ­α­τρῶν καί ἐ­πι­στη­μό­νων -Ἱπ­πο­κρά­τη, Γα­λη­νού, Ἀ­ρί­σταρ­χου, Ἤ­ρω­να, Στρά­βω­να, Πτο­λε­μαί­ου καί ἄλ­λων, τῶν κλασ­σι­κῶν καί με­τα­γε­νε­στέ­ρων χρό­νων.  

     Ἡ εἰ­κό­να πού εἶ­χαν ἐ­κεῖ­νοι πού κα­τοι­κοῦ­σαν στό ἑλ­λη­νό­φω­νο ἀ­να­το­λι­κό τμῆ­μα τῆς Ρω­μα­ϊ­κῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας γιά τόν ἑ­αυ­τό τούς ἦ­ταν μί­α σύν­θε­ση ἀ­πο­τε­λού­με­νη ἀ­πό τή γλώσ­σα πού μι­λοῦ­σαν, τή γραμ­μα­τεί­α πού με­λε­τοῦ­σαν, τήν παι­δεί­α πού δι­δά­σκον­ταν καί τήν ἑλ­λη­νι­κή χρι­στια­νι­κή θρη­σκεί­α πού λά­τρευ­αν, στοι­χεῖ­α πού τούς συ­νέ­δε­αν ἀ­δι­ά­κο­πα μέ τούς ἀρ­χαί­ους προ­γό­νους τους.  

Γνῶ­μες Ἔγ­κρι­των Ἱ­στο­ρι­κῶ­ν

     Ὑ­πό αὐ­τές τίς προ­ϋ­πο­θέ­σεις ὁ δι­ά­ση­μος Οὖγ­γρος Ἑλ­λη­νι­στής Ἰ­ού­λι­ος Μο­ράβ­σικ γρά­φει ὅ­τι εἶ­ναι προ­τι­μό­τε­ρο νά μι­λᾶ­με γιά Ἑλ­λη­νο­λο­γί­α πα­ρά γιά Βυ­ζαν­τι­νο­λο­γί­α. Τό οὐ­σι­α­στι­κό «Ἑλ­λη­νο­λο­γί­α» πι­ό πε­ρι­ε­κτι­κά καί ἱ­στο­ρι­κῶς μέ πε­ρισ­σό­τε­ρη ἀ­κρι­βο­λο­γί­α ἐκ­φρά­ζει τόν χα­ρα­κτή­ρα καί τό ἦ­θος τοῦ βυ­ζαν­τι­νοῦ κρά­τους καί πο­λι­τι­σμοῦ.[1]  

     Ἀλ­λά ὁ Μο­ράβ­σικ δέν ἦ­ταν ὁ μό­νος πού συ­νι­στοῦ­σε τήν ἀν­τι­κα­τά­στα­ση τοῦ ὀ­νό­μα­τος «Βυ­ζαν­τι­νο­λο­γί­α» μέ τό «Ἑλ­λη­νο­λο­γί­α» καί «Ἑλ­λη­νι­σμός τῶν μέ­σων αἰ­ώ­νων». Ὁ Γε­ώρ­γι­ος Ὀ­στρογ­κόρ­σκι, ἕ­νας ἀ­πό τούς ση­μαν­τι­κό­τε­ρους με­λε­τη­τές τῆς ὑ­πό συ­ζή­τη­ση πε­ρι­ό­δου, στό τέ­λος τοῦ πρώ­του μέ­ρους τῆς Ἱ­στο­ρί­ας του γρά­φει ὅ­τι τώ­ρα μπο­ροῦ­με νά ὁ­μι­λοῦ­με γιά τήν ἱ­στο­ρί­α τῆς Με­σαι­ω­νι­κῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας. Καί ὁ Ρῶσ­σος Ἀ­λέ­ξαν­δρος Καζ­ντᾶν σέ μί­α πο­λύ ση­μαν­τι­κή με­λέ­τη του μέ θέ­μα «Συ­νέ­χει­α καί Ἀ­συ­νέ­χει­α στή Βυ­ζαν­τι­νή Αὐ­το­κρα­το­ρί­α» το­νί­ζει ὅ­τι ἡ Αὐ­το­κρα­το­ρί­α ἦ­ταν ἑλ­λη­νι­κή, ἄν καί πε­ρι­εῖ­χε με­ρι­κές μει­ο­νό­τη­τες, Ἀρ­με­νί­ους, Ἰ­τα­λούς, Σλά­βους. Πε­ρι­ο­ρί­ζο­μαι σέ τρεῖς μαρ­τυ­ρί­ες μή Ἑλ­λή­νων ἱ­στο­ρι­κῶν καί φι­λο­λό­γων,[2] οἱ ὁ­ποῖ­οι δέν νο­μί­ζω ὅ­τι ἔ­πα­σχαν ἀ­πό ἑλ­λη­νι­κό πα­τρι­ω­τι­κό ἐ­θνι­κι­σμό, ὅ­πως θά χα­ρα­κτη­ρί­ζον­ταν με­ρι­κοί ἀ­πό μᾶς ἄν θά λέ­γα­με τό ἴ­διο πράγ­μα.  

Οἱ ὄ­ροι Ρω­μαῖ­ος-Γραι­κό­ς

     Εἶ­ναι γνω­στό, βέ­βαι­α, ὅ­τι αὐ­τοί πού σέ σχο­λι­κά ἐγ­χει­ρί­δι­α ἄ­κρι­τα ὀ­νο­μά­ζον­ται «Βυ­ζαν­τι­νοί» αὐ­το­προσ­δι­ο­ρί­ζον­ταν ὡς Ρω­μαῖ­οι, δη­λα­δή πο­λί­τες τῆς Ρω­μα­ϊ­κῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας. Καί τοῦ­το για­τί γι’ αὐ­τούς ἡΡω­μα­ϊ­κή Αὐ­το­κρα­το­ρί­α δέν κα­τα­στρά­φη­κε μέ τήν πτώ­ση τῆς Ρώ­μης. Τό δι­ά­ταγ­μα τοῦ Κα­ρα­κάλ­λου τό 212, δι­ά τοῦ ὁ­ποί­ου ὅ­λοι οἱ ἐ­λεύ­θε­ροι κά­τοι­κοι τῆς Ρω­μα­ϊ­κῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας πο­λι­το­γρα­φή­θη­καν ὡς Ρω­μαῖ­οι πο­λί­τες, εἶ­χε ἀ­πο­φα­σι­στι­κή ση­μα­σί­α γιά τή «ρω­μα­νο­ποί­η­ση» τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ.  

     Ἀλ­λά, ἐ­νῶ οἱ πο­λί­τες τῆς νέ­ας αὐ­το­κρα­το­ρί­ας θε­ω­ροῦ­σαν τούς ἑ­αυ­τούς τους Ρω­μαί­ους, γι’ αὐ­τό καί Ρω­μηοί καί Ρω­μηο­σύ­νη, ἐ­πει­δή τό κρά­τος τους ἦ­ταν μί­α συ­νέ­χει­α τῆς Ρω­μα­ϊ­κῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας, οἱ γει­το­νι­κοί καί ἄλ­λοι λα­οί [Λα­τί­νοι, Φράγ­κοι, Ρῶ­σοι, Ἀρ­μέ­νι­οι, Γε­ωρ­γι­α­νοί, Χά­ζα­ροι, Ἑ­βραῖ­οι] τούς ὀ­νό­μα­ζαν Γραι­κούς [Ἕλ­λη­νες] καί Γι­ου­νά­νι, Γι­α­βά­νι [Ἴ­ω­νες]. Ἐ­νῶ οἱ «Βυ­ζαν­τι­νοί» κα­λοῦ­σαν τό κρά­τος τους «Βα­σί­λει­ον τῶν Ρω­μαί­ων» οἱ ξέ­νοι λα­οί τό ὀ­νό­μα­ζαν Γραι­κί­α ἤ Γι­ου­νανι­στᾶν ἤ Γι­ο­βᾶν [Ἰ­ω­νί­α].  

     Τό ὄ­νο­μα «Γραι­κός», τό ὁ­ποῖ­ο κα­τά τόν Ἀ­ρι­στο­τέ­λη, τόν Ἀ­πολ­λό­δω­ρο, τό Χρο­νι­κό της Πά­ρου καί ἄλ­λες ἀρ­χαῖ­ες πη­γές εἶ­ναι ἀρ­χαι­ό­τε­ρο τοῦ «Ἕλ­λη­νας»,[3] χρη­σι­μο­ποι­οῦν­ταν πε­ρι­στα­σι­α­κά καί ἀ­πό τούςΒυ­ζαν­τι­νούς γιά λό­γους αὐ­το­γνω­σί­ας. Τίς πε­ρισ­σό­τε­ρες ὅ­μως φο­ρές χρη­σι­μο­ποι­οῦν­ταν γιά νά δη­λω­θεῖ ἡπαι­δεί­α, ἡ γλώσ­σα, ἡ πο­λι­τι­σμέ­νη πα­ρά­δο­ση. Μέ με­ρι­κέ­ς μό­νο ἐ­ξαι­ρέ­σεις, ὅ­λοι οἱ ξέ­νοι λα­οί χρη­σι­μο­ποι­οῦ­σαν τίς λέ­ξεις «Γραι­κοί» καί «Γραι­κί­α» γιά νά δη­λώ­σουν τόν Ἕλ­λη­να καί τήν Ἑλ­λά­δα, ἡ ὁ­ποί­α κατ’ αὐ­τούς ταυ­τι­ζό­ταν μέ τή Βαλ­κα­νι­κή χερ­σό­νη­σο καί τή Μι­κρα­σί­α.

     Κα­τά κα­νό­να, οἱ μή ἑλ­λη­νι­κές πη­γές ἀ­να­φε­ρό­με­νες στόν ἐ­θνι­κό ἑλ­λη­νι­κό χα­ρα­κτή­ρα δέν κά­νουν δι­ά­κρι­ση με­τα­ξύ ἀρ­χαί­ων, μή χρι­στια­νῶν, καί χρι­στια­νῶν Ἑλ­λή­νων.  

     Ἡ μέ­γι­στη πλει­ο­νό­τη­τα αὐ­τῶν τῶν ἴ­διων τῶν Βυ­ζαν­τι­νῶν εἶ­χαν συ­νεί­δη­ση τῆς ἀ­δι­ά­σπα­στης ἑ­νό­τη­τάς τους μέ τούς ἀρ­χαί­ους Ἕλ­λη­νες, εἰ­δω­λο­λά­τρες μέν, ὅ­πως προ­εί­πα­με, πλήν ὅ­μως προ­γό­νους.

     Ἄν καί με­τά τόν τέ­ταρ­το αἰ­ῶ­να τό ἐ­θνι­κό ὄ­νο­μα «Ἕλ­λην» εἶ­χε χά­σει τό ἀρ­χι­κό νό­η­μά του καί ταυ­τί­στη­κε μέ τό «εἰ­δω­λο­λά­τρες», τό «Γραι­κός» καί τό «Ἴ­ω­νας» ἐ­πε­βί­ω­σαν ὡς ἐ­θνι­κά καί συ­νώ­νυ­μα ὀ­νό­μα­τα καί χρη­σι­μο­ποι­οῦν­ταν ἀ­πό τούς γει­το­νι­κούς λα­ούς, τῆς Δύ­σε­ως καί τῆς Ἀ­να­το­λῆς, τοῦ Βορ­ρᾶ καί τοῦΝό­του.

     Ὁ Πρί­σκος, ἱ­στο­ρι­κός τοῦ 5ου μ.Χ. αἰ­ώ­να, γρά­φει ὅ­τι, καθ’ ὄν χρό­νον ἦ­το ἀ­πε­σταλ­μέ­νος πρέ­σβυς στήν Αὐ­λή τοῦ Ἀτ­τί­λα συ­νήν­τη­σε κά­ποιον ἐν­δε­δυ­μέ­νον Σκυ­θι­κά πού μι­λοῦ­σε Ἑλ­λη­νι­κά. Ὅ­ταν ὁ Πρί­σκος τόν ρώ­τη­σε ποῦ εἶ­χε μά­θει τήν ἑλ­λη­νι­κή, ἐ­κεῖ­νος χα­μο­γέ­λα­σε καί εἶ­πε: «Εἶ­μαι Γραι­κός ἐκ γε­νε­τῆς».[4]  

Ὁ Θε­ό­δω­ρος Στου­δί­τη­ς

     Δέν ἦ­ταν ἀ­σύ­νη­θες στούς με­τα­γε­νέ­στε­ρους Βυ­ζαν­τι­νούς συγ­γρα­φεῖς νά χρη­σι­μο­ποι­οῦν τό «Γραι­κός»ἤ «Γραι­κοί» ἤ καί τό «Ἕλ­λη­νας» ἀ­κό­μη γιά νά ἀ­να­φερ­θοῦν στούς γη­γε­νεῖς της Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας.

     Ὀ­λί­γα μό­νο πα­ρα­δείγ­μα­τα. Σέ γράμ­μα του στό πνευ­μα­τι­κό του παι­δί Ναυ­κρά­τι­ο, ὁ Θε­ό­δω­ρος Στου­δί­της [759-826] ἐκ­φρά­ζει τή λύ­πη του γιά κά­ποιο μο­να­χό ὀ­νό­μα­τι Ὀ­ρέ­στη πού λι­πο­τά­κτη­σε στούς εἰ­κο­νο­μά­χους καί τόν ἐν­θαρ­ρύ­νει νά μεί­νει πι­στός στίς ἀρ­χές του «χά­ριν τῆς δό­ξης τοῦ Χριστοῦ ὑ­πέρ οὗ δο­νεῖ­ται ἡ τα­πει­νή Γραι­κί­α μά­λα».Ἡ Γραι­κί­α ἐ­δῶ, ἡ ὁ­ποί­α συν­τα­ράσ­σε­ται πο­λύ ἀ­πό τήν εἰ­κο­νο­μα­χί­α, εἶ­ναι ὁ­λό­κλη­ρη ἡ Βυ­ζαν­τι­νή Αὐ­το­κρα­το­ρί­α, ὅ­πως τήν πε­ρι­γρά­φουν καί μή ἑλ­λη­νι­κές πη­γές τῆς ἰ­δί­ας ἐ­πο­χῆς.  

     Σέ πα­ρη­γο­ρη­τι­κή του ἐ­πι­στο­λή στήν ἡ­γου­μέ­νη Εὐ­φρο­σύ­νη τῆς Μο­νῆς Κλου­βί­ου, ὁ Θε­ό­δω­ρος ὁ­μι­λεῖγιά στρα­τη­γί­ες καί δη­μα­γω­γί­ες «καί ἐν Ἀρ­με­νί­α καί ἐν Γραι­κί­α». Ἡ δυ­τι­κά τῆς «ἀφ’ ἡ­λί­ου ἀ­να­το­λῶν»Ἀρ­με­νί­ας, Γραι­κί­α, δέν εἶ­ναι ἄλ­λη εἰ ­μή ἡ Βυ­ζαν­τι­νή Αὐ­το­κρα­το­ρί­α. Οἱ γη­γε­νεῖς ἤ ὅ­λοι οἱ κά­τοι­κοι τῆςΑὐ­το­κρα­το­ρί­ας ὀ­νο­μά­ζον­ται Γραι­κοί ἀ­πό τόν δι­ά­ση­μο ἡ­γού­με­νο τῆς Μο­νῆς Στου­δί­ου. Σέ ἐ­πι­στο­λή του στόν ἀ­ση­κρή­τη Στέ­φα­νο, ὁ Θε­ό­δω­ρος θρη­νεῖ τήν εἰ­κο­νο­μα­χι­κή πο­λι­τι­κή τοῦ αὐ­το­κρά­το­ρα Λέ­ον­τα τοῦ Δ’ [775-780] καί ἰ­δι­αί­τε­ρα τίς δι­ώ­ξεις ἐ­ναν­τί­ον τῶν εἰ­κο­νο­φί­λων, ποῦ ἐ­ξα­πέ­λυ­σε τό 780.  

     Ἀ­πο­κα­λεῖ τόν αὐ­το­κρά­το­ρα ἀν­τί­χρι­στο πρό τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου καί ἐκ­φω­νεῖ: «Ἀ­κού­σα­τε πάν­τα τά ἔ­θνη,ἐ­νω­τί­σα­σθε πάν­τες οἱ κα­τοι­κοῦν­τες τήν οἰ­κου­μέ­νην τί γέ­γο­νεν ἐν Γραι­κοῖς».[5] 

     Κα­τά τόν δέ­κα­το αἰ­ώ­να στήν πε­ρι­γρα­φή τῆς ἀ­νω­μα­λί­ας καί ἀ­να­τα­ρα­χῆς πού προ­κά­λε­σε ἡ Σλα­βι­κήὁ­μά­δα ἐγ­κα­τε­στη­μέ­νη στήν πε­ρι­ο­χή τῶν Πα­τρῶν, ὁ Κων­σταν­τῖ­νος Πορ­φυ­ρο­γέν­νη­τος γρά­φει ὅ­τι οἱ Σλά­βοι κατ’ ἀρ­χήν λε­η­λά­τη­σαν τίς κα­τοι­κί­ες τῶν γει­τό­νων τους Γραι­κῶν καί κα­τό­πιν πῆ­γαν ἐ­ναν­τί­ον τῆς πό­λε­ως τῶν Πα­τρών.[6] 

Ἡ Ἄν­να Κο­μνη­νή

     Τό «Ἕλ­λην» ὡς ἐ­θνι­κό ὄ­νο­μα καί ὄ­χι συ­νώ­νυ­μο τοῦ «εἰ­δω­λο­λά­τρης» χρη­σι­μο­ποι­εῖ­ται ἀ­πό τήν Ἄν­να τήν Κο­μνη­νή [1083-1154] καί ἄλ­λους με­τα­γε­νέ­στε­ρους συγ­γρα­φεῖς. Ὅ­ταν γρά­φει γιά τό τό­ξο τσάγ­γρα ἡἌν­να το­νί­ζει ὅ­τι τό τό­ξο αὐ­τό εἶ­ναι ἄ­γνω­στο στούς Ἕλ­λη­νες καί ἀ­να­φέ­ρε­ται στούς συγ­χρό­νους της Ἕλ­λη­νες κι ὄ­χι τούς ἀρ­χαί­ους. Ὅ­ταν ἡ Ἄν­να Κο­μνη­νή καυ­χᾶ­ται γιά τήν ἀρ­χαῖ­α κλασ­σι­κή της παι­δεί­α ὁ­μι­λεῖ ὡς γνή­σι­α ἀ­πό­γο­νος τῶν Ἑλ­λή­νων καί ὄ­χι ὡς ἀλ­λο­δα­πή πού δι­δά­χθη­κε τήν ἑλ­λη­νι­κή ὡς ξέ­νη γλώσ­σα. Γρά­φει γιά τήν πα­τρί­δα της. Ἐ­παι­νεῖ τήν ἑλ­λη­νι­κό­τα­τη προ­φο­ρά πού εἶ­χε ὁ Ἰ­ω­άν­νης Ἰ­τα­λός σάν νάεἶ­χε ἔλ­θει στήν «πα­τρί­δα μας» καί νά εἶ­χε ἐκ­μά­θει τήν ἑλ­λη­νι­κή ἀ­πό παι­δι­κῆς ἡ­λι­κί­ας.[7]  

Ὁ Μι­χα­ήλ Ψελ­λό­ς

     Ὁ Μι­χα­ήλ Ψελ­λός, ὁ «ὕ­πα­τος τῶν φι­λο­σό­φων», κα­τά τόν ἑν­δέ­κα­το αἰ­ώ­να [1018-1081] εἶ­χε ἑλ­λη­νι­κό­τα­τη συ­νεί­δη­ση. Ὅ­ταν κα­τα­κρί­νει τόν ἱ­στο­ρι­κό Ἡ­ρό­δο­το, δι­ό­τι ἔ­γρα­φε κο­λα­κευ­τι­κά λό­γι­α γιά τούς Πέρ­σες καί προ­σβλη­τι­κά γιά τούς Ἕλ­λη­νες, ὁ Ψελ­λός γρά­φει σάν νά προ­σε­βλή­θη ὁ ἴ­διος, ἀ­φοῦ ὁ Ἡ­ρό­δο­τος προ­σέ­βα­λε τούς προ­γό­νους του.[8] 

     Ὀ­λί­γες ἀ­κό­μη μαρ­τυ­ρί­ες ἀ­πό ἑλ­λη­νι­κές πη­γές ἐ­παρ­κοῦν γιά νά ἐ­πι­βε­βαι­ώ­σουν τό ἔγ­κυ­ρο τῶν ἀ­πό­ψε­ών μας ὅ­τι τό «Γραι­κός» καί τό «Ἕλ­λην» ὡς ἐ­θνι­κά ὀ­νό­μα­τα χρη­σι­μο­ποι­οῦν­ταν ἀ­πό τούς Βυ­ζαν­τι­νούς συγ­γρα­φεῖς ὅ­σες φο­ρές τό κα­λοῦ­σαν οἱ πε­ρι­στά­σεις.  

Ὁ Θε­ο­φά­νης ὁ ὁ­μο­λο­γη­τή­ς

     Ὁ Θε­ο­φά­νης ὁ ὁ­μο­λο­γη­τής καί ὁ Πλή­θων ὁ Γε­μι­στός, ὁ πρῶ­τος τοῦ 8ου καί 9ου αἰ­ώ­να καί ὁ δεύ­τε­ρος τοῦ 14ου εἶ­ναι πε­ρισ­σό­τε­ρο συγ­κε­κρι­μέ­νοι στόν προσ­δι­ο­ρι­σμό τοῦ ὄ­ρου «Γραι­κός» καί «Ἕλ­λη­νας». Ὁ Θε­ο­φά­νης, πού ἔ­γρα­ψε στίς ἀρ­χές τοῦ 9ου αἰ­ώ­να, δι­η­γεῖ­ται ὅ­τι ὅ­ταν πρε­σβεί­α ἀ­πό τήν Κων­σταν­τι­νού­πο­λημε­τέ­βη στήν Αὐ­λή τοῦ Καρ­λο­μά­γνου γιά νά ζη­τή­σει τήν κό­ρη του Ἐ­ρυ­θρῶ ὡς σύ­ζυ­γο τοῦ Κων­σταν­τί­νου τοῦ 6ου ἄ­φη­σε πί­σω τόν δι­δά­σκα­λο καί μο­να­χό Ἐ­λισ­σαῖ­ο γιά νά δι­δά­ξει στήν Ἐ­ρυ­θρῶ τή γλώσ­σα καί τήν παι­δεί­α τῶν Γραι­κῶν καί τούς νό­μους τῆς Ρω­μα­ϊ­κῆς Πο­λι­τεί­ας. Γιά τόν Θε­ο­φά­νη ὁ λα­ός, ἡ γλώσ­σα,ἡ παι­δεί­α εἶ­ναι Γραι­κοί καί Γραι­κι­κοί.[9] 

     Κα­τά τόν 12ο αἰ­ῶ­να οἱ ἀ­δελ­φοί Μι­χα­ήλ καί Νι­κή­τας Χω­νι­ᾶ­ται ἤ Ἀ­κο­μι­νά­τοι κά­μνουν εὐ­ρεί­α χρή­ση τῶν ὀ­νο­μά­των «Ἕλ­λη­νες» καί «Ἑλ­λάς», ἐ­νί­ο­τε δέ καί «Γραι­κοί», ὡς ἐ­θνι­κά ὀ­νό­μα­τα, ὄ­χι μό­νο μέ ἀ­να­φο­ρά στήν κλασ­σι­κή ἀρ­χαι­ό­τη­τα, ἀλ­λά ὡς ὀ­νό­μα­τα τῆς σύγ­χρο­νης ἐ­πο­χῆς τους. Ὁ Νι­κή­τας γρά­φει γιά «Ἕλ­λη­νες ἄν­δρες» καί ὀ­νο­μά­ζει τίς πό­λεις πού κα­τα­κτή­θη­καν ἀ­πό τούς ἐ­χθρούς «ὡς πό­λεις ὄ­λας ἑλ­λη­νί­δας». Ὁ δέ πρε­σβύ­τε­ρος ἀ­δελ­φός του Μι­χα­ήλ, πού ἔ­γι­νε καί ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος Ἀ­θη­νῶν, θρη­νεῖ τήν πα­ρακ­μή τῶν Ἑλ­λή­νων λό­γω τῶν Λα­τι­νι­κῶν κα­τα­κτή­σε­ων μέ τίς Σταυ­ρο­φο­ρί­ες.[10] 

     Κα­τά τόν 13ο αἰ­ώ­να μέ­χρι τό τέ­λος τῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας οἱ ὄ­ροι «Ἕλ­λη­νες» καί «Ἑλ­λάς» γί­νον­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο κοι­νό­χρη­στοι. Ἐ­πί πα­ρα­δείγ­μα­τι, ὁ αὐ­το­κρά­το­ρας Ἰ­ω­άν­νης Γ’ Βα­τά­τζης σέ ἐ­πι­στο­λή του στόν Πά­πα Γρη­γό­ρι­ο τόν ἑν­δέ­κα­το βλέ­πει τόν ἑ­αυ­τό του νά βα­σι­λεύ­ει σέ γέ­νος τῶν Ἑλ­λή­νων καί ὅ­τι «ἐν τῷγέ­νει τῶν Ἑλ­λή­νων ἠ­μῶν ἡ σο­φί­α βα­σι­λεύ­ει καί ὡς ἐκ πη­γῆς ἐκ ταύ­της παν­τα­χοῦ ρα­νί­δες ἀ­νέ­βλυ­σαν».[11] 

     Εἶ­ναι γνω­στό ὅ­τι, μέ βά­ση τή γλώσ­σα καί τήν παι­δεί­α, ὁ τε­λευ­ταῖ­ος ση­μαν­τι­κός φι­λό­σο­φος του Βυ­ζαν­τί­ου Γε­ώρ­γι­ος Πλή­θων Γε­μι­στός χα­ρα­κτη­ρί­ζει τούς κα­τοί­κους τῆς φθι­νού­σης αὐ­το­κρα­το­ρί­ας «Ἕλ­λη­νες».[12] Μέ βά­ση λοι­πόν τή γλώσ­σα πού μι­λοῦ­σαν, τά γράμ­μα­τα πού δι­δά­σκον­ταν, τήν ἱ­στο­ρι­κή μνή­μη πού καλ­λι­ερ­γοῦ­σαν καί τήν αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α πού κα­τεῖ­χαν οἱ γνή­σι­οι Βυ­ζαν­τι­νοί ἦσαν Γραι­κοί, Ἕλ­λη­νες καί Ρω­μη­οί, ὄ­ροι συ­νώ­νυ­μοι. 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1]. - Byzantion, τόμ.25 (1965), σσ. 291-301. 

[2]. - George Ostrogorsky, History of the Byzantine State με­τά­φρ. στά Ἀγ­γλι­κά Joan Hussey (New Brunswick, N. J. 1969), σ. 86. Alexander Kazhdan and Antony Cutler, «Continuity and Discontinuity in Byzantine History», Byzantion τόμ. 32 (1982), σ. 465.  

[3]. - Ἀ­ρι­στο­τέ­λης, Με­τε­ω­ρο­λο­γί­α 1:14. Ἀ­πολ­λό­δω­ρος, Βι­βλι­ο­θή­κη 1:49. Χρο­νι­κόν Πά­ρου Ἅ 6, 10-12, ἔπ. Felix Jacoby, Das Marbor Parium (Berlin, 1904), 4, βλ. ἰ­δι­α­τέ­ρως σσ. 36-38,138.  

[4]. - Πρί­σκος Πα­νί­της, Fragments, ἔπ. C. Muller, Fragmenta Historicum Graecorum, 4 (Paris 1868), σσ. 69-110, κυ­ρί­ως σ. 86.  

[5]. - Θε­ο­δώ­ρου Στου­δί­του, Ἐ­πι­στο­λές 145, 458, 419, ἔκ­δο­σις Georgios Fatouros, Theodori Studitae Epistulae 2, τό­μοι (Walter de Gruyter: Berolini 1991) σσ. 261, 652,587.  

[6]. - Κων­σταν­τῖ­νος Πορ­φυ­ρο­γέν­νη­τος, Πρός τόν ἴ­διον υἱ­όν Ρω­μα­νόν, κεφ. 49. Ἔπ. Gy. Moravcsik καί με­τά­φρ. Β. J. Η. Jenkins, Constantine Porphyrogenitus, De Administrando Imperio (Budapest, 1949), σσ. 228-232.  

[7]. - Ἄν­να Κο­μνη­νή, Ἀ­λε­ξι­ά­δα, Βι­βλ. 10, κεφ. 8, Πρό­λο­γος 4-5, Βι­βλ. 5, κεφ. 5, Βι­βλ. 10, κεφ. 9.  

[8]. - Μι­χα­ήλ Ψελ­λός, Χρο­νο­γρα­φί­α, Κων­σταν­τῖ­νος IX. 24.  

[9]. - Θε­ο­φά­νης, Χρο­νο­γρα­φί­α AM 6274, ἔπ. C. de Boor, Theophanis Chronographia (Lipsiae, 1883) τόμ. Ι, σ. 455.  

[10]. - Νι­κή­τας Χω­νι­ά­της, Βα­σι­λεί­α Ἀν­δρο­νί­κου τοῦ Κο­μνη­νοῦ, ἔκδ. loanness Α.. Van Dreien (Berlin 1975), σσ. 301, 496, 502, 401, 477 et all. Μι­χα­ήλ Ἀ­κο­μι­νά­τος Χω­νι­ά­της, Τά Σω­ζό­με­να, ἔκδ. Σπυ­ρί­δω­νος Π. Λάμ­πρου, 2 τόμ. (Ἀ­θή­ναις 1880), 1:100, 183,2:292.

[Ἀ­πό τό περ. 'Πεμ­πτου­σί­α' τεῦχ. 7, 8, 9 Δε­κέμ­βρι­ος 2001 - Νο­έμ­βρι­ος 2002] 

Ἡ ἐθνική ταυτότητα ὡς δίλημμα καί ὡς προοπτική Τοῦ Πασχάλη Μ. Κιτρομηλίδη*

Ὁ ὅρος ἐθνική ταυτότητα σημαίνει τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους ἑνός ἔθνους. Διαθέτω ἐθνική ταυτότητα σημαίνει διαθέτω ἐναργῆ ἐπίγνωση ὅτι ἀνήκω σέ μιά ἐθνική κοινότητα καί ἐπίσης ὅτι ἐπιθυμῶ νά συμμετέχω στήν κοινότητα αὐτή. Ἡ κατανόηση συνεπῶς τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας ἐξαρτᾶταιἄμεσα ἀπό τό πῶς κατανοοῦμε τό ἔθνος, αὐτόν τόν πραγματικό ἱστορικό πρωταγωνιστή τῆς διαμόρφωσης τοῦ νεότερου καί σύγχρονου κόσμου. Ἡ ἀνέλιξη τῆς κοινωνικῆς καί πολιτικῆς θεωρίας ὡς πρός τόν ὁρισμό τοῦ ἔθνους ἀπό τόν Ernest Renan ὡς τούς σύγχρονους μεταμοντέρνους στοχαστές θέτει σοβαρές προκλήσεις καί στόν τρόπο πού ἀντιλαμβανόμαστε καί προσδιορίζουμε τήν ἐθνική ταυτότητα.Ὅπως γίνεται προφανές ἀπό αὐτές τίς εἰσαγωγικές παρατηρήσεις τό ζήτημα τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας εὔκολα μπορεῖ νά ἀποβεῖ ἐπίμαχο καί ἐξ ἴσου εὔκολα μπορεῖ νά ἐμπλακεῖ σέ ἰδεολογικές ἀντιπαραθέσεις πού μᾶλλον συσκοτίζουν παρά συμβάλλουν στήν ἀναλυτική ἀποσαφήνισή του. Ὡστόσο θά μπορούσαμε νά ἐντοπίσουμε τουλάχιστον τά ἐπίπεδα ἐπί τῶν ὁποίων θά ἦταν ἐποικοδομητικό νά ἐπιχειρηθεῖ ἡπροσέγγιση τοῦ θέματος. Πιστεύω ὅτι τά ἐπίπεδα αὐτά εἶναι τρία: α. τό ἱστορικό, β. τό κανονιστικό, γ. τό πρακτικό, ἐκεῖνο δηλαδή τῶν πολιτικῶν μέ τίς ὁποῖες οἱ ὀργανωμένες κοινωνίες θά μποροῦσαν νά διαχειριστοῦν τό ζήτημα τῶν ταυτοτήτων τοῦ πληθυσμοῦ τους.

     Ὁ περιορισμένος  χῶρος με ὑποχρεώνει νά ἀναφερθῶ στήν ἐθνική ταυτότητα στά τρία αὐτά ἐπίπεδα  μᾶλλον ἀποφατικά μέ τή διατύπωση  ὁρισμένων ἀξιωματικῶν θέσεων, πού  θά μποροῦσαν φυσικά καί νά ἀμφισβητηθοῦν καί νά ἀναιρεθοῦν.

α. Σέ ἱστορικό ἐπίπεδο  ἡ μαρτυρία τῆς  ἐμπειρίας  τῆς  νεωτερικότητας ἀναδεικνύει  ἀνάγλυφα τό γεγονός ὅτι οἱ σύγχρονες  ἐθνικές  ταυτότητες πού ἐκφράζουν  τή φυσιογνωμία  τῶν  ὑπαρκτῶν ἐθνών  τοῦ κόσμου διαπλάστηκαν ἀπό τά νεώτερα ἐθνικά κράτη διά τῆς παιδείας καί τῆς καλλιέργειας τῆς ἐθνικῆς  ἰδεολογίας, κατά κανόνα καί διά  τῆς κολακείας τῆς συλλογικῆς  αὐταρέσκειας. Εἶναι ὅμωςἱστορικά ἀβάσιμο νά θεωρεῖται ἤ ἔστω  νά δημιουργεῖται ἡ ὑποψία ὅτι, ἐπειδή στίς σύγχρονες ἐκδοχές τους οἱ ἐθνικές ταυτότητες σφυρηλατήθηκαν ἀπό τά ἐθνικά κράτη τῆς νεωτερικότητας, ἀναδύθηκαν ἐκ τοῦ μηδενός. Οἱ ἐθνικές κοινότητες συνιστοῦν τίς σύγχρονες μορφές πού προσέλαβαν πληθυσμιακές συλλογικότητες, οἱ ὁποῖες εἶχαν προϋπάρξει ὡς πολιτισμικές κοινότητες στό παρελθόν. Αὐτές οἱπολιτισμικές κοινότητες προσδιορίζονται κυρίως ἀπό τή γλώσσα καί σέ ὁρισμένες περιπτώσεις ἀπό τή θρησκεία καί ἐπιτέλεσαν μακραίωνες διαδρομές στόν χρόνο πρίν μεταμορφωθοῦν σέ ὁμοιογενῆ πολιτικά καί πολιτισμικά σύνολα στούς κόλπους τῶν κρατῶν τῆς νεωτερικότητας.

β. Σέ κανονιστικό  ἐπίπεδο ἡ ἐθνική ταυτότητα θέτει  πιό ἀκανθώδεις προκλήσεις. Ὁ πολίτης  τοῦ σύγχρονου κόσμου καλεῖται νά  διαχειριστεῖ  πολλαπλές ταυτότητες καί  βρίσκεται συχνά  ἀντιμέτωπος μέ διλήμματα ὡς  πρός  την  ἠθική  ἱεράρχηση αὐτῶν τῶν  ταυτοτήτων και  τῶνὑποχρεώσεων πού συνεπάγονται. Ἡ ἐθνική ταυτότητα καί ἡ πρωταρχική νομιμοφροσύνη πρός τό ἔθνος καί  τά συμφέροντά του πού ἀπαιτεῖ δέν συμβιβάζεται πάντα με  μία  ἠθική οἰκουμενικῶν  ἀξιῶν, ὅπωςἀπαιτοῦν τά δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καί ὁ σεβασμός τῆς ἑτερότητας καί τῆς διαφορᾶς. Μάλισταἑκάστοτε οἱ ἀπαιτήσεις νομιμοφροσύνης πρός τό ἔθνος πού ἐκ τῶν πραγμάτων κατατείνουν πρός τη λογική τῆς ἠθικῆς μερικότητας μπορεῖ νά δημιουργοῦν καταναγκασμούς πού να  ἀπειλοῦν τήνἐλευθερία τῆς ἀτομικῆς ἠθικῆς συνείδησης καί νά παρεμβάλλουν προσκόμματα στήν ἐπιτέλεση τῆς κατηγορικῆς προσταγῆς.

γ. Σέ ἐπίπεδο  πολιτικῶν  τέλος  τό ζήτημα τῆς  ἐθνικῆς  ταυτότητας, πού στο  πρόσφατο παρελθόνἀποτέλεσε  τό πρωταρχικό θεμέλιο  τῆς  συνοχῆς  τῶν  κοινωνιῶν, βρίσκεται σήμερα στο  ἐπίκεντρο  τῆς πρόκλησης  πού  θέτει   προς  το  κράτος ἀλλά  καί  προς  την  κοινωνία τῶν  πολιτῶν  ἡ ἀντιμετώπιση  τῆς  ἀνατροπῆς  τῶν  δημογραφικῶν ἰσορροπιῶν πού προέκυψε ἀπό τά μαζικά μεταναστευτικά φαινόμενα  μετά  το  τέλος  τοῦ  Ψυχροῦ  Πολέμου.

     Ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ  νά ὁλοκληρώσω αὐτή τή συνοπτική παρουσίαση τοῦ ζητήματος τῆς ἐθνικῆς  ταυτότητας μέ δυό ἐπισημάνσεις.

     Πρῶτον, ἡ πολιτική φρόνηση ἐπιβάλλει νά μήν ἀγνοεῖται  ἡ ἴδια ἡ ἀντιφατικότητα τῆς δημοκρατίας  πού πρέπει ν’ ἀποτελεῖ τήν ἀξιακή συνισταμένη τῶν προσεγγίσεων τῆς  σημερινῆς πρόκλησης. Ὁ σεβασμός τῆς δημοκρατίας ἐπιβάλλει νά μή ξεχνοῦμε ὅτι οἱ κοινωνικές πλειοψηφίες ἐπιζητοῦν καί περιβάλλουν μέ στοργή τίς ἐθνικές ταυτότητες πού νοηματοδοτοῦν ἀτομικές καί συλλογικές ὑπάρξεις καί προσφέρουν πυξίδες ἀναγνώρισης τοῦ συλλογικοῦ ἑαυτοῦ. Αὐτή ἡ συναισθηματική ἀνάγκη τῶν κοινωνιῶν ὀφείλει νά ἀντιμετωπίζεται μέ σοβαρότητα καί σεβασμό καί ἡ ἐθνική ταυτότητα καί οἱεὐαισθησίες πού τή συνοδεύουν πρέπει νά προσεγγίζονται χωρίς τήν ὀλέθρια ὑπεροψία τῶν διανοουμένων, ἰδίως τῶν προοδευτικῶν, ἀλλά μέ γνώση τῶν λεπτομερειῶν τῆς ἱστορίας πού τήν παρήγαγε καί τοῦ πολιτισμικοῦ κεκτημένου πού προϋποθέτει.

     Δεύτερον, γιά  νά λειτουργήσουν οἱ πολυπολιτισμικές λύσεις, ὥστε νά συντελεστεί ἡ ἐνσωματωση μεταναστευτικῶν ὁμάδων ἀπαιτεῖται νά συντρέχουν στήν κοινωνία ὑποδοχῆς προαπαιτούμενα πού θά καταστήσουν  τό ἐγχείρημα βιώσιμο. Θά ἔλεγα ὅτι πρωταρχικά μεταξύ αὐτῶν εἶναι ἡ ὕπαρξη κανόνων κοινωνικῆς συνύπαρξης, ὥστε οἱ κοινωνίες νά ἀποφύγουν, ἐλλείψει αἰδοῦς καί δίκης, ὅπως θά ἔλεγε ὁΠρωταγόρας, μαζικές μορφές ἀνομικῆς συμπεριφορᾶς καί τόν κίνδυνο τῆς αὐτοκαταστροφῆς, ὅπως συμβαίνει σήμερα στήν Ἑλλάδα. Ἐξίσου ἀναγκαῖο προαπαιτούμενο εἶναι ἡ ὕπαρξη παιδείας πού νάἑδράζεται κυρίως στήν καλλιέργεια τῆς γλώσσας καί τοῦ κεκτημένου τοῦ πολιτισμοῦ, ὥστε ἡπολυπολιτισμικότητα νά μήν ἐκπέσει σέ κοινωνική καί ἠθική Βαβυλωνία, ἀλλά νά ἀποβεῖ διά τῆςἀποτελεσματικῆς ἐπικοινωνίας πού διασφαλίζει ἡ παιδεία ἀγωγός κοινωνικῆς συνοχῆς.

     Θά μπορέσει ἡ  Ἑλλάδα τοῦ  εἰκοστοῦ πρώτου αἰώνα  να  ἀνταποκριθεῖ στίς προκλήσεις αὐτές  καθιστώντας  την  ἐθνική της ταυτότητα  βιώσιμη  και  ἐπιθυμητή ἐπιλογή  σέ μία κοινωνία μέ πολυπολιτισμικό ὁρίζοντα; Πιστεύω εἰλικρινά  ὅτι ἡ ἀπάντηση στό ἐρώτημα, πού εἶναι λιγότερο ρητορικό  ἀπ’  ὅτι  φαίνεται, συνίσταται στή σοβαρότητα τῆς παιδείας  καί στή  δημιουργικότητα τοῦ πολιτισμοῦ μας  ὡς παραγωγικῆς πράξης φυσικά  καί  ὄχι  ὡς  ὑποκριτικῆς  ρητορείας. 

*Ὁ κ.  Πασχάλης Μ.  Κιτρομηλίδης  εἶναι  καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου  Ἀθηνῶν, διευθυντής  τοῦ  Ἰνστιτούτου  Νεοελληνικῶν  Ἐρευνῶν  τοῦ  Ε.Ι.Ε.

Μῦθοι καὶ ἤθη τῆς πολυποτισμικότητας Κωνσταντῖνος Χολέβας

Μὲ τὴ συνέντευξή της στὴν Κυριακάτικη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ τῆς 30.5.2010 ἡ κ. Ἑλένη Γλύκατζη-Ἀρβελὲρ ἔβαλε τὰ πράγματα στὴ θέση τους. Τὸ Βυζάντιο, εἶπε, ἦταν μὲν πολυεθνικό, ἀλλὰ μονοπολιτισμικό, εἶχε μόνο τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό. Ἔτσι ἡ διαπρεπὴς βυζαντινολόγος μᾶς ἔδωσε καὶ τὸ μυστικό της ἐπιβιώσεως ἑνὸς κράτους ἐπὶ 1100 χρόνια. Τὰ μονοπολιτισμικὰ κράτη ἔχουν μέλλον, τὰ πολυπολιτισμικὰ διαλύονται εἴτε εἰρηνικὰ εἴτε μὲ τὴ βία τῶν ὅπλων. Θυμηθεῖτε τὴν περίπτωση τῆς Γιουγκοσλαβίας, παρατηρῆστε τὰ διαλυτικὰ φαινόμενα στὰ Σκόπια (μουσουλμάνοι Ἀλβανοὶ κατὰ Χριστιανῶν Σλάβων), ἀκόμη καὶ στὸ Βέλγιο (οἱ Ὁλλανδόφωνοι Φλαμανδοὶ θέλουν νὰ ἀποσχισθοῦν ἀπὸ τοὺς γαλλόφωνους Βαλλόνους). Μπορεῖ μία κοινωνία σήμερα νὰ ἀντέξει ἕνα συγκεκριμένο –ὄχι ἀπεριόριστο- ἀριθμὸ μεταναστῶν ἀπὸ ἄλλες χῶρες, ἀλλὰ πρέπει νὰ τοὺς ἐνσωματώνει σὲ ἕνα καὶ μοναδικὸ πολιτιστικὸ πρότυπο. Ὁ μονοπολιτισμὸς σώζει τὶς κοινωνίες, διατηρεῖ τὶς ἰσορροπίες καὶ ἀπομακρύνει τὴ διάσπαση καὶ τὴν γκετοποίηση. 

Στὴν Ἑλλάδα, δυστυχῶς, δὲν διδασκόμαστε ἀπὸ τὴν Ἱστορία. Ἀντὶ νὰ θαυμάζουμε τὸ μονοπολιτισμικὸ Βυζάντιο (Ρωμανία) ἔχουμε διδαχθεῖ ἀπὸ ξενόφερτες προπαγάνδες καὶ ἀπὸ θορυβώδεις μειοψηφίες νὰ ὑμνοῦμε τὴν πολυπολιτισμικότητα. Κάποιοι θέλουν νὰ μεταφέρουν ἄκριτα στὴ χώρα μας πρότυπα κοινωνιῶν ποὺ δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὴν ἱστορία μας, τὴν ψυχοσύνθεσή μας, τὶς κοινωνικὲς ἀνάγκες μας. Τὸ πολυπολιτισμικὸ πρότυπο δοκιμάσθηκε στὶς ΗΠΑ ποὺ εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου χώρα μεταναστῶν. Στὴν Εὐρώπη οἱ σοβαρὲς χῶρες καταπολεμοῦν τὴν πολυπολιτισμικότητα καὶ μιλοῦν γιὰ ἕνα καὶ μοναδικὸ πολιτιστικὸ πρότυπο ποὺ ὀφείλουν ὅλοι νὰ ἀκολουθοῦν. Ἀπόρροια τῆς πολυπολιτισμικῆς ψυχώσεως στὴν Ἑλλάδα εἶναι καὶ ἡ ἀδράνεια τῶν ἑλληνικῶν ἀρχῶν κατὰ τὰ τελευταῖα εἴκοσι χρόνια ἔναντι τοῦ προβλήματος τῆς λαθρομετανάστευσης. Ὅποιος μιλοῦσε δημοσίως κατὰ τοῦ ἀλόγιστου καὶ ἀνεξέλεγκτου ἀριθμοῦ λαθρομεταναστῶν κινδύνευε νὰ δεχθεῖ τὰ γνωστὰ κοσμητικὰ ἐπίθετα ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ δῆθεν προοδευτικοί. 

Εὐτυχῶς τὰ πράγματα ἀλλάζουν καὶ σ’ αὐτὸ συντελεῖ καὶ ἡ συμμετοχή μας στὴν Εὐρ. Ἕνωση. Μπορεῖ γιὰ ἄλλα θέματα νὰ ἔχουμε παράπονα ἀπὸ τὴν Ε.Ε., ὅμως στὸ θέμα τῶν λαθρομεταναστῶν μᾶς βοηθεῖ ἐμπράκτως. Ἡ ἀστυνομικὴ δύναμη ΦΡΟΝΤΕΞ τῆς Ε.Ε. περιπολεῖ μὲ πλοῖα καὶ ἑλικόπτερα στὰ θαλάσσια σύνορά μας πρὸς τὴν Τουρκία καὶ ὅπως μαθαίνουμε ἀπὸ τὴ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ τῆς 12-6-2010 ἤδη μειώθηκε κατὰ 70% ἡ λαθραία εἴσοδος ἀσιατῶν μεταναστῶν, τοὺς ὁποίους ἔστελναν οἱ Τοῦρκοι δουλέμποροι. Ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ ΦΡΟΝΤΕΞ καὶ ἡ πολιτικὴ βούληση τῆς Εὐρ. Ἑνώσεως, θὰ πελαγοδρομούσαμε ἀκόμη σὲ ἰδεολογικὲς συζητήσεις περὶ «ἀνοικτῶν συνόρων» καὶ πολυπολιτισμικῶν παραδείσων. 

Σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη καταρρέει ἡ ἰδεολογία τῆς πολυπολιτισμικότητας. Οἱ λαοὶ τονώνουν τὴν ἐθνικὴ συνείδηση καὶ θέτουν ὅρια στὸν ἀριθμὸ τῶν μεταναστῶν ποὺ μποροῦν νὰ ἀντέξουν. Ὅταν σὲ μία χώρα οἱ κυβερνῶντες δὲν λαμβάνουν μέτρα ὑπὲρ τῆς μονοπολιτισμικῆς κοινωνίας τότε διογκώνεται ἡ Ἀκροδεξιά. Τὸ εἴδαμε στὶς Ὁλλανδικὲς ἐκλογὲς τοῦ Ἰουνίου. Ὅποιοι εἰλικρινὰ δὲν θέλουν νὰ ἀφήσουν τὴ λύση τῶν προβλημάτων σὲ ἀκραῖα πολιτικὰ κινήματα θὰ πρέπει νὰ ὠθήσουν τὰ κόμματα ἐξουσίας, κεντροδεξιὰ καὶ κεντροαριστερὰ, νὰ λάβουν καίρια μέτρα κατὰ τῶν πολυπολιτισμικῶν μύθων. Ὁ ρατσισμὸς δὲν κερδίζει ἔδαφος ὅταν προστατεύουμε τὶς ἐθνικὲς καὶ θρησκευτικὲς ἀξίες τῆς πλειοψηφίας τοῦ λαοῦ μας. Ἀντιθέτως κερδίζει ἔδαφος ὅταν ἀγνοοῦμε τὰ δικαιώματα τῶν πολλῶν στὸ ὄνομα ἑνὸς κίβδηλου ἀνθρωπισμοῦ ποὺ ἀφήνει τὴν Ἑλλάδα ξέφραγο ἀμπέλι καὶ ὁδηγεῖ σὲ αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας καὶ σὲ διάλυση τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ. 

Ὡς Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ἀντιτίθεμαι στὰ δύο ἄκρα. Καὶ στὸν φυλετισμὸ-ρατσισμό, ἀλλὰ καὶ στοὺς πολυπολιτισμικοὺς καὶ ἐθνομηδενιστικοὺς μύθους. Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ὀφείλει νὰ σταματήσει τὴν κίνηση τοῦ ἐκκρεμοῦς ἀπὸ τὸ ἕνα στὸ ἄλλο ἄκρο καὶ νὰ χαράξει τὴ μέση ὁδὸ τῆς Ἀριστοτελικῆς λογικῆς. Οὔτε μποροῦμε νὰ γίνουμε φρούριο μὲ κλειστὲς πόρτες οὔτε νὰ μετατραποῦμε σὲ παράδεισο τοῦ κάθε λαθρομετανάστη καὶ δουλεμπόρου. Ἡ μονοπολιτισμικότητα τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος καὶ τοῦ Βυζαντίου διέσωσαν τὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἔχουμε χρέος ἀπέναντι στοὺς νέους μας νὰ συνεχίσουμε αὐτὴ τὴν πορεία, αὐτὸν τὸν πολιτισμό. Ἡ ἑλληνορθόδοξη ταυτότητα μᾶς διδάσκει κατανόηση καὶ ἀνεκτικότητα πρὸς τοὺς ἄλλους πολιτισμούς. Ὄχι ὅμως εἰς βάρος τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων καὶ τῆς ἱστορικῆς μας αὐτοσυνειδησίας. 

Ἂς διδάξουμε λοιπὸν στὰ παιδιά μας τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση καὶ τὴν Ἱστορία τοῦ Ἔθνους μας καὶ ἂς ἀξιοποιήσουμε τὴν εὐρωπαϊκὴ βοήθεια γιὰ τὸν περιορισμὸ τῆς λαθρομεταναστεύσεως.
πηγή

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ Ε΄ ΣΥΝΑΞΗ ΝΕΟΤΗΤΟΣ ΤΗΣ Ε.ΡΩ.

Ρωμνιοὶ καὶ Ρωμνιές, νέοι καὶ νέες,

ἐν Ἑλλάδι καὶ ἁπανταχοῦ τῆς γῆς!

Σὲ ἐσᾶς ποὺ ἡ καρδιὰ σας ἀκόμη χτυπάει μὲ τὸν ρυθμὸ

τῆς ἀγάπης, μὲ τὸν ρυθμὸ τῶν λαμπρῶν ὀνείρων,

τῆς αἰσιοδοξίας καὶ τῆς δύναμης τῆς νιότης,

Σὲ ἐσᾶς ποὺ ἡ σκέψη εἶναι ἀκόμη ἁγνή,

ποὺ φθάνει στὸν ὁλόλαμπρο ἥλιο καὶ μιλάει μαζί του,

Σὲ ἐσᾶς ποὺ ὁ καταγάλανος οὐρανὸς εἶναι ἡ αὐλή σας

καὶ  ποὺ ἡ ἀγκαλιὰ σας εἶναι μονίμως ἀνοιχτή,

γιὰ ὅλους τούς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου, γιὰ ὅλη τὴν πλάση,

Σὲ ἐσᾶς ποὺ οἱ λέξεις ἐλευθερία, ἀγάπη, συνάνθρωπος,

αὐτοθυσία, προσφορά, λεβεντιά, θάρρος,

καὶ πίστη στὸν Χριστὸ εἶναι χαραγμένες μὲ πυρωμένα γράμματα

στὴν ψυχή σας,

Σὲ ἐσᾶς ποὺ ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀξία ἀναλλοίωτη στοὺς αἰῶνες,

Ποὺ τὴν νιώθετε μέσα σας καὶ ἀκοῦτε τὴ φωνή της

ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἱστορίας της ἕως σήμερα,

Στέλνουμε ἀπὸ καρδιᾶς πρόσκληση γιὰ μία συνάντηση!

Γιὰ μία συνάντηση, ὅπου ἡ νεανική μας διάθεση καὶ αἰσιοδοξία,

οἱ ἰδέες καὶ οἱ προτάσεις μας, θὰ γίνουν ἕνα ἑνιαῖο σῶμα ἐλπίδας,

γιὰ ὅλους μας!

Οἱ νέοι τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης σᾶς προσκαλοῦν στὴν Ε’ Πανελλήνια Σύναξη Νεότητος, ἡ ὁποία πρόκειται νὰ πραγματοποιηθεῖ

στὶς 10 Νοεμβρίου 2012, στὴν Ἀθήνα.

Ἀκριβὴς τοποθεσία καὶ λεπτομερὲς πρόγραμμα θὰ ἀναρτηθοῦν τὸ συντομότερο.

Ἐλᾶτε νὰ γνωριστοῦμε καὶ νὰ γεμίσουμε ἐλπίδα καὶ αἰσιοδοξία,

νὰ ἀνταλλάξουμε ἀπόψεις καὶ ἰδέες, νὰ γίνουμε μία μεγάλη λαμπρὴ παρέα!

Τομέας Νεότητος τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης

Μιμητές του Ιουλιανού του Παραβάτη Σαμαράς και Δένδιας Πρώτοι διωγμοί Ορθοδόξων Χριστιανών! Πάνω από 50 χριστιανοί Ορθόδοξοι προσήχθησαν στη φυλακή με το αιτιολογικό ότι «ομολόγησαν δημοσίως τον Χριστό»!

«...Και με τις βλάσφημες ταινίες πού παρουσιάζουν, θέλουν να γελοιοποιήσουν τον Χριστό... Η Διαμαρτυρία για την βλάσφημη εκείνη ταινία ήταν ομολογία πίστεως.
Το κάνουν, για να πουν «αυτός ήταν ο Χριστός, τώρα θα έρθει ό Μεσσίας», και να παρουσιάσουν μετά τον «Μεσσία» τους. Εκεί το πάνε». (Γέροντας Παΐσιος για τη βλάσφημη ταινία «Ο τελευταίος πειρασμός» που βασίζονταν στο ομώνυμο βιβλίο του Ν. Καζαντζάκη)

Το πόσο επίκαιρα είναι σήμερα τα λόγια αυτά του γέροντα Παϊσίου το κατανοούν όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ζούμε και βιώνουμε άλλωστε καταστάσεις πρωτόγνωρες για την ευλογημένη αυτή χώρα. Καταστάσεις ευτελισμού των πάντων που κάλλιστα θα μπορούσαμε να περιγράψουμε με τη γνωστή αγιογραφική λαϊκή ρήση «Σόδομα και Γόμορρα»! Καταστάσεις που αμιγώς ευθύνονται για την πνευματική και οικονομική κρίση και εν γένει για την όλη κατάντια της Ελλάδος. Καταστάσεις που μετέτρεψαν την Ελλάδα από λίκνο του πολιτισμού και των αξιών που ήταν σε δακτυλοδεικτούμενη χώρα και παράδειγμα προς αποφυγήν! Καταστάσεις που ενέπνευσαν ένα αμιγώς τυραννικό και φασιστικό καθεστώς όπου οι λίγοι (βλ. λίστα Λαγκάρντ, σκάνδαλα) που ζουν σε βάρος των πολλών επαινούνται και οι πολλοί καταπιέζονται ακόμη περαιτέρω στο όνομα της δήθεν ... ανάπτυξης!

Αυτή ακριβώς η δαιμονική νοοτροπία οδηγεί τις θεσμοθετημένες από το Δημιουργό Θεό αξίες όπως η ελευθερία και η δημοκρατία να παρερμηνεύονται, να ποδοπατούνται, να διαστρεβλώνονται μπροστά στη δαιμονική επέλαση της ασυδοσίας και του μυστηρίου της ανομίας. Στην θέση τους τοποθετούνται με περίτεχνο τρόπο η ιδιοτέλεια, η υποκρισία, ο άκρατος εγωϊσμός που προκαλούν τα κάθε λογής πάθη και το συμφέρον! Με λίγα λόγια επικρατεί η φιλοσοφία του Σάτρ που θέλει τον πλησίον ως αντίπαλο και εχθρό. Επικρατεί ακόμη η φαρισαϊκή νοοτροπία και αντίληψη περί του κόσμου που μεταβάλλει πολλούς σε «λύκους βαρείς μη φειδόμενους του ποιμνίου»... 

Όποιος μάλιστα τολμήσει να σηκώσει ανάστημα και να αντιδράσει στο ισχυρό αυτό ρεύμα τούτο της ασέβειας, στο ρεύμα της προσπελάζουσας ανηθικότητας αμέσως ενοχοποιείται! Τότε το σύστημα αυτό της ανομίας, ως νέος Γολιάθ αναλαμβάνει να εκδιώξει, να περιθωριοποιήσει και δια του τρόπου αυτού να αντιμετωπίσει την εφιστάμενη απειλή που συνιστά η διαφωνία... Τότε ξεσηκώνονται και επιστρατεύονται οι αυτο-ανακηρυσσόμενοι ως υπερασπιστές της Δημοκρατίας, οι αυτο-αποκαλούμενοι ειρηνιστές, οι αυτο-χαρακτηριζόμενοι ως προοδευτικοί, οι γνήσιοι εκφραστές της ανηθικότητας και του νέου ειδωλολατρικού μοντέλου για να στοχοποιήσουν την αντίδραση.  Να την εντάξουν μέσα σε καλούπια και όρια ώστε να μπορούν να την καταπολεμήσουν. Να την στολίσουν και να την ντύσουν στις σχολές του μεσαιωνικού διαφωτισμού-σκοταδισμού. Να την κεντήσουν με τις γνωστές ψεύτικες πλέον ετικέτες του «ακροδεξιού», του «φασίστα», του μέλους  μιας μίας μη κοινωνικά αποδεκτής -περιθωριακής οργάνωσης όπως λ. χ. παραθρησκευτικής κ.ο.κ.

Διά του τρόπου αυτού η δημόσια ειρηνική διαφωνία, η εν Χριστώ ομολογία εντάσσεται στο δαιμονικό εκείνο πλαίσιο που μεταβάλλει τον πραγματικό θύτη σε θύμα και αντίστοιχα μετατρέπει το θύμα σε θύτη. Μέσα σ’ αυτό τον παραλογισμό της σύγχρονης εποχής είναι φυσικό η βλασφημία και οι κάθε λογής βλάσφημοι και εν γένει οι ασεβείς έναντι της ηθικής και των αξιών να προστατεύονται. Είναι φυσικό τα κάθε λογής όργανα και υποστηρικτές μιαρών στοών και δαιμονικών λεσχών, ασήμαντα ανθρωπάκια να αναδεικνύονται σε πολιτικούς άρχοντες και να καταλαμβάνουν υπουργικές ακόμη και πρωθυπουργικές θέσεις. Είναι ακόμη φυσικό στο όνομα αυτού που υπηρετούν μέσα ως μέλη των στοών και των λεσχών αυτών να ζηλεύουν τη δόξα μεγάλων διωκτών της Χριστιανοσύνης όπως λ. χ. του Ιουλιανού του παραβάτη και να συλλαμβάνουν νέους και γέροντες και γερόντισσες. Είναι φυσικό για τέτοιες κυβερνήσεις της ανηθικότητας να οδηγούν Ορθοδόξους Χριστιανούς ως κοινούς «εγκληματίες» στα κρατητήρια και στις φυλακές.

Αφύσικο στην προκειμένη περίπτωση είναι οι έμμεσοι διώκτες του Χριστού να παρουσιάζονται ως δήθεν Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Αφύσικο είναι αν και δεδηλωμένα με τις πράξεις και αποφάσεις τους μέλη και οπαδοί του μιαρού Σατανά να επικαλούνται το Θεό να τους βοηθήσει να βγάλουν λ.χ. την Ελλάδα από το τέλμα της οικονομικής κρίσης.

Γιατί γι’ όλους αυτούς τους ανωτέρω σφετεριστές της αλήθειας που τύποις και όχι ουσία είναι χριστιανοί η ομολογία των Ορθοδόξων Χριστιανών από άφησαν την χαλαρότητα του καναπέ και την κατευθυνόμενη πλύση εγκεφάλου των τηλεοπτικών ΜΜΕ εκλαμβάνεται ως «έγκλημα»! Μέσα στο πλαίσιο τούτο ήταν πλήρης δικαιολογημένο το πολίτευμα της Δημοκρατίας να αποστείλει τις δυνάμεις καταστολής προκειμένου να τους προπηλακίσουν, να τους απωθήσουν στο όνομα μιας εικονικής ελευθερίας για να εκτοξευθούν χωρίς πρόβλημα προς τον ουρανό τα πύρινα βέλη της βλασφημίας.

Φθηνή δικαιολογία άλλωστε αποτελεί γι’ αυτούς που κινούν τα νήματα της εξουσίας είτε μέσω του θεσμού της δικαιοσύνης είτε μέσω της πολιτειακής αρχής  η αποδοχή του ψεύδους ασυζητητί της παραγωγού και παρουσιαζόμενης ως «ηθο-ποιού» Βάσιας Παναγοπούλου, η οποία αναιδώς υποστήριζε η χυδαία θεατρική παράσταση δεν σχετίζεται με τον Χριστό και τους Αποστόλους!  Αντιθέτως ο εβραϊκής καταγωγής βραβευμένος από τον γνωστό Σιωνιστή Ροκφέλερ ομοφυλόφιλος συγγραφέας Τέρενς Μάκ Νάλι, ισχυρίζεται ότι το έργο του αφορά τη ζωή του Χριστού και την αποκατάσταση της αληθείας!!!

Αποδεχόμενοι το ψεύδος τούτο διακόσιοι περίπου υπερασπιστές της Δημοκρατίας και του παράλογου αυτού πολιτισμού συγκεντρώθηκαν έξω από το θέατρο της για να αντιταχθούν στην «λογοκρισία» και την «πυρά» που δήθεν επέβαλλαν όσοι διαμαρτυρήθηκαν. Βέβαια μέσω της στάσης αυτής επιχειρούν ασυνειδήτως να εξαλείψουν προσωπικές ενοχές που προκαλεί ο εναγκαλισμός τους με το παράλογο, το παράνομο και την ασυδοσία... Καθίστανται υπερασπιστές της κατ’ εξοχήν ψυχασθένειας της ανωμαλίας (κιναιδισμού) την οποία παρουσιάζουν ως «διαφορετικότητα» και την αναδεικνύουν ως υπέρτατο ανθρώπινο δικαίωμα. Επιστρατεύουν το παράλογο προκειμένου να ταυτίσουν τον ψυχασθενή ανώμαλο με την ψυχασθένεια και μέσω της σύγχυσης αυτής να καθιερώσουν επισήμως στο όνομα της ψευτο-δημοκρατίας και της φασιστικής τους ιδεολογίας την ανωμαλία ως θεσμό! Αντιπολιτεύονται κάθε τι που τους ενοχλεί και συνειδησιακά τους ελέγχει στην ψυχοσωματική παραβατικότητά τους. Φθάνουν  στο σημείο έτσι να ενοχλούνται ως δημοκράτες από τον ήχο της καμπάνας, από τις ιερές εικόνες, από τον σταυρό, και να αναπτύσσουν με αποφάσεις και πράξεις μια συντονισμένη πολεμική σε βάρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Εκλαμβάνουν την Ορθόδοξη Εκκλησία ως μια ιδέα «αναχρονιστική» και την ταυτίζουν με τις απαράδεκτες και καταδικαστέες μεθόδους της εκκοσμικευμένης παπικής κοινότητας. Επιθυμούν διακαώς μέσα από μια αμιγώς φασιστική νοοτροπία να παρουσιάσουν τους χριστιανούς και την εκκλησιαστική ζωή ως αντίθετους σε όσα αυτοί εκλαμβάνουν ως πρόοδο. Χρησιμοποιούν τις ίδιες μεσαιωνικές παπικές τακτικές και μεθόδους για να στιγματίσουν, να ειρωνευτούν αυτούς που συνειδητά αντιστέκονται σ’ αυτήν την κατρακύλα μη ανεχόμενοι τη σήψη, τη διαφθορά και τη δυσωδία που εξ αυτής αναδύεται.

Σχολιάζοντας την κατάσταση αυτή γέροντας ασκητής του Παγγαίου Όρους μας προέτρεψε να αναγνώσουμε τους συγκεκριμένους στίχους: «παρά πάντας τους εχθρούς μου εγεννήθην όνειδος, καί τοις γείτοσί μου σφόδρα, και φόβος τοις γνωστοίς μου... Κύριε, μη καταισχυνθείην, ότι επεκαλεσάμην σε’ αισχυνθείησαν ασεβείς, καί καταχθείησαν εις άδου. Μη παραζήλου εν πονηρευομένοις, μηδέ ζήλου τους ποιούντας την ανομίαν. Ότι ωσεί χόρτος ταχύ αποξηρανθήσονται, και ωσεί λάχαν χλόης ταχύ αποπεσούνται...»! Και πρόσθεσε: Είμαστε εν μέσω συνταρακτικών γεγονότων. Έχει αρχίσει η διαδικασία του καθαρισμού της ήρας από το σιτάρι. Από τις πόλεις που εκτοξεύθηκαν πύρινα βέλη βλασφημίας δεν διασώθηκε καμία. Καταστράφηκαν ολοσχερώς. Προσεύχομαι να λυπηθεί ο Θεός την Αθήνα για να μην υποστεί τα ίδια δεινά... Ζει Κύριος ο Θεός»!

Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΚΡΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΟΜΑΛΩΝ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ

Η ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ

ΚΑΙ

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Ν Ο Υ Ν

                    Π     Ρ     Ο     Γ     Ρ      Α     Μ    Μ     Α

    ΕΟΡΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΟΜΑΛΩΝ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ

                  

Φέρεται εις γνώσιν του ευσεβούς λαού της Κεφαλληνίας ότι μετά πάσης μεγαλοπρεπείας θα εορτασθή η Εορτή της   ΑΝΑΚΟΜΙΔΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ του Προστάτου της νήσου μας και Προστάτου των απανταχού της γης διαβιούντων Κεφαλλήνων , Οσίου Ασκητού και Θαυματουργού ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ, κατά το κάτωθι Πρόγραμμα :

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19.10.2010

 

ΩΡΑ 5:00 μ. μ.

Ιερά Παράκληση προ του Ιερού Σκηνώματος και

μεταφορά Αυτού στον νέο Ιερό Ναό όπου θα ψαλή ο Μικρός Εσπερινός.

 

ΩΡΑ 9:30 μ. μ.

Μέγας Πολυαρχιερατικός Εσπερινός της εορτής και εν συνεχεία Παννυχίς μέχρι 4^ηςΠρωινής.

ΣΑΒΒΑΤΟ 20-10-2010

ΩΡΑ 8:00 π.μ.

Όρθρος και στη συνέχεια Αρχιερατικό Συλλείτουργο.

ΩΡΑ 11:00 π.μ.

Λιτάνευση του Ιερού Σκηνώματος με τη συμμετοχή του Ιερού Κλήρου, Μοναχών όλων των Ιερών Μονών της Ιεράς Μητροπόλεως των Επισήμων και του λαού.

ΩΡΑ 12:00 μ.μ.

Πέρας Λιτανείας και τοποθέτηση του Ιερού Σκηνώματος εντός του νέου Ιερού Ναού προς συνέχιση του προσκυνήματος και επαναφορά του Ιερού Σκηνώματος στον μικρό Ιερό Ναό.

 

ΩΡΑ 5:00 μ.μ.

Λιτάνευση της Ιεράς Εικόνας του Αγίου Γερασίμου στην πόλη του Ληξουρίου, από τον Ιερό Ναό του Αγίου Γερασίμου Ληξουρίου και στη συνέχεια δέηση στην πλατεία Ληξουρίου και επιστροφή στον Ναό όπου

θα ψαλλή η Ιερά Παράκληση του Αγίου.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΕΟΡΤΗΣ  ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  26-10-2010

ΩΡΑ 7:30 π. μ.

Όρθρος και στη συνέχεια Αρχιερατική θεία Λειτουργία.

ΩΡΑ 11:00 π. μ.

Λιτάνευση του Ιερού Σκηνώματος του Αγίου Γερασίμου.

 ΩΡΑ 12:00 π. μ.

Πέρας Λιτανείας και τοποθέτηση του Ιερού Σκηνώματος εντός της

Μεγάλης Λάρνακας της Κοιμήσεως, όπου ο Τάφος του Αγίου.

         

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

ΚΑΙ ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ