Παγκοσμιοποίηση και Οικουμενισμός πάνε μαζί....

πηγή

Πατριάρχης Βαρθολομαίος:
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα συνεχίσει τις προσπάθειες του στο θέμα του διαθρησκευτικού διαλόγου... 

Συνάντηση Α. Τσίπρα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη
Τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, που φιλοξενείται αυτές τις ημέρες στο ησυχαστήριο Τιμίου Προδρόμου, στο Ακριτοχώρι Σερρών, επισκέφθηκε παράλληλα, ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, Αλέξης Τσίπρας, στο πλαίσιο της περιοδείας του στο νομό Σερρών. Η μεταξύ τους συνάντηση κράτησε περίπου 40 λεπτά και έγινε σε πολύ καλό κλίμα. Τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης υποδέχθηκαν ο μητροπολίτης Σιντικής, Μακάριος, και η ηγουμένη της μονής Τιμίου Προδρόμου, Ιακώβη, οι οποίοι τον ξενάγησαν στο νέο καθεδρικό του ησυχαστηρίου.Στο σύντομο διάλογο που είχαν ενώπιον των δημοσιογράφων ο κ. Τσίπρας είπε στον Πατριάρχη: «Ηρθα για εκφράσω, για μια ακόμη φορά, τη στήριξη στα δίκαια αιτήματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου που πηγάζουν από το διεθνές δίκαιο».
Υπενθύμισε πως όταν συναντήθηκαν στο Φανάρι συζήτησαν για τη δυνατότητα επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και σημείωσε ότι στο διάστημα που μεσολάβησε, δυστυχώς, οι εξελίξεις στην Ελλάδα και παγκοσμίως δεν ήταν οι καλύτερες δυνατές. Παράλληλα εξήρε τις παρεμβάσεις του κ. Βαρθολομαίου, μέσα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, για τη φιλία, τη συνεργασία, την ειρήνη, την αδελφοσύνη και τον διαθρησκευτικό διάλογο, λέγοντας ότι είναι πάντα ευπρόσδεκτες και είναι συμπαραστάτης στο έργο του.
Ο Οικουμενικός πατριάρχης ευχαρίστησε για τη διαρκή υποστήριξη και σημείωσε: «Πάντα υπολογίζουμε στην πολιτική στήριξη των πολιτικών αρχηγών των επί μέρους κομμάτων στην Ελλάδα και είμαστε βέβαιοι ότι όλα τα κόμματα βρίσκονται στο πλευρό μας. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι η μητέρα Εκκλησία όλων μας και εκπροσωπεί το γένος μας, την Ορθοδοξία και την πίστη μας. Η οικουμενικότητα δεν είναι μόνο στον τίτλο, έχει ουσιαστικό περιεχόμενο». Επισήμανε,ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης είναι πρωτοπόρο στα θέματα του διαθρησκευτικού διαλόγου και της οικολογίας. Ειδικότερα για τον διαθρησκευτικό διάλογοεπισήμανε ότι είναι μια από τις προτεραιότητες του και πριν από 25 χρόνια άρχισε διάλογο με τις άλλες μη χριστιανικές μονοθεϊστικές θρησκείες, το Ισλάμ και τον Ιουδαϊσμό. Μάλιστα, στις 26Νοεμβρίου ο κ. Βαρθολομαίος θα ταξιδέψει στη Βιέννη για να παραστεί στην εναρκτήρια τελετή του πρώτου Διαθρησκευτικού Κέντρου, που ίδρυσε ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας και οι πρώτες χώρες που συνεργάζονται είναι η Σαουδική Αραβία, η Ισπανία και η Αυστρία.
Υπογράμμισε πως το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα συνεχίσει τις προσπάθειες του στο θέμα του διαθρησκευτικού διαλόγου, αν και μερικές φορές αδίκως επικρίνεται. «Αυτά είναι τα πιστεύω μας, αυτή η φιλοσοφία μας και έτσι θα πορευόμαστε. Ότι πιστεύουμε και πράττουμε είναι σύμφωνο με τις αρχές του Ευαγγελίου και τις εντολές του Χριστού», είπε. Ο Πατριάρχης συνεχάρη τον κ. Τσίπρα για το δεύτερο παιδί του και ευχήθηκε να είναι γερό και καλοφωτισμένο.
newsbomb – (Φωτογραφία: ΑΠΕ - news.in.gr)

πηγή: www.aktines.blogspot.gr


ΣΧΟΛΙΟ: Άντε τώρα μην κάνεις... κακές σκέψεις... Τί δουλειά έχει ο κ. Τσίπρας με τον διαθρησκειακό διάλογο;. Μήπως ανήκει και αυτός στο  "κλαμπ" της προώθησης της "Συναδέλφωσης των λαών;". Τώρα δεν θα είναι έκπληξη αν δούμε τους "εχθρούς" του κ. Τσίπρα να τον "αγκαλιάζουν" ως σωτήρα του έθνους..... 

ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΘΕΟΥ

Τῌ ΚΓ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος καὶ Ἀποστόλου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου.

Τῇ ΚΓ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ἁγίου ἱερομάρτυρος \
καὶ Ἀποστόλου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου.

Κληθεὶς ἀδελφὸς τοῦ Κατακρίτου ξύλῳ
Θνῄσκεις δι' αὐτόν, παμμάκαρ, κρουσθεὶς ξύλῳ.
Ἐσθλὸν Ἀδελφόθεον τριτάτῃ ξύλῳ εἰκάδι πλῆξαν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη του Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰγνατίου, 
Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Εὗρες μεταστὰς τὴν παλαιὰν ἀξίαν,
Ἰγνάτιε Πρόδρομε Ῥώμης τῆς Νέας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Μακαρίου τοῦ Ῥωμαίου.
Ἔρημον ἠγάπησας οἰκεῖν παμμάκαρ,
Θεῷ ὁμιλεῖν καταμόνας τῷ μόνῳ.

Ὁ Ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Νικηφόρος ὁ ἱδρυτὴς τὴν ἐν Χαρσιανῷ Μονῆς 
καὶ ὁ Ὅσιος Πετρώνιος ἐν εἰρήνῃ τελειοῦνται.

Οἱ Ἅγιοι δύο Παῖδες εἰς πῦρ κατὰ γῆς στρωθέν, τρέχειν ἀναγκασθέντες, 
τελειοῦνται.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Για τους λίθους που θα φωνάξουν

πηγή

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

Όταν ο Κύριος έμπαινε για τελευταία φορά στα Ιεροσόλυμα 

ο λαός βγήκε να τον προϋπαντήσει. Αμέτρητα μάτια έκθαμβα 

τον έβλεπαν και αμέτρητα στόματα χαρούμενα του

 φώναζαν: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου»

 (Μαρκ. 11,9). Ακούγοντας αυτό οι Φαρισαίοι, κινούμενοι από

 ζηλοφθονία του ζήτησαν να μην επιτρέπει στον λαό να φωνάζει.

 Τους απαντά ο ταπεινός Κύριος: «Αν αυτοί σιωπήσουν, 

θα φωνάξουν οι λίθοι» (Λουκ. 19,40). 

Τώρα μετά από είκοσι αιώνες ρωτάτε τι είδους λίθοι είναι 

αυτοί και αν μπορούν οι λίθοι να φωνάξουν;

     Δεν έχετε διαβάσει πως οι Εβραίοι μετά πέντε μέρες σιώπησαν

 και πως οι πέτρες φώναξαν ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού; 

Όταν εξέπνευσε την Μεγάλη Παρασκευή πάνω στον Σταυρό 

«η γη σείστηκε και οι πέτρες σκίστηκαν» (Ματθ. 27,51). 

Οι πέτρες σκίστηκαν από τον σεισμό, διαλύθηκαν. 

Αυτή είναι η γλώσσα των λίθων. 

Μπορεί άραγε να υπάρξει δυνατότερη γλώσσα και φοβερότερη

 φωνή και πιο οφθαλμοφανής μαρτυρία του ευλογημένου Βασιλέα 

που κατέβηκε ανάμεσα στους ανθρώπους και οι ανόητοι τον

 αρνήθηκαν και τον θανάτωσαν;

     Δεύτερος λίθος. Όταν οι Εβραίοι σιώπησαν, οι άπιστοι 

φώναζαν: «Ωσαννά»! 

Οι Εβραίοι έβλεπαν τους άπιστους ως λίθους. 

Με την πνευματική σημασία αυτοί ήταν όντως λίθοι, χωρίς 

την γνώση για τον ένα ζώντα Θεό και προσκυνούσαν πέτρινα είδωλα.

     Όταν λοιπόν οι Εβραίοι έπαψαν να μιλούν περί του

 Υιού του Θεού, οι απόστολοι βγήκαν στον κόσμο για να βαπτίσουν 

τους άπιστους λαούς. Και οι λαοί αυτοί έγιναν σαν ζωντανοί 

λίθοι κατά την έκφραση του αποστόλου Πέτρου:

 «Και αυτοί ως λίθοι ζώντες οικοδομείσθε οίκος πνευματικός» 

(Α’ Πετρ.  2,5). Ως ζωντανοί λίθοι οι άπιστοι συνέχιζαν να δοξάζουν

 τον Θεό ενώ οι Εβραίοι λιθοβόλησαν και σιώπησαν.

     Τρίτος λίθος. Όταν τα στόματα των Εβραίων έκλεισαν 

φώναξαν οι πέτρες του ναού του Σολομώντα. Ακόμα και 

σήμερα φωνάζουν. Αφού εκπληρώθηκε η προφητεία γι’ αυτόν τον

 ναό που έλεγε: «Δεν θα αφεθεί εδώ πέτρα πάνω σε πέτρα» 

(Ματθ.  24,2). Η υπερηφάνεια και η δόξα του Ισραήλ, 

ο ναός του Σολομώντα σήμερα δεν υπάρχει. Υπάρχουν 

μόνο μερικές πέτρες σήμερα από αυτόν τον ναό, τόσες όσες είναι

 αρκετές ώστε οι γιοι και οι κόρες του Ισραήλ να χτυπούν τα κεφάλια 

τους σε αυτές τις πέτρες των στεναγμών οδυρόμενοι και 

θρηνώντας. Αυτά τα υπολείμματα λίθων με τη σιωπή τους 

φωνάζουν σαν τον αγγελιοφόρο από το πεδίο της μάχης που 

αναγγέλει την ήττα.

     Τέταρτος λίθος. Οι Εβραίοι για μεγάλο χρονικό διάστημα

 σταμάτησαν να μιλούν για τον Χριστό. Ούτε χαίρονταν, 

ούτε δόξαζαν, ούτε φώναζαν «Ωσαννά». Γι’  αυτό και 

προσβεβλημένος ο Θεός κατέστρεψε τον μοναδικό ναό των

 θυσιών τους σ’ Αυτόν. Τον παρέδωσε στον αφανισμό. 

Αλλά εκατοντάδες χιλιάδες ναοί από πέτρα ανεγέρθηκαν 

σε όλο τον κόσμο προς δόξα του Χριστού. Και αυτές οι πέτρες

 φωνάζουν αυτό που οι Εβραίοι αποσιωπούν.

     Πέμπτος λίθος. Είναι αυτός που ακόμα δεν φώναξε, αλλά 

θα φωνάξει πριν το τέλος του κόσμου, μπροστά από το

 δεύτερο ερχομό του Κυρίου. Για το τέλος του κόσμου

 προείπε ο πλέον Προορατικός: «Ο ήλιος θα σκοτινιάσει και η 

σελήνη δεν θα δώσει το φως της, και οι αστέρες θα πέσουν

 από τον ουρανό». (Ματθ.  24,29). Τι είναι η γη, ο ήλιος 

και η σελήνη παρά αστέρες με πέτρες; Με τη δική τους γλώσσα

 και τον δικό τους τρόπο λοιπόν αυτοί οι καυτοί λίθοι

 θα φωνάξουν την συγκεκριμένη εποχή. Δηλαδή, την εποχή που 

θα παρουσιαστούν πολλοί ψευδοπροφήτες και θα πληθύνουν 

οι παράνομοι και η αγάπη των περισσότερων για τον Θεό θα

 παγώσει. Με μια λέξη, όταν μετά τους Εβραίους και πολλοί 

χριστιανοί σωπάσουν. Τότε αυτό το ουράνιο σώμα, αυτός

 ο πύρινος λίθος του Θεού θα φωνάξει με την γλώσσα του

 και τον τρόπο του. Και θα αναγγείλει τον ερχομό του 

Κριτή όπως το άστρο της ανατολής κάποτε ανήγγειλε 

τη γέννηση του Σωτήρα.

                                «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται...»   

Αρχιμ. Βασίλειος Γοντικάκης, Πιλοτικά Προγράμματα Θρησκευτικών. Κάτι ιερό και άγιο προδίδεται.

πηγή

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΙΒΗΡΩΝ

    ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

        ΑΘΩΣ

ΕΝ ΑΓΙΩ ΟΡΕΙ ΤΗ 25-9/8-10-2012

Προς  την

Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος

Ιω. Γενναδίου 14

Αθήνα

Μακαριώτατε,

Σεβασμιώτατοι,

Έπεσε στα χέρια μου το Περιοδικό «Κοινωνία» της ΠΕΘ, το αφιερωμένο στο «νέο πρόγραμμα σπουδών στα θρησκευτικά Δημοτικού-Γυμνασίου» (Απρίλιος-Ιούνιος 2012).

Διερχόμενος το  περιεχόμενο του τεύχους ένοιωσα μέσα μου μία έντονη αντίδραση. Ένοιωσα ότι κάτι ιερό και άγιο προδίδεται από το κεφάλαιο της Πίστεώς μας, κάτι που τόχει ανάγκη ο άνθρωπος οποιασδήποτε θρησκευτικής παραδόσεως.

Και τολμώ να σας κουράσω για λίγο και να εξομολογηθώ το λογισμό μου.

Είναι αντιπαιδαγωγικό και απάνθρωπο να θέλουν να θρέψουν την ψυχή του μικρού παιδιού με πληροφορίες  θρησκευτικών απόψεων και διαπληκτισμών, τη στιγμή που αυτό το τρυφερό πλάσμα ζητά το γάλα του ηρωισμού της αγάπης, πού είναι η προϋπόθεση της ζωής και το διαθέτει πλούσια η Μητέρα Εκκλησία.

Αυτό για το οποίο διαμαρτύρονται οι συντάκτες του προγράμματος σπουδών είναι «ο δογματισμός» και «ο κατηχητισμός» που διακρίνουν στο μάθημα των θρησκευτικών.

Αυτό όμως στην ουσία είναι ψέμα και παραποίησι της αλήθειας. Γιατί στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν λατρεύομε κάποια δοξασία. Αλλά αυτό που ζούμε είναι θεοφάνεια: η φανέρωση της αλήθειας ότι ο Θεός είναι αγάπη.

Από αγάπη δημιουργεί τα πάντα. Και παραπεσόντας τους ανθρώπους δεν τους εγκαταλείπει αλλά κατέρχεται προς αυτούς. Ταπεινώνεται και τους σώζει.

Ο Θεάνθρωπος Κύριος, όπως γνωρίζεται στην ζωή της Εκκλησίας, είναι φανέρωσι αφάτου αγάπης για όλη τη δημιουργία και τον άνθρωπο.

Δεν βλέπει εχθρούς άλλα μόνο φίλους. Δεν αμύνεται για να σωθή. Άλλα θυσιάζεται για να σώση όλους. Θεωρεί φίλους και αυτούς που τον σταυρώνουν. Δεν καταργεί εχθρούς γιατί δεν έχει. Καταργεί την έχθρα.

«Την έχθρα κτείνας υπερέχουσαν πάντα νουν ειρήνην χαρίζεται».

Αυτή η τελική νίκη της ειρήνης που καταργεί τον θάνατο, όλους τους ζωογονεί, τους ανασταίνει. «Και νεκρός ουδείς επί μνήματος».

Ως πολικός αστέρας, που οδηγεί και ελευθερώνει τον άνθρωπο από τη φθορά του θανάτου, είναι η ομολογία του Αποστόλου της αγάπης: «Ημείς οίδαμεν ότι μεταβεβήκαμεν εκ του θανάτου εις την ζωήν, ότι αγαπώμεν τους αδελφούς» (Α΄ Ιω. 3, 14).

Δεν εμπνέομε τη ζωή στην ψυχή του παιδιού με την ενημέρωσι θρησκευτικών απόψεων και διαφορών αλλά με τα ζωντανά παραδείγματα αυτών που νίκησαν τον θάνατο δια της θυσίας της αγάπης. Δεν τρέφεται η ψυχή του μικρού παιδιού με υλικό πληροφοριών θρησκευτικών απόψεων άλλα με το πνεύμα του ηρωισμού της αγάπης.

Όταν θα ανδρωθή μέσα σ΄ αυτή την αγωγή της αγάπης και της ελευθερίας, θα αγαπήση τη ζωή. Θα είναι ευλογία για όλους και όλες οι δοκιμασίες θα είναι ευλογία γι΄ αυτόν.

Δεν θα φοβάται καμμιά απειλή, ούτε τον ίδιο τον θάνατο. Θα θεωρή  επιτυχία του όχι να υποδουλώση, να ταπείνωση τον άλλον. Αλλά να θυσιαστή για να ζήσουν όλοι οι άλλοι, που είναι ο αληθινός εαυτός του.

Εάν δώσωμε πραγματικά ορθόδοξη αγωγή, ετοιμάζουμε ανθρώπους ολοκληρωμένους πνευματικά που όχι μονό μπορούν να ζήσουν άνετα μέσα σε πολυπολιτισμικά περιβάλλοντα του καιρού μας, αλλά να δεχθούν τις όποιες δυσκολίες ως ευλογίες. Κατά τη ρήσι του Αποστόλου: «χαίρω εν τοις παθήμασί μου».

Αυτή η αγωγή γεννά ανθρώπους χαρούμενους με δυνατή κράσι. Γεννιούνται από την αγάπη. Και προσφέρουν ευσπλαγχνία. Γίνονται μία αίσθησι. Διακρίνουν το υγιές της αγάπης που ζωογονεί από το νοσηρό του μίσους που θανατώνει.

Αντιμετωπίζουν τα πάντα με την πλησμονή της ελεημοσύνης που τους  γέννησε και τους συντηρεί. Προσεύχονται μετά δακρύων για όλη την κτίσι, τους ανθρώπους και τους εχθρούς της αληθείας.

Οι άνθρωποι αυτοί εμπνέουν και ελευθερώνουν  την ψυχή του ανθρώπου. Κατευνάζουν τα πάθη. Ανοίγουν δρόμους ζωής. Μετατρέπουν σε ευλογίες όλους τους  πειρασμούς.

Και δίδουν τη μαρτυρία της πίστεως, που δεν είναι απλός ισχυρισμός για την ορθότητα κάποιας διατυπώσεως άλλα η ευωδία του ώριμου ανθρώπου που ξεπέρασε το θάνατο. Και είναι όλος αγάπη καθ΄ ομοιότητα Θεού.

Οι άνθρωποι που μαθαίνουν απλώς λόγια αγάπης και τις διάφορες απόψεις των θρησκευτικών δοξασιών, δεν προσφέρουν ζωή ούτε μορφώνουν τον νέο άνθρωπο, άλλα δημιουργούν τη σύγχυσι μιας στείρας πολυμάθειας.

Φτωχαίνομε και ευτελίζομε το μυστήριο της ζωής που μας δόθηκε, ενώ οφείλομε να το κοινοποιήσωμε απαραχάρακτο στα παιδιά όλου του κόσμου που βασανίζονται. Η αγάπη είναι το οξυγόνο της ζωής.

Σήμερα που όλος ο κόσμος έγινε μια ταραγμένη γειτονιά και γίνεται λόγος για επανευαγγελισμό της Ευρώπης είναι ο καιρός της Ορθοδόξου Εκκλησίας και θεολογίας.

Αυτά που επιδιώκουν με τις μεταρρυθμίσεις να επιτύχουν, τα έχει προ πολλού ως κατακτήσεις ζωής η Ορθόδοξη Εκκλησία.

Δεν απειλεί κανέναν αυτός που έχει ως τρόπο ζωής τη θυσία του από αγάπη για τους άλλους. Και δεν φοβάται τίποτε η ζωή που ανατέλλει εκ του Τάφου.

Η Εκκλησία μπορεί να δώση το πιλοτικό πρόγραμμα σπουδών (παραδοσιακό και επαναστατικό), που την ορθόδοξη συνείδησι αναπαύει και όλο τον κόσμο ζωογονεί. Γιατί η αλήθεια της αγάπης δεν χωρίζει, αλλά ενώνει. Βοήθα τον καθένα να καλλιτερεύση τη συμπεριφορά του, να θεραπεύση την αρρώστια του και να χαρή τη ζωή του.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία προσφέρει μια χαρά που είναι ισχυρότερη της παρούσης  ζωής και μια έκπληξη που ξεπερνά τον θάνατο.

Οφείλομε να ενεργήσωμε με όλες τις δυνατότητες  που διαθέτομε για να αφήσουμε να απλωθή η ευωδία της Αναστάσεως που νικά τον θάνατο. «Χριστός ανέστη εκ νεκρών και επλήρωσε τα σύμπαντα ευωδίας».

Αυτά, Μακαριότατε και Σεβασμιώτατοι, είχα να Σας διατυπώσω ως εξομολόγησι λογισμών. Αιτούμενος συγγνώμη για την όλη απασχόλησι και εκζητώντας τις θεοπειθείς Σας ευχές ασπάζομαι, την τιμία Σας δεξιά.

Με υιικό σεβασμό και την εν Κυρίω αγάπη

Αρχιμ. Βασίλειος Ιβηρίτης

Προηγούμενος Ιεράς Μονής Ιβήρων

GONTIKAKHS
Ακτίνες

Kων/νος Σαρδελής, Πρώτη η Εκκλησία αντιστάθηκε στην Κατοχή

ΚΛΗΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΠΡΩΤΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Του Kων/νου Σαρδελή

    Η Βουλή των Ελλήνων έχει χρέος, έστω και μετά θάνατον, έστω και μετά από εξήντα χρόνια, να ανακηρύξει τους Αρχιεπισκό­πους Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρύ­σανθον (Φιλιππίδην, 1881-1949) και Δαμασκηνόν (Παπανδρέου, 1890-1949) ΑΞΙΟΥΣ του έθνους, τον δε Χρύσανθον πρώτον αντιστασιακόν, διότι πρώτος αυτός προέβαλε αντίσταση κατά των Γερ­μανών, αμέσως μετά την είσοδό τους στην Αθήνα. Και να ανεγερθεί και στο Χρύ­σανθο ανδριάντας, πλάι σε κείνον του Δαμασκηνού, γιατί και οι δύο ανήκουν στις μεγάλες προσωπικότητες, όχι μόνο της Ελλαδικής Εκκλησίας αλλά και της νεώτερης ιστορίας μας γενικότερα.

Ο από Τραπεζούντος Χρύσανθος (μητροπολίτης Τραπεζούντος 1913- 1938), ο οποίος έγινε και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, το 1940, ανήκει στους κορυφαίους εκείνους ιεράρχες της Ελλάδας και του Ελληνισμού, που με την ισχυρή προσωπικότητά τους εσφρά­γισαν την εποχή τους αλλά και ετίμησαν μεγάλως την παράδοση του Γένους. Υπήρξε ένας Νεομάρτυρας εν ζωή με την πράγματι ηρωική του στάση μπροστά στο Γερμανό Στρατηγό Στούμμε, όταν αμέσως μετά την είσοδο των Γερ­μανών στην Αθήνα επισκέφτηκε τον Αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο και υποχρεώθηκε να παραμείνει όρθιος επειδή, επίτούτο, έμεινε όρθιος και ο Χρύσανθος. Επίσης αρνήθηκε  να ορκίσει την πρώτη κατοχική Κυβέρνηση τού αντιστράτηγου Τσολάκογλου. Αλλά η στάση τού Χρυσάνθου δεν περιορίζεται σ' αυτό. Ας δούμε, όμως, πρώτα πως ο Χρύσανθος αντιμετώπισε την κατάστα­ση μετά την κήρυξη τού Πολέμου (28 Οκτωβρίου 1940).

Ο Χρύσανθος αμέσως κινητοποίησε ολόκληρη την Εκκλησία και καθοδήγη­σε τον κλήρο να συμπαρασταθεί στο μαχόμενο έθνος. Ίδρυσε, χωρίς καμιά κα­θυστέρηση, την «Πρόνοια Στρατευομένων» της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, γε­γονός που ανακούφισε τα στρατευμένα νιάτα μας. Και στην περίπτωση αυτή ο Χρύσανθος στάθηκε ο ίδιος και καλύτε­ρος, όπως και στην Τραπεζούντα.

Κάπου δύο χιλιάδες άνδρες και γυ­ναίκες επιστράτευσε και συνέλεξε πολ­λά εκατομμύρια για τις οικογένειες των στρατευθέντων, ενώ επισκεπτόταν συ­νεχώς τους νοσηλευόμενους τραυματίες και οργάνωσε ειδική ομάδα από ιερείς για τις θρησκευτικές ανάγκες των στρα­τιωτών. Ξεχωριστό τμήμα της «Πρόνοι­ας» διεξήγαγε πατριωτική αλληλογρα­φία και αποστολή δεμάτων και θρη­σκευτικών βιβλίων και εντύπων, για την ενίσχυση τού φρονήματος των στρα­τιωτών.

Με την υποδούλωση και την είσοδο των εχθρικών στρατευμάτων στη χώρα, ο Χρύσανθος ακολούθησε την μακραίω­νη παράδοση της Εκκλησίας: έμεινε μα­ζί με το ποίμνιό του, να αγωνιστεί μαζί του με όλες τις συνέπειες που συνεπάγετο τούτο. Γιατί κανείς κληρικός δεν εγκατέλειψε ποτέ το ποίμνιό του, ιδιαί­τερα τέτοιες ώρες.

Δύο πολύ γνωστά παραδείγματα: τού Οικουμενικού Πατριάρχη Γρηγορίου τού Ε' και τού Μητροπολίτη Σμύρ­νης Χρυσοστόμου, και οι δύο ιερομάρ­τυρες και εθνομάρτυρες τού Γένους. Ο Χρύσανθος δε σε πρόταση τού Βασιλέως Γεωργίου Β' να αναχωρήσει μαζί με την κυβέρνηση, απάντησε όπως θα απα­ντούσε κάθε κληρικός, από τού Οικου­μενικού Πατριάρχη ως τού τελευταίου Ιερέα: «Η θέσις μου ως εθνάρχου είναι να παραμείνω εδώ, δια να προστατεύσω τον ελληνικόν λαόν». Αυτός είναι ο κα­λός ποιμήν, που θυσιάζει τη ζωή του υπέρ των προβάτων.

 ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Στο ημερολόγιο τού Χρυσάνθου δια­βάζουμε:

«24 Απριλίου 1941. Έρχονται εις επίσκεψίν μου ο Νομάρχης Αττικοβοιωτίας κ. Πεζόπουλος και ο Δήμαρχος κ. Πλυτάς κατ’ εντολήν τού Υφυπουργού Ασφαλείας κ. Μανιαδάκη, δια να μοι είπουν ότι μετά των ανωτέρω δύο και τού Φρουράρχου Αθηνών Στρατηγού Καβράκου θα παραδώσωμεν την πόλιν εις τους Γερμανούς. Απήντησα ότι εις το έργον τούτο ουδεμίαν θέσιν έχει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών. Νομίζω, μάλι­στα, ότι και σεις οι άλλοι είσθε πολλοί, και ότι θα έφθανεν εις κατώτερος αξιω­ματικός δια να είπη εις τους Γερμανούς ότι η πόλις δεν αμύνεται και ότι είναι ελεύθεροι να εισέλθουν. Επέμεινον και επανέλαβον ότι έργον του Αρχιεπισκό­που είναι όχι να υποδουλώνη αλλά να ελευθερώνη. Πλην τούτου, είναι ενδεχό­μενον να συμπεριφερθούν οι Γερμανοί περιφρονητικώς και να στείλουν κανένα ανθυπολοχαγόν δια να συνεννοηθή μετά τού Αρχιεπισκόπου, όπερ θα είναι εξευτελιστικόν δια το αξίωμα τού Αρχιεπισκόπου. Ενθυμούμαι ότι το 1916, ότε ήμην Μητροπολίτης Τραπεζούντος και προσωρινός Διοικητής τού τόπου, και επί τη προσεγγίσει των Ρώσων, οίτινες ήρχοντο εις Τραπεζούντα ως ελευθερωταί και όχι ως δουλωταί, πάλιν δεν μετέβην ο ίδιος να παραδώσω την πόλιν, αλλά έστειλα ένα απλούν πολίτην μετά τού Αμερικανού Προξένου, οι οποίοι είπον απλώς εις τους Ρώσους ότι δεν αμύνεται η πόλις και ότι είναι ελεύθεροι να εισέλθουν. Δεν βλέπω λοιπόν τον λό­γον δια τον οποίον πρέπει ο Αρχιεπί­σκοπος να παραδώση τώρα την πόλιν εις τους Γερμανούς.

Ταύτα παρακαλώ να διαβιβασθούν εις τον κ. Μανιαδάκην.»

«ΕΠΕΣΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΚΑΙ ΕΚΛΑΥΣΑ ΠΙΚΡΟΤΑΤΑ» 

Στις 27 Απριλίου 1941 διαβάζουμε στο ημερολόγιο τού Χρυσάνθου μεταξύ των άλλων:

"....Μετά δύο ώρας έρχεται εις γραμματεύς τού Δημαρχείου και μοι λέγει ότι ο Γερμανός Στρατηγός ερωτά ποίαν ώραν δύναται να με επισκεφθή εις την Μητρόπολην ....Απήντησα ότι δύναται να έλθη εις τας 4 μ.μ.Περί την 4^ην μ.μ. έρχεται ο Στρατηγός τού Δευτέρου Σώματος Στρατού Stumme συνοδευόμενος από τον Klemm, Στρατιωτικόν Ακόλουθον της Γερμανικής Πρεσβείας, Γερμανολεβαντίνος εκ Σμύρνης, όστις επί τέσσερα έτη κατεσκόπευε την Ελλάδα και τον ελληνικόν στρατόν, και από τον νεοδιορισθέντα Γερμανόν Φρούραρχον Αθηνών. Τους υποδέχομαι εντός τού Συνοδικού με αθυμίαν και κατήφειαν. Πως να αρχίσω την συνομιλίαν; Φαίνεσθε, τού λέω, κουρασμένος. Ναι, απαντά. Βρήκαμε γέφυρας και δρόμους κατεστραμμένους. Τα κατέστρεψαν οι Άγγλοι. Ποιος θα τα επανορθώση; Οι Άγγλοι οφείλουν να πληρώσουν. Θα πληρώση όποιος νικηθή, λέγω. Κατά την διαδρομήν ημών δια της Ελλάδος με ευχαρίστησιν παρετήρησα ότι πολλοί ομιλούν γερμανικά. Ναι, τού είπα, υπήρχον πολλοί, οίτινες ήσαν θαυμασταί τού γερμανικού πολιτισμού˙ άλλ' άφ' ότου εκήρυξεν η Γερμανία τον πόλε­μον κατά της Ελλάδος, θα έμειναν ολί­γοι ή κανείς. Πράγματι, έχει λυπήσει πο­λύ τον ελληνικόν λαόν διότι η Γερμανία αναιτίως εκήρυξε τον πόλεμον κατά της Ελλάδος· διατί τον εκήρυξεν; Αυτά, απαντά, είναι ζητήματα πολίτικης. Εις τον δρόμον, λέγει, μας έρραιναν με άνθη. Αυτοί, τού απαντώ, βεβαίως δεν ήσαν Έλληνες. Επείγει, τω λέγω, το ζή­τημα τού επισιτισμού τού τόπου. Θα έλθη, απαντά, προσεχώς ιδιαιτέρα επι­τροπή επισιτισμού. Και τώρα, τω λέγω, που θα υπάγετε; Όπου διατάξει ο Φύρερ, απαντά, διότι ημείς δεν κάμνομεν τίποτε εκτός εκείνου το οποίον διατάσσει ο Φύρερ....

Προσέξατε, Στρατηγέ μου, να μη τραυματίσητε την υπερηφάνειαν τού ελληνικού λαού....»

«ΑΛΛΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΝ ΔΕΝ ΔΥΝΑΜΑΙ ΝΑ ΟΡΚΙΣΩ» 

«.... Προς το εσπέρας έρχεται εις επίσκεψίν μου ο κ. Πλάτων Χατζημιχάλης .... και μοι αναγγέλει ότι εσχηματίσθη Κυβέρνησις υπό τού Τσολάκογλου... Τω απήντησα ότι λυπούμαι πολύ.... Οπωσ­δήποτε, απαντά, ημείς υπεγράψαμεν το συμβόλαιον και η Κυβέρνησις εσχηματί­σθη.... και παρακαλεί (ο Τσολάκογλου) να έλθετε να [την] ορκίσετε αύριον το πρωΐ η ώρα 9. Απαντώ ότι η Εθνική Κυβέρνησις, την οποίαν ώρκισα, εξακο­λουθεί να υφίσταται και να συνεχίζη τον πόλεμον. Άλλην Κυβέρνησιν δεν δύναμαι να ορκίσω· πλην τούτου, δεν γνωρίζω τι εγράφη και υπεγράφη εις το μετά των Γερμανών συμβόλαιον, και δεν γνωρίζω εάν αύριον κατ' εντολήν των Γερμανών δεν θα αποκηρύξητε την μετά των Άγγλων συμμαχίαν μας, όπερ εθνικώς θα είναι ολεθριώτατον. Εις τοιαύτας δε υπόπτους και αντεθνικάς ενεργείας δεν είναι δυνατόν να δώση η Εκκλησία τον όρκον και την ευλογίαν της. Η Εκκλησία πρέπει να μένη μα­κράν από τοιαύτα πράγματα. Εγώ το εννόησα, λέγει ο κ. Χατζημιχάλης, και όταν αύριον έλθουν και άλλοι εκ της Κυβερνήσεως, δώσατέ το να το εννοή­σουν. Περιττόν, τω λέγω, να έλθουν άλλοι. Σας παρακαλώ να είπητε όσα σάς είπα εις την σχηματισθείσαν Κυβέρνησιν και ελπίζω ότι θα πεισθούν όλοι τους ότι έχω δίκαιον. Εφ' ω απήλθεν ο κ. Χατζημιχάλης η δε κατέχουσά με άθυμία και λύπη είναι απερίγραπτος.»

ΕΚΘΡΟΝΙΖΕΤΑΙ 

Αποτέλεσμα ήταν ο ηρωικός Ιεράρ­χης να εκθρονιστεί, γιατί αρνήθηκε να ορκίσει τη Κατοχική Κυβέρνηση Τσολάκογλου. Αυτό γίνεται την 2αν Ιουνίου 1941. Την Κυβέρνηση όρκισε κάποιος ιερεύς, το δε Χρύσανθο διαδέχτηκε ο μέγας, επίσης,Δαμασκηνός, τού οποίου το εθνικό, κοινωνικό και πνευματικό έργο κατά την κατοχή, ιδιαίτερα στη διάσωση των Εβραίων, υπήρξε τεράστιο και μο­ναδικό σ' ολόκληρη την Ευρώπη.

Η ίδρυση της Εκκλησιαστικής Οργανώσεως της περίφημης και σωτή­ριας Χριστιανικής Αλληλεγγύης, επετέλεσε μέγα κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο. Ηρωικές και άξιες της παραδόσεως τού Γένους υπήρξαν και οι παραστά­σεις του ενώπιον των αρχών Κατοχής για την διάσωση από βέβαιο θάνατο (εκτέλεση) πατριωτών. Υπήρξε και ο Δαμασκηνός ένας αληθινός Εθνάρχης, τού οποίου την προσφορά εξετίμησαν μεγάλως και οι σύμμαχοι.

Εμείς εδώ περιοριστήκαμε περισσό­τερο στον Χρύσανθο, για τον οποίο τα γεγονότα γύρω από τις πρώτες τραγικές εκείνες στιγμές είναι ολιγότερο γνωστά.

Άλλωστε η Κατοχή -και ο Δαμασκηνός δρα κατά την περίοδο αυτή, κυρίως- είναι ένα νέο κεφάλαιο, που μπορεί να μας απασχολήσει άλλοτε, πάντοτε σε σχέση με την προσφορά της Εκκλησίας υπό τον Αρχιεπίσκοπον Δαμασκηνόν.

 ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΤΟΛΜΗ» ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2001

Ψηφιοποίηση  Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον

πηγή

ΦΩΣ ΣΤΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ

πηγή

ΔΑΝΙΗΛ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ 

(1846-1929)

Προικισμένος ο γερο-Δανιήλ με έκτακτη ευφυΐα και δίψα μαθήσεως

 κατέφαγε τα πατερικά βιβλία και εσύλησε τους θησαυρούς 

του Πνεύματος. Είχε πάλι την ευτυχία να γνωρίσει άνδρες

 με πολλήν οσιότητα – από τον μπαρμπά Αναστάση μέχρι 

τον Πατριάρχη Ιωακείμ και τον όσιο Αρσένιο, ενάρετους

 πατέρες του Όρους – και να ωφεληθεί από την πλούσια 

πνευματική τους πείρα. Επίσης τα τριάμισυ χρόνια 

της ησυχίας τον επλούτισαν. Έτσι ο ορίζοντας της ψυχής του 

καθάρισε, και η σοφία του Θεού, η «ευπρεπεστέρα ηλίου» 

κατεσκήνωσε μέσα του. Και δεν απέμεινε παρά να τεθεί 

στην υπηρεσία της αγάπης […]

     Στην Στίκα της Βορείου Ηπείρου ζούσε ο Δήμος. 

Ήταν ένας καλός χριστιανός με απλοϊκή πίστη, χτίστης

 στο επάγγελμα. Μια νύχτα ονειρεύθηκε πως κάπου υπήρχε 

θαμμένος στην γη ένας Ναός. Ξεσήκωσε λοιπόν όλους 

τους συμπατριώτες του να πάρουν αξίνες και φτιάρια 

και ν’ αρχίσουν τις ανασκαφές. Έσκαψαν και έφεραν στο

 φως την Εκκλησία. Γεμάτος ικανοποίηση ο Δήμος

 καμάρωνε για το κατόρθωμά του και απελάμβανε 

με ευχαρίστηση τον θαυμασμό όλων. Και όταν ο

 πονηρός λογισμός του ψυθίριζε «Ε, Δήμο, εσύ 

είσαι σπουδαίος άνθρωπος, εσύ είσαι ο εκλεκτός 

του Θεού…», το δεχόταν χωρίς αντιρήσεις.

     Σαν χτίστης που ήταν, βρέθηκε αργότερα να

 δουλεύει στο Άγιον Όρος σε κάποια οικοδομική 

εργασία της Ι. Μονής Βατοπεδίου.

     Στο Βατοπέδι τιμάται πολύ ο όσιος Ευδόκιμος.

 Για την ζωή του δεν διέδωσε τίποτε η ιστορία, τα 

λείψανά του όμως που ανακαλύφθησαν τυχαία το 1840

 στο Κοιμητήριο της Μονής είναι χαριτόβρυτα και 

θαυματουργά. Ο Δήμος έδειξε μεγάλη ευλάβεια στον

 Όσιο και άρχισε να πιστεύει πως και ο Όσιος εξ ίσου 

τον περιβάλλει με ξεχωριστή εύνοια. Αφού δε η 

παράδοσις δεν ανέφερε τίποτε για την καταγωγή του,

 ο Δήμος φαντάστηκε πως κι εκείνος κατάγεται από 

την Αλβανία.

-Ο Όσιος είναι Αρβανίτης, όπως εγώ, άρχισε να 

διακηρύττει.

-Μα που το ξέρεις;

-Αρβανίτης είναι. Δεν βλέπετε το κεφάλι του που είναι 

πίττα; Άλλωστε, όταν μια νύχτα μ’ ένα κομποσχοίνι μου

 τον παρακάλεσα να μου πει για την πατρίδα του, 

μου παρουσιάστηκε ολοζώντανος. «Είμαι Αρβανίτης, 

είμαι από την Στίκα, είμαστε και συγγενείς…» είπε.

     Οι πατέρες υποψιάσθηκαν πως τον είχε πλανέψει ο διάβολος.

-Όταν σου παρουσιαθεί πάλι, να κάνεις τον σταυρό σου, 

του είπαν. Και αν είναι ενέργεια του πονηρού, θα εξαφανισθεί 

αμέσως.

     Ήταν όμως αργά. Ο διάβολος είχε κατακτήσει την

 καρδιά του Δήμου και δεν έφευγε εύκολα.

     Συνέβη τότε να βρίσκεται στον Άθω και ένας επίσκοπος,

 ο Ροδοστόλου Αλέξανδρος. Του ανέφεραν για την αξιοπερίεργη 

περίπτωση του Δήμου και ζήτησαν την γνώμη του. 

Εκείνος τον είδε και κατέληξε στο συμπέρασμα πως τα

 οράματα προέρχονται από τον Θεό.

-Αφού ο Δήμος ευχαριστείται στα κομποσχοίνια και στους 

 στους σταυρούς, ο εμφανιζόμενος ανήκει στον Θεό.

     Και ο Δήμος υπερηφανευόταν γιατί και ένας Δεσπότης

 επεκύρωσε την γνησιότητα των οραμάτων του. 

Αργότερα παρουσίασε ογκώδες βιβλίο γεμάτο 

υπερφυσικά μυστήρια: Αποκαλύψεις, προφητείες για 

το μέλλον, πόλεμοι, ερχομός του Αγίου Κωνσταντίνου, 

σημεία και τέρατα…όλα τα εύρισκες συγκεντρωμένα εκεί.

-Μα δεν μπορεί να είναι του Θεού όλη αυτή η ιστορία! 

Εδώ υπάρχει σύγχυσις και παραλήρημα. Τι περίεργα 

πράγματα είναι αυτά! έλεγαν μεταξύ τους οι πατέρες.

-Δεν ρωτάμε και το γερο-Δανιήλ; Αυτός θα μας λύσει 

το πρόβλημα.

     Πήραν λοιπόν μαζί τους τα χειρόγραφα του Δήμου 

και ξεκίνησαν.

     Ο γερο-Δανιήλ μόλις διάβασε τις πρώτες 

σελίδες, διεπίστωσε την πραγματικότητα.

-Εδώ χορεύουν οι διαβόλοι! είπε.

     Συνέταξε ένα σχετικό κείμενο, με αγιογραφικά 

και πατερικά χωρία και επιχειρήματα, και το έστειλε

 στο Βατοπέδι. Δεν υπήρχε πια η ελάχιστη αμφιβολία

 για την πλάνη. Όταν όμως ο Δήμος πληροφορήθηκε 

την απάντηση, έγινε έξαλλος. Αγριεμένος φώναζε στα 

αρβανίτικα:

-Ορέ, ορέ, Ντεσπότης τόπε, ορέ Πρίφτ!!!

     Δηλαδή, αφού ένας Δεσπότης, αφού τόσοι Ιερείς 

παραδέχτηκαν ότι είναι από τον Θεό, πως ετόλμησε 

αυτός να τα αρνηθεί!

     Ο γερο-Δανιήλ δεν αρκέσθηκε στην διάγνωση μόνο, 

αλλά η αγάπη του τον οδήγησε στην προσευχή.

 Και το αποτέλεσμα ήταν να σταματήσουν οι αποκαλύψεις.

     Αργότερα κατόρθωσαν οι πατέρες να φέρουν τον 

Δήμο στα Κατουνάκια. Ο γερο-Δανιήλ τον δέχθηκε 

με αγάπη. Όταν όμως άρχισε να του αποδεικνύει ότι ο

 δήθεν όσιος Ευδόκιμος που έβλεπε, ήταν καμουφλαρισμένος 

διάβολος, δεν άντεξε στο φως της αλήθειας. 

Πατάχθηκε όρθιος και οργισμένος φώναζε:

-Ορέ, ορέ Ντεσπότης τόπε, ορέ, ορέ Πρίφτ…!

     Ωστόσο αναγκάσθηκε από τα πράγματα να βρει τον

 σωστό δρόμο γιατί ο διάβολος από τότε που 

αποκαλύφθηκε δενβ έκανε πλέον την εμφάνισή του. 

Οι πατέρες επείσθησαν πλέον για την πλάνη και ο ίδιος 

ο Ροδοστόλου έστειλε συγχαρητήρια στο γερο-Δανιήλ 

για την επιτυχία του.

     Έλεγε μάλιστα ο Γέροντας Δανιήλ: 

«Ένας αμαρτωλός εύκολα μπορεί να μετανοήσει, 

αλλά ένας πλανεμένος δύσκολα, εκτός και αν ξεσκεπασθεί

 ο διάβολος. Αυτός έχει την αδυναμία, μόλις 

φανερωθεί να φεύγει».

«Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Δανιήλ 

ο Κατουνακιώτης», Αρχιμ. Χερουβείμ.