«Μη κλινετε γονυ εις τον αντιχριστον Παπα» Συμβουλές από τον Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο

«Μη κλινετε γονυ εις τον αντιχριστον 

Παπα»

Συμβουλές από τον Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο

Ο π. Φιλόθεος ήτο πνευματικός πατέρας του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου και των γονέων του

* …Πιστεύω και ελπίζω ότι ο ιδρυτής της Εκκλησίας, ο Αρχηγός της σωτηρίας ημών, ο κραταιός και δυνατός εν πολέμοις, πάντας τους πολεμούντας την Νύμφην Αυτού Εκκλησίαν, την καθαράν και άσπιλον, την οποίαν περιποιήσατο με το Τίμιον Αίμα Του, θα τους σύντριψη ως σκεύη κεραμέως και θα διαφύλαξη και διάσωση Αυ­τήν καθαράν. Υμείς δε οι εναπολειφθέντες στήτε καλώς, στήτε μετά φόβου, στήτε ανδρείως και μη κλίνετε γόνυ εις τον αντίχριστον Πάπα και εις τους οπαδούς αυτού φιλοπαπιστάς οικουμενιστάς, και λοιπούς δειλούς και προδότας. Στήτε μέχρι τέλους, μέχρι θανάτου, δια να λά­βετε τον άφθαρτον στέφανον εις τους ουρανούς…….

Κρατείτε την πίστιν στερεάν

* Αφήνω συμβουλήν εις τους πιστούς και πνευματικά μου τέκνα να ακολουθούν την Εκκλησίαν… Εάν ενω­θούν, τότε, να χωρήσουν, να αποχωρήσουν τελείως ακολουθούντες εκείνο το οποίον παρελάβομεν και τους α­γίους Πατέρας.

* Εάν ο ποιμήν είναι αληθής, οφείλετε να ακολουθήτε τον αληθή ποιμένα. Εάν δεν είναι αληθής, ακολουθήτε τον Χριστόν, ο Οποίος είναι αληθής.

* Οι Άγιοι Πατέρες δεν επλανήθησαν διότι είχον ταπείνωσιν, είχον το Πνεύμα το Άγιον, το οποίον τους ωδήγει και δεν τους άφηνε να πλανηθούν.

* Πως είναι δυνατόν, να τιμήση κάποιος τους τοιού­τους (νεωτεριστάς Αρχιερείς), οι οποίοι συνετάραξαν την Εκκλησίαν, εκλόνισαν τας πεποιθήσεις των Ορθοδόξων Χριστιανών, και να υπακούση εις αυτούς, όταν αυτοί με πλατύ το στόμα κηρύττουν εναντίον των Αγίων Αποστόλων;….

* Ως γέρων πνευματικός λέγω εις τα πρόβατα του Χριστού 

προσέξατε, μη δεχθήτε φιλίαν και ένωσιν με τον Πάπαν, 

διότι ο Πάπας, 

εάν και την όψιν του προσώ­που του άλλαξε εναντίον της 

εντολής του Θεού 

(Λευϊτ. Α’9)…, εάν και ήλλαξε την μορφήν του σώματος και μετεμορφώθη εις γυναίκα, την γνώμην του δεν την άλλαξε.

* Δια να γίνη ένωσις με τους παπιστάς και τον Πάπα, πρέπει ο Πάπας να μετανοήση και να επιστρέψη εις την μίαν αγίαν καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν, την οποίαν μας παρέδωκε ο Χριστός, δια των Αγίων Απο­στόλων και των Αγίων Πατέρων των επτά Οικουμενι­κών Αγίων Συνόδων. Ο Πάπας απεσχίσθη και οφείλει να επιστρέψη εις την μίαν πίστιν, την οποίαν παραχάρα­ξαν εις το εν βάπτισμα, το όποιον κατήργησαν και το α­ντικατέστησαν με ράντισμα και επίχυσιν ύδατος, και εις τα δόγματα και ιεράς παραδόσεις, τας οποίας τελείως κατεφρόνησαν.

    

 Και εάν θέλουν διάλογους και συζητή­σεις αυτά πρέπει να γίνουν επάνω εις το σύμβολον της πίστεως εις δέκα λεπτά της ώρας. Συμφωνείτε; αποπτύετε την πλάνην και τας αιρέσεις σας; επιστρέφετε εις τον Θεόν και την Αγίαν Εκκλησίαν; Σας δεχόμαστε. Δεν δέχεσθε; πηγαίνετε εκεί που σας στέλλουν οι Άγιοι Από­στολοι, οι Άγιοι Πατέρες και αι επτά Οικουμ. Σύνοδοι, εις το ανάθεμα….

* * *

* Εάν ημείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί εφυλάττωμεν ό­σα η πίστις ημών υπαγορεύει, όλα τα έθνη, ως λέγει ο θείος Χρυσόστομος, θα εγένοντο Χριστιανοί. Διότι ο­ποία πίστις ανέδειξεν Αποστόλους, Μάρτυρας, Ομολογητάς, Οσίους και δικαίους; Η Ορθόδοξος. Οποία πίστις ετέλεσε μεγάλα ένδοξα και θαυμαστά σημεία; Η Ορθόδοξος. Δίκαιον είναι να είπωμεν τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών και οποία πίστις ως η ημετέρα πίστις, η Ορθόδοξος;….

Τίποτε δεν είναι ισάξιο της Ορθοδοξίας

* Η Ορθόδοξος Εκκλησία οφείλει να διακρατή απα­ραχάρακτα όσα ο Κύριος έδωσε, οι Απόστολοι εκήρυξαν και οι Πατέρες εφύλαξαν. Όποιος αποκόπτεται από αυτά δεν μπορεί να λέγεται Χριστιανός.

* Είναι προδοσία της αληθείας το να αποδεχόμεθα αι­ρετικές διδασκαλίες και να μη ομολογούμε με ακρίβεια όσα διδαχθήκαμε από τους θεοφόρους Αγίους Πατέρας της Εκκλησίας μας. Καλούμεθα να αρέσουμε όχι εις τον κόσμον αλλά εις τον Κύριον και να συμφωνούμε με τις άγιες Γραφές και με όσους δεν αντιμάχονται με όσα μας λέγουν οι Πατέρες.

* Ο Χριστός, δεν θα αφήση την Εκκλησίαν Του, αλ­λά και εμείς ότι μπορούμε να κάνουμε. Μακάριοι εκεί­νοι οι όποιοι μέχρι θανάτου θα μείνουν πιστοί εις την ορθόδοξον πίστιν και ομολογίαν… Να αγωνισθήτε κατά των θεοκαπήλων προδοτών της Ορθοδοξίας και των πα­τρικών παραδόσεων.

Γνώρισε το μεγαλείο της Ορθοδοξίας
Αγιογραφικές και Πατερικές μαρτυρίες
Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»
Θεσσαλονίκη

πηγή / πηγή/πηγή

Πρεσβ. Διονύσιος Ταμπάκης, Οι περιουσίες των κληρικών που πρέπει να ανήκουν;

ΟΙ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΗΚΟΥΝ;

Είναι σύνηθες φαινόμενο στην πορεία της Εκκλησίας μας παλαιά αλλά και σύγχρονα ,πολλοί Κληρικοί διακονώντας  σε ζωντανές και πολυπληθείς  ενορίες  και εργαζόμενοι αόκνως και φιλοτίμως υπέρ του έργου της Εκκλησίας να  λαμβάνουν οικιοθελώς από τους  πιστούς οικονομικές ή άλλες συνδρομές  με αποτέλεσμα κάποιοι Κληρικοί παντός βαθμού να προκόβουν σε περιουσιακά στοιχεία.

Πολλοί κακόβουλοι τότε τους κατηγορούν αβασάνιστα  ως «κλέπτες», «σφετεριστές» κ.α. δίχως να γνωρίζουν την ολοκληρωτική αφιέρωση πολλών Ιερέων και ότι «ἄξιος γὰρ ὁ ἐργάτης τοῦ μισθοῦ αὐτοῦ»(Λουκ ι΄-7)

Όμως πως πρέπει η συγκεκριμένη αποκτηθείσα περιουσία να διαχειρίζεται και που να καταλήγει;

Ειδικά στην πονηρή και σκολιά εποχή μας όπου πρέπει να δίνουμε λόγο «παντί τω αιτούντι» (Α΄Πετρ.3 ,15);

Την απάντηση μας την έχει δώσει προ 16  αιώνων 419 μ.Χ η Αγία μας Εκκλησία από την εν Καρθαγένη Σύνοδο:

Κανὼν λβ’

Ὁμοίως ἤρεσεν, ἵνα ἐπίσκοποι πρεσβύτεροι διάκονοι ἢ καὶ οἱοιδήποτε κληρικοί, οἱ μηδὲν ἔχοντες, ἐὰν προκόψαντες τῷ καιρῷ τῆς ἐπισκοπῆς ἢ τῆς κληρώσεως αὐτῶν ἀγρούς ἢ οἱαδήποτε χωρία ἐπ' ὀνόματι αὐτῶν ἀγοράσωσιν, ἵνα ὡς κατὰ δεσποτικῶν πραγμάτων ἔφοδον πεποιηκότες ἐνέχωνται, εἰ μὴ ἄρα λοιπὸν ὑπομνησθέντες τῇ ἐκκλησίᾳ ταῦτα εἰσκομίσουσιν. Ἐὰν δὲ εἰς αὐτοὺς κυρίως φιλοτιμίᾳ τινὸς ἢ διαδοχῇ συγγενείας περιέλθῃ, ἐξ αὐτοῦ ποιήσωσιν ὃ ἔχει ἡ πρόθεσις αὐτῶν. Εἰ δὲ καὶ μετὰ τὸ προθέσθαι εἰς τοὐπίσω μετατραπῶσι, τῆς ἐκκλησιαστικῆς τιμῆς ἀνάξιοι, ὡς ἀδόκιμοι, κριθῶσιν.

Απλή ερμηνεία 

Επίσκοποι, πρεσβύτεροι ή Διάκονοι και οποιοδήποτε κληρικοί, όντας πενιχροί πρώτα, εάν προκόψουνε στον καιρό της Επισκοπής ή Ιεροσύνης τους σε περιουσία ,αγρούς ή σε οποιαδήποτε ακίνητη περιουσία στο όνομά τους  ,  να τα επιστρέφουνε στην Εκκλησία.Εάν όμως περιέλθει σε αυτούς περιουσία από συγκεκριμένη δωρεά κάποιου ή κληρονομιά ας τα διαχειριστούν όπως θέλουν.

Η Αγία μας Εκκλησία λοιπόν, ως Θεοκίνητος, ορθοτομεί πάντα και σε όλες τις περιστάσεις την αλήθεια!

Πρεσβύτερος Διονύσιος Ταμπάκης

Ι.Ν.Γενεσίου Της Θεοτόκου Ναυπλίου

πηγή

Ποιός εἶναι ὁ Χριστιανός;

Ὁ Χριστιανός εἶναι
 ἕνας μικρός Χριστός
 ἐπάνω στήν γῆ. Ναί!

Ὁ Χριστιανός πρέπει 
νά εἶναι μιά σμικρογραφία 
τοῦ Χριστοῦ. 
Ὅπως, ὅταν ἀποσπάσουμε
 μιά σταγόνα νεροῦ ἀπό
 τήν θάλασσα, ἔχουμε
 στά χέρια μας μία 
σμικρογραφία τῆς θαλάσσης, 
ἔτσι καί ὅταν ἀποσπάσουμε
 ἕναν Χριστιανό ἀπό τό 
μυστικό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἔχουμε μία σμικρογραφία 
Χριστοῦ...

Γιά νά εἶναι κάθε Χριστιανός ἕνας μικρός Χριστός, 
ὀφείλει νά ἀποκτήση νοῦ Χριστοῦ, μάτια Χριστοῦ,
 γλῶσσα Χριστοῦ, χέρια Χριστοῦ, καρδιά Χριστοῦ.

Νοῦ Χριστοῦ, πού νά εἶναι πάντα φωτεινός, πού νά 
μήν φιλοξενῆ σκέψι κακή, νά μήν σκέπτεται καί νά
 μήν σχεδιάζη τό κακό.

Μάτια Χριστοῦ, πού νά μήν βλέπουν τήν ματαιότητα
 τοῦ κόσμου, ἀλλά τήν αἰωνιότητα τοῦ οὐρανοῦ. 
Μάτια καθαρά, βλέμμα ἁγνό, γεμᾶτο συμπόνια καί
 καλωσύνη.

Γλῶσσα Χριστοῦ, πού νά ὑπηρετῆ τήν ἀλήθεια,
 νά ὑπερασπίζεται τήν δικαιοσύνη καί νά εἶναι
 ἄγρυπνος φρουρός τῶν δικαιωμάτων τοῦ Θεοῦ.

Χέρια Χριστοῦ, πού νά μήν διαπράττουν κλοπή,
 πού νά μήν παλαμίζουν τό Εὐαγγέλιο, νά μή 
χειροδικοῦν καί καθίστανται δολοφονικά.

Καρδιά Χριστοῦ, πού νά ἀγαπᾶ χωρίς ὑπολογισμούς. 
Μιά καρδιά πού νά χωροῦν ἀκόμη καί οἱ πλέον 
ἄσπονδοι ἐχθροί. Μιά καρδιά, πού νά μή σείεται 
ἀπ’ τό κακό, πού νά μήν πληγώνεται ἀπό τόν πονηρό· 
μιά καρδιά γεμάτη ἀπό θεϊκή ἀγάπη.

Αὐτός εἶναι ὁ Χριστιανός. Ναί, αὐτό θά πῆ Χριστιανός.

Πηγή: Ἀπό τό βιβλίο «Γρηγορεῖτε» τοῦ Ἀρχιμ. Θεοφίλου Ζησοπούλου

πηγή / μεταφορά

Οι Σπηλαιώτες Άγιοι της Κύπρου

Πρόλογος

Τῷ πολυσεβάστῳ μοι καὶ λίαν ἐν Χριστῷ ἀγαπητῷ, Πανιερωτάτῳ Μητροπολίτῃ Κύκκου καὶ Τηλλυρίας Γέροντι Νικηφόρῳ, τῷ δικαίῳ κατὰ τὴν Δαβιτικὴν ῥῆσιν «ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν, ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα» (ψαλμ. 111, 9) καὶ μὴ ἐπιλανθανομένῳ τῆς φιλοξενίας· κατὰ τὴν Παύλειον προσταγήν (Ἑβρ. ιγ᾿ 2), εὐλαβῶς καὶ ἀξιοχρέως ἀφιέρωται.

Δρ Χαράλαμπος Μ. Μπούσιας

Ἐφέτος συμπληρώνονται 200 χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση δύο μεγάλων μορφῶν τοῦ Ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ, δύο κορυφαίων Κολλυβάδων Πατέρων, τοῦ Ἁγίου Νικόδημου τοῦ Ἁγιορείτου καὶ τοῦ Ὁσίου Νήφωνος τοῦ Χίου. Δέν πρέπει νὰ λησμονοῦμε, ὅτι τὸ κίνημα τῶν Κολλυβάδων ἦταν μία ὑγιὴς ἀντιδράση τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων ἐνάντια στίς ἐπιδράσεις τῆς Φράγκικης θεολογίας στόν Ὀρθοδοξο τρόπο ζωῆς καὶ ἐνάντια στήν ἐκκοσμίκευση, ἡ ὁποία καὶ σήμερα ἀπειλεῖ νὰ ἀλλοιώσει τὸ πνεῦμα τοῦ Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ καὶ γενικότερα τὴν Ὀρθοδόξη Παράδοση.

Οἱ Κολλυβάδες Πατέρες ἦταν αὐτοὶ ποὺ διέγνωσαν τὸν ἄμεσο κίνδυνο ποὺ διέτρεχε τὸ Ὀρθόδοξο Γένος τῶν Ἑλλήνων, ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς κατακτητές-τυράννους, ἀλλὰ κυρίως ἀπὸ τοὺς ψυχοκτόνους αἱρετικοὺς καὶ τοὺς διαφωτιστές-νεωτεριστὲς τῆς Ἑσπερίας. Διέγνωσαν τὴν καλπάζουσα ἀσθένεια καὶ πρότειναν φάρμακα κατάλληλα, ὅπως τὴν ἐπιστροφὴ στήν ἀρχαία ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, τὴ συχνὴ Θεία Μετάληψη καὶ τὴν ἐμβριθὴ μελέτη τῶν Ἁγιοπατερικῶν κειμένων.

Σήμερα, στὴ σύγχυση ποὺ ἔχει ἐπιφέρει ἡ παγκοσμιοποίηση, ἡ χαλάρωση τῶν ἠθῶν καὶ ἡ ἐκκοσμίκευση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ προσφορὰ τῶν Κολλυβάδων Πατέρων μοιάζει πολὺ μακρινὴ καὶ ἀχνή, ἴσως καὶ ἀκατανοήτη. Ἔχουμε, δυστυχῶς, καταντήσει μία ἀποικία τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, χωρὶς ἱστορικὲς μνῆμες καὶ χωρὶς σωστὸ προσανατολισμό. Οἱ νεωτεριστὲς κατάφεραν νὰ ἰσοπεδώσουν ὅσα δεν μπόρεσαν ἐπὶ αἰῶνες νὰ ἰσοπεδώσουν οἱ βάρβαροι κατακτητές μας.

Ἐμεῖς, ὡς Ὀρθόδοξα ἀδούλωτα πνεύματα, παραθεωροῦμε αὐτοὺς ποὺ θανάσιμα μᾶς μισοῦν καὶ θέλουν νὰ μᾶς ἑξαφανίσουν ἀπὸ τὸ χάρτη. Ἡ μνήμη μας παραμένει ζωντανὴ καὶ τὸ ἀντιστασιακὸ Κολλυβάδικο πνεῦμα μᾶς ἐνισχύει, ὥστε νὰ διδάξουμε τή νεότητα μας νὰ μὴ δεχθεῖ τὸν ξενόφερτο εὐνουχισμό, ποὺ τὴν κάνει νὰ τρέχει πίσω ἀπὸ τοὺς ψυχοπαθεῖς θεούς τῆς χωρὶς ἁρμονία μουσικῆς, τοῦ χωρὶς ὀρθότητα λόγου, τὴν ἄτεχνη τέχνη κι ἕνα σωρὸ ἄλλους διάττοντες ἀστέρες τοῦ σκότους. Προβάλλοντας τοὺς Κυπρίους Ὁσίους ποὺ ἀσκήτευσαν στις σπηλιὲς καὶ στίς ὄπες τῆς Μεγαλονήσου μας, προβάλλουμε τὴν Ὀρθοδοξία μας, προβάλλουμε τὸ γνήσιο ἀσκητικὸ φρόνημα, ποὺ πρέπει νὰ διέπει τὴ ζωή μας.

Ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κύκκου καὶ Τηλλυρίας, ὁ πεφιλημένος καὶ πολυσέβαστός μας Γέροντας Νικηφόρος, εὐλόγησε τὴν ἀφιέρωση αὐτή καὶ τὴν προβολὴ τῶν Κυπρίων Ἁγίων μας, μὲ τὴν εὐκαιρία τοῦ Ἰωβιλαίου τῶν Κολλυβάδων Ἁγίων. Τὸν εὐχαριστοῦμε ὁλόθερμα· καὶ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι οἱ εὐχές του μᾶς συνοδεύουν, γιά νὰ μείνουμε ἑδραῖοι στήν παράδοση μας, ὑπακούοντας στὴν προτροπὴ τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν: “Στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις, ἅς ἐδιδάχθητε” (Β᾿ Θεσ. β᾿ 15).

Στὴν Ἱστορία μας μαθαίνουμε, ὅτι αὐτὸ τὸν τόπο πάντα τὸν σώζουν λίγοι, οἱ ὁποῖοι ἐμπνέονται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ στὴ συνέχεια ἐμπνέουν τοὺς πολλούς. Ὁ Ἅγιος Κύκκου ἀνήκει στούς λίγους, ποὺ σηκώνουν τοὺς σταυροὺς τῶν πολλῶν, ποὺ ἐμπνέεται ἀπὸ τὴν ταπεινή, τὴ θυσιαστικὴ εὐθύνη, αὐτὴ ποὺ ἐνέπνευσε τοὺς ταπεινοὺς Κολλυβάδες νὰ δημιουργήσουν τὴ Φιλοκαλλικὴ Ἀναγενήση τοῦ 18^ου αἰῶνος. Καὶ στόν Ὀρθόδοξο Ἑλληνισμὸ τοῦ 1780, οἱ ἱεροπρεπεῖς Κολλυβάδες ἀποτελέσαν τὴ μικρὴ ζύμη, ποὺ ὅλον τὸ φύραμα ζυμοῖ· (Α΄ Κορ. ε΄, 6). Ἂς ξεκινήσει, λοιπόν, ἀπὸ τὴ Μητρόπολη Κύκκου καὶ Τηλλυρίας, μὲ τίς εὐχὲς τοῦ ἀνύστακτου Μητροπολίτη της, ὁ ὄμορφος ἀγῶνας τῆς ἐπιστροφῆς στην Ὀρθοδόξη Παράδοση μας, στήν παράδοση ποῦ ὁδηγεῖ ἀπὸ τὸ σύντομο Γολογοθᾶ στήν αἰώνια, τὴν ἀτελεύτητη Ἀναστάση.

 Χαράλαμπος Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας.

 Σπηλαιῶτες Κύπριοι Ὅσιοι καὶ τοποθεσία σπηλαίου τους.

 Ἀββακοὺμ Ὅσιος Καλαμιθάσης, Φτερικούδι Πιτσιλιᾶς.

 Ἀλέξανδρος Ὅσιος, Ἀξύλου Πάφου.

 Ἀναστάσιος Ὅσιος, ὁ ὑφαντῆς, Περιστερονωπηγὴ Μεσαορίας.

 Ἀρχιμανδρίτας Ὅσιοι, Ἄνω Ἀρχιμανδρίτα.

 Αὐξέντιος Ὅσιος, Ἑπτακώμη Καρπασίας.

 Βαρνάβας Ὅσιος ὁ ἐν Βάσῃ, Βάσα Κοιλανίου.

 Βηχιανὸς Ὅσιος, Ἀνάγυια Ταμασοῦ.

 Γεώργιος Ὅσιος ὁ Ἀλαμάνος, Πεντάκωμον Λεμεσοῦ.

 Δημητριανός, Ἐπίσκοπος Χύτρων, Νότιος Πενταδάκτυλος, Κυθραία.

 Ἐπίκτητος Ὅσιος, Καζάφανι Κυρηνείας.

 Ἐπιφάνιος Ὅσιος, Ἀξύλου Πάφου.

 Εὐτύχιος Ὅσιος, Νήσου.

 Εὐφημιανὸς Ὅσιος, Λύση.

 Ἡλιοφώτων Ὁσίων Συνοδία, Ὅρος Κορώνης, Ἀχερᾶς.

 Ἠσαΐας Ὅσιος, Κτίτωρ Μονῆς Κύκκου, Ὄρη Κύκκου.

 Θεόδωρος Ὅσιος, Ἰδάλιον.

 Θεοσέβιος Ὅσιος, Μελάνδρα Ἀρσινόης.

 Θύρσος Ἀναχωρητής, Ἐπίσκοπος Καρπασίας, Γιαλοῦσα Καρπασίας.

 Ἰλαρίων Ὅσιος, ὁ Μέγας, Ἐπισκοπὴ Πάφου.

 Ἰωάννης Ὅσιος, ὁ Ποταμίτης, Σιᾶ.

 Ἰωνᾶς Ὅσιος, Πέργαμος.

 Κασσιανὸς Ὅσιος, Γλυφία Ἀλέκτορας.

 Κενδέας Ὅσιος, Αὐγόρου.

 Νεόφυτος Ὅσιος, ὁ Ἔγκλειστος, Μελισσόβουνον Πάφου.

 Νόμων Ὅσιος, Ἀνάγυια Ταμασοῦ.

 Μίκαλλος Ὅσιος, Ἀκανθοῦ.

 Ὀνησιφόρος Ὅσιος, Ἀναρίτα Πάφου.

 Παύλα Ὁσία, Ἁγία Τριάδα Γιαλούσας.

 Σῳζόμενος Ὅσιος τῆς Ποταμίας Ποτάμια

 Σῳζόμενος Ὅσιος ὁ ἐν Γαλατείᾳ, Ὄρος Κομψά, Γαλάτεια Καρπασίας

 Σῴζων Μάρτυς, Ἀσπρογιὰ Πάφου.

 Τίμων, συνεργὸς Ἀποστόλων, Βάσα Κοιλανίου.

 Φωτεινὴ Ὁσία, ἡ Καρπασῖτις, Ἅγιος Ἀνδρόνικος Καρπασίας.

 Χαρέτης Ὅσιος, Ἀξύλου Πάφου.

ΠΗΓΗ.ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

πηγή

Αύριο και Μεθάυριο Συλλογή Τροφίμων, Ρουχισμού καί Παιχνιδιών στην Πόλη μας ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ...

Μιά θεάρεστη πρωτοβουλία θά πραγματοποιηθῇ στήν Πλατεία Γεωργίου, 

τό Σαββατοκύριακο 16 καί 17 Φεβρουαρίου, ἀπό τίς 9τό πρωί ἕως 

τό μεσημέρι. Τοπικά Μ.Μ.Ε. σέ συνεργασία μέ τήν ἹεράΜητρόπολη Πατρῶν, 

τόν Δῆμο Πατρέων καί τό Ἐπιμελητήριο Ἀχαΐας, διοργανώνουν

 συλλογή Τροφίμων, Ρουχισμοῦ καί Παιχνιδιῶν,γιά τήν 

ἐνίσχυση τῆς Δημοτικῆς Ἱματιοθήκης καί τῆς Τράπεζας Τροφίμων.

Πιστεύομε, ὅτι ὅπως πάντοτε, ἔτσι καί κατά τήν ἐκδήλωση αὐτή θά ἀνταποκριθῆτε 

στό κάλεσμα τῆς Ἐκκλησίας μας, ὥστε νά προσφέρωμεἀγάπη στούς ἐμπεριστάτους 

ἀδελφούς μας πού δέν ἔχουν τήνδυνατότητα νά καλύψουν οὔτε τίς καθημερινές 

τους ἀνάγκες.

πηγή

Ο ΥΠΟΥΛΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΜΑΣΟΝΙΚΩΝ ΣΤΟΩΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ > Τα απόκρυφα μυστικά της Μασονίας

Η Μασονία παραμένει ακόμα και σήμερα μια από τις πλέον ερμητικές, κλειστές και αμφιλεγόμενες «σέχτες» του κόσμου.
Ο τεκτονισμός υπάρχει φανερά εδώ και εκατονταετίες, κι αν πιστέψουμε στους ισχυρισμούς των Μασόνων, κινείται μυστικά για πολύ περισσότερο καιρό.
Όποια κι αν είναι όμως η πραγματική τους ιστορία, οι υποθέσεις και οι σπέκουλες για τη δράση τους αποτελούν αγαπημένη ασχολία των απανταχού συνωμοσιολόγων εδώ και πολλά πολλά χρόνια, με κορωνίδα των σεναρίων να είναι φυσικά τα απόκρυφα τελετουργικά και τα μυστικά τους σύμβολα.



Κι όμως, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τις πρακτικές της Στοάς, μιας και σκοτάδι πυκνό καλύπτει τις δραστηριότητές της.

Αλλά και τα τρανά σύμβολα της Μασονίας δεν είναι δυνατόν να επιβεβαιωθούν, αφού αυτοί που όντως ξέρουν δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να αποκαλύψουν τα απόκρυφα σημεία.

Ας δούμε λοιπόν μια σειρά από πρακτικές που θεωρείται ότι προσιδιάζουν στον τεκτονισμό, με την αλήθεια να παραμένει ωστόσο καλά κρυμμένη.

Όπως κι αν έχει το πράγμα, είναι πάντα ενδιαφέρουσα άσκηση να προσπαθείς να τραβήξεις τις κουρτίνες πίσω από τα σκοτεινότερα μυστικά της οικουμένης…

Δεν θα καταθέσουν ειλικρινά στο δικαστήριο



Οι Μασόνοι είναι αναγκασμένοι να μην καταθέτουν την αλήθεια όταν προσκαλούνται ως μάρτυρες σε υπόθεση άλλου Μασόνου. Κι αν στα μάτια μας η πρακτική αυτή φαντάζει ψευδορκία, για τον Μασόνο είναι πολύ μεγαλύτερο αδίκημα να μην προστατεύσει τον έτερο Μασόνο…

Διαθέτουν ιδιαίτερο είδος χειραψίας


Παρά το γεγονός ότι κάποια διαπρεπή μέλη της Στοάς το αρνούνται αυτό δημόσια, είναι κάτι παραπάνω από υπόθεση εργασίας ότι υπάρχει ένας ιδιαίτερος τρόπος μασονικού χαιρετισμού. Αναφορές μάλιστα κάνουν λόγο ακόμα και για ιδιαίτερες φράσεις που μπορεί να μουρμουρίσει ένας Μασόνος σε έναν άλλο όταν διαισθανθεί μεγάλο κίνδυνο, ως τρόπος να κινητοποιήσει τα υπόλοιπα μέλη να τον συντρέξουν…

Έχουν μυστικούς κωδικούς 





Ένα από τα γνωστότερα στοιχεία της μασονικής δράσης είναι οι πολυάριθμοι απόκρυφοι κωδικοί που διαθέτουν, παρά τη λαϊκή πεποίθηση που τους θέλει να έχουν μόνο έναν. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν κωδικοί πρόσβασης για διαφορετικές εκδηλώσεις και λόγους, με κάθε μέλος της Στοάς να είναι επιφορτισμένο με την εκμάθηση μιας μόνο συλλαβής της μυστικής φράσης, ενώ η ολοκληρωμένη πρόταση είναι γνωστή αποκλειστικά στην ιεραρχία της Στοάς…

Τα τελετουργικά τους περιλαμβάνουν θηλιές



Οι τελετές μύησης στη Στοά, παρά το γεγονός ότι περιγράφονται από τους Μασόνους ως απλές τελετές, περιλαμβάνουν πάντα μια θηλιά. Κανείς δεν ξέρει αν η θηλιά χρησιμοποιείται ως απλό σύμβολο (του ομφάλιου λώρου;) ή απειλητική προειδοποίηση για να κρατήσει το νέο μέλος το στόμα του κλειστό, η θηλιά φαίνεται πάντως να παίζει τον δικό της ρόλο στις τεκτονικές ιεροτελεστίες…

Έχουν εμμονή με τον ήλιο



Οι Μασόνοι πιστεύουν ότι η Ανατολή συμβολίζει την αναγέννηση. Υμνούν την κίνηση του ηλίου ατενίζοντας το μοναδικό του πέρασμα πάνω από τον γήινο ουρανό. Οι Στοές χτίζονται μάλιστα με ανατολικό προσανατολισμό, σε μια προσπάθεια να «δαμαστεί» η ηλιακή ακτινοβολία για τις τελετές τους…

Οι άθεοι αποκλείονται από τη Στοά


Είναι αδύνατον να γίνει κάποιος Μασόνος αν είναι άθεος. Η βασικότερη προϋπόθεση για να ενταχθεί κάποιος στον τεκτονισμό είναι να πιστεύει σε μια ανώτερη δύναμη, με όποιον τρόπο κι αν την πιστεύει, σε όποια θρησκεία κι αν ανήκει. Φαίνεται ότι η θρησκευτική πρακτική διαδραματίζει σημαίνοντα ρόλο στην τελετουργία της Στοάς, με τον ακριβή τρόπο που ενσωματώνονται ωστόσο τα θρησκευτικά τελετουργικά στις μασονικές ιεροτελεστίες να παραμένει μυστήριο…

Προσπαθούν να ελέγξουν πολιτική και οικονομία



Οι «σκοτεινοί σκοποί» της Μασονίας είναι πολλάκις καταγεγραμμένοι και πιστοποιημένοι από ιστορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας: μισό εκατομμύριο Μασόνοι στην Αγγλία, για παράδειγμα, είναι δυσανάλογα πολλοί σε τομείς δράσης όπως το τραπεζικό σύστημα, το πολιτικό κατεστημένο και η διακυβέρνηση της χώρας. Ακόμα και νοσοκομεία ή πανεπιστήμια έχουν συχνά διοικηθεί από κάστες Μασόνων…

Το σύμβολό τους είναι χαραγμένο πάνω στο δολάριο



Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς στο χαρτονόμισμα του δολαρίου το «μάτι που τα βλέπει όλα» πάνω στην πυραμίδα. Το περίφημο μασονικό σύμβολο απεικονίζεται πράγματι στο τραπεζογραμμάτιο των ΗΠΑ, με τη λατινική φράση που το συνοδεύει να εντάσσεται κι αυτή στον τεκτονικό αποκρυφισμό: σημαίνει «νέα παγκόσμια τάξη». Πολλοί ισχυρίζονται ότι η απόφαση να περιληφθεί το πασίγνωστο μασονικό σύμβολο δεν είχε επηρεαστεί από την ίδια τη Μασονία -μόνο ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν ήταν άλλωστε Μασόνος στην επιτροπή σχεδιασμού του δολαρίου-, η σύμπτωση πάντως παραείναι περίεργη για να αγνοηθεί…

Ο Anders Breivik ήταν Μασόνος



Ο άνθρωπος που ήταν υπεύθυνος για τη μαζική σφαγή του 2011 στη Νορβηγία ήταν μέλος της Στοάς του Όσλο (Lodge of St. Olaf). Θα αποπεμπόταν βέβαια άρον-άρον από τη Στοά μετά τα φρικιαστικά γεγονότα, η ανάμειξή του όμως στα πεπραγμένα του τεκτονισμού αποτελούν αντικείμενο διαμάχης…

Έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην κατάκτηση του Διαστήματος



Κάποιοι από τους αστροναύτες στην περίφημη αποστολή προσσελήνωσης του Apollo ήταν Μασόνοι, περιλαμβανομένου του Μπαζ Όλντριν, ο οποίος το παραδέχτηκε αργότερα δημόσια. Ο ίδιος «διεκδίκησε» μάλιστα τη Σελήνη για λογαριασμό της Στοάς του Τέξας, και όχι για όλη την ανθρωπότητα, όπως πιστέψαμε αρχικά!

Είναι ξεκάθαρο ότι κάποια από τα σκανδαλώδη αυτά μυστικά που αφορούν στη Μασονία αποτελούν απλώς δημοφιλείς αστικούς μύθους, την ώρα που κάποια άλλα έχουν ίσως ένα έρεισμα στην πραγματικότητα. Ένα είναι σίγουρο: η Μασονία δεν είναι με κανέναν τρόπο μια απαρχαιωμένη κάστα που ανήκει στο παρελθόν. Παραμένει ενεργή και τα μέλη της δουλεύουν για κάποιον σκοπό, έστω κι αν κανείς μας δεν μπορεί να πει για ποιον…

πηγη

ΥΠΟΝΟΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ «Πολλὰ δεινὰ βρῆκαν τὴν χώρα μας “συμπτωματικὰ” ἀπὸ τὸ καλοκαίρι τοῦ 2007…»

Ὑπόνοιες γιὰ τὰ αἴτια θανάτου τοῦ Χριστοδούλου

 .            Αἴσθηση προκαλεῖ ἐρώτηση ποὺ κατέθεσε ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας Νίκος Νικολόπουλος, μὲ τὴν ὁποία ζητεῖ νὰ πληροφορηθεῖ γιὰ τὰ ἀκριβῆ αἴτια θανάτου τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστόδουλου. Κάνοντας μία ἀναδρομὴ-ἀπολογισμὸ τῶν ἔργων τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστόδουλου ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ ἐξελέγη στὸ ἀξίωμα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τὸ 1998, μέχρι ποὺ ἄφησε τὴν τελευταία του πνοὴ χτυπημένος ἀπὸ τὸν καρκίνο, ὁ ἀνεξάρτητος βουλευτὴς ἀναφέρεται στὴ φημολογία ποὺ ἀναπτύχθηκε γύρω ἀπὸ τὰ αἴτια θανάτου του, φημολογία ποὺ ἀγγίζει τὰ ὅρια τῆς συνωμοσιολογίας.
.                  Ὁ πρώην ὑπουργὸς ζητεῖ ἀπὸ τὸν πρωθυπουργὸ καὶ ἀπὸ τοὺς ἕξι ὑπουργοὺς στοὺς ὁποίους ἀπευθύνεται ἡ ἐρώτησή του νὰ τοῦ ἀπαντήσουν ἂν τελικὰ ἔγινε νεκροψία καὶ νεκροτομὴ στὴν σορὸ τοῦ Χριστοδούλου καὶ ἂν θὰ προβοῦν τελικὰ οἱ Ἀρχὲς στὸ ἄνοιγμα τῆς ὑπόθεσης, προκειμένου νὰ σταματήσουν οἱ θεωρίες συνωμοσίας ποὺ καλύπτουν τὴν περίοδο 2007-2009, κατὰ τὴν ὁποία πρωθυπουργὸς ἦταν ὁ Κώστας Καραμανλῆς. Εἰδικότερα, στὴν ἐρώτησή του ὁ κ. Νικολόπουλος ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων: «Ἐπειδὴ πολλὰ δεινὰ βρῆκαν τὴν χώρα μας “συμπτωματικὰ” ἀπὸ τὸ καλοκαίρι τοῦ 2007 (ἡμερομηνία ποὺ ἀσθένησε) κι ἔπειτα, μὲ ἀποκορύφωμα τὰ δύο τελευταῖα ἔτη, ὅταν ἡ χώρα μας μπῆκε ὑπὸ καθεστὼς ἄμεσης ξένης κηδεμονίας, ἐπειδὴ σὲ πολλὲς περιπτώσεις μεγάλων προσωπικοτήτων ὑπάρχει ἡ βάσιμη ὑπόνοια ὅτι οἱ θάνατοί τους δὲν προῆλθαν ἀποκλειστικὰ ἀπὸ φυσικὰ αἴτια, ἀλλὰ ἀντιθέτως ὡς ἀποτέλεσμα ἄλλων, πιὸ πολύπλοκων καὶ σύνθετων δράσεων, ἐπειδὴ συνωμοσίες κάθε εἴδους δὲν πρέπει νὰ ἀφήνονται ἀναπάντητες, ἀλλὰ ταυτοχρόνως καὶ ὑπνωτιστὲς κάθε “σημαίας” δὲν πρέπει νὰ κάνουν ἀτιμώρητοι τὸ δόλιο ἔργο τους, ἐπειδὴ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς καὶ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος δικαιοῦνται νὰ ζοῦν ὑπὸ τὸ φῶς τῆς ἀληθείας καὶ ὄχι ὑπὸ τὸ καθεστὼς ἀπόλυτου σκότους, ἐρωτῶνται ὁ πρωθυπουργὸς καὶ οἱ κ.κ. ὑπουργοί:

1. Ποιά ἦταν τὰ ἀκριβῆ αἴτια θανάτου τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, σύμφωνα μὲ τὰ ἐπίσημα ἔγγραφα καὶ ἀπὸ ποιά Ἀρχὴ ἐκδόθηκαν;

2. Διεξήχθη νεκροψία καὶ νεκροτομὴ κι ἂν ναί, ἀπὸ ποιά δημόσια ἀρχή;

3. Θὰ προβοῦν οἱ ἁρμόδιες ἀρχὲς τῆς πολιτείας στὸ ἄνοιγμα τῆς ὑπόθεσης καὶ στὰ δέοντα, ἔτσι ὥστε νὰ γίνουν ὅσοι ἀπαραίτητοι ἔλεγχοι ἀπαιτοῦνται γιὰ νὰ ἀποκλειστεῖ ἡ ὅποια ὑπόνοια ὑπάρχει γιὰ τὴν αἰτία θανάτου του;»

πηγή

Η Ορθόδοξη Διδασκαλία για το Τέλος του Κόσμου

Να βάλουμε μέσα στην καρδιά μας την διδασκαλία της Εκκλησίας μας για τα Έσχατα για να μην μπορεί κανείς τσαρλατάνος ή απατεώνας να μας εξαπατάει και να μας φοβίζει με τις ψευδοπροφητείες του.

"Πότε θα γίνει το τέλος του κόσμου; Μια ερώτηση - αναζήτηση που τον τελευταίο καιρό ακούμε συχνά. Επηρεασμένοι από κείμενα στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, ρεπορτάζ και ταινίες θεωρούν πιθανό να συμβεί το τέλος , μια παγκόσμια καταστροφή στις 21/12/2012. Άλλοι τον Ιανουάριο του 2013, το 2018 και πάει λέγοντας.   Πως φθάσαμε όμως μέχρι εδώ;
Υπάρχουν ομάδες ανθρώπων που έχουν αναγάγει τα έσχατα σε μέγιστο υπαρξιακό, μοναδικό ζήτημα. Θυμίζουν  τους Θεσσαλονικείς των αποστολικών χρόνων που η αναμονή των εσχάτων τους έκανε να εγκαταλείψουν τις εργασίες τους. Ο απόστολος Παύλος όμως τους ελέγχει αυστηρά «όποιος δεν θέλει να εργάζεται, δεν πρέπει ούτε να τρώει» Θεσ.Β’ γ-10. Ο ίδιος θα τονίσει στην πρώτη του επιστολή προς τους Θεσσαλονικείς (Ε’-1) « Περί δὲ τῶν χρόνων καὶ τῶν καιρῶν, ἀδελφοί, οὐ χρείαν ἔχετε ὑμῖν γράφεσθαι·»

Με όπλο λοιπόν την εσχατολογία, πολλές ομάδες τρομοκρατούν τα μέλη τους. Στην επικείμενη παγκόσμια καταστροφή ένας τρόπος σωτηρίας υπάρχει, να είσαι ενεργό μέλος της ομάδας.

Μελετώντας την Ορθόδοξη διδασκαλία για τα έσχατα μπορούμε να πούμε:

1ον Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να υπολογίσει πότε ακριβώς θα γίνει το τέλος του κόσμου
μόνο ο Θεός Πατέρας γνωρίζει την ημέρα και την ώρα που θα συμβεί ( Ματθ. κεφ. 24, στίχ. 36 και 42-44). Το ίδιο επαναλαμβάνει και ο απόστολος Παύλος (Α΄ Θεσσ. 5, 2-4)..
Επομένως όποιος ορίζει ημερομηνίες είναι απατεώνας

2ον Ο Ιησούς Χριστός, όταν Τον ρώτησαν οι μαθητές Του, απάντησε ότι το τέλος θα έρθει απρόσμενα, όπως ο κλέφτης μέσα στη νύχτα
Επομένως θα πρέπει να είμαστε πάντοτε έτοιμοι, με πνευματική αφύπνιση και επαγρύπνηση

3ον Πριν το τέλος θα υπάρξουν «σημεία», που θα προσανατολίσουν τους χριστιανούς όχι στο πότε ακριβώς θα γίνει, αλλά ότι πλησιάζει. 

4ον Το τέλος του κόσμου δεν θα είναι  τέλος, αλλά η «Ημέρα του Κυρίου η μεγάλη και επιφανής» (Πράξεις , 2, 20),  με γεγονότα που λαχταρούν από τα βάθη της καρδιάς τους οι χριστιανοί από την αρχή του χριστιανισμού!

• Θα επιστρέψει ο Χριστός γεμάτος φως και συνοδευόμενος από τους αγίους αγγέλους (Ματθ. κεφ. 25, 31).
• Θα γίνει η ανάσταση όλων των νεκρών! (κατά Ιωάννην, κεφ. 5, στίχ. 25. Α΄ Θεσσ. 4, 16. Αποκάλυψις 20, 11-13, κ.λ.π.).
• Θα νικηθεί τελείως το κακό,
• Θα πάψει ο θάνατος και θα ανατείλει η αιώνια ημέρα του παραδείσου (Αποκάλυψις, κεφ. 21-22).
• Δεν πρέπει λοιπόν να περιμένουμε το τέλος με φόβο, αλλά με χαρά
• Ο απόστολος Παύλος δίνει τον τρόπο αντιμετώπισης κάθε δυσκολίας « Πάντοτε χαίρετε, ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε,  ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε· τοῦτο γὰρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ εἰς ὑμᾶς.» (Α’ Θεσ.ε’,16-18)
• Η ίδια η Αποκάλυψη τελειώνει με την προσευχή «Ναι, έλα, Κύριε Ιησού» (Αποκ.κβ’20)

Αλλά πριν το τέλος, θα έρθει η μέρα της δικής μας συνάντησης με τον Ιησού. Θα είμαστε έτοιμοι να Τον αντικρίσουμε;

Και φυσικά η ετοιμασία που θέλει ο Χριστός από εμάς δεν είναι μάσκες οξυγόνου, καταφύγια και αποθήκες τροφίμων.

• Στην Ορθοδοξία  λοιπόν δεν φοβόμαστε το «τέλος»
• Δεν ψάχνουμε για τον αντίχριστο αλλά αναζητούμε με λαχτάρα το Χριστό
• Εδώ  δεν υπάρχει κανένας κακός Θεός που να απειλεί  με ποτάμια αιμάτων
• Εδώ δεν περιμένουμε κανένα «τέλος».
• Περιμένουμε το Χριστό.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ

"Κατανόησε ότι έχεις μέσα σου -σε μικρή κλίμακα- ένα δεύτερο σύμπαν: μέσα σου υπάρχει ένας ήλιος, υπάρχει μια σελήνη και υπάρχουν κι αστέρια." Ωριγένης

«Συ εκ του μη όντος εις το είναι ημάς παρήγαγες» (Λειτουργία του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου). Πώς μπορούμε να καταλάβουμε τη σχέση του Θεού με τον κόσμο που έχει δημιουργήσει; Τι εννοείται με τη φράση «εκ του μηδενός», ex nihilo; Γιατί, αλήθεια, ο Θεός δημιούργησε;

Οι λέξεις «εκ του μη όντος» δηλώνουν, πρώτο και κύριο, ότι ο Θεός δημιούργησε το σύμπαν με μια πράξη της ελεύθερης θέλησής του. Τίποτε δεν τον πίεσε να δημιουργήσει· το διάλεξε να το κάνει. Ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε άσκοπα ή από ανάγκη· δεν είναι μια αυτόματη απόρροια ή ξεχείλισμα από το Θεό, αλλά η συνέπεια της θεϊκής εκλογής.

Αν τίποτε δεν ανάγκασε το Θεό να δημιουργήσει, γιατί τότε αποφάσισε να το κάνει; Αν μπορούμε να δώσουμε μιαν απάντηση σ' αυτή την ερώτηση, η απάντησή μας πρέπει να είναι: το κίνηρο του Θεού για δημιουργία είναι η αγάπη του. Αντί να πούμε ότι δημιούργησε το σύμπαν από το μηδέν, θάπρεπε να πούμε ότι το δημιούργησε από τον ίδιο τον εαυτό του, που είναι αγάπη. Δεν θάπρεπε να σκεφτόμαστε το Θεό σαν Κατασκευαστή ή το Θεό σαν Τεχνίτη, αλλά τον Θεό σαν Εραστή. Η δημιουργία δεν είναι τόσο μια πράξη της ελεύθερης θέλησής του, όσο της ελεύθερης αγάπης του. Το ν' αγαπάς σημαίνει να μοιράζεσαι, όπως τόσο καθαρά μας έχει δείξει το τριαδικό δόγμα: ο Θεός δεν είναι μόνο ένας άλλά ένας μέσα σε τρεις, επειδή είναι μια κοινωνία προσώπων, που μετέχουν με αγάπη το ένα στο άλλο. Ο κύκλος της θεϊκής αγάπης όμως δεν έχει παραμείνει κλειστός. Η αγάπη του Θεού είναι, στην κυριολεκτική σημασία της λέξης, «εκστατική» - μια αγάπη που κάνει το Θεό να βγαίνει από τον εαυτό του και να δημιουργεί πράγματα διαφορετικά από τον ίδιο. Από εκούσια εκλογή ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο με «εκστατική» αγάπη, έτσι ώστε να υφίστανται εκτός από τον ίδιο άλλες υπάρξεις για να μετέχουν στη ζωή και στην αγάπη που είναι δικά του.

Ο Θεός δεν δημιούργησε από εξαναγκασμό· αλλ' αυτό δε σημαίνει ότι υπήρξε κάτι τυχαίο ή ασυνεπές σ' αυτή την πράξη της δημιουργίας. Ο Θεός είναι όλ' αυτά που κάνει, και έτσι η πράξη της δημιουργίας δεν είναι κάτι ξεχωριστό απ' τον εαυτό του. Στην καρδιά του Θεού και στην αγάπη του ο καθένας από μας πάντα υπήρχε. Προαιώνια ο Θεός είδε τον καθένα μας σαν μια ιδέα ή σκέψη με το θεϊκό του νου, και για τον καθένα προαιώνια έχει ένα ιδιαίτερο και χαρακτηριστικό σχέδιο. Πάντοτε υπήρχαμε γι' αυτόν· η δημιουργία σημαίνει ότι σε κάποια ορισμένη χρονική στιγμή αρχίζουμε να υπάρχουμε και για τους εαυτούς μας.

Σαν καρπός της ελεύθερης θέλησης και της ελεύθερης αγάπης του Θεού, ο κόσμος δεν είναι αναγκαίος, δεν είναι αυτάρκης, αλλά είναι σχετικός και εξαρτημένος. Σαν δημιουργήματα ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε μόνο οι εαυτοί μας μόνοι· ο Θεός είναι ο πυρήνας της ύπαρξής μας, διαφορετικά παύουμε να υπάρχουμε. Την κάθε στιγμή εξαρτώμεθα για την ύπαρξή μας από την αγαπητική θέληση του Θεού. Η ύπαρξη είναι ένα δώρο από το Θεό -ένα ελεύθερο δώρο της αγάπης του, ένα δώρο που ποτέ δεν παίρνεται πίσω αλλ' οπωσδήποτε ένα δώρο, όχι κάτι που κατέχουμε με τη δική μας δύναμη. Ο Θεός μόνος έχει την αιτία και την πηγή της ύπαρξής του μέσα στον εαυτό του, όλα τα δημιουργήματα έχουν την αιτία τους και την πηγή τους όχι στους εαυτούς τους αλλά σ' αυτόν. Ο Θεός μόνος είναι αυτοπηγή.· όλα τα δημιουργήματα πηγάζουν απ' το Θεό, έχουν τις ρίζες τους στο Θεό και βρίσκουν την προέλευσή τους και την πλήρωσή τους σ' αυτόν. Ο Θεός μόνο είναι το ουσιαστικό όνομα, όλα τα δημιουργήματα είναι επίθετα. *

Λέγοντας ότι ο Θεός είναι Δημιουργός του κόσμου δεν εννοούμε απλώς ότι θέτει τα πράγματα σε κίνηση με μιαν αρχική πράξη «εν αρχή», μετά την οποία συνεχίζουν να λειτουργούν μόνα τους. Ο Θεός δεν είναι μόνο ένας ωρολογοποιός του σύμπαντος, που κουρδίζει το μηχανισμό και ύστερα τον αφήνει να χτυπάει μόνος του. Αντίθετα η δημιουργία είναι συνεχής. Αν πρέπει να είμαστε ακριβείς, όταν μιλάμε για τη δημιουργία δεν θάπρεπε να χρησιμοποιούμε τον αόριστο αλλά το συνεχιζόμενο ενεστώτα. Θάπρεπε να λέμε, όχι ότι «ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο, και μένα μέσα σ' αυτόν», αλλά ότι «ο Θεός φτιάχνει τώρα τον κόσμο, και μένα μέσα σ' αυτόν, εδώ και τώρα, τούτη τη στιγμή και πάντα». Η δημιουργία δεν είναι ένα γεγονός παρελθοντικό, αλλά μια σχέση στο παρόν. Αν ο Θεός δε συνέχιζε ν' ασκεί τη δημιουργική του θέληση την κάθε στιγμή, το σύμπαν θα έπεφτε αμέσως σε ανυπαρξία· τίποτε δεν θα μπορούσε να υπάρξει ούτε για ένα δευτερόλεπτο αν ο Θεός δεν το ήθελε να υπάρχει. Όπως ο Μητροπολίτης Φιλάρετος της Μόσχας το θέτει «όλα τα πλάσματα ισορροπούν πάνω στο δημιουργικό λόγο του Θεού, σαν σε μια διαμαντένια γέφυρα· πάνω τους είναι η άβυσσος της θεϊκής απεραντοσύνης, κάτω η άβυσσος της δικής τους μηδαμινότητας».

Αυτό αληθεύει ακόμη και για το Διάβολο και τους πεπτωκότες αγγέλους στην κόλαση· κι αυτοί επίσης εξαρτούν την ύπαρξή τους από τη θέληση του Θεού.

Ο σκοπός της διδασκαλίας για τη δημιουργία, επομένως, δεν είναι να προσγράψουμε ένα χρονολογικά εναρκτήριο σημείο στον κόσμο, αλλά να βεβαιώσουμε ότι αυτή εδώ τη στιγμή, όπως σ' όλες τις στιγμές, ο κόσμος εξαρτά την ύπαρξή του από το Θεό. Όταν η Γένεση διατυπώνει: «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην» (Γεν.1,1), η λέξη «αρχή» δεν πρέπει να εκληφθεί απλώς με τη χρονική σημασία αλλά ως δηλωτική του ότι ο Θεός είναι η διαρκής αιτία και το στήριγμα όλων των πραγμάτων.

Σαν δημιουργός, λοιπόν, ο Θεός βρίσκεται πάντα στην καρδιά κάθε πράγματος διατηρώντας το στη ζωή. Στο επίπεδο της επιστημονικής έρευνας, διακρίνουμε ορισμένες εξελίξεις ή συνέπειες της αιτίας και του αποτελέσματος. Στο επίπεδο της πνευματικής όρασης, που δεν αντιστρατεύεται την επιστήμη αλλά βλέπει πέρ' απ' αυτή, διακρίνουμε παντού τις δημιουργικές ενέργειες του Θεού που φροντίζουν όλα όσα υπάρχουν, που διαμορφώνουν την εσώτατη ουσία όλων των πραγμάτων. Αλλά, ενώ είναι παρών παντού στον κόσμο, ο Θεός δεν πρέπει να ταυτιστεί με τον κόσμο.

Σαν Χριστιανοί καταφάσκουμε όχι τον πανθεϊσμό αλλά τον «πανενθεϊσμό». Ο Θεός είναι μέσα σ' όλα τα πράγματα, επίσης όμως πέρα και πάνω απ' όλα τα πράγματα. Είναι «μεγαλύτερος από το μεγάλο» και «μικρότερος από το μικρό». Με τα λόγια του Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, «είναι παντού και πουθενά, είναι το κάθε τι και τίποτε». Όπως το τοποθέτησε ένας Κιστερσιανός μοναχός του Νέου Clairvaux, «ο Θεός είναι στον πυρήνα. Ο Θεός είναι διαφορετικός από τον πυρήνα. Ο Θεός είναι μέσα στον πυρήνα και τον διαπερνάει ολόκληρο, και είναι περ' απ' τον πυρήνα, πιο κοντά στον πυρήνα από τον ίδιο το πυρήνα».

«Και είδεν ο Θεός τα πάντα, όσα εποίησε, και ιδού καλά λίαν» (Γεν. 1,31). Η δημιουργία στο σύνολό της είναι χειροτέχνημα του Θεού· στην εσώτερη ουσία τους όλα τα δημιουργήματα είναι «καλά λίαν. Η Χριστιανική Ορθοδοξία αποκηρύσσει το δυαλισμό στις διάφορες μορφές του: τον οξύ δυαλισμό των Μανιχαίων που αποδίδουν την ύπαρξη του κακού σε μια δεύτερη δύναμη, συναΐδια με το Θεό της αγάπης· το λιγότερο ριζοσπαστικό δυαλισμό των Γνωστικών Βαλεντιανών, που βλέπουν την υλική τάξη, συμπεριλαμβάνοντας και το ανθρώπινο σώμα, να δημιουργείται σαν συνέπεια μιας προκοσμικής πτώσης· και τον πιο λεπτό δυαλισμό των Πλατονιζόντων, που θεωρούν την ύλη όχι ως κακό αλλά ως μη πραγματική.

Απέναντι σε κάθε μορφή δυϊσμού ο Χριστιανισμός βεβαιώνει ότι υπάρχει ένα summum bonum, ένα «ύψιστο αγαθό» -δηλ. ο ίδιος ο Θεός- αλλά δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει summum malum (ύψιστο κακό). Το κακό δεν είναι συναΐδιο με το Θεό. Στην αρχή υπήρχε μόνο ο Θεός: όλα τα πράγματα που υφίστανται είναι δημιουργία του, είτε στον ουρανό, είτε στη γη, είτε πνευματική είτε υλική και επομένως στη βασική τους «κατάσταση» όλα τους είναι καλά.

Τι πρέπει λοιπόν να πούμε για το κακό; Αφού όλα τα δημιουργήματα είναι από τη φύση τους καλά, η αμαρτία ή το κακό δεν είναι πράγμα, δεν είναι υφιστάμενη ύπαρξη ή ουσία. «Δεν είδα αμαρτία», λέει η Julian του Norwich στις Αποκαλύψεις της, «γιατί πιστεύω ότι δεν έχει κανένα είδος υπόστασης, δεν έχει μερίδιο στην ύπαρξη ούτε μπορεί ν' αναγνωριστεί παρ' από τον πόνο που προκαλεί». «Η αμαρτία είναι μηδέν» λέει ο Άγ. Αυγουστίνος. «Αυτό που είναι κακό υπό αυστηρή έννοια», παρατηρεί ο Ευάγριος, «δεν είναι μία υπόσταση αλλά η απουσία του καλού, όπως το σκοτάδι δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απουσία του φωτός». Και ο αγ. Γρηγόριος ο Νύσσης διατυπώνει, «η αμαρτία δεν υφίσταται στη φύση δίχως την ελεύθερη θέληση· δεν είναι μία υπόσταση πραγματική». «Ούτε και οι δαίμονες είναι από τη φύση τους κακοί», λέειο άγ. Μάξιμος ο Ομολογητής, «αλλά γίνονται κακοί από την κακή χρήση των φυσικών τους δυνάμεων». Το κακό είναι πάντα παρασιτικό. Είναι η διαστροφή και η κατάχρηση αυτού που είναι καθεαυτό καλό. Το κακό δεν παραμένει στο ίδιο το πράγμα αλλά στη συμπεριφορά μας προς το πράγμα -δηλ. στη θέλησή μας.

Ίσως φανεί ότι, ορίζοντας το κακό ως «μηδέν», υποτιμάμε την ισχύ και το δυναμισμό του. Αλλά, όπως είχε παρατηρήσει ο C.S.Lewis, «το μηδέν είναι πολύ δυνατό». Λέγοντας ότι το κακό είναι η διαστρέβλωση του καλού και επομένως, στην τελική ανάλυση, μία απάτη και μη-πραγματικότητα, δεν πρέπει ν' αρνηθούμε τη δυνατή επιρροή του πάνω μας. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη μέσα στη δημιουργία από την ελεύθερη θέληση των όντων που είναι προικισμένα με αυτοσυνειδησία και πνευματική ευφυΐα, και επομένως η κακή χρήση αυτής της ελεύθερης θέλησης μπορεί να έχει ολοκληρωτικά τρομερές συνέπειες.

Απόσπασμα από το βιβλίο "Ο Ορθόδοξος Δρόμος" Κάλλιστος Γουέαρ

πηγή