Η Αίρεση του Μοντανισμού

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΛΑΙΣΙΑ
Αντίθετα με την αίρεση των Γνωστικών, ο Μοντανισμός, γνωστός επίσης και ως κίνημα της Νέας Προφητείας, ήταν μια κίνηση καθαρά χριστιανικής προέλευσης. Εμφανίστηκε κατά το β’ μισό του 2ου αιώνα (γύρω στα 150-185 μ.Χ.) στη Φρυγία, τότε που η δύναμη της αποστολικής διδαχής έχει πέσει αισθητά. Πέρα από αυτό δυο γεγονότα σημαδεύουν δυσάρεστα την πορεία της Εκκλησίας:
Πρώτα, ο θεσμός του επισκόπου δυναμώνει με το πέρασμα του χρόνου όλο και πιο πολύ και θέλει η πορεία της Εκκλησίας να ελέγχεται απόλυτα από τον επίσκοπο. Δημιουργείται έτσι ένα χάσμα που συνεχώς μεγαλώνει ανάμεσα στο ποίμνιο και στον επίσκοπο που κρατάει και εξουσίες και χαρίσματα σταθερά στα χέρια του.
Το δεύτερο γεγονός είναι ότι πριν από πολλές δεκαετίες, στην εκκλησία μπήκαν και τα παιδιά των πιστών, που δεν ήταν διόλου απαραίτητο να είναι πιστά. Όταν τα παιδιά αυτά τύχαινε να είναι παιδιά επισκόπου, τούτο οδηγούσε σε μια κατάσταση οικογενειαρχίας που προκαλούσε έντονες αντιδράσεις και μια σειρά από σχίσματα.
Οι ιστορικοί προσθέτουν, καθώς ερευνούν τα γεγονότα της εποχής, ότι στη

γενική πτώση της πνευματικής θερμοκρασίας, η ιδέα του ερχομού του Χριστού χάθηκε και κατά συνέπεια η ετοιμασία της Εκκλησίας για την αρπαγή είναι πια ανύπαρκτη.

ΦΡΥΓΙΑ
Ο Παύλος ήδη στην επιστολή του προς τους Κολοσσαείς έχει κηρύξει τον πόλεμο στις θεολογικές θέσεις του Γνωστικισμού που νωρίς κάνει την εμφάνισή του στην Εκκλησία. Η Φρυγία, απομονωμένη αγροτική περιοχή, θα μείνει περίπου άγνωστη για την αρχαιότητα. Παροδική μνεία γίνεται μονάχα στις εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οι αρχαίοι θεωρούν τους Φρύγες ανόητους και αφελείς, κυρίως στη χοντροκομμένη αντίληψή τους για το θείο. Το κήρυγμα του Ευαγγελίου στη Φρυγία σύντομα παίρνει μια κατεύθυνση μυστικοπαθή, με μυστηριακές εκζητήσεις και προεκτάσεις. Συγχρόνως, αντίθετα με τις υπόλοιπες εκκλησιαστικές κοινότητες, στη Φρυγία οι εκκλησίες είναι μικρές σε αριθμό, διασκορπισμένες και ασύνδετες και με τελείως αγροτικό χαρακτήρα.
Και είναι φυσικό οι μικρές αγροτικές κοινότητες, όχι μονάχα να έχουν ένα απλοϊκό πνεύμα πίστης, χωρίς βαθιές ρίζες σε θεμελιακές αλήθειες, αλλά και γρήγορα να εντυπωσιάζονται, όταν συγκρίνουν την τωρινή πνευματική τους στάθμη μ’ εκείνη των παλαιότερων χρόνων και ακόμα όταν συγκρίνουν τα Ευαγγέλια με τη ζωή των εκκλησιών των μεγαλουπόλεων, που διογκωμένα και διαστρεβλωμένα γεγονότα γι’ αυτές τις εκκλησίες των πόλεων φτάνουν μέχρι τη Φρυγία.

ΜΟΝΤΑΝΟΣ
Μέσα σε τούτο το κλίμα στάλθηκε η δραματική έκκληση για σωτηρία. Είναι επείγον να επιστρέψουν στην αλήθεια του Ευαγγελίου. Κήρυκες διατρέχουν τις κοινότητες, όχι μόνο στο χώρο της Φρυγίας, αλλά και της Συρίας, της Μ. Ασίας και της ορεινής Παλαιστίνης. Οι Εκκλησίες κατηγορούνται για κοσμικότητα. Το ηθικό επίπεδο των πιστών έπεσε. Στην Εκκλησία των πιστών μπαίνουν άνθρωποι ξένοι στο Ευαγγέλιο. Η αγαμία, που διακήρυτταν ότι είναι προϊόν άμεσης επανόδου του Κυρίου, παραμελήθηκε. Ο Κύριος που έρχεται, σε τι κατάσταση θα βρει την Εκκλησία Του; Οι επίσκοποι δεν ενδιαφέρονται για τα ποίμνια. Αν η Εκκλησία δεν ενδιαφερθεί για την ανύψωση του πνευματικού επιπέδου, τότε ποιος θα ετοιμάσει τους πιστούς; Πρώτοι κήρυκες γι’ αυτές τις αντιλήψεις γίνονται οι γυναίκες. Μέσα στο κλίμα αυτό προβάλλει η φυσιογνωμία του Μαρτίνου Μοντανού, ενός ατόμου για το οποίο πολύ λίγα είναι γνωστά για την προηγούμενη ζωή του. Γεννημένος στο Αρδαβάν, μια κωμόπολη της Μυσίας στα Φρυγικά σύνορα, δέχεται τις αντιλήψεις αυτές και γίνεται απολογητής τους. Πρέπει να προήλθε από απλή αγροτική οικογένεια και να μη γνώριζε πολλά γράμματα. Κατά τον Ιερώνυμο, αυτός πριν γίνει Χριστιανός ήταν ιερέας της θεάς Κυβέλης.
Συγχρόνως, στις εκκλησίες εμφανίζεται το φαινόμενο πιστοί να εξαγοράζουν με χρήματα το μαρτύριο. Οι εκκλησίες δεν τους αποκόπτουν. Ο Μοντανός κι οι οπαδοί του κατηγορούν την Εκκλησία ότι είναι διεφθαρμένη και γεμάτη από άτομα που αρνήθηκαν την πίστη. Μάλιστα προσθέτουν και άλλα στοιχεία (ότι βλαστήμησαν ή θυσίασαν στα είδωλα).
Τα χρόνια εκείνα κάνει την εμφάνισή του ο Παρακλητισμός, που καθώς βρίσκει ένα πρόσφορο έδαφος, αναπτύσσεται σε δόγμα και σε λίγο θα οδηγήσει στη μόρφωση του Μοντανισμού. Σε πολλές εκκλησίες άρχισε να τονίζεται ζωηρά η ελπίδα για τη γρήγορη έλευση του Χριστού. Η συναίσθηση της συνεχούς επιφοίτησης του Αγίου Πνεύματος, χαρακτηριστικό των αποστολικών Εκκλησιών, είχε εξασθενήσει πολύ. Με την παρακμή όμως της διδασκαλίας αυτής, δηλαδή της άμεσης ενέργειας του Αγίου Πνεύματος, άρχισε να δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο Άγιο Πνεύμα ως του μέσου της αποκάλυψης. Το Άγιο Πνεύμα ενέπνεε τους προφήτες της Π. Διαθήκης και οδήγησε τους συγγραφείς της Κ. Διαθήκης. Η σκέψη είναι η εξής: Η Εκκλησία δεν είναι στατική, άλλα έχει βαθμούς τελειοποίησης για την αύξηση των πιστών στο μέτρο της τελειότητας του Χριστού. Η Εκκλησία διατρέχει συνεπώς ιστορικά πνευματικά στάδια. Η Π. Διαθήκη είναι η παιδική της ηλικία, η περίοδος του Ιησού Χριστού (τα Ευαγγέλια) η ανδρική της ηλικία. Καθώς, λοιπόν, το τέλος πλησιάζει και ο Κύριος έρχεται, διανύουμε (δίδασκαν) την τελευταία περίοδο της ηλικίας της Εκκλησίας, την ωριμότητα. Στην Π. Διαθήκη (παιδική ηλικία) γίνεται η εμφάνιση του Θεού Πατέρα που υπόσχεται, στην Κ. Διαθήκη η παρουσία του Χριστού που λυτρώνει (ανδρική ηλικία) και τώρα είναι η περίοδος του Παράκλητου που τελειοποιεί (ώριμη ηλικία) την Εκκλησία.
Κατά το 156 μ.Χ., ο Μοντανός διακήρυξε ότι αυτός είναι το αποκλειστικό όργανο μέσω του οποίου μιλούσε το Άγιο Πνεύμα. Με την αποκάλυψη αυτή ο Μοντανός διακήρυξε ότι η υπόσχεση του Χριστού εκπληρώθηκε και άρχισε η επέμβαση του Αγίου Πνεύματος και οι αποκαλύψεις του. Επωφελούμενος από τη διάχυτη τότε στους Χριστιανούς τάση αποστροφής προς τα πράγματα του κόσμου, εξαιτίας των δεινών των διωγμών, διέδιδε ότι έβλεπε οράματα που προανήγγειλαν την άμεση παρουσία του Χριστού και την έλευση της χιλιετούς βασιλείας στη γη, την οποία η αποκαλυπτική διδασκαλία είχε ήδη υποσχεθεί στις πρώτες γενιές των πιστών. Το Άγιο Πνεύμα φανερώνεται στον Μοντανό και του λέει: «Ιδού άνθρωπος σαν λύρα κι εγώ ίπταμαι σαν πλήκτρο. Ο άνθρωπος κοιμάται κι εγώ γρηγορώ. Ιδού ο Κύριος είναι αυτός που εξεγείρει καρδιές ανθρώπων» (Επιφ. Αιρέσ.48.4.). Αυτή η διδασκαλία της ειδικής αποστολής του Αγίου Πνεύματος σε συσχετισμό με μια έκρηξη προφητικού ενθουσιασμού ότι το τέλος του κόσμου ήταν πολύ κοντά, υπήρξαν οι βάσεις πάνω στις οποίες βασίστηκε κυρίως ο Μοντανισμός. Σε μεγάλο βαθμό ο Μοντανισμός ήταν και μια αντίδραση στην κοσμικότητα που άρχισε να εισχωρεί στην Εκκλησία.
Οι Εκκλησίες αντιδρούν. Οι οπαδοί του τον θεωρούσαν ως πραγματικό προφήτη, οι δύσπιστοι τον χαρακτήριζαν ως παράφρονα. Δίνει μια σειρά από νέους πολύ πιο αυστηρούς κανόνες για νηστεία. Αποκόπτει από την Εκκλησία όσους εξαγοράζουν το μαρτύριο και όσους πέφτουν σε βαριά αμαρτήματα (φόνο, πορνεία, βλασφημία, θυσία στα είδωλα).

ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ ΚΑΙ ΜΑΞΙΜΙΛΛΑ
Στο κίνημα του Μοντανού, σημαντικό ρόλο διαδραμάτισαν και δυο γυναίκες, η Πρίσκιλλα και η Μαξιμίλλα, που γύρω στα 150-155 εμφανίζονται στο προσκήνιο των Φρυγικών εκκλησιών. Δεν ξέρουμε αν οι δυο αυτές γυναίκες ήταν από πριν πιστές στον Παρακλητισμό ή αν δέχτηκαν τις απόψεις αυτές από τον Μοντανό τον ίδιο. Πάντως γίνονται οι φυσιολογικοί εκπρόσωποι του νέου κινήματος. Πέφτουν σ’ έκσταση και βεβαιώνουν όσα εξαγγέλλει ο Μοντανός. Ισχυρίζονται ότι μιλάνε εξ ονόματος του Αγίου Πνεύματος, ότι το τέλος του κόσμου πλησιάζει, ότι η ουράνια Ιερουσαλήμ θα εγκατασταθεί στη Φρυγία, όπου θα καταφύγουν όλοι οι πιστοί και ότι αυτές είναι τα όργανα αυτής της αποκάλυψης και του τελικού μηνύματος σε μια εκκλησία που αποστάτησε και χάνεται.
Συγχρόνως, ο Μοντανός γράφει βιβλία. Ένας μαθητής του ισχυρίζεται ότι από τα βιβλία του Μοντανού έμαθε πιο πολλά από όσα είχε μάθει από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη μαζί. Οι Μοντανιστές διακηρύττουν ότι δέχτηκαν τη πληρότητα του Πνεύματος. Ο Ιωάννης στο Ευαγγέλιό του περιγράφει το Χριστό να υπόσχεται τον ερχομό του Αγ. Πνεύματος στους μαθητές: «Όταν, όμως, έρθει ο Παράκλητος, που εγώ θα στείλω σε σας από τον Πατέρα, το Πνεύμα της αλήθειας, που εκπορεύεται από τον Πατέρα, εκείνος θα σας δώσει μαρτυρία για μένα» (Ιωάν.15:26); Ο Μοντανός παρουσιάζεται ως ο νέος παράκλητος (Α. Διομήδης Κυριακός Τόμος Α’ σελ.113). Οι δυο γυναίκες φαίνεται ότι ήταν παντρεμένες, αλλά εγκατέλειψαν τη συζυγική ζωή. Υπονοούμενα της εποχής, ότι είχαν αμαρτωλές σχέσεις με το Μοντανό, δεν πρέπει να αληθεύουν.
Το μεγαλύτερο βάρος επωμίζεται η Πρίσκιλλα. Η ίδια ισχυρίζεται ότι μια μέρα, την ώρα που κοιμόταν, είδε τον Ιησού να έρχεται με ένα λευκό λαμπρό ένδυμα και να κοιμάται δίπλα της. Από τη στιγμή εκείνη είναι γεμάτη από κάθε είδους σοφία και αποκάλυψη. Η σκηνή αυτή έγινε στην Πεπούζα, τον τόπο της Πρίσκιλλας. Η μικρή πόλη πρέπει να βρίσκεται κάπου στο σημερινό τουρκικό Ουσχάλ. Μαζί με τους πρώτους οπαδούς του ο Μοντανός κηρύττει ότι η Νέα Ιερουσαλήμ με τον Κύριο θα κατέβαινε σ’ αυτό το μέρος, στη μικρή πόλη Πεπούζα. Τρομερές καταστροφές και πόλεμοι πρέπει να προηγηθούν. Η Μαξιμίλλα υπερβάλλει σε απειλές, κάθε μέρα, τον εαυτό της. Η έννοια του Θεού που είναι αγάπη έχει παραμεληθεί και ξεχαστεί. Το σωτηριακό έργο του Χριστού και ο σταυρός φαίνονται κηρύγματα παράταιρα με τον πυρετό της ετοιμασίας της Εκκλησίας να υποδεχτεί τον Κύριο. Αναμένοντας τόσο σύντομα το τέλος και την έλευση της χιλιετούς βασιλείας, επέβαλε άκαμπτους και αυστηρούς ηθικούς κανόνες ζωής στην κοινότητα που είχε σχηματιστεί γύρω του: α) οι νηστείες έγιναν αυστηρότερες, β) ο δεύτερος γάμος απαγορεύτηκε, γ) αποκλείστηκε κάθε άφεση για αμαρτίες που διαπράττονταν μετά τη βάφτιση και όσοι αμάρταναν παρέμεναν πάντοτε στην τάξη των μετανοούντων, δ) οι διωγμοί δεν έπρεπε να αποφεύγονται, ε) οι παρθένες έπρεπε να καλύπτονται, στ) οι γυναίκες να αποφεύγουν την πολυτέλεια και τα κοσμήματα. Αποχή από βιοτικά που έχουν μέσα τους την έννοια του μελλοντικού στοιχείου, χαρακτηρίζουν τις μέρες της Φρυγίας. Τα αυστηρά αυτά μέτρα πάρθηκαν και σαν διαμαρτυρία για την ολοένα αυξανόμενη κοσμικότητα στις εκκλησίες και κατά πολλούς σύγχρονους του Μοντανού συγγραφείς, αυτό ήταν και το πιο σπουδαίο χαρακτηριστικό του Μοντανισμού. Οι αρχές όμως αυτές προετοίμασαν την απομόνωση του κινήματος από τους άλλους Χριστιανούς. Θεολογικά ο Μοντανός πίστευε ότι ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα αποτελούν ένα και το αυτό πρόσωπο και ότι ο Χριστός έχει και είχε «και προ της σάρκας και μετά της σάρκας» μια φύση και ενέργεια.
Ο Μοντανισμός έκανε τον εξής συλλογισμό: «Τα γεγονότα της πρώτης Εκκλησίας είναι ανεπανάληπτα; Ο Θεός δεν μπορεί να ξαναδώσει στην Εκκλησία τις πρώτες μέρες και τις πρώτες εκείνες δυνατές πνευματικές εμπειρίες; Τι το παράξενο αν ο Παράκλητος επαναλαμβάνει τώρα, εδώ μεταξύ μας, τα ίδια θαύματα;». Στην απλή αυτή λογική που γράφεται συγχρόνως σε μικρά φυλλάδια που μοιράζονται παντού, κανείς δε μπορεί να αντιταχθεί. Πρεσβύτεροι, διάκονοι, χαρίσματα λόγου, γρήγορα θα παραμεριστούν. Το κριτήριο δεν είναι πια αυτά που η Κ. Διαθήκη ορίζει για τα προσόντα που πρέπει να έχει ο πρεσβύτερος ή ο διάκονος. Όποιος προφητεύει και γιατρεύει, αυτός είναι ο εκλεκτός του Πνεύματος. Οι διακονίες διαλύονται τα πρεσβυτέρια υποκαθίστανται από άτομα, που όσο πιο πολλές κατάρες εξαπολύουν και όσο πιο πολύ προφητεύουν, τόσο πιο πνευματικοί φαίνονται. Στις Φρυγικές κοινότητες προεξάρχει το γυναικείο στοιχείο, που οδηγεί τις συνάξεις και διοικεί τα εκκλησιαστικά πράγματα. Όταν ο Ιησούς πλάγιασε δίπλα στην Πρίσκιλλα, κατά το όραμά της, είχε μορφή γυναίκας.
Ο συντηρητισμός έφτασε στην απόλυτη άκρη. Αλλά άλλο πράγμα συντηρητισμός και άλλο αγιασμός. Γυναίκες, και σε πολλές περιπτώσεις και άνδρες, διατρέχουν τις εκκλησίες και κάνουν εράνους. Τα χρήματα κι όσα είδη συλλέγονται, παραδίδονται για διαχείριση στις γυναίκες. Αυτό το διοικητικό δικαίωμα ισχυρίζονται ότι το ορίζει η Π. Διαθήκη. Για να δικαιολογηθεί αυτή η εκτροπή από το αποστολικό πνεύμα, πρέπει οι Φρυγικές κοινότητες να ανακηρύξουν πρώτη αγία την Εύα. Η Πρίσκιλλα και η Μαξιμίλλα, μετά από κάθε έκσταση και προφητεία, δέχονται δώρα, χρήματα, κοσμήματα.
Οι τρομερές καταστροφές, που ήδη φτάνουν στην ανθρωπότητα, δεν αφήνουν περιθώρια για γέλια και χαρές. Οι πιστοί πρέπει να είναι βαριά θλιμμένοι. Κυρίαρχο στοιχείο στις συνάξεις τα δάκρια. Όταν κάνουν την προσευχή τους ακουμπάνε δυνατά την άκρη του δείκτη στη μύτη τους. Αυτό δίνει την εντύπωση μιας δυνατής θλίψης και μιας αυστηρής αυτοσυγκέντρωσης. Στη Φρυγική γλώσσα τους λένε «πλακουτσομύτηδες» και πιο σωστά «οι άνθρωποι με τη σφήνα στη μύτη». Στη τοπική διάλεκτο «τασκοδρουγίτες».

ΟΙ ΝΗΣΤΕΙΕΣ
Μια βαθιά θεοσέβεια είναι απόλυτα συνδεδεμένη με τις απολαύσεις. Και μια από τις απολαύσεις είναι το φαγητό. Οι Παρακλητικοί δεν τρώνε φαγητό μαγειρεμένο, μόνο ξηρά τροφή. Οι «πιστοί των τελευταίων ημερών» δεν βάζουν στο στόμα τους κρασί ούτε και για το Δείπνο. Το «ποτήριο» καταργείται. Στο Δείπνο τα στοιχεία που χρησιμοποιούνται είναι ψωμί, νερό, τυρί και αλάτι. Όταν αναφερθεί ότι ο αγιασμός στην πιο ψηλή του μορφή συνδέεται με την αποχή και την αυστηρή εγκράτεια, τα πλήθη τρέχουν. Η νηστεία είναι ένας εύκολος δρόμος και ένας καλός τρόπος αγιασμού. Όσο πιο πολύ και πιο αυστηρά νηστεύεις, τόσο πιο πιστός είσαι. Η θυσία του πνεύματος κατεβαίνει σε τιμωρία του σώματος. Αλλά αυτό εξυψώνει στα μάτια του πλήθους.

Η ΤΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ
Σταθερά, η δομή της λατρείας του αποστολικού προτύπου χάνεται. Η υμνωδία σιγά - σιγά παραχωρεί τη θέση της σε φωνές, κλάματα και εκστατικές καταστάσεις που κρατούν έκπληκτα τα πλήθη. Τη θέση του κηρύγματος και της προτροπής παίρνει ο προφητικός λόγος. Αρχίζει με κατάρες ενάντια στον κόσμο και την αμαρτία και αμέσως όσοι έχουν χαρίσματα αρχίζουν να προφητεύουν. Ο Κύριος είναι κοντά, έρχεται. Η Εκκλησία κλαίει ομαδικά. Το λατρευτικό κλειδί όμως είναι η τελετή των δακρύων. Έμεινε στην ιστορία ως η τελετή των «παρθένων με τις λαμπάδες» ή των «παρθένων που κλαίνε». Εφτά νέες παρθένες με άσπρα, ομοιόμορφα ντυμένες, με λυμένα τα μαλλιά μπαίνουν στην εκκλησία κρατώντας αναμμένους πυρσούς και κλαίνε γοερά. Διαδηλώνουν την μετάνοιά τους με κλάματα. Φωνάζουν και βλέπουν την ερχόμενη καταστροφή. Κλαίνε την αθλιότητα της ζωής. Σε λίγο πέφτουν σε έκσταση και προφητεύουν. Τα πλήθη στην Εκκλησία συγκινούνται και ταράζονται από λυγμούς.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΔΙΑΔΙΔΕΤΑΙ
Οι Παρακλητικοί διατρέχουν αρχικά το γειτονικό χώρο. Έχει προηγηθεί η φήμη. Η Φρυγία έγινε ο χώρος των θαυμάτων. Στέλνονται γράμματα και κυκλοφορούν μικρά βιβλία. Ο Παράκλητος, παντοτινή πηγή ανεξάντλητης ευλογίας, έκανε τη δωρεά του στις Φρυγικές Εκκλησίες. Απαριθμούνται τα θαύματα. Γίνονται γνωστές οι προφητείες. Καλλιεργείται κατάλληλα και η σύγκριση ανάμεσα σε μια εκκλησία που ξέπεσε και σε μια ομάδα εκκλησιών που «αφυπνίστηκαν» και έκανε τόσο δυνατά τη φανέρωση του το Πνεύμα.
Το κίνημα μεταδίδεται στις Εκκλησίες της Θράκης. Πολύ γρήγορα διαδίδεται σε όλη τη Μ. Ασία, τις χώρες της μεσογειακής λεκάνης, προχωρεί βόρεια και φτάνει μέχρι τη Γαλατία και στη Β. Αφρική. Το 170 εμφανίστηκε στη Ρώμη και για χρόνια η εκεί εκκλησία ταλαιπωρήθηκε από τη δραστηριότητά τους. Η Εκκλησία της Βιέννης ταράζεται και ζητάει πληροφορίες. Ολόκληρες Εκκλησίες μετακινούνται προς τη χαρισματική κίνηση. Προσχωρούν όχι μόνο Χριστιανοί που ζούσαν σε ταπεινό περιβάλλον και επιθυμούσαν την έλευση μιας βασιλείας δικαιοσύνης στη Γη, από την οποία έλπιζαν να λυτρωθούν πνευματικά και κοινωνικά, αλλά και άτομα που κατείχαν εξέχουσα θέση στον αρχέγονο Χριστιανισμό και ονομαστοί επίσκοποι, όπως ο Θεόδοτος, που παρασύρονται και προφητεύουν. Στην Καρθαγένη, κατά το 200, προσχώρησε και ο Τερτυλλιανός, τον οποίο έλκυσαν οι αυστηρές ασκητικές αρχές του κινήματος και θεωρείται ο πιο εξέχων Μοντανιστής.
Την προφητεία τώρα σ’ όλες τις παρακλητικές συνάξεις ακολουθεί η γλωσσολαλιά. Η έκσταση αποτελεί πνευματικό κεφάλαιο για τις εκκλησίες και σημάδι αδιάψευστο για τη χαρισματική σφραγίδα. Ο επίσκοπος Αίλιος Πόπλιος Ιούλιος από τη Δέβετο ξεκινάει από τις ακτές της Τραπεζούντας να δει το φαινόμενο και να αποκτήσει προσωπική εντύπωση των γεγονότων που τόσο διαφημίστηκαν.
Ο ξεσηκωμός και η αντίδραση γενικεύεται. Η Εκκλησία με τις Συνόδους της Ιεράπολης καιτης Αγχιάλου, που έλαβαν χώρα μετά το 160 και θεωρούνται οι αρχαιότερες στην εκκλησιαστική ιστορία, καταδικάζει το Μοντανισμό. Η Ιεράπολη, η Κομάνη, η Σπάμεια, η Κυρήνη και η Θράκη, δεν τον παίρνουν στα σοβαρά. Οι χαρακτηρισμοί που δίνουν κυρίως στην Πρίσκιλλα βρίσκονται κοντά στα όρια της «δαιμονικής κατάληψης». Ο επίσκοπος Αγχιάλου Σότας προτείνει στην Εκκλησία της Πεπούζας να εξορκιστεί η Πρίσκιλλα. Η προσφορά απορρίπτεται.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ
Δε θα αργήσει να πεθάνει η Πρίσκιλλα. Βέβαια θα διακηρύξει ότι μετά από αυτήν δε θα υπάρξουν άλλες προφήτισσες. Αλλά το χτύπημα είναι δυνατό. Η προφήτισσα πέθανε και η ίδια δεν υποδέχτηκε τον ερχομό της τελευταίας ημέρας. Ο Κύριος δεν ήρθε. Η Ρώμη καταπιέζει. Ο κόσμος δε μεταστράφηκε. Ο ενθουσιαστικός τόνος μετριάζεται. Σε λίγο πεθαίνει και ο Μοντανός. Ακολουθεί η Μαξιμίλλα, αν και λέγεται ότι προηγήθηκε ο θάνατός της. Το κοινό ταμείο εξαντλείται. Οι γυναίκες επιστρέφουν στη συζυγική ζωή. Σαν οργανωμένο κίνημα εκφυλίζεται σταθερά και η κεντρική ενότητα διασπάται. Μένουν μεμονωμένες εκκλησίες και μετά άγνωστες ομάδες και άτομα. Αν και ο Μοντανισμός διαχώρισε βαθμιαία τη θέση του από την Εκκλησία, συνέχισε να της δημιουργεί αναταραχές. Αφού έφτασε το πιο ψηλό σημείο διάδοσης στα τέλη του 2ου αιώνα, ο Μοντανισμός, που τον καταπολέμησαν πολυάριθμοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς, ανάμεσα στους οποίους ο Απολλινάριος Ιεράπολης, ο Μιλτιάδης, ο Απολλώνιος, ο Γάιος, περιήλθε σε παρακμή από τον επόμενο αιώνα. Εξαιτίας όμως των αδυναμιών που παρουσίαζε, αλλά και της σφοδρής πολεμικής και των μέτρων που έλαβε η Εκκλησία, το κίνημα υποχώρησε και σχεδόν εξαφανίστηκε με την επιβολή του Χριστιανισμού με διάταγμα του Μ. Κωνσταντίνου. Μόνο μερικά ίχνη του διατηρήθηκαν στη Μ. Ασία και οι τελευταίοι οπαδοί, καλούμενοι Τερτυλλιανιστές, προσχώρησαν με ενέργειες του Αυγουστίνου στην Εκκλησία. Ελάχιστοι οπαδοί μόνο προχώρησαν στη διαμόρφωση άλλων κινήσεων, όπως των Μασσαλιανών και των Παυλικιανών.
Ο Παρακλητισμός επιζεί μέχρι τον 6ο αιώνα. Μέχρι τότε δεν έχουμε άλλη κίνηση οργανωμένη, εκτός από του Αιγνωτίου Ιέρακα. Πρόκειται για μορφωμένο άτομο και κάτοχο των Γραφών, πιστό άνθρωπο. Δεν έχουμε πολλές πληροφορίες γι’ αυτόν. Φαίνεται ότι δίδασκε έναν εγκρατή και έντονα μυστικιστικό τρόπο ζωής. Αποχή από το κρέας και το κρασί, άγαμο βίο. Τα αρνητικά αυτά στοιχεία τα φέρνει στη σφαίρα της σωτηρίας. Δε δέχεται σωτηρία, αν δε συμπίπτουν τούτες οι θέσεις του για εγκράτεια. Αρχίζει να ερμηνεύει με το δικό του τρόπο τις Γραφές. Τελικά, καταλήγει να αρνηθεί την ανάσταση.

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
Ο Μοντανισμός μπορεί να χαρακτηριστεί κίνημα προφητικού-μεσσιανικού τύπου, καθώς παραχωρούσε πολύ μεγάλο μέρος στην ατομική έμπνευση, σε αντίθεση με τις γνωστικές θεωρίες και την ιδέα μιας πειθαρχημένης κι ιεραρχημένης Εκκλησίας. Στηρίζει τα θεμέλια της διδασκαλίας του κυρίως στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη και στην Αποκάλυψη. Οι αντίπαλοι του Μοντανισμού χωρίς δισταγμό απορρίπτουν και τα δυο αυτά θεόπνευστα κείμενα σαν αντικανονικά και νόθα. Στην κίνηση αυτή πρωτοστατούν τα Θυάτειρα της Μ. Ασίας. Φαίνεται ότι η κίνηση δεν εξαπλώθηκε και σύντομα, με τη σύγχρονη πτώση του Μοντανισμού, καταπίπτει. Ο Επιφάνειος (Αιρ.51) μας διασώζει ότι η κίνηση τωνΘυατείρων θα προχωρήσει ακόμα πιο πέρα και θα αρνηθεί το δόγμα του θείου Λόγου. Ο ίδιος ο Επιφάνειος τους ονομάζει «Αλόγους» (δεν αναγνωρίζουν το δόγμα του θείου Λόγου). Μερικοί θα αρνηθούν και την ίδια την ύπαρξη της Αγίας Τριάδας (Αντιτριαδιτισμός).

ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΛΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Ονόματα, χρονολογίες, τοπωνύμια, ιστορικές λεπτομέρειες θα ξεχαστούν. Μια αναδρομή στο ιστορικό χθες δε γίνεται απλά για την αύξηση των γνώσεων. Από τα Φρυγικά, τους «πλακουτσομύτηδες», το Μοντανισμό, μένει τίποτα; Μπορούν αβίαστα και απροκατάληπτα να βγουν κάποια πρακτικά συμπεράσματα:
1. Όταν πέφτει το πνευματικό επίπεδο της Εκκλησίας, οι κινήσεις γι’ αποκατάσταση και εξισορρόπηση αποτελούν φυσιολογική αντίδραση και αναμενόμενο φαινόμενο.
2. Όσα λέει η Αγία Γραφή είναι αλήθειες. Δεν επιτρέπεται όμως μια από αυτές τις αλήθειες να διαστρεβλώνεται, να γίνεται σημαία και να επισκιάσει τις υπόλοιπες. Τι πιο αληθινό από τη Β' Έλευση του Κυρίου μας; Τι πιο πολύτιμο από τα χαρίσματα στο σώμα της Εκκλησίας; Τα Φρυγικά με το Μοντανισμό δείχνουν τις τραγικές εκτροπές, όταν μεμονωμένες αλήθειες γίνουν σημαίες και διαστρεβλωθούν.
3. Πάντα στην ιστορική πορεία της Εκκλησίας θα υπάρχουν σε κάθε σύναξη νήπια, ενήλικες, ώριμοι. Αλλοίμονο αν η προσπάθεια όσων έχουν την ευθύνη διδασκαλίας δεν κατατείνει σε μια συνεχή άνδρωση των ψυχών. Συνάξεις όπου πλεονάζει το στοιχείο της πνευματικής νηπιότητας, υπάρχει φόβος σύντομα να εκτραπούν.
4. Ο ενθουσιασμός, ο αυθορμητισμός, το συναίσθημα έχουν τη θέση τους. Αλλά ποτέ δε μπορεί να γίνουν κυριαρχικό και ηγετικό στοιχείο σε μια σύναξη. Σκέτος ενθουσιασμός είναι μια ζωηρή, αλλά παροδική φλόγα, που σύντομα φουντώνει και μετά σβήνει.
5. Η Εκκλησία δεν είναι κίνημα. Τα πνευματικά κινήματα χωρίς υποδομή αγιασμού, πίστης και προσευχής πρόδωσαν, αθέλητα, την υπόθεση του Ευαγγελίου.
6. Η πίστη είναι ασφαλώς απλή, αλλά ποτέ απλοϊκή, ποτέ ρηχή και αστήριχτη.
7. Δεν μπορεί να υποστηριχτεί ότι το μορφωμένο κομμάτι της Εκκλησίας πρέπει να αποτελεί την πνευματική ηγεσία. Είναι θέμα πνευματικής ωριμότητας πρώτα και χαρισμάτων. Αλλά η συστηματική υποτίμηση κι ο παραμερισμός των μορφωμένων οδηγεί συνήθως σε εξτρεμισμό, που στα πνευματικά πράγματα σημαίνει τραγωδία εκκλησιαστική.
8. Οι όποιες πνευματικές θέσεις πολεμιούνται μονάχα με πνευματικά μέσα.
Αλλοίμονο σε Εκκλησίες και άτομα που για να υποστηρίξουν τις θέσεις τους, ίσως σωστές, φτάνουν στο σημείο να αρνούνται μοναδικές βιβλικές αλήθειες. Υπάρχει το χάρισμα της προφητείας. Ο Μοντανισμός το γελοιοποίησε. Μα αυτό δε σημαίνει ότι μπορεί να διαγραφεί το χάρισμα.
Ο Κύριος θα ξανάρθει. Η Πρίσκιλλα και η Μαξιμίλλα δραματοποίησαν το θέμα. Και τελικά το συκοφάντησαν. Μα τούτο δε δίνει σε κανέναν και για κανένα λόγο το δικαίωμα να αρνηθεί τη μεγάλη ελπίδα του δεύτερου ερχομού.
Ας μη φοβηθεί η Εκκλησία τα κινήματα. Υπάρχει κάτι καλό; Ας διδαχθεί. Βλέπει εκτροπές; Ας προσευχηθεί. Και ανεπίτρεπτες ακόμα, από Γραφικής πλευράς, θέσεις κι αν διακηρύττουν οι κινήσεις, δεν επιτρέπεται ειρωνεία, διασυρμός ή πόλεμος. Πάντα να θυμόμαστε τη ρήση του Γαμαλιήλ (Πράξ.5:34-39). Ας αποφύγουμε να γινόμαστε θεομάχοι. Η αγία Εκκλησία ζει. Τα κινήματα σβήνουν. Τα κέρδη είναι φαινομενικά, και κυρίως παροδικά. Η αδυναμία βρίσκεται μέσα στην ίδια την Εκκλησία. Η δική της παρεκτροπή δημιουργεί άλλες παρεκτροπές.

πηγή

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ - ΣΟΚ!!! ΠΑΝΑΡΧΑΙΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΕΘΙΜΟ ΤΑ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΑ ΠΟΥ «ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ» ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!

ΠΟΣΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΓΧΩΡΙΟΥΣ «ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΣΤΕΣ» ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΒΡΑΪΚΗ ΓΙΟΡΤΗ PURIM;;;

Γράψαμε πρόσφατα πως τα σύγχρονα Καρναβάλια ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ και τον ένδοξο αρχαιοελληνικό πολιτισμό: Κάποιοι μας λοιδώρησαν, αλλά με τη σημερινή μας αποκάλυψη θα...βουλώσουν πολλά στόματα και θα μάθει ο κόσμος ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ την αλήθεια!

Αναγνώστης λοιπόν, μας επισημαίνει τα εξής:

Τον περασμένο αιώνα ξεκίνησαν από κάποιους Μασώνους στην Πάτρα τα καρναβάλια και σιγά - σιγά μετά από δεκαετίες απλώθηκε το πράγμα σε όλη την Ελλάδα. Προβλήθηκε μάλιστα ως αναβίωση παλαιών δικών μας αρχαίων εθίμων!!!

Τα καρναβάλια σε όλη την Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο είναι αρχαία γιορτή, πράγματι!! ΠΟΙΟΥ ΛΑΟΥ ΟΜΩΣ αφού δεν είναι δικάμας;;;!!!!!!!

Λοιπόν...δώστε στην αναζήτηση την λέξη PURIM, διαβάστε και δείτε εικόνες κι αφού τσιτώσει λίγο η πίεσή σας θα καταλάβετε! (Τι να μη μας λένε μετά συνωμοσιολογους!! Εδώ, εγώ τα διάβαζα και δεν πίστευα στα μάτια μου!!!)

ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!!! ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΕΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ (τον ΙΔΙΟ ΜΗΝΑ μάλιστα, τον Φεβρουάριο!) ΤΗΝ ΕΒΡΑΪΚΗ ΓΙΟΡΤΗ PURIM!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

ΠΑΡΤΕ ΚΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ (και όχι, δεν είναι σύγχρονο για να μοιάζει στα λάτιν αποκριάτικα, ΑΛΛΑ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ! ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ ΟΠΩΣ 2000 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ!!! ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΟΙ ΛΑΤΙΝΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΑΜΕ ΤΙ ΕΒΡΑΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ Και ΧΟΡΕΥΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΩΝ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΩΝ ΣΤΗ ΔΙΑΠΑΣΩΝ!!!!!!! (Αφιερωμένο και στους υπέρμαχους του καρναβαλιού "δωδεκαθε'ι'στες", να χορεύουν και να μη τους βγαίνει αυτό το βίντεο απ' το μυαλό!  Να δω μετά τι "γούστα θα βγάζουν"!!

Στο παραπάνω βίντεο, βλέπετε Ραββίνους (!!!) να χορεύουν υπό τους ήχους...καρναβαλικής μουσικής, από αυτές που παίζουνσυνεχώς στην Πάτρα και αλλού!!!

Με μία αναζήτηση, βρήκαμε τι εστί Purim. Διαβάστε εδώ.

Δείτε φωτογραφίες από έναν τυπικό εορτασμό του εβραϊκού Purim:

 Και τώρα, εικόνες από το Καρναβάλι της Πάτρας:

ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΤΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ;;;

(Δείτε κι άλλες από το Purim, στην ιστοσελίδα της "Αμερικανικής Σιωνιστικής Κίνησης")

ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ;;;

Το λέμε ξανά, μπας και το καταλάβουν ορισμένοι: ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ ΣΕ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ ΣΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ PURIM!!!

Πόσο ελληνικό είναι αυτό;;; Ειδικά οι...ελληνοαρχαιολάτρες "εβραιοφάγοι" ας μας απαντήσουν!

Ραββίνοι μεθοκοπούν κατά τον εορτασμό του Purim στα Ιεροσόλυμα: Μέρες χαράς και κραιπάλης για τους Εβραίους...Εμείς, ΓΙΑΤΙ ΣΩΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΙΜΟΥΜΑΣΤΕ;;;

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, τα Καρναβάλια ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, ούτε καν ευρωπαϊκά! Αλλά ένα εβραϊκό έθιμο ΠΟΥ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΑΣΩΝΟΣΙΩΝΙΣΤΕΣ!!!

Εσύ που τα διαβάζεις όλα αυτά, θα συμμετέχεις φέτος στο Purim...;*

*Δηλαδή τα Καρναβάλια της Πάτρας και άλλων πόλεων!!!
πηγή/αντιγραφή

Καιροι θρησκοφρένειας και θρησκοβλάβης! π.Παντελεήμων Κρούσκος

η κόλαση του Μπος

Mετά από την φιλοξενία προφητειών ή "προφητειών" ηγιασμένων Γερόντων σε λαϊκές φυλλάδες ακροδεξιάς νεοελληνικής ανοησίας, το φαινόμενο της Βασούλας Ρύντεν,πού την ακολουθούν ιερείς χειροτονημένοι,την ακόμα ισχύουσα βατατζολογία, την Τραχωνίτιδα μαλάκυνση,την προφητολογία του συμπατριώτη μου μοναχού , τις διαδιδόμενες θαυματουργικές ιδιότητες πού αποδίδονται στον γνωστό φιλόμουσον ηγούμενο , την ανταρσία εργολάβων μοναχών ενάντια σε ασκητή επίσκοπο,γνωρίσαμε και  την παπολογία του γνωστού και στην Κάλυμνο  ιερέως, πού έγινε και αυτός Γέροντας εν μιά νυκτί, και επανερχόμαστε στα "ωραία", "πατροπαράδοτα" και αφελή, της Φρυγίας και του μοντανισμού  . Ακόμα και αν όλα αυτά να είναι απλή παρεξήγηση και παρανόηση και όχι συμβάντα και ηθελημένη και σκόπιμη κίνηση, από τα πρόσωπα αυτά, υποδηλούν την περιρέουσα κατάσταση και ατμόσφαιρα των εκκλησιαστικών πραγμάτων. 

Αφασία!Πνευματικότητα πεντηκοστιανών και θρησκευτικότητα τοτεμιστών και καννιβάλων!

Η ηθική και πνευματική κρίση, ο έμφυτος οραματολαγνισμός και ραγιαδισμός του θεολογικά αγραμμάτου και ακατηχήτου . όπως και γενικά απαίδευτου λαού μας, η γνήσια ορθοδοξία πού βρίσκεται στην βαβυλώνια αιχμαλωσία του κληρικαλισμού και των απανταχού χριστιανο"βλαμμένων" ανορθοδόξων , καθιστά γόνιμο το έδαφος για κάθε πίστη, προκατάληψη ή προφητολογία. Επιτήδειοι ανόητοι εκμεταλλεύονται το θρησκευτικό αίσθημα και την ευλαβή αγωνία του λαού μας και δεν τους σταματά, δεν τους επικρίνει, αλλά ούτε τους καταγγέλει κανείς επίσημος εκκλησιαστικός φορέας. Τί φταίει; Καθιστάμεθα πλέον ύποπτοι και αφερέγγυοι ως ποιμένες ενώπιον του φιλοχρίστου λαού, ώστε να γίνουμε σεβαστοί, κατανοητοί και ασμένως καταγγέλοντες, λόγω κακών και σκανδαλιστικών εντυπώσεων ή η πλειονότητα ημών των κληρικών είμαστε όντως αγράμματοι και μέτοχοι της θρησκοβλάβειας του παραπλανημένου λαού μας; Μήπως ευδοκιμεί η δειλία και ο ωχαδελφισμός; Ποιμαίνουμε οι ιερείς ή ποιμαινόμαστε από τον κάθε τυχάρπαστο αθεολόγητο και ανόητο χριστιανούλη; Κοιμάστε ώ γέροντες, στην μακαριότητα των θυμιαμάτων των αγνών ακολούθων  σας;

Και μέσα σε όλα αυτά η αυτοποίμανση, η αυτονόμηση, η προσωπική θρησκεία και θρησκευτικότητα πού αποδομούν κάθε εκκλησιαστική και κοινοτική και παραδοσιακή έννοια. Εντοπίσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας τον προωθούμενο και πανηγυρίζοντα νεομακρακισμό, πού κατατρύχει το ευσεβές και άκον (;) ασεβές πλήρωμα, την ιεροκατηγορία, την βλασφημία των μυστηρίων της Ιερωσύνης και της ευχαριστηριακής Εκκλησίας, τον οπαδισμό των ακολούθων κάθε νομίμου και ανόμου αγύρτη. Την ίδια ώρα ένας ανόητος υδαρός μοντερνισμός διαφημίζεται για εκκλησιαστική ανανέωση και ο συντηρητισμός των γνησίων "ορθοδόξων" κτίζει κύκλους και τείχη σε αυτοκτονική άμυνα.

Όλη αυτή η πνευματική κρίση, όλη αυτή η άνομη θεουργία και μαγεία, η πλάνη και αγυρτεία, αλλά και η σιωπή της Εκκλησίας συντείνουν στο εξής: Είναι η ώρα και η στιγμή μιας Αναγέννησης, η ώρα των εκκλησιαστικών προφητών, με την θεολογική και όχι χυδαία σημασία του όρου, τώρα να στείλει ο Κύριος τους νέους Κολλυβάδες, να μας αναβαπτίσουν στην φιλοκαλική και ορθόδοξη παράδοση, τώρα να στείλει Γρηγορίους να μας παιδεύσουν στην θεολογία και Χρυσοστόμους να καταγγείλουν τα έκτροπα. Βρισκόμαστε σε περίοδο αφασίας και πνευματικής μαλάκυνσης. Η Εκκλησιαστική Ιστορία αποδεικνύει στην μελέτη της, πώς σε τέτοιες περιόδους ψευδοπροφητείας και βαρβαρισμού, εισέρχονται θεόθεν στο προσκήνιο οι εκ Θεού απεσταλμένοι. 

 Μην υπονοήσετε πώς πέφτω θύμα ήτοι επί το λαϊκότερον "ψώνιο" της περιρέουσας εσχατολογικής και κινδυνολογικής ατμόσφαιρας και αναμένω σωτήρες. Ο Θεός έχει περισσότερη αγάπη και μέριμνα από αυτά πού μπορεί να συλλάβει η μικρόνοια και μικροψυχία μας.Η Ιστορία είναι αψευδής μάρτυς ως μηχανισμός ανακύκλησης.

Ελεος Κύριε!

 πηγή

Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Aντώνιος (Κόμπος) 1920-2005 - B΄ Μέρος

Το ιστολόγιο μας, συνεχίζει το αφιέρωμα τιμής στους κληρικούς που ποτέ δεν εμφανίστηκαν με την αλαζονεία της αρετής αλλά απόμειναν μέσα στην ταπείνωση της αμαρτολότητας που όλοι μας σέρνουμε πίσω μας. Και στάθηκαν δίπλα στο Λαό του Θεού και σε κάθε πονεμένο άνθρωπο. Το αφιέρωμα μας σήμερα είναι στον Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιο.

ὑπὸ ἀρχιμανδρίτου Ἐφραὶμ Γ. Τριανταφυλλοπούλου, Πρωτοσυγκέλλου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σισανίου καὶ Σιατίστης (B΄ Μέρος).



Ξεκινώντας τὸ δεύτερο μέρος τῆς ἀναφορᾶς μας στὸ μακαριστὸ καὶ ἁγιασμένο Μητροπολίτη Σισανίου καὶ Σιατίστης κυρὸ Ἀντώνιο, νὰ σημειώσουμε, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ ὅπου γῆς, ὅτι τὴ μαρτυρία γιὰ τὴ στιγμὴ ἐκδημίας του ποὺ διαβάσατε στὸ πρῶτο μέρος, τὴν ὀφείλουμε στὸν εὐλαβέστατο ἱερομόναχο π. Ἀντώνιο Πανταζῆ, ἀδελφὸ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Δρυοβούνου, καὶ δικό μας ἐκλεκτὸ ἀδελφὸ καὶ συλλειτουργό, ὁ ὁποῖος τὴν ὥρα ἐκείνη παράστεκε μὲ προσευχὴ τὸ Γέροντα.

Ἐπίσης, τὴ γνώμη τοῦ γέροντος Ἐφραὶμ ἀπὸ τὴν Ἀριζόνα γιὰ τὴν μὲ αὐταπάρνηση προσευχὴ τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτη χάριν τῶν πνευματικῶν του τέκνων, μᾶς μετέφερε ἡ συνεργάτις τῆς Μητροπόλεώς μας καὶ ἁγιογράφος, δεσποινὶς Τατιανὴ Ὤττα ἀπὸ τὴ Σιάτιστα, ἡ ὁποία καὶ ἐπισκέφτηκε τὸ γέροντα στὸ μοναστὴρι τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου στὶς ΗΠΑ.

Σχετικὰ μὲ τὸ γέροντα Ἐφραὶμ, ὁ μακαριστὸς μοῦ εἶχε πεῖ μιὰ φορὰ (ἐν ἔτει 1995 μᾶλλον, διάκονος πρέπει νὰ ἤμουν): «Πρόσεχε, αὐτὸς εἶναι ὁ γέροντάς μας. Αὐτός, ὁ παποῦς Ἰωσήφ, ὁ γερο-Φιλόθεος (ἐνν. τὸν ἡγούμενο τῆς Ἱ. Μ. τοῦ Καρακάλλου), ὁ παπα-Στέφανος ὁ πνευματικός σου. Μὲ αὐτῶν τὸ φρόνημα εἴμαστε. Ἐγὼ βῆμα δὲν κάνω χωρὶς τὸν Ἐφραίμ. Ἂς εἶναι μακριά». Ἤθελε νὰ μὲ στηρίξει φαίνεται, στὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἱερατικῆς μου πορείας. Ἄλλη φορὰ, 3-4 χρόνια μετὰ μοῦ εἶπε: «Νὰ, ὁ γέροντάς μας»! καὶ μοὔ ’δειξε τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, προφανῶς δείχνοντας ὅτι ἀκόμη καὶ ἡ ὑπακοὴ στὸν πνευματικό, ἂν δὲν ὑπάρξει προσοχὴ, καταντάει προσωποπαγής, δὲν ὁδηγεῖ στὴν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, ἀλλὰ σὲ μία συναισθηματικὴ νοσηρότητα. Τοὐλάχιστον, γιὰ νὰ μὴν εἰπωθεῖ τίποτε βαρύτερο. Αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ χαρακτῆρα εἶχε τὸ ἔργο του. Ἀπέπνεε μία ἁπαλὴν αὔρα ἄκρως εὐγενοῦς ποιμαντικῆς φροντίδας, δίχως μεγαλοστομίες, μὲ ἡσυχία, μὲ προσευχή, μὲ σοφία καὶ σύνεση σὰν γενικὰ χαρακτηριστικά, χωρὶς νὰ ἀποκλείονται καὶ τὰ κατ’ ἄνθρωπον λάθη μὲ τὰ ὁποῖα χρεώνεται κανείς, παραχώρηση Θεοῦ γιὰ νὰ μὴν ὑπεραιρόμεθα καὶ καυχησιολογοῦμε. Γι’ αὐτὸ καὶ κατὰ γενικὴ ὁμολογία, ὁ μακαριστός, ἄφησε πίσω του, ἐκτὸς τῶν ἄλλων καὶ ἕναν καλὸ καὶ μονιασμένο κλῆρο. Οὔτε φατρίες, οὔτε ἐντάσεις.

Ἡ ἀδελφὴ τοῦ μακαριστοῦ μοῦ εἶχε πεῖ, τὸν καιρὸ ποὺ ἑτοιμαζόμουν γιὰ τὴ δική μου χειροτονία καὶ πηγαίναμε μὲ τὸν πνευματικό μου στὸ Χαλάνδρι γιὰ νὰ μὲ γνωρίσει καὶ νὰ κανονίσουμε τὰ διαδικαστικά, ὅτι ὅποτε εἶχε νὰ κάνει χειρονία, ὅλη τὴν προηγούμενη νύχτα προσευχόταν, πολλὲς φορὲς περπατώντας, ἄλλοτε γιὰ πολλὴ ὥρα ὄρθιος καὶ πολὺ συχνὰ μὲ τὰ χέρια ψηλά. «Ἔτσι ὅλη τὴ νύχτα»!, ἔλεγε μὲ μία δόση θαυμασμοῦ, ἡ ἁπλὴ καὶ ταυτόχρονα ἔξυπνη γυναίκα.

Οἱ ἀπαρχὲς τῆς ἰδιαίτερης σχέσης τοῦ Γέροντα μὲ τὸν ἅγιο Νεκτάριο, τοποθετοῦνται μᾶλλον τὰ χρόνια τῆς πνευματικῆς του σχέσης μὲ μία εὐλαβέστατη ψυχή, ὀνόματι Σαλώμη. Ὅσοι τὸν ἀπολαύσαμε πολλὲς φορὲς ἱερουργοῦντα, θυμόμαστε ὅτι κατὰ τὴ μνημόνευση ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη τῶν κεκοιμημένων, πάντοτε ἀνέφερε τὸ ὄνομα αὐτό. Ἡ Σαλώμη ἦταν μία ἐκλεκτὴ ψυχή ἀφιερωμένη ἀπὸ τὴ νεότητά της στὸ Χριστό. Ζοῦσε στὴν Αἰτωλοακαρνανία καὶ γνωρίστηκε μὲ τὸ μακαριστό, ὅταν αὐτὸς ὑπηρετοῦσε ἐκεῖ ὡς ἱεροκήρυκας. Αὐτὴ ἡ Σαλώμη εἶχε στενὴ σχέση μὲ τὸν ἅγιο Νεκτάριο. Κάποτε εἶπε στὸ μακαριστὸ πὼς «τὸν εἶχε δεῖ σὲ θρόνο», καὶ πὼς ὁ ἅγιος Νεκτάριος τῆς εἶπε ὅτι «ὁ πατὴρ Ἀντώνιος θὰ γινόταν δεσπότης. Ὁ τότε πατὴρ Ἀντώνιος τὴν ἐπιτίμησε αὐστηρὰ καὶ μάλιστα ὡς πλανημένη. Λίγο ἀργότερα ἐξελέγη ἐπίσκοπος.

Σὲ ἄλλη περίσταση ἡ Σαλώμη τοῦ εἶπε πὼς ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἦταν στενοχωρημένος ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς. Ὁ πατὴρ Ἀντώνιος ταράχτηκε καὶ κάνοντας τὸ σταυρό του τὴ ρώτησε: «Γιὰ μένα βρὲ Σαλώμη τὶ σοῦ εἶπε»; Καὶ ἀπάντησε ἐκείνη: «Ἀπὸ σένα παπα-Ἀντώνη εἶναι εὐχαριστημένος γιατὶ τρέχεις στὰ χωριά». «Δόξα σοι ὁ Θεὸς»!, ἔκανε ἐκεῖνος ἀνακουφισμένος.

Τὰ περιστατικὰ αὐτὰ ἄκουσα ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ μακαριστὸ μητροπολίτη περισσότερες ἀπὸ μία φορές, κατὰ τὶς περιοδεῖες τῶν παρακλήσεων τοῦ δεκαπενταυγούστου στὰ ἀπομακρυσμένα χωριὰ τῆς Μητροπόλεώς μας καὶ συγκεκριμένα στὴν Καλλονὴ καὶ τὸ Κυπαρίσσι, τῆς περιοχῆς τῶν Γρεβενῶν. Ἐκεῖνος παρέμενε στὸ Κυπαρίσσι, ἐνῶ ἐγὼ ὡς ἱεροκήρυκας πήγαινα στὴν Καλλονὴ γιὰ παράκληση, κήρυγμα καὶ ἐξομολόγηση καὶ ἐπέστρεφα στὸ Κυπαρίσσι γιὰ νὰ ἐπιστρέψουμε κατόπιν μαζὶ στὴ Σιάτιστα. Ἐκεῖ, στὸ Κυπαρίσσι παραμέναμε γιὰ λίγο, κάθε χρονιά, στὸ πατρικὸ τοῦ νῦν ἁγίου Φλωρίνης, ὅπου καὶ ἀκολουθοῦσε τὸ καθιερωμένο κέρασμα. Λίγο προτοῦ ἐκλεγεῖ ὁ ἅγιος Φλωρίνης, ὁ μακαριστὸς Γέροντας ἔλεγε στὶς ἀδελφές του: «Ὁ Θεόκλητος θὰ γίνει σίγουρα δεσπότης. Νὰ τὸ ξέρετε ποὺ σᾶς λέω. Γελαστὸς, χαριτωμένος, γλυκὺς ἄνθρωπος! Χάσαμε τοὺς γελαστοὺς ἐπισκόπους. Δὲν ὑπάρχει γελαστὸς παπᾶς, μήτε δεσπότης»!, ἔλεγε μετ’ ἐπιτάσεως.

Σὲ μία ἄλλη μας περιοδεία, θυμᾶμαι, περνούσαμε ἔξω ἀπὸ τὸ Τσοτύλι, ὁπότε μοῦ λέει: «Ἐφραίμ, χθὲς τὸ βράδυ ἦρθε ὁ παποῦς στὸν ὕπνο μου». «Ποιὸς παποῦς»; τοῦ λέω. «Ὁ μακαριστὸς ὁ Σεραφεὶμ, ὁ ἀρχιεπίσκοπος», τὸν ὁποῖο, σημειωτέον, ὑπεραγαποῦσε, ἐγκωμιάζοντας συχνὰ τὴν ἀμνησικακία του, τὴν ἀφιλοχρηματία του καὶ τὴ λιτότητά του. «Πῶς ἦταν, γέροντα»; Τὸν ρώτησα. «Μέσα σὲ πολὺ φῶς, τὶ φῶς ἦταν ἐκεῖνο, τὶ φῶς»! ἔλεγε ξανὰ καὶ ξανά καὶ σταυροκοπιόταν συνεχῶς (ὅπως συνήθως ἔκανε). «Μᾶς ἔχει ἔννοια», μοῦ εἶπε, «ὅλους μας στὴ Σύνοδο». Μετὰ ἀπὸ λίγο: «Ξέρεις γιατὶ εἶχε τόσο φῶς»; «Γιατὶ»; «Ἐπειδὴ ὁμολόγησε δημόσια, πὼς οἱ παπικοὶ δὲν εἶναι Ἐκκλησία, γι’ αὐτό». Αὐτὸ τὸ ἄκουσα πολλὲς φορές ἀπὸ τὸ στόμα του.

Λόγῳ τῆς κατὰ κόσμον παιδείας του, ὅταν ἦταν νέος εἶχε δεῖ καὶ ἐκλεκτὲς θεατρικὲς παραστάσεις, ἀρχαίου δράματος, ἀλλὰ καὶ νεότερο θέατρο. Ἐκτιμοῦσε ἀφάνταστα τὸν Ἀλέξη Μινωτῆ καὶ τὴν Κατίνα Παξινοῦ, εἶχε δὲ ἄριστες ἐντυπώσεις γιὰ τὴν Ἄννα Συνοδινοῦ, μὲ τὴν ὁποία εἶχε γνωριστεῖ πρὸς τὰ τέλη τῆς ζωῆς του, καὶ τὴν ὁποία μοῦ περιέγραφε σὰν σπάνιο ἄνθρωπο, ἐξαιρετικῆς εὐφυίας, καλλιέργειας καὶ ἤθους. Μὲ πολλὴ νοσταλγία ἐπίσης ἀναφερόταν στὸ στρατηγὸ Πλαστήρα, τὸν ὁποῖο ἐπισκέφτηκε στὸ νοσοκομεῖο, καὶ τὸν ὀνόμαζε ἅνθρωπο τοῦ Θεοῦ «μὲ ὅλη τὴ σημασία τῆς λέξεως», ὅπως χαρακτηριστικὰ τόνιζε. Ἀναφερόταν πάντοτε στὶς ἐλεημοσύνες ποὺ ἔκανε καὶ στὸ ὅτι δὲν ἀπέκτησε ποτὲ περιουσία.

Βλέπετε ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ δὲν πάσχει ἀπὸ ἱδρυματισμὸ λόγῳ τοῦ «ὑψηλοῦ ἐπιπέδου» πνευματικῆς ζωῆς ποὺ κάνει. Οὔτε “μαίνεται”, ὅταν ἀκούει γιὰ πολιτικοὺς ἢ γιὰ ὁποιαδήποτε μορφὴ Τέχνης, πάσχοντας ἀπὸ μονοφυσιτικὲς καὶ νεστοριανικὲς ἀγκυλώσεις, ἀλλὰ ἀπὸ κάθε χῶρο τοῦ πολιτισμοῦ, διαλέγει τὰ πολύτιμα, τὰ πρὸς σωτηρίαν. «Σὰν τὴ μέλισσα, ὄχι σὰν τὴ μύγα», ὅπως ἔλεγε ὁ πατὴρ Παΐσιος.

Ἡ κυρία Ἑλένη Χ., ἀκούγοντας γιὰ τὴ φήμη του ὡς καλοῦ πνευματικοῦ, ἦρθε ἀπὸ τὰ Γιάννενα γιὰ πρώτη φορὰ νὰ ἐξομολογηθεῖ. Ἀφοῦ εἶδε τὸ μακαριστό, βγῆκε κατόπιν ξαφνιασμένη καὶ χαρούμενη, αἰσιόδοξη. Εἶχε ἔρθει νὰ συμβουλευτεῖ τὸ Γέροντα γιὰ κάποιο ζήτημα ποὺ εἶχε νὰ κάνει μὲ τὴν κόρη της. Ἐκεῖνος τῆς εἶπε νὰ μὴ στενοχωριέται μὲ τὴ… (καὶ εἶπε τὸ ὄνομα τῆς θυγατέρας), γιατὶ ὅλα θὰ πᾶνε καλά, καὶ πὼς θὰ ἔκανε προσευχή ὅση μποροῦσε. Βγαίνοντας μοῦ τὸ ἀνέφερε. «Τὶ συμβαίνει ἐδῶ πάτερ»; μὲ ρώτησε 2-3 φορὲς ἔκπληκτη.

Ἡ κυρία Ἑλένη Χαλαμούτη ἀπὸ τὴ Σιάτιστα ἀντιμετώπισε σοβαρὸ πρόβλημα ὑγείας. Οἱ γιατροὶ ἀποροῦσαν καὶ γιὰ τὴν ξαφνικὴ ἐμφάνιση τῆς νόσου (νεφρωσικὸ σύνδρομο), ἀλλὰ καὶ ἀμφέβαλλαν γιὰ τὴν πρόγνωση. Ἡ ἀσθενὴς ἀπευθύνθηκε στὸν ἐπίσκοπο. Ἐκεῖνος τῆς εἶπε: «Ὅπως θὰ πᾶς ἔτσι θὰ γυρίσεις. Λίγο θὰ παιδευτεῖς, ἀλλὰ μὴν ἀνησυχεῖς». Πράγματι, ἔτσι ἔγινε.

Ἡ κυρία Ἰωάννα Λιάκου ἀπὸ τὴ Σιάτιστα ἔχει νὰ μᾶς διηγηθεῖ ἕνα ἐξώφθαλμο περιστατικό: ὁ γιός της Παναγιώτης, ἄριστος φοιτητής, καὶ νῦν καθηγητὴς στὴν Ἰατρικὴ σχολή, ἀντιμετώπιζε ἀνυπέρβλητες δυσκολίες στὴν ἐκπόνηση τῆς διδακτορικῆς του διατριβῆς. Πολλὲς φορὲς εἶχε καὶ ὁ ἴδιος διαπιστώσει τὴν παρρησία τῆς προσευχῆς τοῦ ἐπισκόπου Ἀντωνίου, στὸν ὁποῖο ἀπευθυνόταν ἡ μητέρα του. Ὅλες οἱ κατὰ καιροὺς ἀναφυόμενες δυσκολίες ὑπερβαίνοντο. Στὴ διάρκεια τῶν τελευταίων δυσκολιῶν, ὁ παποῦς γονάτισε καὶ κατόπιν εἶπε: «Στὶς 23 Ἰουλίου 1999, καὶ μὲ τὴ νίκη» (!) Ἔτσι ὄντως ἦρθαν τὰ πράγματα.

Ἡ κυρία Σουζάννα Πραμπρόμη ἀπὸ τὴ Σιάτιστα, ἔπασχε ὰπὸ κερατόκωνο στὰ μάτια της, ὁ ὁποῖος μάλιστα παρουσίαζε πολὺ γρήγορη ἐξέλιξη, πρᾶγμα ποὺ ἔκανε τοὺς γιατροὺς νὰ τῆς μιλᾶνε γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο ἐπείγουσας μεταμόσχευσης. Πηγαίνοντας στὸ μακαριστὸ νὰ ἐξομολογηθεῖ, τοῦ ἀνέφερε καὶ τὸ πρόβλημα ὑγείας της. Σὲ κάποια στιγμὴ καὶ ἐνῶ ἔκλαιγε, σήκωσε τὸ βλέμμα της νὰ τὸν δεῖ καὶ ἔκπληκτη τὸν βλέπει νὰ θρηνεῖ ὑπερβολικά, μὲ πολλὰ δάκρυα, σὲ βαθμὸ ἡ ἴδια νὰ ἀνησυχεῖ μὴ τυχὸν εἶχε πεῖ τίποτε ποὺ τὸν εἶχε πειράξει ἢ εἶχε στενοχωρηθεῖ ὁ Γέροντας στὸ ἄκουσμα τῶν ἁμαρτημάτων της. Σηκώθηκε, τῆς διάβασε συγχωρητικὴ εὐχὴ καὶ ἔφυγε. Στὸ δρόμο εἶχε μιὰ ἀνεξήγητη χαρά, ἕνα ξαλάφρωμα. Στὴν ἑπόμενη ἐξέταση τῶν ματιῶν της οἱ γιατροὶ τῆς εἶπαν πὼς ἡ ἐξέλιξη τοῦ κερατόκωνου σταμάτησε, καὶ δὲ συντρέχει λόγος μεταμόσχευσης πρὸς τὸ παρόν τουλάχιστον. Ἔκτοτε πέρασαν γύρω στὰ 10 χρόνια, χωρὶς νὰ ὑπάρξει καμία ἐπιδείνωση, ποὺ νὰ ἐπιβάλλει μεταμόσχευση.

Ὁ πατὴρ Β. Ζ. μοῦ διηγήθηκε τὴν ἑξῆς ὠφέλιμη προσωπική του ἐμπειρία μὲ τὸ μακαριστὸ δεσπότη. Κάποτε τὸν κατέκρινε γιὰ τοὺς ἀνθρώπους μὲ τοὺς ὁποίους συνεργαζόταν. Τοῦ ἐμφανίστηκε λοιπὸν ὁ δεσπότης στὸν ὕπνο του καὶ τὸν ἐπέπληξε αὐστηρά, ἀλλὰ μὲ μία χάρη, άλλο πρᾶγμα! Ἔλαμπε ὁλόκληρος. Τὸ σημαντικὸ ὅμως ἦταν ἡ ἐμφάνιση τοῦ ἐπισκόπου. Τοῦ ἐμφανίστηκε ὡς λαϊκὸς καὶ μάλιστα συνοδευόμενος ἀπὸ μερικὰ… παλιόπαιδα! Τὸν κοίταξε αὐστηρὰ καὶ τοῦ εἶπε μὲ ἕνα περιπαικτικὸ ὕφος: «Μ’ ὅποιον θέλω θὰ κάνω παρέα, ποὺ πέφτεις καὶ σὲ κατάκριση»! Καὶ γυρνώντας πρὸς τὰ παιδιὰ: «Πᾶμε παιδιά μου! Ἀκοῦς νὰ πέφτει καὶ σὲ κατάκριση»! Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ἐξαφανίστηκε. Ξύπνησε τὴν ἵδια στιγμὴ ὁ παπᾶς ἐντελῶς θορυβημένος, ἀλλὰ καὶ χαρούμενος καὶ βέβαιος γιὰ τὴ «συνάντηση αὐτοῦ τοῦ τύπου» ποὺ εἶχε μὲ τὸ δεσπότη, καὶ τὴν ἄλλη μέρα ἔφτασε ἀπὸ τὴ δική του πόλη στὴ Σιάτιστα. Ζήτησε ἀκρόαση ἀπὸ τὸ δεσπότη καὶ τοῦ τὰ διηγήθηκε ὅλα μὲ τὸ νὶ καὶ μὲ τὸ σίγμα. Ὁ δεσπότης… ἔσκασε στὰ γέλια! Τοῦ εἶπε νὰ μὴ δίνει σημασία, ἀλλὰ νὰ προσέχει τὴν κατάκριση. Ἔπειτα μὲ νόημα τοῦ πρότεινε νὰ τοῦ διαβάσει τὴν «Εὐχὴ εἰς ἀσθενοῦντα», ὅπως καὶ ἔγινε. Ἐπιστρέφοντας ὁ παπᾶς πῆρε τὸν πνευματικό του στὸ τηλέφωνο γιὰ νὰ τοῦ διευκρινιστοῦν κάποιες λεπτομέρειες. Καὶ ὁ πνευματικός του, ἕνας φωτισμένος ἄνθρωπος τοῦ εἶπε: «Δὲν ἦταν ὁ δεσπότης που ἦρθε στὸν ὕπνο σου, ἦταν ὁ ἄγγελός του, ποὺ σὲ ἐπέπληξε μὲ χαριτωμένο καὶ συνάμα αὐστηρὸ τρόπο, γι’ αὐτὸ ἤσουν σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ χαρούμενος. Τὸν εἶδες μὲ ροῦχα λαϊκοῦ γιατὶ λόγῳ τῆς κατακρίσεώς σου, τὸν γύμνωσες ἀπὸ τὴν Ἀρχιερωσύνη του καὶ νὰ προσέχεις ἄλλη φορά. Εἶδες λοιπὸν ποὺ μᾶς διορθώνει μὲ τὰ ἀγγελούδια του ὁ Θεὸς, ἀλλὰ δὲ βάζουμε μυαλό»; Τὸ θέμα εἶναι ἂν ἐμεῖς βάζουμε ὄντως μυαλό.

Ἔτσι λοιπὸν ἐμφανιζόταν ὁ δεσπότης μας καὶ τακτοποιοῦσε καὶ λογισμοὺς καὶ διόρθωνε καὶ πάθη. Κάποτε ἐθεάθη μάλιστα στὴν Ἀθήνα, σ’ ἕνα φανάρι καὶ σκούντηξε καὶ χαιρέτισε κάποιον γνωστό του λέγοντάς του πὼς ἡ μητέρα του θὰ ἀνάρρωνε ἀπὸ σοβαρότατο νόσημα, πρᾶγμα ποὺ ἔγινε. Τὸ σημαντικὸ τῆς ὑπόθεσης ὅμως εἶναι πὼς ἐκεῖ ποὺ μιλοῦσαν, καὶ πλησίαζαν στὸ νοσοκομεῖο, κάνει νὰ γυρίσει ὁ ἄνθρωπος νὰ τοῦ ἀπευθύνει τὸ λόγο, ἀλλὰ ὁ δεσπότης εἶχε γίνει ἄφαντος. (Μαρτυρία κυρίου Ἀργύρη Παπᾶ ἀπὸ Σιάτιστα γιὰ φίλο του).

Κάποτε εἶδε στὰ χέρια μου τὸ βιβλίο (ὁσία πλέον) «Μαρία Σκομπτσόβα, μιὰ διὰ Χριστὸν σαλὴ στοὺς μοντέρνους καιρούς», τῶν ἐκδόσεων ΑΚΡΙΤΑΣ. Μοῦ τὸ ζήτησε προτοῦ τὸ τελειώσω. Τοῦ τὸ ἔδωσα. Τώρα τὸ ἔχω μὲ κάποιες ὑπογραμμίσεις δικές του μέσα. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς εἶχα τότε σκανδαλιστεῖ μὲ τὴν ἰδιότυπη μοναστική ζωή της καὶ τὴν ἀρνητικὴ κριτικὴ ποὺ ἔκανε στὰ μοναστήρια ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Ἔχω μάλιστα τὴν ἐντύπωση ὅτι σήμερα θὰ ἔλεγε ἀκόμη πιὸ ἀρνητικὰ πράγματα, ἕνεκα τῆς εὐημερίας μας. Ἦταν ρωσίδα ποὺ μετανάστευσε στὸ Παρίσι. Ἐκάρη μοναχή, σὲ συμφωνία μὲ τὸ σύζυγό της. Ἀφιέρωσε τὴ ζωή καὶ τὴν τεράστια κατὰ κόσμον παιδεία της στὸ νὰ μάθει νὰ ἀκούει τὸν πόνο τοῦ πλησίον, ἀγωνιζόμενη πνευματικά, χωρὶς ὅμως νὰ προσπαθεῖ νὰ ἀσφαλίζεται ψυχολογικὰ μέσα ἀπὸ τὸν ἀγώνα της. Δὲν ὑποχρέωνε κανένα σὲ κάτι, καὶ αὐτὸ γοήτευε καὶ μένα, μαζὶ μὲ τὶς ἑκατοντάδες ἀναξιοπαθοῦντες, ἀρρώστους καὶ πεινασμένους ποὺ μάζευε στὸ σπίτι τῆς ὁδοῦ Λουρμέλ. Κάποτε κάπνιζε κιόλας, χτυπώντας στὰ νεῦρα τοὺς «καλοὺς» χριστιανούς, εἰδικότερα ἐκείνους ποὺ ἤθελαν νὰ τακτοποιήσουν τὰ τῆς Ἐκκλησίας, κληρικούς, μοναχοὺς καὶ λαϊκούς. Ἐνῶ μποροῦσε νὰ σωθεῖ, νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ στρατόπεδο συγκέντρωσης, τελικὰ ἐτελειώθη σὲ θάλαμο ἀερίων, παρηγορώντας μέχρι τελευταίας στιγμῆς τοὺς συγκρατούμενούς της. Διαβάζοντας τὸ βιβλίο ὁ παποῦς, μοῦ εἶπε: «Σήμερα πάτερ Ἐφραίμ, θέλουμε Μαρίες Σκομπτσόβες καὶ Παύλους Σερβίας. Ποῦ εἶναι»; Μοῦ εἶπε ἐπίσης πὼς ἡ ἀνάγνωση τοῦ θύμισε τὸ δικό του σχετικὰ σύντομο πέρασμα ἀπὸ τὸ Παρίσι, ὅπου γνώρισε σημαντικὲς πνευματικὲς προσωπικότητες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸν ἐπίσκοπο Κατάνης Κασσιανό, τὸν ὁποῖο ἀποκαλοῦσε ἅγιο ἄνθρωπο, ἄνθρωπο πολλῆς προσευχῆς καὶ μεγάλης ἄσκησης. «Τὸ ὅτι ἦταν ἐμπερίστατοι τοὺς δίδαξε πολλά. Ἐμᾶς ἡ ἀφθονία καὶ ἡ πολυτέλεια μᾶς καταστρέφουν», εἶχε πεἶ πολλὲς φορές.

Ὅταν ἐκοιμήθη, τέθηκε θέμα ποῦ νὰ ταφεῖ. Ἀλλὰ γι’ αύτὸ εἶχε φροντίσει ὁ ἴδιος, μιλώντας κάποτε μὲ τὸν ἅγιο Γρεβενῶν. Ὁ σεβασμιώτατος εἶπε πὼς σὲ ἐρώτησή δική του «Ἐμᾶς ποῦ θὰ μᾶς θάψουνε, Ἀντώνιε»; Πῆρε τὴν ἀπάντηση: «Ἔ! Ποῦ νομίζεις; Κάπου ἐδῶ θὰ μᾶς βάλουνε. Καλὰ εἶναι ἐδῶ γιὰ ἐμᾶς», κι ἔδειξε κατὰ τὸ κιόσκι ὅπου τώρα ἀναπαύεται. Ὁ ἅγιος Γρεβενῶν τὸ εἶχε πεῖ αὐτὸ μπροστὰ στοὺς δύο γραμματεῖς μας.

Κλείνοντας θέλουμε νὰ ποῦμε στὴν ἀγάπη σας, ὅτι τὸν αἰσθανόμαστε τὸν «παποῦ», ὅπως τὸν ἀποκαλοῦμε, καὶ ἐπικαλούμαστε τὶς εὐχές του καὶ τὶς μεσιτεῖες του. Μία ψυχὴ τὶς προάλλες εἶπε στὸ νέο μας δεσπότη (παρόντος ἐμοῦ), ὅτι τὸν εἶδε στὸν ὕπνο της ὁλοζώντανο νὰ τῆς λέει: «Τὶ νομίζετε; Εἶμαι κι ἐγὼ ἐδῶ στὴν αὐλὴ μαζί σας». Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του!

πηγή

Μνήμη γέροντος Εφραίμ Κατουνακιώτη

Συμπληρώνεται σήμερα, 14/27 Φεβρουαρίου, μία δεκαπενταετία όλη από την οσιακή κοιίμηση του χαρισματικού γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη (1912-1998). Τιμώντας τη μνήμη του, παραθέτουμε στη συνέχεια ένα απόσπασμα από τις διδαχές του σχετικά με την αξία των θλίψεων στη ζωή μας:

Oι θλίψεις, καλά είναι τα βάσανα, καλά είναι οι στενοχώριες, ξέρει ο Θεός γιατί τις δίνει. Γιατί έτσι περισσότερο πλησιάζουμε στον Θεό, με τις θλίψεις, με τα βάσανα. «Κύριε, εν θλίψει εμνήσθημέν Σου», λέει (Ησ. 26,16). Με τις θλίψεις πλησιάζουμε. Ο Θεός μας αφαιρεί τις θλίψεις; «Ο φεύγων πειρασμόν επωφελή, φεύγει ζωήν αιώνιον», λέει. Έτσι είναι. 

Γι’ αυτό ο άνθρωπος να μην απελπίζεται, να μην έρχεται σε απόγνωση για τη μια αποτυχία. Διότι δεν γνωρίζεις ποιο είναι το θέλημα του Θεού. Όταν το γνωρίσεις το θέλημα του Θεού, κάνεις υπομονή, αλλά το θέλημα του Θεού δεν είναι πάντοτε γλυκό, είναι και πικρό, είναι και πικρό! «Το ποτήριον, ου μη πίω αυτό;» λέει. «Δεν θα το πιω το ποτήρι, Πέτρο;» λέει. «Θα το πιω το ποτήρι», και τον ονόμασε και σατανά, «ύπαγε οπίσω μου, σατανά, το ποτήριον ο δέδωκε ο Πατήρ, ου μη πίω αυτό;» (Ιω. 18,11). Έτσι είναι. Ναι, αλλά διά μέσου του Σταυρού ήρθε η Ανάστασις. «Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω»· διά μέσου του Σταυρού.

Και ο άγιος Χρυσόστομος επαινεί τον Ιώβ όχι στον πρότερό του βίο, που ήταν ελεήμων. οικτίρμων, που ήταν φιλόξενος, που ήταν της προσευχής άνθρωπος, όχι. Την υπομονή που έκανε στη μεγάλη δοκιμασία που του παρεχώρησε ο Θεός, στον πειρασμό, στην ασθένειά του. Η ασθένεια αυτή έκζεμα ήταν, όλο το σώμα του τό ‘ξυνε κι έβγαζε ιχώρα, πύον έβγαζε. Εκεί επαινεί περισσότερο ο άγιος Χρυσόστομος τον Ιώβ. Αλλά «την υπομονήν Ιώβ ηκούσατε» (Ιακ. 5,11).

Εγώ σας έχω πει ότι κάποτε με πλησίασε μια Γερόντισσα εκεί και λέει:

-Θέλω να εξομολογηθώ.

-Μα εγώ δεν εξομολογώ τους καλογήρους, θα εξομολογήσω καλογριές;

-Όχι, θέλω να πω τον λογισμό μου, λέει.

-Ε, πες τον λογισμό σου.

Αφού είπε κι εκείνη τα βάσανά της -γιατί πάντα βάσανα θα σου πει, δεν θα σου πει χαρές- λέει: «Είδα σαν ένα όραμα, ότι πάνω σ’ ένα βουναλάκι καθόντουσαν οι Πατριάρχαι Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ. Και λέω:

-Οι Πατριάρχαι είσαστε;

-Ναι, λένε, Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ.

-Νά ‘ρθω κι εγώ εκεί;

-Έλα.

-Από πού νά ‘ρθω;

-Να, από ΄κει, απ’ τον δρόμο.

-Δεν βλέπω κανέναν δρόμο.

-Εκεί είναι, ψάξε να τον βρεις.

-Μα, δεν βλέπω δρόμο.

-Ψαξε, βρε ευλογημένη, ψάξε και θα τον βρεις.

-Μα, αυτός ο δρόμος είναι δεκαπέντε πόντους, πώς θα περάσω; Όλο αγριοπούρναρα και αγκάθια. Θα σχίσω τα φορέματά μου, θα ματώσω τα ποδάρια μου.

-Α, κι εμείς από ‘κει περάσαμε και ήρθαμε εδώ πάνω.»

Το πράγμα θέλει να πει ότι διά μέσου των θλίψεων, δια μέσου των στενοχωριών, διά μέσου του αίματος, ο άνθρωπος θ’ ανέβει στον ουρανό. Με αμεριμνία και με άνεση, με αυτοκίνητο δεν πάμε, πάτερ, στον Παράδεισο. Θα δώσεις αίμα, να πάρεις πνεύμα.

Έξω αυτή η Γερόντισσα, να πούμε, δεν αναφέρω τ’ όνομά της. Καρκίνο, εγχειρήσεις, τούτο, εκείνο, αυτό κι όμως προσευχομένη είδε την Παναγία στο θρόνο της. «Περάστε οι όσιοι», λέει. Όλοι οι όσιοι πέρασαν μπροστά σαν παρέλαση, στην Παναγία. «Περάστε οι μεγαλομάρτυρες».

Αυτή καθότανε εκεί, Γερόντισσα ήταν, Ηγουμένη. Και στο τέλος πήγε, έβαλε μετάνοια φίλησε το χέρι της Παναγίας, ήταν ένα βελούδο! Και η Παναγία της είπε: «Υπομονή, υπομονή, υπομονή», και ξύπνησε, να πούμε. Δηλαδή αν θέλεις να είσαι μαθήτρια και μαθητής του Χριστού, θ’ ανέβεις κι εσύ απάνω στο Σταυρό.

Απαλλαγή κανένας Άγιος δεν εζήτησε από τον Θεό. Υπομονή να χαρίσει. Αν κάνεις υπομονή θά ‘χεις και λιγάκι μισθό, αν θά ‘χεις απαλλαγή, δεν έχεις τίποτες, μισθό δεν έχεις.

Εγώ είχα μια ξαδέρφη, η οποία έπαθε το μυαλό της και υπέφερε, να πούμε. Περίπου μετά από είκοσι χρόνια πέθανε. Πιστεύσατέ με, την είδα μέσα στα τάγματα των αγγέλων· μαζί με τους αγγέλους υμνολογούσε την Αγία Τριάδα! Ακούτε; Λίγη υπομονή που έκανε στη λύπη, στη θλίψη. Δεν μπορούσε, είχε έτσι σαν μια παραλυσία και δεν μπορούσε ούτε τον εαυτό της να περιποιηθεί. Και εν τούτοις όμως την υπομονή που έκανε σ’ αυτόν τον πειρασμό, που τον έδωσε ο Θεός βέβαια, και που την αξίωσε ο Θεός! Μέσα στα αγγελικά τάγματα, μέσα κι αυτή. Βρε, Βασιλική, λέω, τέτοια δόξα ηξιώθη! Υμνολογούσε μαζί με τους αγγέλους την Αγία Τριάδα.

 πηγή