Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 27, 2013

Η Μασονία στην Πάτρα και στο καρναβάλι

ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΝΤΟΥΚΑ - ΓΙΩΤΑ ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ
Από τα μασονικά σύµβολα που διακρίνονται στο χαρτονόµισµα του ενός δολαρίου, µέχρι τη νοητή πεντάλφα που ενώνει σηµαντικά κτήρια της Ουάσινγκτον, κι από το νέο βιβλίο του Νταν Μπράουν που έγινε διεθνές best seller σε µια ηµέρα µέχρι την Μεγάλη Μασονική Στοά της Αθήνας στην Αχαρνών, η µασονία ή τεκτονισµός όπως προτιµούν να την αναφέρουν τα µέλη της µπορεί να ξεκίνησε το 1717 στην Αγγλία ωστόσο τα παρακλάδια της φτάνουν µέχρι και την Πάτρα του 2009, η οποία µάλιστα θεωρείται σηµαντική πόλη-σταθµός στην ελληνική µασονική ιστορία, µε τρεις ενεργές Στοές σήµερα.

Συναγωγή του σατανά ή ναός της αδελφότητας; Λέσχη των δυνατών της γης µε στόχο τον παγκόσµιο οικονοµικό και πολιτικό έλεγχο ή ανθρωπιστική οργάνωση;

Από όποια πλευρά κι αν τους δεις, οι µασόνοι παρά τα επτασφράγιστα µυστικά και τους όρκους που παίρνουν κάτω από την απειλή σπαθιών δεν κατάφεραν να κρατήσουν µακριά τους την αρνητική προσοχή.

Η µυστικότητα, η υποτιθέµενη δύναµη, οι θεωρίες συνωµοσίας και οι τελετές µε µανδύες, δεµένα µάτια, ποδιές, φέρετρα, µάσκες, στέµµατα και εβραϊκές συνθηµατικές λέξεις µάλλον εξάπτουν, παρά …αποκοιµίζουν την παγκόσµια περιέργεια που αρέσκεται να ανακαλύπτει συνεχώς νέα ένοχα µυστικά πίσω από τις «κλειστές» πόρτες των ανά τον πλανήτη Στοών.

Για κάποιους περισσότερο ψύχραιµους οι µασονικές Στοές σήµερα δεν είναι παρά συντηρητικές λέσχες κυρίων, που κρύβουν την ανία τους πίσω από βαρύγδουπους τίτλους όπως αυτός του Μέγα Διδάσκαλου, µε µυσταγωγικά τελετουργικά - αποµηνάρια ενός «ένδοξου» παρελθόντος που σήµερα χωρίς πραγµατικό λόγο ύπαρξης αγγίζουν τα όρια του γραφικού. Γιατί ως αρχιτέκτονες των κάστρων του µεσαίωνα, µπορεί να είχαν λόγους να φυλάσσουν µε αιώνιους όρκους τα µυστικά της τέχνης τους, σαν διάδοχοι των Ναϊτών ιπποτών ακόµη κι αν δεν φύλασσαν το µυθικό Γκράαλ, είχαν ισχυρούς λόγους και αρκετά οικονοµικά µυστικά να φυλάξουν, ωστόσο ο Μασόνος που σήµερα κρατώντας ένα σπαθί βρίσκεται πίσω από την πόρτα της Στοάς σε ετοιµότητα να αποκεφαλίσει (προφανώς συµβολικά) όποιον εισβάλει εντός, χωρίς να γνωρίζει το σύνθηµα, σε άλλους προκαλεί θυµηδία και για κάποιους άλλους αποτελεί τη βάση σε ένα ατελείωτο γαϊτανάκι συνοµωσιολογίας.

ΟΙ ΜΑΣΟΝΙΚΕΣ ΣΤΟΕΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

Το BEST, εισβάλει στα άδυτα της Μασονίας στην Πάτρα, ξεσκονίζει το αλφαβητάρι των τελετών αυτών των περίεργων συνωµοτών και φέρνει στο φως άγνωστες πλευρές της δράσης τους.

Στην πόλη δραστηριοποιούνται αυτή τη στιγµή ενεργά τρεις Μασονικές Στοές, µε πενήντα µέλη περίπου η κάθε µια. Ωστόσο στις τακτικές (δύο φορές το µήνα) συναντήσεις, δεν συµµετέχουν περισσότεροι από 25 τέκτονες κάθε φορά. Για να γίνεις µασόνος προϋπόθεση είναι να πιστεύεις σε κάποια ανώτερη δύναµη (δεν δέχονται τους άθεους) ενώ απαγορεύονται οι θρησκευτικές και πολιτικές συζητήσεις στις συναντήσεις, κάτι που δεν τηρείται απόλυτα. Οι µασονικές Στοές στις µέρες µας διέπονται µάλλον από συντηρητικές συµπεριφορές, είναι χαρακτηριστικό ότι έγινε σύσκεψη σε πατρινή Στοά για να αποφασιστεί εάν θα δεχθούν στους κόλπους τους γκέι µέλος και η απόφαση ήταν αρνητική. Προς συζήτηση εσχάτως είχε έρθει η πιθανότητα να ενταχθούν γυναίκες - µέλη στις µασονικές Στοές, (στο εξωτερικό υπάρχουν κάποιες µικτές Στοές), κάτι όµως στην περίπτωση των Πατρών απορρίφθηκε.

Οι Στοές έχουν έδρα στο κέντρο της πόλης. Η µια βρίσκεται στην οδό Ρήγα Φεραίου, εντός του ιστορικού κέντρου, η άλλη στην περιοχή πίσω από την εκκλησία του Αγίου Ανδρέα και η τρίτη λέγεται ότι βρίσκεται στην οδό Παναχαϊκού.

Τα ονόµατά τους είναι «Φάρος», «Έλλην ο Γενάρχης» και «Παλαιών Πατρών Γερµανός».

Η αρχαιολατρία στα ονόµατα δεν είναι τυχαία. Οι Μασόνοι έχουν αδυναµία στο λαµπρό ελληνικό χθες και βεβαίως όχι µόνο στο ελληνικό.

Ο «Φάρος», είναι η Στοά στους κόλπους της οποίας δραστηριοποιούνται περισσότερο κοσµικά πρόσωπα, γνωστά στην πατραϊκή κοινωνία.

Στην Στοά «Έλλην ο Γενάρχης» υπερτερούν εκπρόσωποι του πνεύµατος και της διανόησης.

Στην Στοά «Παλαιών Πατρών Γερµανός», θα συναντήσουµε τους περισσότερο παραδοσιακούς και µεγαλύτερους σε ηλικία τέκτονες.

Και στις τρεις Στοές, φιγουράρουν γιατροί και πανεπιστηµιακοί, οι οποίοι αποτελούν και την πλειοψηφία.

Αλλά επειδή τίθεται και ζήτηµα συµβολισµού, στις Στοές µπορεί να συναντήσει κανείς από οικοδόµους και ελαιοχρωµατιστές µέχρι υδραυλικούς. Ο λόγος είναι προφανής: Τέκτονας σηµαίνει οικοδόµος, άλλωστε θρυλείται πώς οι πρώτοι µασόνοι στον µεσαίωνα ήταν αυτοί που κατασκεύαζαν τα Κάστρα και τους καθεδρικούς, κτήρια δηλαδή που προκαλούσαν στον µέσο άνθρωπο της εποχής δέος για την πολυπλοκότητα και το µέγεθος της κατασκευής τους. Δεν είναι τυχαίο ότι σε κάποιες εκκλησίες, όπως το Ρόσλιµ του Εδιµβούργου, (εκτενής µνεία για την συγκεκριµένη εκκλησία γίνεται στον Κώδικα Ντα Βίντσι), βρίθουν από µασονικά σύµβολα.

Στα εντυπωσιακά της περίπτωσης της Μασονίας στην Πάτρα, συγκαταλέγεται και η συµµετοχή ενός Αρχιµανδρίτη, µέλους της Στοάς «Έλλην ο Γενάρχης», ενώ υπάρχουν επίσης δικαστικοί, ασφαλιστές, επιχειρηµατίες, δικηγόροι, έµποροι.

Συναντήσεις πραγµατοποιούνται κάθε δεύτερη Τετάρτη και Πέµπτη.

Της τελετής µύησης στην µασονία προηγείται η διαδικασία της βολιδοσκόπησης και της προσέγγισης. Οι Μασόνοι, πλησιάζουν πρόσωπα που κρίνουν ότι πληρούν τις προδιαγραφές και είναι εχέµυθα.

Της προσέγγισης ακολουθεί η συµφωνία κυρίων και η µύηση.

Το τελετουργικό που έπεται, περιλαµβάνει όλες τις ενδυµατολογικές εκφάνσεις που έχουµε κατά καιρούς απολαύσει σε ταινίες που έχουν διεισδύσει στο αντικείµενο: Στολές, ποδιές, στέµµατα, σπαθιά και άλλα αξεσουάρ, «όπλα» της µυστικοπάθειας, της τελετουργίας και της µυσταγωγίας.

Οι συνθηµατικές φράσεις αποτελούν σηµαντική παράµετρο της όλης λειτουργίας των Στοών. Χρειάζεται να γνωρίζεις τη συνθηµατική φράση για να σου επιτραπεί η είσοδος, ενώ και τα τελετουργικά τους βρίθουν από λέξεις και φράσεις συµβολικές, όπως «µπουάζ», οι περισσότερες εβραϊκής καταγωγής. Η τελετουργία που σήµερα έχει συµβολικό χαρακτήρα στο παρελθόν είχε ουσιαστικό, ωστόσο ακολουθούνται κατά γράµµα µέχρι και στις µέρες µας.

Για παράδειγµα στην τελετή µύησης στην Μασονία, το νέο µέλος εισέρχεται στην αίθουσα, µε κλειστά µάτια (δεµένα), συνοδευόµενο από τον τελετάρχη. Φοράει µανδύα και µια µόνο παντόφλα. Ο ήχος των ξύλινων σφυριών από τα έδρανα, εκεί όπου σε κεντρικό σηµείο κάθεται ο Μέγας Διδάσκαλος φορώντας στέµµα και οι ερωτήσεις στις οποίες υποβάλλεται ο υποψήφιος, τύπου «είσαι ελεύθερος συνείδησης;» δηµιουργούν µια ατµόσφαιρα που για όσους τη βιώνουν είναι µυσταγωγική.

Ο υποψήφιος πρέπει να περάσει από τρία έδρανα ανώτερων …αξιωµατούχων της Μασονίας.

Σε κάθε στάδιο, καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που του γίνονται και οι οποίες αφορούν τις απόψεις του για τη ζωή και τον κόσµο. Μετά από κάθε απάντηση, ο αξιωµατούχος χτυπάει µε ένα ξύλινο σφυρί για να κατοχυρώσει το αποδεκτό της απάντησης.

Στο τρίτο έδρανο, βρίσκεται ο Μεγάλος Διδάσκαλος, ο οποίος κάνει και τις πιο καίριες ερωτήσεις. Αφού περάσει από αυτή τη δοκιµασία ο νέος µασόνος (µαθητής στον βαθµό) δηλώνει: «Εγώ ο τάδε, οικεία και ελευθέρα βουλήσει, ενώπιον του Μεγάλου Αρχιτέκτονα του Σύµπαντος και της Σεπτής ταύτης οµηγύρεως των τεκτόνων, επί του γνώµονος και του διαβήτου, εµβληµάτων της συνειδήσεως, της ευθύτητος και του δικαίου, επί του ξίφους, συµβόλου τιµής, και επί της Βίβλου του Νόµου, υπισχνούµαι επισήµως και ειλικρινώς, και ορκίζοµαι να µην αποκαλύψω ποτέ τι περί των τεκτονικών µυστηρίων, όσα θέλετε µοι εµπιστευθήτε ειµή εις τακτικόν και αγαθόν τέκτονα ή εις Στοάν κανονικώς συγκεκροτηµένην.

Υπόσχοµαι ωσαύτως τοις εµοίς Αδελφοίς, αγάπην και άρωγήν εν ταις ανάγκαις αυτών. Υπόσχοµαι προς τούτοις πίστιν και υπακοήν εις τα Μεγάλα Συντάγµατα του Τεκτονισµού, εις το Σύνταγµα και τον Γενικόν Κανονισµόν της Μεγάλης Στοάς ως και τον ειδικόν κανονισµόν και τα ψηφίσµατα της Σεπτής ταύτης Στοάς. Έστω η µνήµη µου αποτρόπαιος, εάν ποτέ παραβώ τον όρκον µου», πριν κάνει την παραπάνω δήλωση είναι πολλές οι στιγµές που ο υποψήφιος µασόνος νιώθει στο στήθος του το άγγιγµα σπαθιών.

Για να φτάσει κανείς στα ανώτερα κλιµάκια της Μασονίας, πρέπει να περάσει τρία στάδια (µαθητής, εταίρος, διδάσκαλος) και 33 βαθµίδες. Ανάλογες µε τις δοκιµασίες είναι και οι τελετές, στις οποίες περιλαµβάνεται µέχρι και φέρετρο στο οποίο εισέρχεται ο υποψήφιος, µε τους αξιωµατούχους να βρίσκονται από πάνω του φορώντας µάσκες και απαγγέλλοντας µυστικιστικά κείµενα.

Και µετά την µύηση, όπως και µετά από κάθε συνάντηση ακολουθεί… δείπνο. Στην Στοά του «Έλληνα του γενάρχη» µάλιστα την ευθύνη για το δείπνο έχει αναλάβει µέλος της Στοάς που κινείται επιχειρηµατικά στον χώρο της εστίασης.


Η ΕΙΔΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΟΑ ΣΤΗ ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ ΠΟΥ ΑΓΝΟΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΜΜΕ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ
Το έγραψε πέρυσι η εφηµερίδα «Espesso».

Ο λόγος για ένα απίστευτο περιστατικό που συνέβη τον Οκτώβριο του 2008.

Μια παρέα Αφγανών λαθροµεταναστών, τρύπωσε σε ένα ακατοίκητο, εκ πρώτης όψεως, νεοκλασικό της οδού Ρήγα Φεραίου της Πάτρας για να βρει κατάλυµα και… χάθηκε στις σκοτεινές µυστικές αίθουσες τελετών των Μασόνων. Κάτοικος της περιοχής, ακούγοντας τις φωνές τους, κάλεσε την Αστυνοµία, η οποία βρήκε τους µετανάστες να περιφέρονται έντροµοι στην αίθουσα. Οι αστυνοµικοί έπαθαν σοκ όταν κατά την έρευνα που ακολούθησε, στις αίθουσες της Μασονικής στοάς, βρήκαν αντικείµενα των τελετών µεταξύ των οποίων και δεκάδες στολές, σφραγίδες, διακριτικά, µάσκες και ποδιές. Την είδηση είχε επιβεβαιώσει στην εφηµερίδα µε δηλώσεις του και ο Διοικητής Ασφαλείας Θανάσης Νταβλούρος.

Την πόρτα στης συγκεκριµένης Μασονική Στοάς σύµφωνα µε το δηµοσίευµα έχουν περάσει εξέχουσες προσωπικότητες της τοπικής και όχι µόνο κοινωνίας, από καθηγητές πανεπιστηµίου, µέχρι επιφανείς γιατρούς και πολιτικά πρόσωπα. Τα αντικείµενα που είχαν βρεθεί ήταν µεγάλης αξίας που δεν µπορούσε να αγοράσει εύκολα ένα απλός πολίτης, Μόνο η µία στολή, κοστίζει περίπου 400 ευρώ.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Η παρουσία των Μασόνων στην Πάτρα ξεκινάει στις αρχές του 19ου αιώνα και εντείνεται µε την ίδρυση της τρίτης κατά σειρά τεκτονικής στοάς στην πόλη, το 1895.

Η πρώτη πάντως ελληνόφωνη Στοά που δηµιουργήθηκε στην Πάτρα ήταν ο «Αρχιµήδης», η τέταρτη κατά σειρά Στοά της Ελλάδας µε έτος ίδρυσης το 1863, η οποία έµεινε σύντοµα ανενεργή. Το 1867 η Στοά δέχθηκε διωγµούς από την τοπική κοινωνία. Υπαίτιος, σύµφωνα µε τον ιστορικό Τριανταφύλλου ήταν ο ιεροκήρυκας Μακράκης που φανάτιζε τους πολίτες. Ο Οδυσσέας Κρητικός µαστιγώθηκε θεωρούµενος ως Μασόνος, ενώ το σπίτι του Ζακυνθινού Καλλιβωκά λεηλατήθηκε για τους ίδιους λόγους και ο ίδιος αναγκάστηκε να µετακοµίσει στην Ιταλία. Για τους ίδιους λόγους εγκατέλειψε την Πάτρα και ο φερόµενος ως ρήτορας της Στοάς Εισαγγελέας Σπ. Γερακάρης.

Το 1898, µετά από αντίδραση του Μητροπολίτη Πατρών Ιερόθεου, έφτασε µέχρι τη Βουλή το θέµα της ανάµιξης Μασόνων στη Σχολή Απόρων Πάτρας. Ο Ιερόθεος ζητούσε την παραίτηση του Προέδρου του Δ.Σ. της Σχολής Κ. Σαρρή, ως τέκτονα, αλλά το Δ.Σ. αρνήθηκε και ο Μητροπολίτης παραιτήθηκε. Το Δ.Σ., αποτελούσαν οι Θάνος Κανακάρης Ρούφος, ο Μητροπολίτης, ο Κ. Λουκάς, ο Κ. Κανελλοπουλος, ο Δ. Παπανικολάου, ο Ν. Πετραλιάς, ο Δ. Γούναρης και ο Ι.Θαλλής.

Μετά τον «Αρχιµήδη» ακολούθησε ο «Αχαϊκός Αστήρ», µε έτος ίδρυσης το 1889, ο οποίος όµως διαλύθηκε το 1893. Στη συνέχεια ακολούθησαν ο «Παλαιών Πατρών Γερµανός» (Νοέµβριος 1895) και ο «Φάρος» που ιδρύθηκε σχετικά πρόσφατα. Τα τελευταία χρόνια ιδρύθηκε και Στοά Εθνικών, των αποσχισθέντων δηλαδή από την Μεγάλη Στοά της Ελλάδας. Από τα µέλη της στοάς «Παλαιών Πατρών Γερµανός» προέρχεται επίσης η στοά "Κοινόν Αιτωλών" που ιδρύθηκε το 1988. Το 1941 η στοά στεγαζόταν επί της οδού Ζαΐµη ενώ µερικά χρόνια πριν, είχαν ιδρύσει τον "σύνδεσµο κοινωνικής πρόνοιας και αντιλήψεως".

Αξίζει να σηµειωθεί ότι από την Πάτρα ξεκίνησε η κίνηση των Εθνικών, η δηµιουργία δηλαδή της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας.

ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΑΤΡΙΝΩΝ ΜΑΣΟΝΩΝ

Σύµφωνα µε το βιβλίο του δηµοσιογράφου Κώστα Τσαρούχα «Η Μασονία στην Ελλάδα», µέλη της Μασονικής Στοάς «Παλαιών Πατρών Γερµανός» είναι ή έχουν υπάρξει οι:

Βασίλειος Πιλάλης (δικηγόρος), Μπάρλος Κωνσταντίνος (γιατρός), Κωνσταντόπουλος Δ. (γιατρός), Δηµ. Πούντζας (οφθαλµίατρος), Δηµ. Λάγαρης, Αθανάσιος Κοντοσάκης, Πετρόπουλος Κων., Διον. Ψιχαλινός, Αλεξ. Σταµατόπουλος, Θεµ. Σπυρόπουλος, Αθαν. Μπισιώτης, Τηλ. Ορφανουδάκης, Παν, Φαρµάκης, Ευαγγ. Παλάσκας, Γεωργ. Στεµπίλης, Γεωρ. Κατσάµπας, Νικ. Γιαννιακόπουλος, Τασ. Αναστασόπουλος, Μπισιώτης Αθαν., Μαν. Ραφαηλίδης, Τηλ. Ορφανουδάκης, Χρήστος Βασιλείου, Ιωαν. Ρούβαλης, Γ. Κατσάµπας, Π. Λέµης, Νικ. Βιττώριος.

Σύµφωνα µε το βιβλίο του γνωστού δηµοσιογράφου αξιωµατούχοι στην Εθνική Μεγάλη Στοά της Ελλάδος είναι ο Στέφανος Παϊπέτης (Μέγας Διδάσκαλος), ενώ πρώην σεβάσµιοι έχει υπάρξει και ο Ευτύχιος Σπετσέρης.

ΚΙ ΑΛΛΑ ΟΝΟΜΑΤΑ

Στο διαδίκτυο παρουσιάζονται ολόκληρες λίστες µε πολύ γνωστά ονόµατα της πατρινής κοινωνίας, που φέρονται να έχουν ασπαστεί την Μασονία.

Ως Μεγάλοι Σεβάσµιοι της Στοάς "Παλαιών Πατρών Γερµανός", παρελθόντων ετών αναφέρονται οι: Κ. Κανελλόπουλος, Νικόλαος Πετιµεζάς, Κ. Λουκάς, Αναστάσιος Κεφάλας, Χάρολδ Χαϋλανδ, Γεώργιος Τριάντης, Στήβενς Εδουάρδος και πολλά άλλα γνωστά ονόµατα της τότε κοινωνίας που αποδεικνύουν τη δύναµη των µασονικών Στοών επί των ηµερών τους.

http://www.thebest.gr/magazine/view/article/110

Μυστική στοά επιφανών μασόνων

http://aktines.blogspot.com/2009/02/blog-post_130.html

Εικόνα

Τρύπωσαν σ’ ένα ακατοίκητο νεοκλασικό της Πάτρας για να κοιμηθούν και χάθηκαν στις σκοτεινές μυστικές αίθουσες τελετών των μασόνων! Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, αυτό συνέβη σε μια παρέα Αφγανών λαθρομεταναστών οι οποίοι στην προσπάθειά τους να βρουν κατάλυμα για να περάσουν τη νύχτα τους ανακάλυψαν κρυφή μασονική στοά πλήρως εξοπλισμένη.

Το περιστατικό που έχει αφήσει άφωνη την τοπική κοινωνία -και όχι μόνο- συνέβη τα ξημερώματα της περασμένης Κυριακής, όταν περαστικός ενημέρωσε την αστυνομία ότι Αφγανοί λαθρομετανάστες είχαν διαρρήξει το εγκαταλειμμένο κτίριο στην οδό Ρήγα Φεραίου στο κέντρο της πόλης.Ο ίδιος άνθρωπος, μάλιστα, στην καταγγελία του ανέφερε ότι μέσα από το κτίριο ακούγονταν φωνές, γεγονός που τον έκανε να υποθέτει ότι οι λαθρομετανάστες καβγάδιζαν μεταξύ τους. Στο σημείο έσπευσαν περιπολικά της αστυνομίας, άνδρες της οποίας με φακούς μπήκαν στο κτίριο και βρήκαν έντρομους τους λαθρομετανάστες να περιφέρονται στις αίθουσες.

Αμέσως τους έβγαλαν έξω και άρχισαν να ψάχνουν τους χώρους, μήπως και κάποιοι ομοεθνείς τους είχαν κρυφτεί σε κάποια σκοτεινά δωμάτια που για χρόνια πίστευαν ότι παρέμεναν κλεισμένα. Τότε ήταν που έπαθαν σοκ. Από την έρευνα προέκυψε ότι όλο το κτίριο αποτελούνταν από μυστικές αίθουσες τελετών, ενώ ανακάλυψαν δεκάδες άμφια (ποδιές) που φορούν οι τέκτονες κατά τη διάρκεια των συναντήσεων και των τελετών τους.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε στην «Espresso» ο διοικητής της Ασφάλειας Πατρών Θανάσης Νταβλούρος, «οι αστυνομικοί πήγαν μετά από καταγγελία να ελέγξουν διάρρηξη και βρέθηκαν μπροστά σε μια μυστική μασονική στοά. Όπως ήταν φυσικό, μείναμε έκπληκτοι, καθώς πρόκειται για πρωτοφανές γεγονός». Ο ίδιος πρόσθεσε: «Στους χώρους βρέθηκαν αρκετά αντικείμενα και στολές, αλλά προς το παρόν δεν μπορούμε να πούμε τίποτα περισσότερο καθώς η έρευνα συνεχίζεται».

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, στις αίθουσες τελετών βρέθηκαν στολές, διακριτικά, μάσκες, σφραγίδες, τελετουργικά σκεύη και άλλα αντικείμενα. Μάλιστα, οι αστυνομικοί φωτογράφισαν τόσο τους χώρους όσο και τα αντικείμενα, ώστε να μπορέσουν να τα δείξουν στους άμεσα ενδιαφερόμενους μήπως και κάποια είχαν κλαπεί από τους αλλοδαπούς.

Το περίεργο, πάντως, είναι ότι μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει επικοινωνήσει με την Ασφάλεια για να ενημερωθεί για το περιστατικό, ενώ εντύπωση ακόμη προκαλεί το γεγονός ότι κανείς δεν παρουσιάστηκε για να δηλώσει υπεύθυνος του συγκεκριμένου κτιρίου. «Ακόμη δεν γνωρίζουμε σε ποιον ανήκει το σπίτι της Ρήγα Φεραίου. Η υπόθεση ερευνάται» σημείωσε ο κ. Νταβλούρος και πρόσθεσε: «Στην Ασφάλεια είχαν φτάσει κατά καιρούς πληροφορίες για μασονικές τελετές, αλλά δεν γνωρίζαμε κάτι περισσότερο. Πολλά ακούγονται, αλλά τίποτα το συγκεκριμένο».

Όπως, πάντως, μας αποκάλυψε αξιωματικός της Ασφάλειας, από τη μέχρι τώρα έρευνα προκύπτει ότι την πόρτα της εν λόγω μασονικής στοάς στην οδό Ρήγα Φεραίου έχουν περάσει εξέχουσες προσωπικότητες της τοπικής -και όχι μόνο- κοινωνίας. «Από καθηγητές πανεπιστημίου και επιφανείς γιατρούς μέχρι και πολιτικά πρόσωπα» σημείωσε και κατέληξε λέγοντας: «Τα αντικείμενα που βρέθηκαν είναι μεγάλης αξίας, που δεν μπορεί ένας απλός πολίτης να τα αγοράσει εύκολα. Μόνο η στολή που φορούν αξίζει γύρω στα 300 με 400 ευρώ».

Πηγή: «espressonews»

Εικόνα

Μασόνοι εν Πάτραις.Ένα ιστορικό σημείωμα για την παρουσία των τεκτόνων στην Αχαϊκή πρωτεύουσα.

Η παρουσία τους ξεκινάει από τις αρχές του 19ου αιώνα και εντείνεται με την ίδρυση της τρίτης κατά σειρά τεκτονικής στοάς στην Πάτρα το 1895. Από τότε έχουμε την συνεχή παρουσία των στην Πάτρα με κάποιες βέβαια αναγκαστικές διακοπές.Προεπαναστατικώς σύμφωνα με τον Κ. Τριανταφύλλου λειτουργούσε ιταλόφωνη στοά.

Η πρώτη πάντως ελληνόφωνη στοά που δημιουργήθηκε στην Πάτρα ήταν ο Αρχιμήδης, η τέταρτη κατά σειρά στοά της Ελλάδας με έτος ίδρυσης το 1863. Σύντομα όμως πρέπει να έγινε ανενεργή.

Πάντως το 1867 λειτουργούσε γιατί εδέχθη αντιτεκτονικούς διωγμούς από την τοπική κοινωνία. Υπαίτιος σύμφωνα με τον ιστορικό Τριανταφύλλου για τις διώξεις αυτές ήταν ο ιεροκήρυξ Μακράκης, ο οποίος φανάτισε το πλήθος με αποτέλεσμα να επιτεθεί εναντίον κάποιων ατόμων που θεωρούνταν τέκτονες.

Εικόνα

Ο Οδυσσέας Κρητικός μάλιστα μαστιγώθηκε θεωρούμενος ως μασόνος ενώ η οικία του Ζακυνθινού Καλλιβωκά λεηλατήθηκε, ο ίδιος μάλιστα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Πάτρα και να εγκατασταθεί στην Ιταλία! Επίθεση δέχτηκε και το σπίτι του προξένου της Πρωσίας Στολτενώφ αλλά υπό τον φόβο του διπλωματικού επεισοδίου επενέβη η αστυνομία, η δε κυβέρνηση έπαυσε τον εισαγγελέα και τον αστυνόμο για την μη έγκαιρη επέμβαση. Για τους ίδιους λόγους εγκατέλειψε την Πάτρα για μερικές μέρες ο ρήτορας της στοάς εισαγγελέας Σπ. Γερακάρης.Το 1898 ο Μητροπολίτης Πατρών Ιερόθεος ζήτησε από το δ.σ. της σχολής των απόρων την παραίτηση του καθηγητή Σαρρή ως τέκτονα. Το δ.σ. αποτελούσαν ο πρόεδρος Θάνος Κανακάρης Ρούφος, ο μητροπολίτης, ο Κ. Λουκάς, που κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για τέκτονα, ο Κ. Κανελλόπουλος, επίσης τέκτονας, ο Δ. Παπανικολάου, ο Πετραλιάς, ο Δ. Γούναρης, ο Ν. Πετραλιάς και ο Ι. Θαλλής. Το δ.σ. αρνήθηκε και ο Μητροπολίτης παραιτήθηκε και ξεσήκωσε τον όχλο.
Το θέμα έφτασε στη Βουλή και τον Δεκέμβριο του 1898 ο Σαρρής μετατέθηκε. Να σημειωθεί ότι κατά τον Χρήστο Κορύλλο η σχολή απόρων ήταν δημιούργημα της εκεί τεκτονικής στοάς.Μετά τον Αρχιμήδη ακολούθησε ο Αχαϊκός Αστήρ, με έτος ίδρυσης το 1889, ο οποίος όμως διαλύθηκε το 1893.

Στη συνέχεια ακολούθησαν ο Παλαιών Πατρών Γερμανός (Νοέμβριος 1895) με αριθμό ιδρύσεως 22 και ο Φάρος που ιδρύθηκε σχετικά πρόσφατα, το 1996. Οι δύο τελευταίες λειτουργούν κανονικά σε ιδιόκτητο κτίριο.

Τα τελευταία χρόνια ιδρύθηκε και στοά Εθνικών, των αποσχισθέντων δηλαδή από την Μεγάλη Στοά της Ελλάδας. Απο τα μέλη της στοάς Παλαιών Πατρών Γερμανός προέρχεται επίσης η στοά "Κοινόν Αιτωλών" που ιδρύθηκε το 1988. Το 1941 η στοά στεγαζόταν επί της οδού Ζαΐμη ενώ μερικά χρόνια πριν είχαν ιδρύσει τον "σύνδεσμο κοινωνικής πρόνοιας και αντιλήψεως".Τα ιδρυτικά μέλη της Στοάς Παλαιών Πατρών Γερμανός ήταν οι Νικόλαος Πετμεζάς, πρώτος σεβάσμιος της στοάς, Σ. Κακιούζης, Σ. Σωτηρόπουλος, Κ. Φλαμιάτος, πιθανόν συγγενής του Κοσμά Φλαμιάτου, Κ. Λουκάς, πιθανόν σεβάσμιος της στοάς και Κ. Κανελλόπουλος. Ο τελευταίος είναι κατά πάσα πιθανότητα ο πατέρας του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, φαρμακοποιός στο επάγγελμα.

Οι ημερομηνίες ταιριάζουν ενώ υπέρ αυτού του ισχυρισμού συνηγορούν πρώτον το ότι ήταν μέλος του δ.σ. της σχολής των απόρων, δημιουργήματος της Στοάς Παλαιών Πατρών Γερμανός, και δεύτερον το ότι ήταν αυτός που πληροφορήθηκε πρώτος λόγω των στενών φιλικών σχέσεων τον θάνατο του τέκτονα Σαρρή.

Με την είσοδο της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο η στοά έπεσε σε ύπνο (Δεκέμβριος 1940) παραμένοντας ανενεργή για 25 χρόνια οπότε και σχηματίστηκε επιτροπή αφυπνίσεως (19 Μαρτίου 1965) αποτελούμενη από τους Χαρίλαο Κακούρη, πρώην σεβάσμιο της Στοάς, Ι. Ρούβαλη, Δ. Βορίση, Ι. Καλαμπόκα, Αθανάσιο Κοντοσάκη, μετέπειται σεβάσμιο της Στοάς, Χρήστο Βασιλείου, μετέπειτα σεβάσμιο της Στοάς, Ν. Χαϊδόπουλο, που ίσως να είχε διατελέσει σεβάσμιος της Στοάς παλιότερα, και Χ. Ριζόπουλο, μετέπειτα γραμματέα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος. Εδώ πρέπει να προσθέσουμε τις ενστάσεις ενός ανώνυμου φίλου που υποστήριζε οτι ο Κοντοσάκης δεν ήταν στην επιτροπή αφυπνίσεως καθώς γράφτηκε στην στοά ένα μήνα αργότερα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι από την Πάτρα ξεκίνησε η κίνηση των Εθνικών, η δημιουργία δηλαδή της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας.

Τον Μάϊο του 1986 κάποιες στοές, με πρώτη αυτών του Παλαιών Πατρών Γερμανού υπέγραψαν μια διακήρυξη, με την οποία ουσιαστικά αποχωρούσαν απο την Μεγάλη Στοά της Ελλάδος. Τη διακήρυξη εκ μέρους της πατρινής στοάς υπέγραφαν 37 απο τα 42 μέλη, μεταξύ των οποίων και ο Στέφανος Παϊπέτης ουσιαστικός υποκινητής της αποχώρησης και πρώτος Μέγας Διδάσκαλος της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας. Στη συνέχεια οι Εθνικοί αφύπνισαν τον Αχαϊκό Αστέρα. Παράλληλα η στοά Παλαιών Πατρών Γερμανός απέκτησε τον αριθμό 1 στους Εθνικούς. Και οι δύο Στοές σήμερα υπολειτουργούν. Η ιστορία των Εθνικών εξετάζεται ξεχωριστά από αυτή της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος.

Παρακάτω παρουσιάζουμε την λίστα των διατελεσάντων Μεγάλων Σεβάσμιων της Στοάς "Παλαιών Πατρών Γερμανός".
Νικόλαος Πετιμεζάς (1895), προφανώς απόγονος της γνωστής οικογενείας των πολιτικών και αγωνιστών και ιδρυτικό μέλος της στοάς Παλαιών Πατρών Γερμανός* Κ. Λουκάς, δεν είναι σίγουρο αλλά είναι πολύ πιθανόν να διετέλεσε και αυτός σεβάσιμος της στοάς. Ανήκε στα ιδρυτικα μέλη της στοάς.* Αναστάσιος Κεφάλας (1923-24)* Χάρολδ Χαϋλανδ (1924-25)* Αναστάσιος Κεφάλας (1925-26)* Χαρίλαος Κακούρης (1929-31), ναυτικός πράκτορας, επιχειρηματίας, διανοούμενος και πρόξενος της Σουηδίας στην Πάτρα εκ Κεφαλληνίας. Ήταν μέλος στην επιτροπή αφιπνύσεως της στοάς το 1965.* Γεώργιος Τριάντης (1931-32), δραστήριο μέλος της πατραϊκής κοινωνίας. Δημοτικός σύμβουλος πολλάκις, πρόεδρος εμπορικού συλλόγου, διετέλεσε για ένα διάστημα δήμαρχος Πατρέων ενώ παράλληλα ασχολιόταν με το εμπόρειο της σταφίδας απο το οποία είχε αποκτήσει τεράστια περιουσία. Θεωρείται ένας απο τους μεγαλύτερους ευεργέτες του Δήμου (Τριάντειος κ.λπ.). Σύζυγός του ήταν η Αλεξάνδρα Τριάντη, το γένος Κοτζιά, διάσημη τραγουδίστρια του Lied.* Στήβενς Εδουάρδος (1933-35)* Αλέκος Κρεμύδης (1935-37), της γνωστής οικογένειας των εμπόρων* Δημήτριος Κραψίτης (1937-39)* Ιωάννης Ραυτόπουλος (1939-40)* Χρήστος Βασιλείου (1965-67), μέλος της επιτροπής αφυπνίσεως της στοάς το 1965 και μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας.* Κωνσταντίνος Παπαγγελούτσος (1967-69)* Γεώργιος Κατσάμπας (1971-75)* Βασίλειος Πιλάλης (1975-77), δραστήριο μέλος της πατραϊκής κοινωνίας. Πρόεδρος δικηγορικού συλλόγου, υποψήφιος δήμαρχος Πατρέων και υποψήφιος βουλευτής Αχαΐας.* Δημήτριος Πούντζας (1977-81), απο την γνωστή οικογένεια στα Μποζαΐτικα* Κωνσταντίνος Τζοβάρας (1981-65)* Στέφανος Παϊπέτης (1985-87) , μετέπειτα ιδρυτής και Μέγας Διδάσκαλος της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας. Καθηγητής Φυσικής του πανεπιστημίου Πατρών.* Ευάγγελος Παλάσκας (1987-89)* Αθανάσιος Κοντοσάκης (1989-91), μέλος της επιτροπής αφυπνίσεως της Στοάς το 1965.

Πηγή :«istorika»

Η παρουσία της Μασονίας στην Αχαϊκή πρωτεύουσα συμπίπτει με την έναρξη του Καρναβαλιού.
Πότε άρχισε το Πατρινό Kαρναβάλι.


Το Καρναβάλι της Πάτρας έχει ιστορία από τα τέλη του ΙΘ’ αιώνα. Η χρονική περίοδος μέσα στην οποία το Πατρινό Καρναβάλι γεννήθηκε, εξελίχθηκε και απέκτησε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, περιλαμβάνει το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και το πρώτο του 20ου. Στα χρόνια αυτά αναπτύσσονται οι οργανωμένες καρναβαλικές εκδηλώσεις, επεκτείνεται η μαζική συμμετοχή σ’ αυτές και ενθαρρύνεται η λαϊκή πρωτοβουλία.Ουσιαστικά το Καρναβάλι της Πάτρας άρχισε να διαμορφώνεται και να εξελίσσεται το 1860, δεχόμενο διάφορες επιδράσεις.Το έτος 1870 σημειώθηκαν δυστυχήματα από αδέσποτες σφαίρες, ενώ είναι και η τελευταία χρονιά που διαπράχθηκαν φόνοι κατά τη διάρκεια της Αποκριάς. Στα χρόνια γύρω στο 1870 παρουσιάζονται πιο οργανωμένες μασκαράτες και εμφανίζονται τα πρώτα καρναβαλικά άρματα.Στη δεκαετία του 1880 διαδόθηκαν ξένα καρναβαλικά έθιμα, ενώ δημιουργήθηκαν και μερικά έθιμα που διατηρήθηκαν για καιρό. 

Πηγή :«westnet»


πηγή

Ας κάνουμε τα σπίτια μας κρυφά σχολειά

Ας κάνουμε τα σπίτια μας κρυφά σχολειά
…Ο κυρ-Φώτης ο Κόντογλου υπήρξε ένας από τούς γνησιότερους εκφραστές τής ελληνορδοδόξου παραδόσεώς μας, την οποία είχε ως κύριο δέμα στο συγγραφικό και καλλιτεχνικό του έργο, αγωνίστηκε όσο λίγοι για την προάσπιση και την αναβίωσή της στηλιτεύοντας την ξενομανία και τον μιμητισμό, άλλα κυρίως τήρησε πιστά τις αρχές και τις αξίες της στον προσωπικό του βίο μέχρι το τέλος τής ζωής του… 

Έγραφε, λοιπόν, με διορατικότητα, εδώ και μισό αιώνα περίπου, προφητεύοντας σχεδόν την σύγχρονη τραγική μας διολίσθηση και κρίση:

«Η ψευτιά και ο πνευματικός εκφυλισμός απλώνει μέρα με την ημέρα απάνω στους Έλληνες και τούς παραμορφώνει. Έναν λαό πού ξεχωρίζει ανάμεσα σ’ όλα τα έθνη και πού είναι γεμάτος πνευματική υγεία, πάμε να τον κάνουμε εμείς, οι λογής-λογής καλαμαράδες, κι οι άλλοι γραμματιζούμενοι, σαχλόν, χωρίς πνευματικό νεύρο, χωρίς πνευματική ανδροπρέπεια, χωρίς χαρακτήρα».

Είναι ή σύγχρονη λαίλαπα της υποτέλειας, της ξενομανίας, του ραγιαδισμού και του γραικυλισμού πού βιώνουμε στις μέρες μας. Το σύνδρομο, του δήθεν εκσυγχρονισμού και της ψευτοδιανόησης, πού έχει αλλοτριώσει την λεγόμενη «πνευματική ηγεσία» του τόπου μας και την οδηγεί στην άρνηση του ιστορικού μας παρελθόντος, στην απώλεια της ιστορικής μας μνήμης και τής εθνικής μας αυτοσυνειδησίας, στην απαξίωση των αρχών και των ιδανικών τής παραδόσεώς μας και τής φυλής μας.

Η ζωή του Έλληνα έχει ζυμωθεί με την πατρογονική πίστη του, την αγία Ορθοδοξία, την «περιβεβλημένη ως πορφύραν και βύσσον» τα αίματα των μαρτύρων προγόνων του. Έχει ζυμωθεί με την αγάπη για την πατρίδα του, το πάθος και τον πόθο του για την ελευθερία, την θυσία και την αυταπάρνηση για την κατάκτηση και την προάσπισή της.

Αυτός είναι και ο λόγος πού όλοι οι δαίμονες τής κολάσεως ξεχύθηκαν να ξεριζώσουν από την ψυχή του Έλληνα την ορθόδοξη πίστη του και την εθνική του συνείδηση. Πόλεμος κατά τής Εκκλησίας και του Κλήρου, ειρωνεία τής ευσέβειας, υποβάθμιση τής ελληνικής γλώσσας, εξάρθρωση τής ελληνορθόδοξης παιδείας, περιθωριοποίηση και αλλοίωση τής πνευματικής κουλτούρας και του πολιτισμού μας και κάδε άλλο αντίθεο και αντεθνικό σχέδιο μπήκε σ’ εφαρμογή.

Είναι γνωστές, άλλωστε, από πολύ παλιά οι πρακτικές και οι μέθοδοι αυτών πού κινούν τα νήματα τής ιστορίας του πλανήτη και παράγουν ιδεολογία και νοθευμένο τρόπο ζωής, των διαφόρων, δηλαδή, κλειστών ομάδων προωθήσεως και ελέγχου τής εξουσίας με πρωτοπόρους τον διεθνή σιωνισμό, την μασσωνία, τα οικονομικά λόμπυ των πολυεθνικών, τις λέσχες επιλεγμένων ατόμων, όπως η Μπίλντεμπεργκ, πού κατασκευάζουν ηγέτες μαριονέτες, πειθήνια εκτελεστικά όργανα δικά τους, πριν ακόμη οι λαοί τούς επιλέξουν και τούς ψηφίσουν. Προεπιλέγουν και προκατασκευάζουν, έτσι, το πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό σύστημα, το σύγχρονο παγκόσμιο κατεστημένο πού επιβάλλουν στον κόσμο. Μέσω αυτών των εκλεκτών και δοτών ηγετών κυβερνά τον κόσμο μια πανίσχυρη πολιτική, οικονομική, κοινωνική και θρησκευτική ολιγαρχία.

Σε οικονομικό επίπεδο, πολυεθνικές εταιρείες, οικονομικοί κολοσσοί, εταιρείες κατασκευής οπλικών συστημάτων, πανίσχυρα οικονομικά συμφέροντα και νεόκοποι κροίσοι έχουν ήδη αναλάβει και διεκπεραιώνουν την οικονομική παγκοσμιοποίηση μέσω τής οικονομικής εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης των ασθενέστερων από τούς οικονομικά ισχυρούς. Χαρακτηριστικό και αντιπροσωπευτικό παράδειγμα η οικονομική ανέχεια στην οποία έχουν οδηγήσει την χώρα μας, με μια Ελλάδα υπό κατάρρευση, με μια κυβέρνηση υπό ξένη κηδεμονία και υπουργούς υπό επίβλεψη.

Ο σκοπός τους είναι ορατός και προδιαγεγραμμένος: πρόκειται για την σαφή και οργανωμένη επιδίωξη όχι για την απλή ένταξη, άλλα για την ολοκληρωτική υποδούλωση τής πατρίδος μας και του λαού μας στους σχεδιασμούς τής παγκοσμιοποίησης, τής Νέας Τάξης Πραγμάτων και τής Νέας εποχής, για την ένταξη και την δέσμευσή μας στην γιγαντιαία αυτή πολιτιστική, θρησκευτική, οικονομική, εθνική και οικονομική χοάνη πού ομογενοποιεί, νωθεύει, μεταλλάσσει, παραλύει, αποδυναμώνει και αποσυνθέτει θεσμούς, πιστεύματα, παραδόσεις, πολιτισμούς, ήθη, αρχές, αξίες, εθνότητες, λαούς και πατρίδες.

Για την βίαιη και άμεση υπαγωγή μας στον ηλεκτρονικό ολοκληρωτισμό πού παρακολουθεί, χαρακτηρίζει, στιγματίζει και ενοχοποιεί ό,τι και όσους επιθυμεί, ό,τι και όσους αντιδρούν και αντιτάσσονται στις επιταγές του. για τον βίαιο και άμεσο εγκλεισμό μας στην νέα παγκόσμια ηλεκτρονική φυλακή.

Με αιχμή του δόρατος τις ηλεκτρονικές κάρτες και κυρίως την κάρτα του πολίτη, πού συνιστά οξύτατη απειλή για τις ατομικές μας ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα μας οδηγούν ως αγέλη στο μεγάλο παγκόσμιο ηλεκτρονικό μαντρί.

Ας ξέρουν, όμως. οι αρχιτέκτονες τής Νέας Τάξης πραγμάτων, πού κρίνουν μόνο με το μυαλό και τα νούμερα, ότι «η τύχη μάς έχει πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μάς φάνε και δε μπορούνε. Τρώνε από μάς και μένει και μαγιά». (Μακρυγιάννης).

«Μακάριος» λοιπόν «ο λαός ο γινώσκων αλαλαγμόν», όπως λέγει ό Ψαλμός (Ψαλμ. Πη' (πδ'), 16). Χαρά δηλαδή στο λαό πού ξέρει να γιορτάζει τα μεγάλα γεγονότα τής Ιστορίας του. Να μεθά η ψυχή του από εθνική υπερηφάνεια. Να κάνει άσμα και παιάνα τούς ηρωισμούς και τις θυσίες τής ψυχής του. Να διδάσκει την ανδρεία και τη φιλοπατρία των προγόνων του και να φρονηματίζει τις γενεές πού έρχονται. Να εμπνέεται και να αναζωογονείται από τις παραδόσεις και τις παρακαταθήκες τους. Να τιμά και να διατηρεί τα ήθη και τα έθιμά τους. Ο λαός αυτός δεν χάνεται από το πρόσωπο τής γης. Διότι έχει προορισμό στη ζωή και έχει να επιτελέσει έργο στην Ιστορία.

Και είναι παρήγορο το γεγονός ότι ακόμη και μέσα από αυτή την τραγική κατάσταση των ήμερών μας, μέσα από τα σκοτεινά σύννεφα τού εφησυχασμού, τής ευμάρειας, τής ευδαιμονίας, τής άνεσης, τής ευζωίας και τής αυτάρκειας• μέσα από τα σκοτεινά σύννεφα τής λησμοσύνης, τής άρνησης και τής απαξίας, θερμαίνει ακόμη και φωτοδοτεί η ηλιαχτίδα τής ελπίδας και τής επιστροφής.
Το σύνθημα μάς το δίνει και πάλι ο κυρ-Φώτης ο Κόντογλου:

«Όσοι απομείναμε πιστοί στην παράδοση, όσοι δεν αρνηθήκαμε το γάλα πού βυζάξαμε, αγωνιζόμαστε, άλλος εδώ, άλλος εκεί, καταπάνω στην ψευτιά. Καταπάνω σ' αυτούς πού θέλουνε την Ελλάδα ένα κουφάρι χωρίς ψυχή, ένα λουλούδι χωρίς μυρουδιά».

…Ας κάνουμε τα σπίτια μας κρυφά και νέα σχολειά κι ας γαλουχήσουμε τα παιδιά μας με τις παραδόσεις του γένους μας υποκαθιστώντας εμείς την πλημμελή σχολική εκπαίδευση πού τούς παρέχεται. Να προβάλουμε στα παιδιά μας τα πρότυπα των άγιων και των ηρώων μας, να τούς εμπνεύσουμε την φιλοπατρία, να τούς διδάξουμε σωστά την γλώσσα μας και την ιστορία μας.

Να τούς διδάξουμε το αληθινό νόημα και τον σκοπό τής ζωής μας, πού είναι ο ουρανός, η πραγματική δηλαδή και μόνιμη πατρίδα μας. Σε αυτή την πρόσκαιρη ζωή είμαστε, άλλωστε, οδίτες και όχι κάτοικοι και ένοικοι τής γης. Γι’ αυτό και θα πρέπει να πορευόμαστε εδώ με την προοπτική τής αιωνιότητος…

Απόσπασμα από την ομιλία, 
ΠΑΡΑΔΟΣΗ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Δρόμοι πού χαράξαμε… Για να ακολουθούμε
Αρχιμ. Αθανασίου Αναστασίου
Προηγουμένου Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου Αγίων Μετεώρων
Ομιλία στο Πανκαλαμπακιώτικο Χοροστάσι (10-7-2011)
πηγή

Γιατί δεν Εκκλησιαζόμαστε;



Ο Χριστός δεν έχει την ανάγκη μας, αλλά εμείς έχουμε τη δική Του. 

Παράλληλα όμως γεννάται το ακόλουθο ερώτημα, γιατί δεν εκκλησιαζόμαστε;
Τι είναι αυτό που μας κάνει να χαλαρώνουμε.
Πράγματι είναι θλιβερό να βλέπουμε ερειπωμένους  ναούς από την απουσία των μελών της εκκλησίας.
Μέλη της, με τη σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος να χαλαρώνουμε σε τέτοιο βαθμό!
   Ενώ στα υλικά αγαθά της εφήμερης ζωής κατορθώνουμε τα ακατόρθωτα.
Σε χορούς και διασκεδάσεις τρέχουμε με ιδιαίτερη επιθυμία, αλλά και ότι «σκουπίδι» αιωρείται στη πορεία μας, το κυνηγάμε κολλώντας σαν στρείδι πάνω του.
  Απολαμβάνουμε τις αισχρολογίες και απαράδεκτες εικόνες των ηθοποιών, ευτελή τραγούδια και άλλες ανάλογες παροχές υπηρεσιών χωρίς καν να βαρυγκωμούμε.
  Ενώ όταν μιλάει ο Θεός, τότε αδιαφορούμε με το να  χασμουριόμαστε, να ξυνόμαστε, να ζαλιζόμαστε και άλλα ανάλογα φαινόμενα.
  Παρατηρείται επίσης σε γήπεδα και ιπποδρόμους, μολονότι δεν υπάρχει στέγη ώστε να παρέχεται η ανάλογη προστασία από κρύο, ζέστη και βροχή, τρέχουμε με ιδιαίτερο μεράκι και πάθος....
  Ενώ όταν πρόκειται να προσέλθουμε στην εκκλησία, τότε όλα μας φαίνονται δύσκολα.
  Οι Μάρτυρες της Εκκλησίας μας έχυσαν το αίμα τους για την Αλήθεια και θυσίασαν τη ζωή τους για το Χριστό, σε αντίθεση με μας που συνεχίζουμε με αμείωτους ρυθμούς  να αναζητούμε αδικαιολόγητες δικαιολογίες.....
  Ο Κύριος από την  Αγάπη Του για μας, κατέβηκε στη γη, πέθανε για χάρη μας, και συνεχίζει κάθε Κυριακή  να στέκεται στην πόρτα του ναού, να μας καλεί με αλλεπάλληλα χαρμόσυνα κτυπήματα της καμπάνας, ενώ εμείς για μια ακόμη φορά συνεχίζουμε να παραμένουμε παγεροί και αδιάφοροι....
  Κι αν κάποτε μας ενοχλήσει για λίγο η συνείδησή μας, τότε πηγαίνουμε με αργούς και νωχελικούς ρυθμούς προς το τέλος της Θείας Λειτουργίας μη βλέποντας την ώρα πότε θα τελειώσει…
  Ενώ σε άλλα κοινωνικά γεγονότα όπως το θέατρο, τον κινηματογράφο, το γήπεδο, τις δεξιώσεις και άλλα πολλά κοσμικά γεγονότα, πηγαίνουμε όχι μόνο από την έναρξή τους, αλλά αρκετή ώρα πιο πριν.
Γιατί άραγε.....; 
  Δυστυχώς, θυσιαζόμαστε για τα πρόχειρα και εφήμερα πράγματα της ζωής μας, ενώ για την ουσία της ζωής, την αιωνιότητα της ψυχής μας, δεν κάνουμε απολύτως τίποτε!
  Είναι καιρός πλέον να συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητα της ζωής και ποτέ δεν είναι αργά να αναζητήσουμε το δρόμο για τη σωτηρία της ψυχής μας.
Και όμως, ποτέ δεν είναι αργά, είναι καιρός να οργανωθούμε σύμφωνα με το θέλημά Του και παράλληλα να πάμε στη Εκκλησία, για να δούμε το διάβολο να νικιέται, τον Άγιο να Νικάει, το Θεό να Δοξάζεται και την Εκκλησία μας να Θριαμβεύει!

Tα χρόνια που υπήρχε στα παιδιά ο φόβος... Αρχιμανδρίτου Γρηγορίου Δοχειαρείτου

παναγία γοργοεπήκοος
Ένα θαυμάσιο κείμενο, από ένα θαυμάσιο άνθρωπο, παρεξηγημένον, ωστόσο, από τον εκκλησιαστικό καθωσπρεπισμό μας...Εντρυφήσατε...

Tα χρόνια που υπήρχε στα παιδιά ο φόβος...
Αρχιμ. Γρηγορίου Δοχειαρείτου
(«Χριστιανική Σπίθα» Ιανουαρίου 2009)
Tα χρόνια που υπήρχε στα παιδιά ο φόβος των γονιών και το σέβας στον πατέρα, τα παιδιά συντρόφευαν τον πατέρα στον μόχθο της ημέρας. -"Σε είδα, Σωτήρη, στην βάρκα με τον πατέρα σου. Τον βοηθούσες στο ψάρεμα;" -"΄Οχι, συντροφιά του κρατούσα".
Υπάρχει μια εικόνα -δεν γνωρίζω τον ζωγράφο-πάντως εκφράζει την εποχή για την οποία λαλούμε. Παριστάνεται ο άγιος Ιωσήφ ο μνήστορας στο εργαστήρι του να ιδρωκοπά στο πριόνισμα των ξύλων κι ο Χριστός μας πασιχαρής να τον συντροφεύει. Παιδί κι εγώ της ευλογημένης εκείνης εποχής, δεν άφηνα ποτέ τον πατέρα μου μόνο στην σπορά, στο θέρος, στο αλώνισμα και τον τρυγητό. Τώρα, που τα πάνω ήρθανε κάτω και ποδοπατούνται σαν φθινοπωριάτικα φύλλα, άλλαξε η τάξις και οι γονείς συντροφεύουν τα παιδιά στις αθλοπαιδιές. -"Για πού τέτοια ώρα;" -"Πάω το παιδί στο κολυμβητήριο". Τότε γράφαμε τα παιδιά για τον πατέρα. Τώρα ο πατέρας για τα παιδιά.
Θα ήτανε Μάιος του 1953. Ο πατέρας θέριζε σ' ένα καμποχώραφο του νησιού. Κι εγώ μικρό παιδί, σαν την Ρουθ στον αγρό του Βοόζ, μάζευα πίσω τις σταροκεφαλές που ξέφευγαν από το χειρόβολο του πατέρα μου. Αφού μεσουράνησε ο ήλιος, ένας πατέρας από το διπλανό χωράφι φώναξε με γιγαντιαία φωνή στο παιδί του -"Ήλιου βγάλσιμο, ήλιου βγάλσιμο, ήλιου βγάλσιμο". Κι έτρεχε στο μαγγανοπήγαδο. -"Πατέρα τι συμβαίνει;" -"Φαίνεται, έστειλε το παιδί για νερό και κάποια δενδρογαλιά, που φώλευε στου πηγαδιού την άκρη, άρχισε να κτυπά το παιδί με τινάγματα στον αέρα". -"Και τι είναι το «ήλιου βγάλσιμο»;" -"Αν το παιδί τρέξει προς τον ήλιο, το φίδι θαμπώνεται και θα πάψει να το κτυπά". Αυτό το μυστικό δεν το ξεύρομε, δεν το μάθαμε, δεν το προσέξαμε στο Ευαγγέλιο, και μας κτυπά ο όφις ο αρχαίος κατά πρόσωπον, και προσπαθούμε να τον θαμπώσουμε με τις ψευτοευλάβειές μας και τις φθηνές καλές μας πράξεις, και όχι με το φως του νοητού ήλιου της δικαιοσύνης. Βάζουμε μπροστά στα μάτια του διαβόλου τόσο αστεία πράγματα, για να του περιορίσουμε την ορμή, πού και ό Ίδιος σκα στα γέλια, μας λυπάται και μας αφήνει για άλλη φορά.
Δυστυχώς οι ρασοφόροι αντλούμε δύναμη και δικαιώματα όχι από την άγια άσκηση, άλλα από τα αξιώματα που μας έδωσε η Εκκλησία. Κάποιος Επίσκοπος, εισερχόμενος στον Ναό του αγίου Γερασίμου στην Κεφαλονιά ήκουσε τις φωνές δαιμονισμένης κόρης. Πηγαίνοντας μπροστά της, είπε: «Εν ονόματι του Ιησού του Ναζωραίου, έξελθε πνεύμα ακάθαρτον». Και του απήντησε: -«Σκάσε, βλάκα. Εσύ ποτέ δεν μ' έδιωξες από την καρδιά σου και θα με βγάλεις από αυτήν, στην όποια είκοσι χρόνια κατοικώ;»... Στην εποχή μας η Εκκλησία προβάλλει κάποιους Μητροπολίτες για μεγάλους θεολόγους και μάλιστα απαιτεί να στοιχούμε και να αναπαυόμαστε στην διδασκαλία τους, ενώ η ζωή τους είναι σαν την μούργα, που κατακάθεται στο βαρέλι και ανεβάζει την οξύτητα του λαδιού. Οι Ιεράρχες στην Εκκλησία ήταν πρώτα Άγιοι και μετά Πατέρες και Διδάσκαλοι. Και εμείς οι δύστυχοι μοναχοί γυρνάμε στον κόσμο μ' έναν ντορβά στην πλάτη και πουλάμε την πιο φθηνή αγιότητα.
Αλλά -δόξα τω Θεώ- φύσηξε λίβας εξ Αθηνών και μας σάρωσε, μας καθάρισε, όπως ο άνεμος το σιτάρι από τα άχυρα. Αναπάντεχο καλό μας βρίσκει. Πίστεψαν οι δημοσιογράφοι πως λερωθήκαμε από τον φόβο μας. Τουναντίον πλυθήκαμε και υπέρ χιόνα λευκανθήκαμε. Φύσηξε άνεμος και από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος και έσεισε τα δένδρα του Αθωνικού δρυμού, τα υψηλόκορμα και υψηλόφρονα. Όσα ήταν επιπολαιόρριζα σκιάχτηκαν την δύναμη του άνεμου. Τα βαθύρριζα έμειναν απτόητα.
Οι εχθροί σήμερα της Εκκλησίας δεν είναι ούτε οι ταλαίπωροι δημοσιογράφοι ούτε οι άθεοι, άλλ' οι τάχατες ευλαβείς, και οι λεγόμενοι θρησκευτικοί. Και ας έρθουμε πιό κοντά στα δικά μας. Οι δυσκολίες μας στα Μοναστήρια είναι από τους ευλαβείς γονείς. Αν έρθη παιδί στο Μοναστήρι από ευσεβή οικογένεια, τότε θα δείτε μπόρες και καταιγίδες πού θα επιπέσουν στον ηγούμενο και τους μοναχούς. Ο λαός λέγει «Πάρ' του ο,τι αγαπά και θα δεις ποιος είναι». Αυτό το βιώνουμε πέρα για πέρα αληθινά στην θυσία του Αβραάμ. Αυτές τις μέρες υιός χριστιανικής οικογένειας, και μάλιστα αγωνιζομένης δεινώς για την κάθαρση της Εκκλησίας, εξέφρασε την επιθυμία να εξέλθει του κόσμου και να στοιχηθεί στις τάξεις των μοναχών. Κυριολεκτικά με έστησαν στην μπούκα του κανονιού. Θεώρησαν τον μοναχό κακό κατάντημα και όχι καταξίωση και ευλογία Θεού.
Εμείς, αδελφοί μου, έχουμε ανάγκη αποτάξεως του σατανά και συντάξεως με τον Εσταυρωμένο Ιησού Χριστό. Εμείς, που χάσαμε την ταπείνωση και ζητούμε την αξιοπρέπεια. Εμείς, που φτιάχνουμε άγιους εκεί που ούτε ίχνος αγιότητος υπάρχει, για να κρυφτούμε από πίσω τους όπως οι πρωτόπλαστοι στον Παράδεισο. -"Εγώ, καυχησιολογώντας λέγουμε, έχω Γέροντα τον τάδε προορατικό πατέρα". Και επαναπαυόμαστε. Θέλουμε Μοναστήρια και άγιους κληρικούς, αλλ' όχι από τα παιδιά μας, όχι από την δική μας φυτεία. Η κρίσις του κόσμου και της Εκκλησίας είναι από τους ευλαβείς και από μας τους κληρικούς και μοναχούς.

Είναι ανάγκη να ανασυνταχθούμε οι χριστιανοί, αλλιώς το κακό από μας θα προέλθει στον κόσμο. Όχι άλλο πίσω από ψευδοπροφήτες και ψευδοδιδασκάλους, αλλά μετάνοια και προσανατολισμό στο βγάλσιμο του ήλιου, να θαμπώσει την δενδρογαλιά που κονεύει στα καντούνια του κόσμου.


πηγή / αντιγραφή

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΖΟΥΝ ΛΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ...



altΜία παλία ιστορία λέει ότι, τον περασμένο αιώνα ένας καμηλίερης έμπορος ξεκίνησε για το Κάϊρο, με σκοπό να επισκεφτεί έναν ξακουστό σοφό γέροντα...
Τελικά, συναντήθηκε με τον σοφό γέροντα, αφού χρειάστηκε να κάνει ένα μακρινό ταξίδι, διασχίζοντας ένα μεγάλο κομμάτι της ερήμου...
Ξαφνίαστηκε όμως όταν είδε ότι ο γέροντας ζούσε σε μία σκηνή, με μοναδικά έπιπλα ένα στρώμα πάνω στήν άμμο, ένα σοφρά, δύο σκαμνιά και πολλά βιβλία. Γύρισε τότε προς τον σοφό και γεμάτος απορία τον ρώτησε:
-Πού είναι τα έπιπλά σου...;
Ο γέροντας κοίταξε τον καμηλίερη και του απάντησε με μία ερώτηση:
-Τα δικά σου που είναι...;
-Μα εγώ δεν έχω, είμαι περαστικός...!
-Και εγώ περαστικός είμαι...!

Οι περισσότεροι ζουν λες και θα μείνουν για πάντα εδώ... Ξέχασαν να γίνουν ευτυχισμένοι!!!
Η αξία των πραγμάτων δεν εξαρτάται από το χρόνο που διαρκούν, αλλά από την ένταση με την οποία γίνονται.
Γι' αυτό υπάρχουν στιγμές αλησμόνητες, πράγματα ανεξήγητα και άτομα ασύγκριτα.
Κι εσύ μπορείς να γίνεις ευτυχισμένος σήμερα... αλλά και καθημερινά!!!

Επιμέλεια: Κυριάκος Διαμαντόπουλος
πηγή

Η Ταυτότητα της Εκκλησίας στην σημερινή εποχή

H Εκκλησία περνάει μία κρίση ταυτότητας. Πράγματι και οι άνθρωποι περνάνε κρίση ταυτότητας, όπως και οι θεσμοί. Και αν θέσετε το ερώτημα, "πού είναι η ταυτότητα της Εκκλησίας;" "πού την τοποθετεί ο καθένας;" Όχι μόνο θεωρητικά αλλά και στην πράξη, θα δείτε, φοβάμαι ότι θα υπάρξει μεγάλη διάσταση απόψεων. Ο πειρασμός της ιστορίας είναι μεγάλος. Η εσχατολογία φαίνεται πράγμα άπιαστο. Δεν καταλαβαίνουμε όμως, ως Εκκλησία, ότι οι άνθρωποι δεν μας θέλουν έτσι. Νομίζω ότι αυτό το άπιαστο και το μελλοντικό, ο άνθρωπος το χρειάζεται και το επιζητεί, δεν το βρίσκει δε σε κανέναν θεσμό μέσα στην κοινωνία, παρά μόνο στην Εκκλησία. Και γι' αυτό θα πάει στην Εκκλησία, ανεξάρτητα από το πόση κοινωνική δραστηριότητα έχει να επιδείξει ο παπάς ή ο επίσκοπος, διότι εκεί θέλει να ρίξει την άγκυρα, σ' αυτό το άπιαστο μέλλον. Και αλλοίμονο αν η Εκκλησία του το στερήσει. Ευτυχώς εμείς οι ορθόδοξοι έχουμε την λατρεία η οποία έχει διάχυτη την εσχατολογική διάσταση, τον εσχατολογικό χαρακτήρα. Γι' αυτό και είναι τόσο ελκυστική. Γι' αυτό κρατάει τον κόσμο, αλλιώς δεν θα είχαμε στην Εκκλησία κανέναν. Όπως παραδείγματος χάριν αρχίζουν να μην έχουν στην Αγγλία σήμερα, όπου κλείνουν, και πωλούν τις τεράστιες εκκλησίες. Δεν έχουν κόσμο. Γιατί τα κοινωνικά έργα, με τα οποία νόμισαν ότι θα προσφέρουν οι Εκκλησίες κάτι σπουδαίο, όλα αυτά τα έχουν εκτοπίσει άλλοι θεσμοί, τα έχουν αντικαταστήσει. Και ο κληρικός δεν ξέρει τι να κάνει, τι να δώσει. Όσο εκτοπίζουμε το εσχατολογικό στοιχείο, όσο αυτό ατονεί στην Εκκλησία μας, τόσο θα κινδυνεύσουμε να χάσουμε την ταυτότητα της Εκκλησίας. Εμείς τουλάχιστο στην γενιά μας ζήσαμε πριν από χρόνια όλη αυτήν την προσπάθεια των επισκόπων να κάνουν ιδρύματα, οικοτροφεία κλπ. Βεβαίως, ωραία όλα αυτά, ήταν μαρτυρία της Εκκλησίας. Έρχεται όμως το κράτος πρόνοιας και τα κάνει καλύτερα ή τα απορροφάει. Ο δε κόσμος τι περιμένει, Πώς εξετίμησε αυτή την πράξη της Εκκλησίας; Πολύ λίγο. Περισσότερο πάνε οι άνθρωποι στην Εκκλησία, για να εκκλησιαστούν, για να κάνουν το Σταυρό τους, να ανάψουν το κερί τους, και όχι γιατί η Εκκλησία έχει λόγου χάρη ένα Γηροκομείο. Τώρα θα μου πείτε, δεν πρέπει η Εκκλησία να έχει γηροκομείο; Ναι. Αλλά μην το κάνει μέρος της ταυτότητάς της, να μην το κάνει πρόγραμμά της. Όταν ο άλλος πεινάει θα του δώσεις να φάει. Όσο περισσότερο φέρεις την εσχατολογική ταυτότητα πάνω σου, τόσο πιο πολύ θα τον αγαπήσεις και θα τον βοηθήσεις, με θυσία του εαυτού σου. Yπάρχουν τρόποι που μπορεί η Εκκλησία, χωρίς να καταδαπανάται σε δραστηριότητες κοινωνικές, να μην αδρανοποιείται, να κάνει περισσότερο προσωπικά παρά θεσμικά το έργο της στα θέματα αυτά. Τα βασικά χαρακτηριστικά της ταυτότητας της Εκκλησίας είναι: ο λαός του Θεού συνηγμένος επί το αυτό έχοντας γύρω του όλο τον κόσμο, ενωμένος εν τω προσώπω του Χριστού εν Αγίω Πνεύματι. Αυτή είναι η ταυτότητα της Εκκλησίας.
π. Χρήστος Βαρδαξής
πηγή

Μισθωτοὶ ποιμένες, μισθωμένοι ἄρχοντες.

  Μισθωτοὶ ποιμένες, μισθωμένοι ἄρχοντες. Γεώργιος Κ. Τζανάκης . Ἀκρωτήρι Χανίων Σχετικῶς μὲ τὸ θέμα τῶν αὐξήσεων τῶν μισθῶν τῶν ἀρχιερέων, ...