Ἀνατολικὴ διδακτικὴ διήγηση

 

Ὅταν βρισκόμουνα στὴν Γερμανία, ἄκουσα σ’ ἕνα κήρυγμα διασήμου γερμανοῦ ἱεραποστόλου καὶ ἱεροκήρυκα μία βαθυστόχαστη καὶ συμβολικὴ διήγηση, παρμένη ἀπὸ συλλογὴ σοφῶν θρύλων καὶ μύθων τῆς Ἀνατολῆς. Τὴ διήγηση αὐτὴ διάβασα ἀργότερα καὶ σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ ἐποικοδομητικὰ βιβλία, ποὺ ὀ ἴδιος ἱεραπόστολος ἔχει γράψει, καὶ στὴ συνέχεια τὴν παρέθεσα σὲ νεοελληνικὴ μετάφραση σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ δημοσιεύματά μου. Κρίνω σκόπιμο νὰ τὴν ὑπενθυμίσω στοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «Ἐφημερίου», διότι εἶναι ὠφέλιμη τόοον γιὰ τὴν προσωπικὴ ζωή τους, ὅσον καὶ γιὰ τὸ συμβουλευτικό τους ἔργο. Τί λέγει, λοιπόν, ἡ διήγηση αὐτή;

Ἦταν κάποτε ἕνας καλὸς βασιληάς. Ὁ γιὸς του εἶχε πάρει τὸν κακὸ δρόμο. Οἱ συμβουλὲς καὶ τὰ φιλικὰ λόγια τοῦ πατέρα του, ὅπως κι οἱ διάφορες τιμωρίες, δὲν ὠφελοῦσαν σὲ τίποτε. Ὁ γιὸς ἐξακολουθοῦσε νὰ ζῆ μέσα στὴν ἁμαρτία. Τέλος ὁ πατέρας, καθὼς ἦταν ἀπελπισμένος, ἀπεφάσισε νὰ χρησιμοποίηση καὶ τὸ ἑξῆς μέσο, γιὰ νὰ διόρθωση τὸ παιδί του.

Μία Κυριακὴ προσκάλεσε τὸ γιό του στὴν αἴθουσα τὸν θρόνου. Ἐκεῖ πάνω σ’ ἕνα τραπέζι εἶχε τοποθετήσει ἕνα κύπελλο, γεμάτο ἀπὸ πολύτιμο ἀρωματικὸ λάδι. Τὸ λάδι αὐτὸ εἶχε παλαιότερα μεγάλη ἀξία στὴν Ἀνατολή. Τέτοιο λάδι εἶχεν ὑπ’ ὄψιν του κι ὁ Ψαλμωδός, ὅταν ἔλεγε: «Ἐλίπανας ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου» (Ψαλμ. χβ 5). Μπροστὰ στὸ τραπέζι στέκονταν μόνο στρατιῶτες τῆς σωματοφυλακῆς τοῦ βασιλέως μὲ τὰ ξίφη τραβηγμένα ἔξω ἀπ’ τὴ θήκη. Δίπλα στὸ κύπελλο μὲ τὸ λάδι βρισκόταν ἕνας χάρτης μὲ τὸ σχεδιάγραμμα τῶν ὁδῶν τῆς πόλεως.

Τότε ὁ πατέρας εἶπε στὸν γιό του: «θὰ κάμης μία μικρὴ περιοδεία μέσα στὴν πόλη. Μέσα στὸν χάρτη αὐτόν σοῦ σημείωσα ἕνα δρόμο, ποὺ θὰ ἀκολούθησης. Θὰ ξεκινήσης τώρα ἀμέσως, κρατώντας μπροστά σου αὐτὸ τὸ γεμάτο κύπελλο. ‘Αλλοίμονό σου, ἂν στὸ δρόμο σοῦ χυθῆ ἔστω καὶ μία μόνο σταγόνα ἀπ’ τὸ πολύτιμο αὐτὸ λάδι. Οἱ δυὸ στρατιῶτες ἔχουν αὐστηρὴ διαταγὴ νὰ σὲ ἀποκεφαλίσουν ἀμέσως. Γνωρίζεις δέ, πὼς οἱ διαταγές μου εἶναι γι’ αὐτοὺς ἀπολύτως δεσμευτικές».

Ὁ γιὸς ξεκινάει κάνοντας ὅ,τι τὸν διέταξε ὁ πατέρας του, Ἀφοῦ πέρασε ἀρκετὸς χρόνος, ξαναγυρίζει πίσω. Δὲν τὸν εἶχε χυθῆ οὔτε μία σταγόνα λαδιοῦ.

«Τὶ εἶδες, παιδί μου, στὸν δρόμο;», ἐρώτησε ὁ πατέρας.

«Τίποτα!», ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ γιοῦ.

«Τί; Δὲν εἶδες τίποτα; Μὰ σήμερα εἶναι ἡ ἐμποροπανήγυρις τῆς χρονιᾶς! Παντοῦ ὑπάρχουν χρωματιστὲς ρεκλάμες, ποὺ προσκαλοῦν στοὺς τόπους τῆς διασκεδάσεως. Παντοῦ στοὺς δρόμους ὑπάρχουν διάφορα θεάματα, γελωτοποιοὶ καὶ θαυματοποιοί. Δὲν εἶδες τίποτα ἀπὸ ὅλα αὐτά;».

«Ὄχι, πατέρα! Ἀπ’ ὅλα αὐτὰ δὲν εἶδα τίποτα».

«Μὰ ἂν δὲν εἶδες τίποτα, τότε τί ἄκουσες στὸ δρόμο;», ρώτησε πάλιν ὁ πατέρας.

«Τίποτα», ἦταν πάλιν ἡ ἀπάντησις τοῦ γιοῦ.

«Τί; Δὲν ἄκουσες τὶς φλογέρες; Δὲν ἄκουσες τὶς τρομπέττες καὶ τόσα ἄλλα μουσικὰ ὄργανα; Δὲν ἄκουσες ὅλους αὐτούς, ποὺ διαφήμιζαν τὰ κέντρα τῆς διασκεδάσεως; Δὲν ἄκουσες ὅλα αὐτά, ποὺ ἄλλοτε τόσον πολύ σοῦ τραβοῦσαν τὴν προσοχή;»

«Πατέρα μου, μόνον ἕνα πράγμα ἀντηχοῦσε στ’ αὐτιά μου, ὁ σοβαρὸς λόγος σου: «Ἀλλοίμονό σου, ἂν στὸν δρόμο σοῦ χυθῆ ἔστω καί μία σταγόνα ἀπ’ τὸ πολύτιμο αὐτὸ λάδι». Γι’ αὐτὸ ἕνα μόνο πράγμα ἔβλεπα: τὸ λαδὶ αὐτό. «Ὅλη μου ἡ προσοχὴ ἦταν συγκεντρωμένη σ’ αὐτό. Ἔτρεμα μήπως μοῦ χυθῆ μία σταγόνα. Πατέρα μου, σ΄ εὐχαριστῶ γιὰ αὐτὸ τὸ μάθημα, ποὺ μοῦ ἔκαμες. Τώρα ξεύρω πιὰ τί πρέπει νὰ κάμω, γιὰ νὰ μὴ μὲ αἰχμαλωτίζη τὸ κακό. Πατέρα μου, μὲ ἔσωσες».

Ἀλήθεια, πολὺ διδακτικὴ εἶναι ἡ ὡραία αὐτὴ διήγησις. Ἰδιαίτερα χρήσιμη εἶναι γιὰ τοὺς ἱερεῖς. «Ὅταν ἕνα πνευματικό τους τέκνο λέγη σ’ αὐτοὺς πὼς δὲν μπορεῖ ν’ ἀπαλλαγῆ ἀπ’ τὶς κακὲς συνήθειες καὶ τὰ πάθη του, ἴσως θὰ μποροῦσαν νὰ τοῦ διηγηθοῦν τὸν ἀνατολικὸ αὐτὸ συμβολικὸ μῦθο, ποὺ μπορεῖ νὰ ὑπενθύμιση πολλὲς χριστιανικὲς ἀλήθειες: «Ὅλοι μας εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Ὑψίστου Βασιλέως καὶ κληρονόμοι τοῦ Θεοῦ. Ὃ Χριστὸς σταυρώθηκε καὶ ἀναστήθηκε γιά μᾶς. Πρέπει λοιπὸν νὰ στρέφωμε διαρκῶς τὴ σκέψη μας στὸ σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Χριστοῦ καὶ στὸ αἷμα Του, ποὺ ἔτρεξε ἀπὸ τὶς ἅγιες πληγὲς Του πάνω στὸν Σταυρό. Οὔτε μία σταγόνα ἀπὸ τὸ πολύτιμο αὐτὸ αἷμα δὲν πρέπει γιὰ μᾶς νὰ εἶναι χαμένη. Ἡ σκέψη αὐτὴ θὰ μᾶς βοηθῆ νὰ ἔχωμε μάτια κι αὐτιὰ ὄχι γιὰ τὰ ἀπατηλὰ θέλγητρα τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ μόνο γιὰ τὴν ὄμορφη καὶ ἀληθινὰ εὐτυχισμένη ζωή, τὴν ὁποία μᾶς χαρίζει ὁ Χριστός.

«Ἂς χρησιμοποιοῦν λοιπὸν οἱ ἱερεῖς μας -ἰδίως οἱ ἐξομολόγοι- τὴ σοφὴ διήγηση τῆς Ἀνατολῆς στὸ συμβουλευτικό τους ἔργο γιὰ ἐκείνους, ποὺ παρασύρονται εὔκολα στὴν ἁμαρτία. Ἄλλα ἂς ἐνθυμοῦνται καὶ οἱ ἴδιοι γιὰ τὴν προσωπική τους ζωὴ τὴ βαθυστόχαστη ἀλήθεια τῆς ἀποστολῆς τους ὅταν ἔχουν συνείδησι, ὅτι τὰ χέρια τους κρατᾶνε συχνὰ τὸ Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Κυρίου, ὅταν ἐνθυμοῦνται διαρκῶς, ὅτι εἶναι διάκονοι τοῦ Ἐπουρανίου Βασιλέως καὶ φρουροὶ οὐρανίων θησαυρῶν, τότε θὰ εἶναι προσεκτικοὶ σὲ ὅλες τους τὶς ἐκδηλώσεις.

πηγή

Α † Ο (ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ 1950) +Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος

Α † Ο

«Καὶ ἐξῆλθεν ἄγγελος Κυρίου καὶ ἀνεῖλεν
(ἐφόνευσεν) ἐκ τῆς παρεμβολῆς τῶν Ἀσσυρίων
ἕκατὸν ὀγδοήκοντα πέντε χιλιάδας, καὶ
ἀναστάντες τὸ πρωΐ εὗρον πάντα τὰ σώματα
νεκρά». (Ἡσαΐας 37, 36-37)

Α+Ο. Τί σημαίνει ἡ περίεργος αὐτὴ ἐπιγραφὴ τοῦ ἄρθρου; Ἀλλὰ πρὶν, ἀγαπητοί, δώσωμεν τὴν ἐξήγησιν τοῦ συμπλέγματος τῶν δύο αὐτῶν ψηφίων τῆς Ἑλληνικῆς ἀλφαβήτου ποὺ ἔχουν ἐν μέσω αὐτῶν τὸν Τίμιον Σταυρόν, ἄς γράψωμεν ὀλίγας γραμμὰς σχετικῶς μὲ τὴν αἰτίαν ποὺ ἐδημιούργησε τὸ Α+Ο.

Πρὸ 40 ἐτῶν εἰς τὴν Μακεδονίαν μας, τὴν ἀλύτρωτον τότε θυγατέρα τῆς Ἑλλάδος, ἀνθοῦσε τὸ οὐράνιον φυτὸν, ἡ εὐσέβεια. Ἐμοσχοβολοῦσεν ὁ τόπος. Ὑπήρχε φόβος Θεοῦ. Τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἦτο λατρευτὸν. Καὶ μόνον ἡ καμπάνα ποὺ ἐκτυποῦσεν εἰς τὴν σκλαβωμένην χώραν ἔκανε τοὺς Μακεδόνας νὰ ριγοῦν ἀπὸ συγκίνησιν καὶ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδίας των μυστικαὶ προσευχαὶ ἀνήρχοντο πρὸς τὸν Πλάστην. «Κύριε! Ἰδὲ τὴν κάκωσιν τοῦ λαοῦ Σου. Ἐλευθέρωσόν μας. Ἥνωσε καὶ πάλιν τὴν Μακεδονίαν μὲ τὴν Μητέρα Ἑλλάδα». Οἱ Μακεδόνες προσηύχοντο. Προσηύχοντο μὲ δάκρυα, καὶ τὰ πύρινα δάκρυά των ἔσμιγον μὲ τὰ αἵματα τῶν ἡρωϊκῶν παιδιῶν της ποὺ ἐθυσιάζοντο διὰ τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ. Εἰς τὴν μαρτυρικὴν αὐτὴν γῆν κανεὶς δὲν ἐβλασφήμει τὰ θεῖα. Νὰ βλασφημίση; Ἀλλὰ θὰ ἦτο προτιμότερον νὰ πέσουν ἐπάνω του τὰ Μακεδονικὰ βουνὰ καὶ νὰ τὸν συνθλίψουν ἤ νὰ βλασφημήση καὶ νʼ ἀντικρύση τὴν ἀγανάκτησιν ὅλων τῶν συγχωριανῶν του καὶ αὐτῶν τῶν στενωτέρων συγγενῶν των. Χίλια στόματα θὰ ἤνοιγον διὰ νὰ διαμαρτυρηθοῦν διὰ μίαν καὶ μόνον βλασφημίαν καὶ νʼ ἀνακαλέσουν τὸν ἀσεβῆ εἰς τὴν θέσιν του. Αὐτοὶ ἀκόμη οἱ ἀλλόθρησκοι κατακτηταὶ τῆς Μακεδονίας, οἱ προσκυνοῦντες τὴν ἠμισέληνον, ἠσθάνοντο ἀποτροπιασμὸν ὅταν ἤκουον βλασφημίαν, καὶ ἐπέπληττον καὶ ἐτιμώρουν τοὺς βλασφήμους.

Μέσα εἰς τὴν ἀτμόσφαιραν αὐτὴν τοῦ ἀγνοῦ πατριωτισμοῦ καὶ τῆς πατρώας εὐσέβειας ἔζη ἡ ψυχὴ τῶν Μακεδόνων. Ὅλοι περιέμενον τὴν εὐλογημένην ἡμέραν τῆς ἐλευθερίας. Καὶ ἡ ἐλευθερία ἦλθεν. Ἡ ἡμισέληνος ἔπεσεν. Ὁ Σταυρὸς ὑψώθη. Ἡ γαλανόλευκος σημαία ἐκυμάτιζεν εἰς τὸν Λευκὸν Πύργον τῆς Θεσσαλονίκης, εἰς ὅλα τὰ φρούρια καὶ τὰς ἐπάλξεις τῆς Μακεδονίας. Οἱ σκλάβοι ἐσκίρτων ἀπὸ χαράν, ἔσχιζον τὰ φέσια, ἐζητοκραυγάζον καὶ ἐνηγκαλίζοντο ἀλλήλους ψάλλοντες τὸ «Χριστὸς ἀνέστη». Ἀνέπνεον ἐλεύθεροι. Ἀλλόφυλοι δὲν ἐπάτουν πλέον τὴν ἱερὰν γῆν τῶν προγόνων των. Ἡ φωνὴ τοῦ Χότζα δὲν ἠκούετο πλέον ἀπὸ τοὺς μιναρέδες. Ἡ Ὀρθόδοξος πίστις, ὑπὲρ τῆς ὁποίας ἐπὶ πέντε αἰῶνας ὑπέστησαν τὰ πάνδεινα, ἐπερίμενον τώρα νὰ τιμηθῆ, νὰ λαμπρυνθῆ μὲ τὸὈρθόδοξον Βασίλειον τῆς Ἑλλάδος, τοῦ ὁποίου ἡ σημαία, τὸ στέμμα, ἡ σφραγίς, τὰ πηλίκια τῶν ἀξιωματικῶν καὶ στρατιωτῶν, τὰ πάντα ἔφερον τὸ ἔμβλημα τῆς Χριστιανοσύνης, τὸν Τίμιον Σταυρόν.

Ἀλλὰ οἱ κάτοικοι τῶν νέων μερῶν, τῶν ὁποίων τὰ μέτωπα ἐδρόσιζεν ἡ αὔρα τῆς ἐλευθερίας, ἀπὸ τὰς πρώτας ἡμέρας τῆς ἀπελευθερώσεως ἐδοκίμασαν σειρὰν ἀπογοητεύσεων. Ἡ πρώτη, ἡ μέγιστη ἀπογοήτευσις: – Ἐγκαθίσταντο αἱ δημόσιαι ἀρχαὶ καὶ ἐξουσίαι τοῦ νέου Βασιλείου; Μετέβαινον ὁ ἱερεύς, ὁ διδάσκαλος, οἱ πρόκριτοι τοῦ χωριοῦ διὰ νὰ χαιρετήσουν ἐν τῶ προσώπω τῶν κρατικῶν ὀργάνων τὴν Ἑλλάδα καὶ ἤκουον ἐκεῖ τὰς πρώτας βλασφημίας ποὺ ἐμόλυνον τὸν ἀέρα τῆς Μακεδονίας. Ἤκουον τὸν ἀστυνόμον νὰ βλασφημῆ τοὺς χωροφύλακας, τὸν ἀξιωματικὸν τοὺς στρατιώτας, τὸν Νομάρχην, τοὺς ὑπαλλήλους του, τὸν… Καὶ ποῖος δὲν ἐβλασφήμει; Τί φρίκη! Ἀλλὰ τὴν στιγμὴν ποὺ οἱ Χριστιανοὶ τῆς Μακεδονίας ἤκουον τὰς βλασφημίας ποὺ ἐξήρχοντο ὡς ἀκάθαρτος ποταμὸς ἀπὸ τὰ στόματα τῶν ὑπαλλήλων τοῦ Ὀρθόδοξου βασιλείου, τὴν στιγμὴν ἐκείνην ὑφίσταντο ἕνα μεγάλο κλονισμόν. Ἐσείοντο τὰ θεμέλια τῆς ψυχῆς των. Ἐπλήττοντο εἰς τὰ ἱερώτερα συναισθήματά των καὶ διηρωτῶντο: « Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἑλλὰς τοῦ Ὀρθοδόξου βασιλείου ποὺ μὲ τόσην λαχτάραν περιμέναμεν; Αὐτοὶ ποὺ βλασφημοῦν ἐμπρὸς εἰς τὰς γυναίκας καὶ τᾶ παιδιά μας ὅ,τι ἱερώτερον ἔχομεν, εἶναι Ἕλληνες; Ἀλλʼ αὐτοὶ ὡς πρὸς τὴν θρησκείαν εἶναι χειρότεροι ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Τοῦρκον δὲν ἠκούσαμεν νὰ βλασφημῆ τὸ Κοράνιον, τὸν Μωάμεθ, τὸν Ἀλλάχ. Ἐνῶ αὐτοὶ ἡμέραν καὶ νύκτα περιυβρίζουν μὲ τὰς χυδαιοτέρας τῶν φράσεων τὰ ἱερὰ καὶ ὄσια. Ἀλλοίμονον! Συμφορὰ μεγάλη θὰ μᾶς εὕρη» – ἔλεγον οἱ εὐσεβέστεροι τῶν Μακεδόνων.

Δυστυχῶς ἡ Ἑλλὰς ὡς κράτος εἰς τὰ πρώτα βήματα τῆς ἐγκαταστάσεώς της εἰς τὰς νέας χώρας δὲν ἐπρόσεξε καθόλου. Δὲν ἔρριψε γερὰ θεμέλια διὰ νὰ οἰκοδομόση τὸ ἐθνικόν της οἰκοδόμημα. Δὲν ἐδίδαξε τὴν εὐσέβειαν, ἡ ὁποία κατὰ τοὺς προγόνους μας εἶναι ἡ πρώτη τῶν ἀρετῶν, ἡ ρίζα καὶ τὸ θεμέλιον τῆς εὐδαιμονίας τῶν λαῶν. Τουναντίον καὶ ὁ τελευταῖος ὑπαλληλίσκος ἔγινε πελώριον τὸ στόμα του διὰ νὰ ὑβρίζη τὸν Θεόν. Καὶ ὁ λαὸς μὲ τὰς φρικτὰς βλασφημίας ποὺ ἤκουε καθημερινῶς ἐδιδάσκετο νὰ μὴ σέβεται τὸν Θεόν. Ἀλλʼ ἕνας λαὸς ποὺ ἄνωθεν λαμβάνει τοιαῦτα μαθήματα ἀσεβείας διατὶ νὰ παραξενευώμεθα, ἐὰν αὔριον ἐπαναστατήση, ἀρπάξη τὰ ρόπαλα καὶ θραύση τὰς κεφαλὰς τῶν ἀσεβῶν ἀρχόντων; Ἐὰν τῶ εἴπωμεν διατὶ δὲν πειθαρχεῖ εἰς τὰς ἀρχὰς καὶ ἐξουσίας τῆς Πατρίδος, αὐτὸς ὁ ἀμαθῆς λαὸς θὰ μᾶς ἀπαντήση: «Αὐτοὶ τὸν Θεὸν ποὺ κυβερνᾶ τὸ Σύμπαν δὲν σέβονται καὶ ἐγὼ θὰ τοὺς σεβασθῶ; Αὐτοὶ μὲ τὰς βλασφημίας των ἐκρήμνισαν εἰς τὴν ψυχήν μου ὅ,τι ἱερὸν καὶ ὅσιον εἶχον, ἐξηυτέλισαν τὴν ἔννοιαν τῆς πειθαρχίας, μὲ ἐδίδαξαν τὴν ἀναρχίαν καὶ μὲ τὸ παράδειγμά των μὲ ἐξώθησαν πρὸς πᾶν εἶδος ἐγκλήματος καὶ ἀτιμίας». – Διʼ αὐτὸ καὶ οἱ ἀρχαίοι πρόγονοί μας ἐκεῖνον ποὺ ἀσεβῶς θὰ ἐξεφράζετο περὶ τῆς Θεότητος ἐθεώρουν ὡς τὸν φοβερώτερον ἐχθρὸν τῆς Πατρίδος. Ὁ ἀσεβὴς διαλύει τὸ ἔθνος ὅσων οὐδεὶς ἄλλος.

Νὰ εἴπωμεν τώρα κάτι τὸ φρικτότερον; Ὅταν τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1922 διὰ τὰς ἁμαρτίας ὅλων μας συνέβη ἡ μεγάλη ἐθνικὴ συμφορὰ τῆς Μ. Ἀσίας καὶ οἱ ἀδελφοί μας Ἕλληνες συνέρρεον εἰς τὰς παραλίας καὶ ἐπιβιβάζοντο εἰς τὰ ἀτμόπλοια, τότε ἐκεῖ μέσα εἰς τὰ Ἑλληνικὰ πλοῖα ποὺ θὰ τοὺς μετέφεραν εἰς τὴν ἐλευθέραν Πατρίδα, οἱ Χριστιανοὶ τοῦ Πόντου καὶ τῆς Καππαδοκίας ἤκουον διὰ πρώτην φορὰν τὴν βλασφημίαν. Ἤκουον τοὺς ἀξιωματικοὺς καὶ στρατιώτας, τοὺς πλοιάρχους καὶ τοὺς ναύτας τῶν Ἑλληνικῶν πλοῖων νὰ βλασφημοῦν, πολλὰ δὲ ἐπεισόδια συνέβησαν τότε, διότι οἱ Χριστιανοὶ τῆς Μ. Ἀσίας μὲ ἀκμαῖον τὸ θρησκευτικὸν συναίσθημα δὲν ἠνείχοντο νὰ ἀκούουν τοὺς ὁμοθρήσκους των νὰ βλασφημοῦν τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ποὺ δὲν ἐβλασφήμουν οὔτε οἱ ἀλλόθρησκοι Τοῦρκοι. Οἱ πρόσφυγες ἤκουον τὰς βλασφημίας, ἀνεστέναζον καὶ ἔλεγον: «Ποὺ πάμε εἰς τὴν Ἑλλάδα, εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Χριστοῦ, ἤ εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἀντιχρίστου; Ἀλλοίμονον! Μὲ τοιοῦτον λαὸν ποὺ βλασφημεῖ τὰ θεῖα νέαι συμφοραὶ θὰ μᾶς εὕρουν ἐκεῖ».

Ὦ Ἁγία Τριάς! Ἐξομολογούμεθα ἐνώπιῶν Σου. Ἄς μὴ αἰτιώμεθα ἄλλους. Ἡμεῖς εἴμεθα οἱ κυρίως ὑπαίτιοι τῶν συμφορῶν μας. Ἡμεῖς ἐφέραμεν τὴν Πατρίδα εἰς τὸ χεῖλος τῆς ἀβύσσου. Τὴν ἐφέραμεν μὲ τὰ ἁμαρτήματά μας καὶ πρὸ παντὸς μὲ τὰς φρικτάς μας βλασφημίας ποὺ κανένα ἄλλο ἔθνος τῆς ὑφηλίου δὲν ἐκστομίζει. Μηδὲ οἱ Κάφροι καὶ οἱ Καννίβαλοι. (για την συνέχεια εδώ:)

* * *

Οὕτω καὶ ἡ Μακεδονία ἔμαθε καὶ αὐτὴ νὰ βλασφημῆ καὶ ἡ βλασφημία ἔφθασε μέχρι τῆς τελευταίας καλύβης τῆς Πίνδου. Τρίζουν τώρα τὰ κόκκαλα τῶν νεομαρτύρων διὰ τὴν ἀσέβειαν αὐτὴν τῶν τέκνων της.

Ἀλλὰ τὶ τὸ ὄφελος νὰ διαπιστώνωμεν μίαν θλιβερὰν κατάστασιν χωρὶς νὰ λαμβάνωμεν κατάλληλα μέτρα;

Τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1947 ἐξ ἀφορμῆς μιᾶς βλασφημίας ποὺ ἤκουσα εἰς κεντρικὴν ὁδὸν τῆς Πτολεμαΐδος, πόλεως τῆς Δ.Μακεδονίας, ἐκάλεσα τὸν λαὸν εἰς ἐσπερινὸν κήρυγμα, ὡμίλησα κατὰ τοῦ φρικτοῦ ἁμαρτήματος, ἐξέδωκα εἰδικὸν φυλλάδιον, ἡ δὲ ὁμὰς Χριστιανῶν νέων Κοζάνης ἐτύπωσεν ἀντιβλασφημικὰς πινακίδας ποὺ ἀνηρτήθησαν παντοῦ.

Μεταξὺ δὲ τῶν ἄλλων μέτρων πρὸς περιορισμὸν τῆς ἐπιδημίας, ὑπεδείξαμεν ὅπως καὶ εἰς τὸ μικρότερον χωρίον τῆς χώρας μας ἱδρυθῆ μία ἀντιβλασφημικὴ ὁμάς, ἡ ὁποῖα συστηματικῶς θὰ εἰργάζετο κατὰ τῆς βλασφημίας. Ἡ ἰδέα αὐτὴ ποὺ ἐρρίφθη ὑπὸ τοῦ ἄμβωνος δὲν ἔμεινε μόνον εἰς τὸν τόπον εἰς τὸν ὁποῖον ἐκηρύχθη. Ἡ ἰδέα ἐταξίδευσε… Πολλοὶ ποὺ τὴν ἤκουσαν ὕψωσαν τοὺς ὤμους των καὶ εἶπον: «Ὁ κόσμος ὅπως κατήντησε δὲν διορθώνεται πλεόν». Ἀλλὰ ἡ ἰδέα, ἀφοῦ ἐπέρασε ἀπὸ ψυχρὰς καὶ άδιαφόρους καρδίας καὶ ἀφῆκεν αὐτὰς ἀσυγκίνητους, ἔφθασεν εἰς ἕνα χωρίον τῆς Κοζάνης. Φτελιὰ τὸ ὄνομά του. 40 περίπου οἰκογένειαι ἀποτελοῦν τὸ μικρὸ αὐτὸ χωριὸ ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν Σεβαστείαν τοῦ Πόντου ὅπου τὴν 9 Μαρτίου τοῦ 320μ.Χ. Ἐμαρτύρησαν οἱ Ἅγιοι 40 Μάρτυρες. Εἰς τὸ χωρίον αὐτὸ κατοικεῖ ἕνας νέοςΚωνσταντῖνος Σ. Κελεσίδης, γεωργὸς τὸ ἐπάγγελμα, μὲ ἐλάχιστην γραμματικὴν μόρφωσιν. Αὐτὸς ὁ νέος ἤκουσε τὴν ἰδέαν καὶ ἠλεκτρίσθη ὁλόκληρος. Ἔκτοτε δὲν ἠμποροῦσε νὰ ἡσυχάση μὲ τὴν σκέψιν ὅτι ἀπόγονοι αὐτοὶ τῶν 40 Μαρτύρων ποὺ γυμνοὶ ἐπροτίμησαν νὰ κρυσταλλιάσουν ἐπάνω εἰς τὴν παγωμένην λίμνην τῆς Σεβαστείας παρὰ νὰ ἀρνηθοῦν καὶ νὰ βλασφημήσουν τὸν ἀληθινὸν Θεόν, εἶχον φθάσει εἰς τοιοῦτον κατάντημα ὥστε χωρὶς διωγμὸν νὰ ἀρνοῦνται τώρα καὶ νὰ βλασφημοῦν τὸν Κύριον. Ἔκλαιε διὰ τὴν ἁμαρτίαν αὐτὴν τῶν συμπατριωτῶν του. Φωτιὰ ἤναψε εἰς τὴν καρδίαν του. Μία ὁρμὴ θεία τὸν ἔσπρωχνε νὰ βγῆ, νὰ ὁμιλήση εἰς τοὺς συγχωριανούς του καὶ μὲ δάκρυα νὰ τοὺς παρακαλέση νὰ παύσουν νὰ βλασφημοῦν τὸν Θεόν. Πρὸς τοῦτο συνεβουλεύθη τὸν ζηλωτὴν ἐφημέριον τοῦ χωριοῦ αἰδεσιμ. Γεώργιον Γιούραν, ἔλαβε τὴν εὐλογίαν του καὶ ἤρχισε νὰ έργάζεται. Εὖρε καὶ ἄλλους νέους ὁμόψυχους καὶ ἵδρυσε τὴν πρώτην Ἀντιβλασφημικὴν Ὁμάδα, τῆς ὁποίας τὰ μέλη φέρουν σῆμα μὲ τὰ ἀρχικὰ γράμματα καὶ τὸν Τίμιον Σταυρὸν ἐν μέσω τῶν δύο γραμμάτων.

Ἐὰν ἐφοβούμεθα ὅτι μὲ ὅσα γράφομεν ἐδῶ περὶ τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς Α+Ο ἐπρόκειτο οὗτος νὰ ὑπερηφανευθῆ δὲν θὰ ἐγράφομεν οὔτε μίαν γραμμήν. Ἀλλὰ ὁ ἀδελφὸς Κωνσταντίνος Κελεσίδηςεἶναι μία ταπεινὴ ψυχή. Ὅ,τι κάμνει, τὸ κάμνει διότι ἀγαπᾶ τὸν Θεὸν καὶ φλέγεται ἀπὸ τὸν ἅγιον πόθον νὰ ἴδη τὴν Πατρίδαν του καθαρὰν ἀπὸ τὸ αἶσχος αὐτὸ τῆς βλασφημίας. Καὶ, ἀφοῦ μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ κατώρθωσε νὰ σβύση ὁλοτελῶς τὴν βλασφημίαν μέσα εἰς τὸ χωριό του, ἐπεξέτεινε τὴν δράσιν του εἰς τὰ πέριξ χωριά. Τὰ ἐπισκέπτεται. Ὁμιλεῖ εἰς τοὺς χωριανοὺς διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Οὐρανίου Πατρός, διὰ τὴν ἀχαριστίαν τῶν παιδιών του, τῶν σημερινῶν χριστιανῶν, διὰ τὴν εὐσέβειαν ποὺ εἶχε ἄλλοτε ἡ Πατρίς μας καὶ μὲ τὰ ἀπλᾶ του λόγια ποὺ εἶναι θερμὰ σὰν τὴν φωτιὰ τοὺς κάμνει νὰ κλαίουν, νὰ μετανοοῦν διʼ ὅσας μέχρι σήμερον βλασφημίας ἔχουν εἴπη καὶ μὲ νηστείας καὶ μὲ προσευχὰς νὰ ζητοῦν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ νʼ ἀποφασίζουν τοῦ λοιποῦ νὰ μὴ βλασφημοῦν. Νέοι τάσσονται κάτω ἀπὸ τὴν σημαίαν τῆς Ἀντιβλασφημικῆς Ὁμάδος. Πυρῆνες ἱδρύονται εἰς τὰ χωρία. Ὁ μικρὸς ἱεραπόστολος κρατεῖ βιβλίον, εἰς τὸ ὁποῖον ἔχει σημειώσει τὰ ὀνόματα ἐκείνων οἱ ὁποῖοι εἰς κάθε χωρίον ἀποφασίζουν νὰ ζήσουν κατὰ τοὺς Νόμους τοῦ Θεοῦ, μακρὰν ἀπὸ κάθε ὕβριν καὶ βλασφημίαν. Ἰδοὺ ὁ πίναξ τῶν χωρίων, εἰς τᾶ ὁποῖα ἐξηπλώθη ἡ Ἀντιβλασφημικὴ Ὁμάς.

 Φτελιὰ μέλη 9,  Γαλανὶ μελη  22, Οἰνόη μέλη 28,  Πέτρα μέλη 19,  Ἀμύγδαλα μέλη 3,  Βαθύλακος μέλη 10,  Μεσιανὴ μέλη 21,  Ροδίτης μέλη 12,  Πύργος μέλη 1,  Δρέπανον μέλη 14,  Κλεῖτος μέλη 9,  Ἀκρινὴ μέλη 8, Ἅγ.Δημήτριος μέλη 12, Τετράλοφος μέλη 26,  Λεύκαρα μέλη 29.
Σύνολο μελῶν Ἀντιβλασφημικῆς Ὁμάδος: 223

Ἀδελφὲ Κωνσταντῖνε. Πίστευσε, ὅτι ὡς ἱεροκήρυξ σὲ ζηλεύω. Δυστυχῶς ἀπὸ δύο ἐτῶν εἶμαι δέσμιος. Δὲν δύναμαι, ὅπως σύ, νὰ περιοδεύσω τὴν ὕπαιθρον τῆς Μακεδονίας, διότι… Μὴ θέλετε νὰ μάθετε τὴν αἰτίαν, διότι καὶ οἱ πέτρες τοῦ Βουρίνου ὄρους θὰ σεισθοῦν! Δάκρυα μοῦ ἔρχονται εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς πληροφορούμενος τὴν δρᾶσιν σου. Ἐὰν ἤμην ἐλεύθερος, ὡς ἱεροκήρυξ θὰ σὲ συνόδευον εἰς ὅλην τὴν ἱεραποστολικὴν περιοδείαν σου καὶ θὰ ἐφθάνομεν μαζὺ μέχρι τῶν κορυφῶν Βερμίου καὶ τῶν Πιερίων καὶ παντοῦ θὰ ἐξηπλώνομεν τὸ εὐλογημένον δίκτυον τῆς Ἀντιβλασφημικῆς Ὁμάδος. Σὺ ὅμως ἐξακολούθησε ἐργαζόμενος, Ἄγγελος Κυρίου προπορεύεται εἰς τὴν ὁδόν σου. Ὅ,τι ἔπρεπε νὰ πράξουν ἀρχιερεῖς, ἱεροκήρυκες καὶ θεολόγοι ποὺ λιμνάζουν εἰς τὰς πόλεις, τὸ πράττεις σύ. Σὺ χωρὶς μεγάλας θέσεις, χωρὶς μισθούς, χωρὶς διπλώματα ἐργάζεσαι διὰ νὰ ἐπαναφέρης εἰς τὴν μάνδραν τοῦ Χριστοῦ τὰ πρόβατα ποῦ, ἀλλοίμονον, ἄλλοι μὲ τὴν ἀντιχριστιανικὴν ζωὴν ἀφῆκαν νὰ διασκορπισθοῦν εἰς τὰ τέσσαρα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος καὶ κινδυνεύουν νὰ γίνουν βορὰ τῶν λύκων.

Ἑλλάς! Χαίρε! Νέον εἶδος ἱεροκηρύκων ἤρχισε νὰ ἐμφανίζεται εἰς τὴν μαρτυρικὴν γῆν Μακεδονίας. Αὐτοὶ θὰ εἶναι ἐλεύθεροι νὰ κηρύξουν τὴν ἀλήθειαν καὶ οὐδεὶς θὰ δυνηθῆ νὰ ἐπιβάλη φίμωτρον εἰς τὸ στόμα των.

* * *

Φίλοι ἀναγνῶσται! Τὸ παράδειγμα ποὺ δημοσιεύεται διδάσκει τὶ εἰμπορεῖ νὰ πράξη καὶ «ὁ ἐλάχιστος τῶν χριστιανῶν» εἰς τὸν κύκλον τῆς δράσεώς του. Δύναται νὰ σώση ἐπαρχίαν ὁλόκληρον.

Ἡ βλασφημία ὀργιάζει ἐν τῶ ἔθνει ἡμῶν καὶ ἡμεῖς μένομεν ἀναίσθητοι. Ταλαίπωροι! Ἕνα κροῦσμα μεταδοτικῆς νόσου, ἐὰν ἠκούετο εἰς μίαν πόλιν τῆς Ἑλλάδος, ὅλη ἡ ἐπιστήμη θὰ ἐκινεῖτο διὰ νὰ τὸ ἐξαλείψη. Ἀλλὰ ἰδοὺ ὅλη ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἀκάθαρτος. Δὲν ὑπάρχει χῶρος καθαρὸς ἀπὸ τὴν βλασφημίαν. Καὶ ὅμως πολλὰ σπίτια, πολλὰ χωριά, πολλαὶ πόλεις τῆς Πατρίδος θὰ εἶχον καθαρισθῆ ἀπὸ τὴν ἐπάρατον ἐπιδημίαν τῆς γλώσσης, ἐὰν εἴχομεν χριστιανοὺς νὰ ἐργάζωνται ὅπως ἐργάζεται ὁ εἰς τὴν Φτελιὰν τῆς Κοζάνης ζηλωτὴς χριστιανὸς Κωνστ. Σ. Κελεσίδης, ὁ ἱδρυτὴς τῆς πρώτης Ἀντιβλασφημικῆς Ὁμάδος ἐν Ἑλλάδι.

- Βλασφημία, τρομερὸν τὸ ἁμάρτημα. Ἀνοίξατε τὴν Βίβλον σας καὶ μελετήσατε το 36ον κεφάλαιον τοῦ Προφήτου Ἡσαΐου. Ἐκεῖ βλέπομεν ὅτι διὰ μίαν καὶ μόνον ὕβριν, βλασφημίαν κατὰ τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ, ὁ ἄγγελος μέσα εἰς μίαν νύκτα μὲ πύρινιν ρομφαίαν ἐξωλόθρευσε 185 χιλιάδας ἄνδρας καὶ διέλυσε τὴν πανίσχυρον στρατιὰν τοῦ Σεναχειρήμ.

- Ἀκοῦτε; Διὰ μίαν καὶ μόνον βλασφημίαν 185 χιλιάδες νεκροί. Πόσαι ἄραγε τώρα τιμωρίαι ἀρμόζουν εἰς ἡμᾶς διὰ τὸ ἄπειρον πλῆθος τῶν βλασφημιῶν μας; Ὤ Κύριε! Πόσον μακρόθυμος εἶσαι!

Ἀδελφοί! Ἐὰν δὲν θέλωμεν νὰ ἴδωμεν ἄλλας συμφοράς, νέας πυραμίδας ἀτάφων πτωμάτων, ἄς μετανοήσωμεν καὶ ἄς κλαύσωμεν πικρῶς διʼ ὅσας βλασφημίας ἀκούονται ἐπὶ τῆς Ἑλληνικῆς γῆς, ἡ ὁποία ἄλλοτε εὐωδίαζε ἀπὸ τὸ ἄρωμα τῆς εὐσεβείας, ἀπὸ τοὺς αἴνους καὶ τὰς δοξολογίας τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ. Ἄς μετανοήσωμεν. Ἄς πολεμήσωμεν τὸ κακόν. Ὅλοι ἄς γίνωμεν μαχηταί, θαρραλέοι χριστιανοὶ ποὺ μὲ λόγους θερμούς, μὲ ἔργα σπουδαία, μὲ προσευχὰς πύρινας θὰ συντρίψωμεν τὸν ἑωσφόρον καὶ θὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα ἀπὸ τὴν βλασφημίαν. Εἰς ὅλα τὰ χωριὰ καὶ τὰς πόλεις ἄς ἱδρυθοῦν Α+Ο. Ὁ Κύριος θὰ βοηθήση. Ἡ Ἑλλὰς θὰ καθαρισθῆ. Θὰ λάμψη καὶ πάλιν ἡ μορφή της. Θὰ γίνη ὡς χρυσίον καθαρόν, ποὺ θὰ ἀκτινοβολῆ εἰς Ἀνατολὴν καὶ Δύσιν τὴν δόξαν τοῦ Σταυροῦ.

• ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ: Ὁ ἐν Κοζάνη ἐσχάτως ἱδρυθεῖς «Ὀρθόδοξος Χριστιανικὸς Σύλλογος οἱ Ἅγιοι 40 Μάρτυρες» μεταξὺ τῶν ἄλλων σκοπῶν ἔχει καὶ τὴν καταπολέμησιν τῆς βλασφημίας. Πρὸς τοῦτο ἐτύπωσε ἀντιβλασφημικὰς πινακίδας, τὰς ὁποίας ὡς καὶ σχετικὸν φυλλάδιον ἀποστέλει δωρεὰν εἰς πάντα αἰτοῦντα. Γράψατε εἰς Ἰωάννην Μελᾶν – Ὀρθόδοξον Χρ. Σύλλογον οἱ 40 Μάρτυρες – ΚΟΖΑΝΗΝ. Διὰ δὲ τὴν «Σπίθαν» γράφετε εἰς Γεώργιον Παφίλην – ΚΟΖΑΝΗΝ.

«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ»ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥΕΤΟΣ ΣΤ΄-  ΚΟΖΑΝΗ – ΜΑΡΤΙΟΣ 1950
Αριθ. φυλ. 104

Ἡ ἐπιταγή γιά ἱεραποστολή π.Alexander Schmemann

Ποιά εἶναι τά ἀντικείμενα, οἱ σκοποί τῆς ἱεραποστολῆς; Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία χωρίς δισταγμό ἀπαντᾶ. Τά ἀντικείμενα αὐτά εἶναι ὁ ἄνθρωπος καί ὁ κόσμος, ὄχι ὁ ἀπομονωμένος ἄνθρωπος, μέσα σέ μιὰ τεχνητά «θρησκευτική» ἀπομόνωση ἀπό τόν κόσμο καί ὄχι ὁ «κόσμος» σάν μία ὀντότητα τῆς ὁποίας ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι τίποτα ἄλλο ἀπό ἕνα «κομμάτι». Ὁ ἄνθρωπος ὄχι μόνο προηγεῖται ἀλλά καί εἶναι ὄντως τό οὐσιαστικό ἀντικείμενο τῆς ἱεραποστολῆς. Καί ὅμως ἡ Ὀρθόδοξη ἰδέα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ παραμένει ἐλεύθερη ἀπό ἀτομικιστικές καί πνευματιστικές παραμέτρους. Ἡ ἐκκλησία, τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, δέν εἶναι μιὰ «θρησκευτική» κοινωνία μετεστραμμένων, ἕνας ὀργανισμός πού ἱκανοποιεῖ τίς «θρησκευτικές» ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι μία καινή ζωή καί γι’ αὐτό λυτρώνει ὁλόκληρη τή ζωή ὅλη τήν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου. Καί αὐτή ὁλόκληρη ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀκριβῶς ὁ κόσμος μέσα στόν ὁποῖο αὐτός ζεῖ.

Ἡ Ἐκκλησία μέσω τοῦ ἀνθρώπου σώζει καί λυτρώνει τόν κόσμο. Θά μπορούσαμε νά ποῦμε πώς «αὐτός ὁ κόσμος» σώζεται καί λυτρώνεται κάθε φορὰ πού ἕνας ἄνθρωπος ἀνταποκρίνεται στό θεϊκό δῶρο, τό ἀποδέχεται καί ζεῖ μ’ αὐτό. Αὐτό δέν μεταμορφώνει τόν κόσμο σέ Βασιλεία οὔτε τήν κοινωνία σέ Ἐκκλησία. Παραμένει ἀμετάβλητη ἡ ὀντολογική ἄβυσσος μεταξύ του παλιοῦ καί τοῦ νέου καί δέν μπορεῖ νά καλυφθεῖ σ’ αὐτό τόν «αἰώνα». Ἡ Βασιλεία πρόκειται νά ἔρθει καί ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Καί ὅμως αὐτή ἡ ἐρχόμενη Βασιλεία εἶναι ἤδη παροῦσα καί ἡ Ἐκκλησία λαμβάνει τό πλήρωμά της σ’ αὐτό τόν κόσμο. Εἶναι παροῦσα ὄχι μόνο ὡς «ἀναγγελία», ἀλλά μέ ὅλη της τήν πραγματικότητα καί μέσω τῆς θεϊκῆς ἀγάπης, πού εἶναι ὁ καρπός της, ἐπιτελεῖ συνέχεια τήν ἴδια μυστηριακή μεταμόρφωση τοῦ παλιοῦ σέ νέο, κάνει δυνατή τήν πραγματική πράξη, τό πραγματικό «ποιεῖν» μέσα σ’ αὐτόν τόν κόσμο.

Ὅλα αὐτά δίνουν στήν ἱεραποστολή τῆς Ἐκκλησίας μιὰ κοσμική καί μιὰ ἱστορική διάσταση, πράγματα τόσο οὐσιαστικά στήν Ὀρθόδοξη παράδοση καί ἐμπειρία. Τό κράτος, ἡ κοινωνία, ὁ πολιτισμός, ἡ ἴδια ἡ φύση εἶναι τά πραγματικά ἀντικείμενα τῆς ἱεραποστολῆς καί ὄχι ἕνα οὐδέτερο «κοινωνικό περιβάλλον» μέσα στό ὁποῖο τό μόνο καθῆκον τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά διατηρήσει τήν ἐσωτερική της ἐλευθερία καί νά κρατήσει τή «θρησκευτική της ζωή». Θά χρειαζόταν ἕνας ὁλόκληρος τόμος γιά νά ἀφηγηθεῖ τήν ἱστορία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἀπό τήν ἄποψη τῆς συγκεκριμένης συμμετοχῆς της στίς κοινωνίες καί στούς πολιτισμούς ἐκείνους πού ἡ Ὀρθοδοξία ἀπετέλεσε τήν καθολική ἔκφραση ὁλόκληρης τῆς ὕπαρξής τους. Γιά τήν ταύτισή της μέ ἔθνη καί λαούς, χωρίς νά προδώσει ὅμως τήν «ἐξωκοσμικότητά» της, τήν ἐσχατολογική ἐπικοινωνία της μέ τήν ἐπουράνια Ἱερουσαλήμ. Θά χρειαζόταν μία τεράστια θεολογική ἀνάλυση γιά νά ἐκφράσει σωστή τήν Ὀρθόδοξη ἰδέα τοῦ ἐξαγιασμοῦ τῆς ὕλης ἤ, θά λέγαμε, τήν κοσμική πλευρά τοῦ μυστηριακοῦ της ὁράματος.

Ἐδῶ μποροῦμε μόνο νά ἀναφέρουμε πώς ὅλα αὐτά εἶναι τό ἀντικείμενο τῆς Χριστιανικῆς ἱεραποστολῆς, γιατί ὅλα αὐτά ἀναλαμβάνονται καί προσφέρονται στό Θεό διά τῶν μυστηρίων. Στόν κόσμο τῆς ἐνσάρκωσης δέν παραμένει τίποτε τό «οὐδέτερο», τίποτε δέν μπορεῖ νά ἀφαιρεθεῖ ἀπό τόν Υἱό τοῦ Ἀνθρώπου.

πηγή

ΕΧΕΙΣ ΤΙΜΟΝΙ; ΘΑ ΣΩΘΕΙΣ! +Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος

OΛOI EIΣ THN EKKΛHΣIA – KΟΖΆΝΗ, ΤΗ 27-11-1943

«Ω θρησκεία! Γλυκειά μας μάννα. Συ χύνεις μέσα στην καρδιά μας χίλιες χρυσές ελπίδες» – (K. Kρυστάλλης)
Xριστιανικόν φυλλάδιον εκδίδεται υπό της I. Mητροπόλεως Kοζάνης και διανέμεται δωρεάν προς χριστιανικόν διαφωτισμόν του λαού. Mελετήστε το όλοι.

ΣYNTAKTHΣ- Aρχιμ. Aυγουστίνος N. Kαντιώτης- Iεροκήρυξ

ΕΧΕΙΣ ΤΙΜΟΝΙ; ΘΑ ΣΩΘΕΙΣ!

Είναι νύκτα. Μεσάνυκτα! Κανένα αστέρι δεν φέγγει. Ο άνεμος, που έγινε θύελλα, καταιγίδα, τυφώνας, μαίνεται εις τον ωκεανό. Ένα μικρό πλοίο ταξιδεύει. Ο πλοίαρχος αγρυπνεί εις την γέφυρα. Οι ναύτες βρίσκονται εις τις θέσεις τους. Όλοι αγωνίζονται για να αντιμετωπίσουν την θύελλα, μέσα εις την οποία βρέθηκαν χωρίς να το θέλουν. Και το πλοίο, επί ώρες τώρα αγωνίζεται εναντίων των κυμάτων, αντέχει. Τα μηχανήματά του είναι όλα εν τάξει.
Αλλ’ αίφνης – ώ δυστυχία των επιβατών! – ένα μηχάνημα, το σπουδαιότερον απ’ όλα, το τιμόνι, σπάει. Και το πλοίον μένει ακυβέρνητο. Διότι και ο πιο καλός πλοίαρχος δεν μπορεί να κυβερνήσει πλοίο χωρίς τιμόνι. Το πλοίο γίνεται έρμαιο των κυμάτων, παρασύρεται ως καρυδότσουφλο τήδε κακείσε. Τέλους ακούεται ένας τρομακτικός κρότος, το πλοίο προσέκρουσε επάνω εις βράχο και συνετρίβη. Έγινε χίλια κομμάτια, που μερικά θα επιπλέουν ως θλιβερά λείψανα του πρώην μεγαλείου του. Συνετρίβη, διότι έσπασε το σπουδαιότερο των μηχανημάτων του, το τιμόνι.
Εικόνα όχι ξένη. Εικόνα δική μου και ιδική σου, αγαπητέ μου αναγνώστα! Μάλιστα! δική μας! Εικόνα κάθε ανθρώπου, έστω και αν μερικοί δεν ταξίδευσαν ποτέ και δεν εγνώρισαν την μανία της θαλάσσης. Διότι ερωτώ, ή μάλλον ερώτησαν άλλοι πρωτύτερα από εμέ:
-Τι είναι ζωή;
-Θάλασσα, ωκεανός, μαύρος πόντος, απαντούν οι φιλόσοφοι και οι ποιηταί, απαντά προπαντός η καθημερινή πείρα της ζωής.
Δεν βλέπεις; δεν ακούεις; δεν πάσχεις συ ο ίδιος; Δυστυχήματα μικρά και μεγάλα, ατομικά, οικογενειακά, παγκόσμια, πανανθρώπινα, το ένα κατόπιν του άλλου, έρχονται με μανία, ορμούν πολλές φορές σαν κύματα πελώρια να συντρίψουν την ζωή μας.
Εις τις περιστάσεις αυτές πολλοί τα χάνουν. Απελπίζονται, φθάνουν μέχρι αυτοκτονίας. Είναι οι άνθρωποι που δεν ανεκάλυψαν ακόμη, που πρέπει να προσανατολισθεί το πλοίον της ζωής των. Δεν εγνώρισαν, ποίος ο αληθινός σκοπός για τον οποίο ήρθαν στην ζωή. Δεν θέλησαν ποτέ να ακούσουν την φωνή του Ιησού Χριστού, φωνή απείρου αγάπης προς τον άνθρωπο. Δεν ήνοιξαν ποτέ την αγία Γραφή, για να μελετήσουν εκεί τα αθάνατα λόγια. Γιατί ο νόμος του Θεού, η αγία Γραφή, αυτή είναι το τιμόνι της ζωής.
Ναι, τιμόνι είναι ο νόμος του Θεού, το Ευαγγέλιο του Χριστού μας. Αυτό και μόνο μπορεί να ρυθμίσει και να λύσει όλα τα προβλήματα που αφορούν στην ευτυχία των ανθρώπων. Αυτή είναι η γνώμη και των σοφών. Ο μεν Εμμανουήλ Κάντιος, ένας από τους μεγάλους φιλοσόφους, είπε: Το μεγαλύτερο ευεργέτημα προς το ανθρώπινο γένος είναι η αγία Γραφή. Όλα τα βιβλία του κόσμου τα οποία εμελέτησα δεν μου έδωσαν την παρηγοριά, την οποία μου έδωσαν οι λόγοι της Βίβλου, «Εάν και πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι Σύ μετ’ εμού ει». (Ψαλμ. 23,4). Ο δε Θ. Ντοστογιέφσκυ, λογοτέχνης παγκοσμίου φήμης, έγραψε: «Σου συνιστώ να διαβάσεις ολόκληρη την αγία Γραφή, και θα βρεις, ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα ούτε έχει ούτε μπορεί ν’ αποκτήσει άλλο βιβλίο εξ ίσου πολύτιμο».
Αγαπητέ μου φίλε, όποιος και εάν είσαι! Άκουσε την φωνή της αλήθειας. Αγόρασε μία αγία Γραφή. Μελέτησε την. Και σήμερα και αύριο και πάντοτε να την μελετάς. Τρέξε, όπου ακούεται το κήρυγμα του θείου λόγου, ο οποίος ερμηνεύει τον νόμον του Θεού. Έτσι θα καταλάβεις προς τα πού κατευθύνεσαι εις τον κόσμον αυτόν. Θα αντικρύζεις με ψυχραιμία τις θλίψεις και θα ελπίζεις ότι κάποτε θα ρίξεις την άγκυραν σου εις το λιμάνι της ευτυχίας. Θα ζεις με το αίσθημα ότι υπεράνω σου είναι το παντοδύναμο χέρι του Θεού που κάμνει θαύματα, τα μεγαλύτερα θαύματα στον κόσμο τούτο.
Γι’ αυτό σε ηρώτησα εις την αρχή και σε ερωτώ τώρα πάλιν εις το τέλος: «Έχεις τιμόνι; Θα σωθείς!»

«ΜΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης στην Κοζάνη» Νο1,

μέρος β΄, σελ. 60-61, Κοζάνη 2003, Ανδρονίκης Π. Καπλάνογλου

Θα γίνουν όλα φως, χαρά, αγάπη!

Δε γίνεται να γευτεί ο άνθρωπος πλήρως τη ζωή χωρίς Θεό. Όσο και να το αποφεύγει, η πίστη είναι αυτή που αλλάζει τον άνθρωπο. Τον καθαρίζει, τον ομορφαίνει, τον πάει ψηλά. Με τη χάρη Του, ο άνθρωπος γίνεται φωτεινός, ολόφωτος! Ενώνεται με το σύμπαν και το σύμπαν συνταιριάζεται αρμονικά μαζί του. Γι'αυτό και βλέπεις τους αγίους και ήταν τόσο κοντά ακόμα και στη φύση. Ο άγιος Γεράσιμος είχε ένα λιοντάρι, ο άγιος Σεραφείμ μια αρκούδα. Ο γέροντας Παΐσιος τάιζε στη χούφτα του τους τραγουδιστές του αγιορείτικου δάσους, έδινε τροφή σε οχιές, μυρμήγκια, σαύρες και αρκούδες. Ενότητα με όλους. Με όλα.

Άμα προσπαθήσεις, τότε Εκείνος κάνει το πρώτο βήμα. Θα 'ρθει, θα σε ελεήσει, θα σου δώσει δύναμη. Θα γευτείς την ελπίδα. Τη χαρά! Θα ζήσεις εμπειρίες ανεπανάληπτες, μοναδικές! Θα κοιτάς τον ουρανό και θα νιώθεις χαρά. Θα κοιτάς το πράσινο της γης και το γαλαζιο της θάλασσας και όλα θα γίνονται τόσο φωτεινά, κρυστάλλινα μέσα σου!

Θα βλέπεις τους άλλους ανθρώπους και θα καθρεφτίζεται στα πρόσωπά τους ο Χριστός. Θα'ναι η χαρά σου και όχι η κόλασή σου. Η αγάπη και όχι το μίσος!

Όλα γίνονται, ακόμη και τα πιο τρελά, αν βάλεις λίγο ουρανό στη ζωή σου! Μονάχα να θυμάσαι να κοιτάς ψηλά!

Μια γλυκιά, γλυκιά καλημέρα :

πηγη

Ὁ Ὅσιος Λαυρέντιος ἐκ Μεγάρων

Ὁ Ὅσιος Λαυρέντιος, κατὰ κόσμον Λάμπρος Κανέλλος, γεννήθηκε στὰ Μέγαρα ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους γονεῖς, τὸν Δημήτριο καὶ τὴν Κυριακή. Τὸ ἐπάγγελμά του ἦταν γεωργὸς καὶ οἰκοδόμος. Νυμφεύθηκε τὴν Βασιλικὴ καὶ ἀπὸ τὸν γάμο του ἀπέκτησε δύο υἱούς, τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Δημήτριο. Κάποιος βράδυ, στὸ χωριὸ Μάντρον, ὁραματίσθηκε τὴν Θεοτόκο, ἡ ὁποία τοῦ ὑπέδειξε νὰ πάει στὴν Σαλαμίνα, ὅπου βρῆκε τὴν ἱερὰ εἰκόνα της καὶ νὰ ἀνακαινίσει τὸν ἐρειπωμένο ναὸ αὐτῆς. Ἔτσι, τὸ ἔτος 1862, ὁ Ὅσιος ἀνήγειρε νέα μονή, τὴν γνωστὴ ἕως σήμερα μονὴ τῆς Φανερωμένης. Ἐκεῖ ἀργότερα ὁ Ὅσιος ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα Λαυρέντιος. Μοναχὴ ὅμως ἔγινε καὶ ἡ σύζυγός του, ἡ ὁποία μετονομάσθηκε σὲ Βασσιανή. Γιὰ τὰ πολλά του πνευματικὰ χαρίσματα καὶ τὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς του ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας.
Ὁ Ὅσιος Λαυρέντιος, σύμφωνα καὶ μὲ σχετικὸ χειρόγραφο σημείωμα, κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 1707. Ἡ τιμία κάρα του, ποὺ φέρει ἀργυρὸ περίβλημα, ἀπόκειται σὲ προσκύνηση στὸ ναΰδριο τοῦ Ἁγίου Νικολάου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν Μεγάρων τὸν γόνον, Ἀσκητῶν τὸν ὁμότροπον, καὶ φρουρὸν Μονῆς Σαλαμῖνος, θεοφόρον Λαυρέντιον, τιμήσωμεν προφρόνωςἀδελφοί, ὡς μέτοχον τῆς δόξης τοῦ Χρίστου, ἵνα τούτου ταῖς πρεσβείαις πάσης ὀργῆς, ῥυώμεθα κραυγάζοντες· δόξα τῷ δεδωκότι σοιἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ, ἡμῖν Πάτερ τὰ πρόσφορα.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Ἐκ Μεγάρων Ὅσιε, οἷάπερ φοῖνιξ βλαστήσας, μυστικῶς ἐξήνθησας, ἐν Σαλαμῖνι τῇ νήσῳ· ἔνθα δή, Μονὴν ἐγείρας τῇ Θεοτόκῳ, σκήνωμα, τοῦ Παρακλήτου λαμπρὸν ἐδείχθης, τῇ ὁσίᾳ σου ἀσκήσει, Χριστοῦ θεράπον, Πάτερ Λαυρέντιε.

Μεγαλυνάριο.
Χαίροις τῶν Ὁσίων ὁ μιμητής, καὶ τῶν Μεγαρεών, ἐγκαλλώπισμα ἱερόν· χαίροις Σαλαμῖνος, Μονῆς θεῖος δομήτωρ, καὶ φύλαξ καὶ προστάτης, Πάτερ Λαυρέντιε.

Ὁ Ὅσιος Παῦλος ὁ Ἁπλὸς

Ὁ Ἅγιος Παῦλος ἔζησε κατὰ τὸν 4^ο αἰῶνα μ.Χ. καὶ ἐκλήθη Ἁπλός, διότι ἦταν ἀγράμματος γεωργὸς ἀλλὰ συγχρόνως ἄκακος καὶ ἁπλοϊκὸς στὸ ἦθος. Ἡ σύζυγός του ἦταν ὡραία μὲν στὴ μορφή, κακότροπη δὲ στὴν ψυχή. Αὐτὴ μοιχευμένη μὲ ἄλλους, συνελήφθη κάποια μέρα ἀπὸ τὸν Ὅσιο, ὅταν αὐτὸς ἐπέστρεφε ἀπὸ τοὺς ἀγρούς. Ἔτσι ὁ Ὅσιος ἄφησε τὴν γυναίκα του καὶ τὰ παιδιά του στὴν φροντίδα τοῦ μοιχοῦ καὶ κατέφυγε στὴν Αἰγυπτιακὴ ἔρημο, στὸ κελὶ τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου, ζητώντας νὰ γίνει μοναχός. Ὅταν τὸν εἶδε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, τοῦ εἶπε ὅτι ἕνας ἄνθρωπος ἑξήντα χρονῶν εἶναι γέροντας καὶ δὲν δύναται νὰ ὑπομείνει τοὺς πειρασμούς. Ἔτσι τοῦ ἔκλεισε τὴν θύρα τοῦ κελιοῦ. Ὁ Ὅσιος Παῦλος ἔμεινε ἔξω ἀπὸ τὸ κελὶ τοῦ μεγάλου καθηγητοῦ τῆς ἐρήμου ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες ἄσιτος, χωρὶς τροφὴ καὶ νερό. Ἡ ὑπομονὴ τοῦ Ὁσίου Παύλου ἔκαμψε ἔτσι τὸ ἀνένδοτο τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, ὁ ὁποῖος τὸν κράτησε κοντά του καὶ καθημερινὰ τὸν παιδαγωγοῦσε καὶ τὸν δοκίμαζε, μὲ σκοπὸ νὰ τὸν ἀναγκάσει νὰ μεταβεῖ σὲ κοινόβιο, ὅπου ὁ ἀσκητικὸς βίος θὰ ἦταν πιὸ ἄνετος γιὰ τὸν Ὅσιο, λόγω τῆς ἡλικίας του. Ὅμως ὁ Ὅσιος Παῦλος παρέμεινε κοντὰ στὸν Ἅγιο Ἀντώνιο μὲ ὑπακοή, ἐργαζόμενος καθημερινὰ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ.

Τόσο πολὺ πρόκοψε στὴν ἀρετὴ καὶ στὴν εὐσέβεια ὁ Ἁπλοῦς Παῦλος, ὥστε ὅταν καθόταν ἔξω ἀπὸ τὸ ναὸ καὶ ἔβλεπε τοὺς ἀδελφοὺς νὰ εἰσέρχονται σὲ αὐτόν, μποροῦσε νὰ διακρίνει σὲ ποιὰ ψυχὴ ἀναπαυόταν ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ἔβλεπέ τούς ἀδελφοὺς λαμπροὺς στὴν ὄψη καὶ φαιδροὺς στὸ πρόσωπο, τὸν δὲ Ἄγγελο ἑκάστου νὰ χαίρει μαζί του. Κάποια φορὰ εἶδε ἕναν μοναχὸ μαῦρο στὴν ὄψη καὶ ζοφώδη καὶ γύρω του δαίμονες ποὺ τὸν περιέβαλλαν, ἐνῷ ὁ φύλακας Ἄγγελός του τὸν ἀκολουθοῦσε ἀπὸ μακριὰ λυπημένος. Μόλις ὁ Ὅσιος Παῦλος εἶδε τὸ θέαμα αὐτὸ ἄρχισε νὰ κλαίει καὶ νὰ χτυπᾶ μὲ τὰ χέρια τὸ στῆθος του. Βλέποντας οἱ μοναχοὶ τὴν ἀθρόα μεταβολὴ τοῦ Ὁσίου καὶ τὸ κατώδυνο πένθος, προσῆλθαν καὶ ρωτοῦσαν νὰ μάθουν τὴν αἰτία καὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ ἔλθει στὴ σύναξη. Ἐκεῖνος παρέμεινε ἔξω καὶ ὅταν οἱ μοναχοὶ ἀπελύθησαν ἀπὸ τὴν σύναξη καὶ ἔβγαιναν ἔξω, βλέπει καὶ πάλι τὸν μοναχὸ ἐκεῖνο ποὺ πρὶν ἦταν ζοφώδης καὶ περικυκλωμένος ἀπὸ δαίμονες, νὰ ἐξέρχεται μὲ λαμπρὸ τὸ πρόσωπο καὶ λευκὸ τὸ σῶμα, τὸν δὲ Ἄγγελό του νὰ εἶναι κοντά του καὶ νὰ χαίρει μαζί του. Τότε ὁ Ὅσιος εὐχαρίστησε καὶ εὐλόγησε τὸ Ὄνομα τοῦ Θεοῦ λέγοντας: «Ὢ τῆς ἀφάτου τοῦ Δεσπότου ἡμῶν φιλανθρωπίας καὶ ἀγαθότητος!». Καὶ ἀφοῦ ἀνῆλθε σὲ σημεῖο ὑψηλὸ φώναζε λέγοντας:«Δεῦτε καὶ ἴδετε τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, ὡς φοβερὰ καὶ πάσης ἐκπλήξεως γέμοντα».

Ὁ Ὅσιος ἐξήγησε στὸν ἀδελφὸ πῶς τὸν εἶχε δεῖ πρὶν τὴν εἴσοδό του στὸ ναὸ καὶ πῶς τὸν εἶδε μετά. Τότε ὁ μοναχὸς ἐκεῖνος μὲ εἰλικρίνεια ἄρχισε νὰ ὁμολογεῖ ὅτι ἦταν ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς καὶ ζοῦσε στὴν ἁμαρτία τῆς πορνείας. Μόλις δὲ εἰσῆλθε στὸ ναὸ ἄκουσε τὴ φωνὴ τοῦ Προφήτου Ἡσαΐου, μᾶλλον δὲ τοῦ Θεοῦ λαλοῦντος δι’ αὐτοῦ, νὰ λέγει: «Λούσασθε καὶ καθαροὶ γίνεσθε. Ἀφέλετε τὰς πονηρίας ἀπὸ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου, παύσασθε ἀπὸ τῶν πονηριῶν ὑμῶν, μάθετε καλὸν ποιεῖν… Καὶ ἐὰν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικοῦν, ὡς χιόνα λευκανῶ. Καὶ ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου, τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε». Αὐτά, ἀφοῦ ἄκουσε, κατανύγηκε ἡ καρδία του, ἀναστέναξε ἐκ βάθους καρδίας καὶ εἶπε πρὸς τὸν Θεό: «Δέσποτα, Κύριε ὁ Θεός, ποὺ ἦλθες στὸν κόσμο νὰ σώσεις τούς ἁμαρτωλούς, χάρισέ μου αὐτὰ ποὺ ἄκουσα διὰ τοῦ Προφήτου ἐγὼ ὁ ἀνάξιος καὶ ἁμαρτωλός. Καὶ νά, δίδω τὸν λόγο στὸν καρδιογνώστη Θεό, ὅτι ἀποτάσσομαι κάθε παρανομία καὶ αἰσχρὰ πράξη, ποὺ μέχρι τώρα ἐδούλευα καὶ δὲν θὰ προσθέσω ἄλλες στὸν βίο μου. Ἀλλὰ θὰ δουλεύω σὲ Σένα, Κύριε, μὲ ὅλη τὴν ἰσχύ μου καὶ ὅλη μου τὴ διάνοια». Καὶ ἀναφώνησε τότε ὁ Ἁπλοῦς Παῦλος, ὅτι ὅπως ὁ κασσίτερος μαυρίζει καὶ γίνεται πάλι λαμπρός, ἔτσι καὶ οἱ πιστεύοντες, ποὺ ἂν ἁμαρτήσουν μαυρίζουν τὴν ψυχή τους, ὅταν μετανοοῦν λαμπρύνονται ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς πίστεως καὶ τῆς μετάνοιας.
Ἔτσι ἀφοῦ διήνυσε μὲ εὐσέβεια καὶ ἄσκηση τὸν βίο του, κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη σὲ βαθὺ γῆρας.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῆς ἁπλότητος ὤφθης ἄνθος μυρίπνοον, παμμακάριστε Παῦλε, τῇ καθαρᾷ σου ψυχῇ, καὶ βίωσας ἐπὶ γῆς καθάπερ ἄγγελος, κατὰ πνευμάτων πονηρῶν, ἐξουσίαν ἐκ Θεοῦ, δεξάμενος θεοφόρε, αὐτῶν τῆς λύμης λιταῖς σου, ἡμᾶς ἀτρώτους διαφύλαττε.

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Τοῖς ἁπλουστάτοις σου τρόποις κοσμούμενος, τοῦ Ἀντωνίου συνόμιλος γέγονας, καὶ τούτου τὸν βίον μιμούμενος, Παῦλε φωτὸς θείου ἔμπλεως γέγονας, αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἔλλαμψιν.

Μεγαλυνάριον.
Στήλη τῆς ἁπλότητος ἐν Χριστῷ, Παῦλε ἀνεδείχθη, ἡ ὁσία σου βιωτή· ὅθεν πονηρίας, πνευμάτων ἀκαθάρτων, ἀτρώτους ἡμᾶς τήρει, τῇ ἀντιλήψει σου.

Οἱ Ἅγιοι Ἀγαθόδωρος, Αἰθέριος, Βασιλέας, Ἐλπίδιος, Εὐγένιος, Ἐφραὶμ καὶ Καπίτων οἱ Ἱερομάρτυρες

Ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.) ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Ἕρμων (300 – 314 μ.Χ.) ἀπέστειλε στὴ Σκυθία τὸν Ἐπίσκοπο Ἅγιο Ἐφραὶμ καὶ στὴ Χερσώνα τὸν Ἐπίσκοπο Ἅγιο Βασιλέα, μὲ σκοπὸ τὴν διάδοση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὁ Ἅγιος Βασιλέας ἐπειδὴ κήρυττε τὸν Χριστό, ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες. Ὅμως καὶ πάλι προσκλήθηκε ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα τοῦ τόπου καὶ ἀνέστησε, κατὰ τὸν Συναξαριστή, τὸν υἱό του. Ἀπὸ τὸ γενόμενο θαῦμα καὶ ὁ ἄρχοντας καὶ πλῆθος λαοῦ πίστεψαν στὸν Χριστὸ καὶ βαπτίσθηκαν. Οἱ εἰδωλολάτρες ὅμως ἐξεμάνησαν καὶ τὸν συνέλαβαν. Τὸν ἔδεσαν καὶ τὸν ἔσυραν ἀπὸ τὰ πόδια, καὶ συρόμενος πέθανε.

Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ, ἐνῷ δίδασκε τὸ Εὐαγγέλιο, συνελήφθη ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ ἀποκεφαλίσθηκε.

Μετὰ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο τοῦ Ἁγίου Βασιλέως ἀπεστάλησαν στὴ Χερσώνα οἱ Ἐπίσκοποι Ἀγαθόδωρος, Ἐλπίδιος καὶ Καπίτων ὡς κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς πίστεως, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ φονεύθηκαν ἀπὸ τοὺς ἄπιστους.
Στὴν συνέχεια ἀπεστάλη ὑπὸ τοῦ Πατριάρχη Ἱεροσολύμων ὁ Ἐπίσκοπος Αἰθέριος, ὁ ὁποῖος μόλις εἶδε τὸν ἐθνικὸ λαὸ ἐξαγριωμένο, κατέφυγε στὸν Μέγα Κωνσταντίνο καὶ ζήτησε τὴν ἀπέλαση τῶν εἰδωλολατρῶν ἀπὸ τὴ Χερσώνα, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο ἔγινε. Ἀφοῦ δὲ ὁ Ἅγιος ἀνήγειρε ἐκεῖ ναό, μετέβη στὸν βασιλέα, γιὰ νὰ τὸν εὐχαριστήσει. Ὅμως κατὰ τὴν ἐπιστροφή του τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν ἔπνιξαν στὸν ποταμὸ Δνείπερο.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ἐπτάριθμος σύλλογος, Ἱεραρχῶν ἱερῶν, ἀγῶσιν ἀθλήσεως, τὴνἘκκλησίαν Χριστοῦ, ἐνθέως ἐφαίδρυναν, Εὐγένιος Βασιλεύς τε, σὺνἘφραὶμ Αἰθερίῳ, Ἐλπίδιος καὶ Καπίτων, Ἀγαθόδωρος ἅμα. Αὐτῶν Χριστὲ ἱκεσίαις, πάντας ἐλέησον.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’.
Τὰ θαύματα τῶν ἁγίων σου Μαρτύρων, τεῖχος ἀκαταμάχητον ἡμῖν δωρησάμενος, Χριστὲ ὁ Θεός, ταῖς αὐτῶν ἱκεσίαις βουλᾶς ἐθνῶν διασκέδασον, τῆς βασιλείας τὰ σκῆπτρα κραταίωσον, ὡς μόνος ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως.
Ὥσπερ ἀστέρες ἄδυτοι, τῆς νοητῆς ἐλλάμψεως, τοὺς ἐν νυκτὶ τῆς ἀπάτης καθεύδοντας, υἱοὺς φωτὸς ἐδείξατε, Εὐγένιε καὶ Καπίτων, Ἀγαθόδωρε Βασιλεῦ καὶ Αἰθέριε, Ἐφραὶμ σὺν Ἐλπιδίῳ, ἀθλήσαντες ὡς ἀήττητοι.

Μεγαλυνάριον.
Θύσαντες θυσίαν τὴν λογικήν, ὡς τοῦ Θεοῦ Λόγου, Ἱεράρχαι πανευκλεεῖς, ἔμψυχοι τῷ Κτίστῃ, προσήχθητε θυσίαι, ἀθλητικῶς Πατέρες ἀγωνισάμενοι.

Συναξαριστής της 7ης Μαρτίου

Οἱ Ἅγιοι Ἐφραίμ, Βασιλεύς, Εὐγένιος, Ἀγαθόδωρος, Ἐλπίδιος, Καπίτων καὶ Αἰθέριος

 

Ὅλοι πέθαναν μαρτυρικὰ γιὰ τὴν διάδοση τοῦ χριστιανισμοῦ στὴ Χερσώνα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Καπίτωνα ποὺ διέφυγε τὸν κίνδυνο μὲ τὴν ἐπέμβαση του Μεγάλου Κων/νου καὶ ἀπεβίωσε εἰρηνικὰ μετὰ ἀπὸ πολλοὺς κόπους.

Ὁ δὲ Ἐλπίδιος ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ Ἱερομάρτυρες ποὺ ἐστάλησαν ἀπὸ τὸ θρόνο τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἱερουσαλήμ, γιὰ νὰ κηρύξουν τὸ λόγο τοῦ Εὐαγγελίου στὴ Χερσώνα, στὰ ὅρια τῆς Κριμαίας. Ἔζησε ἐπὶ Διοκλητιανοῦ (296). Ἐκεῖ, ἡ ἐργασία τοῦ Ἐλπιδίου γινόταν μὲ πολλὴ δυσκολία καὶ καθημερινοὺς κινδύνους. Διότι εἶχε νὰ κάνει μὲ βαρβάρους εἰδωλολάτρες.

Ἡ αὐταπάρνηση μὲ τὴν ὁποία ἐργάστηκε δὲν ἄργησε νὰ φέρει τοὺς πρώτους χριστιανοὺς ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες στὸν ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου μας. Ὅμως, ἡ ἀγριότητα τῶν ἀπίστων δὲν ἄργησε καὶ αὐτὴ νὰ φανεῖ. Μία μέρα, ἐνῷ ὁ Ἐλπίδιος κήρυττε, τὸν ἔπιασαν καὶ τὸν ἔδεσαν πίσω ἀπὸ μία ἅμαξα. Τὸν ἔσυραν μὲ τὸν πιὸ βάρβαρο τρόπο στοὺς δρόμους, μέχρι ποὺ πέθανε.

Ἔτσι πῆρε τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου, χύνοντας τὸ τίμιο αἷμα του σὰν πιστὸς ἐργάτης τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὁ «μισθός» του στοὺς οὐρανοὺς θὰ εἶναι ἀφάνταστα μεγάλος. Καὶ δίκαια, διότι κατὰ τὴν ρήση τοῦ Κυρίου, «ἄξιος ὁ ἐργάτης τοῦ μισθοῦ αὐτοῦ». Δηλαδή, εἶναι ἄξιος ὁ ἐργάτης τοῦ μισθοῦ τῆς ἐργασίας του, ποὺ ἐργάσθηκε γιὰ τὴν πνευματικὴ ὠφέλεια τῶν συνανθρώπων του.

Ἀπολυτίκιον. 
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἐπτάριθμος σύλλογος, Ἱεραρχῶν ἱερῶν, ἀγῶσιν ἀθλήσεως, τὴν Ἐκκλησίαν Χριστοῦ, ἐνθέως ἐφαίδρυναν, Εὐγένιος Βασιλεύς τε, σὺν Ἐφραὶμ Αἰθερίῳ, Ἐλπίδιος καὶ Καπίτων, Ἀγαθόδωρος ἅμα. Αὐτῶν Χριστὲ ἱκεσίαις, πάντας ἐλέησον.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’.
Τὰ θαύματα τῶν ἁγίων σου Μαρτύρων, τεῖχος ἀκαταμάχητον ἡμῖν δωρησάμενος, Χριστὲ ὁ Θεός, ταῖς αὐτῶν ἱκεσίαις βουλᾶς ἐθνῶν διασκέδασον, τῆς βασιλείας τὰ σκῆπτρα κραταίωσον, ὡς μόνος ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος.

Κοντάκιον. 
Ἦχος πλ. δ’. Ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως.
Ὥσπερ ἀστέρες ἄδυτοι, τῆς νοητῆς ἐλλάμψεως, τοὺς ἐν νυκτὶ τῆς ἀπάτης καθεύδοντας, υἱοὺς φωτὸς ἐδείξατε, Εὐγένιε καὶ Καπίτων, Ἀγαθόδωρε Βασιλεῦ καὶ Αἰθέριε, Ἐφραὶμ σὺν Ἐλπιδίῳ, ἀθλήσαντες ὡς ἀήττητοι.

Κάθισμα
Ἦχος γ’. Τὴν Ὡραιότητα.
Μύρῳ τῆς χάριτος ἱερατεύσαντες, ποιμένες ὤφθητε λαοῦ θεόφρονος, καὶ ὡς ἀρνία καθαρά, τυθέντες προσηνέχθητε, Λόγῳ Ἀρχιποίμενι, τῷ τυθέντι ὡς πρόβατον, Μάρτυρες Πανεύφημοι, καὶ φωστῆρες παγκόσμιοι· διὸ πανηγυρίζομεν πάντες, πόθῳ τὴν θείαν μνήμην ὑμῶν. 

Μεγαλυνάριον.
Θύσαντες θυσίαν τὴν λογικήν, ὡς τοῦ Θεοῦ Λόγου, Ἱεράρχαι πανευκλεεῖς, ἔμψυχοι τῷ Κτίστῃ, προσήχθητε θυσίαι, ἀθλητικῶς Πατέρες ἀγωνισάμενοι.

---

 

Οἱ Ἅγιοι Ἀρκάδιος καὶ Νέστωρ ἐπίσκοποι Τριμυθοῦντος Κύπρου

Ὅταν οἱ Ἅγιοι αὐτοί, ἀνέλαβαν ἐπίσκοποι Τριμυθοῦντος, ἡ Κύπρος ἦταν ἄκρως εἰδωλολατρική. Μετὰ ἀπὸ πολλοὺς κόπους καὶ βάσανα, κατόρθωσαν νὰ φέρουν πολλοὺς στὸ δρόμο τῆς Ἀληθείας καὶ τῆς Ἐκκλησίας (Λαυριωτικὸς Κώδικας 70). Τελικὰ ἀπεβίωσαν εἰρηνικά.

---

 

Ὁ Ὅσιος Παῦλος ὁ Ἁπλός

 

Ὀνομάστηκε ἁπλός, διότι ἦταν ἀμαθὴς γεωργὸς ποὺ δὲν γνώριζε τίποτα ἀπὸ τὶς ἐθιμοτυπίες τοῦ κόσμου. Τὸν στόλιζε ὅμως ἄκακο ἦθος καὶ ἦταν τέλειος ἀγαθὸς ἰσραηλίτης, χωρὶς καμμιὰ πονηριὰ καὶ δόλο. Μέχρι τὰ ἑξήντα του, οἱ γεωργικὲς ἐργασίες ἦταν ἡ κύρια ἀσχολία του.

Ἀλλ᾿ ἡ σύζυγός του ἦταν ἐντελῶς διαφορετική. Αὐτὴ ἔκανε τὴν δῆθεν εὐγενῆ, διότι ἔζησε κάποτε σὰν ὑπηρέτρια στὴν πόλη. Κορόϊδευε λοιπὸν τὸν Παῦλο σὰν κουτὸ καὶ ἀνόητο, ποὺ χάνεται μὲ τοὺς σταυροὺς καὶ ξόδευε τὴν ὥρα τῆς ἄνεσής του μὲ προσευχὲς καὶ ψαλμούς. Μέχρι ποὺ ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ προδώσει τὴν συζυγική της πίστη! Ὁ Παῦλος, ὅταν βεβαιώθηκε αὐτό, γέμισε ἀπὸ πολλὴ θλίψη καὶ πίκρα. Στέναξε βαθειά, προσευχήθηκε καὶ ἀποφάσισε νὰ τὴν ἀφήσει καὶ νὰ φύγει μακριά. Πῆγε δὲ στὴν ἔρημο, κοντὰ στὸν Μέγα Ἀντώνιο.

Στὸ νέο αὐτὸ στάδιο τῆς ζωῆς τοῦ ὁ Παῦλος, ἀνέπτυξε ἐξαίρετες ἀσκητικὲς ἀρετές. Θερμὸς στὴν εὐσέβειά του, ἄδολος στὴν καρδιά του, ταπεινὸς στὰ φρονήματά του, πρᾶος στὸ ἦθος του, στολιζόταν ἀπὸ τὰ ὡραιότερα χριστιανικὰ ἄνθη καὶ εἵλκυσε τὴν ἀγάπη τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου.

Ὁ Θεὸς μάλιστα, τοῦ ἔδωσε καὶ τὸ χάρισμα νὰ θαυματουργεῖ, καὶ ἔτσι θεράπευσε πολλοὺς δαιμονισμένους. Πέθανε σὲ βαθιὰ γεράματα στὰ βάθη τῆς ἐρήμου καὶ ἔμεινε σὰν τὸ γνησιότερο κάτοπτρο τῆς θείας ἀγαθότητας.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῆς ἁπλότητος ὤφθης ἄνθος μυρίπνοον, παμμακάριστε Παῦλε, τῇ καθαρᾷ σου ψυχῇ, καὶ βίωσας ἐπὶ γῆς καθάπερ ἄγγελος, κατὰ πνευμάτων πονηρῶν, ἐξουσίαν ἐκ Θεοῦ, δεξάμενος θεοφόρε, αὐτῶν τῆς λύμης λιταῖς σου, ἡμᾶς ἀτρώτους διαφύλαττε.

Κοντάκιον. 
Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Τοῖς ἁπλουστάτοις σου τρόποις κοσμούμενος, τοῦ Ἀντωνίου συνόμιλος γέγονας, καὶ τούτου τὸν βίον μιμούμενος, Παῦλε φωτὸς θείου ἔμπλεως γέγονας, αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἔλλαμψιν.

Μεγαλυνάριον.
Στήλη τῆς ἁπλότητος ἐν Χριστῷ, Παῦλε ἀνεδείχθη, ἡ ὁσία σου βιωτή· ὅθεν πονηρίας, πνευμάτων ἀκαθάρτων, ἀτρώτους ἡμᾶς τήρει, τῇ ἀντιλήψει σου.

---

 

Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ Πατριάρχης Ἀντιοχείας

Ἦταν ἀπὸ τὴν πόλη Ἄμιδα (πόλη τοῦ τουρκικοῦ Κουρδιστᾶν καὶ λιμάνι στὸν ποταμὸ Τίγρη, σήμερα ὀνομάζεται Διαρβεκίρ). Στὴν ἀρχὴ ὑπῆρξε κόμης τῆς Ἀντιοχείας ἐπὶ αὐτοκράτορα Ἰουστίνου τοῦ Θρακὸς (518-527). Ἀπὸ λαϊκός, μὲ ὑπόδειξη τοῦ βασιλιᾶ, ἀνέβηκε στὸν Πατριαρχικὸ Θρόνο τῆς Ἀντιοχείας. Ἀνέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα σὰν Πατριάρχης, προκειμένου νὰ καθαρίσει τὴν ἐπαρχία του ἀπὸ τοὺς Μονοφυσῖτες.

Ἐναντίον τοὺς ἔγραψε ἔντονα, ὅπως χαρακτηριστικὰ λέει ὁ Φώτιος στὴ Μυριόβιβλο (σελ. 228-229). Αὐτὸς καὶ κάποιον Στυλίτη, φανατικὸ Μονοφυσίτη, ποὺ ἀσκήτευε στὴν Ἱεράπολη, μὲ θαῦμα ἐπανέφερε στὴν ὀρθὴ πίστη. Γιὰ 18 χρόνια ποίμανε τὸν λαὸ ὅπως ἔπρεπε καὶ ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

---

 

Ὁ Ὅσιος Λαυρέντιος κτήτορας τῆς Ἱ. Μονῆς Φανερωμένης στὴ Σαλαμῖνα

 

Γεννήθηκε στὰ Μέγαρα ἀπὸ τὸν Δημήτριο καὶ τὴν Κυριακή. Παντρεύτηκε μὲ τὴν Βασίλω καὶ ἀπόκτησε δυὸ γιούς, τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Δημήτριο. Ἦταν γεωργὸς στὸ ἐπάγγελμα καὶ οἰκοδόμος.

Μὲ ὑπόδειξη τῆς Θεοτόκου πῆγε στὴ Σαλαμῖνα, ὅπου βρῆκε τὴν σεπτὴ εἰκόνα της καὶ στὰ ἐρείπια παλιᾶς Μονῆς οἰκοδόμησε νέα (1682). Ἐκεῖ ἔγινε μοναχὸς καὶ μετονομάστηκε σὲ Λαυρέντιος. Ἀργότερα ἔγινε μοναχὴ καὶ ἡ γυναῖκα του, μετονομασθεῖσα σὲ Βασσιανή.

Διὰ τῆς Θεοτόκου ἔκανε ἀρκετὰ θαύματα καὶ πέθανε εἰρηνικὰ στὶς 6 Μαρτίου 1707. Ἡ μνήμη του τελεῖται στὶς 7 Μαρτίου.

Ἀπολυτίκιον. 
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν Μεγάρων τὸν γόνον, Ἀσκητῶν τὸν ὁμότροπον, καὶ φρουρὸν Μονῆς Σαλαμῖνος, θεοφόρον Λαυρέντιον, τιμήσωμεν προφρόνως ἀδελφοί, ὡς μέτοχον τῆς δόξης τοῦ Χρίστου, ἵνα τούτου ταῖς πρεσβείαις πάσης ὀργῆς, ῥυώμεθα κραυγάζοντες· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ, ἡμῖν Πάτερ τὰ πρόσφορα.

Κοντάκιον. 
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Ἐκ Μεγάρων Ὅσιε, οἷάπερ φοῖνιξ βλαστήσας, μυστικῶς ἐξήνθησας, ἐν Σαλαμῖνι τῇ νήσῳ· ἔνθα δή, Μονὴν ἐγείρας τῇ Θεοτόκῳ, σκήνωμα, τοῦ Παρακλήτου λαμπρὸν ἐδείχθης, τῇ ὁσίᾳ σου ἀσκήσει, Χριστοῦ θεράπον, Πάτερ Λαυρέντιε.

Μεγαλυνάριο.
Χαίροις τῶν Ὁσίων ὁ μιμητής, καὶ τῶν Μεγαρεών, ἐγκαλλώπισμα ἱερόν· χαίροις Σαλαμῖνος, Μονῆς θεῖος δομήτωρ, καὶ φύλαξ καὶ προστάτης, Πάτερ Λαυρέντιε.

---

 

Οἱ Ἅγιοι Αἰμιλιανὸς ὁ Ρωμαῖος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Μαριανός

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Αἰμιλιανὸς ὁ Ρωμαῖος, Ἰάκωβος καὶ Μαριανός, μαρτύρησαν στὴ Ρώμη τὸ ἔτος 259 μ.Χ., επἰ αὐτοκράτορα Οὐαλεριανοῦ (253 – 259 μ.Χ.)

---

 

Ὁ Ἅγιος John Beverley (Ἀγγλοσάξωνας)

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης (Μπεβερλέϊ) γεννήθηκε στὴ Βόρειο Ἀγγλία καὶ μαθήτευσε στὴν περίφημη σχολὴ τοῦ Αὐγουστίνου Καντουαρίας. Μετὰ τὸ πέρας τῶν σπουδῶν του ἐκάρη μοναχὸς στὴ μονὴ τῆς Ἁγίας Χίλντας στὸ Οὐΐντμπυ. Ἐξελέγη Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Ἕξμαμ καὶ διακρίθηκε γιὰ τὴν ὁσιότητα τοῦ βίου του. Μετὰ ἀπὸ λίγο ἀναγκάστηκε νὰ παραιτηθεῖ καὶ νὰ ἀποσυρθεῖ στὴν ἔρημο, προκειμένου νὰ εἰρηνεύσει ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία μετὰ ἀπὸ ἀπαιτήσεις τοῦ Ἐπισκόπου τῆς γειτονικῆς περιοχῆς, ὁ ὁποῖος διεκδικοῦσε τὴν κανονικὴ δικαιοδοσία τῆς ἐπαρχίας τοῦ Ἁγίου.

Ὕστερα ἀπὸ λίγο χρόνο ὁρίσθηκε Ἀρχιεπίσκοπος Ὑόρκης, ἀλλὰ καὶ πάλι παραιτήθηκε, γιὰ νὰ ἀφιερωθεῖ στὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἄσκηση, τηρώντας μὲ ἀκρίβεια τὰ μοναχικὰ καθήκοντά του.
Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 721 μ.Χ.

Λεπτομέρειες γιὰ τὴν ζωὴ αὐτοῦ τοῦ ἁγίου τῆς Ὀρθοδοξίας μπορεῖ νὰ βρεῖ ὁ ἀναγνώστης στὸ βιβλίο «Οἱ Ἅγιοι τῶν Βρεττανικῶν Νήσων», τοῦ Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, ἐπισκόπου Τελμησσοῦ, Ἀθῆναι 1985.
 

---

 

Ἅγιος Σισίννιος ὁ Ἱερομάρτυρας καὶ οἱ σὺν αὐτὸν Μαρτύριος καὶ Ἀλέξανδρος οἱ Μάρτυρες

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Σισίννιος ὁ διάκονος, Μαρτύριος καὶ Ἀλέξανδρος, μαρτύρησαν τὸ 397 μ.Χ., στὸ Μιλάνο τῆς Ἰταλίας ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες. Περὶ τοῦ μαρτυρίου αὐτῶν ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος, Ἐπίσκοπος Μεδιολάνων καὶ ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος.

«ΕΠΕΚΤΕΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ...ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ»

Αγαπητοί φίλοι, με πόνο ψυχής, αισθανόμενος την ολομέτωπη προσπάθεια αποπροσανατολισμού και σύγχησης, που επιχειρείται από τα κέντρα εξουσίας καθώς βλέπουν καθημερινά να ξεσκεπάζεται το σχέδιο της ανομίας τους, σας παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα, από κείμενα του Μοναχού Λεόντιου, από την Ι.Μ.ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ και εύχομαι να μας βοηθήσουν και να απομακρύνουν τα μαύρα σύννεφα που έχουν βηθήσει στο σκοτάδι της άγνοιας τα μάτια της ψυχής μας. 

«Και Αυτός είπε προς αυτούς:
Ω ανόητοι και βραδείς στην καρδιά, στο να πιστεύετε σε όλα όσα ελάλησαν οι προφήτες»! (Λουκ. Κδ-25).

«Επειδή λοιπόν πολλά από τα επερχόμενα δεινά δεν τα βλέπουμε εμείς οι στα χαμηλά βαδίζοντες, οικονόμησε η χάρη του Θεού, τους Αγίους προφήτας, σαν από υψηλό τόπο της προφητείας στεκομένους, την επικείμενη να έλθει σ΄ εμάς οργή του Θεού από μακριά προμηνύοντας, να αποκρούσωμε την θεήλατο πληγή. Έχοντας επαναφέρει έγκαιρα δια της μετανοίας, και έχοντας ανορθώσει την πεσμένη μας ψυχή».

Μας διαβεβαιώνουν για την ύπαρξη του Πνευματικού Νόμου που προειδοποιεί, αμείβει τους δικαίους και τιμωρεί τους αμαρτωλούς. Αλλά επειδή όλοι είμαστε αμαρτωλοί τιμωρεί μόνο τους αμετανόητα αμαρτωλούς, και μάλιστα αυτό ισχύει και συλλογικά για ομάδες ανθρώπων, έθνη κλπ. Σκοπός, ιδίως στις έσχατες μέρες που ζούμε, είναι η πνευματική επαγρύπνηση των πιστών και η ετοιμότητά τους για την αντιμετώπιση των επερχομένων δοκιμασιών. Προειδοποιούν για τα μελλοντικά δεινά που θα πλήξουν μεγάλες περιοχές του Πλανήτη, επειδή ο κόσμος οργανωμένος σε κράτη, συνασπισμούς κρατών, παγκόσμιους οργανισμούς, με τάση να οδεύει προς Παγκόσμια Κυβέρνηση, έχει απομακρυνθεί από το νόμο του Θεού, παρασύρθηκε σε νεοειδωλολατρεία (χρήματος, δόξας και ηδονών), και αυτοθέωση. Πρέπει να επεναφερθεί δια του Πνευματικού Νόμου, που εκφρράζεται εσχατολογικά με τα γεγονότα που προδιαγράφονται στις Προφητείες. Έτσι θα βοηθηθούν όσοι πρόκειται να σωθούν, δηλ. θα αντιληφθούν την πρόνοια του Θεού για τους ανθρώπους των εσχάτων χρόνων, όπως αυτή εκτίθεται στις προφητείες, θα μετανοήσουν, και θα επιστρέψουν στον Αληθινό Θεό.* Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

www.imdleo.gr Ταπεινά Α.Δ
 πηγή