Αν θες να γίνεις πραγματικά πλούσιος ...

« Όποιος θέλει να γίνει πλούσιος, ας γίνει φτωχός, για να μην έχει καμιά ανάγκη και να αισθάνεται πλούσιος· ας ξοδεύει για τις ανάγκες των φτωχών, για να απολαύσει μελλοντικά· ας σκορπίζει γενναιόδωρα σε αγαθοεργίες, για να θερίσει στη Βασιλεία του Θεού.

Θέλεις να γίνεις πλούσιος; Να έχεις φίλο το Θεό, και θα είσαι από όλους πλουσιότερος. Θέλεις να πλουτήσεις; Μην υπερηφανεύεσαι, γιατί η ταπεινοφροσύνη δεν είναι χρήσιμη μόνο στη μέλλουσα ζωή, αλλά και στην παρούσα, γιατί κανείς δεν φθονείται τόσο πολύ, όσο ο πλούσιος.

Πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει πολλά, αλλά αυτός πού δίνει πολλά.

Πλούσιος δεν είναι αυτός που τα έχει όλα άφθονα, αλλά εκείνος που δεν χρειάζεται πολλά. Γιατί ποιο είναι το όφελος να κατέχει κανείς ολόκληρη την οικουμένη και να ζει με μεγαλύτερη στενοχώρια από εκείνον που δεν έχει τίποτε; Οι εσωτερικές διαθέσεις κάνουν τους ανθρώπους πλούσιους και φτωχούς και όχι η κατοχή χρημάτων ούτε η στέρηση. Αυτός είναι πλούσιος, εκείνος που δεν θέλει να πλουτίσει. »

       (Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

 

***

πηγή

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΡΗΣΚΗ

Γιορτάζουμε σήμερα 15 Απριλίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Μάρτυρος Κρήσκη.

Ο Άγιος Κρήσκης καταγόταν από τα Μύρα της Λυκίας και έζησε την εποχή της παντοδυναμίας της ειδωλολατρίας.

Μαθητής του Αποστόλου Παύλου, ο Άγιος επέδειξε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του αξιοθαύμαστη ευσέβεια. Ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία δεν έπαυσε να αγωνίζεται για την επιστροφή των ειδωλολατρών στη χριστιανική πίστη.

Όταν ο έπαρχος της πόλης πληροφορήθηκε τη χριστιανική του δράση κάλεσε τον Άγιο και του συνέστησε να σταματήσει να κηρύττει διότι βάζει σε... κίνδυνο τη ζωή του και θα ήταν άδικο να υποστεί μαρτυρικό θάνατο στα γεράματά του.

Όμως ο Κρήσκης με σεμνότητα αλλά και ασυνήθιστη για την ηλικία του γενναιότητα του απάντησε ότι τα βασανιστήρια θα ήταν γι' αυτόν ευεργεσία και ο επαπειλούμενος θάνατος κέρδος.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε
Ο Μάρτυς σου Κύριε, εν τη αθλήσει αυτού, το στέφος εκομίσατο της αφθαρσίας, εκ σού του Θεού ημών· έχων γαρ την ισχύν σου, τους τυράννους καθείλεν έθραυσε και δαιμόνων τα ανίσχυρα θράση. Αυτού ταίς ικεσίαις Χριστέ ο Θεός, σώσον τας ψυχάς ημών.

Με πληρ. από τον Ορθόδοξο Συναξαριστή 

Αριστερά ή Δεξιά...;

    Έχει καμμιά αξία η "αριστερά" ή η "δεξιά" πλέον;  Δεν είναι "θεοί" που καταποντίσθηκαν στο μνημονιακό χάος οι γραφικοί ηγέτες των πολιτικών κομμάτων αλλά και οι οπαδοί τους που "πίστευαν"και που ακόμα ίσως πιστεύουν στη σωτηρία μέσα από κομματικές "αξίες";

   Για ποιον θα δουλέψουν οι "σοσιαλιστές" όταν δεν πιστεύουν ούτε στον εαυτό τους, που τον θεωρούν τυχαίο κατασκεύασμα της Δαρβινικής εξέλιξης; Δεν θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν την "τύχη" τους που παίρνουν δημόσια αξιώματα;   

  Και η "Δεξιά" που μπήκε στην Μασονία για να... κάνει "αγαθοεργίες" δηλ. να "τα οικονομήσει" τι αξίες να θυμηθεί; Δεν καταλαβαίνομε, τουλάχιστον οι Χριστιανοί, ότι όλοι αυτοί βρίσκονται χωμένοι στο στόμα του νοητού λύκου; Αυτό είναι σαφές και το μόνο που θα μπορούσε κανείς αν ήθελε να βοηθήσει και αυτούς και όλους όσους βρίσκονται σε κίνδυνο είναι να ξυπνήσει μέσα τους την "καλή ανησυχία", μήπως λογικευτούν. Ίσως δουν ότι το τέλος τους έρχεται, αν δεν αλλάξουν σκεπτικό. Στη Νέα Τάξη οι λαοί μετράνε σαν κρεατόμαζα, και δεν θα διαφύγει κανείς τους το (ψυχο-σωματικό) μοιραίο με τα μυαλά που έχουν να νομίζουν ακόμη ότι υπάρχουν κομματικοί "σωτήρες"!     

     Και αυτό κυρίως δεν πρέπει να το νομίζουν οι εκκλησιαστικοί παράγοντες. Το Συνέδριο Εκκλησία και Αριστερά στις 22 και 23 Ιανουαρίου 2013, δίνει μια μονοσήμαντη προτίμηση στον ένα πόλο της πλάνης. Καλά θα ήταν αν το Συνέδριο θεωρήθηκε σαν πνευματικό πλησίασμα, να μην περιλαμβάνει άτομα μόνο του ενός χώρου, αλλά και του αντίπαλού του, της δεξιάς πλάνης. Αλλά ούτε του αριστερού χώρου δεν φαίνεται η εκπροσώπηση να ήταν αντιπροσωπευτική, σύμφωνα με πολλές δημοσιεύσεις.Ήταν μόνο κομματική προσέγγιση, κατ' επιταγήν ίσως των ξένων "προστατών", πχ των Αμερικανών, που διαφημίζουν στο TIME τον Τσίπρα...

    Η τακτική πάντως των συνεδρίων στέλνει μηνύματα στις μάζες, που όπως συμβαίνει με τα αντίστοιχα πανθρησκευτικά και οικουμενιστικά, δεν είναι πάντα τα καλύτερα. Μάλλον υπάρχει μια αποστασιοποίηση του Χριστιανικού πληρώματος από την ηγεσία του όταν συμβαίνουν αυτά, διότι καταλαβαίνει ότι δεν μεταφέρουν εκτός από τον τίτλο παρά κοσμικές μόνο ιδέες και νεοταξίτικα μηνύματα, και σχέδια υποδούλωσης του πνεύματος στα είδωλα των πλουτοκρατών που κινούν την παγκοσμιοποίηση.

   Το καλύτερο που μπορεί να κάνει η Εκκλησία είναι να ενημερώνει πνευματικά τους πιστούς, διότι α) αυτό είναι η δουλειά της, και β) διότι όλα τα άλλα βρίσκονται υπό κατάρρευση. Και βρίσκονται υπό κατάρρευση διότι στους δαίμονες που χρησιμοποιούν οι νεοταξίτες ηγέτες, και γι' αυτό όχι μόνο χαιρετούν με τρόπο αποκρυφιστικό, αλλά και γιορτάζουν με μάγισσες και δαιμόνια όπως στις τελετές των Ολυμπιακών αγώνων του 2012, δεν μπορούν να αντιπαραταχθούν "σάρκες", αλλά αληθινά πιστοί στο Θεό άνθρωποι.

Γι'  αυτό και, από ότι είναι γνωστό, οι Αγιορείτες πνευματικοί ενδιαφέρονται να απαλλάξουν τους πιστούς από τις αμαρτίες και τις πλάνες χωρίς να μεροληπτούν σε σχέση με το πολιτικό χρώμα τους.

    Μην ξεχνάτε ότι η παγκοσμιοποίηση κινείται από κάποια "think tanks" δηλ. "δεξαμενές σκέψης" ή συμβουλευτικά σώματα, όπως ινστιτούτα, πανεπιστήμια, ερευνητικά προγράμματα κλπ. Τελευταία έχει ενεργοποιηθεί η "κοινωνική μηχανική" ένας κλάδος που σκέπτεται... το τι σκέπτεσθε, ώστε να ξέρει πριν να καταλήξετε σε κάποιο συμπέρασμα ποιο θα είναι αυτό, και έτσι να το προτείνουν σαν λύση αφού προλάβουν να το φέρουν στα μέτρα τους. Προσέξτε το σήμα του Συνεδρίου και βέβαια θα παρατηρήσετε ότι δεν μοιάζει και τόσο... ευσεβές. Ο "σταυρός" είναι γερμένος άπρεπα και φέρεται από μια κομμουνιστική γροθιά...

      Όμως δεν είστε αρκετά παρατηρητικός αν νομίζετε ότι πρόκειται για σταυρό!Ο δείκτης της γροθιάς δεν διακρίνεται από τον "σταυρό", δίνοντάς του έτσι την αίσθηση ότι παραμορφώνεται... προς τη σβάστικα! Αλλά και ο αντίχειρας διακρίνεται μεν, αλλά μερικώς συγχέεται στο μικρό του τμήμα, ενώ στην πράξη σχίζει τον "σταυρό"... Να λοιπόν που με το να μετέχει σε συνέδρια των "διαβασμένων" η Εκκλησία αντί να ακολουθεί το πρόγραμμά της, και τις ομιλίες από άμβωνος, φαίνεται να έχει πέσει σε κάποια παγίδα. Προφανώς το όλο σκηνικό στήθηκε για να δώσουν από τη μεριά των Χριστιανών κάποια υποστήριξη στο συγκεκριμένο κόμμα της αριστεράς που προωθούν, που κατά τις προβλέψεις τους, θα επωφεληθεί από ότι αντιστοιχεί στο λεπτό σχισμένο τμήμα του "σταυρού". Το άλλο αν θα πάει στην άκρα δεξιά δεν τους ενδιαφέρει, ή μάλλον το επιζητούν για να ανάψουν εσωτερικές μάχες και να περάσουν τις λύσεις που θέλουν στα Έλληνο-Τουρκικά και στα υποθαλάσσια κοιτάσματα πετρελαίωνπου σχεδιάζουν να αρπάξουν, και είναι και το προβλεπόμενο από την Αποκάλυψη πεδίο ανταγωνισμού στο υλικό πεδίο, πριν τον παγκόσμιο πόλεμο. Γιατί στο πνευματικό πεδίο θα προωθήσουν παντού αιρέσεις.

Αν θέλει κανείς να δει τι είναι εκείνο που κινεί τα νήματα των "διαβασμένων", αρκεί να προσέξει πόσες μοίρες χρειάζεται για να έρθει ο "σταυρός" στην κάθετο: Ακριβώς 33! Ούτε 34 ούτε 32. Γιατί νομίζετε; Εσείς μπορεί να μην θέλετε να χάσετε την ώρα σας με αυτές τις ασχολίες, αλλά και αυτοί που δουλεύουν μεθοδικά για να παραπλανήσουν όσους πιστούς κυκλοφορούν αμέριμνοι, νομίζοντας ότι ζουν σε παραδεισένια εποχή, έχουν ένα τρόπο συνεννόησης μεταξύ τους. Αυτό λοιπόν είναι ένα χαρακτηριστικό ότι το εγχείρημα βρίσκεται υπό τον υψηλό έλεγχο της μασονίας 33ου βαθμού. Παρόμοιες αναφορές της χρήσης του 33 σαν συμβόλου μασονικού σε διεθνείς οργανισμούς, σύμβολα, με κλίσεις σε γράμματα όπως το Ε στη DELL που είναι επίσης 33 μοίρες κλπ μπορείτε να βρείτε πάμπολλα στο ιντερνέτ. Το ερώτημα των απλοϊκών είναι πως θα επιδράσει ένα τέτοιο συνέδριο με τρόπο αρνητικό για την Εκκλησία. Αλλά από αυτό θέλουν αφ'  ενός τη διάσπαση του λαού σε ακραίες αλληλομισούμενες παρατάξεις, και αφ' ετέρου είναι θέμα που έχει σχέση με το ευρύτερο σχέδιο για το μέλλον που ετοιμάζουν οι παγκοσμιοποιητές, έχοντας λάβει υπόψιν τις τυχόν αντιδράσεις σας. Τους αρκεί που η διοικούσα Εκκλησία έκανε μια μονομερή κίνηση δίνοντας μονοσήμαντο μήνυμα προς ένα συγκεκριμένο χώρο - κόμμα. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνουν τα ΜΜΕ, οι "υπεργολάβοι" και αυτοί που θέλουν να επωφεληθούν.

Προσέξτε και τα γράμματα στον τίτλο του Συνεδρίου.Είναι οπωσδήποτε μια επιτυχημένη απεικόνιση της αμοιβαίας, και αναγκαίας ίσως για κάποιους, φθοράς και της Εκκλησίας και της Αριστεράς, που γίνεται φανερή από τη φθορά των γραμμάτων! Το θέμα φαίνεται να έχει σχέση και με το μήνυμα των αποκρυφιστών σε διαφήμιση.

     Καλύτερα λοιπόν να είμαστε προσεκτικοί. Υπάρχει και ...η Βασιλική οδός! Εξ άλλου μέχρι τώρα... ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έκανε το παραμικρό για να αναχαιτίσει το μνημονιακό κακό...!! Και πως να έκανε αφού κι αυτός είναι από τους ίδιους πολιτικούς κύκλους της ανωμαλίας; Όμως έτσιανατράπηκε ήδη η έννοια της δημοκρατίας.

    Ευτυχώς υπάρχει και η Βασιλεία, αλλά μόνο αυτή των Ουρανών είναι σίγουρα εκτός πλάνης. Αν αυτή εγκατασταθεί μέσα μας δεν κινδυνεύομε από τους έξω! Και όσοι εκκλίνομε σε πάθη, ώστε είτε από έλλειψη, είτε από υπερβολή πέφτομε αριστερά ή δεξιά, καλά είναι να θυμόμαστε ότι σωστή είναι μόνο η Βασιλική οδός.

    Λέει  ο Θεοδώρητος Κύρου, στην ερμηνεία του ψαλμού «Μακάριοι οι άμωμοι εν οδώ»: «Μακαρίζει τους οδεύοντας την βασιλική οδό ακλινώς και μήτε δεξιά μήτε αριστερά κατά τας υποθήκας του νόμου παρεκτραπέντας.

    Ποιοί είναι δε αυτοί διδάσκει: «οι πορευόμενοι εν νόμω Κυρίου». Διότι οι κατά αυτόν πολιτευόμενοι έχουν το άμωμο. Επειδή οδό αποκαλεί τον βίο».

     Ο Θεός θέλει το πνευματικό καθάρισμα, δεν μιλάει για κόμματα στις εντολές του. Αν δεν το κάνουμε μόνοι στον εαυτό μας θα γίνει βίαια... από τους παγκοσμιοποιητές με τις μεθοδεύσεις τους. Και όπως έλεγε η Σοφία, η ασκήτρια της Κλεισούρας (1883-1974) που αγιοποιήθηκε πρόσφατα: «Με δείχνει ο Κύριος χωράφια και αγκάθια. Αυτή είναι η γη που ζούμε εδώ. Και με λέει: βλέπεις αυτά τα αγκάθια; Αυτά είναι η αμαρτία, αυτά όλα θα καθαριστούν. Θα γίνει μεγάλο κακό αλλά θα καθαριστεί ο κόσμος».

πηγή

Ὁ Χριστιανός πρέπει νά εἶναι μιά σμικρογραφία τοῦ Χριστοῦ

Ὅπως, ὅταν ἀποσπάσουμε μιά σταγόνα νεροῦ ἀπό τήν θάλασσα, ἔχουμε
 στά χέρια μας μία σμικρογραφία
 τῆς θαλάσσης, ἔτσι καί ὅταν ἀποσπάσουμε ἕναν Χριστιανό ἀπό τό μυστικό 
σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἔχουμε μία σμικρογραφία Χριστοῦ.

Γιά νά εἶναι κάθε Χριστιανός ἕνας μικρός Χριστός, 
ὀφείλει νά ἀποκτήση 
νοῦ Χριστοῦ, 
μάτια Χριστοῦ, 
γλῶσσα Χριστοῦ, 
χέρια Χριστοῦ, 
καρδιά Χριστοῦ.

Νοῦ Χριστοῦ,
 πού νά εἶναι πάντα φωτεινός, πού νά μήν φιλοξενῆ 
σκέψι κακή, νά μήν 
σκέπτεται καί νά μήν σχεδιάζη τό κακό.

Μάτια Χριστοῦ, 
πού νά μήν βλέπουν τήν ματαιότητα τοῦ κόσμου, 
ἀλλά τήν αἰωνιότητα τοῦ οὐρανοῦ. 
Μάτια καθαρά, βλέμμα ἁγνό, γεμᾶτο συμπόνια καί καλωσύνη. 

Γλῶσσα Χριστοῦ,
 πού νά ὑπηρετῆ τήν ἀλήθεια, νά ὑπερασπίζεται τήν 
δικαιοσύνη καί νά εἶναι ἄγρυπνος φρουρός τῶν δικαιωμάτων
 τοῦ Θεοῦ.

Χέρια Χριστοῦ, 
πού νά μήν διαπράττουν κλοπή, πού νά μήν παλαμίζουν
 τό Εὐαγγέλιο, νά μή χειροδικοῦν καί καθίστανται δολοφονικά.

Καρδιά Χριστοῦ, 
πού νά ἀγαπᾶ χωρίς ὑπολογισμούς. 
Μιά καρδιά πού νά χωροῦν ἀκόμη καί οἱ πλέον ἄσπονδοιἐχθροί. 
Μιά καρδιά, πού νά μή σείεται ἀπ’ τό κακό, πού νά μήν πληγώνεται
 ἀπό τόν πονηρό· μιά καρδιά γεμάτη ἀπό θεϊκή ἀγάπη.
Αὐτός εἶναι ὁ Χριστιανός.
Ναί, αὐτό θά πῆ Χριστιανός.

Πηγή: Ἀπό τό βιβλίο «Γρηγορεῖτε» τοῦ Ἀρχιμ. Θεοφίλου Ζησοπούλου

ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ

Ἱερὸν Κελλίον Μπουραζέρη Ἁγ. Νικολάου

Εἶναι ἕνας χαρακτηρισμὸς ποὺ καὶ παλιὰ ἔδιναν οἱ ἄνθρωποι στὴν ἐποχή τους ἀναπολώντας τὰ περασμένα. Δὲν εἶναι ὅμως ἀρκετός, πιστεύουμε, γιὰ νὰ ἐκφράση τὴν σύγχρονη παγκόσμια πραγματικότητα. Τὰ γεγονόντα αὐτὰ καθεαυτά, ἡ μεταξύ τους σχέση, ἡ σύγκλιση, ἡ ἔκταση καὶ ἡ ταχύτητα μὲ τὴν ὁποία ἐξελίσσονται ἀναγκάζουν πολλοὺς νὰ τὴν δοῦν ὡς ἀποκαλυπτική. Ἡ προχωρημένη καὶ γενικευμένη κρίση ποὺ ἐπικρατεῖ σὲ ὅλα τὰ πεδία -εἶναι περιττὸ νὰ τὰ ἀπαριθμήσουμε- δὲν ἔχει αἴτια οἰκονομικά, πολιτικά, ἀλλὰ πνευματικὰ καὶ φανερώνει ὅτι πίσω ἀπὸ τοὺς ὁρατοὺς κρύβεται ὁ ἀόρατος ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀνθρωπότητος.

Αὐτὸς ὅμως δὲν εἶναι παρὰ ἕνα ἀπὸ τὰ κτίσματα, ἱκανότερο βέβαια ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο νὰ κάνη τὸ κακό, ὡς πνεῦμα πονηρό, ἀδύναμο ὅμως ἐμπρὸς στὸν Δημιουργὸ καὶ Κτίστη τῶν ἁπάντων. Γι’ αὐτό, καὶ ἂν τὸν συναντήση μὲς στὸν ἄνθρωπο, φεύγει μακριὰ καὶ τὰ σχέδιά του ματαιώνονται. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ χρησιμοποιεῖ ὅλα τὰ μέσα γιὰ νὰ ἁλώσει ἰδιαίτερα τὶς ὀρθόδοξες χῶρες, ἰδιαίτερα ἂν αὐτὲς εἶναι μικρὲς καὶ ἀδύναμες σὰν τὴν Ἑλλάδα μας. Τὸν φοβίζουν ὅσο τίποτε ἄλλο οἱ ἄνθρωποι καὶ οἱ λαοὶ ποὺ ἔχουν μέσα τους Χριστό, γι’ αὐτό, στὴν ὕστατη προσπάθειά του νὰ ἀπομακρύνει τὴ Χάρη ποὺ ἔλαβαν μὲ τὸ Βάπτισμα  καὶ τὸ Χρίσμα, ἔχει ἐπιστρατεύσει ὅλη του τὴν πονηρὶα καὶ τοὺς πιὸ ἔμπιστους συνεργάτες του.

Μὴν παρασυρθοῦμε ὡστόσο ἀπὸ τὰ κατορθώματα ποὺ ἔχει νὰ ἐπιδείξη στὴν ἐποχή μας καὶ τὸν θεωρήσουμε κυρίαρχο τῶν πάντων. Ὁ μόνος Δυνατὸς, ὁ Παντοκράτωρ εἶναι μαζί μας, μέσα μας, ὅταν βέβαια τὸν ἀκολουθοῦμε ἀπαρνούμενοι τὸν ἑαυτό μας καὶ γινόμαστε μέλη ζωντανὰ τοῦ Σώματός του, τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Μὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του μᾶς ἔδωσε τὴν δυνατότητα, ἂν ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς καὶ τὸ παράδειγμά Του νὰ γινόμαστε μέτοχοι τῆς  Χάριτος τοῦ Ἁγίου Του Πνεύματος ἡ ὁποία ἀνασταίνει  τὶς ψυχὲς ἀπὸ τώρα καὶ θὰ δοξάση τὰ ἀναστημένα σώματα στὴν Δευτέρα Παρουσία Του. Ἐμεῖς ἀδικήσαμε τὸν ἑαυτό μας, λησμονώντας τὴν ὕψιστη αὐτὴ τιμὴ ποὺ μᾶς ἔκανε ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, νὰ γίνη ἄνθρωπος, ὥστε νὰ μᾶς δώση τὴν δυνατότητα νὰ γίνουμε ἐμεῖς θεοὶ κατὰ Χάριν.

Ἂν ἀναλογιστοῦμε αὐτὲς τὶς ἀλήθειες θὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι αἴτιοι τοῦ κακοῦ καὶ εἰδικά τῆς  σημερινῆς κατάστασης εἴμαστε ἐμεῖς ἐφ’ ὅσον μποροῦμε νὰ τὰ ἀποτρέψουμε μὲ τὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ καὶ δὲν τὸ κάνουμε. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ βασικὴ εὐθύνη δὲν ἀνήκει τόσο στὸν εἰσηγητὴ τῆς κακίας ὅσο σὲ ἐμᾶς ποὺ ἔχουμε τὴν δύναμη καὶ δὲν τὴν ἐνεργοποιοῦμε.

Ἀκοῦμε ἀπὸ τὸν Κύριο «ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην (ἀρετή) αὐτοῦ καὶ ταῦτα πάντα (τὰ γήινα) προστεθήσεται ὑμίν»(1) καὶ ὡς χριστιανοὶ τὸ δεχόμαστε, ἀλλὰ μόνο στὴν θεωρία. Στὴν καθημερινὴ ζωὴ τὸ πρωταρχικὸ ἐνδιαφέρον μας ἔχει μεταφερθῆ ἀπὸ τὸν οὐρανό, «ὅπου ὑπάρχει τὸ πολίτευμά μας»(2) ἡ ἀληθινὴ πατρίδα μας, σὲ τούτη ἐδῶ τὴν γῆ στὴν ὁποία μᾶς ἔφερε ὁ Θεὸς μὲ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ νὰ προετοιμασθοῦμε γιὰ τὴν αἰωνιότητα.

«Οὐδεὶς ἀναβέβηκε εἰς τὸν οὐρανὸν μετὰ ἀνέσεως» μᾶς λέει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας μὲ τὸ στόμα τοῦ ἀββᾶ Ἰσαὰκ καὶ ὅλων τῶν ἁγίων της. Ἐμεῖς θεωροῦμε τὴν ἄνεση ὡς αὐτονόητο δικαίωμα καὶ τὴν ἐπιδιώκουμε μὲ κάθε τρόπο καὶ χωρὶς καμμία συστολή. Ἔτσι ὅμως καλλιεργοῦμε ἀντὶ νὰ καταπολεμήσουμε τὴν φιλαυτία μας καὶ προετοιμάζουμε τὴν ψυχή μας νὰ ἀναζητήση καὶ νὰ δεχθῆ τὴν ἁμαρτία. Αὐτὴ εἶναι ποὺ ἀπομακρύνει τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ νεκρώνει ἔτσι τὴν ψυχή, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μᾶς βρίσκουν ὅλα τὰ κακά, ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικὰ καὶ στὴν ζωὴ αὐτὴ καὶ στὴν αἰώνια. Δὲν ἁμαρτάνει βέβαια ὅποιος χρησιμοποιεῖ εὐχαριστιακὰ καὶ ἀπολαμβάνει ἔννομα τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ὁ ἴδιος μᾶς τὰ ἔδωσε  γιὰ νὰ ἀναγώμεθα σ’αὐτόν. Ἁμαρτωλὰ δὲν εἶναι κατὰ τὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ τὰ γήινα ἀγαθά, ἀλλὰ ἡ ἐμπαθὴς προσκόλληση σὲ αὐτά. Αὐτὴ εἶναι ἀκριβῶς ἡ μεγάλη πτώση μας γι’αὐτὸ καὶ τώρα ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ τὰ πάρουν στὰ χέρια τους καὶ νὰ μᾶς τὰ στεροῦν οἱ ἐχθροί του, μήπως συνέλθουμε ἀπὸ τὴν ἀχαριστία μας καὶ καταλάβουμε ὅτι αὐτὸς εἶναι ἡ πηγὴ κάθε ἀγαθοῦ. Ἀλλὰ αὐτὴ δὲν θὰ εἶναι καὶ ἡ ἔσχατη πτώση; Τὸ ὅτι θὰ προτιμήσουν οἱ πολλοὶ ἐκεῖνον ποὺ θὰ τοὺς ὑποσχεθῆ ὅτι θὰ τοὺς ἐξασφαλίση τὰ γήινα ἀγαθὰ ἀδιαφορώντας γιὰ τὰ οὐράνια καὶ πνευματικὰ καὶ κωφεύοντας στὴν ὁλοκάθαρη καὶ πατρικὴ φωνὴ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία τους βεβαιώνει μέσα ἀπὸ τὶς Ἅγιες Γραφὲς ὅτι στὴν μέλλουσα ζωὴ θὰ πᾶνε μαζὶ μ’ αὐτὸν ποὺ ἀκολούθησαν στὴν παρούσα.

Ἐκεῖνο ποὺ ζητᾶ ἡ ψυχὴ μας  εἶναι ἀδύνατον νὰ μᾶς τὸ χαρίση ἄλλος ἐκτὸς ἀπὸ Αὐτὸν ὁ ὁποῖος μᾶς ἔπλασε ἀλλὰ καὶ μᾶς ἀνέπλασε μὲ τὴν Σταύρωση  καὶ τὴν Ἀνάστασή Του. Δικαιοῦται ὡστόσο νὰ εἶναι, καθὼς λέει ὁ ἴδιος, Θεὸς ζηλότυπος(3) καὶ θέλει νὰ Τὸν ἀγαποῦμε ὅπως μᾶς Ἀγαπᾶ Αὐτός, μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά. «Υἱέ μου, δός μοι σὴν καρδίαν»(4) μᾶς παραγγέλλει στὴν Π.Διαθήκη καὶ «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς  καρδίας  σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς  ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς  δυνάμεώς σου»(5) στὴν Παλαιὰ καὶ στὴν Καινὴ ὡς πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή.

Ἂς ἐπιστρέψουμε λοιπὸν μὲ τὴν μετάνοια στὴν ἀγκαλιά Του παρακαλώντας Τον νὰ μᾶς δώση τὴν διάθεση νὰ Τὸν ἀναζητήσουμε, νὰ θέλουμε νὰ Τὸν ἀγαπήσουμε καὶ αὐτὸ νὰ γίνει τὸ πρῶτο μέλημα τῆς ζωῆς μας. Ἂς φροντίσουμε νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ πλῆθος καὶ τὸ μέγεθος τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ μὴ δικαιολογοῦμε συνεχῶς  τὸν ἑαυτό μας. Ὅπως δὲν ὠφέλησε τοὺς πρωτοπλὰστους ἡ δικαιολογία καὶ ἡ μετάθεση τῆς εὐθύνης, ἔτσι καί μᾶς. Δὲν θὰ εἶχε ὁ νοητὸς ὄφις οὔτε οἱ συνανθρωποί μας τὴν δυνατότητα νὰ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸν Θεό, ἂν ἐμεῖς εἴχαμε μείνει πιστοὶ στὴν Πατρική Του ἀγάπη καὶ εἴχαμε ἐκτιμήσει τὰ δῶρα του.

Ὡς Πατέρας φιλόστοργος δὲν ἔπαψε ποτὲ νὰ μᾶς ἀγαπᾶ, ἀλλὰ περιμένει μὲ μακροθυμία τὴν μετανοιά μας.Ὅλα αὐτὰ ποὺ σήμερα συμβαίνουν στὸ προσωπικὸ ἐπίπεδο, στὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ στὸ παγκόσμιο προσκήνιο μᾶς κρούουν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου. « Ὥρα ἡμᾶς ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι»(6) κατὰ τὸν Ἀπόστολο. Ἂν τώρα δὲν ξυπνήσουμε, σὲ λίγο θὰ εἶναι πολὺ ἀργά. Ὁ ὕπνος θὰ γίνη λήθαργος καὶ νάρκη. Ἡ κακομοιριὰ στὴν ὁποία καταδικάσαμε τὸν ἑαυτό μας δὲν ἁρμόζει στὶς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ καὶ μάλιστα σὲ Ὀρθόδοξους Ἕλληνες. Δὲν μᾶς χάρισε ὁ Ὕψιστος Θεὸς τὴν ὕπαρξη σὰν μία παρένθεση μέσα στὴν ἀνυπαρξία, ὥστε νὰ κυλιώμαστε στὰ γήινα, μάταια ἢ ἁμαρτωλά. Ὅποιος δὲν φοβᾶται τὸν Κτίστη τῶν ἁπάντων φοβᾶται καὶ ὑποδουλώνεται στὰ κτὶσματά Του, ἀλλὰ καὶ ἀντιστρόφως. Μή μᾶς κυριεύση λοιπὸν ἡ ἡττοπάθεια, ὡς πρόσωπα καὶ ὡς ἔθνος καὶ ὑποκύπτουμε στὶς ἐπιβουλὲς τῶν ὁρατῶν καὶ τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν. Μᾶς ἔφεραν πρὸ ἀλλεπάλληλων τετελεσμένων γεγονότων ποὺ κανένας μας δὲν θέλει καὶ ὅμως τὰ ἀποδεχόμαστε μοιρολατρικὰ καὶ σχεδὸν ἀδιαμαρτύρητα. Ἐδῶ ποὺ φθάσαμε εἶναι πλέον ἀδύνατον, ἀνθρωπίνως, νὰ ἐπανέλθουμε στὴν ὁμαλότητα, τὴν λογική, τὴν χαρά, τὴν ἑνότητα, τὴν ἀγάπη, τὴν  ἐλευθερία. Ὁ μόνος ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς βγάλη ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο καὶ νὰ μᾶς  χαρίση  ὅλα τὰ καλὰ εἶναι ὁ Χριστός μας, τὸν ὁποῖο παραγκωνίσαμε καὶ βάλαμε στὴν θέση του, στὸ κέντρο τῆς ζωῆς τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἑαυτό μας. Καὶ θὰ τὸ κάνη ἂν μετανοήσουμε ἔμπρακτα καὶ τοῦ ἀναθέσουμε «ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν» ἀπὸ τὶς σωστικὲς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας Του Μητρὸς καὶ Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ τοῦ γένους τῶν Ὀρθοδόξων. Δὲν θέλει μὲ κανένα τρόπο νὰ προσβάλη τὸ πλάσμα ποὺ τίμησε μὲ τὸ κατ’εἰκόνα Του γι’ αὐτό, σεβόμενος τὸ αὐτεξούσιο ποὺ ἄλλοι πασχίζουν τώρα νὰ μᾶς στερήσουν, θέλει τὴν συγκατάθεσή μας. Ἂν παρ’ ὅλα ταῦτα ἐμεῖς δὲν ταπεινωθοῦμε, ἀλλὰ προτιμήσουμε νὰ αὐτονομηθοῦμε ὁριστικὰ ἀπὸ τὸν φιλάνθρωπο καὶ  Παντοδύναμο  τὸν Κυριό μας Ἰησοῦ Χριστό, τότε κι αὐτὸς ἀναγκαστικὰ θὰ μᾶς ἐγκαταλείψη καὶ οὐσιαστικὰ θὰ χάσουμε τὴν ἐπίγεια πατρίδα μας. Ὅποιος ὅμως  ξεχωρίσει ἀπὸ τὴν μᾶζα καὶ Τὸν ἀκολουθήσει, θὰ ἔχη τὴν δυνατότητα νὰ κερδίσει τὴν οὐράνια πατρίδα τὴν ὁποία ἐπόθησε καὶ προσδοκᾶ. Καὶ ἂν ὁ Κύριός μας δῆ νὰ ἀλλάζουμε ὁμαδικὰ πορεὶα νὰ μετανοοῦμε σὰν τοὺς Νινευΐτες, μπορεῖ μὲ ἕνα νεῦμα νὰ μᾶς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν Του, νὰ εὐλογήσει καὶ πάλι τὴν Ἑλλάδα μας καὶ τὶς ψυχὲς νὰ σώσει.

Ἂς ἀγωνιστοῦμε λοιπὸν νὰ ἑλκύσουμε τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ ἑνώνει τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸν Θεὸ καὶ μεταξὺ τους, ὥστε νὰ ἐπικρατήσει ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ὁμόνοια, ὅπως στὸν οὐρανὸ ἔτσι στὴν Ἑλλάδα μας, στοὺς Ὀρθοδόξους λαοὺς -καὶ ποιὸς δὲν τὸ εὔχεται- σ’ ὁλόκληρο τὸν κόσμο.

*ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Ε΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΙΑΝ.-ΜΑΡ. 2011

Δέν θά «Αὐτοκτονήση» ἡ Ἑλλάς διά τήν ἐπαναλειτουργίαν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης

πηγή

Δέν θά «Αὐτοκτονήση» ἡ Ἑλλάς διά τήν ἐπαναλειτουργίαν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης

Ἄλλωστε ἡ σχολή, ἐάν ἐπαναλειτουργήση, θά καταστῆ «ὄργανον» τῶν Οἰκουμενιστῶν
Αἱ προκλήσεις τῆς Τουρκίας συνεχίζονται εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος, τόσον διά τά θέματα τά ὁποῖα ἔχουν σχέσιν μέ τήν συνεκμετάλλευσιν, συνδιοίκησιν καί συγκυριαρχίαν τοῦ Αἰγαίου ὅσον καί τήν συνεκμετάλλευσιν τοῦ Φυσικοῦ Ἀερίου, τό ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς τήν Ἀποκλειστικήν Οἰκονομικήν Ζώνην τῆς Κύπρου.
Συνεχίζονται ὅμως καί εἰς ἄλλα θέματα. Ὁ Τοῦρκος Πρωθυπουργός κ. Ἐρντογάν ζητεῖ διά τήν ἐπαναλειτουργίαν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης ἀνταλλάγματα, ὅπως εἶναι ἡ ἀνέγερσις Τεμένους εἰς τάς Ἀθήνας, ἡ ἐκλογή Ἀρχιμουφτῆ εἰς τήν Θράκην κ.ἄ. (ἄλλως θά κάμνη παρεμβάσεις εἰς τήν ἐκλογήν Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου). Ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τοῦ ἀπήντησεν ὡς ἔπρεπε. Εἰς τήν Τουρκίαν ὅμως πρέπει νά διαμηνυθῆ ὅτι ἡ Ἑλλάς δέν εἶναι διατεθειμένη νά αὐτοκτονήση διά τήν Θεολογικήν Σχολήν τῆς Χάλκης.

Ἀπό τήν Σχολήν αὐτήν ἐξῆλθον σπουδαῖαι Ἐκκλησιαστικαί μορφαί, αἱ ὁποῖαι ἐδίδαξαν τήν Ὀρθόδοξον θεολογίαν καί ὑπερασπίσθησαν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Ἡ ἐπαναλειτουργία της ἦτο ἐθνικόν καί ἐκκλησιαστικόν ὅραμα διά τήν πλειοψηφίαν τῶν Ἑλληνορθοδόξων.
Σήμερον ἀμφιβάλλομεν, ἐάν παραμένη ἐθνικόν κάι ἐκκλησιαστικόν ὅραμα. Ἔχει φροντίσει περί αὐτοῦ ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης καί οἱ οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἰσοπεδώνουν τούς Ἱερούς Κανόνας, τό Σύμβολον τῆς Πίστεως καί τάς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων εἰς τό ὄνομα τῆς ψευδοενώσεως τῶν Ὀρθοδόξων Χρι- στιανῶν μετά τῶν Παπικῶν, τῶν Μονοφυσιτῶν κ.λπ.
Ἐάν ἐπαναλειτουργήση ἡ Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης θά διδάξη τήν Ὀρθόδοξον θεολογίαν ἤ τήν μεταπατερικήν καί ἐκείνην, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζει ὅλας τάς αἱρετικάς «Ἐκκλησίας» ὡς κανονικάς καί σωζούσας. Μᾶλλον θά συμβῆ τό δεύτερον, ἐάν κρίνωμεν τόσον ἀπό δηλώσεις ἐκπροσώπων τοῦ Φαναρίου ὅσον καί ἀπό τάς δηλώσεις Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων τῆς Ἑλλάδος.
Ἡ Ἑλληνική Κυβέρνησις ὀφείλει πλέον νά παύση νά ἀσχολῆται μέ τήν Θεολογικήν Σχολήν τῆς Χάλκης, ἐκτός καί ἄν τό Φανάριον καί οἱ Ἀρχιοικουμενισταί Ἀρχιερεῖς σταματήσουν τό φθοροποιόν ἔργον εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας καί Ἐκκλησίας. Ἄλλωστε τήν ὑπόθεσιν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης τήν ἔχουν ἀναλάβει «ἐργολαβικῶς» αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς, αἱ ὁποῖαι, ὅμως, δέν ἐνδιαφέρονται διά τό περιεχόμενον τῶν μαθημάτων τῆς Σχολῆς, ἀλλά διά νά ἀποδείξουν εἰς τόν κόσμον ὅτι ἡ Τουρκία εἶναι μία πραγματική δημοκρατία, εἰς τήν ὁποίαν βασιλεύει ἡ θρησκευτική ἐλευθερία.
Τά ἀνωτέρω καταδεικνύονται καί ἀπό ἐπιστολήν, τήν ὁποίαν ἀπέστειλε πρός τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην ἡ ἀποχωρήσασα ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῶν Η.Π.Α κ. Χίλαρυ Κλίντον, ἡ ὁποία ἐπί τέσσερα ἔτη δέν ἠδυνήθη νά πείση τήν πολιτικήν καί στρατιωτικήν ἡγεσίαν τῆς Τουρκίας διά τήν ἐπαναλειτουργίαν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης.
Ἡ ἐπιστολή τῆς κ. Κλίντον πρός τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην ἔχει ὡς ἀκολούθως: «Ἡ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Οὐάσιγκτων 30 Ἰανουαρίου 2013 Παναγιώτατον Βαρθολομαῖον Α´ Οἰκουμενικόν Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Ἰσταμπούλ Παναγιώτατε, Ὑπῆρξε τιμή δι᾽ ἐμέ νά ἐργασθῶ μαζί σας κατά τήν θητείαν μου ὡς Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν. Ὁμοῦ, ἐπράξαμε πολλά διά νά προωθήσωμεν τήν διαθρησκειακήν καί διαεθνικήν κατανόησιν καί νά προβάλωμεν τά θέματα θρησκευτικῆς ἐλευθερίας ἐν Τουρκίᾳ καί πέραν αὐτῆς.
Ἀποτελεῖτε ἔμπνευσιν διά πολλούς μέ τάς συμβολάς σας εἰς τήν πλουσίαν παράδοσιν θρησκευτικῆς ποικιλίας ἐν Τουρκίᾳ. Προσβλέπω πρός τήν ἡμέραν καθ᾽ ἥν ἡ Σχολή τῆς Χάλκης θά ἀνοίξῃ καί πάλιν τάς πύλας της ὡς ἕν λαμπρόν σύμβολον θρησκευτικῆς ἐλευθερίας. Καθώς ἑτοιμάζομαι νά ἀποχωρήσω τῆς ὑπηρεσίας μου, παρακαλῶ νά γνωρίζετε ὅτι ἔχετε τάς καλυτέρας τῶν εὐχῶν μου διά μεγάλην ἐπιτυχίαν καί εὐτυχίαν εἰς ὅλας τάς μελλοντικάς δράσεις σας καί διά τήν συνεχῆ εὐστάθειαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Μετά θερμῶν προσρήσεων, διατελῶ Εἰλικρινῶς ὑμετέρα Hillary Rodham Clinton».

  Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1971, 12 Απριλίου 2013

Ο ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

 

Ο μοναχισμός αποτελεί έναν από τους πανάρχαιους εκκλησιαστικούς θεσμούς ο οποίος γνώρισε στο διάβα των αιώνων εξελίξεις και σχηματικές αλλαγές στην οργάνωσή του, αλλά εν τη ουσία του παραμένει αμετάτρεπτος και αναλλοίωτος, με σαφή προσανατολισμό και σκοπό.
Κατά τους τρείς πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, αρκετά πρίν την κατάπαυση των διωγμών επί Μ. Κων/νου, ενεφανίσθησαν ευσεβείς Χριστιανοί, οι οποίοι έφευγαν από τον κόσμο για να επιδοθούν, απερίσπαστοι από βιοτικές μέριμνες και κοσμικούς θορύβους, στην άσκηση και την προσευχή. Ενώ άλλοι αναχωρούσαν στην έρημο για να αναζητήσουν εκεί όχι απλώς μία ασφάλεια από τους κινδύνους ενός διεφθαρμένου πολιτισμού, αλλά την πλήρη εκείνη προσφορά της ζωής τους στο Θεό.
Έτσι έχουμε την ανάπτυξη του πρώιμου ερημιτικού μοναχισμού.
Τον 4ο αιώνα όμως ο Χριστιανισμός εισέρχεται σε μια νέα περίοδο της ιστορικής του πορείας. Ο διωγμός παύει, η Κωνσταντίνιος ειρήνη επικρατεί, η Εκκλησία πλέον τιμάται και προστατεύεται από το κράτος, αποκτά πλούτη, προνόμια. Αυτό έχει ως συνέπεια την εμφανή εκκοσμίκευσή της. Τότε ακριβώς το παράδειγμα των ολίγων μεμονωμένων αναχωρητών των τριών πρώτων αιώνων βρίσκει μυριάδες μιμητών. Ιδρύονται Σκήτες, Λαύρες, Κοινόβια μεγάλα και πάμπολλα. Ο μοναχισμός πλέον μεγαλύνεται, οι άγιοι πατέρες της ερήμου λάμπουν στον εκκλησιαστικό ουρανό διότι «χειρ Κυρίου ην μετ’ αυτών», και απλώνεται από την Αίγυπτο και τη Λυβίη, στο Σινά, στην Παλαιστίνη, στη Συρία, στον Όλυμπο της Βιθυνίας, στο Άγιον Όρος και σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο.
 

Οι μοναχοί λοιπόν θα αποτελέσουν επί αιώνες το αντίβαρο μιας εκκλησίας ευτυχισμένης και μακαρίας, και την απτή μαρτυρία και διαρκή υπόμνηση του αληθινού προορισμού του ανθρώπου: να γίνει «τέλειος» ως ο Πατήρ αυτού ο εν ουρανοίς. Στην ιστορία της Ορθοδόξου Ανατολής οι ερημίτες, οι αναχωρητές, οι ασκητές, οι στυλίτες, αλλά και οι μεγάλες μοναχικές κοινότητες- όπως το Στούδιο της Κων/πόλεως- οι οποίες θα φέρουν την «έρημο» μέσα στην καρδιά των μεγάλων πόλεων, θα αναδειχθούν με την σιωπή τους, τον λόγο τους, τα γραπτά τους, την όλη βιωτή τους, μεγαλοφωνότατοι κήρυκες του «ενός χρεία εστί». Διαπρυσίως θα κηρύξουν, θα αναγγείλουν, θα υπενθυμίσουν ότι ο σκοπός της μοναχικής ζωής, αλλά και όλων των βαπτισμένων Χριστιανών είναι η επίτευξη κατά το δυνατόν της εν Χριστώ τελειότητος.
 

Ο μοναχισμός ως γνήσιος εκφραστής της αυθεντικής εκκλησιαστικής παραδόσεως λειτουργεί ανέκαθεν ως οδοδείκτης της πορείας που πρέπει να ακολουθηθεί για τη βίωση αυτής της εφικτής τελειότητος. Οι μοναχοί διήνυσαν ή διανύουν τα στάδια της θεραπευτικής αγωγής και τα διδάσκουν σε όλους τους χριστιανούς ως εμπειρίες πλέον και αναφαίρετες γνώσεις. Όλοι οι απόγονοι του Αδάμ πρέπει να διανύσουν τα στάδια της καθάρσεως, του φωτισμού και της θεώσεως για να φθάσουν στην τελειότητα, στην κατά χάριν θέωση.
 

Οι άγιοι πατέρες ως διδάσκαλοι του μοναχισμού και φωστήρες της όλης Εκκλησίας εδίδαξαν και τα μέσα και τους τρόπους που πρέπει να μετέλθη όποιος πράγματι επιθυμεί την θεραπεία από τα πάθη του και την απόκτηση της υγείας του. Βασικότατο γνώρισμα του μοναχισμού είναι αυτή η καθ’ ολοκληρίαν εφαρμογή αυτής της θεραπευτικής αγωγής. Αν θέλουμε να δούμε την ουσία του ορθόδοξου μοναχισμού πρέπει να μελετήσουμε τους μακαρισμούς και όλες γενικά τις εντολές του Χριστού. Οι μοναχοί ξεκινούν την αγωνιστική πορεία τους για τα τρία στάδια της πνευματικής ζωής, την κάθαρση, το φωτισμό και τη θέωση, με την αυτογνωσία, την ταπείνωση, την μετάνοια, την κάθαρση της καρδιάς και φθάνουν μέχρι την επιθυμία για διωγμό και μαρτύριο. Κατ’ ουσίαν επιθυμούν να βιώσουν πλήρως την εντολή του Θεού «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου … και τον πλησίον σου ως σεαυτόν».

 

Όλοι όσοι επιθυμούν να εισέλθουν στο μοναχικό στάδιο για να αγωνισθούν και να νικήσουν, και για να έχουν συνεργό Αυτόν που «εξήλθε νικών και ίνα νικήση», καλούνται σε μία τριπλή αποταγή, απάρνηση, απέκδυση. Η πρώτη αποταγή είναι η διαρκής αποταγή του κόσμου και επεκτείνεται σε ολόκληρη τη ζωή του μοναχού. Η δεύτερη αποταγή είναι η «εκκοπή του ιδίου θελήματος» και η τρίτη αποταγή είναι η αποταγή της «κενοδοξίας». Αυτές οι τρείς αποταγές αντιστοιχούν με την άρση των τριών σταυρών που σηκώνει ο μοναχός σε όλη του τη ζωή. Ο πρώτος σταυρός είναι εξωτερικός και επιβάλλεται από τις συμφορές και τις θλίψεις, ο δεύτερος σταυρός είναι η εσωτερική πάλη του ανθρώπου με τα πάθη και τις επιθυμίες και ο τρίτος σταυρός είναι η ολοκληρωτική παράδοση στο θέλημα του Θεού.
 

Oμως οι τρείς αποταγές και οι τρείς σταυροί συνδέονται και με τις τρείς αναγεννήσεις, που επιτυγχάνονται με την κάθαρση της καρδιάς, τον φωτισμό του νού και τη θέωση. Επομένως οι τρείς αποταγές, οι τρείς σταυροί και οι τρείς πνευματικές γεννήσεις είναι η διαρκής πορεία του μοναχού προς την πνευματική ολοκλήρωσή του. Όλος αυτός ο δια βίου αγώνας των μοναχών συνιστά την άσκηση και σκοπός της ορθοδόξου αυτής ασκητικής αγωγής είναι η καθαρή προσευχή και η απάθεια.
 

Εντός του πλαισίου αυτού ο κάθε μοναχός δίνει τρείς υποσχέσεις ενώπιον του Θεού:

Η πρώτη υπόσχεση είναι η υπόσχεση υπακοής. Πολλοί είναι αυτοί που νομίζουν ότι αυτό που διακρίνει τον μοναχισμό από την συνηθισμένη ζωή των ανθρώπων είναι η αγαμία. Αλλά οι Άγιοι Πατέρες και οι σύγχρονοι ασκητές αποδίδουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον και βάρος στην υπακοή. Η υπακοή γίνεται μέσα στην προοπτική να απαλλαγεί ο μοναχός από το ισχυρό πάθος της φιλοδοξίας. Ο μοναχός αγωνίζεται να είναι συνεπής και να καλλιεργεί αυτήν την υπόσχεση- αρετή έχοντας ως πρότυπο τον ίδιο τον Κύριό του Ιησού Χριστό ο οποίος έγινε «υπήκοος έως θανάτου». Έτσι, ενώ η παρακοή του Αδάμ, που είχε τις ρίζες της στο πάθος της φιλοδοξίας, έγινε αιτία θανάτου, η υπακοή του μοναχού στο θέλημα του Θεού νεκρώνει το φοβερό αυτό πάθος και χαρίζει την ταπείνωση, την προσευχή, την θέωση.
 

Η δεύτερη υπόσχεση- αρετή είναι η παρθενία η οποία διακρίνεται σε σωματική και ψυχική και θεραπεύει το πάθος της φιληδονίας. Για τον μοναχό η βασική και αναμφισβήτητη δικαίωση αυτής της υποσχέσεως βρίσκεται στο υπόδειγμα της ζωής που έδωσε ο ίδιος ο Κύριος, «υπόδειγμα δέδωκα υμίν». Μόνον ένας ανόητος θα τολμήσει να πεί ότι η ζωή του Χριστού ήταν «αφύσικη». Αυτή η καθ’ όλα ει δυνατόν ομοίωση προς τον Θεό είναι και ο έσχατος σκοπός και η ύψιστη έννοια της υπάρξεως των ανθρώπων. Η μοναχική παρθενία- αγνεία βεβαίως δεν θεμελιώνεται στην απόρριψη του ευλογημένου από τον Θεό και την Εκκλησία γάμο, αλλά στην άνευ όρων αγάπη προς τον Θεό.
 

Η τρίτη θεμελιώδης υπόσχεση- αρετή είναι η ακτημοσύνη η οποία θεραπεύει το πάθος της φιλαργυρίας- πλεονεξίας. Η ακτημοσύνη μαζί με τις δύο προηγούμενες υποσχέσεις- αρετές αποτελεί μία αδιάλυτη ενότητα με σκοπό να φθάσει την καθαρά προσευχή και συγχρόνως μια τελειοτέρα εξομοίωση με τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό , ο οποίος «ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη». Ο μοναχός καλείται να ζήσει εν πτωχεία, αλλά περισσότερο οφείλει να αγωνισθεί εναντίον του «πάθους της κτήσεως» (πλεονεξίας), της «αγάπης των χρημάτων» (φιλαργυρία) και των «πραγμάτων». Η αγάπη της ιδιοποιήσεως εξορίζει την αγάπη στον Θεόν και στον πλησίον.
 

Οι τρείς αυτές υποσχέσεις- αρετές, Υπακοή, Παρθενία, Ακτημοσύνη οι οποίες συνιστούν την ουσία της Ορθοδόξου ασκήσεως και οδηγούν στην ΦΙΛΟΘΕΪΑ- ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ η οποία πολεμά την μητέρα των τριών ισχυρών παθών, φιλοδοξίας, φιλαργυρίας, φιληδονίας, την ΦΙΛΑΥΤΙΑ.
Δυνάμει των ανωτέρω όλη η άσκηση του μοναχού συνίσταται στην αναζήτηση μιας συμφωνίας- συμπτώσεως της θελήσεως και της ζωής του ασκουμένου με την θέληση και τη ζωή του Θεού. Δηλαδή χωρίς την ενέργεια της Θείας Χάριτος η οποία σφραγίζει αυτούς τους ασκητικούς αγώνες, όλα τα αγωνίσματα μένουν ένα έργο ανθρώπινο και κατά συνέπεια φθαρτό. Αυτή η σύμπτωση- συμφωνία του θελήματος του Θεού και της θελήσεως του ασκουμένου εκφράζεται και πραγματοποιείται ουσιωδώς στην προσευχή και γι’ αυτό το λόγο η προσευχή αποτελεί την κορυφή όλης της ασκητικής δραστηριότητας. Η προσευχή είναι το κύριο έργο του. Η προσευχή είναι η εργασία του αλλά και η ανάπαυσή του. Περισσότερο από την εργασία ή την ανάπαυσή του, η προσευχή είναι η ζωή του μοναχού. Η ζωή του είναι προσευχή και η προσευχή είναι η ζωή του.
  

Η προσευχή μπορεί να ποικίλλει επ’ άπειρον και κατά την μορφή και κατά την ποιότητα. Και βεβαίως εννοούμε εκτός από την λατρευτική προσευχή, κυρίως την νοερά, καρδιακή προσευχή, την ΚΑΘΑΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ που είναι και η τελειότερη μορφή της. Γι’ αυτήν την προσευχή ο αββάς Βαρσανούφιος ο Μέγας λέγει: «Ψυχή τελεία εστί το λαλείν τω Θεώ αρεμβάστως, εν τω συνάγειν όλους τους λογισμούς αρεμβάστως μετά των αισθήσεων». Καρποί της καθαρής προσευχής, όπως αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, είναι «η απλότης, αγάπη, ταπεινοφροσύνη, καρτερία, ακακία και τα τοιαύτα». Για να φθάσει ο μοναχός στην καθαρή προσευχή εγκαταλείπει τα πάντα. Και η εγκατάλειψη αυτή αποτελεί την ουσία της μοναστικής απαρνήσεως.
 

Η προσευχή για να αποδώσει τους καρπούς της στον αρμόδιο καιρό αυτών πρέπει να καλλιεργείται σ’ ένα περιβάλλον ησυχίας σωματικής και ψυχικής. Αυτή είναι κατά την Ορθόδοξη Παράδοση η ησυχία των αισθήσεων, των λογισμών και της καρδίας. Είναι απαραίτητο να τονισθεί στο σημείο αυτό ότι η όλη άσκηση του μοναχού και του κάθε πιστού η προσπάθεια για να γίνει δεκτή από το Θεό πρέπει να συνοδεύεται από την μετάνοια. Κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό μετάνοια είναι η επάνοδος της ψυχής εκ του παρά φύσιν στο κατά φύσιν. Η λέξη «μετάνοια» σημαίνει μ ε τ α β ο λ ή του ανθρώπου, αλλαγή, μετάβαση από μια κατάσταση σε άλλη. Η ζωή του μοναχού είναι μία ζωή συνεχούς εσωτερικής μετανοίας υπ’ αυτήν την έννοιαν. Είναι μία αδιάκοπη αναζήτηση του Θεού, κάθε ημέρα. Ο Θεός είναι το «ύδωρ το ζων» και ο μοναχός είναι ο αείποτε διψών τον Θεόν και στη μετάνοια υπάρχει μία δίψα του Θεού απεριόριστη.
 

Η ορθόδοξη ασκητική αγωγή λοιπόν μέσω της οδού της καθάρσεως, φωτισμού, οδηγεί τον μοναχό ασφαλώς στην θέωση, στην εμπειρική γνώση του Θεού, με τη συνεργεία βεβαίως της θείας χάριτος. Επειδή ο μοναχισμός διατηρεί εν χρήσει αυτήν την ορθόδοξο μέθοδο θεραπείας του ανθρώπου και της κατά χάριν θεώσεως, τα μέγιστα συνέβαλε στην διατύπωση και την διατήρηση των δογμάτων της Εκκλησίας, τα οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η διατύπωση αυτής της ζωής της θεώσεως. Γράφει ο Άγιος Ιγνάτιος Μπριτσιανίνωφ:«Οι μοναχοί έχουν δώσει εις την Εκκλησίαν του Χριστού πνευματικούς ποιμένας, οι οποίοι με λόγους όχι της ανθρώπινης σοφίας, αλλά του πνεύματος, επικυρωμένους με θαύματα, έχουν οδηγήσει και στερεώσει την Εκκλησίαν. Ιδού διατί η Εκκλησία μετά την περίοδον των Μαρτύρων κατέφυγε εις την έρημον. Εκεί κατέφυγεν η τελειότης Του, η πηγή του φωτός Του, η κυρία δύναμις της στρατευομένης Εκκλησίας. Τι ήσαν ο Χρυσόστομος, ο Μέγας Βασίλειος, ο Επιφάνιος, με μίαν λέξιν όλοι οι άγιοι πνευματικοί ποιμένες; … Εστερέωσαν την πίστιν, κατήγγειλαν και συνέτριψαν τας αιρέσεις. Χωρίς τους μοναχούς ο Χριστιανισμός δεν θα είχεν εξαφανισθή από τον κόσμον;».
 

Τολμηρή τοποθέτηση σχετικά με το μοναχισμό! Αλλά έτσι μέσα στην Εκκλησία αξιολογήθηκε η σπουδαιότητα του ορθοδόξου μοναχισμού και των γνησίων φορέων και εκφραστών του πνεύματός του, των αγίων πατέρων δηλαδή.
 

Mπορούμε με άνεση πλέον να υποστηρίξουμε, βάσει των όσων εν συντομία αναφέραμε παραπάνω, ότι ο μοναχισμός είναι η δόξα και το καύχημα της Εκκλησίας. Ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης έλεγε ότι στο σώμα του Χριστού, στην Εκκλησία, οι μοναχοί αποτελούν την κόμη της κεφαλής. Όπως η κόμη της κεφαλής αφ’ ενός μεν αποτελείται από «νεκρές» τρίχες, αφ’ ετέρου δε είναι η ομορφιά του ανθρώπου, έτσι και οι μοναχοί είναι οι νεκρωμένοι κατά κόσμον, αλλά συγχρόνως είναι η δόξα της Εκκλησίας.
 

Η προσφορά του ορθοδόξου μοναχισμού από την γέννησή του έως σήμερα είναι τεράστια και σωτηριώδους σημασίας για όλον τον κόσμο. Διατηρεί κατά πρώτον λόγο ακέραια την μέθοδο θεραπείας και θεώσεως, και κατά δεύτερον λόγο αίρει με αυταπάρνηση και τον σταυρό της δογματικής ακριβείας. Επίσης, παρά την δριμύτατη κριτική των ανθρώπων, οι μοναχοί προσεύχονται αδιαλείπτως για την σωτηρία όλων των ανθρώπων. Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης γράφει: «Ο κόσμος νομίζει πως οι μοναχοί είναι ανώφελο γένος. Έχουν όμως άδικο να σκέφτονται έτσι. Δεν ξέρουν πως ο μοναχός προσεύχεται για όλον τον κόσμο. Δεν βλέπουν τις προσευχές του και δεν γνωρίζουν με πόση ευσπλαχνία τις δέχεται ο Κύριος. Οι μοναχοί κάνουν μεγάλο πόλεμο με τα πάθη και γι’ αυτόν τον αγώνα τους θα είναι μεγάλοι κοντά στο Θεό»

πηγή