Η συνάντηση δύο καλών φίλων... Η λέξη ντροπή χάνει το νόημά της

 

Η νέα συνάντηση του Τούρκου προξένου Κομοτηνής και του μητροπολίτη Διδυμοτείχου στο περιθώριο των εορτών για τα «Ελευθέρια» της Θράκης…

 

Όπως ίσως θα θυμάστε, είχαμε κάποτε σχολιάσει στο«Προξενείο-Στοπ» με πολύ οξύ τρόπο την εξαίρετη σχέση που (φαίνεται ότι) υπάρχει ανάμεσα στον πρόξενο της Τουρκίας στην Κομοτηνή Ιλχάν Σενέρ και στον μητροπολίτη ΔιδυμοτείχουΔαμασκηνό. 

Ο λόγος βασικά για τα όσα άκρως εμετικά είχαν διαμειφθεί στις 21 Δεκεμβρίου 2012 μέσα στο μητροπολιτικό μέγαρο της Κομοτηνής, όπου ο ιεράρχης (τοποτηρητής τότε στην τοπική Μητρόπολη) είχε υποδεχθεί τον…ομόλογό του (σ.σ. τοποτηρητή της Τουρκίας στη Θράκη γαρ!) και μόνο που δεν τον…έρανε με λουλούδια (βλ. Εμετού συνέχεια: Και ο τοποτηρητής μητροπολίτης Κομοτηνής σε περιπτύξεις με τον Τούρκο πρόξενο!). 

Αλλά και μερικές εβδομάδες αργότερα, όταν – μετά την εκλογή του νέου μητροπολίτη Παντελεήμονα – ήρθε πια η ώρα για τονΔαμασκηνό να εγκαταλείψει τη Ροδόπη, η τελευταία του δημόσια εμφάνιση ήταν και πάλι με τον πρόξενο, σε εκδήλωση γεμάτη από…περιστρεφόμενους (και έτερους) δερβίσηδες (βλ.Περιστρεφόμενοι δερβίσηδες και…περιφερόμενοι χαφιέδες!).

Και εμείς μεν δεν ξέρουμε αν υπήρξε και άλλη συνάντηση έκτοτε των δύο…φίλων (αν και καθόλου δεν αποκλείεται βέβαια, ειδικά αν θυμηθούμε τον απερίγραπτο διάλογο της συνάντησης της 21^ης Δεκεμβρίου, που μεταξύ άλλων προανήγγελλε και επόμενες συναντήσεις, καθώς και ευρύτερη συνεργασία στην περιοχή του Βορείου Έβρου). 

Το βέβαιο πάντως είναι ότι, λίγες μέρες πριν, οι δυο τους ξανασυναντήθηκαν σίγουρα (και πάλι στην Κομοτηνή) κατά την κατάθεση στεφάνων και τις λοιπές εορταστικές εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα στο κέντρο της Κομοτηνής για τα «Ελευθέρια» της Θράκης (14 Μαΐου), όπου αμφότεροι παρέστησαν (ο μενΔαμασκηνός ως επισκέπτης μητροπολίτης, ο δε Σενέρ ουκ οίδαμεν ως…τι)! 

Η συνάντηση υπήρξε σύντομη και προφανέστατα δεν ειπώθηκε κάτι ιδιαίτερο στη διάρκειά της, ήταν όμως κάτι παραπάνω από εγκάρδια, όπως διαπιστώνετε άλλωστε και μόνοι σας από τααχαρακτήριστα χαμόγελα της φωτογραφίας (σ.σ. ο λόγος που ΔΕΝ τα χαρακτηρίζουμε, είναι απλά ότι εμείς σεβόμαστε ακόμη το σχήμα του μητροπολίτη – σε πλήρη αντίθεση μάλλον δηλαδή με τον ίδιο). 

Σε άλλο σχόλιο σήμερα είπαμε να μην προβούμε (ούτε για εμετούς, ούτε για λοιπές… εκκρίσεις)! Θου, Κύριε…

Πηγή Προξενείο ΣΤΟΠ

Πηγή : Ας μιλήσουμε επιτέλους 

αντιγραφή

«Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΤΗΣ»

«Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΤΗΣ»

Ρωμανού Ξενοφάνουc Ανδρούτσου*

«Η τελετουργική μύηση του 33^ου βαθμού αποκαλύπτεται για πρώτη φορά στην Ιστορία»!

«(…) Δεν επιτρέπεται ούτε να ολοκληρώσουμε μια προσευχή στο όνομα του Ιησού 

αλλά χρησιμοποιούμε μια αόριστη αναφορά στον Θεό, ο οποίος θα μπορούσε να 

σημαίνει οποιονδήποτε και οτιδήποτε. Οι διδασκαλίες της Καμπάλα, της

 Ζέντ Αβέστα, και των Γνωστικών χρησιμοποιούνται μαζί με την αστρολογία και 

τις διδασκαλίες των ψεύτικων αρχαίων θεών όπως ο Όσιρις, η Σεμίραμις, η 

Ίσις και ο Κρίσνα. Οι Χιντού θεοί Βράχμα, Βισνού και Σίβα θεωρούνται επίσης θεοί.

Όποτε όμως ονομάζετο ο Χριστός, γινόταν μόνο με την μορφή της γελοιοποίησης.

Για τους λόγους αυτούς εγκατέλειψα το Μασονικό Τάγμα. Εάν σήμερα είσαι

 Μασόνος, σου ζητώ από τα βάθη της καρδιάς μου να πράξεις αναλόγως.

Είναι το μόνο σωστό πράγμα που μπορείς να κάνεις (...)».

(«Προς Μία Παγκόσμια Δικτατορία» του Gary Kah (Εκδόσεις «ΣΤΕΡΕΩΜΑ»).

Με Χριστιανική αγάπη,

Τζίμ Σώ (Jim Shaw), Silver Springs, Florida

Ευτυχώς όμως, που πολλοί μασόνοι και μη, Έλληνες και Δυτικοί, ήδη

 επιστρέφουν στα πάτρια. Ανακαλύπτουν την ελληνικότητα της αρχαίας

 Ρώμης, την επί τρείς αιώνες (8^οςαι. - 11^ος αι.), αντίσταση των Ρωμαίων 

Ορθοδόξων Παπών και του λατινικού λαού έναντι των Φραγκονορμανδών

 εισβολέων και στην αίρεση του Φιλιόκβε. Μελετούν ενδελεχώς την 

Ορθόδοξη Χριστιανική Αρχαιότητα μέσα από τους Αγίους Πατέρες 

αλλά και την Οικουμενική Ρωμανία, άνευ ιστορικών αναχρονισμών 

και μέσα από τις απαραχάρακτες ιστορικές πηγές. Τον μόνο 

Πολιτισμό που παρ’ όλες τις ανθρώπινες αστοχίες και

 τα τρωτά του, δεν θεσμοθέτησε εκκλησιαστικοθεολογικά την 

αμαρτία όπως ο Δυτικός Χριστιανισμός. Κι αυτό, γιατί η χιλιόχρονη

 Μεσαιωνική Ρωμανία - που επέτυχε την αυθυπέρβασή της 

εκχριστιανίζοντας το αδυσώπητο ρωμαϊκό δίκαιο που κληρονόμησε 

- ποτέ δεν έκανε δόγμα της την οντολογική παρεκτροπή, την ηθική 

παρέκκλιση και τα «ιερά φονικά». Στον αντίποδα, αναγνώρισε και 

υπερασπίστηκε την Αποστολική Θεοαλήθεια ως το μόνο στοιχείο

 κατευνασμού των ανθρωπίνων παθών που θα εξασφάλιζε την 

ενότητα των ετερόκλητων πολιτών της, πράγμα το οποίο 

επιβεβαιώνεται, από τους χρονικογράφους της τότε εποχής,

 από τους βίους πάμπολλων απολογητών και ομολογητών, λαϊκών,

 μοναχών, κληρικών, αυτοκρατόρων και πατριαρχών, όπως τα

 παραθέτουν οι ιδεολογικά αστράτευτοι ημεδαποί και αλλοδαποί ιστορικοί.

Μια ελληνοπρεπέστατη Ρωμανία, διασώστρια και συνεχίστρια των 

Πανελλήνων του Ομήρου (Β΄, 350) και του Ησιόδου 

(«Έργα και Ημέραι», στ. 526 - 528), η οποία αγκάλιασε και προσέφερε

 την δυνατότητα του εξαγιασμού, όχι μόνον στους εν τη Βυζαντίδα Πόλη, 

απογόνους των πάλαι ποτέ Τρώων συνελλήνων, αλλά και σε όλες τις 

φυλές του τότε γνωστού κόσμου, εκπληρώνοντας το όραμα του Ισοκράτη,

 του Μέγα Αλέξανδρου και του Μέγα Παύλου. Μια Ρωμανία, της οποίας 

την ενότητα υπερασπίστηκε μέχρι και ο νεοπλατωνικός ουτοπιστής 

Πλήθων Γεμιστός, όταν στην Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας (1438 - 1439) 

- μαζί με τον Άγιο Μάρκο Ευγενικό - αρνήθηκε να συναινέσει 

στην ανίερη ένωση των Εκκλησιών Κωνσταντινούπολης και Ρώμης.

Ένα «Βυζάντιο» συκοφαντημένο και χαλκευμένο από τους Δυτικούς

 και τους Νεογραικούς λογίους και ιστορικούς του 18^ου και 19^ου αιώνα,

 το οποίο εκχριστιάνισε την λεκάνη της Μεσογείου, την Κεντρική Ευρώπη

, τις Βρετανικές Νήσους, την Σκανδιναυία και την Ρωσία, 

αναδεικνύοντας Λατίνους, Έλληνες, Σέρβους, Αρμένιους,

 Ίβηρες, Σημίτες, Σύριους κ.α., αυτοκράτορες, αυτοκράτειρες, 

επισκόπους και πατριάρχες κι αυτό το ανεπανάληπτο, επειδή 

ο εθνοφυλετισμός, η φεουδαρχική αριστοκρατία και η κληρονομική

 διαδοχή της εξουσίας ήταν μονίμως υπό αίρεση και αμφισβήτηση, μιας

 και συχνά, κατόπιν απαίτησης του λαού και του στρατεύματος,

 πάμπολλοι ταπεινής καταγωγής νέοι και νέες αναρριχήθηκαν 

στον αυτοκρατορικό θρόνο καθ’ όλη τη διάρκεια της υπερχιλιετούς

 Ελληνορθόδοξης Αυτοκρατορίας!

Μια Ορθόδοξη Χριστιανική Λαϊκή Αυτοκρατορία με διαρθρωμένη

 οικονομία, που εφάρμοσε το τελειότερο πολιτικοοικονομικό μοντέλο,

 αυτό της Μικτής Οικονομίας, που πολέμησε τα μονοπώλια, που 

στήριξε την την μικρή ιδιοκτησία συγκρουόμενη με τους «Δυνατούς», 

που προάσπισε τα δικαιώματα της γυναίκας, της «Τρίτης Ηλικίας», 

των παιδιών, των ορφανών, των ανέργων, των πτωχών και των αδύνατων.

Μια συνετή, στο σύνολό της, αυτοκρατορία, που ανέδειξε την θεωρία 

του ιερού, αμυντικού «δικαίου πολέμου», η οποία, επί ένδεκα ολόκληρους

 αιώνες, ουδέποτε προέβη σε κάποιον κατακτητικό πόλεμο σεβόμενη 

το δικαίωμα του αλλοδαπού να έχει τον δικό του γεωφυσικό χώρο 

στον οποίο θα μπορούσε να πραγματωθεί και να ευημερήσει.

Ένα ευφυέστατο και ευλογημένο υπερκράτος, το οποίο συνέλαβε

 από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του πως ο σκοπός και ο 

προορισμός της γήινης ζωής δεν εξαντλείται σε τούτον τον μάταιο 

κόσμο της φθοράς και της διχόνοιας, αλλά επεκτείνεται και 

δοξάζεται στην αιωνιότητα με τον αγιασμό και την θέωση. 

Γι’ αυτό και προστάτευσε την Ορθοδοξία από τις θρησκευτικές

 αιρέσεις και παραθρησκείες, από αγάπη για τον μεταπτωτικό και 

πνευματικά ανάπηρο άνθρωπο, όχι από κάποια ιδεολογική εμμονή

 ή από πνευματική αλαζονεία, αλλά για να διασφαλίσει την 

αποστολοπαράδοτη πνευματική ιατρική αγωγή του «έσω ανθρώπου» 

που θα εκπλήρωνε τον ως άνω πανίερο σκοπό, όπως ακριβώς 

μάχεται σήμερα και ένας Ιατρικός Σύλλογος τους κομπογιαννίτες

 ψευτογιατρούς που λανσάρουν το «νερό του Καματερού», 

τις «βιβεκανάντειες» ενεργειακές θεραπευτικές και την

 ομοιοπαθητική νεοαλχημεία ως σωτηριώδη μέσα θεραπείας 

του πάσχοντος ανθρώπου.

Μια προτύπωση της Ουράνιας Ιερουσαλήμ, που δεν αντιτίθετο 

στους μειοψηφούντες ειδωλολάτρες και στους αιρετικούς 

χριστιανούς να θρησκεύουν ελευθέρως, αρκεί, να μην

 προέβαιναν σε μηχανορραφίες, προσηλυτισμούς, ανταρσίες

 και επαναστάσεις που θα διακύβευαν την εσωτερική συνοχή

 και ευημερία της πολυφυλετικής αυτοκρατορίας.

Ως συντεταγμένο θεοκεντρικό κράτος, πολέμησε την μαγεία και 

τον αποκρυφισμό, ιδιαίτερα, όποτε τα άνομα αυτά μέσα χρησιμοποιήθηκαν

 για να πλήξουν τον ίδιο τον αυτοκράτορα, επειδή επιβουλεύονταν την

 ελευθερία της βούλησης των πολιτών της, την ευημερία της

 αυτοκρατορίας και κυρίως, επειδή επεδίωκαν την ακύρωση του εν 

Χριστώ καθαρτικού και θεωτικού σκοπού της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ένα «Βυζάντιο» σταυρωμένο, που νόσησε βαρύτατα μετά την άλωση 

του 1204 από τους βαρβάρους Φράγκους, εξ αιτίας του 

πνευματικής κατάπτωσης κάποιων αυτοκρατόρων, αξιωματούχων, 

επισκόπων και λογίων του, αλλά και επειδή το κλίμα 

ανασφάλειας που διακατείχε, τότε, την συρρικνωμένη 

πολυφυλετική αυτοκρατορία κατέστησε τον πληθυσμό ευάλωτο 

στα δηλητήρια του φεουδαλισμού και του εθνοφυλετισμού - σωβινισμού.

Μια Ρωμανία, της οποίας το αφιλάργυρο και αφιλόσαρκο φρόνημα, 

η αγιοσύνη, οι θρύλοι και οι προφητείες περί αναβιώσεώς της, 

αποτελούν σήμερα - περισσότερο από ποτέ - τον φόβο και τον τρόμο

 του «Νεοδιαφωτισμού» της New Age, της Μασονίας, των Παπών, 

των Χρηματοπιστωτικών Αγορών και σύμπασας της 

Νew World Order. 

Kι αυτό, επειδη η αναβιούμενη Ρωμηοσύνη που ακόμα 

αναδεικνύει θεουμένους, εναντιώνεται στην φεουδαρχία,

 στην κληρονομική διαδοχή των πολιτικών «τζακιών» και

 στην υπ’ αυτών οικονομική εκμετάλλευση των αδυνάτων.

Μια Ρωμαιοσύνη, η οποία προάσπισε, εκπνευμάτισε και 

ύμνησε την έννοια της πατρίδας ως τον οριζόντιο γήινο 

χώρο, στον οποίον, αποζητήθηκε η λύτρωση από τον 

Διάβολο και τους ψευτοθεούς του, απ’ τους βαρβάρους 

εχθρούς και τα πάθη, μέσα από την εξάσκηση και πραγμάτωση 

της σωτηριώδους θεραπευτικής τέχνης της καθάρσεως,

 φωτίσεως και θεώσεως της εκπεσούσης ανθρώπινης φύσεως. 

Γι’ αυτό και υπεράσπιζε με τον ίδιο ζήλο κάθε σπιθαμή της 

αυτοκρατορίας από τους πνευματικούς (αιρετικούς και αλλοθρήσκους)

 και στρατιωτικούς εισβολείς, ενώ είχε πάντοτε ως πρότυπό της

 τον θεούμενο, ασχέτως της, τυχόν, θύραθεν επιστημονικής του

 μορφώσεως (π.χ. Τρεις Ιεράρχες / Πατέρες της Ερήμου 

των 4^{ου –} 5^ου μ.Χ. αι., Άγιος Λουκάς ο Ιατρός / Γέροντας Ιωσήφ 

ο Ησυχαστής). 

Μια στάση και προοπτική ζωής που συνεχίζει να καθαίρει,

 να φωτίζει και να θεώνει ανθρώπους, ανεξαρτήτως 

διανοητικής ευφυίας, κοινωνικής τάξεως και σωματικής

 κράσης και ρώμης (

βλ. παρακάτω, τον άγιο γέροντα Ιωακείμ τον νάνο!). 

Μια Ελληνορθοδοξία γνήσια και παραδοσιακή που ποτέ δεν 

εξιδανίκευσε τον πνευματικά αδιάφορο και τον κατά κόσμον

 ισχυρό, τον «πετυχημένο» και τον «καταξιωμένο» που 

αποθεώνει ο Δυτικός Κόσμος και η εκφραγκευμένη Ελλάδα των 

τελευταίων δύο αιώνων.

*Από το υπό έκδοση βιβλίο του:

ΦΡΑΓΚΟCΥΝΗ←«ΜΝΗΜΟΝΙΟ»→ΡΩΜΗΟCΥΝΗ

πηγή

Κωνσταντίνος Χολέβας Οι «μνήμες της δόξας» αλλά και του ξεριζωμού

Δύο επέτειοι συγκινούν την εθνική μνήμη αυτές τις ημέρες. Στις 17 Μαΐου συμπληρώθηκαν 100 ακριβώς χρόνια από τη Συνθήκη του Λονδίνου της 17ης Μαΐου 1913 (30 Μαΐου με το νέο ημερολόγιο). Με τη Συνθήκη αυτή έληγε ο Α' Βαλκανικός Πόλεμος υπέρ των ορθοδόξων χριστιανικών χωρών και με σημαντική ήττα των οθωμανών Τούρκων. Η δεύτερη επέτειος είναι της 19ης Μαΐου 1919, όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα και κήρυξε τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Ηταν ένας κακός οιωνός για το μέλλον του Μικρασιατικού Ελληνισμού, που ξεριζώθηκε ολοκληρωτικά μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922.

Η Συνθήκη του Λονδίνου δικαίωνε σε μεγάλο βαθμό τις θυσίες των Μακεδονομάχων του 1903-1908 και των στρατιωτών μας κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμου που ξεκίνησε στις 5/10/1912. Οι εύζωνοι, οι ιππείς, οι πυροβολητές και οι ναύτες μας είχαν μετά από σκληρές μάχες απελευθερώσει τη Μακεδονία, την Ηπειρο, τα νησιά του Βορείου Αιγαίου. Οι Κρήτες βουλευτές εισήλθαν από τον Οκτώβριο στο ελληνικό Κοινοβούλιο καταργώντας στην πράξη την αυτονομία που είχε η Μεγαλόνησος. Με τη Συνθήκη αυτή η οθωμανική Πύλη παραχωρούσε στις συμμαχικές χώρες Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία και Μαυροβούνιο όλα τα εδάφη δυτικά της γραμμής Αίνου - Μηδείας (στη Θράκη) με εξαίρεση την Αλβανία, η οποία ανακηρυσσόταν αυτόνομη μετά από πιέσεις της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις ανελάμβαναν να διακανονίσουν το καθεστώς της Χερσονήσου του Αθω (ενσωματώθηκε στην Ελλάδα ύστερα από απαίτηση των 19 από τις 20 μονές -πλην της ρωσικής), των νησιών του Αιγαίου, πλην Δωδεκανήσου, και τα σύνορα του ιδρυομένου νέου κράτους της Αλβανίας. Ως προς την Κρήτη αναγνωρίστηκε η επικυριαρχία της Ελλάδος και με το άρθρο 4 της Συνθήκης η Τουρκία «παραιτείται υπέρ των συμμάχων ηγεμόνων πάντων των επί της νήσου κυριαρχικών δικαιωμάτων της». Η Συνθήκη του Λονδίνου άφησε αρκετές ασάφειες και δεν καθόριζε επακριβώς τα εδάφη που κέρδιζε κάθε ένας από τους νικητές. Ολα αυτά ρυθμίστηκαν με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, στις 28 Ιουλίου 1913. Προηγήθηκε ο Β' Βαλκανικός Πόλεμος, κατά τον οποίο Ελληνες, Σέρβοι και Ρουμάνοι νίκησαν την παράσπονδη Βουλγαρία.

Η επέτειος αυτής της Συνθήκης αφενός μεν μας γεμίζει με υπερηφάνεια για τη νίκη μας στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, αφετέρου μας θλίβει διότι μας θυμίζει την ατυχή μοίρα της Βορείου Ηπείρου. Ενώ ο Στρατός μας απελευθέρωσε ολόκληρη την τουρκοκρατούμενη Ηπειρο, η Ιταλία και η Αυστριακή Αυτοκρατορία ήθελαν να δημιουργήσουν ένα τεχνητό κράτος για να ελέγχουν την είσοδο της Αδριατικής. Ετσι μάζεψαν διάφορες ετερόκλητες φυλές με αμφίβολη αλβανική συνείδηση και στα εδάφη τους προσάρτησαν την ελληνικότατη Βόρειο Ηπειρο. Ο Ελ. Βενιζέλος εκβιάστηκε: Ή τη Χίο και Μυτιλήνη ή τη Βόρειο Ηπειρο. Τελικά απέσυρε τον Στρατό μας. Οι Βορειοηπειρώτες μετά από έναν χρόνο πήραν τα όπλα και κέρδισαν την αυτονομία τους εντός Αλβανίας με το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας της 17ης Μαΐου 1914. Αλλη μία σημαντική επέτειος του Μαΐου, της οποίας η εκατονταετηρίδα συμπληρώνεται του χρόνου.

Η Γενοκτονία των Ποντίων αδελφών μας και το ποντιακό αντάρτικο, το οποίο δεν είναι τόσο γνωστό στις νεότερες γενιές, μας θυμίζουν τη Μεγάλη Ιδέα, τη Ρωμηοσύνη της Ανατολής, τον ποντιακό θρήνο για την Αλωση του 1453 που κατέληγε με την ελπίδα: «Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο»! Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (Ρωμανία από τη Νέα Ρώμη - Κωνσταντινούπολη) θα αναγεννηθεί. Ερχόμενοι ως πρόσφυγες στον ελλαδικό κορμό οι Πόντιοι έφεραν την ορθόδοξη ευλάβειά τους, την επιχειρηματικότητά τους, τον μαχητικό πατριωτισμό τους, τα πανάρχαια έθιμά τους.

Αραγε ποιες εκδηλώσεις γίνονται στα σχολεία για τη Γενοκτονία των Ποντίων;

Κωνσταντίνος Χολέβας

πηγή

Κυρία Χούκλη, αν κοιμάστε τα βράδια συγχαρητήρια.

Πριν από λίγο, στο κεντρικό δελτίο του ΑΝΤ1 με τα γνωστά ναζιστικά τουρκικά σήριαλ, είδαμε την συμπαθέστατη δημοσιογράφο κυρία Χούκλη να αναπαράγει την ισλαμοφασιστική προπαγάνδα περί ...
“χημικών επιθέσεων του Ασάντ” με “κάνιστρα αγνώστου ταυτότητας” που έπεφταν από ελικόπτερο.
Εννοείται πως το ρεπορτάζ δεν αποτελούσε θέση της δημοσιογράφου, αλλά του καναλιού. Η δουλειά άλλωστε δεν είναι ντροπή, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη κλπ. Όμως, επειδή θεωρούμε πως η κυρία Χούκλη δεν είναι όμοια με άλλα ρεμάλια της εντεταλμένης
δημοσιογραφίας που συγκαλύπτουν γενοκτονίες, οφείλουμε να την ρωτήσουμε:
Κυρία Χούκλη, γνωρίζετε πως στην Συρία γίνεται γενοκτονία από ισλαμοφασιστικές οργανώσεις ανάλογη αυτής των Ασσυρίων, των Ποντίων, των Ιώνων;
Κυρία Χούκλη, γνωρίζετε τις αναφορές της ηρωϊκής Κάρλα Ντελ Πόντε, της γυναίκας που αποκάλυψε ότι στο Κοσσυφοπέδιο κομμάτιαζαν παιδιά ζωντανά για να τους πάρουν τα όργανα ή να βγάλουν την κτηνωδία τους οι ίδιοι που σήμερα σφάζουν στην Συρία; Γνωρίζετε ότι η κυρία Ντελ Πόντε ήταν απόλυτη για το ποιός χρησιμοποιεί χημικά σήμερα;
Κυρία Χούκλη, γνωρίζετε για τους μαζικούς βιασμούς και βασανισμούς κοριτσιών στην Συρία με την ευλογία μάλιστα των μουλάδων, αφού σύμφωνα με το “ιερό βιβλίο” θεωρούνται αιχμάλωτες πολέμου, άρα μπορούν να βιαστούν; Εάν δεν το γνωρίζετε, δείτε την σημερινή αναφορά του ΟΗΕ Εδώ
Όσο για τα υπολοιπα, θα σας έχουμε κάποια αποκλειστικά βίντεο από Δευτέρα, για να “απολάυσετε” τα κατορθώματα αυτών που άθελα σας υπερασπίζεστε.
Τέλος κυρία Χούκλη, πρέπει να γνωρίζετε πως εάν πέσει ο Ασάντ, ο επόμενος στόχος είναι η Ελλάδα. “Συνωμοσιολογίες” θα πείτε. Δεν πειράζει. Εάν μπορείτε μετά από όλα αυτά να κοιμάστε ήσυχη τα βράδια, τότε έχετε δίκιο και συγχαρητήρια.


πηγη

Τὸ γεωπολιτικὸ Δόγμα τοῦ Μεγάλου ΑΓΙΟΥ Κωνσταντίνου καὶ τὰ κατουρημένα μάρμαρα τῆς Παναίρεσης τῶν νεοποχιτῶν.

Γράφει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Βαρδάκας

ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ     ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ....

Δὲν θὰ πραγματευθοῦμε τὶς παρακάτω θέσεις μας ἀπὸ τὶς θολὲς βιβλιογραφικὲς πηγὲς τῆς Δύσης, ὅσον ἀφορᾶ τὴν προσωπικότητα τοῦ Μεγάλου αὐτοῦ Ἁγίου μας ποὺ πολλὲς φορὲς στάζουν χολὴ καὶ ἱστορικὸ δηλητήριο μὲ στόχο νὰ ἀπομειώσουν τὸ Παγκόσμιο κύρος του, ἀλλὰ θὰ καταθέσουμε τὰ νάματα τῶν πηγῶν τῆς Ἑλληνικῆς καρδιᾶς καὶ τῆς Ρωμαίικης παράδοσης ποὺ ξέρει νὰ τὸν τιμάει ἐδῶ καὶ πλέον χίλια χρόνια μὲ ὕμνους καὶ ὠδὲς πνευματικὲς σὲ πεῖσμα τῶν Καρλομάγνειων ἐργατῶν τῆς ἀνέραστης ἀπὸ ΘΕΙΑ ΑΓΑΠΗ  σημερινῆς προσπάθειας παγκοσμιοποίησης.

Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καὶ ἡ Ἁγία Ἑλένη ἡ μητέρα αὐτοῦ ἀποτελoὺν τὸ κατεξοχὴν γεωπολιτικὸ δίδυμο τῆς Παγκόσμιας ἱστορικῆς ἀνατροπῆς, ὄχι μόνο γιὰ τὴν ἀπελθοῦσα ἱστορία ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὶς δικές μας ἡμέρες. Πόσες μεταγενέστερες Αὐτοκρατορίες-Δυνάστες καὶ Τύραννοι προσπάθησαν νὰ τοὺς μιμηθοῦνε μέχρι καὶ σήμερα, ὅλες ὅμως γκρεμίζονται στὰ τάρταρα τῆς παραφροσύνης καὶ τοῦ ἑωσφορικοῦ ἐγωισμοῦ τους καὶ αὐτὸ γίνεται γιατί δὲν ἀναγνώρισαν τὸ Μυστήριο τοῦ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ καὶ τὸ Παγκόσμιο Γεγονὸς τῆς Ἀνάστασης τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ὡραία Ἑλένη τῆς Σπάρτης πῆρε τὸν ἐκλεκτό τῆς σαρκικῆς καρδιᾶς της τὸν Πάρι  καὶ  τράβηξε πρὸς τὴν Τροία. Τὸ ἴδιο αὐτὸ  Ἑλληνικὸ ὄνομα ποὺ ἀκούγεται  στὰ Ὁμηρικὰ Ἔπη τῆς Ἰλιάδας φέρει ἡ Ἁγία Ἑλένη ἐνδεικτικό τῆς ἀδιάσπαστης ἱστορικῆς συνέχειας καὶ γενετικῆς...

συνάφειας τοῦ  λαοῦ μας, μὲ τὴν μόνη διαφορὰ ἡ Ἰσαπόστολος Ἁγία Ἑλένη παίρνει τὸν ἀγαπημένο υἱὸ της τὸν Ἅγιο Κωνσταντῖνο καὶ συμβαδίζουν στὸν δρόμο πρὸς τὴν ΚΑΘ΄ ΗΜΑΣ ΑΝΑΤΟΛΗ ποὺ τοὺς χάραξε ὁ Ἐκλεκτός τῆς Καρδιᾶς τους, μὲ Θεοσημεῖα, δηλ. ὁ Ἐσταυρωμένος καὶ Ἀναστημένος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.

Μὲ μία ἁπλὴ κίνηση καὶ εὐλογημένη τίναξαν τότε στὸν ἀέρα τὸ παγκόσμιο μυστήριο τῆς ἀνομίας καὶ θεμελίωσαν Κρατικὴ Ὑπόσταση Αὐτοκρατορίας, ὅπου στὸ διάβα τῶν αἰώνων αὐτὴ "χώνεψε" μὲ συναλληλία, ἰσοτιμία καὶ σεβασμὸ, λαούς, φυλὲς καὶ γλῶσσες μὲ τὸ Μυστήριο τῆς ΟΜΟΟΥΣΙΟΥ καὶ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.

Ἡ Ἁγία Ἑλένη παρόλο τὸ προχωρημένο τῆς ἡλικίας της συνέχισε τὴν Γεωπολιτική της εἰρηνικὴ ἐκστρατεία στὴν Παλαιστίνη καὶ ΘΕΙΑΣ ΝΕΥΣΗ ἔφερε στὴν Παγκόσμια ἐπιφάνεια τοῦ πλανήτη μας τὰ ἀδιάψευστα ΠΕΙΣΤΗΡΙΑ τῆς πνευματικότητας τῆς Νέας Ρωμαϊκῆς  Αὐτοκρατορίας.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ καὶ ἡ ΑΝΑΣΤΑΣΗ  ἀπὸ τότε ἦταν τὰ φυλακτήρια ¨τῆς τότε πρώτης πνευματικῆς παγκοσμιοποίησης ¨τῶν Λαῶν ποὺ ἔφερνε τὸ Ὑπὲρ Πᾶν Ὄνομα τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ καὶ ὁριοθετοῦσε τὰ σύνορά της στὶς πορεῖες ποὺ χάραξαν ¨οἱ ὡραῖοι πόδες τῶν Εὐαγγελιζόντων τὴν ΕΙΡΗΝΗ ¨ Ἀποστόλων καὶ κυρίως ἐπὶ τῶν  διαδρομῶν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

Τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπὶ Μεγάλου Κωνσταντίνου ἡ ἐπίσημη γλώσσα  ἦταν τὰ λατινικὰ δὲν ἀποστερεῖ τὴν οὐσιαστικῆς σημασίας  συμβολὴ τῆς Ἑλληνίδας μητέρας του Ἁγίας Ἑλένης  στὴν ἐπίγνωση  ἐκ μέρους τοῦ Αὐτοκράτορα τῶν στρατηγικῶν-πολιτισμικῶν ἐπιλογῶν τοῦ ἄλλου Μεγάλου τῆς Ἱστορίας μας, Μεγάλου Ἀλεξάνδρου.

Μετὰ τὸ παγκόσμιας ἱστορικῆς σημασίας διάταγμα τῶν Μεδιολάνων, ὅλοι οἱ δρόμοι ὁδηγοῦσαν στὴν ΚΑΘ΄ ΗΜΑΣ ΑΝΑΤΟΛΗ ὅπου ἀναδυόταν ἡ Νέα Ρώμη καὶ ταυτόχρονα στὴν Δύση κάποιοι ἔσπερναν σπόρους φθόνου καὶ διχόνοιας γιὰ νὰ ἀναρριχηθοῦν ἀργότερα οἱ νοητὲς τσουκνίδες μὲ τὰ δηλητήρια τῶν σχισματικῶν αἱρέσεων, τῶν δολοφονικῶν δῆθεν σταυροφοριῶν καὶ ἄλλων μέχρι σήμερα ἐνεργειῶν ποὺ δείχνουν ἀπύθμενο μίσος καὶ ἰδιοτέλεια.

Ἀναρωτηθήκαμε ἂν στὴν αἱρετίζουσα Δύση, ὅπου κατὰ ρηματικὴ ἔκφραση κάποιου πολιτικοῦ τῶν πάλαι ποτὲ χρόνων τῆς δύσμοιρης μεταπολίτευσης "ἀνήκομεν",  πόσοι Ἱεροὶ Ναοὶ εἶναι ἀφιερωμένοι στὴν μνήμη καὶ τὴν τιμὴ τῶν Ἁγίων καὶ Ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης;;

Πόσοι δυτικοὶ φίλοι μας φέρουν τὸ ὄνομα αὐτό;

Γιατί στὴν Ρωμαίικη Ἑλληνικὴ Ἐπικράτεια εἶναι τόσο πνευματικὰ δημοφιλεῖς αὐτοὶ οἱ Ἅγιοι;

Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή. Οἱ πρόγονοί μας γνώριζαν πολὺ καλὰ ποιοὶ ἦταν οἱ στυλοβάτες τῆς Ρωμηοσύνης καὶ θεωροῦσαν τοὺς ἑαυτοὺς τους πνευματικὰ παιδιὰ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Παράλληλα γνώριζαν γιατί ὑπέφεραν στὸ διάβα τῆς ἱστορίας ἀπὸ τὸ μίσος καὶ τὸ κόμπλεξ τῶν δῆθεν Σταυροφόρων τῆς Δύσης  ποὺ μόνο καταστροφὲς καὶ προδοσίες τοὺς "χάριζαν" καὶ αὐτοὶ σὰν ἀντίδοτο τῆς δυτικῆς μοχθηρῆς ζηλοτυπίας  ἔσπειραν καὶ ἀνήγειραν ἑκατοντάδες πανάλευκα ἐκκλησάκια στὴν μνήμη αὐτῶν τῶν δύο Ἁγίων σὲ ὅλη τὴν ἐνδοχώρα τῆς ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ, δίνοντας μάλιστα τὸ ὄνομα αὐτῶν τῶν Ἁγίων στὰ παιδιά τους.  Μάλιστα στὰ χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας τὸ ὄνομα Κωνσταντῖνος ἦταν συνυφασμένο μὲ τὸ ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ τοῦ σκλαβωμένου γένους μας. Ἂν ἐκεῖνα τὰ χρόνια εἴχαμε Φραγκοκρατία τὸ ὄνομα αὐτὸ θὰ ἦταν παντελῶς ἐξαφανισμένο σήμερα!!                                                                                               Ἡ προσωπικὴ ζωὴ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου δὲν ἦταν ρόδινη, τὸν πολέμησαν ἀπὸ ὅλες τὶς πλευρές, ἀλλὰ δὲν τὸν σάλεψαν ἀπὸ τὴν Πίστη του. Ἄλλωστε τὸ ὄνομά του στὰ Ἑλληνικὰ σημαίνει ΕΥ-ΣΤΑΘΙΟΣ, δηλ καλὰ σταθερὸς καὶ αὐτὸ τὸ ἀπέδειξε σὲ ὅλη τὴν βιωτὴ του προασπίζοντας τὸ Δόγμα τῆς ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ μὲ τοὺς Ἅγιους Θεοφόρους καὶ Οἰκουμενικοὺς Πατέρες καθιερώνοντας μάλιστα τὴν ἀνάγκη σύγκλισης Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὅταν διακινδύνευε τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς "βαρεῖς λύκους" τῶν αἱρέσεων.

Εἶναι δυνατὸν καὶ ἐμεῖς σὰν παιδιὰ τῆς γνήσιας Ρωμηοσύνης τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου νὰ περάσουμε καλὰ στὰ χέρια τῆς σημερινῆς Παναίρεσης τῶν νεοποχιτῶν ποὺ ζήλεψε τὴν Νέα Ρώμη καὶ στὴν θέση τῆς βάλθηκε νὰ φτιάξει τὴν Νέα Ἐποχὴ διασαλεύοντας τὰ θεμέλια του ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ μὲ ἑκατόμβες Ἀθώων θυμάτων!!

Ὅλες οἱ σημερινὲς κρίσεις ξεκινοῦν ἀπὸ τὴν διαφημιζόμενη  Παναίρεση τῆς Νέας Ἐποχῆς καὶ ὅλες οἱ λύσεις θὰ δοθοῦν ὅταν ξεφτίσει τὸ πνευματικό της ὑπόβαθρο γιατί ἀδυνατεῖ νὰ δώσει καθαρὲς ἀπαντήσεις στὴν χειμαζόμενη ἀνθρωπότητα τῶν καιρῶν μας.

Νὰ λοιπὸν γιατί ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος σήμερα εἶναι τόσο ἐπίκαιρος περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορᾶ !!!

Σὲ νησὶ τοῦ Αἰγαίου ἕνας Γέροντας πρὶν πολλὰ χρόνια θὰ συλλειτουργοῦσε τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης μὲ ἀνώτερο ἐκκλησιαστικὸ παράγοντα γνωστὸ γιὰ τὶς οἰκουμενιστικὲς θέσεις του ποὺ ἐκεῖνα τὰ χρόνια οἱ ἀπόψεις αὐτὲς γενικότερα δὲν εἶχαν τόσο διασαφηνισθεῖ στὸ ἐκκλησιαστικὸ πλήρωμα. Ἀποβραδὶς εὐπρεπίζοντας τὸν Ἱερὸ Ναὸ διαπίστωσε ὅτι κάποιοι ἀθεόφοβοι εἴχαν "κατουρήσει" τὰ λευκὰ μάρμαρα τοῦ Πρόναου ἐν ἀγνοία του. Ἡ μυρωδιὰ ἦταν ἀνυπόφορη ἀλλὰ καὶ τὰ στίγματα τῆς δυσχρωμίας δὲν ἔφευγαν μὲ τίποτε ἀπὸ τὰ πεντελικὸ λιθόστρωτο παρ΄ ὅλες τὶς φιλότιμες προσπάθειές του. Ἔτσι τὸ βράδυ κοιμήθηκε στενοχωρημένος. Ξημερώματα μεταξὺ ὕπνου καὶ ξύπνιου παρουσιάσθηκε ἔμπροσθέν του ἕνας Ρωμαῖος Στρατιωτικὸς μὲ τὴν μορφὴ τοῦ  Ἁγίου Κωνσταντίνου σὲ εἰκόνα ποὺ εἶχαν μέσα στὸν Ἱερὸ Ναὸ καὶ τοῦ εἶπε ὁλοζώντανα "ἂν τελικὰ συλλειτουργοῦσες μὲ αὐτὸν θὰ ἐπέτρεπα νὰ βρωμίσουν καὶ τὰ μάρμαρα τοῦ κυρίως Ναού". Ὁ Γέροντας σηκώθηκε ἀνήσυχος , δὲν ἤξερε τί νὰ κάνει. Τὸ ξημέρωμα τὸν βρῆκε μπροστὰ στὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου νὰ προσεύχεται ἱκετευτικά. Ξεκίνησε μὲ βαριὰ καρδιὰ τὸν Ὄρθρο ἀλλὰ ὁ ἀρχιμανδρίτης δὲν φαινόταν ἀκόμα. Ἕνα παπαδάκι τοῦ ἔφερε τὴν εἴδηση, ὁ ἱερέας ποὺ θὰ λειτουργοῦσε μαζί του ἀδυνατοῦσε νὰ προσέλθει γιατί ἀποβραδὶς ἦταν κλινήρης ἀπὸ λουμπάγκο.

Ὁ Γέροντας τὰ ἑπόμενα χρόνια ὅταν τοῦ ἄνοιγαν συζήτηση γιὰ τὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα κάποιων ἔφερνε τὸ περιστατικὸ ποὺ ἔζησε μὲ τὸν Μεγάλο Κωνσταντῖνο καὶ τὰ κατουρημένα μάρμαρα.

 ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ

ΔΡ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΡΔΑΚΑΣ.

πηγή

Το παιδί και ο ουράνιος Πατέρας...

τ

του Νικολάου Βοϊνέσκου

 

Ας προσέξουμε για λίγο τη συμπεριφορά  ενός παιδιού προς τον επίγειο πατέρα του, για να διδαχτούμε και μείς, και μάλιστα στις ώρες του πόνου, πώς πρέπει να φερόμαστε προς τον Ουράνιο Πατέρα μας.

Αλήθεια, πότε το παιδί θυμάται τον πατέρα του; Πότε τον αναζητεί και καταφεύγει κοντά του; Όταν τον έχει ανάγκη, όταν κάποιο παιδί πάρει το παιχνίδι του ή το αδικήσει ή όταν πέσει και χτυπήσει. Γενικώς όταν πονά. Τότε με κλάματα τρέχει στον πατέρα του και τον παρακαλεί ικετευτικά να το βοηθήσει.

Βλέπουμε ότι το παιδί όταν πονά δεν λέει ότι δεν υπάρχει ο πατέρας του ούτε λέει στα άλλα παιδιά γιατί μου το έκανε αυτό ο πατέρας μου, ούτε λέει πως είναι κακός ο πατέρας του, ούτε γογγύζει, ούτε βλασφημεί αυτόν διότι τον άφησε να πονέσει. Αν έκανε αυτά θα λέγαμε ότι το παιδί είναι παράλογο.

Εμείς, όταν μας συμβεί κάτι θλιβερό, φερόμαστε  προς τον Ουράνιο Πατέρα μας, όπως το παιδί  προς τον επίγειο πατέρα του; Δυστυχώς, αυτά που δεν κάνει το παιδί τα κάνουμε εμείς, όταν  έχουμε κάποια θλίψη. Δηλαδή άλλοι λέμε ότι δεν υπάρχει Θεός, άλλοι λέμε στους άλλους γιατί να μου το κάνει αυτό ο Θεός, άλλοι λέμε ότι ο Θεός είναι κακός, άλλοι τέλος αγανακτούμε, γογγύζουμε εναντίον του Θεού και δυστυχώς πολλοί τον βλασφημούμε.

Ο Θεός όμως δεν φταίει για τη θλίψη, που περνούμε. Επιτρέπει 

την θλίψη για να τον θυμόμαστε και να μην τον ξεχνούμε και 

για να συνδεθούμε στενά μαζί Του. Ο Θεός μας θέλει παιδιά

 Του, γι’ αυτό όπως ο καλός  γεωργός κλαδεύει τα ξεράδια 

από τα κλήματα για να δώσουν περισσότερο καρπό, 

έτσι κι Αυτός με ανάλογες με τις δυνάμεις μας θλίψεις, 

καθαρίζει τις ψυχές μας από τα ξεράδια της αμαρτίας. 

Έτσι από δούλους μας κάνει ελεύθερους, από δυστυχισμένους 

ευτυχισμένους, από θηριανθρώπους Θεανθρώπους και 

μετόχους της Ουρανίου Βασιλείας Του.

Ας μιμούμεθα λοιπόν τα παιδιά και όταν πονούμε,

 ας καταφεύγουμε με εμπιστοσύνη στον Εσταυρωμένο

 Λυτρωτή, ο οποίος θα μας βοηθήσει. Αυτό μας το έχει 

πει ό Ίδιος: «Μετ’ αυτού ειμί εν θλίψει, εξελούμαι

 αυτόν και δοξάσω αυτόν»(Ψαλμός 90,15). 

Μαζί σου είμαι στη θλίψη, παιδί μου. Θα σε βγάλω απ’ αυτή 

και θα σε δοξάσω. Αμήν.

πηγή

Ο Χριστός και ο Παράς (Μαμωνάς) ...

  O διάβολος έχει πολλές χάρες, και γι αυτό έχει και πολλά ονόματα. Το πρώτο όνομα του είναι Όφις, φίδι . Αυτό το όνομα είναι το πιο αρχαίο και δεν φανερώνει μια χάρη του μοναχά, αλλά όλες μαζί. Γιατί το φίδι είναι φαρμακερό κι ότι δαγκάσει το φαρμακώνει και το πεθαίνει .  Παρεκτός από αυτό το φίδι έχει ένα κορμί με πολλες βόλτες , που μ΄αυτές σφίγγει όποιον θέλει να σκοτώσει, κι αν αυτός ο δυστυχής τύχει να ξεφύγει από τη μια βόλτα, πέφτει στην άλλη.

T΄αλλα του ονόματα είναι ανάλογα τις χάρες που έχει αυτό το τρομερό πνεύμα. Λέγεται Διάβολος επειδή κατηγόρησε τον Θεό στους Πρωτόπλαστους κι από τότε ως τα τώρα δουλεύει με τη ραδιουργία.Λέγεται Σατανάς που θα επι εχθρός, γιατί είναι εχθρός τού Θεού και τουα ναθρωπίνου γένους. Λέγεται Βεελζεβούλ και Βελίαρ που θα πει Σιχαμερός. Λέγεται Πονηρός. Λέγεται Ανθρωποκτόνος. Λέγεται Μισόκαλος επειδή μισεί τα καλά και τα έμορφα.Λέγεται Απολλύων ήγουν χαλαστής.Τέλος λέγεται και Μαμωνάς που θα πεί Παράς. Μαμωνάς λεγότανε ένα σιχαμερό είδωλο που προσκυνούσανε οι ειδωλολάτρες της Συρίας, είδωλο του χρυσαφιού, του πλούτου, των λεφτών , της καλοπέρασης.

Ο Χριστός λοιπόν, τούτο τον Μαμωνά, τούτο τον χρυσό διάβολο μας τον έδειξε για τον πιο επικίνδυνο εχθρό του Θεού. Από τη μια μεριά έβαλε τον Θεό, κι από την άλλη έβαλε τον Μαμωνά. Τον ένα αντίκρυ στον άλλον.  «Κανένας, λέγει, δεν μπορεί να δουλεύει σε δύο αφεντικά, γιατί ή τον έναν θα μισήσει και τον άλλον θα αγαπήσει ή θα αφοσιωθεί στον ένα και τον άλλον θα καταφρονήσει.Δεν μπορείτε να προσκυνάτε και τον Θεό και τον Μαμωνά».

Βλέπεις πως τούτη την φορά δεν βάζει ο Χριστός αντίκρυ στον Θεό τον μαύρο διάβολο ή τον Διάβολο αλλά βάζει τον Μαμωνά, το χρυσαφένιπο είδωλο. Και λέγει τούτα τα λόγια αφού είπε πρωτύτερα τούτα «Το λυχνάρι τού σώματος είναι το μάτι.Αν το μάτι σου είναι απλό (απονήρευτο) όλο το σώμα σου θα είναι φωτεινό.Και αν το μάτι σου είναι πονηρό όλο το σώμα σου θα είναι σκοτεινό.Αν λοιπόν το φως που υπάρχει μέσα σου είναι σκοτάδι, το σκοτάδι πόσο θάναι; ».

Ο Μαμωνάς είναι ο διάβολος τής φιλαργυρίας μα για να τον βάζει ο Χριστός τόσο ζωηρά αντίκρυ στον Θεό, θα πεί πως έχει μέσα του όλες τις καταραμένες κακίες , κατά τον λόγο που λέει «Μητέρα όλων των κακών είναι η φιλαργυρία». Λοιπόν, ο Μαμωνάς είναι και όφις φαρμακερός , είναι και ανθρωποκτόνος, είναι και παμπόνηρος , είναι και ραδιούργος είναι και ψεύτης.

Από την καταραμένη αγάπη για τον Παρά πηγάζουνε όλα τα κακά , όλες οι συμφορές της ανθρωπότητας.
Αυτό είναι φανερό σε κάθε περίσταση, μα ιδιαίτερα σήμερα, σε τούτον τον αμαρτωλό αιώνα που ζούμε.

Αυτό το τέρας του Μαμωνά που καταπλακώνει σήμερα τον κόσμο , έχει πολλά κεφάλια σαν το θηρίο τής Αποκαλύψεως.Αλλά τα δύο από αυτά είναι τα πιο μεγάλα.Το ένα λέγεται Μεγαλομανία και το άλλο Χρυσαφολατρία. Αν κοιτάξεις όμως καλά θα δείς πως και αυτά τα δύο κεφάλια είναι ένα και μοναχό, σαν τού διπρόσωπου Ιανού. Γιατί φιλαργυρία και μεγαλομανία είναι δυό στρίγγλες σε ένα κορμί ενωμένες.

Τώρα ρίξε μια ματιά και δε ςποια είναι τα είδωλα της ανθρωπότητας , που τα προσκυνούνε με σιχαμερό υστερισμό οι άνθρωποι κάθε φυλής.Είναι κάποια πρόσωπα που δεν έχουνε απάνω τους άλλο τίποτε , παρεκτός από μεγαλομανία κι από λεφτά. Ωστόσο, τα ονόματα τους κι όλα τα καθέκαστσα της παραλυμένης ζωής τους τα μαθαίνουμε στο πιο απόμακρο μέρος τής οικουμένης. Είναι το καθημερινό ψωμί αυτής της ελεεινής ανθρωπότητας. Λατρεύονται σαν θεοί, κι ας μην είναι η ζωή τους παραπάνω από λίγους μήνες ή ένα δυο χρόνια το πολύ. Γιατί κείνοι που τους προσκυνάνε, τους βαρυούνται , και φανερώνουνε ολοένα άλλα είδωλα, που ξεθρονίζουνε τα παλιά.

Όλη λοιπόν αυτή η αηδιαστική λατρεία κι οι ύμνοι που αναπέμπονται σε αυτά τα ασήμαντα ανθρωπάρια, όλα γίνουνται γιατί πίσω από το κάθε είδωλο υπάρχει το χρήμα , για το οποίο λιμάζουνε όλοι , μικροί και μεγάλοι , αρσενικοί και θηλυκοί .  Ο Μαμωνάς τους μαγεύει όλους, τους τραβά σαν μαγνήτης. Βγάλετε αυτόν στην μπάντα και θα δείτε τι θ΄απομείνει από τα είδωλα που σας είπα. Αυτός αφιονίζει τους λατρευτές και βλέπουνε «εκρηκτική ομορφιά»  εκεί που υπάρχουνε μόνο κάποια ανέκφραστα πρόσωπα , «λεπτή  εξυπνάδα και χάρη» εκεί που υπάρχει βλακεία κι απανθρωπιά, «ευγενικά αισθήματα » εκεί που υπάρχει απανθρωπιά αναισθησία κι εκφυλισμός,  «ζωή και σφρίγος »  εκεί που υπάρχει ακολασία κι αποκτήνωση.

Ω κόσμε ! Σε τι ξεπεσμό έχεις καταντήσει...! Είσαι βουλιαγμένος μέσα στη λασπη και θαρρείς πως δροσίζεσαι μέσα σε κρυσταλλένια νερά.

Αλλά , τι είναι τέλος πάντων,αυτά τα πλάσματα που τα λατρεύει σήμερα η οικουμένη και καταγίνεται μ΄αυτά μέρα-νύχτα;Ποιές θυσίες κάνουνε για την ανθρωπότητα , κι αυτή τους λιβανίζει ;; Αυτά τα είδωλα είναι αληθινά είδωλα. αναίσθητα σε ό,τι τους κάνουνε οι λατρευτές τους. Μέσα τους είναι πεθαμένα , δεν έχουνε κανένα αίσθημα, δεν νοιώθουνε τίποτα για την ανθρωπότητα που ζει με κακοπάθηση, με αγωνία, μ΄ένα μελανό σύννεφο, μπροστά της κρύβει  που κρύβει από τα μάτια κάθε ελπίδα. Όσοι λατρεύουνε αυτά τα «άχθη αρούρης» , καλά παθαίνουνε από τα είδωλα τους, που τους βλέπουνε σαν σκουλήκια να σέρνουνται μπροστά τους. Τι φταίνε όμως όσοι άνθρωποι κρατούνε ακόμα κάποια ανθρωπιά  και γυρίζουνε το πρόσωπο τους με αηδία απ΄αυτή την ντροπή , και που διατηρούνε κάποια σοβαρότητα κι αγωνίζονται να φυσήξουνε στα παιδιά τους λίγη πνοή  και την απέχθεια στην ψευτιά , στον εκφυλισμό και στη φρικτή παραμόρφωση τού ανθρώπου ;;

Βλέπεις λοιπόν πως ο Μαμωνάς βασίλεψε πια στον κόσμο, από τη μιά άκρη ώς την άλλη, κι έκανε την καρδιά του ανθρώπου ένα σπήλαιο , γεμάτο οχιές και φρύνους ;;

Είπα πρωτύτερα πως ο Μαμωνάς έχει απάνω του όλες τις σιχαμερές χάρες τού Σατανά.Είναι ραδιούργος , είναι ψεύστης, είναι φονιάς είναι ανθρωποκτόνος.

Γιατί το πάθος των λεφτών  τα φέρνει όλα πίσω του.

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ, ΜΥΣΤΙΚΑ ΑΝΘΗ ,ΤΟ ΔΙΚΕΦΑΛΟ ΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΕΙΔΩΛΑ.

πηγή

Αυγουστίνος Καντιώτης: θα σας απαγορέψουν να μιλάτε για την πατρίδα! [βίντεο]

Πύρινη, πατριωτική αλλά και προφητική ομιλία του μακαριστού π. Αυγουστίνου Καντιώτου, προ 30 ετών περίπου, που αφορά όμως την σημερινή κατάσταση που βιώνουμε, αλλά και το άμεσο μέλλον της πατρίδας μας. ''Μιαν τέτοια ημέρα, καταραμένη, θα τους δείτε αυτούς με τα ελικόπτερα να φεύγουν από την Ελλάδα με τους ράβδους τους...και να μένει αυτός ο ελληνικός λαός εδώ... να υποφέρει...

πηγη / αντιγραφή