"ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΗΜΕΡΕΣ Η ΜΗΝΕΣ ..." (ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ)

ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ Η ΕΞΑΡΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ ΛΟΓΩ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ
 ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΚΗΝΙΚΟΥ !!!

.                                                                                                                                       .

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ  ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΤΩΝ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Δ.Α ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΛΛΑ ...
ΤΑ ΠΟΣΟΣΤΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΗΔΕΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝ ΘΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΠΛΑ ΘΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΜΕΤΡΩΝΤΑΣ ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΚΑΤΑΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ ...
ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ...
ΣΗΜΕΡΑ ΚΙΟΛΑΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΠΑΛΙ ΘΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΤ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΒΥΘΙΣΗ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΣΚΑΦΟΥΣ ...
ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΡΩΣ ΥΠΟΤΕΤΑΓΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΛΙΚΙΑ, ΣΤΗΜΕΝΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΟΤΙ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΛΑΟ ...
ΟΣΟ ΓΙΑ ΕΣΑΣ ΚΥΡΙΟΙ ΤΗΣ Ν.Δ ΜΗ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΚΑΘΕΣΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΑΙΩΝΙΑ ...
ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΣΑΣ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΩΡΑ, ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ, ΟΥΤΕ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ...

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΤΑΧΕΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΕΚΛΟΓΩΝ, ΟΠΩΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΡΟΤΡΕΠΟΥΝ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΥ ...
ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΛΛΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΕΝΔΕΧΕΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΕΠΑΛΗΘΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΤΗΣ ΜΥΣΤΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ...
ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΝΤΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ, Η ΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΑΠΟΣΥΡΣΗΣ ΤΟΥ ΔΝΤ Η ΚΑΙ ΤΗΣ Ε.Ε ...
Ο ΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ ...
ΔΕΣΜΕΥΣΑΝ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΜΕΙΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ (ΜΑΛΛΟΝ ΜΑΣ ΠΑΝΕ ΣΕ ΔΡΑΧΜΗ) ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ...
ΑΣΧΕΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ, ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΘΑ ΓΙΓΑΝΤΩΘΟΥΝ ΑΦΟΥ ΤΑ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ ΨΗΦΙΖΟΝΤΑΙ ΤΑΧΙΣΤΑ ...

ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ...

ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΕΣ ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥΣ, ΑΦΟΥ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΝΑ "ΣΙΧΑΘΟΥΝ" ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ, ΕΠΕΤΕΥΧΘΕΙ ...

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΦΕΡΟΥΝ ΤΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΡΩΣ ΕΛΕΧΓΟΜΕΝΕΣ ...

ΤΟ "ΚΑΚΟ" ΕΧΕΙ ΔΕΣΕΙ ΠΟΛΥ ΓΕΡΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥΤΟ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΛΩΝΤΑΣ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ, ΥΠΟΤΑΓΗ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΙΑ, ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ ...

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΛΥΓΙΖΕΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΝΤΕΧΝΑ ΤΟΥ ΑΣΚΟΥΝΤΑΙ, ΑΡΓΑ ΑΡΓΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΙΚΑ ...

ΛΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΠΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ...

ΦΙΛΟΤΙΜΕΣ ΕΠΙ ΜΕΡΟΥΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΛΙΓΩΝ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΩΝ ΟΜΑΔΩΝ,
ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΕΣ ΝΑ ΤΟΥ ΛΥΣΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ...

ΨΑΧΝΕΙ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΕΙ, ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΕΝΑ ΠΑΡΗΓΟΡΟ ΛΟΓΟ, ΜΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗ ΒΡΙΣΚΕΙ, ΓΙΑΤΙ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ, Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ, Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ....

ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΧΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ΥΠΟΔΟΥΛΩΘΕΙ ΣΤΙΣ ΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ "ΜΥΡΜΗΓΚΟΛΕΟΝΤΑ" ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΧΑΘΕΙ ΚΑΘΕ ΕΛΠΙΔΑ, ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΓΙΑΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΠΑΝΤΑ ΒΑΖΕΙ ΜΙΑ ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΝΤΟΧΕΣ ...

Ο ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΟΙ "ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ" ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ, ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΤΟ "ΒΑΤΕΡΛΩ" ΤΟΥΣ ...

ΟΛΑ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΔΙΑΜΑΧΗ ΘΑ ΤΟΥΣ
ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΕΙ ...

Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΘΑ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ, ΘΑ ΠΑΥΣΕΙ ...

ΚΑΘΕ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΘΑ ΜΗΔΕΝΙΣΤΕΙ ΚΑΙ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ...

ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΡΟΜΩΝ ΣΤΕΡΗΣΗΣ,
ΘΑ ΑΝΑΣΧΕΔΙΑΣΤΟΥΝ ...

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΕΡΑΣΤΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΩΠΗ ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΔΙΑΔΩΣΟΥΝ ΤΗΝ "ΤΕΛΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ" ΤΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΕΙ ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ...

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΕΣΟΔΙΑΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ...

ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΝΑ ΠΡΟΟΡΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ...

ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΙΛΗΣΕ ΚΑΙ ΜΙΛΑΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ, ΜΕΣΩ ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΝΤΑΣ ΝΗΨΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΝ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ...

ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΙ, ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΚΟΥ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ...

ΑΝ ΟΙ ΠΡΟΟΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΒΑΤΟΠΕΔΙΝΟΥ ΕΠΑΛΗΘΕΥΤΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 2013, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΕΓΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ ...
ΟΙ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΝ ΣΕ ΣΥΜΦΩΝΙΑ, ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ  ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΠΙΣΩ ...
ΟΣΑ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟ "ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ" ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΜΕ ΓΟΡΓΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ
ΚΡΙΣΙΜΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ 13/07 ΜΕΧΡΙ 13/08 Η 13/11 ΜΕΧΡΙ 13/12
(ΑΛΟΓΟ ΣΤΟ ΑΛΩΝΙ, ΒΟΔΙ ΣΤΟ ΧΩΡΑΦΙ "ΙΟΥΛΙΟΣ Η ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ": ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ)
ΑΝ ΟΧΙ, ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ ΞΕΡΕΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΑΥΤΑ ...
ΠΑΝΤΩΣ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΨΕΥΤΕΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΕΣ, ΤΟ ΕΔΕΙΞΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΤΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΙΠΕ ΣΤΟΝ ΠΕΤΡΟ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΒΓΑΛΕΙ ΨΕΥΤΗ ΤΟΝ ΗΣΑΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΡΟΟΡΗΣΕ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ...
ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΝ ΣΕ ΑΝΑΦΛΕΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑΧΕΙΑ ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΣΕ ΠΙΘΑΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΛΕΞΗΣ ΣΥΡΡΑΞΗ 30 ΧΩΡΩΝ ΜΕ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΠΥΡΟΣ (ΣΤΕΝΑ ΤΟΥ ΟΡΜΟΥΖ), ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΝΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΟΠΩΣ ΤΟ ΣΥΡΤΑΚΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ...

ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ Η ΣΤΙΣ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΝΑ ΥΙΟΘΕΤΗΣΟΥΝ ΤΟ ΑΡΘΡΟ, ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΣΕΒΑΣΤΟΥΝ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΟΥ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ ΑΝ ΒΓΕΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ...
ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΠΡΟΟΡΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ !!!
      

+++  

πηγή

Να θυμηθούμε τα λόγια του πατρός Ιωσήφ, ίσως επίκαιρα όσο ποτέ…

Με όλα αυτά που ακούγονται για τις απολύσεις στην ΕΡΤ μου ήρθε στο μυαλό ξανά αυτό το βίντεο…

πηγή

"Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ ΑΡΧΙΣΕ"

"ΟΙ ΠΡΟΟΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ"

                                                                                                                                         ..

Η ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΣΤΟ ΑΛΩΝΙ (ΙΟΥΛΙΟΣ) ... Η ΤΟ ΒΟΔΙ ΣΤΟ ΧΩΡΑΦΙ (ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ)
ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ 1786 ΥΠΗΡΧΕ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ  ΕΝΝΟΕΙ Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ 13/11 ΕΩΣ 13/12  H 13/7/2013 ΕΩΣ 13/12/2013...

ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ 2012 Η 2013 ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ ΤΑ ΑΙΜΑΤΗΡΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΞΑΠΛΩΘΟΥΝ ΤΑΧΥΤΑΤΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ...
ΑΝ ΑΝΑΡΩΤΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟ 2012 Η ΤΟ 2013; ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΡΟΟΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ:
"ΘΑ ΒΑΛΟΥΝ ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΙΣΠΡΑΞΟΥΝ", ΜΑΣ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΤΟ 2012 Η 2013 ...
ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ ΠΟΥ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟ ΜΑΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΝΗΨΗ ΠΡΟΟΡΗΣΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 230 ΧΡΟΝΙΑ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ...
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΟΜΩΣ ΤΙΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΖΗΤΕΙΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙΝΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ !!!

+++

πηγή

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΡΙΗΜΕΡΟΥ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ

 Ιωάννη Ελ. Σιδηρά

Θεολόγου-Εκκλησιαστικού Ιστορικού-Νομικού

Ο θεοφόρος και θεόπνευστος πατέρας της εκκλησίας μας Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης στην ομιλία του υπό τον τίτλο: ‘’Περί της τριημέρου προθεσμίας της Αναστάσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού’’ κάνει διαφόρους υπολογισμούς για να βεβαιώνει την τριήμερη παραμονή του Ιησού Χριστού στον Άδη, στα κατώτατα και καταχθόνια του κράτους του θανάτου, όπου τελετουργείται και μυσταγωγείται το μέγα μυστήριο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους με τη νίκη επί του θανάτου εν Χριστώ Ιησού, τω Θεώ ημών.

Γράφει θεολογώντας ο της εκκλησίας μέγας θεολόγος Γρηγόριος ο Νύσσης: ‘’Αυτή την ημέρα χτίζεται και ο αληθινός άνθρωπος που έγινε κατ’ εικόνα και ομοίωση του Θεού. Βλέπεις ποιού κόσμου έγινε αρχή ‘’αυτή η ημέρα, που δημιούργησε ο Κύριος’’ για την οποία λέγει ο προφήτης ότι δεν είναι ‘’ούτε ημέρα όπως οι άλλες ημέρες, ούτε νύκτα όπως οι άλλες νύκτες’’….Αυτή κατήργησε την ωδίνη του θανάτου, αυτή έγινε η μαία του πρωτοτόκου από τους νεκρούς, αυτή την ημέρα συντρίφθηκαν οι σιδερένιες πύλες του θανάτου, αυτή την ημέρα τσακίστηκαν οι χάλκινοι μοχλοί του Άδου. Σήμερα ανοίγει το δεσμωτήριο του θανάτου, σήμερα κηρύσσεται η άφεση στους αιχμαλώτους, σήμερα οι τυφλοί ξαναβλέπουν, σήμερα αυτούς που κάθονται στο σκότος και τη σκιά του θανάτου τους επισκέπτεται η ουράνια ανατολή.

Θέλετε να μάθετε κάτι και για το διάστημα των τριών ημερών; Φτάνει να πω τόσο μόνα, ότι δηλαδή σε τόσο μικρό χρονικό μπόρεσε να φθάσει η παντοδύναμη σοφία στην καρδιά της γης και να καταμωράνει τον μεγάλο εκείνο νου που ζούσε εκεί (εννοεί τον διάβολο)…. Γι’ αυτό πηγαίνει ο Κύριος στην καρδιά της γης, που είναι η κατοικία του πονηρού εκείνου νου για να μωράνει τη σκέψη του, όπως λέγει η προφητεία, να συλλάβει τον σοφό πάνω στην πανουργία του και ν’ αντιστρέψει στο αντίθετο τα σοφά επιχειρήματά του. Επειδή δηλαδή ήταν αδύνατο να προσλάβει ο άρχοντας του σκότους καθαρή την παρουσία του φωτός αφού δεν είδε σ’ αυτό ίχνος σάρκας, γι’ αυτό μόλις είδε την θεοφόρο σάρκα και είδε και τα θαύματα που ενεργούσε με αυτή τη θεότητα, ήλπισε ότι, αν νικούσε τη σάρκα με το θάνατο, θα νικούσε και όλη τη δύναμή της. Και γι’ αυτό καταπίνοντας το δόλωμα της σάρκας, πιάστηκε στο αγκίστρι της θεότητος κι έτσι σύρθηκε ο δράκοντας με το αγκίστρι…

Ας ακούσουμε τώρα να μας λέγει η φωνή του προφήτη εκείνα που μελέτησε αυτή η καρδιά της γης ενάντια σε όλο το σύμπαν, όταν άνοιξε το στόμα κατά της σάρκας του Κυρίου… ‘’με τη δύναμη του χεριού μου θα χτυπήσω και με τη σοφία μου θα αφαιρέσω τα σύνορα των εθνών, θα τσακίσω τη δύναμή τους, θα συγκλονίσω πόλεις πολυάνθρωπες, θα βάλω στο χέρι όλη την οικουμένη όπως μια φωλιά και θα την αρπάξω σαν αυγά παρατημένα και κανένας δεν θα μου ξεφύγει ούτε θα αντισταθεί’’. Με τέτοια ελπίδα δέχεται αυτόν που από φιλανθρωπία επισκέφθηκε τους κάτω.

Γι’ αυτό κατεβαίνει η αληθινή σοφία στη μεγαλόστομη αυτή καρδιά της γης, για να εξαφανίσει από αυτήν τον μεγάλο στην κακία νου και να φωτιστεί το σκότος και να καταπιεί η ζωή το θνητό και το κακό να καταλήξει στην ανυπαρξία, αφού θα καταργηθεί ο έσχατος εχθρός που είναι ο θάνατος. Αυτά σου πρόσφερε, άνθρωπε, το χρονικό διάστημα των τριών ημερών.

Μήπως η χάρη βραδυπόρησε; Μήπως αυτό το αγαθό κατορθώθηκε σε πολύ μικρό διάστημα; Θέλεις να μάθεις το υπερβολικό  μέγεθος εκείνων που κατορθώθηκαν σε τόσο σύντομο χρόνο;…. Για τη συσσώρευση λοιπόν τόσης κακίας που μαζεύτηκε από καταβολής κόσμου ως την οικονομία του πάθους του Κυρίου και που τη διασκόρπισε μέσα σε τρεις ημέρες, αυτό είναι μικρή απόδειξη της υπερβολικής δυνάμεώς του ή μήπως ισχυρότερη από όλες τις θαυματουργίες της Ιεράς ιστορίας;… η εξαφάνιση τόσης κακίας από μέρους του Κυρίου χωρίς καμία δυσκολία είναι μεγαλύτερη απόδειξη για την υπερβολική δύναμή του. Δε χρειάσθηκε κατακλυσμών τεραστίων όγκων νερού από τους καταρράκτες του ουρανού να πέσει στη γη, ούτε άβυσσοι να ξεχειλίζουν τα όρια τους και με τα πέλαγα να κατασκεπάζουν τη στεριά, ούτε όλη η οικουμένη, σαν καράβι να βουλιάξει αύτανδρη και να πάει στο βυθό, ούτε βουνά να καταποντίζονται και βουνοκορφές να πάνε κάτω από τη θάλασσα, ούτε όμοια με τα Σόδομα οι πύρινες βροχές να καθαρίσουν τη διαφθορά με τη φλόγα τους, ούτε τίποτε άλλο παρόμοιο. Αλλά μία απλή και ακατανόητη επίσκεψη, μία μοναδική παρουσία της ζωής και του φωτός στους καθισμένους στο σκότος και τη σκιά του θανάτου προκάλεσε πλήρη έκλειψη και αφανισμό τόσο του σκότους όσο και του θανάτου.

Να πω και κάτι άλλο κοντά σε όσα έχω πει; Φύτρωσε το κακό μέσα στο φίδι, ηττήθηκε η γυναίκα από τον πειρασμό του φιδιού κι έπειτα ηττήθηκε και ο άνδρας από τη γυναίκα. Το κακό γεννήθηκε από τρεις. Πού αποβλέπει η υπόμνηση αυτή; Μπορούμε με τη σειρά που ακολούθησε το κακό να εννοήσουμε κάποια σειρά στο αγαθό. Βλέπω ότι είναι τρεις οι υποδοχές του κακού. Πρώτη είναι εκείνη στην οποία έλαβε τη σύστασή του, δεύτερη εκείνη στην οποία μεταφέρθηκε και Τρίτη εκείνη στην οποία προχώρησε στη συνέχεια. Επειδή λοιπόν στα τρία αυτά πλημμύρισε η κακία, εννοώ τη διαβολική φύση, το γένος των γυναικών και το σύνολο των ανδρών, γι’ αυτό ακριβώς στη συνέχεια η νόσος εξαφανίζεται σε τρεις ημέρες, για κάθε γένος δηλαδή εκείνων που αρρώστησαν από κακία αποκληρώθηκε για τη θεραπεία του μία ημέρα. Σε μία ημέρα απαλλάσσονται από τη νόσο τους οι άνδρες, τη δεύτερη μέρα θεραπεύεται το γένος των γυναικών και την τελευταία καταλύεται ο έσχατος εχθρός, ο θάνατος, και συναφανίζονται μαζί με τον αρχηγό τους οι αρχές και οι εξουσίες και οι τάξεις των αντιπάλων μας δυνάμεων που έχει κοντά του….

Πότε λοιπόν έγινε; ‘’Οψέ Σαββάτων’’ (αργά το Σάββατο) φωνάζει ο Ματθαίος. Αυτή είναι η ώρα της Ανάστασης με τη σαφήνεια του Ευαγγελίου, αυτό είναι το όριο της παραμονής του Κυρίου στα βάθη. Ενώ δηλαδή ήταν πια προχωρημένο πολύ το βράδυ 9και το βράδυ ήταν αρχή της νύκτας εκείνης που τη διαδέχεται η ημέρα της πρώτης του Σαββάτου) τότε γίνεται ο σεισμός, τότε ο άγγελος εκείνος που άστραφταν τα φορέματα του κυλά την πλάκα του μνημείου του. Οι γυναίκες όμως που σηκώθηκαν αυγή αυγή ενώ έφεγγε πια το φως της ημέρας, ώστε να φαίνεται στον ορίζοντα και κάποιο προμήνυμα από το φως του ήλιου στην ανατολή, ιστορούν τότε την ανάσταση που είχε γίνει, που είχαν βέβαια διαπιστώσει το θαύμα, δεν τους είπαν όμως για την ώρα. Ότι είχε αναστηθεί τους το είχε πει ο άγγελος, στην πληροφορία του όμως δεν πρόσθετε το πότε. Αλλά ο μεγάλος Ματθαίος μόνος απ’ όλους τους Ευαγγελιστές δήλωσε με ακρίβεια την ώρα, λέγοντας ότι η ώρα της Ανάστασης έγινε το βράδυ του Σαββάτου. 

Αλλά ο λόγος δεν άγγιξε ακόμα το κορυφαίο σημείο. Γιατί είναι φυσικό να ζητούν οι φιλομαθέστεροι πώς τον ίδιο καιρό ο Κύριος παραδίνει τον εαυτό του σε τρία, δηλαδή και στην καρδιά της γης και στον παράδεισο μαζί με τον ληστή και στα πατρικά χέρια…ούτε βέβαια στα υποχθόνια μπορεί να τοποθετήσει κάποιος τον Παράδεισο, ούτε τα υποχθόνια στον Παράδεισο, ώστε με τα δύο να εννοείται το ίδιο πράγμα ή αυτά τα δύο να λέγονται χέρια του Πατέρα…. Γιατί, αυτός που βρίσκεται παντού με τη θεϊκή δύναμη του, και σε κάθε σημείο είναι παρών και από πουθενά δε λείπει.

Πώς ο Κύριος βρίσκεται ταυτόχρονα και στον Άδη και στον Παράδεισο; Στο ζήτημα αυτό μια λύση είναι ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο για το Θεό μέσα στον οποίο βρίσκονται τα πάντα, και μία Δευτέρα λύση, στην οποία τώρα τείνει ο λόγος, είναι αυτή. Αφού ο Θεός μεταστοιχείωσε με την ανάκραση με τον εαυτό του όλο τον άνθρωπο και του έδωσε θεία φύση, στον καιρό της ‘’οικονομίας του πάθους’’ δεν αποχωρίστηκε από το άλλο στοιχείο αυτό που είχε μία φορά αναμιχθεί, αλλά η θεότητα έδειξε ότι η ίδια παρέμεινε και στα δύο. Με το σώμα, το οποίο δε δέχτηκε τη φθορά από το θάνατο, κατάργησε αυτόν που είχε τη δύναμη του θανάτου, ενώ με την ψυχή άνοιξε στο ληστή το δρόμο για την είσοδό του στον παράδεισο. Και τα δύο αυτά πραγματοποιούνται ταυτόχρονα. Και με τα δύο η θεότητα πραγματώνει το αγαθό, με την αφθαρσία δηλαδή του σώματος την κατάλυση του θανάτου και με την ψυχή που επείγεται προς την εστία της, την επάνοδο των ανθρώπων στον παράδεισο… Γιατί με την ενότητα της θείας φύσεως που βρίσκεται εξίσου και στα δύο, στο σώμα και την ψυχή, αυτά που χωρίστηκαν συνάπτονται πάλι. Και έτσι ο θάνατος γίνεται από τη διαίρεση των ενωμένων, ενώ η ανάσταση από τη ένωση αυτών που έχουν διαιρεθεί….

Αλλά τώρα που ομιλώ αισθάνομαι να καταφωτίζεται η φωτεινή στολή του αγγέλου που κλονίζει ηδονικά την καρδιά μου ο γλυκύς εκείνος σεισμός που κυλάει από το ανθρώπινο μνήμα τη βαριά πλάκα με την οποία ανοίγει πάλι η πόρτα της Αναστάσεως.

Ας σπεύσουμε και εμείς για να δούμε το παράδοξο θέαμα, μήπως φθάσουμε μετά τις γυναίκες (μυροφόρες). Ας ευωδιάσουν και τα δικά μας χέρια τα αρώματα, η πίστη και η συνείδηση. Αυτή είναι η ευωδία του Χριστού. Ας μη αναζητήσουμε ανάμεσα στους νεκρούς αυτόν που ζει. Ο Κύριος απωθεί όποιον Τον αναζητεί μ’ αυτόν τον τρόπο…. Πόσο καλή και ελπιδοφόρα αγγελία. Αυτός που για χάρη μας έγινε άνθρωπος σαν εμάς, ώστε με το να γίνει συγγενής μας να μας κάνει αδελφούς του. Προσφέρει την ανθρώπινη υπόστασή του στον αληθινό Πατέρα του για να προσελκύσει με τον εαυτό του όλους τους συγγενείς.

Έτσι με το να οδηγηθούν πάλι στον ζώντα και αληθινό Θεό να μην έχουν καμία πια κατηγορία όσοι είχαν υποδουλωθεί στους ανύπαρκτους θεούς και να μην εκβληθούν ούτε ν’ αποκηρυχθούν από την πατρική κληρονομιά όσοι με την υιοθεσία ακολούθησαν τον Υιό, αυτόν που έκανε σαρκικά τον εαυτό του πρωτότοκο της αγαθής δημιουργίας ανάμεσα σε πολλούς αδελφούς και ανέλαβε όλη την ανθρώπινη φύση που έγινε μέτοχός της με τη σάρκα που αναμίχθηκε μ’ αυτόν…

Ας σηκωθούμε λοιπόν κι εμείς από το ψάρεμα των λόγων κι ας τρέξουμε τώρα στον άρτο, που τον καταγλυκαίνει η κηρήθρα της αγαθής ελπίδας στον Ιησού Χριστό, τον Κύριο μας, στον οποίο ανήκει η δόξα και η δύναμη στους αιώνες των αιώνων.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΄΄ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Η «Απόδοσις» των Εορτών και η ιστορία της

Ο όρος «απόδοσις», συναντάται στη λειτουργική γλώσσα με την εξής έννοια: Μετά την πάροδο οκτώ συνήθως ημερών επανάληψης κάποιας εορτής, η διάρκεια της οποίας παρατείνεται και μετά την εορτή, μέχρι και την ημέρα της απόδοσης.

Με ρητή διάταξη του Μωσαϊκού Νόμου, οι μεγάλες Ισραηλιτικές εορτές διαρκούσαν 8 ημέρες. (Έξοδος 2/β: 15-19, Λευϊτικό 23/κγ: 36-39 και Αριθμοί 29/κθ: 35). Αυτή τη συνήθεια την κληρονόμησε και η Χριστιανική λατρεία. Πρώτη μαρτυρία περί παράτασης Χριστιανικής γιορτής για οκταήμερο, παρέχεται από τον Ευσέβιο, και πρόκειται για τα εγκαίνια των βασιλικών Τύρου και Ιεροσολύμων (355). Αυτό όμως ήταν κάποιο έκτακτο γεγονός. Πάντως πολύ ενωρίς επικρατούσε η συνήθεια, (τουλάχιστον στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων), να παρατείνεται ο εορτασμός των μεγάλων Χριστιανικών εορτών του Πάσχα, των Επιφανείων και της Πεντηκοστής για οκτώ ημέρες.

Κατά την μαρτυρία της Αιθερίας (τέλος Δ΄ αιώνα), κατά τις οκτώ ημέρες της εβδομάδος του Πάσχα τελούντο καθημερινές Λειτουργίες. Τη Δευτέρα και Τρίτη στο Μαρτύριο, την Τετάρτη στον Ελαιώνα, την Πέμπτη στην Ανάσταση, την Παρασκευή στην Αγία Σιών, το Σάββατο στον Σταυρό και την Κυριακή και πάλι στο Μαρτύριο. (Itinerarium 39, έκδ. H. Pétré, Ethérie, Journal de Voyage, Sources Chrétiennes 21, Paris 1948, σ. 242).

Παρόμοια συνέβαιναν και κατά τις οκτώ ημέρες μετά την εορτή των Επιφανείων, με Λειτουργίες και τελετές στα διάφορα προσκυνήματα της αγίας Πόλεως, με ιδιάζουσα λαμπρότητα και Εκκλησιαστική πομπή («Ac sic ergo per octo dies haec omnis laetitia et is hornatus celebratur in omnibus locis sanctis», Itinerarium 25, όπου και πριν, σ. 204). Τα ίδια γίνονταν και στη Βηθλεέμ κατ’ αυτή την περίοδο. (Itinerarium 25, όπου και πριν, σ. 206).

Η πράξη της Μητέρας των Εκκλησιών, γρήγορα διαδόθηκε στην Ανατολή και τη Δύση. Ήδη η Αιθερία, μαρτυρεί, ότι και στην πατρίδα της, με τον ίδιο τρόπο εορταζόταν το οκταήμερο του Πάσχα (Itinerarium 25, όπου και πριν, σ. 241). Πράγματι, κατά το Missale Mosarabicum, καθορίζεται η διάρκεια της εορτής του Πάσχα σε επτά ημέρες και ο ιερός Αυγουστίνος γνωρίζει την πράξη αυτή στις Εκκλησίες της Αφρικής. Μάλιστα την αποκαλεί «παλιά εκκλησιαστική συνήθεια» (Epist. 55, PL 33, 204 – 223).

Στην Ανατολή οι ημέρες της «Διακαινησίμου» εβδομάδος θεωρούνταν ως «μία και η αυτή λαμπροφόρος ημέρα της Αναστάσεως». Μάλιστα Εκκλησιαστικοί κανόνες και πολιτικοί νόμοι (Πενθέκτης κανόνας ΞΣΤ’, Βαλεντινιανού ΙΙ [389]) επέβαλλαν την αργία για να μπορεί ο λαός να πηγαίνει στους ναούς. Διαρκούσε όμως η εορτή αυτή για σαράντα μέρες, μέχρι της αποδόσεώς της, την Τετάρτη πριν από την Αναλήψη, κατά την οποία ψαλλόταν όλη η αναστάσιμη ακολουθία του Πάσχα. Και έτσι «αποδιδόταν» η γιορτή.

Η γιορτή των Θεοφανείων, ακολουθούμενη στην Ανατολή από τη σύναξη τού Προδρόμου, διαρκούσε (κατά τον ίδιο τρόπο) επί οκτώ ημέρες, αποδιδόμενη την 14η Ιανουαρίου. Στα Δυτικά λειτουργικά βιβλία βρίσκονται ίχνη του οκταήμερου εορτασμού μόνο μετά τον Η’ αιώνα, ενώ στη Ρώμη μέχρι του ΙΒ’ αιώνα η γιορτή διαρκούσε τρεις μόνο ημέρες.

Η άλλη μεγάλη παλιά γιορτή της Πεντηκοστής, ακολουθούμενη από τη γιορτή του Αγίου Πνεύματος, εορτάζεται ομοίως επί οκτώ ημέρες, ολοκληρώνοντας τον κύκλο των κινητών εορτών του έτους, μαζί με την Κυριακή μνήμης των Αγίων Πάντων. Στη δύση στο Γελασιανό ήδη ευχολόγιο (ΣΤ’ αιώνας) απαντούν «orationes ad vesperas intra octavas pentecostes», αλλά ήδη από τον Ε’ αιώνα ήταν στην Ανατολή και τη Δύση γνωστός ο οκταήμερος εορτασμός της εορτής. Ο Αμαλάριος μαρτυράει, ότι κάθε μία από τις των επτά ημέρες που ακολουθούσαν, ήταν αφιερωμένη προς τιμήν των επτά χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος. Και ολοκληρωνόταν η γιορτή κατά τον γαλλικανικό τύπο, το μετά απ’ αυτή Σάββατο ή την Κυριακή, ή το αργότερο μέσω της εορτής της Αγίας Τριάδος.

Κατά μίμηση των εορτών αυτών και οι νεότερες δεσποτικές και θεομητορικές εορτές ακολουθήθηκαν από οκταήμερο εορτασμό, που ολοκληρωνόταν μέσω απόδοσης. Το μήκος όμως αυτού του μετά την εορτή εορτασμού, προσδιορίζεται εκάστοτε είτε από τυχόν άλλη γιορτή που ακολουθεί, είτε από τη σύμπτωση κάποιων απ’ αυτών, στην περίοδο του Τριωδίου. Έτσι η γιορτή των Γενεσίων της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου) αποδίδεται την 12η, λόγω της εορτής της Υψώσεως του τιμίου Σταύρου που πλησιάζει, η οποία πάλι αποδίδεται κανονικά την 21η Σεπτεμβρίου. Η γιορτή των Εισοδίων διαρκεί από την 21η μέχρι την 25η Νοεμβρίου, των Χριστουγέννων από την 25η μέχρι την 31η Δεκεμβρίου και της Μεταμορφώσεως από την 6η μέχρι της 13η Αύγουστου. Η θεομητορική γιορτή της Υπαπαντής, εάν μεν συμπέσει στην Τεσσαρακοστή, αποδίδεται αυθημερόν, εάν όμως προηγηθεί απ’ αυτή, τότε οι ημέρες του εορτασμού και η απόδοση εξαρτώνται από το πόσο κοντά είναι προς εκείνη. Η γιορτή του Ευαγγελισμού αποδίδεται αυθημερόν, συμπληρωνόμενη στις 26, δηλαδή στη Σύναξη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ. Σημειωτέον όμως ότι η διάρκεια του εορτασμού κάθε μίας από αυτές τις γιορτές, ποίκιλλε σε διάφορες εποχές και κατά τα διάφορα Τυπικά. Το Τυπικό επί παραδείγμα της Ευεργέτιδος (ΙΑ’ αιώνας) τοποθετεί την απόδοση της Υψώσεως στις 15 Σεπτεμβρίου, των Εισοδίων στις 23 Νοεμβρίου, των Επιφανειών στις 13 Ιανουαρίου και της Υπαπαντής στις 6 Φεβρουαρίου. Μεγαλύτερες διακυμάνσεις γνώρισε η διάρκεια της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων απεδίδετο στις 22, στη μονή του Στουδίου στις 18, σε άλλες Κωνσταντινουπολίτικες μονές στις 23, αλλά και στις 28 Αυγούστου, όπως συνέβαινε και στο Άγιο Όρος «δια το είναι ταύτην (την Θεοτόκον) και γνωρίζεσθαι προστάτιν κατ’ εξοχήν αυτού». Τέλος, ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ ο Παλαιολόγος (1282-1328) όρισε να εορτάζεται η γιορτή αυτή καθ’ όλο τον Αύγουστο από 1η μέχρι και της 31η του μήνα.

Με όμοιο τρόπο κατά τη διαμόρφωση του Πεντηκοσταρίου οι ενδιάμεσες σ’ αυτό κινητές γιορτές ακολουθούνται από διαφορετικό αριθμό μεθεορτίων ημερών, και αποδίδονται στην τελευταία μέρα τους.

Κάποιες εορτές Αγίων διατηρούν ίχνη παρατάσεως της εορτής και αποδόσεώς τους. Έτσι η ακολουθία των Γενεσίων του Βαπτιστή (24 Ιουνίου) και της αποτομής της κεφαλής του (29 Αυγούστου) παρατείνονται και την επόμενη ημέρα, η γιορτή των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου παρατείνονται απ’ αυτή τών Δώδεκα (29/30 Ιουνίου) και η γιορτή του Αγίου Δημητρίου από αυτή του μάρτυρος Νέστορος (26/ 27 Οκτωβρίου). Ίσως παλαιότερα κάποιοι Άγιοι τιμώμενοι τοπικά γιορτάζονταν για περισσότερες ημέρες. Για παράδειγμα, περί της εορτής του Αγίου Δημητρίου υπάρχει σαφής ένδειξη ότι στη Θεσσαλονίκη κατά τον ΙΔ’ τουλάχιστον αιώνα, ακολουθείτο από οκταήμερο εορτασμό, που τελείωνε με απόδοση. Λόγος του Ισιδώρου Θεσσαλονίκης εκφωνήθηκε «την καλουμένην οκταήμερον εορτήν του Αγίου Δημητρίου» (Β. Λαούρδα, Ισιδώρου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, «ομιλίαι εις τας εορτάς του Αγίου Δημητρίου», Θεσσαλονίκη 1954, σ. 43-55. Παράβαλλε και σ. 32). Η πράξη αυτή διατηρήθηκε και από τους Ιταλο-Έλληνες. Το Τυπικό του Αγίου Βαρθολομαίου της Κρυπτοφέρρης (ΙΑ’ αιώνας) προβλέπει οκταήμερο εορτασμό για τους κτίτορες της μονής Νείλο και Βαρθολομαίο και τους πολιούχους της Ρώμης, Αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Προέβλεπε και τριήμερο εορτασμό των εγκαινίων του ναού της μονής (17-19 Δεκεμβρίου), και χρησιμοποιεί τον όρο «οκταήμερον» κατά μετάφραση προφανώς του λατινικού λειτουργικού όρου «octava».

Σύμφωνα με το ισχύον Τυπικό κατά τα μεθέορτα των εορτών συμψάλλεται η ακολουθία τους, μαζί με αυτή των Αγίων της κάθε ημέρας. Κατά την ημέρα της αποδόσεως, η ακολουθία του μεν Αγίου της ημέρας μεταφέρεται στα αποδειπνα, ή σε άλλη ημέρα, της δε αποδιδομένης εορτής ψάλλεται όλη η ακολουθία, εκτός των αναγνωσμάτων του εσπερινού και της λιτής, του ευαγγελίου του όρθρου και του πολυελέου. Κατά τη λειτουργία λέγονται ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της ημέρας. Και κατά την Κυριακή συμψάλλεται η αναστάσιμη μαζί με την ακολουθία της γιορτής, κατά τις λεπτομερείς διατάξεις του Τυπικού.

Στη Δύση οι γιορτές που παρατείνονταν για οκταήμερο, πολλαπλασιάσθηκαν τόσο, ώστε ήδη κατά τον ΙΔ’ αιώνα άρχισαν να τις διακρίνουν σε Μεγάλες και σε Μικρές. Επανειλημμένες απόπειρες για περιορισμό τους δεν τελεσφόρησαν. Έτσι παρουσιάσθηκε νέα κατηγορία, αυτή τών «Προνομιούχων», η οποία πάλι υποδιαιρέθηκε σε επί μέρους κατηγορίες. Μέχρι το 1955 υπήρχαν επτά οκταήμερα προνομιούχα, έξι κοινά, πέντε απλά και επί πλέον, υπάρχαν αυτά των εγκαινίων του ναού, του πολιούχου και του επωνύμου Αγίου. Στην κατάσταση αυτή τέθηκε τέρμα μέσω του δεκρέτου της 23ης Μαρτίου 1955 του πάπα Πίου ΙΒ’, μέσω του οποίου περιορίσθηκαν τα οκταήμερα αυτά μόνο στα τρία αρχαία: Χριστουγέννων, Πάσχα και Πεντηκοστής.

Βιβλιογραφία
Σ. Ευστρατιάδου, Το Εορτολόγιο της Ορθόδοξου Εκκλησίας, Αθήνα 1937.
Μ. R i g h e t t i, Manuale di Storia Jliturgica, IΙ, Milano 1955, β’ εκδ. Α.
Μ a r t i m ο r t, L’ Eglise en priere. Introduction a la Liturgie, Paris Tournai 1961.

Ιωάννη Φουντούλη
Πηγή: Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. 2, εκδ. Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1963, στ. 1072-1074.
Ψηφιοποίηση και απόδοση σε απλή γλώσσα Papyrus 52 και Ν. Μ.
oodegr.com

πηγή

ΛΟΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΑΝΑΛΗΨΙΝ ΗΛΙΑΣ ΜΗΝΙΑΤΗΣ

(Ηλιού Μηνιάτη Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων)

Δεύτε αναβώμεν εις το όρος Κυρίου, και εις τον οίκον του Θεού Ιακώβ, δια να γίνωμεν και ημείς επόπται της ενδόξου του Χριστού Αναλήψεως. Αναβώμεν, με ευλαβητικήν θεωρίαν, εις το τρισμακάριστον όρος των Ελαιών, εκεί όπου σήμερον ανοίγεται πανθαύμαστον θέατρον δόξης θεοπρεπούς, και ο τροπαιοφόρος αναστάς Ιησούς, ο αήττητος καθαιρέτης του Άδου, παρρησιάζει τον κατά του θανάτου περιφανέστατον θρίαμβον. Εκεί χορός Αποστόλων, όπου παραπέμπουσιν ανερχόμενον εις ουρανούς τον γλυκύτατον Διδάσκαλον. Εκεί Ταξιαρχίαι νοερών Δυνάμεων, όπου προάγουσι τον Βασιλέα της δόξης. Εκεί πληθύς δικαίων ψυχών λελυτρωμένων, όπου ακολουθούσι τον θειότατον Λυτρωτήν. Εδώθεν επίγειος Μήτηρ απολύει τον θεάνθρωπον Υιόν, πληρώσαντα της ενσάρκου οικονομίας το πολύπονον στάδιον· εκείθεν τον εκδέχεται ο ουράνιος Πατήρ, και δίδων Αυτώ την εξουσίαν του ουρανού και της γης, τον καθίζει εκ δεξιών Αυτού εν τοις επουρανίοις. Λαμπρά όντως και παμφανής, φιλέορτοι ακροαταί, είναι η παρούσα πανήγυρις. Αύτη το κεφάλαιον πασών της Εκκλησίας των εορτών· αύτη των Μυστηρίων του Χριστού η κορωνίς· αύτη της σωτηρίας ημών η εκπλήρωσις. Σήμερον ανοίγεται εις τους εξορίστους παίδας της Εύας η είσοδος εις την ποθητήν πατρίδα της άνω Ιερουσαλήμ· σήμερον γίνεται του νέου Ισραήλ η αποκατάστασις εις την ουράνιον Βασιλείαν. Σήμερον ο πεπτωκώς υπεράνω των Σεραφείμ επαίρεται, και το βρότειον φύραμα διπλής ηξιωμένον υπερτάτης τιμής, καθώς με την σάρκωσιν του θείου Λόγου έγινε μέτοχον θείας φύσεως, ούτω με την Ανάληψιν του Αυτού γίνεται μέτοχον θείας δόξης. Δεύτε λοιπόν αναβώμεν εις το όρος Κυρίου, όπως θεωρήσαντες τας περιστάσεις της σημερινής σεβασμιωτάτης εορτής, καταλάβωμεν το μέγεθος των ευεργεσιών του Θεού και της ημετέρας φύσεως τα μεγαλεία. Αφ΄ ου έλυσε τα δεσμά του θανάτου και ανέστη εκ νεκρών ο Σωτήρ του κόσμου, δι΄ ημερών τεσσαράκοντα συνανεστράφη ακόμη επάνω εις την γην, οπτανόμενος συχνάκις εις τους Μαθητάς Του, και εν πολλοίς τεκμηρίοις πιστούμενος την ένδοξόν Του Ανάστασιν. Και δεν ήτο χωρίς μυστήριον ο αριθμός των τεσσαράκοντα ημερών· εις την πρώτην εκ Παρθένου άσπορον Γέννησιν, μετά τεσσαράκοντα ημέρας ωδηγήθη υπό των γονέων εις το Ιερόν, και ως πρωτότοκον άγιον αφιερώθη τω Κυρίω, κατά τον Νόμον (Λουκ. β:22-24,  Λευϊτ. ιβ: 2-8). Και εις την εκ νεκρών λοιπόν παράδοξον αναβίωσιν, όπου είναι η παλιγγενεσία, και ωσάν Δευτέρα Αυτού Γέννησις, μετά τεσσαράκοντα ημέρας ομοίως αναβαίνει εις το υπερουράνιον Ιερόν, και ως πρωτότοκος των νεκρών γενόμενος, παριστά τω Θεώ και Πατρί αγίαν και καθαράν την εν αυτώ ανθρωπίνην φύσιν, την απαρχήν όλης της ημετέρας φύσεως. Και όταν ήλθε το πέρας των ημερών τούτων εξήγαγε τους Μαθητάς έως την Βηθανίαν, εις το όρος των Ελαιών (αρμόζει ο τόπος των Ελαιών, όπου είναι της ειρήνης το σύμβολον, τω άρχοντι της ειρήνης), Όστις χωριζόμενος από τους Μαθητάς Του, τους αφήκε διαθήκην αιώνιον, την ειρήνην Του. Αλλά και ο χρησμός του θεσπεσίου Ζαχαρίου τούτο προανεκήρυξεν: «Ιδού ημέραι έρχονται Κυρίου…, και στήσονται οι πόδες αυτού εν τη ημέρα εκείνη επί το όρος των Ελαιών το κατέναντι Ιερουσαλήμ» (Ζαχαρ. ιδ: 1-4). Εδώ αφ΄ ου με την δύναμιν των θείων Του λόγων διήνοιξε τον νουν των Μαθητών, του συνιέναι τας Γραφάς, όσα δηλαδή εν τω Νόμω Μωϋσέως και Προφήταις και Ψαλμοίς περί Αυτού εχρησμοδότησε το Πνεύμα το Άγιον· αφ΄ ου τους επρόσταξε να κηρύξωσιν εις όλην την κτίσιν το Ευαγγέλιον, ήτοι το χαριέστατον μήνυμα της αφέσεως και σωτηρίας· αφ΄ ου τους επαρηγόρησεν εις την λύπην του χωρισμού Του, με την επαγγελίαν του Πατρός, εντειλάμενος να προσμένωσιν εις Ιερουσαλήμ, έως ου ενδύσωνται δύναμιν εξ ύψους, επάρας τας χείρας Αυτού, δίδει ωσάν βεβαιωτικήν των επαγγελιών, την τελευταίαν δεσποτικήν ευλογίαν. Δεν εχόρταιναν οι οφθαλμοί των Μαθητών ατενίζοντες εις εκείνο το θειότατον πρόσωπον τότε, όταν «Βλεπόντων αυτών επήρθη, και νεφέλη υπέλαβεν Αυτόν από των οφθαλμών αυτών» (Πράξ. α: 9). Εις την νεφέλην ταύτην εγώ βλέπω κεκαλυμμένον Μυστήριον, του οποίου τον τύπον προείδεν ο Θεσβίτης Ηλίας εις εκείνην την μικράν νεφέλην, όπου ως ίχνος ανθρώπου ανέβαινεν εκ της θαλάσσης εις τον ουρανόν· όθεν έβρεξεν άφθονον βροχήν, από την οποίαν τότε εχορτάσθη η δια τρεις και ήμισυν χρόνους κατεξηραμμένη γη, και εχόρτασε τον πεινασμένον λαόν με καρπόν αφθονίας (Γ΄ Βασιλ. ιη: 44). Αυτή είναι εκείνη η θαυμαστή νεφέλη, όπου, αφ΄ ου ανέβασεν εις ουρανούς τον δεδοξασμένον Υιόν του ανθρώπου, έβρεξεν εκείθεν τον καιρόν της Πεντηκοστής, την πολυχεύμονα ομβροτοκίαν του Αγίου Πνεύματος, από την οποίαν η άνυδρος και άκαρπος γη, ποτισμένη πλουσιοπαρόχως, εβλάστησε τα εύοσμα άνθη των Χριστιανικών αρετών, έδωκεν επταπλασίονα τον καρπόν της αληθούς διδασκαλίας, και ευφόρησε την ευθηνίαν του θείου κηρύγματος, περί της οποίας ίσως εχρησμολόγει ο Προφητάναξ: «Βροχήν εκούσιον αφοριείς ο Θεός τη κληρονομία σου» (Ψαλμ. ξζ: 10). «Επεσκέψω την γην, και εμέθυσας αυτήν· επλήθυνας του πλουτίσαι αυτήν· ο ποταμός του Θεού επληρώθη υδάτων» (Ψαλμ. ξδ: 10). Ήθελον είπει ακόμη, ότι η μυστηριώδης αύτη νεφέλη ήτο του ομοουσίου Πνεύματος η σκια, όπου άρπαξαν αισθητώς από την περίγειον παροικίαν τον θείον Ήλιον εις την ουράνιον σφαίραν, ωσάν εις ίδιον κέντρον, δια να φωτίζη εκείθεν νοερώς και επίγεια και ουράνια με της θείας δόξης το ανέσπερον φως. Την θαυμαστήν επάνοδον του νοητού Ηλίου τούτου προείδε τυπικώς ο Εζεκίας, τότε όταν παρακαλών με θερμά δάκρυα την απαλλαγήν από του θανάτου τον κίνδυνον, είδεν εις το σκιατερικόν ωρολόγιον το χαριέστατον σημείον της υγείας του, όπου δια του Προφήτου Ησαϊου του έδειξεν ο Θεός. Είδεν ότι ο ήλιος ανέβη επάνω δέκα γραμμάς, από τας οποίας ήτο κατεβασμένος. Και ο άδυτος Ήλιος της δικαιοσύνης, ο Υιός του Θεού, ωσάν δέκα βαθμούς ήτο κατεβασμένος από την θείαν Του αξίαν, δι΄ άκραν συγκατάβασιν, όταν έκλινεν ουρανούς, και κατέβη εννέα, τα εννέα τάγματα των Ασωμάτων· «βραχύ τι παρ΄ Αγγέλους» (Εβρ. β: 7) ηλαττωμένος (καθώς λέγει ο Παύλος), «γενόμενος άνθρωπος εν δούλου μορφή» (Φιλιπ. β:7) · και δέκατον βαθμόν, αυτήν την τάξιν των ανθρώπων, υπέρ άνθρωπον τεταπεινωμένος εις το εκούσιον πάθος και τον θάνατον. Αλλ΄ Αυτός Όστις κατέβη εις τα κατώτερα μέρη της γης, ανέβη και πάλιν με την ένδοξόν Του Ανάληψιν τας δέκα γραμμάς, υψηλότερος και ανθρώπων και Αγγέλων γενόμενος· «Υπεράνω (κατά τον αυτόν Απόστολον) πάσης αρχής και εξουσίας» (Εφες. α:21), υψωθείς έως εις την δεξιάν του Θεού και Πατρός. «Εγώ (λέγει ο ίδιος) παρά του Θεού εξήλθον, εξήλθον παρά του Πατρός, και ελήλυθα εις τον κόσμον· πάλιν αφίημι τον κόσμον, και πορεύομαι προς τον Πατέρα» (Ιωάν. ιστ: 27-28). Και τούτο μας έδωκεν ευτυχέστατον σημείον της σωτηρίας και αιωνίου ζωής δια το αρρωστημένον και νεκρωμένον τη αμαρτία γένος το ανθρώπινον. Όθεν έλεγε: «Συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω· εάν γαρ εγώ μη απέλθω, ο Παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς» (Ιωάν. ιστ:7). Ούτος εστάθη του ενανθρωπήσαντος θείου Λόγου ο σκοπός, τούτο της ενσάρκου οικονομίας το τέλος· δια τούτο έγινεν Υιός ανθρώπου ο Υιός του Θεού, δια τούτο ανέστη ο πρωτότοκος των νεκρών, δια να υψώση τον πεπτωκότα, δια να δοξάση τον κατάκριτον, δια να θεώση το ανθρώπινον. Ίδετε άμιλλαν, από το ένα μέρος του μίσους, όπου άναψε καθ΄ ημών ο διάβολος, και από το άλλο της αγάπης, όπου έδειξε προς ημάς ο Υιός του Θεού. Εκείνος εφθόνησε την αρχαίαν μακαριότητα της ανθρωπίνης φύσεως, και την εξώρισεν από τον Παράδεισον της τρυφής, Ούτος αυτήν την ιδίαν φύσιν ύψωσεν υπεράνω των ουρανών, και εκάθισεν αυτήν εις τον θρόνον της θείας δόξης. Εκείνος δεν υπέφερε να βλέπη υποτεταγμένα υπό τους πόδας αυτής τα επίγεια, Ούτος υπέταξεν υπό τους πόδας αυτής και τα ουράνια. Εκείνος την κατέστησεν αιχμάλωτον του θανάτου και της αμαρτίας· Ούτος την έκαμε πολίτιν του ουρανού, σύνθρονον της Θεότητος, ημφιεσμένην με στολήν μακαριωτάτης αθανασίας, προσκυνουμένην υπό των Σεραφίμ, αντιπληρώσας με κέρδος άπειρον την ζημίαν, και με τέχνην θεοπρεπή απατήσας τον απατήσαντα. Κατήσχυνε παντελώς τον αντίθεον και μισάνθρωπον Εωσφόρον η ένδοξος του Σωτήρος Ανάληψις. Εκείνος, ωσάν πανούργος κυνηγός, είχεν απλωμένην επάνω εις το πρόσωπον της γης την ολέθριον παγίδα του θανάτου, όπου επιάνοντο ωσάν πετεινά του κατακρίτου Αδάμ οι δυστυχείς απόγονοι, των οποίων τας ψυχάς εκράτει αιχμαλώτους εις τα δεσμά της αρχαίας κατάρας. Ηθέλησεν εις αυτήν την ιδίαν παγίδα να πιασθή εκουσίως αποθανών ο θεάνθρωπος Ιησούς. Αλλ΄ ωσάν μέγας αετός, συντρίβων με την θείαν Του δύναμιν την παγίδα και λύων τα δεσμά, Αυτός μεν πρώτος επέταξε τριήμερος αναστάς· επέταξαν δε συν Αυτώ ελεύθεραι και αι ψυχαί των Δικαίων, ψάλλουσαι τα επινίκια με τον Δαβίδ: «Η παγίς συνετρίβη και ημείς ερρύσθημεν» (Ψαλμ. ρκγ:7). Και πάλιν καθώς ο αετός θέλων να δείξη εις τα μικρά του πουλία έτι αμαθή να πετάξωσιν εις τον ασυνήθιστον δρόμον του αέρος, αυτός προάγων τα οδηγεί, ομοίως εις την άβατον τρίβον του ουρανού, όπου ακόμη δεν ήθελε φανή ίχνος ανθρώπινον, ανίπταται ο αναληφθείς Κύριος, προάγων, οδηγών ως νεοσσούς τα πνεύματα των Δικαίων. «Ο αετός (το προείδεν ο Μωϋσής) προάγων εις πτήσιν, τους νεοσσούς αυτού ανεβίβασε» (Έξ. ιθ:4)· «και όντως αναβάς εις ύψος, ηχμαλώτευσεν αιχμαλωσίαν» (Ψαλμ. ξζ: 19)· και τοιαύτην, καθώς η πτώσις του πρώτου Αδάμ ήνοιξεν εις ημάς την είσοδον εις τον Άδην, ούτω του νέου Αδάμ η Ανάληψις ήνοιξεν εις ημάς την είσοδον εις τον ουρανόν· «Έχοντες ουν, αδελφοί (λέγει ο Απ. Παύλος), παρρησίαν εις την είσοδον των Αγίων εν τω Αίματι του Ιησού, ην ενεκαίνισεν ημίν οδόν πρόσφατον, και ζώσαν δια του καταπετάσματος, τουτέστι της σαρκός Αυτού» (Εβρ. ι:19-20). Του μυστικού τούτου αετού την δια σαρκός εις ουρανούς παράδοξον άνοδον δεν δύναται ακόμη να καταλάβη, και φρίττει ο αποστάτης εχθρός. Και αν ο Σολομών έλεγεν, ότι τρία είναι εκείνα, όπου δεν καταλαμβάνει, δηλαδή τον δρόμον της νεώς (του πλοίου), όπου περιπατεί εις την θάλασσαν· τον δρόμον του όφεως δια της πέτρας, και τον δρόμον του αετού εις τον ουρανόν, πρεπωδέστερα δύναται να είπη ο υπερήφανος εκείνος νους, ότι τρία μυστήρια δεν καταλαμβάνει ολότελα εις την ένσαρκον του θείου Λόγου οικονομίαν. Πρώτον, ότι καθώς η ναυς (το πλοίον) διαβαίνει τα θαλάσσια κύματα, και της διαβάσεως δεν αφήνει κανένα ίχνος, ούτω και το μακαριώτατον Σώμα του Χριστού διεπέρασε την απέραντον μήτραν της Παρθένου, και δεν άφησε σημείον φθοράς κατά την άσπορον Γέννησιν. Δεύτερον δεν καταλαμβάνει τον δρόμον του όφεως δια της πέτρας, ήτοι πως αυτό το ίδιον Σώμα, όπου ετάφη, όπου ησφαλίσθη εις μνήμα καινόν λελατομημένον εκ πέτρας, όπου εσκεπάσθη με λίθον μέγαν κείμενον επί την θύραν του μνήματος, διέδραμε μ΄ όλον τούτο, και αφήνοντας ως όφις το παλαιόν ένδυμα της φθοράς, ανέστη εκ νεκρών με το νέον ένδυμα της αφθαρσίας, δίχως να αφήση κανένα σημείον. Και τρίτον δεν καταλαμβάνει τον δρόμον του αετού εις τον ουρανόν, ήτοι πως αυτό το Σώμα αναβαίνει υπεράνω των ασωμάτων, πως το γήινον διαπερά τους ουρανούς, πως το ανθρώπινον καθέζεται εις τον θρόνον της θείας μεγαλειότητος. Αλλ΄ ούτε οι μακάριοι Άγγελοι καταλαμβάνουσι την ένδοξον εν Σώματι Ανάληψιν του Σωτήρος· όθεν τώρα μεν βλέποντες ανερχόμενον τον Βασιλέα της δόξης προπορεύονται να ετοιμάσωσι την είσοδον, και λέγουσιν εις τας ανωτέρω Ταξιαρχίας: «Άρατε πύλας οι άρχοντες υμών, και επάρθητε πύλαι αιώνιοι» (Ψαλμ. κγ:7)· τώρα δε πάλιν θεωρούντες τον Αυτόν να αναβαίνη ημφιεσμένος με ανθρώπινον Σώμα, και τούτο σημειωμένον με τα στίγματα των πληγών και πεφοινιγμένον με το εκ της πλευράς Αυτού ρεύσαν άχραντον Αίμα, απορούσιν εις το ξένον θέαμα και ερωτώσι: «Τις ούτος ο παραγενόμενος εξ Εδώμ; Διατί σου ερυθρά τα ιμάτια;» (Ησαϊας ξγ:2). Πλην οικονομία είναι το ορώμενον, θέλοντος του φιλανθρώπου Δεσπότου να θεατρίση και εις τους ουρανούς του Πάθους τα σύμβολα, τεκμήρια ανεξάλειπτα της αγάπης μεν προς ημάς, και της κραταιάς κατά του κοσμοκράτορος νίκης. Ή μάλλον ειπείν: «ούτως έδει παθείν τον Χριστόν» (Λουκ. κδ: 46), «και εισελθείν εις την δόξαν Αυτού» (αυτόθι 26), δια να μάθωμεν, ότι δια της στενής οδού των παθών και των θλίψεων πρέπει και ημείς να εισέλθωμεν εις την ουράνιον Βασιλείαν. Και έπρεπε πάντως, με αυτήν την ιδίαν Σάρκα, όπου προσέλαβε να αναληφθή εις τους ουρανούς ο Χριστός· πρώτον μεν δια να είναι μεσίτης Θεού και ανθρώπων, δεικνύων προς τον άναρχον Πατέρα την αναμάρτητον εκείνην Σάρκα, όπου προσέφερεν επί του Σταυρού θυσίαν καθαράν και αμίαντον, να τον εξιλεώνη δια τας αμαρτίας ημών. «Ου γαρ (λέγει ο Απ. Παύλος) εις χειροποίητα άγια εισήλθεν ο Χριστός, αντίτυπα των αληθινών αλλ΄ εις αυτόν τον ουρανόν νυν εμφανισθήναι τω προσώπω του Θεού υπέρ ημών» (Εβρ. θ:24). Και ο Ιωάννης: «Εάν τις αμάρτη, παράκλητον έχομεν προς τον Πατέρα, Ιησούν Χριστόν δίκαιον» (Α΄  Ιωάν. β:1). Δεύτερον δε, δια να έχωμεν ημείς οι εις Χριστόν ζήσαντες ασφαλή και βεβαίαν ελπίδα της εν σαρκί Αναστάσεως, και της εν σαρκί αιωνίου δόξης. Επειδή εάν ανέστη εν Σαρκί, εάν εδοξάσθη εν Σαρκί ο Χριστός, όστις είναι των πιστών η κεφαλή, πρέπει λοιπόν εν Σαρκί να δοξασθώσιν οι πιστοί, όπου είναι του Χριστού τα μέλη, δια να είναι τα μέλη ανάλογα τη κεφαλή. Όθεν λέγει ο Απ. Παύλος: «Οίος ο χοϊκός, τοιούτοι και οι χοϊκοί, και οίος ο επουράνιος, τοιούτοι και οι επουράνιοι· και καθώς εφορέσαμεν την εικόνα του χοϊκού, φορέσομεν και την εικόνα του επουρανίου» (Α΄ Κορινθ. Ιε: 48-49). Και πάλιν: «Ισχυράν παράκλησιν έχομεν οι καταφυγόντες κρατήσαι της προκειμένης ελπίδος· ην ως άγκυραν έχομεν της ψυχής ασφαλή τε και βεβαίαν και εισερχομένην εις το εσώτερον του καταπετάσματος όπου πρόδρομος υπέρ ημών εισήλθεν Ιησούς» (Εβρ. στ: 18-20). Ω ακατάληπτον μέγεθος των ευεργεσιών του Θεού! Ω υπέρτατα της ημετέρας φύσεως μεγαλεία! Αλλ΄ ανίσως και ανέβη από την γην εις τον ουρανόν ο θείος ημών Πατήρ και Διδάσκαλος, δεν μας άφησεν ορφανούς. Όταν με πύρινον άρμα ανελήφθη ο Θεσβίτης Ηλίας, δια να παρηγορήση τον μαθητήν του Ελισσαίον του άφησε την μηλωτήν. Ομοίως αναληφθείς ο φιλάνθρωπος Κύριος, αφήνει εις ημάς εις παρηγορίαν το ένδυμα της θεότητός Του, όπου εφόρεσε γενόμενος άνθρωπος, ήτοι την μακαριωτάτην Αυτού Σάρκα εις το φρικτόν της θείας Ευχαριστίας Μυστήριον, δια να είναι αχώριστος αφ΄ ημών. Όθεν παρηγορεί ημάς λέγων: «Ιδού εγώ μεθ΄ υμών ειμι πάσας τας ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. κη: 20). Αθάνατε Νυμφίε των ψυχών μας! Εκείθεν από την δεξιάν του Θεού, όπου σήμερον εκάθισας Βασιλεύς των αιώνων, πέμψον ημίν την επαγγελίαν του Πατρός, το Πανάγιον Πνεύμα, όπερ είναι ο άλυτος σύνδεσμος της αγάπης, δια να είμεθα αχώριστοι από Σε, και να αξιωθώμεν εις την γην μεταλαμβάνοντες αξίως το άχραντόν Σου Σώμα και Αίμα, να είμεθα πάντα μέτοχοι της θείας Σου Χάριτος, και εις τον ουρανόν απολαμβάνοντες το μακάριόν Σου πρόσωπον, να είμεθα πάντα μέτοχοι της αιωνίου Σου δόξης. Αμήν.

Λόγοι περί αγαθότητος

ΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙ ΑΓΑΘΟΤΗΤΟΣ

Ὁ ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς σχετικὰ μὲ τὴν ἀρετὴ τῆς ἀγαθότητος μᾶς λέει ὅτι «Κατὰ φύσι ἀγαθὸς εἶναι μόνο ὁ Θεός. Γίνεται καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀγαθὸς μὲ τὴν ἐπιμέλεια τῆς διαγωγῆς του μέσῳ τοῦ ὄντως ἀγαθοῦ, δηλ. τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀλλάζει ὁ ἄνθρωπος καὶ γίνεται αὐτὸ ποὺ δὲν εἶναι, δηλαδὴ ἀγαθός, ὅταν ἡ ψυχὴ, μὲ τὸ νὰ ἐπιμελεῖται τὸ καλὸ, πλησιάζει τό- σο τὸ Θεό, ὅσο ἐνεργοποιεῖται ἡ δύναμή της στὸ ἀγαθό».1

Ὁ Μέγας Φώτιος μιλώντας γιὰ τὴν ἀγαθότητα, τὴν σοφία καὶ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ λέει ὅτι «Ἡ θεότητα δὲν συνηθίζει, προβλέποντας τὶς παραβάσεις τῶν ἀνθρώπων, νὰ ἀναστέλλει τὸν πλοῦτο τῆς εὐεργεσίας καὶ τὶς δωρεές της, οὔτε θέλει νὰ τιμωρεῖ τὶς παραβάσεις χωρὶς νὰ ἔχει πραγματοποιηθεῖ ἀκόμα τὸ τόλμημα. Ἔτσι καὶ στὶς ἀσώματες δυνάμεις, ἂν καὶ γνώριζε τὸν ἀποστάτη ἀπὸ τὴν πρόνοια καὶ τὴν ἀγαθότητά του, ὅμως τὸν ἔφερε στὴν ὕπαρξη ἀπὸ ἀγαθότητα, καὶ δημιουργεῖ βέβαια τὸν ἀπο- στάτη ὡς ἑωσφόρο, χωρὶς νὰ τοῦ στερήσει οὔτε τὴν δημιουργία οὔτε τὴν λαμπρότητα, ἐπειδὴ ἀργότερα θὰ καταβυθιζόταν στὸ σκότος τῆς ἀγνωμοσύνης. Ὅταν ὅμως ἀποστάτησε καὶ τὸν εἶδε νὰ πέφτει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σὰν ἀστραπή, τότε ἄφησε νὰ λάβει τὴν τιμωρία τῆς ἔπαρσής του». Καὶ μιλώντας γιὰ τὸν Παράδεισο συνεχίζει «Ἔπρεπε καὶ ὁ Παράδεισος, εἴτε ἐπρόκειτο νὰ ἐκδιωχθεῖ ὁ προπάτοράς μας εἴτε ὄχι, νὰ δημιουργηθεῖ πρὶν ἀπὸ τοὺς ἀγωνιστὲς καὶ τὰ ἀγωνίσματα, τῶν ὁποίων ἦταν ἔπαθλο, καὶ νὰ ἔλθει στὴν ὕπαρξη μαζὶ μὲ τὴν δημιουργία τοῦ κόσμου, γιὰ νὰ μὴ θεωρηθεῖ ἔργο ὑστεροβουλίας καὶ μεταμέλειας, ἀλλὰ ἔργο τῆς κρίσης καὶ τῆς ἀγαθότητας, ποὺ ἔδωσε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μὲ σοφία σὲ ὅλα τὰ ὄντα».2

Ὁ Μέγας Βασίλειος σὲ προτρεπτικό του λόγο στὸ ἅγιο Βάπτισμα μᾶς λέει ὅτι «Δοκιμάστε καὶ θὰ ἴδητε ὅτι ὁ Κύριος εἶναι ἀγαθός. Πῶς νὰ γνωρίσω τὴν γλυκύτητα τοῦ μέλιτος εἰς αὐτοὺς πού τὴν ἀγνοοῦν; Γευθῆτε καὶ ἴδετε. Ἡ αἴσθησις εἶναι πιὸ ἀκριβὴς ἀπὸ κάθε λόγον διὰ τὴν γνῶσιν».3

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάδης μιλώντας γιὰ τὸ ἀγαθὸ λέει ὅτι «Θυμήσου τὰ λόγια τῆς Γραφῆς· “Μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν”. Ὁ ἄλλος σὲ προσβάλλει, σὲ πληγώνει κατάκαρδα, σοῦ δείχνει κακία; Μὴ τοῦ ἀποκρίνεσαι μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. Δείξου ἄκακος, ἀγαθός, γεμάτος ἀγάπη καὶ μακροθυμία σὲ αὐτοὺς, ποὺ σὲ ἀδικοῦν τόσο σκληρά. Ἂν καὶ σὺ ταραχθῆς, ἂν καὶ σὺ μιλήσης ἀπότομα καὶ μοχθηρά, θὰ δώσης στοὺς ἄλλους τὸ δικαίωμα νὰ σοῦ ποῦν: “ Ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν”. Ἤ “Τί βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκὸν οὐ κατανοεῖς; Ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου”. Μὴ νικᾶσαι ἀπὸ τὸ κακό, ἀλλὰ νίκα μὲ τὸ ἀγαθὸ τὸ κακό. Δεῖξε σὲ αὐτὸν ποὺ σὲ προσβάλλει, ὅτι δὲν προσέβαλε ἐσένα, ἀλλὰ τὸν ἑαυτό του. Νοιῶσε μέσα σου βαθειὰ λύπη γιὰ αὐτόν, ποὺ τόσο εὔκολα νικήθηκε ἀπὸ τὰ πάθη του καὶ εἶναι τώρα μπροστά σου πνευματικὰ ἄρρωστος. Καὶ ὅσο πιὸ πολὺ ἄδικος γίνεται ἀπέναντί σου, τόσο πιὸ πολὺ καὶ ἐσὺ νὰ τοῦ ἀποκρίνεσαι μὲ πραότητα καὶ ἀγάπη. Ἔτσι εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ τὸν νικήσης. Ὁ Θεὸς ὁπωσδήποτε εἶναι ἰσχυρότερος ἀπὸ τὸ κακό. Καὶ πάντοτε νικᾶ στὸ τέλος».4

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στὴν παραβολὴ τῶν μυρίων ταλάντων λέει «Ἀλλὰ ὁ ἀγαθὸς Κύριος, ὁ κηδεμόνας καὶ φιλάνθρωπος, συγκινήθηκε καὶ δὲν ἔδωσε στὸ δοῦλο τόσο ὅσο ζήτησε, ἀλλὰ ὅσο δὲν σκέφθηκε. Γιατί ἔτσι αὐτὸς πάντοτε συνηθίζει νὰ νικάει καὶ νὰ προλαβαίνει τὰ δικά μας αἰτήματα». Καὶ παρηγορώντας τὸν Σταγείριον ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομός τοῦ λέει «Ὁ Θεὸς καθημερινῶς πράττει χάριν τῆς ἰδικῆς μας σωτηρίας πολλὰ καὶ μεγάλα, ποὺ εἶναι φανερὰ μόνον εἰς αὐτόν. Διότι εὐεργετεῖ τὸ γένος τὸ ἀνθρώπινον ἀπὸ ἀγαθότητα, μὴ ἔχοντας ἀνάγκη ἀπὸ κάποιαν ἄλλη ἀμοιβή, ἀφήνει τὰ περισσότερα νὰ διαφεύγουν τῆς προσοχῆς μας· ἐὰν ὅμως κάποτε ἤθελε νάμᾶς τὸ ἀποκαλύψη, καὶ αὐτὸ τὸ κάνει πρὸς χάριν μας, ὥστε, ἐκφράζοντας τὴν εὐγνωμοσύνη μας πρὸς αὐτόν, νὰ ἐπι- τύχωμεν ἐκ μέρους του μεγαλυτέραν βοήθειαν».5

1. Φιλοκαλία τόμ. Α´ σελ. 286

2. Φωτίου Πατριάρχου Ε.Π.Ε. τόμ. 1 σελ.457

3. Μ. Βασιλείου Ε.Π.Ε. τόμ. 6 σελ. 253

4. Ἁγίου Ἰωάννου ΚρονστάνδηςἩ ἐν Χριστῷ ζωή μου σελ. 46

5. Ι. Χρυσοστόμου Ε.Π.Ε. τόμ. 26 σελ. 71, τόμ.29 σελ. 63

Ορθόδοξος Τύπος,7/06/2013

Πηγή

Πέμπτη τῆς Ἀναλήψεως AΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΠΟΓΕΙΩΘΗΤΕ! «Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας»(θ. Λειτουργία) +ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

Πέμπτη τῆς Ἀναλήψεως

AΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΠΟΓΕΙΩΘΗΤΕ!

«Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας»(θ. Λειτουργία)

ΕΧΟΥΝ περάσει, ἀγαπητοί μου, σαράντα μέρες ἀπὸ τὸ Πάσχα, ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ ἀκούστηκε τὸ «Χριστὸς ἀνέστη». Ἡ ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ εἶνε τὸ μεγαλύτερο γεγονός, τὸ θεμέλιο τῆς πίστεώς μας. Εἶνε ἀλήθεια τετραγωνική, ποὺ βεβαιώθηκε μὲ πολλὲς ἐμφανίσεις τοῦ Χριστοῦ στοὺς μαθητάς. Ἕνδεκα (11) ἐμφανίσεις ἱστοροῦν τὰ εὐαγγέλια. Τελευταία δὲ εἶνε αὐτὴ ποὺ ἔγινε σήμερα, ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεως.

* * *

Ποῦ ἔγινε ἡ Ἀνάληψις; Ἔξω ἀπὸ τὰ Ἰεροσόλυμα εἶνε ἕνα μικρὸ προάστιο, ἕνα χαριτωμένο χωριό, ἡ Βηθανία (ἡ πατρίδα τοῦ Λαζάρου). Ἐκεῖ εἶνε ἕνας λόφος, τὸ Ὄρος τῶν ἐλαιῶν. Ἐκεῖ συγκεντρώθηκαν ἡ Παναγία, οἱ μαθηταὶ καὶ οἱ μυροφόρες, καὶ ἐκεῖ ἐμφανίστηκε ὁ Χριστὸς γιὰ τελευταία φορά.
Τοὺς μίλησε γιὰ τὴ βασιλεία του. Ἀλλὰ οἱ μαθηταί, ποὺ ἀκόμα δὲν εἶχαν λάβει τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο, παρεξηγοῦσαν τὰ λόγια του. Αὐτοὶ ἐφαντάζοντο, πὼς ὁ Χριστὸς θὰ ἵδρυε μιὰ μεγάλη Ἰουδαϊκὴ αὐτοκρατορία, πιὸ ἔνδοξη κι ἀπὸ τοῦ Δαυῒδ καὶ τοῦ Σολομῶντος. Καὶ ρωτοῦν· Ἦρθε λοιπὸν ἡ ὥρα; Εἶχαν λάθος. Τὸ διο λάθος, ποὺ κάνουν μέχρι σήμερα οἱ Ἑβραῖοι ὀπαδοὶ τοῦ σιωνισμοῦ· κι αὐτοὶ φαντάζονται, ὅτι μιὰ μέρα θὰ σβήσουν τὰ ἄλλα κράτη καὶ ἐπὶ τῶν ἐρειπίων ὅλων τῶν κρατῶν θὰ ἱδρυθῇ μία παγκόσμιος Ἑβραϊκὴ αὐτοκρατορία μὲ πρωτεύουσα τὴν Ἰερουσαλήμ. Λάθος αὐτό. Ὅπως λάθος ἔχουν καὶ οἱ χιλιασταί, ποὺ λένε ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ ἔρθῃ πάλι γιὰ χίλια χρόνια στὴ γῆ, νὰ ἱδρύσῃ τὴ δική του βασιλεία. Πλάνη. Ὁ Χριστὸς ἦρθε νὰ ἱδρύσῃ βασιλεία, τῆς ὁποίας «οὐκ ἔσται τέλος» (Λουκ. 1,33). Καὶ τὴν ἵδρυσε. Καὶ ἡ βασιλεία του δὲν θὰ ἔχῃ τέλος. Ἐνῷ οἱ ἄλλες βασιλεῖες τοῦ κόσμου; Ῥίξτε μιὰ ματιὰ στὴν ἱστορία νὰ δῆτε. Ἡ μία βάσταξε 300 χρόνια, ἡ ἄλλη 100, ἄλλη 50, ἄλλη 200, ἄλλη 1000 χρόνια· καὶ μετὰ σβήσανε, κ᾿ ἔμειναν ἐρείπια. Ἔτσι καὶ τὰ σημερινὰ κράτη· ἔτσι καὶ τὰ ἐφήμερα κόμματα, ποὺ οἱ ὀπαδοί τους φωνάζουν καὶ ξελαρυγγιάζονται γιὰ χάρι τους· θὰ καταργηθοῦν. Μία βασιλεία, ἕνα κράτος θὰ μείνῃ, ἕνα ὄνομα δὲ᾿ θὰ λησμονηθῇ· ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία του!
Ἔσφαλλαν λοιπὸν οἱ μαθηταὶ ποὺ φαντάστηκαν κοσμικὴ αὐτοκρατορία. Ὁ Χριστὸς ἦρθε νὰ ἱδρύσῃ βασιλεία πνευματική. Καὶ τώρα, ἀφοῦ ἀπήντησε στὸ ἐρώτημά τους, ἔγινε τὸ θαῦμα. Ποιό θαῦμα; Τὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ μας, τὰ εὐλογημένα πόδια ποὺ ἐπὶ 33 χρόνια πατοῦσαν τὴ γῆ καὶ ἐπὶ 3 χρόνια περπάτησαν στὴν Παλαιστίνη γιὰ τὸ κήρυγμα τοῦ θείου λόγου, τὰ πόδια ποὺ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι καρφώσαμε στὸ Γολγοθᾶ, τὰ ματωμένα πόδια τοῦ Χριστοῦ, ἀπεσπάσθησαν ἀπὸ τὸ ἔδαφος, ξεκόλλησαν ἀπὸ τὴ γῆ. Ἔγινε ἀπογείωσις, ὅπως στὰ ἀεροπλάνα. Ὁ Χριστὸς ―γιὰ νὰ μιλήσουμε μὲ σύγχρονη γλῶσσα― ἀπογειώθηκε. Ἄφησε πλέον τὴ γῆ καὶ ἀνέβαινε στὰ οὐράνια ἐπάνω σὲ νεφέλη. Καὶ οἱ μαθηταὶ ἔκθαμβοι παρατηροῦσαν τὸ ἔξοχο θέαμα, ὁ ἄνθρωπος Χριστὸς ν᾿ ἀνεβαίνῃ στὰ οὐράνια!
Τότε παρουσιάστηκαν δύο ἄγγελοι. Ὅπως ὅταν ἦρθε στὴ γῆ ὁ Χριστὸς ἄγγελοι ἔψαλλαν στὴ γέννησί του τὸ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ…» (Λουκ. 2,14), ἔτσι καὶ τώρα ποὺ φεύγει ἀπὸ τὴ γῆ, ἄγγελοι τὸν συνοδεύουν. Καὶ λένε στοὺς μαθητάς· Τί σταθήκατε καὶ βλέπετε; Μὴ σᾶς φαίνεται παράξενο. Ὅπως τώρα βλέπετε τὸ Χριστὸ ν᾿ ἀνεβαίνῃ στὰ οὐράνια, ἔτσι θὰ τὸν δῆτε νὰ ἔρχεται πάλι γιὰ νὰ κρίνῃ τὸν κόσμο.
Αὐτὸ εἶνε μὲ λίγα λόγια τὸ ἱστορικὸ τῆς Ἀναλήψεως. Καὶ πρέπει νὰ γνωρίζουμε, ὅτι ὁ Χριστὸς ὡς Θεὸς δὲν χωρίστηκε ποτέ ἀπὸ τὸν οὐράνιο Πατέρα. Ἀλλὰ τώρα μὲ τὴν Ἀνάληψι ἀνῆλθε καὶ ὡς ἄνθρωπος στὰ οὐράνια καὶ ἐκεῖ πλέον κάθεται «ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός».

* * *

Τί μᾶς διδάσκει ἡ ἑορτὴ αὐτή; Πολλὰ πράγματα. Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ εἶνε τὸ ἑξῆς. Τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναλήψεως μᾶς ὑπενθυμίζει ἡ Ἐκκλησία κάθε φορὰ ποὺ γίνεται θεία λειτουργία. Ἀπὸ τὸ «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία…» μέχρι τὸ «Δι᾿ εὐχῶν…» βλέπουμε ὅλα τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ. Στὴν ἀρχὴ εἶνε ἡ Γέννησί του· μέσα στὸ ἱερὸ βῆμα ὑπάρχει ἡ ἁγία πρόθεσι, ποὺ εἰκονίζει τὴ φάτνη. Ἐν συνεχείᾳ ἡ εσοδός του στὸν κόσμο καὶ τὸ κήρυγμα ποὺ γίνεται μὲ τὰ ἀναγνώσματα τοῦ ἀποστόλου καὶ τοῦ εὐαγγελίου. Ἔπειτα εἶνε ἡ Θυσία τοῦ Γολγοθᾶ, ποὺ εἰκονίζει ὁ Ἐσταυρωμένος καὶ τὸ θυσιαστήριο, ἡ ἁγία τράπεζα. Κατόπιν ἔρχεται ἡ Ἀνάστασι, μὲ τὴ θεία κοινωνία. Καὶ τέλος οἱ πιστοὶ ζοῦν τὴν Ἀνάληψί του μὲ τὰ λόγια «Ὑψώθητι ἐπὶ τοὺς οὐρανούς, ὁ Θεός, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ἡ δόξα σου» (Ψαλμ. 56,6,12). Ἀλλὰ καὶ στὴν καρδιὰ τῆς θείας λειτουργίας, ἂν ἔχουμε προσοχή, ἀκοῦμε· «Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας», μιὰ προτροπὴ ποὺ ταιριάζει μὲ τὴν Ἀνάληψι. Σὰ᾿ νὰ μᾶς λέῃ ἡ Ἐκκλησία· Ἄνθρωποι, ἀπογειωθῆτε! Μὴ μένετε κολλημένοι στὰ γήινα ὅπως τὰ στρείδια στὸ βράχο. Ἡ γῆ αὐτὴ δὲν εἶνε πατρίδα σας. Πατρίδα σας εἶνε ὁ οὐρανός, ἐκεῖ ποὺ εἶνε ὁ Χριστός, οἱ ἄγγελοι, οἱ ψυχὲς καὶ τὰ πνεύματα τῶν προγόνων σας.
Ἐμεῖς ὅμως ἔχουμε τὴ σκέψι μας, τὰ αἰσθήματά μας καὶ τὴ βούλησί μας στραμμένα διαρκῶς στὰ χαμηλά. Ξέρετε πῶς μοιάζουμε; Σὰν τὰ τετράποδα, ποὺ ἔχουν τὸ κεφάλι κάτω. Ἀλλ᾿ ὁ ἄνθρωπος εἶνε τὸ μόνο πλάσμα ποὺ στέκει ὀρθό. Γιατί μᾶς ἔκανε ὄρθιους ὁ Θεός; Γιὰ νὰ βλέπουμε τὸν οὐρανό. Κατὰ μία ἐτυμολογία αὐτὸ σημαίνει καὶ ἡ λέξι ἄν-θρωπος. Ἐν τούτοις ἐμεῖς δὲν τιμοῦμε τὸν ἑαυτό μας. Τὸν ὑποβιβάζουμε στὴν τάξι τῶν ζῴων. Μοιάζουμε μὲ τοὺς χοίρους, ποὺ ἔχουν τὸ ῥύγχος καὶ τὰ μάτια συνεχῶς κάτω, στὴ λάσπη, καὶ ποτέ δὲν ὑψώνουν τὸ βλέμμα ἐπάνω παρὰ μόνο μιὰ φορά. Πότε; Ὅταν τοὺς πᾶνε στὸ σφαγεῖο καὶ τοὺς ἀναποδογυρίζουν γιὰ νὰ μπῇ τὸ μαχαίρι στὸ λαιμό· τότε γιὰ πρώτη φορὰ τὰ μάτια τους ἀντικρύζουν οὐρανό. Ἔτσι κ᾿ ἐμεῖς. Λησμονοῦμε ποιά εἶνε ἡ πατρίδα μας κι ὅτι ἐδῶ στὴ γῆ εμεθα πρόσκαιροι καὶ παρεπίδημοι· καὶ μόνο ὅταν πλέον ἔρθῃ ἡ μάχαιρα τοῦ ἀρχαγγέλου, τὴν τελευταία στιγμή, βλέπουμε ἔκπληκτοι ποιός ἦταν ὁ προορισμός μας. Μὰ τότε εἶνε ἀργά.
Ἄνθρωπος εἶνε αὐτὸς ποὺ βλέπει πρὸς τὰ ἄνω, αὐτὸς ποὺ σκέπτεται τὸ Θεό, αὐτὸς ποὺ ἀγαπᾷ τὸν πλησίον, αὐτὸς ποὺ ἔχει εὐγενῆ αἰσθήματα· πίστι, ἐλπίδα, εὐσυνειδησία, στοργή, δικαιοσύνη, πατριωτισμό, αὐτοθυσία… Ὤ τί ὡραῖο πρᾶγμα εἶνε ὁ ἄνθρωπος, ὅταν εἶνε πράγματι ἄνθρωπος! ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας. Τώρα ὅμως κατήντησε σὰν τὰ κτήνη καὶ χειρότερα, ἀφοῦ τὰ πάθη του τὸν ἀποκτηνώνουν, ὅπως λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.
Καὶ ὄχι μόνο κτῆνος κατήντησε ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ καὶ θηρίο, τὸ ἀγριώτερο θηρίο. Μὴ φοβηθῆτε τὰ λιοντάρια καὶ τὶς τίγρεις. Ἕνα θηρίο πόσους μπορεῖ νὰ φάῃ; 100; 200; παραπάνω ὄχι. Ἐνῷ ὁ ἄνθρωπος, μὲ τὸ μυαλὸ ποὺ τοῦ ᾿δωσε ὁ Θεός, ἀντὶ νὰ γίνῃ ἄγγελος, γίνεται ἐπιστημονικὸ θηρίο. Ἀνεβαίνει στὰ «μαυροπούλια», ὅπως λέει τὰ πολεμικὰ ἀεροπλάνα ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, καὶ ῥίχνει βόμβες τρομερές, ποὺ ἀφανίζουν πολιτεῖες ὁλόκληρες. Αὐτὸ ἔγινε στὴν Ἰαπωνία. Εἶνε λοιπὸν ἢ δὲν εἶνε ὁ ἄνθρωπος τὸ ἀγριώτερο θηρίο; Τὸν πρῶτο ἀεροπόρο ποὺ πῆγε καὶ ἔρριξε ἀτομικὴ βόμβα στὴν Ἰαπωνία καὶ ἔσβησε μιὰ ὁλόκληρο πόλι, μετὰ τὸν κάνανε ἥρωα στὴν Ἀμερική. Ἀλλ᾿ αὐτὸς εἶχε μέσα του κάρβουνο τὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεως ποὺ τὸν ἔκαιγε καὶ τοῦ φώναζε· Ἂς ἔχῃς τὰ παράσημα ὅλου τοῦ κόσμου· εἶσαι κακοῦργος… Ἔχασε τὸν ὕπνο του. Προσπαθοῦσαν νὰ τὸν ἡσυχάσουν· τέλος αὐτοκτόνησε, δὲ᾿ μποροῦσε νὰ ὑποφέρῃ.
Ἐνῷ λοιπὸν ἡ ἀνθρωπότης βρίσκεται σὲ τέτοια κατάπτωσι, ἔρχεται ἡ Ἀνάληψις τοῦ Χριστοῦ καὶ λέει· Ἄνθρωποι, κοιτάξτε ψηλά, στὰ ἄστρα. Ὑψῶστε τὸ νοῦ στὰ οὐράνια· «ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας». Ἀπογειωθῆτε· ξεκολλῆστε ἀπὸ τὴ λάσπη καὶ τὰ πάθη, ἐλευθερωθῆτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν ἔχθρα, ἀπαλλαγῆτε ἀπὸ τὴν ἰδιοτέλεια καὶ τὴν πλεονεξία, ἀποδεσμευθῆτε ἀπὸ τὸ θυμὸ καὶ τὴν ὀργή, τὸ φανατισμὸ καὶ τὴν προσωπολατρία, τὸν κομματισμὸ καὶ τὴ φατρία, τὸν ἐγωϊσμὸ καὶ τὴν ὑπερηφάνεια. Μὴ μοιράζεστε. Ὁ Χριστὸς δὲν διαιρεῖ, ὁ Χριστὸς ἑνώνει. Ἑνωμένοι ὅλοι, σὰν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ὡς μέλη τοῦ ἑνὸς σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς μιᾶς ἁγίας του Ἐκκλησίας.
Πατρίδα μας δὲν εἶνε ἡ γῆ ἐδῶ κάτω, τὰ οἰκόπεδα καὶ τὰ κτήματα. Πατρίδα μας εἶνε ὁ οὐρανός· καὶ ἀρχηγός μας εἶνε ὁ Χριστός· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, εις τον ιερό ναὸ Ἀναλήψεως Πέρδικα – Ἑορδαίας Πέμπτη Ἀναλήψεως 27-5-1982)

Ποια είναι η χαρά της εορτής της Αναλήψεως;(Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη)

     Μετά την Ανάληψη του Κυρίου, οι Απόστολοι επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ με μεγάλη χαρά, όπως λέει το ευαγγέλιο (Λουκ. Κδ΄52).

Ο Κύριος ξέρει ποια χαρά τους έδωσε, και οι ψυχές τους ζούσαν αυτή τη χαρά.

Η πρώτη τους χαρά ήταν πως γνώρισαν τον αληθινό Κύριο Ιησού Χριστό.

Δεύτερη χαρά, πως Τον αγάπησαν.

Τρίτη, πως γνώρισαν την αιώνια, ουράνια χαρά.

Και τέταρτη χαρά, πως ποθούσαν τη σωτηρία του κόσμου, όπως τη δική τους.

Και τέλος, χαίρονταν, γιατί γνώρισαν το Άγιο Πνεύμα και είδαν πώς ενεργεί Αυτό μέσα τους.

Οι Απόστολοι περιόδευαν στη γη και κήρυτταν στο λαό το λόγο για τον Κύριο και τη βασιλεία των Ουρανών’ οι ψυχές τους όμως ποθούσαν και διψούσαν να δουν τον αγαπημένο Κύριο και γι’ αυτό δεν φοβόνταν το θάνατο, αλλά τον συναντούσαν με χαρά’ κι αν ήθελαν να ζουν στη γη, αυτό γινόταν μόνο για χάρη του λαού, που τον αγαπούσαν.

Οι Απόστολοι αγαπούσαν τον Κύριο και γι’ αυτό δεν φοβόνταν κανένα πάθημα. Αγαπούσαν τον Κύριο, αγαπούσαν και το λαό, κι η αγάπη αυτή απόδιωχνε κάθε φόβο από μέσα τους. Δεν φοβόνταν ούτε μαρτύριο ούτε θάνατο, γι’ αυτό κι ο Κύριος τους απέστειλε στον κόσμο να φωτίσουν τους ανθρώπους.

( Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης )

πηγή

Γιαννη Κότσιρα..."ανόητε χαιρέκακε...κι όμως δεν θα χαρώ με την εξόντωσή σου....ΑΝΟΗΤΕ ΧΑΙΡΕΚΑΚΕ...."

Ανόητε χαιρέκακε...
Στο δρόμο ακόμη 3.000 άνθρωποι.
Τέλος τα μεροκάματα για ακόμη 3.000 οικογένειες.
Λες πως σε ενοχλούσε που πλήρωνες 4€ το μήνα την ΕΡΤ στο λογαριασμό σου επειδή δεν την έβλεπες. Οπότε καλύτερα να την κλείσουν.
Για να το διευρύνω λίγο αυτό.
Κι εγώ δεν πήγα ποτέ στην Κάρπαθο αλλά τους δρόμους και από δικά μου χρήματα τους έκαναν. Να μην τους έκαναν λοιπόν αφού δεν τους είδα και ίσως να μην τους δω ποτέ.
Και το νερό που πίνει το παιδί σου στο δημόσιο σχολείο να το κόψουν.
Πληρώνεται και από μένα αλλά εγώ δεν έχω παιδί να πίνει από αυτό.
Γιατί να το πληρώνω λοιπόν;
Και τον Στρατό; Τον στρατιωτικό ποιος τον πληρώνει; Γιατί να τον πληρώνω αφού δεν είμαστε σε πόλεμο; Να τον καταργήσουν. Να τους απολύσουν όλους και άμα μας την πέσουν, βλέπουμε.
Και τους Πυροσβέστες. Να τους απολύουν το χειμώνα. Μόνο το καλοκαίρι να τους πληρώνω.
Γιατί; Άσε που άμα μένεις στην πόλη τι σε νοιάζει για το δάσος. Ας καούν όλα. Γιατί να πληρώνω κι εγώ που μένω στην πόλη;
Και το δημόσιο ιατρείο που φτιάχτηκε στη Λέρο, να μην το έκαναν ποτέ.
Αφού κι εγώ πλήρωσα γι αυτό και ίσως να μην το χρειαστώ ποτέ.
Και το σχολείο που έγινε στην Ορεστιάδα, να μην το έχτιζαν.
Γιατί να πληρώνω κι εγώ ένα σχολείο, που δεν θα δω ούτε εγώ, ούτε το παιδί μου.
Άσε που δεν έχω παιδί. Κι άμα δεν κάνω; Γιατί να πληρώνω εγώ για τις σπουδές των παιδιών;
Και το παιδί του γείτονα που σώθηκε από την άρρωστη καρδιά του στο δημόσιο νοσοκομείο;
Από τις ασφαλιστικές εισφορές που έδινα και εγώ, σώθηκε. Να μην σωζόταν.
Αφού δεν το γνώριζα και ίσως να μην το μάθω ποτέ.
Και αν σου φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά, μην χαμογελάς γιατί είναι και αυτά στο πρόγραμμα.
Θα συμβούν και μάλιστα γρήγορα.
 
Η ΕΡΤ αγαπητέ χαιρέκακε δεν είναι ένα κανάλι.
Είναι άνθρωποι. Εργαζόμενοι.
Φίλοι. Γείτονες. Συμμαθητές. Γονείς. Συγγενείς.
Όπως ήταν οι χαλυβουργοί, οι εργαζόμενοι στα κλωστοϋφαντουργεία, στα ναυπηγεία,
οι χιλιάδες απολυμένοι σε ιδιωτικές εταιρίες που έκλεισαν.
Κι εσύ χαίρεσαι...
Να χαίρεσαι λοιπόν με την κατάντια σου.
Και να μην παραξενευτείς άμα αδιαφορήσω όταν απολυθείς.
Ούτε καν να διαμαρτυρηθείς.
Γιατί δεν θα αφορά εμένα η απόλυσή σου.
Δεν θα αφορά εμένα η εξόντωσή σου.
 
Είναι αδιανόητη η φίμωση της ΕΡΤ.
Είναι αδιανόητη αυτή η συμπεριφορά της κυβέρνησης.
Είναι αδιανόητη η δική σου απάθεια.
Είναι αδιανόητη αυτή η χαρά σου για την εξόντωση 3000 οικογενειών!
Κι όμως, εγώ δεν θα χαρώ με την δική σου εξόντωση.
Θα παλέψω για σένα ακόμη και την ώρα που εσύ χαίρεσαι με τον πόνο του άλλου.
 
Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους της ΕΡΤ.
Αλληλεγγύη σε όλους τους εργαζόμενους.
Τους άνεργους, τους άστεγους.
Αλληλεγγύη σε όλους τους συνανθρώπους μας.
Κι αν δεν σε απασχολούν οι υπόλοιποι, σκέψου έστω το τομάρι σου.
Κάποια στιγμή θα χρειαστείς βοήθεια...
Ας έχεις κάπου να τη ζητήσεις...
Γιατί τότε δεν θα χαίρεσαι.
 
Ανόητε χαιρέκακε!

σχόλιο απο  το Facebook

 πηγή