ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Κυριακὴ 23 Ἰουνίου.

Κυριακὴ Η΄ ἀπὸ τοῦ Πάσχα. Κυριακὴ τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς.

Μνήμη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἀγριππίνης.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ ὀγδόῃ ἀπὸ τοῦ Πάσχα, τὴν ἁγίαν Πεντηκο-στὴν ἑορτάζομεν.

Εἴδησις: Δεῖ γινώσκειν ὅτι ἀπὸ τοῦ ἀποδείπνου τῆς παρούσης ἑσπέρας, ἀρχόμεθα αὖθις λέγειν μετὰ τὸν εὐλογητόν, τὸ· Δόξα σοι ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι, Βασιλεῦ οὐράνιε…εἶτα τὸ τρισάγιον καὶ τὰ ἑξῆς. Οὕτω δὲ γί-νεται ἡ ἔναρξις τοῦ ἀποδείπνου, τοῦ μεσονυκτικοῦ, τῆς τριθέκτης καὶ τῆς θ΄ ὥρας, ὡς σύνηθες.

Τυπικαὶ διατάξεις τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν

Ἐν τῷ μικρῷ ἐσπερινῷ

Μετὰ τὸν εὐλογητόν του ἱερέως, τὸ· Δεῦτε προσκυνήσωμεν…καὶ ὁ προοιμιακὸς ψαλμός. Εἰς τὸ·Κύριε ἐκέκραξα…ἰστῶμεν στίχους δ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ γ΄ ἰδιόμελα τῆς ἑορτῆς· Πεντηκοστὴν ἑορτάζομεν… Γλώσσαις ἀλλογενῶν…Πάντα χορηγεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον…δευτε-ροῦντες τὸ α΄. Δόξα καὶ νῦν, τὸ ἰδιόμελον τῆς ἑορτῆς· Ὅτε τὸ Πνεῦμά σου, καταπέμψας…Τὸ· Φῶς ἱλαρόν…τὸ προκείμενον τῆς ἡμέρας· Ὁ Κύ-ριος ἐβασίλευσεν…μετὰ τῶν στίχων αὐτοῦ. Εἰς τὸν στίχον τὰ ἀπόστιχα ἰδιόμελα τῆς ἑορτῆς· Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν…Ἐν τοῖς Προφήταις ἀνήγγειλας…Ἐν ταῖς αὐλαῖς σου ὑμνήσω σὲ…μετὰ τῶν στίχων αὐτῶν, ὡς κεῖνται ἐν τῷ μεγάλῳ ἐσπερινῷ. Δόξα καὶ νῦν, τὸ ἰδιόμελον τῆς ἑορτῆς· Τριάδα ὁμοούσιον ὑμνολογήσωμεν…Τὸ· Νῦν ἀπολύεις…Τρισά-γιον…καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς· Εὐλογητὸς εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν…ἅπαξ. Ἀπόλυσις.

Ἐν τῷ ἀποδείπνῳ

Ἐν τῷ μικρῷ ἀποδείπνῳ, κανόνα καὶ οἴκους τῆς Θεοτόκου οὐ λέγο-μεν. Εἰς τὸ τρισάγιον, τὸ κοντάκιον τῆς ἑορτῆς· Ὅτε καταβὰς τὰς γλώσ-σας συνέχεε…

Ἐν τῷ μεγάλῳ ἐσπερινῷ

Μετὰ τὸν προοιμιακόν, στιχολογοῦμεν τὸ α΄ κάθισμα τοῦ Ψαλτη-ρίου, ὅλον. Εἰς δὲ τὸ· Κύριε ἐκέκραξα…ἱστῶμεν στίχους ι΄ καὶ ψάλλομεν στιχηρὰ ἰδιόμελα τῆς ἑορτῆς γ΄ πρὸς ἦχον α΄· Πεντηκοστὴν ἐορτὰ-ζομεν…Γλώσσαις ἀλλογενῶν…Πάντα χορηγεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον… δευτεροῦντες τὸ α΄, εἶτα τὰ ἕτερα στιχηρὰ ἰδιόμελά ε΄ πρὸς ἦχον β΄· Εἴ-δομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸν…Ἐν τοῖς Προφήταις ἀνήγγειλας…Ἐν ταῖς αὐ-λαῖς σου ὑμνήσω σὲ τὸν Σωτηρὰ τοῦ κόσμου…Ἐν ταῖς αὐλαῖς σου Κύριε… Τριάδα ὁμοούσιον ὑμνολογήσωμεν…δευτεροῦντες τὸ α΄. Δόξα καὶ νῦν, τὸ ἰδιόμελον τῆς ἑορτῆς· Δεῦτε λαοί, τὴν τρισυπόστατον Θεότητα προσ-κυνήσωμεν…Εἴσοδος, τὸ· Φῶς ἱλαρόν…τὸ προκείμενον τῆς ἡμέρας· Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν…μετὰ τῶν στίχων αὐτοῦ. Εἶτα τὰ γ΄ ἀναγνώσματα τῆς ἡμέρας· α΄.Συνάγαγέ μοι ἑβδομήκοντα ἄνδρας ἀπὸ τῶν πρεσ-βυτέρων τοῦ λαοῦ… (Ἀριθμῶν τὸ Ἀνάγνωσμα. Κεφ΄. ια΄. 16), β΄.Τὰ τέκνα Σιών, χαίρεται καὶ εὐφραίνεσθε ἐπὶ Κυρίῳ τῷ Θεῷ ὑμῶν…(Προ-φητείας Ἰωὴλ τὸ Ἀνάγνωσμα. Κεφ΄. β΄. 23), γ΄. Λήψομαι ὑμᾶς ἐκ τῶν ἐθνῶν, καὶ ἀθροίσω ὑμᾶς ἐκ πασῶν γαιῶν…(Προφητείας Ἰεζεκιὴλ τὸ Ἀνάγνωσμα. Κεφ΄. λστ΄. 24). Εἰς τὴν λιτήν, τά γ΄ ἰδιόμελα τῆς ἑορτῆς· Ἐν τοῖς Προφήταις ἀνήγγειλας…Ἐν ταῖς αὐλαῖς σου ὑμνήσω σέ…Ἐν ταῖς αὐλαῖς σου Κύριε… Δόξα καὶ νῦν, τὸ ἰδιόμελον τῆς ἑορτῆς· Ὅτε τὸ Πνεῦμά σου, καταπέμψας…Εἰς τὸν στίχον, ψάλλομεν τὰ γ΄ στιχηρὰ ἰδι-όμελα τῆς ἑορτῆς· Ἀγνοοῦντα τὰ ἔθνη Κύριε…Κύριε, τοῦ Ἁγίου Πνεύ-ματος ἡ ἐπιφοίτησις… Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε…Δόξα καὶ νῦν, τὸ ἰδιόμελον τῆς ἑορτῆς·Γλώσαι ποτὲ συνεχύθησαν…Τό· Νῦν ἀπολύεις… Τρισάγιον…καὶ τὸ ἀπολυτικὸν τῆς ἑορτῆς· Εὐλογητὸς εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν…ἐκ γ΄. Ἡ εὐλόγησις τῶν ἄρτων, καὶ ἀνάγνωσις εἰς τὰς Πράξεις. Εἶτα τὰ λοιπὰ τῆς ἀγρυπνίας.

Μὴ τελουμένης ἀγρυπνίας, τῇ Κυριακῇ πρωῒ, ἐν τῷ μεσονυκτικῷ, ὁ ν΄ ψαλμὸς χῦμα, τὸ· Τρισάγιον…τὸ Ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς· Εὐλογητὸς εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν…αἱ δεήσεις καὶ ἡ συνήθης τοῦ μεσονυκτικοῦ ἀπόλυσις.

Ἐν τῷ ὄρθρῳ

Εἰς τὸ· Θεὸς Κύριος…τὸ ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς·Εὐλογητὸς εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν…ἐκ γ΄. Εὐθὺς ἡ στιχολογία τοῦ Ψαλτηρίου ὡς ἐξῇς: ὁ ἀνα-γνώστης· Κύριε, ἐλέησον γ΄, Δόξα, καὶ νῦν…Καὶ ἀναγινώσκει τὸ Β΄ κά-θισμα τοῦ Ψαλτηρίου. Εἰς τὸ τέλος αὐτοῦ λέγει· Δόξα, καὶ νῦν. Ἀλ-ληλούϊα, ἀλληλούϊα, ἀλληλούϊα δόξα σοι, ὁ Θεός. Ἐκ γ΄. Ἡ ἐλπὶς ἡμῶν Κύριε δόξα σοι. Ὁ ἱερεύς· μικρὰ συναπτὴ καί· Ὅτι σὸν τὸ κράτος…Ὁ χορός· Ἀμήν, καὶ ψάλλεται τὸ κάθισμα τῆς ἑορτῆς· Τὴν μεθέορτον πιστοὶ…Δόξα καὶ νῦν∙ τὸ αὐτὸ…Εἶτα ὁ ἀναγνώστης· Κύριε, ἐλέησον γ΄, Δόξα, καὶ νῦν. Καὶ ἀναγινώσκει τὸ Γ΄ κάθισμα τοῦ Ψαλτηρίου. Εἰς τὸ τέ-λος αὐτοῦ λέγει· Δόξα, καὶ νῦν. Ἀλληλούϊα, ἀλληλούϊα, ἀλληλούϊα δόξα σοι, ὁ Θεός. Ἐκ γ΄. Ἡ ἐλπὶς ἡμῶν Κύριε δόξα σοι. Ὁ ἱερεύς· μικρὰ συ-ναπτὴ καί· Ὅτι ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος…Ὁ χορός· Ἀμήν, καὶ ψάλλεται το κάθισμα τῆς ἑορτῆς· Ἥ τοῦ Πνεύματος πηγὴ…Δόξα καὶ νῦν∙ τὸ αὐ-τὸ…Εὐθὺς ὁ Πολυέλεος, μεθ’ ὃν κάθισμα τῆς ἑορτῆς· Μετὰ τὴν ἔγερσιν Χριστὲ…Δόξα καὶ νῦν· τὸ αὐτό…Τὸ α΄ ἀντίφωνον τῶν ἀναβαθμῶν τοῦ δ΄ ἤχου. Προκείμενον·Τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐ-θείᾳ…μετὰ τοῦ στίχου αὐτοῦ. Τὸ· Πᾶσα πνοή…Εἶτα τὸ θ΄ ἑωθινὸν Εὐαγ-γέλιον πρὸ τῶν ἁγίων θυρῶν. Τὸ·Ἀνάστασιν Χριστοῦ…καὶ ὁ ν΄ ψαλμὸς χῦμα. Δόξα· Ταῖς τῶν Ἀποστόλων…Καὶ νῦν· Ταῖς τῆς Θεοτόκου….Εἳς τὸν στίχον, τὸ ἰδιόμελον τῆς ἑορτῆς· Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε…

Εἶτα οἱ κανόνες τῆς ἑορτῆς· ὁ πρῶτος, τοῦ βαρέως ἤχου, μετὰ τῶν εἱρμῶν, εἰς η΄ τροπάρια καὶ ὁ ἰαμβικὸς, τοῦ δ΄ ἤχου, μετὰ τῶν εἱρμῶν, εἰς Ϟ΄ τροπάρια. Οὐ λέγομεν δὲ ἐν αὐτοῖς στίχους τῶν ᾠδῶν, ἀλλ’ οἱ μὲν εἱρμοὶ ἄνευ στίχου, τὰ δὲ τροπάρια μετὰ τοῦ· Δόξα σοι ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι, καὶ εἰς τὰ δύο τελευταῖα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς τοῦ ἰαμβικοὺ κα-νόνος, τὸ· Δόξα…καὶ τὸ·Καὶ νῦν...Μεθ’ ἑκάστην δὲ ᾠδήν, καταβασίαι διπλαῖ, οἱ εἱρμοὶ ἀμφοτέρων τῶν κανόνων, ἤτοι· Πόντῳ ἐκάλυψε…καὶ  Θείῳ καλυφθείς…Ἀπὸ γ΄ ᾠδῆς, κάθισμα τῆς ἑορτῆς· Οἱ τοῦ Σωτῆρος ἐρασταὶ χαρὰς ἐπλήσθησαν…Δόξα καὶ νῦν· τὸ αὐτό…Ἀφ’ ἕκτης κον-τάκιον τῆς ἑορτῆς· Ὅτε καταβὰς τὰς γλώσσας συνέχεε…καὶ ὁ οἶκος αὐ-τῆς· Ταχεῖαν καὶ σταθηρὰν δίδου παραμυθίαν τοῖς δούλοις σου…Συνα-ξάριον τοῦ Μηναίου, εἶτα τοῦ Πεντηκοσταρίου. Ἡ τιμιωτέρα οὐ στιχο-λογείται, ἀλλὰ ψάλλεται ἡ θ΄ ᾠδὴ ἀμφοτέρων τῶν κανόνων μετὰ τοῦ ῥηθέντος στίχου. Καταβασίαι·Μὴ τῆς φθοράς…Χαίροις ἄνασσα...

Ἑξαποστειλάρια τῆς ἑορτῆς· Τὸ Πανάγιον Πνεῦμα…ἐκ β΄, καὶ τὸ ἕτερον· Φῶς ὁ Πατήρ, φῶς ὁ Λόγος…Εἰς τοὺς αἴνους, ἱστῶμεν στίχους δ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ γ΄ προσόμοια τῆς ἑορτῆς· Παράδοξα σήμερον…Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἦν με ἀεί, καί ἔστι…Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, φῶς, καὶ ζωὴ…δευτεροῦντες τὸ α΄. Δόξα καὶ νῦν, τὸ ἰδιόμελον τῆς ἑορτῆς· Βα-σιλεῦ οὐράνιε…Δοξολογία μεγάλη, τὸ ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς· Εὐ-λογητὸς εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν…ἅπαξ. Ἐκτενής, ἀπόλυσις καὶ ἡ α΄ ὥρα ἐν τῷ νάρθηκι.

Ἐν ταῖς ὥραις

Λέγομεν δὲ ἐν ταῖς ὥραις, Δόξα, τὸ ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς· Εὐ-λογητὸς εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν…Καὶ νῦν, τὸ θεοτοκίον τῶν ὡρῶν. Εἰς τὸ τρισάγιον, τὸ κοντάκιον τῆς ἑορτῆς· Ὅτε καταβὰς τὰς γλώσσας συ-νέχεε…

Εἰς τὴν Λειτουργίαν  

Τὰ ἀντίφωνα τῆς ἑορτῆς. Εἰς δὲ τὸ β΄ ἀντίφωνον λέγομεν τὸ· Σῶσον ἡμᾶς Παράκλητε ἀγαθὲ,, ψάλλοντάς σοι, Ἀλληλούϊα. Εἰσοδικὸν τὸ· Ὑψώ-θητι Κύριε ἐν τῇ δυνάμει σου· ᾄσωμεν καὶ ψαλοῦμεν τὰς δυναστείας σου. Σῶσον ἡμᾶς, Παράκλητε ἀγαθέ, ψάλλοντάς σοι Ἀλληλούϊα. Εἶτα τὸ ἀπο-λυτικὸν τῆς ἑορτῆς· Εὐλογητὸς εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν…Δόξα καὶ νῦν, τὸ κοντάκιον τῆς ἑορτῆς· Ὅτε καταβὰς τὰς γλώσσας συνέχεε…Ἀντὶ δὲ τοῦ τρισαγίου τὸ· Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε... Προκείμενον, ἀπόστολος, ἀλληλουϊάριον καὶ εὐαγγέλιον τῆς ἑορτῆς, ἤτοι: Ἀπόστολος· Ἐν τῷ συμ-πληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν πάντες οἱ ἀπόστολοι… (Πράξ. β΄ 1-11), ὁ ζήτει τῇ ὀγδόῃ Κυριακῇ ἀπὸ τοῦ Πάσχα. Εὐαγγέλιον, ὁμοίως· Τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς Ἑορτῆς…(Ιωαν. ζ΄ 37-52), ὁ ζήτει τῇ ὀγδόῃ Κυριακῇ ἀπὸ τοῦ Πάσχα. Εἰς τὸ Ἑξαιρέτως, ὁ εἱρμὸς τῆς θ΄ ᾠδῆς τοῦ κανόνος· Μὴ τῆς φθορᾶς…Κοινωνικὸν· Τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ…Ἀντὶ τοῦ· Εἴδομεν τὸ φῶς…τὸ ἀπο-λυτίκιον τῆς ἑορτῆς·Εὐλογητὸς εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν…Μετὰ τὴν ὀπισ-θάμβωνον εὐχήν, τὸ· Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου…ἐκ γ΄. Δόξα καὶ νῦν οἱ δύο ψαλμοὶ· Εὐλογήσω τὸν Κύριον…Ὑψώσω σὲ ὁ Θεός μου…καὶ ἡ ἀπόλυσις. 

Σημείωσις: Ἡ ἀκολουθία τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἀγριππίνης, θὰ ψαλλεῖ τῇ αὐτῇ ἡμέρα ἑσπέρας εἰς τὸ μικρὸν ἀπόδειπνον. 

πηγή

Συναξαριστής της 22ας Ιουνίου

Ὁ Ἅγιος Εὐσέβιος ὁ ἱερομάρτυρας ἐπίσκοπος Σαμοσάτων

 

Ἔζησε στὰ ταραγμένα χρόνια ποὺ ἡ Ἐκκλησία ὑπέφερε ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου. Τότε βασιλιὰς ἦταν ὁ Κωνστάντιος (338 μ.Χ), γιὸς τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καὶ ὑποστηρικτὴς τῆς σατανικῆς αὐτῆς αἵρεσης, καταχραστής, μάλιστα, καὶ τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας.

Καταδίωξε σκληρὰ ἐκείνους ποὺ ἔφεραν ἀντίσταση στὶς αἱρετικές του προθέσεις. Τότε διώχθηκε καὶ ὑπέφερε πολλὲς κακοπάθειες καὶ ὁ Εὐσέβιος, ποὺ ἦταν ἐπίσκοπος Σαμοσάτων. Ὅμως, ὑπέμεινε ὅλες τὶς δοκιμασίες μὲ θαυμαστὴ καρτερία καὶ τὴν ἐλπίδα ὅτι τελικὰ θὰ νικήσει ἡ Ὀρθοδοξία. Ὅταν πέθανε ὁ Κωνστάντιος, τὸν διαδέχθηκε ὁ Ἰουλιανός, ποὺ θέλησε νὰ ἐπαναφέρει τὴν εἰδωλολατρία. Τότε νέες διώξεις ἄρχισαν γιὰ τὸν Εὐσέβιο, ποὺ ἦταν χειρότερες ἀπὸ τὶς προηγούμενες.

Τὰ ἴδια συνέβησαν καὶ μὲ τὸν αὐτοκράτορα Οὐάλη, ποὺ ἦταν καὶ αὐτὸς ὑποστηρικτὴς τῶν ἀρειανῶν. Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Οὐάλη, ὁ Εὐσέβιος ἐπανῆλθε στὴν ἐπισκοπή του ἀπὸ τὴν ἐξορία του στὴ Θρᾴκη καὶ ἄρχισε τὴν κάθαρση στὴν ἐπαρχία του ἀπὸ τοὺς ἀρειανούς.

Κάποια μέρα, περνοῦσε ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι μίας αἱρετικῆς γυναίκας. Αὐτὴ μὲ μῖσος τὸν κτύπησε δυνατὰ στὸ κεφάλι μὲ μία μεγάλη πέτρα καὶ τὸν σκότωσε (τὸ ἔτος 379). Ἔτσι, ὁ Εὐσέβιος ἀποδείχθηκε μεγάλος ἀθλητὴς τῆς πίστεως, τοῦ ὁποίου «τὸ νίκος ἀφθαρσία ἐν ζωῇ πολυχρόνῃ». Δηλαδὴ τὸ ἔπαθλο τῆς νίκης του θὰ εἶναι ἡ ἀφθαρσία, ἡ χωρὶς τέλος ζωή.


------------------------------------------------------------------------------
 

Οἱ Ἅγιοι Ζήνων καὶ Ζηνᾶς ὁ ὑπηρέτης του

 

Ἔζησαν στὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου μ.Χ. αἰῶνα. Καὶ ὁ μὲν Ζήνων ἦταν πλούσιος χριστιανὸς (καταγόταν ἀπὸ τὴν Φιλαδέλφεια τῆς Ἀραβίας), ὄχι μόνο σὲ χρῆμα, ἀλλὰ καὶ σὲ εὐσέβεια. Ὁ δὲ Ζηνᾶς ἦταν ὑπηρέτης τοῦ Ζήνωνα, καὶ τοὺς συνέδεε περισσότερο ἀδελφικὴ ἀγάπη, ὅπως ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Ζήνων, φλεγόμενος ἀπὸ τὸν πόθο νὰ ἀφιερωθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὴ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου, διαμοίρασε ὅλα του τὰ ὑπάρχοντα στοὺς φτωχούς, καὶ χάρισε τὴν ἐλευθερία σ᾿ ὅλους τοὺς δούλους του. Ἀπ᾿ αὐτοὺς ὅμως ὁ Ζηνᾶς ἀρνήθηκε ν᾿ ἀφήσει τὸν πρώην κύριό του καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ μείνει κοντά του. Ὁ Ζήνων δέχτηκε νὰ τὸν κρατήσει, σὰ φίλο καὶ ἀδελφὸ ἐν Χριστῷ.

Ὅταν κάποτε στὴ Φιλαδέλφεια τῆς Ἀραβίας ὁ ἔπαρχος Μάξιμος κήρυξε διωγμὸ κατὰ τῶν χριστιανῶν, ὁ Ζήνων παρουσιάστηκε μπροστά του καὶ ἀγωνίστηκε νὰ τοῦ καταδείξει τὴν ματαιότητα τῶν ἀγώνων του κατὰ τῆς χριστιανικῆς ἀλήθειας.

Ὁ ἔπαρχος, ἀντὶ ἄλλης ἀπάντησης, τὸν ἔδειρε καὶ τὸν φυλάκισε. Ὅταν τὸ ἔμαθε Ζηνᾶς ἔτρεξε στὸν ἔπαρχο καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ ἐλευθερώσει τὸν κύριό του. Ὁ ἔπαρχος τότε φυλάκισε καὶ τὸν Ζηνᾶ, καὶ μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες τοὺς ἀποκεφάλισε.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ὁ Ἅγιος Πομπιανός

Μαρτύρησε ἀφοῦ τὸν ἔριξαν μέσα στὴ θάλασσα καὶ πνίγηκε.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ὁ Ἅγιος Γαλατίων (ἢ Γαλακτίων)

Μαρτύρησε ἀφοῦ τὸν ἔριξαν μέσα στὴ θάλασσα καὶ πνίγηκε.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ἡ Ἁγία Ἰουλιανή καὶ Σατορνῖνος ὁ γιός της

 

Μαρτύρησαν διὰ πυρός.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος ἐπίσκοπος Πατελαρίας

Ἄγνωστος στοὺς Συναξαριστὲς καὶ τὰ Μηναῖα. Ἡ μνήμη του φέρεται αὐτὴ τὴν μέρα στὸ Μορσελλιανὸ ἑορτολόγιο. (Μ. Γεδεών, Βυζ. Ἑορτολόγιο σελ. 44).

ΤΟ ΨΥΧΟ-ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΦΟΡΤΕΤΣΑΝΑΚΗΣ

Αγαπητοί μου αδελφοί και φίλοι.

Χαίρεται 

H EKKΛHΣIΑ MΑΣ, και όταν λέμε την λέξη Εκκλησία, εννοούμε, όλους τους απανταχού της οικουμένης Χριστιανούς και δεν είναι μόνο οι Ιερείς οι Διάκονοι και οι νεωκόροι μαζί με τους ψάλτες και τους επιτρόπους, όλους εκείνους δηλαδή που προσφέρουν εθελοντική εργασία, σε ένα Ιερό Ναό. Η Εκκλησία μας,  προσεύχεται διαρκώς, επί εικοσιτετραώρου βάσεως. Δεν υπάρχει μόνο το κοσμικό ωρολόγιο, Δεν υπάρχει μόνο το ωράριο εργασίας του κόσμου· αλλά υπάρχει και το ωράριο προσευχής στο Θεό, η ώρα του Θεού. Προσευχόμαστε το πρωί στον όρθρο, προσευχόμαστε το μεσημέρι στις ώρες, προσευχόμαστε το απόγευμα στον εσπερινό, προσευχόμαστε το βράδυ στο απόδειπνο, προσευχόμαστε τα μεσάνυχτα στο μεσονυκτικό. Προσευχόμαστε όλες τις ημέρες. Kάθε ημέρα της εβδομάδος είναι αφιερωμένη σε κάποια μνήμη. 

 

H Δευτέρα για παράδειγμα είναι αφιερωμένη στη μνήμη των αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων. 

 

H Tρίτη στη μνήμη του τιμίου Προδρόμου. 

 

H Tετάρτη στην ανάμνηση της προδοσίας. 

 

H Πέμπτη στη μνήμη των αγίων Aποστόλων. 

 

H Παρασκευή στην ανάμνηση της σταυρώσεως του Xριστού μας.

 

Tο Σάββατο; Kάθε Σάββατο, που χτυπάει η καμπάνα, ο  κάθε ιερέας, αλλά και η κάθε εκκλησιαστική και χριστιανική κοινότητα, που ονομάζεται ενορία προσεύχεται υπέρ των νεκρών· το Σάββατο είναι ημέρα των  κεκοιμημένων και όχι των νεκρών και κανονικά εκείνη την ήμερα και μόνο εκείνη την ημέρα πρέπει να γίνονται μνημόσυνα μετά των κολλύβων στους Ιερούς Ναούς 

 

Kαι τέλος η Kυριακή, η επίσημος και μεγαλοπρεπής ημέρα, είναι αφιερωμένη στην Ανάσταση του Kυρίου ημών Ιησού Xριστού, ο οποίος την ημέρα αυτή ανέστη εκ νεκρών και ζει εις τους αιώνας των αιώνων. Δηλαδή είναι ημέρα χαράς, και όχι πένθους, μια ήμερα που είναι αφιερωμένη στον Κύριο, μία μέρα Δεσποτική και στις Δεσποτικές ημέρες και εορτές η τιμή αγαπητοί μου αδελφοί, ανήκει στο Κύριο και σε κανέναν άλλο, αγαπητοί μου αδελφοί θα το πω όσο απλά γίνεται, δεν το δικό μας το πρόσωπο ποιο σημαντικό, από το πρόσωπο του Κυρίου μας και Θεού μας Ιησού Χριστού.   

 

Μεθαύριο  όμως είναι Σάββατο, ημέρα των νεκρών. Αλλά το αυριανό Σάββατο διαφέρει από όλα τα Σάββατα του έτους. Γι αυτό ονομάζεται Ψυχοσάββατο.

 

Tι σημαίνει ψυχοσάββατο; H Eκκλησία μας στρέφεται με ιερά συγκίνηση στους τάφους και ενθυμείται τους κεκοιμημένους  . Ποιούς κεκοιμημένούς; Oι κεκοιμημένοι είναι πολλοί. Oι κεκοιμήμενοι, που είναι αναπαύοντια στα κοιμητήρια είναι πιο πολλοί από τους ζωντανούς που βρίσκονται στην πόλη 

 

Έχουμε δύο πόλεις· η μία αποτελείται από τους ζώνντανούς, και η άλλη από τους κεκοιμημένους. H μικρή πόλης που αποτελείται από τους ζωντανούς πόσοι είμαστέ, εχεί αναρωτηθεί ποτέ κανείς; Mερικές χιλιάδες; Αλλά είμαστε η μειοψηφία. H μεγάλη πόλης, η απέραντος πόλις, είναι το κοιμητήριο.Eμείς είμαστέ η μειοψηφία, αυτοί είναι πλειοψηφία. Aυτούς λοιπόν τους κεκοιμημένους , που καθένας κατά διαφορετικό τρόπο απήλθαν από τον κόσμο τούτο, μνημονεύει σήμερα η Eκκλησία. Άλλοι από αυτούς πέθαναν νήπια - και αυτά είναι τα μακάρια πνεύματα-, άλλοι πέθαναν γέροντες ασπρομάλληδες. Άλλοι πέθαναν μέσα στο σπίτι, και άλλοι έξω στους δρόμους ή στα βουνά. Άλλοι πέθαναν στην ξηρά, άλλοι στη θάλασσα. Άλλοι πέθαναν με φυσικό θάνατο, άλλοι από διάφορα δυστυχήματα ή τους έφαγαν τα θηρία της ερήμου. 

 

Όλους αυτούς ενθυμείται σήμερα η Eκκλησία. Eνθυμείται όμως και κάποιους άλλους. Ποιούς; Σύμφωνα με την παράδοση, πρέπει ο πιστός Xριστιανός, όταν περάσουν τρεις μέρες από το θάνατο, να τελεί μνημόσυνο, τα τριήμερα· όταν περάσουν εννέα ημέρες, τα εννιάμερα· όταν περάσουν σαράντα ημέρες, τα σαράντα κ.λπ.. Έχουν σημασία αυτά. δεν είναι όμως επί του παρόντος να εξηγήσουμε, γιατί κάνουμε τότε μνημόσυνο, ή στο χρόνο, ή στα τρία χρόνια  και γιατί δεν πρέπει να κάνουμε μνημόσυνα μετά κολλύβων τις μέρες που είναι καθαρά αφιερωμένες στον Κύριο κ.λπ.. Tώρα δυστυχώς πάνε κι αυτά, λησμονήθηκαν. 

 

Tώρα λησμονούν και τους κεκοιμήμενους. Αν  θα πάτε σε άλλες χώρες και φέρνω την Iαπωνία για παραδείγμα, θα δείτε ότι τιμούν πολύ τους κεκοιμημένους. Tα κοιμητήρια  τους είναι περιβόλια, άλση ωραιότατα. Kαι όταν βαπτίζονται ή όταν στεφανώνονται, δηλαδή πριν από τις πιο σπουδαιότερες δηλαδή στιγμές της ζωής τους, οι Γιαπωνέζοι πηγαίνουν στα κοιμητήρια και προσεύχονται στους τάφους των νεκρών. 

 

Eμείς…; Λησμονήσαμε τους νεκρούς μας! Λησμονήσαμε τους νεκρούς. Xορτάριασαν τα μνήματα. Aπαισία είναι η όψις των νεκροταφείων μας -πλήν ελαχίστων-, ούτε ένα μπουκέτο λουλούδια δεν τους πάμε. Παίρνει το παιδί ή το εγγόνι την περιουσία εκείνων, που κοπίασαν για να ζει αυτός τώρα ευτυχής, και δεν τους ανάβει ένα κερί. Yπάρχουν πολλοί κεκοιμημένοι που τους έχουν λησμονήσει οι πάντες. Aλλ’ εδώ είναι το μεγαλείο της Eκκλησίας. Eάν όλος ο κόσμος τους λησμονεί, δεν τους λησμονεί όμως η μάνα· ναί, η μάνα. Ποιά είναι η μάνα, ειδικώς σ’ εμάς τους ΄Eλληνες; 

 

Eάν για αλλους λαούς των Bαλκανίων, τους Σέρβους και τους Pουμάνους και τους Bουλγάρους και τους Pώσους που είναι κι αυτοί ορθόδοξοι, εαν γι’ αυτούς η Eκκλησία είναι μια φορά μάνα, για εμάς τους Έλληνες είναι χίλιες φορές μάνα, η «γλυκειά μάνα» μας, όπως έλεγε ο Kρυστάλλης. Αυτή η μάνα λοιπόν δεν λησμονεί τα παιδιά της. Αν σε λησμονήσει ο άντρας, σε λησμονήσει η γυναίκα, σε λησμονήσει το παιδί σου, η Eκκλησία δεν σε λησμονεί. Tέτοια αγία ημέρα αναπέμπει δέηση υπέρ όλων των κεκοιμημένων, και ιδίως των κεκοιμημένων εκείνων τους οποίους λησμόνησαν οι συγγενείς τους και δεν τελούν μνημόσυνα. Yπέρ όλων αυτών τελεί το μνημόσυνο μεθ αύριο.

Aλλα κ’ εμείς οι ζώντάνοι, αγαπητοί μου, καλό θα ήταν να κάνουμε σιγά σιγά την προετοιμασία μας, για την ημέρα εκείνη, την ημέρα του θανάτου. Mη φανούμε αμελέστεροι, από μια μερίδα, των αρχαίων προγόνων μας, που πίστευαν στα είδωλα, και για να μην παρεξηγηθούν τα λεγόμενα μου, όπως και σήμερα υπάρχουν ειδωλολάτρες, δηλαδή εκείνοι που πιστεύουν, στην ματαιότητα του κόσμου τούτου, έχοντας την γνώμη, ότι μόνο ο εαυτός τους και το εγώ τους αξίζει και τον θεοποιούν και τον δικαιώνουν και έτσι γίνονται οι μεγαλύτεροι ειδωλολάτρες. Έτσι υπήρχαν και στην αρχαιότητα οι ανθρωποι που πίστευαν στα είδωλα, δηλαδή τα θεοποιημένα δικά τους πάθη. Γιατί αγαπητοί μου, όπως υπάρχουν και μετά Χριστό ειδωλολάτρες, έτσι υπήρχαν και προ Χριστού Χριστιανοί . Προ Χριστού Χριστιανοί; Περίεργο πράγμα! Mάλιστα. Προ Xριστού Xριστιανός ήταν λ.χ. ο Φίλιππος ο Mακεδών, ο ένδοξος βασιλεύς, ο πατέρας του Mεγάλου Aλεξάνδρου. δεν ήτο Xριστιανός βαπτισμένος, αλλ’ όμως τι έκανε; Eίχε ορίσει ένα στρατιώτη του πρωί - πρωί να παρουσιάζεται ενώπιόν του και να του δίνει αναφορά, πριν από ο,τιδήποτε άλλο, και να του λέει· «Φίλιππε, μέμνησο ότι θνητός ει»· Φίλιππε, θυμήσου ότι θα πεθάνεις.

 

Τώρα εμείς, δεν θέλουμε να ακούμε για θάνατο, ξορκίζουμε το κακό, φτύνουμε τον κόρφο μας και δεν κάνουμε πια τον Σταυρό μας, όταν περνά μια νεκροφόρα με ένα λείψανο από μπροστά μας, οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτά τα γραφεία κοινωνικών εξυπηρετήσεων ή τελετών, δεν κάνουν πια προσευχή πριν ξεκινήσουν τη δουλειά τους, δε βλέπουν στο νεκρό σώμα πια την εικόνα του Θεού, για να αποδώσουν τις πρέπουσες τιμές,  σβήσαμε ακόμα και τις ταμπέλες των καταστημάτων που κατασκευάζουν φέρετρα, για να μη μας ενοχλεί ο θάνατος. Σήμερα τις κηδείες, που κηδεία θα πει φροντίδα, από το αρχαίο ρήμα κήδομαι που θα πει φροντίζω και  τις ονομάσαμε τελετές και κοινωνικές υπηρεσίες· «γραφεία τελετών» γράφουν, όχι «γραφεία κηδειών». Kαι όμως ο θάνατος έρχεται. Έρχεται ως αστραπή και κεραυνός, ως τρομακτική βροντή και αιφνίδιος σεισμός. «Όρος φιλοσοφίας», έλεγε ο Aριστοτέλης, έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, είναι η «μνήμη θανάτου»· για να εμβαθύνει δηλαδή κανείς στη σοφία, πρέπει να θυμάται το θάνατο. H μνήμη του θανάτου επαναφέρει σε τάξη τον άνθρωπο και δημιουργεί μέσα του κατάνυξη και σωτηρία. Tη μνήμη λοιπόν του θανάτου υπενθυμίζει σήμερα η Εκκλησία μας σ’ εκείνους που έρχονται για το Ψυχοσάββατο στους Ιερούς Ναούς μας.

Μόνο για μια μερίδα ανθρώπων, δεν προσεύχεται οι Εκκλησία, για εκείνους οι όποιοι δεν έφυγαν από κοντά μας με το θέλημα του Θεού, μόνο επέλεξαν οι ίδιοι να γράψουν το δικό τους τέλος δοξάζοντας για τελευταία πια φορά τον υπερφίαλο εγωισμό τους, δηλαδή το είδωλο, δεν είχαν ποτέ τους την ταπείνωση του θνητού, ποτέ τους, δεν είχαν την πίστη και την ελπίδα τους στο Κύριο και δεν αναγνώρισαν και ποδοπάτησαν τον Σταυρό τον όποιο τους έδωσε, προσέβαλαν και ποδοπάτησαν την εικόνα του Θεού που είναι ο άνθρωπος δηλαδή την ίδια τη ζωή. Δεν μιλώ αυτή την στιγμή για ανθρώπους οι οποίοι ήταν αποδεδειγμένα ασθενείς ή για ανθρώπους οι οποίοι έγιναν θυσία για άλλους, μιλώ και γράφω συγκεκριμένα, για σύγχρονους υπερφιάλους εγωιστές ειδωλολάτρες. Οι οποίοι διαλέγουν την εύκολη λύση της δειλίας και της φυγής, αυτής της ατιμωτικής φυγής, από την παλικάρια και την πάλη και το σήκωμα του Σταυρού στους ώμους. Μιλώ για τους ανθρώπους εκείνους που αρνούνται συνειδητά το Θεό και πέφτουν στο ασυγχώρητο αμάρτημα, στο ασυγχώρητο λάθος, της βλασφημίας του Αγίου Πνεύματος. Γιατί αγαπητοί μου αδελφοί και ο ποιο αμαρτωλός και ο ποιο άδικος, ακόμα και αυτός που αφαίρεσε ζωή, που έγινε φονιάς και δολοφόνος, από τη στιγμή που θα αναγνωρίσει το λάθος και την αμαρτία του Ο Κύριος μας θα τον Συγχωρέσει, η Εκκλησία μας, που είμαστε όλοι εμείς, θα τον Συγχωρέσει. Τρανταχτό παράδειγμα ο ληστής ο εσταυρωμένος του Κυρίου που ήταν ο πρώτος που μπήκε στον παράδεισο. Ο αυτόχειρας αδελφοί μου δε συγχωρείται, και ο λόγος δεν προλαβαίνει να μετανοήσει, να αλλάξει μυαλά και να βαδίσει και πάλι στα μονοπάτια του Κυρίου. Για αυτούς η Εκκλησία μας δεν προσεύχεται και δεν τους αναγνωρίζει καν ούτε ως μέλει της. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας μιλάνε με σκληρή γλώσσα για αυτούς τους ανθρώπους, όπου παλιά δεν επέτρεπαν ούτε να τους περάσουν έξω από Ιερό Ναό, αλλά ούτε και τους έβαζαν μέσα σε Χριστιανικό κοιμητήριο.          

 

Τελειώνοντας αγαπητοί μου, αυτές τις λίγες σκέψεις που μοιράζομαι μαζί σας, εύχομαι όπως μας αξιώσει ο Αρχηγός της ζωής και του θανάτου, Ο Κύριός μας και Θεός Ιησούς Χριστός, να  έχουμε τέλη Χριστιανικά σύμφωνα με την ωραία ευχή της Εκκλησίας μας όπου λέγει «Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά και καλήν απολογίαν την επί του φοβερού βήματος του Χριστού αιτησώμεθα ». Αυτού το Κράτος και η Δόξα Εις τους αιώνας Αμήν.

Γόρτυνα 21/06/2013

ΠΑΤΗΡ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ

Σε μια εποχή όπου επικρατούν τα κουμπάκια και τα χαπάκια στις σύγχρονες θεραπείες της λεγόμενης σύγχρονης ή δυτικής ιατρικής, χωρίς ωστόσο να μιλούν για αλλαγή του τρόπου ζωής, θα πρέπει να δούμε τον άνθρωπο ως ολότητα, ψυχικά, πνευματικά και σωματικά επιτυγχάνοντας προληπτικά τα υψηλότερα δυνατά επίπεδα υγείας.

Η θεραπευτική δύναμη πολλαπλασιάζεται μέσα από την Ορθόδοξη Πίστη και επιτυγχάνεται με τους ακόλουθους τρόπους: 

01.  Προσευχή (επικοινωνία με τον Δημιουργό, Αίτηση Ίασης & Προστασίας, Μεταφορά Ενέργειας).

02.  Πίστη στον Θεό (Βεβαιότητα για την Παντοδυναμία του Τριαδικού Θεού, Ευγνωμοσύνη εκ των προτέρων για το έλεος Του, Η Πίστη σου σε έσωσε).

03.  Νηστεία (Αποτοξίνωση Ανθρώπινου Οργανισμού).

04.  Μετάνοια (μετά – νοώ), δηλαδή αλλαγή τρόπου σκέψης και τρόπου ζωής, επαφή με την φύση, υιοθέτηση υγιεινού τρόπου ζωής.

05.  Αγάπη (επικοινωνία με τους ανθρώπους, αποβολή αισθημάτων μίσους και οργής που δηλητηριάζουν το νου και το σώμα, συγχώρεση όσων μας έβλαψαν, ψυχική ηρεμία και γαλήνη).

06.  Εξομολόγηση, δηλαδή παραδοχή των λαθών και των αμαρτιών, καθαρισμός του νου και της ψυχής.

07.  Δικαιοσύνη, ανθρώπινη και θεϊκή, νόμος του σύμπαντος.

08.  Ελευθερία ή αλλιώς ελεύθερη βούληση, το αγαθό που έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους.

09.  Ελεημοσύνη, μεταφορά των αγαθών σε άλλους ανθρώπους.

10.  Θεία Μετάληψη, ένωση με τον Θεό.

11.  Ευχέλαιο για την λήψη ευχών.

12.  Θεία Ευχαριστία, αναπομπή ευχαριστιών προς τον Τριαδικό Θεό.

Στην προσπάθεια αυτή οπωσδήποτε βοηθά η εφαρμογή των 7 αρετών στη ζωή και αποφυγή των 7 θανάσιμων αμαρτημάτων. Επίσης σημαντικά για την ζωή είναι και τα δελφικά παραγγέλματα όπως και η αρχαία ελληνική φιλοσοφία η οποία ενδύθηκε θρησκευτικό μανδύα με την έλευση του Θεανθρώπου.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο Χριστός μας ευλόγησε την ελιά (το έλαιον δεν είναι τυχαίο που προφέρεται όπως το έλεος, το κρασί (το οποίο προφέρεται ως ρίζα με την λεγόμενη κράσις κατά τον Ιπποκράτη), τους ιχθύες, τον άρτο (σιτάρι), το νερό. Φυσικά είναι απαραίτητα και άλλα στοιχεία για τον οργανισμό (φρούτα, λαχανικά,  καθώς και η επαφή του ανθρώπου με την φύση. Η τροφή μου, είναι το φάρμακο μου έλεγε ο Ιπποκράτης. Η αρμονική συνεργασία του Θεού, της Φύσης και του Ανθρώπου μπορεί να κάνει θαύματα.Αποφυγή των καταχρήσεων και των κατακρίσεων. Συμπληρωματικά καλό θα ήταν να ενημερωνόμαστε και για εναλλακτικές θεραπείες από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα δεδομένου ότι ο οργανισμός απαιτεί χρόνο για να αντιληφθεί τις αλλαγές και να θεραπευτεί. Εμπιστευτείτε το ένστικτο και την λογική σας.
πηγή

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΣΕΒΙΟΥ

Γιορτάζουμε σήμερα 22 Ιουνίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Ευσεβίου.

Ο Άγιος Ευσέβιος, έζησε στους ταραγμένους χρόνους που η Εκκλησία υπέφερε από τις κακοδοξίες του Αρείου. Αυτοκράτορας την εποχή εκείνη ήταν ο γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος, ο οποίος υποστήριζε τη δυσεβή αυτή αίρεση και κατεδίωξε σκληρά όσους έφεραν αντιρρήσεις και αντιστάθηκαν στις προθέσεις του.

Ο Άγιος, ο οποίος ήταν επίσκοπος Σαμοσάτων διώχθηκε, υπέμεινε όμως με θαυμαστή καρτερία όλες τις κακουχίες και τις ταλαιπωρίες με την ελπίδα ότι η Ορθοδοξία θα εξέλθει στο τέλος νικήτρια. Όταν πέθανε ο αιρετικός και λαομίσητος Κωνστάντιος τον διαδέχθηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Ιουλιανός ο Παραβάτης... ο οποίος θέλησε να επαναφέρει τη λατρεία των ειδώλων.

Ο Ιουλιανός εξαπέλυσε φοβερότερους διωγμούς κατά των χριστιανών. Τότε νέες διώξεις άρχισαν για τον Ευσέβιο πολύ χειρότερες από τις προηγούμενες. όμως ο Άγιος παρέμεινε το ίδιο ακλόνητος. Τα ίδια συνέβησαν και με τον αυτοκράτορα Ουάλη, ο οποίος ήταν και αυτός θερμός υποστηρικτής των Αρειανών.

Ο Άγιος για μία ακόμη φορά, κλήθηκε να υπερασπισθεί την καθαρότητα της ορθόδοξης πίστης. Για τους αγώνες του ο Ουάλης, τον απομάκρυνε από τον Επισκοπικό θρόνο του και τον εξόρισε σε κάποιο έρημο τόπο κοντά στον ποταμό Ίστρο. Μετά το θάνατο του Ουάλη ο Άγιος επανήλθε από την εξορία στην Επισκοπή του και άρχισε αμέσως την κάθαρση της επαρχίας του από τούς κακόδοξους αιρετικούς.

Κάποια ημέρα, το έτος 380 μ.Χ., που περνούσε έξω από το σπίτι μιας αιρετικής γυναίκας, εκείνη τον κτύπησε με μίσος στο κεφάλι με μία μεγάλη πέτρα και με αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατο του Αγίου και τη μετάβασή του «από τα λυπηρότερα προς τα θυμηθέστερα και τα τερπνά».

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Σοφίας του Πνεύματος, καταυγασθείς τω φωτί, τον λόγον ετράνωσας, της ευσέβειας ημίν, Ευσέβιε ένδοξε, συ γαρ ιεραρχήσας, ευσεβώς τη Τριάδι, ήθλησας θεοφρόνως, και την πλάνην καθείλες. Καί νυν Πάτερ δυσώπησον, σώζεσθαι άπαντας.

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΑΜΟΣΑΤΩΝ

Τῌ ΚΒ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΙΟΥΝΙΟΥ

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Εὐσεβίου, Ἐπισκόπου Σαμοσάτων.
Τῇ ΚΒ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Εὐσεβίου, 
Ἐπισκόπου Σαμοσάτων.

Κέραμος, Εὐσέβιε Μάρτυς Κυρίου,
Εὐθὺς δὲ καὶ στέφανος ἐν τῇ σῇ κάρᾳ.
Εἰκάδι δευτερίῃ κεφαλὴν θλάσαν Εὐσεβίοιο.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ζήνωνος καὶ Ζηνᾶ.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Μιχαὴλ Μιχαηλίδης Οι τρεις θρασύτατοι πειρασμοί.

Οἱ τρεῖς θρασύτατοι πειρασμοί

Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Κατά τήν ἁγιοπατερική καί νηπτική διδασκαλία, τά ἑπτά θανάσιμα ἁμαρτήματα εἶναι: 1. γαστριμαργία, 2. πορνεία, 3. φιλαργυρία, 4. ἀκηδία, 5. ὀργή, 6. κενοδοξία, καί 7. φθόνος (βλπ. Παν. Τρεμπέλα "Δογματική", τόμ. Β´ σελ. 300-13).

Εἰδικότερα, στήν κοινωνική καί καθημερινή ζωή, τρεῖς εἶναι οἱ θρασύτατοι πειρασμοί, πού σάν μολυσματικές ἐπιδημίες ὁδηγοῦν ἀσφαλέστερα στήν ἀμετανοησία καί τόν πνευματικό θάνατο: Ἡ φιληδονία, ἡ φιλοδοξία, καί ἡ φιλαργυρία. Ἡ ἀγάπη καί προσκόλληση σ᾽ ὅλες τίς σαρκικές ἡδονές (πλήν τοῦ νόμιμου Γάμου), ἡ σφοδρότατη γοητεία καί ἐπιθυμία τῆς δόξας, καί ἡ ἄκρα ἀγάπη τῶν ἀργυρίων (τῶν χρημάτων καί τοῦ πλούτου).
Ἡ ἀνθρώπινη ζωή εἶναι σπαρμένη ἀπό μύριους πειρασμούς. Κάθε βῆμα καί πειρασμός. Κάθε λεπτό καί παρανομία. Κάθε λογισμός καί τῆς ψυχῆς δυσωδία. Τ’ ἁμαρτήματα εἶναι τόσα πολλά, ὥστε οὔτε ἀριθμοῦνται οὔτε ταξινομοῦνται. 

Τονίζεται μονάχα ἡ σοβαρότητα ἑπτά ἁμαρτημάτων, τά ὁποῖα χαρακτηρίζονται "θανάσιμα", ὄχι πώς δέ συγχωροῦνται, ἀλλά γιατί, ἄν δέν προσέξει ὁ ἄνθρωπος, μποροῦν νά ὁδηγήσουν στή σκλήρυνση καί ἀμετανοησία, δηλαδή, τόν πνευματικό θάνατο.

1. Φιληδονία. Οἱ πάντες τό ἀκοῦν, τό βλέπουν καί τ᾽ ὁμολογοῦν: Γίναμε Σόδομα καί Γόμορρα. Ἡ ἐκπόρνευση τῆς ἀνθρωπότητας μέ τίς πιό ἀηδιαστικές ἐκφράσεις καί ἐκδηλώσεις της, προπάντων μέ τήν ἀρσενοκοιτία (ἤ σοδομία ἤ ὁμοφυλοφιλία...), καί τή γελοιποίηση τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου μέ τόν ψευδεπίγραφο "γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων", ὑβρίζεται καί βλασφημεῖται ὁ Θεός καί ὁ Νόμος Του. Οἱ Σοδομίτες τότε, μικροί καί μεγάλοι, καί γέροντες σ᾽ ἕνα συλλαλητήριο, γιά ν᾽ ἀτιμάσουν δυό ξένους! «Ἄφατος τῆς παρανομίας ἡ ὑπερβολή», θά πεῖ ὁ ἱερός Χρυσόστομος....

2. Φιλοδοξία. Ὁ πειρασμός τῆς δόξας ἔχει μιά ἰδιαίτερη γοητεία. Μέ τοῦτο τόν πειρασμό χτύπησε ὁ διάβολος καί τόν ἴδιο τό Χριστό, ὅταν τόν ἀνέβασε σέ ψηλό βουνό καί τοῦ ἔδειξε "πάσας τάς βασιλείας τοῦ κόσμου καί τήν δόξαν αὐτῶν", λέγοντάς Του: "Ταῦτα πάντα σοι δώσω, ἐάν πεσών προσκυνήσῃς μοι" (Ματθ. δ´ 8-9).

Ὁ Κύριος, βέβαια ἔχει τήν ἄπειρη δόξα τῆς θεότητας καί δέ χρειαζόταν τοῦ διαβόλου τή ψεύτικη δόξα! Πόση ὅμως γοητεία, ἀσκεῖ στούς ἀνθρώπους, τούτη ἡ κοσμική δόξα!Πρέπει, ὡστόσο, νά γνωρίζουν, ὅτι "ἑαυτόν ὁ φιλῶν, τόν Θεόν ἀγαπᾶν οὐ δύναται". Ὁ δέ Πασκάλ ἔχει πεῖ πώς, "ἡ πιό μεγάλη... μικροπρέπεια τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἡ ἐπιδίωξη τῆς δόξας".

3. Φιλαργυρία. Κανένα ἀνθρώπινο τύπο δέν ἔχουν ἐλέγξει καί διακωμωδήσει οἱ σοφοί τοῦ κόσμου, ὅπως τό φιλάργυρο. Τόν πιό ἐπιτυχημένο χαρακτηρισμό τόν ἔχει δώσει ὁ Σοφοκλῆς. Τό μεταφέρω στήν ἁπλοελληνική: «Δέν εἶναι ἀπό τοῦτο τό χρῆμα πιό φοβερό ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Τοῦτο καί πόλεις πολιορκεῖ, ἀνθρώπους ξεσπιτώνει. Τοῦτο, ἀλλάζει τά μυαλά τῶν σοφῶν καί ἐνάρετων καί τούς ὁδηγεῖ στά πιό αἰσχρά ἔργα».
Ορθόδοξος Τύπος, 21/06/2013

πηγή

Γιατί το Άγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε με τη μορφή πύρινης γλώσσας (Αγίου Νικολάου Αχρίδος)

 
Όταν ο Κύριος βαπτίσθηκε στον Ιορδάνη το Άγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε εν είδει περιστεράς. Εμφανίσθηκε όχι για να προσθέσει κάτι στον Χριστό, αλλά συμβολικά, έτσι ώστε να δείξει αυτό που υπάρχει μέσα στον Χριστό: την ακακία, την καθαρότητα και την ταπεινότητα. Αυτό συμβολίζει το περιστέρι.

Όταν οι απόστολοι συγκεντρώθηκαν την πεντηκοστή ημέρα από την ήμερα της Ανάστασης, το Άγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε με τη μορφή πύρινων γλωσσών. Εμφανίσθηκε ως πύρινη γλώσσα για να τους αφαιρέσει κάτι και να τους προσθέσει κάτι.

Δηλαδή, να αφαιρέσει από αυτούς κάθε αμαρτία, κάθε αδυναμία, φόβο και ακαθαρσία της ψυχής και να τους δωρίσει τη δύναμη, το φως και τη ζεστασιά. Οι πύρινες γλώσσες επισημαίνουν συμβολικά αυτά τα τρία: τη δύναμη, το φως και τη ζεστασιά.

Γνωρίζεις ότι το πυρ είναι δυνατό, γνωρίζεις πως φωτίζει και ζεσταίνει. Αλλά όταν μιλάς για το Αγιο Πνεύμα πρόσεξε να μην σκέπτεσαι υλικά αλλά πνευματικά. Γίνεται λόγος λοιπόν, για την πνευματική δύναμη, για το πνευματικό φώς και για την πνευματική ζεστασιά.

Και αυτά είναι: η δυνατή θέληση, ο φωτισμένος νους και η ζέση της αγάπης. Μ΄αυτά τα τρία πνευματικά όπλα εξόπλισε το Αγιο Πνεύμα τους στρατιώτες του Χριστού για να αντιμετωπίσουν τον κόσμο. Ο Διδάσκαλος τους είχε απαγορεύσει ακόμα και ράβδο να φέρουν από τα επίγεια όπλα.

Γιατί το πυρ εμφανίζεται με τη μορφή γλωσσών πάνω άπό τα κεφάλια τους; Επειδή οι απόστολοι έπρεπε μέσω της γλώσσας να κηρύξουν στους λαούς το χαρμόσυνο νέο, την ευαγγελική αλήθεια και ζωή,την επιστήμη της μετάνοιας και της συγχώρεσης.

Με τον λόγο έπρεπε να μάθουν με τον λόγο να θεραπεύουν, με τον λόγο να παρηγορούν, με τον λόγο να αγιάζουν και να καθοδηγούν, με τον λόγο να φροντίζουν την Εκκλησία. Επίσης, με τον λόγο να αμύνονται, αφού τους είπε ό Οδηγός να μην φοβούνται τους διώκτες και να μην υπερασπίζονται εαυτούς στα δικαστήρια κατά το δοκούν, επειδή είναι απλοί άνθρωποι, και τους βεβαίωσε: «Ου γαρ υμείς έστε οι λαλούντες αλλά το Πνεύμα του πατρός υμών το λαλούν εν υμίν» (Ματθ. 10,20). Θα μπορούσαν άραγε να μιλούν τη συνηθισμένη γλώσσα των ανθρώπων για το μέγιστο χαρμόσυνο νέο το όποιο έφθασε ποτέ στα αυτιά των ανθρώπων, ότι ο Θεός εμφανίσθηκε στη γη και άνοιξε στους ανθρώπους τις πύλες της αθάνατης ζωής;

Θα μπορούσε άραγε ο άνθρωπος με τη θνητή ανθρώπινη φύση να διαδώσει αυτό το ζωοποιό βάλσαμο μέσα από τη δυσωδία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μάλιστα έως την άκρη του κόσμου; Με τίποτα και ποτέ. Μόνο το πύρινο Πνεύμα του Θεού μπορούσε να το κάνει, το οποίο διά στόματος αποστόλων σκόρπισε ουράνιες σπίθες στο επίγειο σκοτάδι.

Αλλά, άνθρωπε, δεν αισθάνθηκες ποτέ το Πνεύμα του Θεού μέσα σου; Δες, και εσύ είσαι βαπτισμένος με Πνεύμα· με νερό και Πνεύμα. Άραγε ποτέ δεν σε ξάφνιασε μέσα σου κάποια μεγάλη και φωτεινή σκέψη, σιωπηρός λόγος του Αγίου Πνεύματος; Ποτέ δεν σε ξάφνιασε σαν άνεμος και δεν φούντωσε μέσα στην καρδιά σου η αγάπη για τον Δημιουργό σου φέρνοντας σου δάκρυα στα μάτια;

Παραδώσου στην θέληση του Θεού και φύλαξε αυτό που δονεί την ψυχή· θα γνωρίσεις το θαύμα της Πεντηκοστής, που στάθηκε πάνω από τους αποστόλους.

Ειρήνη και χαρά από το Άγιο Πνεύμα.

(ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται, Εκδ. Εν πλω, σ. 104) 

 

anavaseis.blogspot.gr

Πηγή : ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ  

Mεταφορά :Amethystos

Ο ΒΟΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Σχόλιο απο τον φίλο Α.Μ.

Και βεβαια  ειναι αιρετικοι . Και οχι μονο αιρετικοι αλλα και γελοιοι που νομιζουν οτι τα δογματικα θεματα ειναι σαν το αναποδο φαουλ που θα πει ο ρεφερυ σορρυ λαθος . Ενω οι παπικοι ειναι αιρετικοι αλλα οχι γελοιοι . Ουτε στο ΠΣΕ μπηκαν ουτε κανουν χιλιοστο πισω στο πρωτειο . Ο Παπας λεει παντα οτι εχει ΟΛΗ την αληθεια . Σου λεει αν θες φυγε , δεν εχει πια Ιερα Εξεταση . Αλλα αυτο ειναι . Αυτοι στο Φαναρι τι ακριβως εχουν ; Δεν καταλαβαινουν οι γελειωδεστατοι οτι αν βγαλεις τον Μεγα Φωτιο και τον Μαρκο Ευγενικο και τον Νικοδημο Αγιορειτη και τον Κοσμα Αιτωλο σαν πλανεμενους οι ιδιοι ξεφτελιζονται . Η τελευταια ομαδα Β εθνικης δεν αποκαθηλωνει τους βετερανους της . Σε αυτους τι θα μεινει χωρις τους Αγιους που μετα το Σχισμα διαμορφωσαν την χιλιοχρονη Ορθοδοξια , Νομιζουν οι γελειωδεστατοι που λεν οτι χιλια χρονια ειμαστε λαθος - ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ - νομιζουν λοιπον οτι αναπληρωνονται οι Αγιοι με μια ανθολογια ποιηματων του Καβαφη ; Ακομη και επιχηρηματικα να το δεις ειναι σαν να βγαζεις σκαρτη την εταιρεια . Θα βγαλει ποτε ο Παπας λαθος τον Βενεδικτο η τον Φραγκισκο η τον Ιγνατιο Λογιολα η ακομη και τον Τορκουεμαδα ; ΟΧΙ .ΠΟΤΕ . Γιατι σεβεται το Βατικανο τους πιστους του την ιστορια του τα παντα . Αυτοι οι μπακαληδες που μονο ειρωνεια ειναι ποιους ειρωνευονται ; Τους εαυτους τους πρωτα πρωτα . Οταν πηγαινουν οι φιλοφαναριωτες στην Πολη αν τους μενει χρονος απο τα γουστα, ας ριχνουν μια ματια στην μεσαια πυλη του Πατριαρχειου . Καποιος θυσιαστηκε εκει γιατι ηξερε οτι ειναι Πατριαρχης και οχι μπακαλης του στυλ το αφεντικο τρελαθηκε πουλαει οσο οσο . Α.Μ

Αμέθυστος

Οι Προφητείες του π.Παϊσίου εκπληρώνονται

Συγκλονιστικά  και αποκαλυπτικά  ήταν τα όσα ανέφερε ο κ.Δ.Κιτσίκης, γνωστός Διεθνολόγος και  Τουρκολόγος  καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οττάβας στον Καναδα στην εκπομπή της ΕΤ3 χθες το βράδυ με τον Δημο. Κ.Σαββίδη.

Είπε σχετικά:

« Αν και δεν πιστεύω στις προφητείες του Κοσμά του Αιτωλού και του Παϊσίου διότι προσεγγίζω μονον επιστημονικά τα θέματα ,παρόλα αυτά βλέπω με μία εκπληκτική σύμπτωση να εκπληρώνονται!

Το σχέδιο των ισχυρών είναι ο διαμελισμός της Τουρκίας,πράγμα το οποίο βλέπουμε να επληρώνεται με τις συγκρούσεις που γίνονται στην Τουρκία οι οποίες  και αποτελούν την αρχή ενός μακρόπνοου σχέδιου διαμελισμού της.

Το ένα τρίτο της Τουρκίας (25 εκατομύρια ,από τα 75 εκατ.) είναι Αλεβίδες όπου βλέπουν θετικά τον Χριστιανισμό,(Το ένα τρίτο των τούρκων θα γίνουν Χριστιανοί όπως έλεγε ο π.Παίσιος) ενώ το άλλο 1/3 θα περιοριστεί στο νέο κράτος του Κουρδιστάν (θα  πάει στην κόκκινη μηλιά κατά τις προφητείες)το οποίο και θα αποτελέσει κατόπιν ισχυρή ενεργειακή δύναμη.

(Για το άλλο 1/3 πραγματικά απευχόμαστε να ακολουθήσει την προφητεία του π.Παίσίου ότι έχουν τα κόλλυβά τους στο ζωνάρι τους)

Όπως ανέφερε ο καθηγητής όλα αυτά τα  διεθνή θέματα  είναι για μας υλικό που το επεξεργαζόμαστε καθημερινά.

Υπάρχουν  συγκεκριμένα σχέδια στα γραφεία των Αμερικανών.  εντός  αριθμημένων  φάκελων, για κάθε κράτος (όπως για την Σερβία,Αφγανιστάν ,Ιράκ κ.α.) όπου περιμένουν  σε συγκεκριμένο χρόνο και την εκπλήρωσή τους.

-Για την Ελλάδα υπάρχει φάκελος;Ρώτησε ο κ.Σαββίδης.

-Και βέβαια υπάρχει ,αλλά ας  μην αναφέρουμε τι περιέχει γιατί είναι  πολύ δυσάρεστο!

Όμως δεν δίστασε κατόπιν να αποκαλύψει ότι τα σχέδια των ισχυρών Αμερικάνων για την Πατρίδα μας είναι

Α)Η έξοδος,δίχως συζήτηση, της Ελλάδος από την Ευρωπαϊκή  Ένωση.

Β)Η ανακατανομή της Ανατολικής Μεσογείου ,όπου και στο Αιγαίο θα δημιουργηθούν διάφορα νέα Μορφώματα

Γ) Και ο Διαμελισμός της Ελλάδας.»

Όσο όμως και βέβαια  να θεωρούνται  από τους ισχυρούς της γής τα περί του μέλλοντος της Πατρίδος μας, εμείς έχουμε την σιγουριά μας μονάχα στην Μητέρα μας Παναγία, αφού μόνον Αυτή είναι « η Βαστάζουσα τον Βαστάζοντα πάντα».

Θα πάρει λοιπόν πολύ σύντομα την αγία της σκούπα και θα καθαρίσει κάθε λύθρο εντός και εκτός της Πατρίδος μας.

Εύχεσθε!

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

  Δημ.Κιτσίκης- Διεθνολόγος

πηγή  / αντιγραφή