Κυριακή της Πεντηκοστής π. Στυλιανός Μακρής

Ἡ ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς θεωρεῖται γενέθλιος ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων δὲν σταματᾶ στὴν Ἀνάληψη· ἔρχεται ὁ ἄλλος Παράκλητος, τὸ ἄλλο θεῖο πρόσωπο, τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, γιὰ νὰ παρατείνῃ τὸν Χριστὸ στοὺς αἰῶνες, νὰ ἐντάξῃ τὸν ἄνθρωπο σὲ ἕνα καινούριο Σῶμα, νὰχορηγήσῃ σὲ ὅλους τὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τοὺς κάνῃ μετόχους τῆςἘπουρανίου Βασιλείας.

       Ἡ Πεντηκοστὴ εἶναι ἡ ἀφετηρία μιᾶς νέας ἐποχῆς, ἡ ἀπαρχὴ τοῦ ἁγιασμοῦ.Ἱστορικὰ ἔλαβε χώρα μία φορά. Λειτουργικὰ ὅμως λαμβάνει χώρα σὲ κάθε μυστήριο, σὲ κάθε ἁγιαστικὴ πράξη καὶ τελετὴ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ δὲνἀποτελοῦν ἐπαναλήψεις αὑτῆς, ἀλλὰ φανερώνουν τὴν ὑπέρβαση τῆς ἱστορίας καὶ τὴν εἴσοδο τοῦ κόσμου στὴ διάσταση ἑνὸς καινούριου, ἄφθαρτου χρόνου. Εἶναι ἡ ἴδια Πεντηκοστὴ ποὺ συντελεῖται στὴ θεία λειτουργία, στὴ βάπτιση, στὴχειροτονία, στὸ γάμο, στὸν ἁγιασμό καὶ στὰ λοιπὰ μυστήρια.

       Ὅπως ἀκοῦμε στὸ Ἱδιόμελο τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς, ὁ Παράκλητος χορηγεῖ τὰ πάντα μέσα στὴν Ἐκκλησία· ἀναβλύζει ὡς ἀστείρευτη πηγὴ τὶς προφητεῖες, τελειοποιεῖ τοὺς ἱερεῖς, διδάσκει τὴ θεϊκή Του σοφία στοὺςἀγράμματους, ἀναδεικνύει θεολόγους τοὺς ἁπλοὺς ψαράδες τῆς Γαλιλαίας,ἀνακαινίζει δι’ ὕδατος τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο, ἑνώνει «εἰς σάρκα μίαν» τὸἀνδρόγυνο, μεταβάλλει σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασί, μεταμορφώνει τὸν ἁμαρτωλὸ σὲ ἅγιο, θεώνει τὸν ἀγωνιστή, καὶ γενικῶς συγκροτεῖ ὁλόκληρο τὸ θεσμὸ τῆς Ἐκκλησίας.

       Τὸ ἀνάγνωσμα ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων μᾶς λέγει ὅτι, ὅταν ἔφθασεἡ ἑορτὴ ἐκείνη, ἡ ἑβραϊκὴ Πεντηκοστή, κατὰ τὴν ὁποία γινόταν ἀνάμνηση τῆς παραλαβῆς τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου πενῆντα ἡμέρες μετὰ τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, οἱ μαθητὲς ἦταν συγκεντρωμένοι μὲ ὁμοψυχία στὸ ἴδιο μέρος στὴνἹερουσαλήμ. Ξαφνικὰ ἦρθε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μία βοὴ καὶ γέμισε τὸ σπίτι, ὅπουἦσαν συγκεντρωμένοι. Τότε ἐμφανίσθηκαν πύρινες γλῶσσες ποὺ κάθισαν ἐπάνω στοὺς μαθητές, τοὺς ὁποίους ἄκουγαν νὰ ὁμιλοῦν στὶς ἰδιαίτερές τους γλῶσσες καὶ διαλέκτους Ἰουδαίοι ποὺ βρίσκονταν ἐκεῖ ἀπὸ διάφορα μέρη τοῦ κόσμου γιὰτὴν ἑορτὴ τῆς ἑβραϊκῆς Πεντηκοστῆς, ἐκ τῶν ὁποίων ἄλλοι τοὺς ἐθαύμασαν καὶβαπτίστηκαν κι ἄλλοι τοὺς θεώρησαν μεθυσμένους.

       Τὸ καταπληκτικὸ αὐτὸ γεγονὸς ἀποτελεῖ τὴν ἔναρξη τῆς δράσης τῶνἈποστόλων πρὸς εὐαγγελισμὸ τῆς οἰκουμένης. Οἱ πρώην ἀδύναμοι, φοβισμένοι καὶ ντροπαλοὶ ψαράδες τῆς Ἰουδαίας γίνονται δυνατοί, λαμβάνουν «δύναμιν ἐξὕψους» καὶ τὴν ἐκπλήρωση τῆς ὑπόσχεσης τοῦ Κυρίου, ἀνοίγουν τὸ στόμα τους, γιὰ νὰ διακηρύξουν τὸ μήνυμα τῆς νέας τάξης πραγμάτων, τῆς πραγματικῆς νέας ἐποχῆς, κατὰ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νὰ γίνῃ κατὰ χάριν θεός,ὁμοιάζοντας μὲ τὸν μοναδικὸ Λυτρωτὴ καὶ Σωτῆρα του, τὸν ἀναστάντα ἸησοῦΧριστό.

       Ὅταν ὁ Κύριος, τὸ Πανάγιον Πνεῦμα, κατέβηκε στὴ Βαβὲλ καὶ συνέχεε τὶςἀνθρώπινες γλῶσσες, τότε ἐπῆλθε ἡ διάσπαση στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις καὶδημιουργήθηκαν τὰ διάφορα ἔθνη. Σήμερα ὅμως ἐπανέρχεται γιὰ νὰ καλέσῃ σὲἑνότητα, νὰ ἐπανενώσῃ ὅλα τὰ ἔθνη στὴν ἑνότητα καὶ κοινωνία τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ἐκκλησία, καὶ δείχνει θαυμαστὸ σημεῖο. Κατεβαίνει ὡς πύρινες γλῶσσες στὰ κεφάλια τῶν μαθητῶν καὶ ἀνακαλεῖ τὴν βαβελικὴ σύγχυση, διδάσκοντας καινούρια γλῶσσα, κοινὴ γιὰ ὅλους, τὴ γλῶσσα τῆς ἀγάπης. Θεραπεύει τὴν ὅποια ἀδυναμία τῶν μαθητῶν καὶ ἀναπληροῖ τὶς ἐλλείψεις τους,ἐνισχύοντάς τους μὲ δύναμη ἐξ ὕψους καὶ ἀποστέλλοντάς τους στὴν οἰκουμένη, γιὰ νὰ εὐαγγελιστοῦν τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τῆς ἐλεύσεως τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο καὶ τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου μέσα ἀπὸ τὸ σταυροαναστάσιμο πρίσμα ζωῆς.

       Ὡστόσο οἱ μαθητὲς δὲν εἶναι οἱ μόνοι ἀποδέκτες τῶν δωρημάτων Του. Ὅλοι καλούμεθα νὰ ζήσουμε ἐν Πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ, νὰ προσκολληθοῦμε σὲ Αὐτὸκαὶ νὰ γίνουμε ἕνα πνεῦμα μαζί Του. Καλούμεθα νὰ γκρεμίσουμε τοὺς σύγχρονους βαβελικοὺς πύργους τῆς ἀσεβείας, νὰ καθαριστοῦμε «ἀπὸ πάσης κηλίδος», νὰ οἰκειωθοῦμε Αὐτὸ τὸ Θεῖον Πνεῦμα τῆς συνέσεως, νὰ ἀρνηθοῦμε κάθε ἄλλο πνεῦμα, «πνεῦμα πλάνης, πονηρίας, ψεύδους, πλεονεξίας καὶ πάσηςἀκαθαρσίας».

       Ἂς μὴν λυπήσουμε μὲ τὴν ἁμαρτία μας, ἀδελφοί μου, τὸν Παράκλητο, τὸἍγιο Πνεῦμα, γιατὶ χωρὶς τὴ δική Του χάρη καὶ τὸ ἔλεος θὰ γίνουμε ἐμεῖς αἰωνίωςἀξιολύπητοι. Ἑορτάζει σήμερα καὶ κερνάει. Κερνάει χαρίσματα! Ἂς Τὸν παρακαλέσουμε σήμερα ἰδιαιτέρως νὰ μὴν μᾶς στερήσῃ τῶν πλουσίων δωρεῶν Του, ὑλικῶν καὶ πνευματικῶν, ποὺ εἶναι τόσο ἀπαραίτητα γιὰ τὴν σωτηρία μας. 

π. Στυλιανός Μακρής

Αρχιμ. Παύλος Δημητρακόπουλος, Ο «άλλος Παράκλητος».

Ο «άλλος Παράκλητος».

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου. Πρ. Ιερού Ναού Τιμίου Σταυρού Πειραιώς.

Ολίγον πρό του Πάθους, κατά την διάρκεια του τελευταίου πασχαλίου δείπνου παρέδωσε ως γνωστόν ο Κύριος προς τους μαθητάς του το μέγα μυστήριο, την Θεία Ευχαριστία. Στη συνέχεια δε απηύθυνε προς αυτούς μακρά αποχαιρετιστήρια ομιλία, λόγους πλήρεις Χάριτος, στοργής και αγάπης ,με νουθεσίες, προτροπές και υποσχέσεις,τους οποίους διασώζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στα κεφάλαια 13-17.

Η ομιλία αυτή στο σύνολό της μαζί με την παράδοση των αχράντων μυστηρίων αποτελούν την Καινή Διαθήκη, την οποίαν συνάπτει ο Κύριος με τους μαθητές και δι’ αυτών με όλη την Εκκλησία. Αναπόσπαστο δε μέρος αυτής της Διαθήκης αποτελούν όσα ο Κύριος απεκάλυψε προς αυτούς περί του Παρακλήτου. Σε πολλά σημεία αυτής της υπέροχης ομιλίας (14,16-17.14,25-26. 15,26. 16,8-15) αναφέρεται ο Κύριος στο Άγιο Πνεύμα, όπου αποκαλύπτει σ’ αυτούς, την αναγκαιότητα της ελεύσεώς του, προκειμένου να καταστούν ικανοί, να φέρουν εις πέρας την αποστολή, στην οποία τους έχει προορίσει. Τους αποκαλύπτει επίσης το έργο, το οποίο θα επιτελέσει δια μέσου αυτών στις ψυχές των ανθρώπων και τέλος την σχέση Του με τά άλλα δύο πρόσωπα της Αγίας Τριάδος. Οι γραμμές που ακολουθούν αποτελούν ένα σύντομο ερμηνευτικό σχολιασμό των λόγων αυτών του Κυρίου περί του Παρακλήτου λόγω της μεγίστης σπουδαιότητός των.

Για πρώτη φορά τους ομιλεί περί του Παρακλήτου στο στίχο 14,16: «και εγώ ερωτήσω τον Πατέρα και άλλον Παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ’ υμών εις τον αιώνα».Με την παρά πάνω φράση υπόσχεται ο Κύριος, ότι θα παρακαλέσει τον Πατέρα, δηλαδή θα μεσιτεύσει προς Αυτόν ως άνθρωπος, αφού θα έχει πλέον πραγματοποιήσει την απολυτρωτική του θυσία, να αποστείλει σ’ αυτούς το Άγιον Πνεύμα, το οποίον εδώ ονομάζει «άλλον Παράκλητον». Ο ένας Παράκλητος, ο οποίος διακρίνεται από τον «άλλον», είναι αυτός ο ίδιος ο Κύριος, ο οποίος καθ’ όλη την διάρκεια της επί γης παρουσίας του, εστήριζε, παρηγορούσε και ενίσχυε τους μαθητές του. Τώρα λοιπόν που αυτός θα αποχωριστή από αυτούς και δεν θα τον έχουν σωματικώς παρόντα, θα τους στείλει τον  «άλλον Παράκλητο», το Άγιο Πνεύμα. Το έργο του Παρακλήτου θα είναι συνέχεια του έργου του Υιού. Θα είναι έργο παρακλήσεως, δηλαδή έργο παρηγοριάς  και ενισχύσεως και θάρρους και ανδρείας στις θλίψεις και δοκιμασίες των μαθητών, που θα συναντήσουν κατά την διάρκεια της αποστολής των. Στη φράση αυτή σαφώς ο Κύριος διακρίνει την ετερότητα των τριών προσώπων της αγίας Τριάδος: Ο Υιός είναι ο παρακαλών, ο Πατήρ ο παρακαλούμενος, ο δέ Παράκλητος το Άγιον Πνεύμα.

Στη συνέχεια στον επόμενο στίχο (14,17) αποδίδει σ’ Αυτό άλλο χαρακτηρισμό και επί πλέον προσδιορίζει την σχέση του με τον κόσμο: «το Πνεύμα της αληθείας, ό ο κόσμος ου δύναται λαβείν, ότι ου θεωρεί αυτό ουδέ γινώσκει αυτό, υμείς δε γινώσκετε αυτό, ότι παρ’ υμίν μένει και εν υμίν έσται». Ο Παράκλητος χαρακτηρίζεται ως «Πνεύμα της αληθείας», διότι Αυτό οδηγεί τον κάθε πιστό εις πάσαν την αλήθειαν. Αποκαλύπτει την αλήθεια περί του αληθινού Θεού, περί του κόσμου και περί του ανθρώπου. Περί των παρόντων, των εσχάτων και του αιωνίου προορισμού του ανθρώπου. Εμπνέει προς την αλήθεια και αποστρέφεται και τιμωρεί το ψεύδος. Πείθει τους ανθρώπους να πιστεύσουν στο Χριστό, που είναι η οδός και αλήθεια και η ζωή, αλλά και στην διδασκαλία του. Αυτό το Πνεύμα, ο κόσμος της αμαρτίας, οι άνθρωποι εκείνοι που δεν θα πιστεύσουν στον Χριστό, είναι αδύνατο να το λάβουν. Είναι αδύνατον επίσης να το δούν και να το γνωρίσουν, διότι δεν πρόκειται να σαρκωθή, όπως ο Χριστός και να συναναστραφή με τους ανθρώπους, ώστε να γίνει αντιληπτό  με τους σωματικούς οφθαλμούς. Το Πνεύμα οράται και γνωρίζεται μόνον με τους πνευματικούς οφθαλμούς της πίστεως, οι οποίοι όμως παραμένουν κλειστοί στους απίστους. Εν αντιθέσει μ’ αυτούς οι μαθητές έχουν μιά κάποια (μερική έστω) γνώση του αγίου Πνεύματος, διότι μπορούσαν να βλέπουν μέσα στις θαυματουργικές ενέργειες του Υιού τις ενέργειες του αγίου Πνεύματος. Όπως δηλαδή μέσα στην γνώση του Υιού είχαν την γνώση του Πατέρα («ο εωρακώς εμέ εώρακε τον Πατέρα»), έτσι πάλι διά μέσου του Υιού μπορούσαν οι μαθητές να έχουν γνώση του αγίου Πνεύματος. Αυτό το άγιο Πνεύμα, τώρα μεν μένει κοντά τους, διότι κατοικεί ολόκληρο μέσα στο Χριστό, μετά από λίγο όμως, την ημέρα της Πεντηκοστής θα έλθη να κατοικήση στις ψυχές τους για πάντα.

Παρά κάτω στους στίχους 25-26 επανέρχεται πάλι στην έλευση του Παρακλήτου, για να προσδιορίσησαφέστερα το έργο Του μέσα στις ψυχές των μαθητών: «Ο δε παράκλητος το Πνεύμα το Άγιον, ό πέμψει ο Πατήρ εν τω ονόματί μου, εκείνος υμάς διδάξει πάντα και υπομνήσει υμάς πάντα ά είπονυμίν». Τον Παράκλητο θα αποστείλει ο Πατέρας, όπως έστειλε και τον Υιό, «εν τω ονόματί» Του, δηλαδή επί τη βάσει του απολυτρωτικού Του έργου, προκειμένου να κάνει κτήμα των ανθρώπων την σωτηρία, που προσέφερε ο Υιός στον κόσμο διά της σταυρικής του θυσίας. Εκείνος λοιπόν θα επιτελέσει ένα διπλό έργο. Πρώτον θα διδάξη τους αποστόλους τις αλήθειες εκείνες, τις οποίες ο Κύριος δεν τους είχε διδάξει, διότι δεν ήσαν εις θέσιν προς το παρόν να τις βαστάσουν, σύμφωνα με όσα επισημαίνει παρά κάτω :«πολλά έχω λέγειν υμίν, αλλ’ ου δύνασθε βαστάζειν άρτι» (16,12). Και δεύτερον θα υπενθυμίσει σ’ αυτούς και θα τους διασαφίσει όλα όσα κατά καιρούς τους εδίδαξε ο Κύριος κατά την διάρκεια της τριετούς δράσεώς του, τα οποία όμως εν τω μεταξύ τα ελησμόνησαν οι μαθητές, ή δεν τα κατάλαβαν σωστά.

Στο επόμενο κεφάλαιο πάλι επανέρχεται στην έλευση του Παρακλήτου. Και τούτο διότι είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουν οι μαθητές αυτό το μεγάλο γεγονός, που επρόκειτο να πραγματοποιηθή ολίγο μετά την ανάληψή του. Γεγονός τόσο σπουδαίο, όσο και η σάρκωση του Θεού Λόγου: «Όταν δε έλθη ο Παράκλητος, όν εγώ πέμψω υμίν παρά του Πατρός, το Πνεύμα της αληθείας ό παρά του Πατρός εκπορεύεται, εκείνος μαρτυρίσει περί εμού» (15,26). Στην παρά πάνω φράση ο Κύριος αποκαλύπτει στους μαθητές την εσωτερική σχέση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος. Ότι δηλαδή το Πνεύμα αϊδίως μεν και αχρόνως εκπορεύεται από μόνον τον Πατέρα, εν χρόνω δε αποστέλλεται στον κόσμο από τον Υιό. Αυτή η αλήθεια αποτελεί βασικό και θεμελιώδες δόγμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, από το οποίο διαφοροποιούνται ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός, που αποδέχονται την εκπόρευση του αγίου Πνεύματος «και εκ του Υιού» (filioque). Αυτός δε ο Παράκλητος όταν θα έρθη στον κόσμο, θα δώσει διά μέσου των μαθητών μαρτυρία περί του Χριστού. Ότι δηλαδή αυτός είναι ο Υιός του Θεού και ότι αδίκως τον εμίσησαν και τον κατεδίωξαν οι εχθροί του. Θα δώσει δε αυτή την μαρτυρία, αφ’ ενός μεν με την εσωτερική μυστική πληροφορία και βεβαιότητα στις ψυχές των πιστευόντων και αφ’ ετέρου με μιά πληθώρα θαυμάτων, τα οποία θα ενεργήσει διά μέσου των αποστόλων, επισφραγίζοντας το κήρυγμά τους.

Στο επόμενο 16ο κεφάλαιο, στίχοι 8-11, προσδιορίζει αναλυτικότερα το έργο του Παρακλήτου σε σχέση με τον κόσμο: «Και ελθών εκείνος ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως. Περί αμαρτίας μεν ότι ου πιστεύουσιν εις εμέ, περί δικαιοσύνης δε ότι προς τον Πατέρα μου υπάγω και ουκέτι θεωρείτε με. Περί δε κρίσεως, ότι ο άρχων του κόσμου τούτου κέκριται». Το έργο του Παρακλήτου δεν θα είναι μόνον μιά μαρτυρία περί του Χριστού, αλλά θα έχει επί πλέον και ελεγκτικό χαρακτήρα. Θα ελέγξει τον κόσμο για τρία πράγματα. Πρώτον για το μεγάλο αμάρτημα της απιστίας, το οποίο διέπραξε απορρίπτοντας τον Χριστό. Και τούτο διότι ενώ υπήρχαν οι αποδείξεις τόσων πολλών και μεγάλων θαυμάτων Του, αυτοί τελικά δεν επίστευσαν. Διότι ακόμη ενώ είχαν ενώπιόν τους την μαρτυρία του Προδρόμου για τον Ιησού και τις μαρτυρίες των προφητών από τις Γραφές, πάλι δεν επείσθησαν. Ο έλεγχος δε αυτός δεν θα είναι μόνον ένας απλός έλεγχος της συνειδήσεώς των, αλλά θα έχει δραστικότερο χαρακτήρα. Θα γίνεται ολοφάνερος εξωτερικά με ένα πλήθος θαυμάτων, τα οποία θα κάνουν οι απόστολοι, επικαλούμενοι το όνομα του Ιησού.

 Το δεύτερο έργο του Παρακλήτου θα είναι, ότι θα ελέγξει όλους εκείνους, οι οποίοι τον κατεδίκασαν σε θάνατο και τον εσταύρωσαν. Δηλαδή πρωτίστως τους αρχιερείς και άρχοντες των Ιουδαίων, οι οποίοι αδίκως τον εσυκοφάντησαν στο λαό ως λαοπλάνο και ξένο προς τον Θεόν. Θα αποδείξει πόσο φοβερό έγκλημα διέπραξαν κατά της δικαιοσύνης όταν εκραύγαζαν «άρον άρον σταύρωσον αυτόν», καθ’ όν χρόνον Αυτός ήταν ο μόνος άγιος και αναμάρτητος και δίκαιος. Ένα δε επί πλέον πολύ ισχυρό τεκμήριο της ιδικής Του αναμαρτησίας και της ιδικής των κατάφορης αδικίας, αποτελεί  μετάβασίς Του στον Πατέρα. Το γεγονός δηλαδή ότι μετά την ταφή του δεν παρέμεινε η ψυχή του αιχμάλωτη στον άδη, όπως συμβαίνει με όλους τους αμαρτωλούς, αλλά αφού ανέστη, ανελήφθη εν δόξη και εκάθισε στα δεξιά του Πατρός.

Το τρίτο έργο του Παρακλήτου θα είναι, ότι θα φανερώσει στον κόσμο, ότι ο άρχων του κόσμου τούτου, ο διάβολος, έχει κατακριθή υπό της Θείας Δικαιοσύνης και κατανικηθή ολοσχερώς από τον Χριστό, ο οποίος με την  σταυρική Του θυσία, αφήρεσε από αυτόν όλη την εξουσία, την οποία ασκούσε μέχρι τώρα πάνω στους ανθρώπους. Πράγμα που δεν θα μπορούσε να επιτύχει αν ήταν αμαρτωλός. Πράγματι πώς θα ήταν δυνατόν οι απόστολοι και όσοι πίστευαν στον Χριστό, να καταπατούν τον διάβολο και τις μεθοδείες του, επικαλούμενοι το όνομα του Χριστού και τυπώνοντες το σημείο του σταυρού, αν ο Χριστός δεν τον είχε προηγουμένως νικήσει; Επίσης πως θα μπορούσαν να εκδιώκουν τα δαιμόνια από τους δαιμονιζομένους με την δύναμη του Χριστού;

Συνεχίζοντας ο Κύριος τον λόγον του σχετικά με το έργο του Παρακλήτου προχωρεί σε περισσότερες διασαφίσεις: «Όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αλήθειαν. Ού γαρ λαλήσει αφ’ εαυτού, αλλ’ όσα αν ακούση λαλήσει και τα ερχόμενα αναγγελείυμίν. Εκείνος εμέ δοξάσει ότι εκ του εμού λήψεται και αναγγελείυμίν. Πάντα όσα έχει ο Πατήρ εμά εστίν, διά τούτο είπον, ότι εκ του εμού λήψεται και αναγγελεί υμίν» (στίχοι 13-16). Ο Παράκλητος ως πνεύμα της αληθείας, θα οδηγήσει τους αποστόλους, και δι’ αυτών όλη την Εκκλησία, εις πάσαν την αλήθειαν. Δηλαδή θα τους διδάξει όλες εκείνες τις αλήθειες, τις οποίες τώρα δεν είναι ειςθέσιν να εννοήσουν οι μαθητές, ώστε να κηρύττουν αλανθάστως και απλανώς την σώζουσα ευαγγελική διδασκαλία. Θα τους λύσει τις απορείες και τα ερωτηματικά, που τώρα μπορεί να έχουν. Θα τους κατευθύνει και εμπνέει κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ορθά να διοικήσουν τα σκάφος της Εκκλησίας και να δώσουν ορθές λύσεις στα εκάστοτε αναφυόμενα προβλήματα. Άλλωστε το Πνεύμα δεν θα τους διδάξει κάτι διαφορετικό από όσα τους εδίδαξε ο Χριστός, ώστε να τους προκαλέσει σύγχυση. Θα τους διδάξει απαράλλακτη την διδασκαλία του Χριστού, διότι δεν θα πή τίποτε δικό του, αλλά όσα θα ακούσει από τον Πατέρα. Και ο ίδιος όμως ο Χριστός, σύμφωνα με όσα είπε προηγουμένως (15,15) όλα όσα άκουσε από τον Πατέρα Του, αυτά εδίδαξε στους μαθητές του. Επομένως οι δύο αυτές διδασκαλίες ταυτίζονται. Επειδή δε όλος αυτός οθησαυρός της γνώσεως και της αληθείας, που θα αποκαλυφθή στους ανθρώπους είναι κοινό κτήμα και των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, γι’ αυτό προσθέτει παρά κάτω, ότι όλα όσα έχει ο Πατήρ είναι ταυτόχρονα και του Υιού. Και επομένως όσα λάβει το Πνεύμα από τον Πατέρα είναι σαν να τα παίρνει ταυτόχρονα και από τον Υιό. 

Από την παρά πάνω σύντομη ανάλυση συμπεραίνουμε, ότι δεσπόζουσα θέση στην μακρά αυτή ομιλία του Κυρίαου, που όπως ελέχθη αποτελεί στο σύνολό της την Καινή Του Διαθήκη, κατέχουν οι υποσχέσεις του περί της ελεύσεως του Παρακλήτου, όπως ακριβώς στην Παλαιά Διαθήκη, στη Μωσαϊκή Νομοθεσία, κυρίαρχη και δεσπόζουσα θέση είχαν οι υποσχέσεις, τις οποίες έδωσε ο Θεός στον εκλεκτό λαό του τον Ισραήλ, να κληρονομήσει την γή της επαγγελίας.

Κατ’ ανάλογο τρόπο εξ’ ίσου σημαντική θέση στην Καινή Του Διαθήκη κατέχει η καινή ενολή της αγάπης: «εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμας» (13,34), (στην οποία επανέρχεται πολλές φορές), ως η κατ’ εξοχήν εντολή, η οποία αποτελεί την συμπερίληψη και την ανακεφαλαίωση όλων των ευαγγελικών εντολών, αλλά και όλων των εντολών της Μωσαϊκής νομοθεσίας.

πηγή

Πεντηκοστή Άκου την Δίψα σου...

Ὁ Κύριος γνωρίζει καλὰ πόσο ἐξαντλητικὴ εἶναι ἡ πορεία μας μέσα στὴν ἔρημο τῆς ζωῆς.Γνωρίζει πόσο βασανίζεται ἡ ἀνθρώπινη ψυχὴ καθημερινὰ ἀπὸ τὴν πνευματική δίψα. Γι’ αὐτὸκαὶ φωνάζει: Ὅποιος διψᾶ, ἂς ἔρθει σὲ μένα καὶ ἂς πιεῖ».

Διψᾶμε γιὰ δικαιοσύνη, γιὰ ἀγάπη, γιὰ εἰλικρίνεια, γιὰ εἰρήνη. Διψᾶμε γιὰ ζωή, γιὰ μιᾶς ἄλληςποιότητας ὕπαρξη. Προσπαθοῦμε νὰ σβήσουμε αὐτὴ τὴ δίψα μὲ διάφορες θεωρίες ἢδιασκεδάσεις. Συχνὰ μ’ ἕνα ξέφρενο κυνήγι χρημάτων, φήμης, δυνάμεως. Ὅμως ἡ καρδιά μαςπαραμένει ἀνικανοποίητη, στεγνή.

«Διψᾶτε γιὰ ἀγάπη; Νὰ σᾶς ἀγαποῦν ἀνυπόκριτα καὶ νὰ ἀγαπᾶτε πραγματικά; Ἐλᾶτε κοντάμου, λέει ὁ Χριστός, νὰ μάθετε νὰ ἀγαπᾶτε «καθὼς ἐγὼ ἠγάπησα ὑμᾶς», ἄδολα, ἔμπρακτα,ὅλους. Καὶ θὰ ἀγαπηθεῖτε καὶ σεῖς εἰλικρινά.

Διψᾶτε γιὰ ἐλευθερία; Ποθεῖτε νὰ κάνετε κάτι οὐσιαστικό; Οἱ ἡγέτες μιλοῦν γιὰ ἐλευθερία, ἐνῶφτιάχνουν θηλιὲς γιὰ τὶς ψυχὲς καὶ τοὺς λαούς. Μόνον ὅταν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τῆς Ἀγάπης σᾶςἐλευθερώσει ἀπὸ τὰ πάθη ποὺ σᾶς πνίγουν, θὰ εἶστε ἀληθινὰ ἐλεύθεροι.

Τὸ νερὸ δὲν μᾶς ξεδιψᾶ, ὅταν τὸ κοιτᾶμε, ἀλλ’ ὅταν τὸ πίνουμε. Πρέπει νὰ πιοῦμε πολύ. ὉΧριστὸς νὰ μπεῖ μέχρι τὸ βάθος τῶν σκέψεων, τῶν αἰσθημάτων, τῆς ὕπαρξής μας. Δὲν φτάνεινὰ πηγαίνω ἀραιὰ καὶ ποῦ στὴ θεία Λειτουργία, νὰ διαβάζω κάποτε κάτι χριστιανικό, νὰ κάνωσὲ καμμιὰ δύσκολη ὥρα τὴν προσευχή μου. Εἶναι ἀνάγκη συνειδητὰ καὶ συστηματικὰ νὰἐμβαθύνω στὸ λόγο Του καὶ νὰ μετέχω συχνότερα στὴ λατρευτικὴ καὶ μυστηριακὴ ζωή τῆςἘκκλησίας.

Καὶ τότε ὄχι μόνο ξεδιψάει ὁ πιστός, ἀλλὰ γίνεται μὲ τὴ σειρά του πηγὴ γιὰ τοὺς ἄλλους.Ὅποιος ξεδίψασε ἀπὸ τὸν Χριστό, δὲν περιορίζεται στὸν ἑαυτό του. Γίνεται εὐλογία, τρεχούμενονερὸ γιὰ τὸ περιβάλλον του. Καθὼς κινεῖται στὴν κοινωνία, ξεκουράζει, δροσίζει, ζωογονεῖ.

Ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, μὲ τὴ σύσταση τῆς Ἐκκλησίας, «τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν» τῆςχριστιανικῆς ζωῆς ξεχύθηκε σ’ ὅλο τὸν κόσμο. Ἀρδεύει τὶς χῶρες, τοὺς λαούς, σβήνοντας τὴδιψα τῆς γῆς μας. Τὸ ἔχουμε στὴ διάθεσή μας. Ὅμως, ἐνῶ μᾶς καίει ἡ πνευματικὴ δίψα, δὲν τὸπλησιάζουμε. Ὁ Χριστὸς ἐξακολουθεῖ νὰ καλεῖ: «Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω». Δὲν εἶναι τραγικὸ νὰ ἔχεις δίπλα σου ὁλόδροσα, τρεχούμενα νερὰ καὶ νὰ καίγεσαι ἀπὸ δίψα;

πηγή

KYΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος ῾Αγίου π . ΑΛΕΞΙΟΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ

Καὶ ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό.

Πρ Β-2 καὶ ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας, καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι·

Πρ Β-3 καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός, ἐκάθισέ τε ἐφ᾿ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν,

Πρ Β-4 καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος ῾Αγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι.

Η Εκκλησία μας, κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, εορτάζει την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στους αποστόλους και το ξεκίνημα της μαρτυρίας τους σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό που χαρακτηριστικά αναφέρει ο ευαγγελιστής Λουκάς, συγγραφέας των Πράξεων των Αποστόλων, είναι ότι η παρουσία του Αγίου Πνεύματος γίνεται αισθητή τόσο με τη βουή σα να φυσούσε δυνατός άνεμος, όσο και με τη μορφή γλωσσών που έμοιαζαν με φλόγες φωτιάς και «εκάθισε τε εφ’ ένα έκαστον αυτών» (Πράξ. 2, 2). Δεν ήταν μόνο μία γενική παρουσία μέσα στον χώρο, αλλά και προσωπική η παρουσία του τρίτου προσώπου της Αγίας Τριάδος στον καθέναν από τους μαθητές.
Έχει σημασία αυτή η αναφορά του ιερού συγγραφέα, γιατί δείχνει πώς λειτουργεί με τις ενέργειές Του ο Θεός στον καθένα προσωπικά, αλλά και σε σχέση με το σύνολο που είναι η Εκκλησία.

Έτσι, το Άγιο Πνεύμα αγιάζει γενικά όλη την κτίση, όλη την δημιουργία, αλλά και όποιον Το αναζητεί, θέλει την παρουσία Του, θέλει τα χαρίσματα που αυτό δίνει. Δεν είναι υποχρεωτική η πρόσληψή Του. Είναι αποτέλεσμα επιλογής του ανθρώπου.  Προϋπόθεση για την πρόσληψη, αλλά και για την ενεργό παρουσία του Αγίου Πνεύματος είναι η προσμονή Του από τον άνθρωπο.

Σημείο της πρόσληψης του Αγίου Πνεύματος είναι η μεταμόρφωση που ο άνθρωπος υφίσταται.
Οι Απόστολοι άρχισαν να μιλούν άλλες γλώσσες, ξένες. Το Άγιο Πνεύμα δίνει την δυνατότητα στον άνθρωπο να μιλήσει μία άλλη γλώσσα σε σχέση μ’ αυτήν που η ανατροφή του, ο χαρακτήρας του, οι δυνατότητές του τού έδιναν. Στην πρώτη Εκκλησία η γλώσσα αυτή ήταν αλλιώτικη από την εβραϊκή που γνώριζαν οι μαθητές, γιατί έπρεπε το μήνυμα του Ευαγγελίου να ακουστεί με έναν τρόπο πειστικό και θαυμαστό, προκειμένου εκείνοι που γνώριζαν το Χριστό και πίστευαν ότι ήταν κάποιος που δεν είχε γίνει αποδεκτός από τους συμπατριώτες του να καταλάβουν ότι Εκείνος ήταν η Αλήθεια και η Ανάσταση. Σήμερα, η άλλη γλώσσα που μιλά ο χριστιανός είναι εκείνη της αγάπης. Είναι εκείνη των πνευματικών χαρισμάτων, της πίστης, της πραότητας, της ελπίδας, της χαράς, της ειρήνης, της εγκράτειας, της μακροθυμίας, της χρηστότητας, της αγαθωσύνης, η οποία τον διαφοροποιεί από την προηγούμενη ζωή του, αλλά και από τον τρόπο που ο κόσμος βλέπει τη ζωή και το νόημά της. Τον διαφοροποιεί όμως και από τον τρόπο που ο ίδιος έβλεπε τη ζωή του, πριν προσλάβει τον τρόπο και τις ενέργειες του Αγίου Πνεύματος. Δεν σημαίνει ότι δεν τις έχει αυτές τις ενέργειες, γιατί τις λαμβάνει ως δωρεές κατά το Βάπτισμα και το Χρίσμα. Όμως καλείται να τις ενεργοποιήσει ο ίδιος με τον τρόπο και το ήθος του και, κυρίως, με την συμμετοχή του στη ζωή της Εκκλησίας.

Για να γίνει όμως αυτό πράξη, χρειάζεται να απαλλαγεί από βολέματα, από βεβαιότητες και από φολκλορικές ή ιδιοτελείς προσεγγίσεις της πίστης και να αγωνιστεί και πνευματικά, δηλαδή βλέποντας τι τον χωρίζει από την αγάπη του Χριστού, που δεν είναι άλλο από την αυτάρκεια και την αμαρτία, και ταυτόχρονα επιδιώκοντας με τα όπλα του Πνεύματος, την προσευχή, την αυτοκριτική και την πάλη εναντίον της αμαρτίας, όπως επίσης και τον δρόμο της αγάπης, να καταστήσει τον Χριστό προτεραιότητα, νόημα και ελπίδα και τον Αγαπημένο της καρδιάς του. Αυτό και πάλι επιτυγχάνεται με την δωρεά του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία.

π. Αλέξιος Αλεξόπουλος