Η Γερόντισσα Γαβριηλία ενάντια στον Οικουμενισμό και τον Θρησκευτικό Συγκρητισμό

Εικόνα: Η γερόντισσα καθώς περιποιείται έναν άρρωστο λεπρό ^-

Οι κοινές προσευχές με οποιονδήποτε είναι εκτός Εκκλησίας, απαγορεύονται από την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία του Χριστού.  Προσοχή! Δεν απαγορεύονται επειδή δεν αγαπάμε τους αλλόδοξους. Δεν απαγορεύονται επειδή είμαστε Μισαλλόδοξοι. Η Μισαλλοδοξία δεν είναι Ορθόδοξη θέση.  Το αντίθετο. Όλους τους αγαπάμε και θέλουμε να γνωρίσουν τον Χριστό και την Ορθοδοξία. Μισούμε το ψέμα, αλλά όχι τον ψεύτη. Για να προσευχηθούμε μαζί με κάποιον, όμως, θα πρέπει να υπάρχει κοινή πίστη. Αλλιώς σε ποιόν Θεό προσευχόμαστε; "Οι Θεοί των Εθνών δαιμόνια",  λέει η Αγία Γραφή, και το επαναλαμβάνει με τον τρόπο της η Γερ. Γαβριηλία.

 Αλλά και για αιρέσεις να πούμε, είναι ο Θεός των Ορθοδόξων ο ίδιος με τον Θεό π.χ. των Λατίνων, που είναι εκδικητικός και βασίζεται σε νομικίστικη δικαιοσύνη κατά τον Ανσέλμο Κατερβουρίας; Τον περιγράφουμε το ίδιο; Ο Θεός μπορεί να πει κάποιος , είναι ένας. Όντως, έτσι είναι. Αλλά όλοι δεν τον γνωρίζουν. Αν εγώ, περιγράφοντας π.χ. τον πρωθυπουργό της χώρας, πω πως είναι 2.10, έχει ξανθά μαλλιά, είναι 18 χρονών, γαλάζια μάτια, και μακριά μύτη, θα είμαι σωστός; Όχι βέβαια! Το ίδιο και με τις αιρέσεις. Όλο για τον Χριστό μπορεί να μιλάνε, μπορεί και να μιλάνε για αρετή η για "αγάπη", αλλά είναι μόνο λέξεις. Δεν έχουν πραγματικό νόημα, γιατί έχει διαστραφεί. Γι' αυτό η Εκκλησία, απαγορεύει με ποινή καθαίρεσης η αφορισμούτις συμπροσευχές. Όσοι παραβαίνουν αυτό τον κανόνα, ό,τι θέση και να έχουν στην Εκκλησία, πέφτουν σε αμαρτία.

Τα ίδια πράττει και η Γερ. Γαβριηλία. Αγαπάει τους αιρετικούς και του αλλόδοξους: Τους συναναστρέφεται, τους διακονεί, θυσιάζει τον εαυτό της για να υπηρετήσει φτωχούς, άρρωστους, ακόμα και λεπρούς, σε ξένες και αφιλόξενες χώρες, όπως μαθαίνουμε στο βιβλίο "Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ", που περιγράφει την ζωή της. Μιλάμε για μία γερόντισσα που γύρισε όλο τον κόσμο, έκανε ιεραποστολή, υπηρέτησε τους λεπρούς και τους ανήμπορους μέσα στις ζούγκλες κινδυνεύοντας η ίδια! Δεν είχε ποτέ προσωπική περιουσία, και είχε φίλους από κάθε φυλή ή θρησκεία. Παρόλα αυτά ΔΕΝ ΔΕΧΤΗΚΕ να συμπροσευχηθεί ούτε με αλλόδοξο ούτε με αιρετικό, ούτε παραδέχθηκε άλλη πίστη. Αυτοί που προωθούν την Οικουμενιστική Παναίρεση, άραγε έχουν τόση αγάπη, όση η Γερόντισσα; Τόση αγάπη ώστε να δώσουν την ζωή τους, ζωντανό ολοκαύτωμα προς τον πλησίον; Δεν νομίζουμε. Η Γερόντισσα έζησε ακόμα και σε μοναστήρια αλλόδοξων (χωρίς να προσεύχεται και να εορτάζει μαζί τους!). Έκανε πράξη τα λεγόμενα του μακαριστού Γέροντος Πορφυρίου, που έλεγε πώς πρέπει να γίνεται η πραγματική Ιεραποστολή, ακόμα και ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν πιστεύουν στον Χριστό:

(…) Ο φανατισμός δεν έχει σχέση με τον Χριστό. Να είσαι Χριστιανός αληθινός. Τότε κανένα δεν θα παρεξηγείς, αλλά «η αγάπη σου πάντα θα στέγει» [ Α’ Κορ. 13, 7.]. Και στον αλλόθρησκο, χριστιανός. Δηλαδή να τον τιμάς άσχετα με τη θρησκεία του με έναν ευγενικό τρόπο. Μπορείς να περιποιηθείς έναν Οθωμανό, όταν έχει ανάγκη, να του μιλήσεις, ν’ αναστραφείς μαζί του. Να υπάρχει σεβασμός της ελευθερίας του άλλου. Όπως ο Χριστός «ίσταται επί την θύραν και κρούει», χωρίς να την παραβιάζει, αλλά περιμένει την ψυχή μόνη της κι ελεύθερα να Τον δεχθεί, έτσι κι εμείς να στεκόμαστε μπροστά στην κάθε ψυχή.

Στην ιεραποστολική προσπάθεια να υπάρχει λεπτός τρόπος, ώστε οι ψυχές να δέχονται ό,τι προσφέρομε, λόγια, βιβλία, χωρίς ν’ αντιδρούν. Και κάτι ακόμη. Λίγα λόγια. Τα λόγια ηχούν στ’ αυτιά και εκνευρίζουν πολλές φορές. Η προσευχή και η ζωή έχουν απήχηση. Η ζωή συγκινεί, αναγεννά και αλλοιώνει, ενώ τα λόγια μένουν άκαρπα. Η καλύτερη ιεραποστολή γίνεται με το καλό μας παράδειγμα, την αγάπη μας, την πραότητά μας.

(…) Η αγάπη προς τον Χριστό δεν έχει όρια, το ίδιο και η αγάπη προς τον πλησίον. Να εκτείνεται παντού, στα πέρατα της γης. Παντού, σε όλους τους ανθρώπους. Εγώ ήθελα να πάω να ζήσω μαζί με τους χίπηδες στα Μάταλα*χωρίς, βέβαια, αμαρτίες, για να τους δείξω την αγάπη του Χριστού, πόσο είναι μεγάλη και πώς μπορεί να τους αλλάξει, να τους μεταμορφώσει. Η αγάπη είναι πάνω απ’ όλα. (…)

Απασπασματα από το βιβλίο: Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, "Βίος και Λόγοι" Έκδ. Ι. Μ. Χρυσοπηγής, Χανιά, Κρήτη, 2003, Κεφάλαιο «Περί της Αγάπης προς τον Πλησίον»

Οι  Αρχαίοι Πατέρες της Εκκλησίας, συμφωνά με τον Ευεργετινό, το Γεροντικό, όχι μόνο έπρατταν όπως η Γερόντισσα, και όπως λέει ο Γέροντας, αλλά πούλαγαν τους εαυτούς τους ΣΚΛΑΒΟΥΣ σε ειδωλολάτρες, ώστε δουλεύοντας για αυτούς, να τους δείξουν ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥΣ, έμπρακτα, την Χριστιανική πίστη, δεν δέχονταν όμως να συμβιβαστούν με την ειδωλολατρία, όπως οι Οικουμενιστές! Ούτε συμπροσευχόντουσαν με αυτούς, ούτε αποδέχονταν πως και αυτοί πιστεύουν στον ίδιο Θεό. Αλλά αναγνώριζαν πως ο Μοναδικός Θεός, που κηρύττει η Ορθόδοξη Εκκλησία, μας δημιούργησε όλους.

Η "αγάπη" που προσπαθούν να μας «πλασάρουν» οι Οικουμενιστές,  είναι μία ωφελιμιστική και συναισθηματικήαγάπη, του "τύπου", και της ψευτο-ευγένειας. Αυτοί οι άνθρωποι, απλά θέλουν να κάνουν μία "Θρησκευτική Ένωση", για να προωθήσουν τα σχέδια της παγκοσμιοποίησης. Τι να πει κανείς! Ζούμε σε μία εποχή που η ένωση είναι σημαντικότερη από την διάκριση ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια. Αυτό όμως είναι άτοπο. Γιατί εάν η ένωση βασίζεται στο ψέμα, τότε είναι και αυτή ψεύτικη. Αυτή είναι η σημερινή ασθένεια του Οικουμενισμού, που εξαπλώνεται όλο και περισσότερο. Ελπίζουμε τα παρακάτω αποσπάσματα, από μία Γερόντισσα που πραγματικά αγάπησε κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως φυλής ή Θρησκείας, να μας δείξουν πως η κίβδηλη ψευτοαγάπη των Οικουμενιστών, δεν έχει καμία σχέση με την Αγάπη του Χριστού. Τα λάβαμε από το βιβλίο «Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ». 15^η Έκδοση, Εκδόσεις Τάλαντο.

* Μάταλα: υπήρχε εκεί ένα από τα  κοινόβια του κινήματος των  Hippies, στα οποία είχαν  σεξουαλικά όργια, διαλογισμό/γκουρού, χρήση ναρκωτικών, ακολασίες κτλ.

Α’ Περί ανατολικών θρησκειών:

Δεν έχουμε όλοι τον ίδιο Θεό!

 

1. Γράμμα σε πρώην « κατ’ Ανατολάς » Αναζητήτρια

Αθήνα Σεπτ. 1986.

... Άκουσα τα προβλήματά σου. Άκουσα και το πώς σκέπτεσαι και το πώς αισθάνεσαι. Ένα πράγμα θέλω να σου πω Μ μου. Μην χρονοτριβείς πάρα πολύ στην λεγομένη αυτοεξέταση. Αυτό, σε κάνει να ξεχνάς τον Θεό, άλλα και τον άνθρωπο. Μου φαίνεται ότι η αληθινή αγάπη προς τον Θεό είναι να Τον βλέπουμε σε όλη Του την Δημιουργία και προ παντός να Τον βλέπουμε στον Πλησίον μας. Κι όταν θα βλέπουμε τον Πλησίον μας και θ' ασχολούμεθα με κείνον, σιγά-σιγά θα ξεχνούμε και τον εαυτόν μας.

Επειδή μεγάλωσες στην Χριστιανική Θρησκεία, σε ρωτώ: έπρεπε να πας στον Σάϊ Μπάμπα για να ακούσεις το Pure Heart(καθαρή καρδιά); Αν είχες διαβάσει το Ευαγγέλιο, θα ήξερες ότι ο Κύριος λέει: Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία. Και κάπου στην Παλαιά Διαθήκη λέει: Θα σε πάρω παιδί Μου στην έρημο, κι εκεί, θα μιλήσω στην καρδιά σου. Δεν είναι με το μυαλό μας που μιλούμε με τον Θεό. Η καρδιά μιλάει.

Με ρωτάς ακόμα αν πρέπει να ζητήσεις να γίνει Βάπτισις, επειδή έχεις ήδη το Χρίσμα. Αλλά αυτό το Χρίσμα έγινε πολύ πριν την δική σου παραμονή για πολλά χρόνια με αυτήν την Φιλοσοφία. Νομίζεις ότι αυτό δεν επηρέασε τον εσωτερικό σου άνθρωπο; Τον επηρέασε. Και πολύ μάλιστα. Γιατί αυτή τη στιγμή, κάθε φορά που σκέφτεσαι την δική μας Προσευχή, την δική μας Λατρεία, ο νους σου τρέχει στις στάσεις που παίρνουν οι Γιόγκι, στην όρθια σπονδυλική στήλη και σε ένα σωρό άλλα γυμνάσματα που δεν έχουν καμιά σχέση με το Πνεύμα τού Θεού.

Κάποιος είπε: «Όταν η ψυχή είναι γονατιστή στα Πόδια τού Χριστού, τι σημασία έχει εάν το σώμα μας είναι ξαπλωτό, όρθιο, γονατιστό, πεσμένο». Καμιά σχέση! Όταν πάψεις να σκέπτεσαι το σώμα σου και τον εαυτό σου, τότε θα μπορέσεις πραγματικά να ενωθείς με την Δύναμη του Θεού.

Επαναλαμβάνεις πολλές φορές: Πώς μου το είπατε αυτό .... Γιατί μου είπατε το άλλο; Ήταν από έμπνευση Θεού; Ήταν από φώτιση: Ήταν από το μυαλό σας;... Εάν εγώ καθόμουνα να σκέφτομαι κάθε στιγμή έτσι, δεν θα μπορούσα να αρθρώσω τίποτα... Γιατί ξέρουμε την αναξιότητα του καθενός μας στο να συμβουλέψει τον άλλον. Αλλά αισθάνομαι και συμπάσχω με αυτούς που βλέπω γύρω μου τόσο ώστε γίνομαι σαν να είμαι αυτοί. Κι από εκεί και πέρα ξεκινώ, και λέγω στο τέλος: «Αν ήμουν εσύ, θα έκανα αυτό». Εσύ όμως θέλεις κάποιον που θα σε πάρει από το χέρι, θα σε κάνει υποτακτικό, θα σού πει κάνε αυτό, κάνε το άλλο, τώρα κάθισε, τώρα σήκω, τώρα να πάρεις λεφτά από την εργασία σου, τώρα να μην πάρεις, τώρα βάλε το κόκκινο φόρεμα, τώρα το άσπρο... Έ! Αυτό λοιπόν, είναι Σκλαβιά... Ο Θεός όμως, μιας έπλασε Ελευθέρους! Πολλοί μου λένε: «Μακάρι να μην μας έκανε ελεύθερους γιατί δεν ξέρουμε ποιο είναι το Θέλημα Του»... Αυτό όμως είναι Υποκρισία! Το Θέλημα του Θεού γίνεται φανερότατο στον άνθρωπο. Αλλά λέμε όλον τον καιρό: «Δεν το καταλαβαίνω... δεν το καταλαβαίνω»... γιατί δεν μας συμφέρει να το καταλάβουμε!

Ξέρεις πόσα χρόνια μελετώ, κι ακόμα μελετώ το Ευαγγέλιο; Είμαι σε θέση να σου πω ότι, όπως μία καλή νοικοκυρά παίρνει μία συνταγή ενός γλυκού για να το κάνει, κι αρχίζει και βάζει όλα τα υλικά όπως τα λέει η συνταγή, στο τέλος μπορεί να δει ότι το γλυκό της απέτυχε, οπότε το δίνει στον σκύλο της να το φάει... Λοιπόν, έτσι είναι και ή ζωή μας. Διαβάζουμε τις οδηγίες για την ζωή μας που είναι το Ευαγγέλιο, αλλά τα κάνουμε... θάλασσα! Και πάλι κάνουμε μία προσπάθεια, και πάλι, και πάλι... Αλλά, όπως στο γλυκό, που την μία φταίει το αυγό που έπεσε παραπάνω, την άλλη, ή ζάχαρη που έπεσε πιο λίγη, έτσι και στην ζωή. Μία φορά φταίει η φιλαυτία μας, μία φορά φταίει η υποκρισία μας, μία φορά φταίει το ότι μιλήσαμε για τον πλησίον μας σαν να μην ήταν αδελφός μας... Κι όλα αυτά μαζεύονται και γίνονται σαν μία πέτρα που θα μας ρίξει κάτω στη θάλασσα να πνιγούμε και τίποτε άλλο...

Λες ότι η αγαπημένη μας Γ σου είπε: «Πήγαινε πίσω (σε μένα δηλαδή) και ό,τι σου πει, να την υπακούσεις και τότε θα βρεις τον δρόμο σου, γιατί εκείνη (εγώ δηλαδή) ξέρει να διαβάζει τον νου»... Και με ρωτάς: «Αλήθεια, τον διαβάζετε τον νου»; Για φαντάσου Μ μου, να ήξερα εγώ εάν διαβάζω τον νου! Δεν μπορώ να καταλάβω τίποτε από ό,τι μου λες εδώ, γιατί είναι τόσο διανοητικά! Είναι αδύνατον! Εγώ ξέρω μόνο να σ' αγαπώ. Με όλη μου την καρδιά. Αγαπώ και το Σύμπαν με όλη μου την καρδιά. Γιατί για μένα, δεν υπάρχει ξένος, δεν υπάρχει δικός μου, δεν υπάρχει κόκκινος, άσπρος, μαύρος... Τίποτε... Μην ξεχνάς Μ μου, ότι με το μυαλό έγινε η πρώτη αμαρτία και ότι μερικοί Άγγελοι, από Άγγελοι Φωτός, έγιναν Άγγελοι Σκότους.Ξέρεις τι φοβερό είναι όταν έρχεται μία Δύναμις, που δεν είναι δύναμις από το Φως και σου παρουσιάζει ορισμένα πράγματα με τέτοια ομορφιά, με τέτοια δύναμη, με τέτοια καλοσύνη και με όλα αυτά τα πράγματα που κάνουν τον καλό άνθρωπο, που μπορεί και να τα βάλεις σε πράξη... Αυτό, να το προσέχουμε. Ξέρεις, είναι χρόνια τώρα που έλεγα μέσα μου: Τι να εννοεί το: ει το φως το εν σοι σκότος έστι, το σκότος πόσο; Ξέρεις λοιπόν, ότι πιστεύοντας ότι έχουμε το Φως, έχουμε κάποτε Σκοτάδι και το βάζουμε σε πράξη στον αδελφό μας, με την ιδέα ότι τον βοηθούμε και τον αγαπούμε, ενώ όλα αυτά είναι έργα του Σκότους κι εμείς τα παίρνουμε για Φως...

Σ' αυτό επάνω, μπορώ να σου πω για κάποιον που αγαπούσε πάρα πολύ την αδελφή του που έπασχε από μελαγχολία και που νόμιζε ότι  ήταν τόσο απαραίτητος, ώστε έπαυσε και να εργάζεται. Έλεγε: « Άμα εγώ δεν είμαι κοντά της, τι θα γίνει»;...Τέτοια Απιστία; Δηλαδή, ακόμα και την βοήθεια του Θεού μπορούμε να την αντικαταστήσουμε;... Και σ’ αυτό λοιπόν, βλέπουμε το  ει το Φως...

Αλλού πάλι, μου λες ότι κάνεις μια καλή πράξη και λες: Να, εγώ την έκανα... Θα σου πω ένα περιστατικό. Κάποτε, με μία γνωστή μου κυρία διαβάζαμε Πατερικά. Είχαμε γνωρίσει τον Σεβασμιώτατο Δαμιανό, και μία μέρα της λέω; «Ας πάμε να Εξομολογηθείς και να πάρουμε την Ευχή του». Πήγαμε, και μεταξύ άλλων της είπε ότι έχει έναν εγωισμό που δεν τον έχει ανακαλύψει ακόμα, κι ότι αν δεν έρθει σε Μετάνοια, δεν θα μπορέσει να έχει την Χαρά του Χρίστου... Τότε, εκείνη συνήλθε κάπως και πήγε σπίτι της και άρχισε τα δάκρυα και τα κλάματα. Μία ολόκληρη εβδομάδα, δεν σταμάτησε να κλαίει... Σε λίγες μέρες πάλι, ξαναπήγαμε στον Δεσπότη. Και του λέω: «Σεβασμιώτατε... τι θα κάνουμε; Αυτή, κλαίει μέρα-νύχτα! Τι θα γίνει»;Κι εκείνος με ένα σοβαρό χαμόγελο: «Τι λέτε! Ούτε εγώ στην ζωή μου δεν έκανα τέτοια κλάματα και τέτοια Μετάνοια»! Ε... φύγαμε... και στο δρόμο, τι γυρίζει και μου λέει; «Βλέπεις; Βλέπεις τι μου είπε; Ότι τέτοια Μετάνοια, ούτε αυτός δεν έχει κάνει»! Λοιπόν Μ παιδί μου, σ' αφήνω μόνη σου να βγάλεις το συμπέρασμα...

Αυτά είχα να σου πω σήμερα. Και τώρα, σου εύχομαι η Χάρις του Θεού να είναι κοντά σου, το Φως του Χριστού να φωτίζει το δρόμο σου... Άφησε ελεύθερο τον εαυτό σου στα Χέρια τού Θεού, Μ μου, κι Εκείνος θα οδηγεί κατά καιρούς τους ανθρώπους να σου λένε αυτό που είναι το Θέλημά Του. Αργότερα, σε μία βαθειά σιωπή και προσευχή, θα το μαθαίνεις και απ' ευθείας. Και τότε, θα ζεις μόνιμα στο Φως και την Χαρά τού Χριστού ...

[σελ 428-431 ]

 

2. Για την «Μετενσάρκωση»

Τ:  Εσείς, τι πιστεύετε για την Μετενσάρκωση;

Γ. Γ: Δεν την πιστεύω. Γιατί για μας, ό Θεός έχει δώσει αυτήν την ζωή για να κάνουμε ότι είναι να κάνουμε. Πουθενά δεν αναφέρεται στην Αγ. Γραφή. Και όσα ξέρουμε γι' αυτήν την ζωή και για την μετέπειτα, γράφονται στην Αγία Γραφή. Είναι ή Οδηγία μας. Πρέπει να την έχουμε. όπως και κάθε Επιστήμη την έχει. Τα άλλα, ή ψυχή μόνο τα ξέρει. Και ψυχή τα κρατά για τον εαυτό της, δεν κάνει συζητήσεις.

[σελ 265 ].

 

3. Για τους Γκουρού και την Τρέλα

Τ: Αδελφή μου, εδώ στην Αθήνα ήρθε ένας γκουρού και έδωσε ομιλίες και μύησε πολλά παιδιά, κι ένα απ' αυτά είναι ένας φίλος μου 19 χρονών. Σήμερα, το παιδί αυτό βρίσκεται σε Ψυχιατρική Κλινική. Τι έφταιξε; Τι  πρέπει να γίνει;

Γ. Γ.: Έχω παρατηρήσει το εξής, ότι οι ίδιοι οι Ινδοί δεν παθαίνουν αυτή την τρέλα*... Αλλά έτυχε να δω πολλούς Χριστιανούς και Χριστιανές που ήρθαν και έκαναν την μύηση και δέχθηκαν ν' αφήσουν τον Χριστό ή να πουν: Ά, κι Αυτός είναι σαν τον Βούδα σαν τον Κομφούκιο ή σαν κάποιον από τους μετά Χριστόν «νεο-προφήτες»... Κι από αυτούς, μετά, άλλοι έπαθαν αλληθωρισμό και δεν μπορούσαν να κοιτάξουν καλά, άλλοι έπαθαν μία παράκρουση εγκεφαλική και έφυγαν πίσω στον τόπο τους, κι άλλοι έμειναν για πάντα εκεί και δεν ξέρω τι απέγιναν, ή πήραν το ξένο μοναχικό Σχήμα κλπ.

Έχω παρακολουθήσει και πάλι ότι ο τρόπος της διδαχής αυτός, δεν ταιριάζει στον Χριστιανό. Γιατί ο Χριστιανός αυτός, το παιδί αυτό, θέλει να συνδυάσει Φιλοσοφία και Φιλολογία και Θρησκεία, κι όλα μαζί πάντα να τα προσαρμόσει, εάν είναι δυνατόν, στην Διδαχή του Χριστού. Εάν έπαιρνε την Ινδική Φιλοσοφία ως Φιλοσοφία μόνο **, δεν θα πάθαινε τίποτε. Όταν όμως φθάσει στο σημείο να θελήσει να γίνει κι αυτός θεός γιατί, όπως λένε κι οι ίδιοι, o γκουρού είναι  eνσάρκωσις θεού, τότε... Αυτό τo παιδάκι, αυτόν τον σκοπό είχε. -προσπαθούσε να γίνει σαν τον γκουρού. Τι έπαθαν οι Πρωτόπλαστοι; Θέλησαν να γίνουν θεοί. Τι παθαίνουν κι αυτά τα παιδιά; Θέλουν να γίνουν θεοί κι επομένως είναι πολύ φυσικό να φύγει το μυαλό.

Κατάλαβες τι γίνεται; Θυμάσαι τότε που μίλησα σ' εκείνο το άλλο παιδάκι και τον ρώτησα: «Ποιος είναι εκείνος που όταν κάνεις περισυλλογή και αυτοσυγκέντρωση, σε οδηγεί μέσα σου για το θέλημα του Θεού, για να κόψεις τις κακίες που έχεις μέσα σου; Ποιος σε οδηγεί για όλα αυτά»; Και είπε: «Ο γκουρού, εκείνον σκέφτομαι, εκείνον βλέπω, εκείνο κάνω»... αν, Τ μου, αν τον ανθρώπινο γκουρού τον είχε βάλει κατά μέρος και έβλεπε με την ίδια αγάπη, με την ίδια προσπάθεια, τον Χριστό και το Πρόσωπό Του, αυτό το παιδί σήμερα θα ήταν ένας από τους εκλεκτούς δούλους του Χριστού και εργάτης Του. Αλλά το παιδάκι έπαθε αυτό τώρα, και είναι πολύ δύσκολο... Γιατί χρειάζεται πάρα πολλή προσευχή εκ μέρους των Χριστιανών. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια από την μητέρα του πρώτα, προ πάντων από την μητέρα του, γιατί η μητέρα του το ξέρει από παιδί, πώς μεγάλωσε, τι είχε στο παρελθόν, τι παιδικά χρόνια πέρασε, τι αντιλήψεις είχε, πώς ήθελε να διασκεδάζει, πώς ήθελε να μελετά... Όλη την ψυχή του παιδιού, η μητέρα την ξέρει. Λοιπόν η μητέρα εάν προσπαθήσει τώρα, χωρίς να κάνει «διδαχή», να του δείχνει μία απεριόριστη αγάπη, και χωρίς να τον αφήσει να καταλάβει ότι είναι άρρωστο, το θεωρήσει ότι είναι γερό κι αν πάει σε μία Εκκλησία και παρακαλέσει τον Ιερέα να διαβάσει τους Εξορκισμούς του Αγ. Βασιλείου*** - είναι περίφημοι Εξορκισμοί που διαβάζονται σε όλες τις Εκκλησίες- και να έχει το όνομα του παιδιού, και αν την ώρα εκείνη και η ίδια με μεγάλη πίστη και ευλάβεια παρακαλέσει τον Χριστό να συγχωρήσει αυτό το παιδάκι... Γιατί σίγουρα υπάρχουν σφάλματα και  της μητέρας σ' αυτή την υπόθεση. Γιατί καμιά φορά, με το να πεις «απόψε έχω ραντεβού να πάω σε κάποιο Σύνδεσμο ή κάπου»... και  το παιδί εκείνη τη στιγμή έχει ανάγκη από της μητέρας την συμβουλή μπορεί να γίνει κάτι στην ψυχή του παιδιού. Είναι τόσο λεπτό πράγμα  η ψυχή...  Και να φροντίσει προπαντός να βρει Χριστιανό Γιατρό.

[σελ 209-210 ]

* Για να γίνει καλύτερα κατανοητό πως κρίνονται οι αλλόδοξοι, διαβάστε το σχετικό μας άρθρο

** Εννοεί πως ως φιλοσοφία, όπως οι Έλληνες  κρατήσαμε και διδασκόμαστε τον Αριστοτέλη, όπως στο Βυζάντιο (αλλά και σήμερα)  διδασκόμαστε Όμηρο (καθαρά παγανιστικό κείμενο..), έτσι να λάβουν και εκείνοι την ανατολική Φιλοσοφία. Καθαρά γνωσιολογικά, όχι ως πίστη. Μόνο ως επιστημονική ενασχόληση. Πάνω σε αυτό το σκεπτικό, βασίζεται και  το βιβλίο «Χριστός: Το Αιώνιο ΤΑΟ», το οποίο εκδίδεται από την αδελφότητα του Αγίου Γερμανού της Αλάσκα, την οποία ίδρυσε ο π. Σεραφείμ Ρόουζ.

*** Προφανώς, το παιδί υπέστη και δαιμονοκατάληψη, εκτός από την ψυχασθένεια,  λόγω της ενασχόλησής του με τον Ινδουισμό, και άρα χρειαζόταν, παράλληλα με την αγωγή, και εξορκισμό

 

4. Οι Γκουρού: λάτρεις δαιμόνων

Βλέπουμε στο βιβλίο «Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ» σε πολλά σημεία του, να περιγράφεται το πόσο δαιμονική είναι η λατρεία του Ινδουϊσμού καθώς και το πώς επικαλούνται δαιμόνια για τις αήθεις πρακτικές τους. Μερικά τέτοια αποσπάσματα θα δούμε παρακάτω:

α) «Οι ξένοι αυτοί [σημ. ΟΟΔΕ: που πηγαίνουν στην ινδία, στους Γκουρού] είναι τα απολωλότα πρόβατα του Ευαγγελίουπου παίρνουν τον δρόμο για την Ινδία Συνήθως αυτή η έλξη που νοιώθουν είναι ανάμεικτη με υπερηφάνεια - να γίνουν γνωστοί εδώ, ενώ δεν θα τα κατάφερναν στην παράδοσή τους, στην Πατρίδα τους» - [σελ 52]

β) Για να δούμε, τι λέει το βιβλίο, πως πάθαιναν όσοι γινόντουσαν ινδουϊστές, τι ήταν δυνατόν να πάθει ο Άλαν, ένα παιδί που πήγε να γνωρίσει τους Γκουρού, αλλά τελικά τον απέτρεψε η Γερόντισσα. "(...) και εγώ είχα μια τέτοια βεβαιότητα ότι δεν μπορεί να χαθεί έτσι, στα 26 του, μ' όλα αυτά τα γυμνάσματα [σημ: «Γιόγκα» κτλ ] που φέρνουν αλοιθωρισμούς κι ένα σωρό άλλα πράγματα (...)" [σελ 186].

γ )  Επίσης ας δούμε ΤΙ ΤΗΣ ΕΚΑΝΑΝ οι Γκουρού... για να την...”ευχαριστήσουν” που βοηθούσε κόσμο και έκανε φυσιοθεραπεία σε αρρώστους, χωρίς να τους ζητάει χρήματα:

«Μια νύχτα που ήταν στο δωμάτιό της σε στάση Προσευχής, ανοίγει μια στιγμή τα μάτια και τι να δει; Το κρεβάτι ήταν αλλού! Ξανακλείνει τα μάτια και συνεχίζει την ευχή. Σε λίγο τα ξανανοίγει και κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Δεν έβλεπε πια το φεγγάρι. "Είχα στραβωθεί" έλεγε στην Ε. Βίρβου "Μεσ' την αγωνία μου, συνέχισα πιο δυνατά να προσεύχομαι. Κάποτε με πήρε ο ύπνος... όταν ξύπνησα το πρωϊ, έβλεπα! Τότε κατάλαβα πως κάτι μου είχαν κάμει... όταν συνάντησα στην αίθουσα τον Sivananda, με ρώτησε αν κοιμήθηκα καλά. Ναι, του λέω, πολύ καλά! Με κοίταξε καλά-καλά, πήγε και μίλησε πιο κει σε μία μοναχή που έγραφε κάτι στην γραφομηχανή, και ξανάρχεται σε μένα, και μου κάνει πάλι την ίδια ερώτηση, κοιτώντας παράξενα τον μοναχό που ήταν πίσω μου... Και πάλι του λέω: Ναι, πολύ καλά, Δόξα τω Θεώ. Με ξανακοίταξε σκεφτικός χωρίς να πει τίποτε πια... Έπειτα από μήνες, έμαθα ότι τα κάνουν κάτι τέτοια ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΠΟΝΗΡΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ, για να εκφοβίσουν ξένους, που είναι ανεπιθύμητοι, η για να "μαγέψουν" άλλους για να μείνουν για πάντα εκεί. ΞΕΡΩ ΜΙΑ ΓΕΡΜΑΝΙΔΑ ΠΟΥ ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ με όσα της κάνανε... Σε λίγες μέρες ο ίδιος ο Sivananda ήρθε και μου πρότεινε ν' ανεβώ στο πάνω πάτωμα, γιατί μου είχαν δώσει... λάθος δωμάτιο! Αλλά εγώ το κράτησα. Από τότε άρχισαν όλοι να με κοιτούν περίεργα... Ένοιωθαν ότι Κάποιος Δυνατότερος με προστάτευε, κι' εγώ, ότι είχε έρθει η ώρα που θα έφευγα.» [σελ 55]

δ) Βλέπουμε πως αν και έμενε εκεί, με κίνδυνο της ζωής της η Γερόντισσα, γνώριζε πολύ καλά τους κινδύνους με την ενασχόληση με δαιμόνια που είχαν οι Γκουρού... όχι μόνο αυτό, αλλά καταδίκαζε και το ότι λατρεύονταν ως… θεοί:

«…Προσκυνούν τον Γκουρού σαν θεό… Κι αυτός τα δέχεται αυτά… πιστεύει ότι είναι θεός. Μια μέρα ρώτησα κάποιον από αυτούς: Πώς το δέχεσθε αυτό; Και μου απάντησε: Δεν μπορούμε να σπάσουμε την παράδοση του λαού!» [σελ 54]

Β’ Περι Οικουμενισμού και συμπροσευχών

1. Για την Ορθοδοξία

Π.Γ: Γερόντισσα, γυρίσατε όλο τον κόσμο. Γνωρίσατε τόσα Μοναχικά Τάγματα. Ρωμαιοκαθολικών, Βουδιστών, Ινδουιστών. Είδατε Οργανώσεις, Ιεραποστόλους Προτεστάντες. Είδατε να τους παρέχονται πολλές διευκολύνσεις στο Έργο τους... Κι εσείς, σαν μία φτωχή Ορθόδοξη Μοναχή, είχατε πολύ λίγα περιθώρια υλικά για να κινηθείτε και για να προσφέρετε.Σκεφθήκατε ποτέ ότι θα ήταν καλύτερα να είσαστε κάτι άλλο κι όχι  Ορθόδοξη;

Γ.Γ: Θεός φυλάξοι! Όχι! Ούτε μου πέρασε κατά διάνοιαν γιατί ακριβώς αυτό έχω καμάρι, θυμούμαι μία φορά που ήμουν στης Ίντιρα Γκάντι το γραφείο (σημ. λαϊκή ακόμα, στο πρώτο της ταξίδι στην Ινδία) και κουβεντιάζαμε για ένα έργο δικό τους. Εκείνη την ώρα, έρχεται κάποια και της λέει μπροστά μου: «Είναι Καθολική Μοναχή αυτή που σας μιλάει»; Και της απαντάει η Γκάντι «Όχι, είναι από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Εσείς δεν την ξέρετε, γιατί δεν υπάρχει στην Ινδία, άλλα είναι τελείως διαφορετική Εκκλησία»... Κι όταν ήρθα στην Ιερουσαλήμ, στο Μοναστήρι μας το πολύ φτωχικό το 1959, ήρθαν από την Γαλλία Καθολικές Μοναχές και μου είπαν: «Εδώ είναι ο αληθινός τρόπος της Ζωής του Χριστού, γιατί σας λείπουν τα πάντα.. Εμείς έχουμε όλες τις ανέσεις»... Καταλάβατε;

[σελ 291 ]

 

2. Περι συμπροσευχών με αιρετικούς

Είναι περίεργο το γεγονός ότι ποτέ της δεν αγαπούσε την συμπροσευχή- όσο κι αν είχε φιλίες και σχέσεις με ανθρώπους από άλλα δόγματα. Αυτό το είδαμε και με τα μάτια μας όταν ζούσε στην Αθήνα, τηλεφωνούσαν Μοναχές Ετερόδοξες και της λέγανε: «Να έρθουμε συμπροσευχηθούμε»... «Δεν προσεύχομαι με φωνή, και ποτέ με παρέα. Μόνη μου ή στην Εκκλησία», τους έλεγε, «ελάτε όμως να πιούμε ένα ωραίο τσάι και να μου πείτε τα νέα σας» απαντούσε.

Παρ' όλο που έζησε και κινήθηκε και έδρασε ανάμεσα σε τόσους Ετερόδοξους και Αλλόθρησκους, δεν είχε ούτε ίχνος Συγκρητισμού στην πνευματική της ζωή και στα θέματα της Λατρείας. Κι αυτό το εκτιμούσαν διπλά οι συνοδοιπόροι της. (…) Μία μέρα μάλιστα, κάποιος έκανε ένα υποτιμητικό σχόλιο για την Παναγία μας. (Όσοι έχουν ποτέ αναφέρει και μόνο το όνομα Της σε ορισμένους Διαμαρτυρομένους, μπορούν να καταλάβουν). Άφησε να περάσουν λίγα λεπτά, και παίρνοντας τον υπεύθυνο κατά μέρος, του λέει: «Αδελφέ μου, λυπούμαι, αλλά πρέπει να σου πω ότι από αύριο δεν θα είμαι άλλο μαζί σας». Εκείνος ταράχθηκε και στεναχωρέθηκε γιατί δεν είχε δει ποτέ του αυτήν την έκφραση στο πρόσωπο της. Τότε εκείνη του εξήγησε: «Δεν μπορώ να ακούω τέτοια λόγια για Κείνην που αγαπώ πιο πολύ μετά τον Χριστό». Ζητήθηκαν βέβαια συγγνώμες κι από τότε δεν επαναλήφθηκε ποτέ τίποτε παρόμοιο.

[σελ 96-97 ]

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: ΦΩΤΟ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΜΕ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ

Επειδή είναι συχνό φαινόμενο, οι οικουμενιστές, όπως και όλοι οι πλανεμένοι/αιρετικοί, να προσπαθούν να μειώσουν την αξία ενός φωτισμένου ανθρώπου της Εκκλησίας, λέγοντας πως είναι απλά μία προσωπική του άποψη και όχι της Εκκλησίας, ή ότι μπορεί να έχει κάνει λάθος, δημοσιεύουμε φωτο της Γερόντισσας με σημαντικούς Γέροντες,  ώστε να δείξουμε πως ουσιαστικά εκφράζει Ορθόδοξες θέσεις με το να είναι αντίθετη στην παναίρεση του Οικουμενισμού.

 

Με τους Αρχιμανδρίτες Πατέρα Ηλία Μαστρογιαννόπουλο, Πατέρα Λάζαρο Μουρ και (πρώτο από δεξιά) τον Πατέρα Αγαθόνικο (ο μετέπειτα Μητροπολίτης Κατερίνης) Στο Ιερατικό Φροντιστήριο στην Τήνο, το 1969.

 

Η Γερόντισσα Γαβριηλία, μαζί με τον Γέροντα Διονύσιο Μικραγιαννανίτη, και με τον Γέροντα του π. Διονυσίου, Πατέρα Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη, τον Υμνογράφο της μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Η φωτο έχει τραβηχτεί στην Αίγινα, στο κελλίον «Αγία Σκέπη» που της είχε παραχωρήσει ο Μητροπολίτης Υδρας Σπετσών και Αιγίνης, Σεβασμιώτατος Ιερόθεος και που ανήκει στην Ι. Μονή του Αγίου Νεκταρίου. [σελ 141-142 ]

H Γερόντισσα με τον αείμνηστο Ιεραπόστολο π. Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο, με τον οποίο συνεργαζόταν, στην Ιεραποστολή. [σελ 110] Ο Γέροντας της είχε αναθέσει την Γραμματεία, επίσης είχε αναλάβει να κάνει συμβουλευτική υγειινής με τις Μητέρες.

Η Γερόντισσα με τον γνωστό Γέροντα Σοφρώνιο του Έσσεξ. Tης είχε κάνει πρόταση ο Γέροντας να παραμείνει ως Ηγουμένη της Γυναικείας Αδελφότητας. Η Γερόντισσα δεν την δέχθηκε, αφού έπρεπε να συνεχίσει το Ιεραποστολικό της έργο.

πηγή 

ΤΟ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟ ΟΡΑΜΑ (ΕΦΙΑΛΤΗΣ) ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

Η λεγόμενη Νέα Εποχή του Υδροχόου (Ν.Ε.) αποτελεί ως γνωστόν το ποιμαντικό πρόβλημα της δεκαετίας τού 90. Αυτό επισημάνθηκε ήδη από τον μακαριστό π. Αντώνιο Αλεβιζόπουλο και διαπιστώθηκε από την Β' Συνδιάσκεψη Εντεταλμένων ιερών Μητροπόλεων επί θεμάτων αιρέσεων, που έλαβε χώρα στο Κυβέρι Αργολίδος το 1990, με θέμα: Το Σύνδρομο της "Νέας Εποχής" και η αλήθεια της Ορθοδοξίας.
Η Νέα Εποχή είναι το αρχαίο εωσφορικό ψέμα με νέα μορφή. Επαναλαμβάνει αυτό που είπε ο διάβολος στον Αδάμ και την Εύα ότι δηλαδή ο άνθρωπος είναι από την ίδια του τη φύση Θεός. 
Οι βασικοί στόχοι της Νέας Εποχής, όπως περιγράφονται στα βιβλία των σημαντικοτέρων εκπροσώπων της, Alice Bailey, Benjamin Creme, Pavid Spangler, Vera Alder, Marilyn Ferguson, John Randolph Price, Mueller Robert κ.α. είναι δύο: 
1. Η επιβολή μιας Νέας Τάξεως Πραγμάτων σε πολιτικο-οικονομικό επίπεδο, δηλαδή μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης με επικεφαλή τον αναμενόμενο από τούς νεοεποχίτες Μεσσία ή Αβατάρ της Νέας Εποχής και, 
2. Η επιβολή μιας Νέας Τάξεως Πραγμάτων σε θρησκευτικό επίπεδο, δηλαδή μιας παγκόσμιας συγκρητιστικής θρησκείας ή πανθρησκείας. 
Αυτοί οι δύο βασικοί στόχοι, αποτελούν το λεγόμενο από τούς νεοεποχίτες Σχέδιο, το οποίο προωθεί Το Τάγμα.
Μέσω του Τάγματος είναι οι εξυψωμένοι διδάσκαλοι, μερικοί από αυτούς θεωρούνται ότι δεν έχουν υλικό σώμα (πρόκειται δηλαδή για δαιμονικές οντότητες), ενώ άλλοι είναι άνθρωποι του χρήματος μυημένοι στην υπόθεση.
Οι δύο βασικοί σκοποί (πολιτικοοικονομικός και θρησκευτικός) όχι απλώς συνδέονται, αλλά σε τελική ανάλυση σχεδόν ταυτίζονται. Ο ψευδομεσσίας της Νέας Εποχής, φιλοδοξεί να είναι επικεφαλής και της παγκόσμιας κυβέρνησης και της δαιμονικής πανθρησκείας.
Όλα αυτά βέβαια, δίνουν ίσως την εντύπωση σεναρίου επιστημονικής φαντασίας. Δεν είναι όμως καθόλου έτσι. Το Σχέδιο όχι απλώς υπάρχει δημοσιοποιημένο στα βιβλία των σημαντικότερων νεοεποχιτών, αλλά και το βλέπουμε καθημερινά να προωθείται στην πράξη.
Εμείς εδώ θα αναφερθούμε κυρίως, όπως άλλωστε το δηλώνουμε στον τίτλο στον δεύτερο στόχο, δηλαδή στη Νέα Τάξη Πραγμάτων σε θρησκευτικό επίπεδο.
Το προτεινόμενο, ήδη και σε επίπεδο Ο.Η.Ε. έμβλημα της επιδιωκόμενης πανθρησκείας, είναι κυκλική παράσταση, όπου στην περιφέρεια του κύκλου υπάρχουν, πάλι μέσα σε μικρότερους κύκλους, τα σύμβολα των εξ μεγάλων θρησκειών του κόσμου (Χριστιανισμού, Ioυδαϊσμού, Ισλάμ, Ινδουϊσμού, Βουδισμού, Tαοϊσμού) και στο κέντρο του μεγάλου κύκλου η φράση: Ειρήνη και αγάπη στη Γη.
Η Lola Davis, προφήτις της Νέας Εποχής, υπόσχεται ότι ο Χριστός της Νέας Εποχής, θα φέρει νέες αποκαλύψεις και θα καθοδηγήσει στην εγκαθίδρυση της Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας.
Κατά την Lola Davis, μέχρι να επιστρέψει αυτός, ο μέγας Αβατάρ υπάρχει μία ευθύνη που βαραίνει κάθε άνθρωπο να δημιουργήσει μια νέα παγκόσμια κοινωνία που θα υποδεχθεί τη Νέα Παγκόσμια Θρησκεία για τη Νέα Εποχή. Ο αναμενόμενος αυτός Μεσσίας της Νέας Εποχής (στην πραγματικότητα ψευδοχριστός ή Αντίχριστος), θα είναι ένας Μεγάλος Παγκόσμιος Διδάσκαλος για τούς ανθρώπους κάθε θρησκείας, καθώς και για τούς άθρησκους. 
Για να επιτευχθεί η πανθρησκεία θα πρέπει να συγκλίνουν οι θρησκείες. Πώς θα γίνει αυτό; Ας ακούσουμε τον Robert Mueller πρώην βοηθό γενικό γραμματέα του Ο. Η. Ε. και σημαντικό εκπρόσωπο της Ν.Ε. Γράφει στο βιβλίο του «Η Νέα Γένεση». Οι θρησκείες πρέπει: 
Να επιταχύνουν τον Οικουμενισμό και να δημιουργήσουν κοινά παγκόσμια θρησκευτικά ιδρύματα, τα όποια θα βρουν τα μέσα και τους θρησκευτικούς εμπνευστές, πού θα υποστηρίξουν λύσεις των παγκοσμίων προβλημάτων. 
Να υψώσουν τη σημαία των Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε.) σ' όλους τους χώρους λατρείας. 
Να προσευχηθούν και να οργανώσουν παγκόσμιες συμπροσευχές1. 
Το 1975 στον Ο.Η.Ε. σε μια συνάντηση εκπροσώπων διαφόρων θρησκειών εξεδόθη αυτή η διακήρυξη:
Η κρίση της εποχής μας προκαλεί τις παγκόσμιες θρησκείες να απελευθερώσουν μία νέα πνευματική δύναμη υπερβαίνοντας τα θρησκευτικά, πολιτιστικά και εθνικά σύνορα.. Υποστηρίζουμε μία νέα πνευματικότητα πού θα απορρίψει την απομονωτικότητα και θα κατευθυνθεί προς μία πλανητική συνείδηση2.
Γράφει ο Robert Mueller στο προαναφερθέν βιβλίο του: Πρέπει να ενωθούμε με τους ινδουιστές αδελφούς μας και να ονομάσουμε από δω και πέρα τον πλανήτη μας Βράχμα ή Πλανήτη του θεού3. 
Επίσης ο Mueller παρατηρεί:
Οι θρησκείες πρέπει να συνεργάζονται ενεργά για να προσφέρουν μία καλύτερη κατανόηση των μυστηρίων της ζωής και της θέσης μας στο Σύμπαν. Η θρησκεία μου σωστή ή λάθος και το έθνος μου σωστό ή λάθος πρέπει να εγκαταλειφθούν μια για πάντα στην Πλανητική Εποχή.
Προοδευτική απλοποίηση και ενοποίηση... θα λάβει χώρα στον θρησκευτικό τομέα λέγει η Vera Alder στο βιβλίο της «When humanity comes of age». 
Και συνεχίζει: Η θρησκεία δεν θα είναι πλέον μία πλευρά της ανθρώπινης ζωής, αλλά η σχεδόν υποσυνείδητη βάση κάθε ενέργειας. Οι άνθρωποι θα συνειδητοποιήσουν τον σκοπό και την παρουσία του Θεού σε κάθε μέρος της δημιουργίας καθώς και του εαυτού τους, ώστε δεν θα μπορούν να διαχωρίσουν την θρησκεία από την επιστήμη, την εκπαίδευση ή την κυβέρνηση. Η ολοκλήρωση θα έχει γίνει πλήρης4.
Ρωτά η Lola Davis: Τι θα συμβεί στις μεγάλες σημερινές θρησκευτικές ομάδες;
Και απαντά: Οι σημερινές θρησκείες πιθανόν να συνεχίσουν να λειτουργούν αρχικά όπως σήμερα.. Καθώς όμως οι αντιλήψεις της Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας θα επικυρώνονται επιστημονικά, θα γίνονται γνωστές και θα διαδίδονται, οι σημερινές θρησκείες θα κάνουν αλλαγές και θα εξελιχθούν σε κέντρα της Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας5. 
Ας δούμε όμως ποια είναι τα βασικά δόγματα της επιδιωκόμενης πανθρησκείας. 
Οι προδιαγραφές της πανθρησκείας ξεκινούν από την αντίληψη περί Θεού, ανθρώπου και κόσμου, πού έχουν οι ομάδες της Ν.Ε. και ταυτίζονται εν προκειμένω με τις αντιλήψεις των ανατολικών θρησκειών και του αποκρυφισμού. Είμαστε στο κατώφλι της Ν.Ε. (πρβλ. και κατώφλι 21ου αι.). Είναι το βασικό μήνυμα πού διοχετεύεται. Περιμένουμε νέες αλήθειες, νέο Μεσσία (κάθε κοσμική εποχή έχει τον δικό της). Θα είναι μια χρυσή εποχή φώτισης... Ο Χριστιανισμός πού ευθύνεται για τα σημερινά προβλήματα (πόλεμοι, πείνα, μόλυνση περιβάλλοντος) θα ζαρώσει, θα χαθεί, καθώς τραγούδησαν και οι Μπητλς. Όσοι μένουν προσκολλημένοι στην παλιά εποχή είναι άνθρωποι πού βρίσκονται σε κατώτερο εξελικτικό επίπεδο. Εάν εμμείνουν σ' αυτή την προσκόλληση, θα μετατεθούν σε άλλο επίπεδο ύπαρξης (δηλαδή θα θανατωθούν), ώστε να εξελιχθούν σε επόμενη τους μετενσάρκωση. Αυτό ονομάζεται στη γλώσσα της Ν.Ε. πράξη καθάρσεως. (Κάτι σαν την τελική λύση του Γ' Ράιχ του Χίτλερ για Εβραίους, Σέρβους, τσιγγάνους και άλλους ανεπιθύμητους). Μάλιστα η πράξη καθάρσεως θα είναι, όπως λένε, μια πράξη υψίστης αγάπης (!!!)Υιοθετείται το ολιστικό μοντέλο, ο απόλυτος πανθεϊστικός μονισμός, (εν το πάν της Θεοσοφίας). Σε πολιτικο-οικονομικό επίπεδο γίνεται λόγος, πληθωρικός μάλιστα τον τελευταίο καιρό, για παγκοσμιοποίηση.
Ανοίγουμε εδώ μια παρένθεση, πού πιστεύω ότι χρειάζεται, για να πούμε ότι η Θεοσοφία των Blavatsky, Besant, Bailey και διαδόχων, είναι η πραγματική πνευματική μητέρα της Νέας Εποχής. Με τον θρησκευτικό συγκρητισμό της θέτει τις βάσεις της πανθρησκείας. Καμία θρησκεία δεν είναι πάνω από την αλήθεια, είναι το βασικό εωσφορικό δόγμα της Θεοσοφίας. Όλες οι θρησκείες έχουν ψήγματα της αλήθειας. Καμία δεν έχει ολόκληρη την αλήθεια. Εννοείται ότι ολόκληρη την αλήθεια έχει η Θεοσοφία πού ισχυρίζεται ότι κανείς δεν έχει ολόκληρη την αλήθεια. Όποτε όλες οι θρησκείες θα πρέπει να συνεισφέρουν το μερίδιο τους. Η κάθε μία να εμπλουτίσει τις άλλες και να εμπλουτισθεί από αυτές. Αυτή ακριβώς είναι η βασική ιδέα διοργανώσεων όπως το Κοινοβούλιο των θρησκειών του κόσμου (Σικάγο 1893 και 1993 Ασσίζη 1986 κ.α.ό.). 
Ας ακούσουμε τι λέγει ο Ινδός Γκουρού Βιβεκανάντα κατά την ομιλία του στο Α' Κοινοβούλιο των θρησκειών του κόσμου (Σικάγο 1893), του οποίου υπήρξε ο βασικός εμπνευστής: 
Αν κάποιος από αυτό το ακροατήριο ελπίζει ότι αυτή η ενότης θα έρθει με το θρίαμβο μιας οποιασδήποτε θρησκείας και τον αφανισμό των άλλων, σ' αυτόν δεν έχω παρά να πω: Αδερφέ μου οι ελπίδες σου θα διαψευσθούν. Μήπως επιθυμώ οι Χριστιανοί να γίνουν Ινδουιστές; Προς Θεού! Μήπως επιθυμώ οι Ινδουιστές ή οι Βουδδιστές να γίνουν Χριστιανοί; Προς Θεού! ... Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να γίνουν Ινδουιστές, ούτε Βουδδιστές ούτε και αυτοί να γίνουν Χριστιανοί. Αλλά κάθε θρησκεία θα πρέπει να αφομοιώσει το πνεύμα των άλλων θρησκειών, διατηρώντας ωστόσο τις ιδιαιτερότητες της, προκειμένου να αναπτυχθεί σύμφωνα με τους δικούς της νόμους. 
Μόνο πού ο Ινδός Γκουρού δεν είναι ειλικρινής. Χαρακτηριστικό αλλά και αποκαλυπτικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από τον πύρινο λόγο του σε φοιτητές στο Mandras κατά τη επιστροφή του στην Ινδία, όπου του έγινε αποθεωτική υποδοχή:
Αυτό είναι το μεγάλο ιδανικό πού βρίσκεται μπροστά μας, και ό καθένας πρέπει γι' αυτό να οπλιστεί - η άλωση του κόσμου από την Ινδία - τίποτε το λιγότερο από αυτό, και όλοι εμείς πρέπει να οπλισθούμε και να τεντώσουμε γι' αυτό το σκοπό κάθε νεύρο... Σήκω, Ινδία, και κυρίευσε τον κόσμο με την πνευματικότητα σου... Αυτό πού πρέπει να κυριεύσει τη Δύση είναι η πνευματικότητα....6 
Κλείνουμε την παρένθεση και συνεχίζουμε την απαρίθμηση των βασικών δογμάτων της πανθρησκείας: 
Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον Θεό (εκτός από εκείνους πού ομολογούν πίστη μόνο στο Θεό, θα συμπληρώναμε εμείς). Πίστευε, λένε, ό,τι θέλεις, μόνο μην είσαι μονόδρομος. Αυτός είναι ο λεγόμενος δογματικός πλουραλισμός. Ο πλουραλισμός, όπως τον εννοεί η Ν.Ε., ανάγεται σε δόγμα, σε κεφαλαιώδες άρθρο πίστεως. Όποιος δεν αποδέχεται αυτό το δόγμα χαρακτηρίζεται από τους κήρυκες της Ν.Ε. φουνταμενταλιστής, φανατικός και μισαλλόδοξος.
Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να κάνουμε, λένε, αξιολογικές κρίσεις για τους διαφόρους δρόμους. Λέγει χαρακτηριστικά ο Mueller υπάρχουν 500 θρησκείες• δεν θα σας έφθανε ο χρόνος της ζωής σας για να αποφασίσετε ποια είναι καλύτερη... Συνεπώς όλες οι θρησκείες είναι νόμιμοι δρόμοι πού οδηγούν στον ίδιο σκοπό - το ίδιο και ο Χριστιανισμός. Η αλήθεια του Ευαγγελίου έτσι σχετικοποιείται. Η Ορθοδοξία τίθεται στο επίπεδο των θρησκειών πού είναι ανθρώπινα δημιουργήματα. 
Και συνεχίζουμε την απαρίθμηση των εωσφορικών δογμάτων της δαιμονικής πανθρησκείας: 
Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του Θεός (είναι το ψέμα του αρχαίου όφεως). Μόνο πού αυτή τη θεϊκή του φύση δεν την έχει συνειδητοποιήσει. Για να το επιτύχει αυτό θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τις διάφορες τεχνικές διεύρυνσης της συνείδησης, γιόγκα, διαλογισμό κ.λ.π. Στόχος η αυτο-γνωσία, αυτο-εξέλιξη, αυτο-πραγμάτωση, αυτο-σωτηρία του ανθρώπου με τις δικές του μόνο δυνάμεις χωρίς τη βοήθεια του Θεού.
Η αγάπη για τον εαυτό (Εαυτό) είναι η μεγαλύτερη αγάπη. Και αν αγαπάτε 1000 θεούς αλλ' όχι τον εαυτό σας, δεν πετυχαίνετε τίποτε, λέγει ένας εκπρόσωπος της Ν.Ε.
Και άλλος: Προσκυνήστε τον εαυτό σας, τιμήστε και λατρέψτε την ύπαρξη σας. Ο Θεός πού κατοικεί μέσα σας είναι ο ίδιος ο εαυτός σας7. Έτσι η υπερηφάνεια ανεβαίνει σε ύψη δαιμονικά για να ρίξει στη συνέχεια τον ταλαίπωρο άνθρωπο στο βάθος της αβύσσου.
Η Ν.Ε. προτρέπει τους ανθρώπους, κυρίως μέσω των μηνυμάτων πού διοχετεύονται από τα Μ.Μ.Ε. να ζουν μια ελεύθερη ζωή με σεξ, βία και μαγικές τελετές. Έτσι κολακεύει τα πάθη, δεν ζητά μετάνοια ούτε αγώνα για πνευματική αλλαγή στην ζωή (βλ. και κάρμα).
Βασικότατο δόγμα εξάλλου της πανθρησκείας είναι η πίστη στο κάρμα και τη μετενσάρκωση στον δήθεν νόμο δηλαδή των επαναγεννήσεων. 
Λένε επίσης ότι η φύση είναι ένθεη. Όποτε ως συνέπεια έρχεται η λατρεία της Μητέρας Θεάς Γης (Γαίας), των θηλυκών θεοτήτων και η επιστροφή στην αρχαία ειδωλολατρεία.
Έχουμε μέσα μας, λένε, απόκρυφες δυνάμεις, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα.
Η πίστη στην αστρολογία, μαντεία κ.λ.π. είναι επίσης βασικό άρθρο πίστεως της Ν.Ε.
Άλλες μυστηριακές - αποκρυφιστικές διδασκαλίες προβάλλονται επίσης από την Ν.Ε., όπως η ύπαρξη δήθεν ενεργειακών κέντρων (των λεγομένων τσάκρας) στον άνθρωπο. Η θρησκευτικής τάξεως πίστη της Ν.Ε. συμβαδίζει τάχα με τις επιστήμες, μοντέρνα Φυσική κ.λ.π. (Fritjof Capra κ.ά.).
Πίστη στην εξέλιξη (Δαρβινισμός). 
Ο άνθρωπος είναι Θεός εν εξελίξει, αλλά πρέπει να είναι υποταγμένος στους πιο εξελιγμένους ανθρωπο-θεούς.
Μέσα στο Σχέδιο και στην τακτική τους είναι και η κατασυκοφάντηση της Αγίας Γραφής και των αληθειών της πίστεως μας, με ένα τρόπο όμως έντεχνο και σταδιακό. Όχι εξ αρχής και ούτε κατά μέτωπον. Έτσι, προβάλλουν τις ακόλουθες βασικές θέσεις:
 Δεν υπάρχει προσωπικός Θεός.
 Ο Ιησούς δεν είναι ο μονογενής Υιός του Θεού και δεν είναι ο μόνος Χριστός.
 Ο Ιησούς δεν πέθανε για τις αμαρτίες μας.
 Δεν υπάρχει αμαρτία ούτε διάκριση καλού -κακού (όλοι είμαστε αθώοι). Η μόνη αμαρτία πού παραδέχεται η Νέα Εποχή είναι η αποτυχία να φθάσει κανείς στη συνείδηση ότι είναι Θεός!
 Δεν υπάρχει η Αγία Τριάδα.
 Η Αγία Γραφή είναι γεμάτη λάθη. Αυτή η θέση παρουσιάζεται σταδιακώς. Σε πρώτη φάση λένε ότι είναι σπουδαία η Αγία Γραφή, μετά την παρουσιάζουν ως κατώτερη από τις άλλες Γραφές, και στο τέλος την παρουσιάζουν γεμάτη δήθεν λάθη.
 Δεν υπάρχει Παράδεισος και Κόλαση.
 Κάθε άνθρωπος είναι από τη φύση του Θεός. Όταν το συνειδητοποιήσει, αυτό είναι η Β' Παρουσία (δηλαδή, το να αναφωνήσει βλασφήμως Εγώ ειμί Θεός).
 Οι Χριστιανοί είναι ο Αντίχριστος.
 Ο Ιησούς και ο Χριστός είναι δύο διαφορετικές οντότητες
 Παραλλήλως, διαστρεβλώνοντας το Αγάπα τον πλησίον σου, προβάλλουν το νεοεποχικό Αγάπα το Θεό του πλησίον σου! 
Το (προτεσταντικό) Εθνικό Συμβούλιο των Εκκλησιών των Η.Π.Α., έχει προ καιρού απαιτήσει την αντικατάσταση των λέξεων Κύριος και Βασιλεύς με τη λέξη Κυρίαρχος. Το Συμβούλιο αυτό, όπως και ομολογίες εκπροσωπούμενες στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ), απηχώντας τη λεγόμενη φεμινιστική θεολογία, ζητούν επίσης να αντικατασταθεί η λέξη Θεός με τη φράση Ο Πατέρας και Μητέρα μας. Ακόμα και ο όρος Υιός, ο οποίος αναφέρεται στον Ιησού, τον Υιό του Θεού δεν είναι αρκετά καλός για το Εθνικό Συμβούλιο των Εκκλησιών, πού επιμένει να αντικατασταθεί με τον ουδέτερο όρο παιδί (πρόκειται για την πρόταση υιοθέτησης της λεγομένης περιεκτικής γλώσσας, κάτι βεβαίως τελείως αντι-Γραφικό).
Για να διαδώσουν τις απόψεις των αυτές οι κήρυκες της ψευδεπίγραφης Ν.Ε. - πού είναι πολύ παλιά, αφού στην πραγματικότητα πρόκειται για την αναβίωση με νέα μορφή του αρχαίου εωσφορικού ψέμματος της αυτοθεώσεως - προτείνουν και την έκδοση Νέας Βίβλου. Ο Robert Mueller μάλιστα εισηγείται τη σχετική πρωτοβουλία να έχει ο Ο.Η.Ε. για να αποδείξει ότι είναι ένας μοντέρνος βιβλικός οργανισμός.
Μην ξεχνούμε ότι ήδη αυτό το έκανε, για να προβάλει τον εαυτό του ως μεσσία της Ν.Ε., ο Κορεάτης ψευδομεσσίας Σάν Μυούνκ Μούν. Μάλιστα το πρώτο αντίτυπο αυτής της Παγκόσμιας Αγίας Γραφής επεδόθη στον Μούν από Έλληνα ομότιμο καθηγητή Θεολογικής Σχολής στο πλαίσιο πανηγυρικής τελετής πριν από μερικά χρόνια. 
Τι θα Περιέχει η Βίβλος της Νέας Εποχής; 
Οι ηγέτες της Νέας Εποχής συμφωνούν στην μορφή και την σύνθεση της. Η Lola Davis έχει γράψει ότι συμπεριλαμβανομένων όλων των Βίβλων, απ' όλες τις θρησκείες, υπάρχει και νέα γνώση πού προσφέρεται για να περιληφθεί στη Βίβλο της Νέας Εποχής. 
Σ' αυτόν τον αιώνα, λέγει, υπάρχουν νέα δεδομένα πού πριν δεν προσφέρονταν. Ανάμεσα σ' αυτά είναι τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας, οι τεράστιοι θησαυροί των Θρησκευτικών Γραφών, πού βρέθηκαν στην Ποτάλα του Θιβέτ, τα συγγράματα πού παραλήφθηκαν από την Βίβλο του τέταρτου αιώνα, τα γραπτά του Teilhart de Chardin και την καλά φυλαγμένη στο παρελθόν γνώση της Αρχαίας Σοφίας πού περιέχεται στα γραπτά του Θιβετιανού στα βιβλία της Alice Bailey, καθώς επίσης και τα γραπτά μυστικιστών διαφόρων θρησκειών, οι διδασκαλίες πού προσφέρουν οι Ροδοσταυρίτες και πολλά βιβλία πάνω στο Βουδισμό και τις Ινδουιστικές φιλοσοφίες και πρακτικές... 
Πιθανόν αρκετή από αυτή τη γνώση θα μπορούσε επωφελώς να χρησιμοποιηθεί για την εναρμόνιση των μεγάλων θρησκειών με την Νέα Παγκόσμια Θρησκεία της Νέας Εποχής.8 
Ας δούμε τώρα ποια είναι η τακτική για να επιτευχθεί ο στρατηγικός στόχος της εγκαθιδρύσεως της πανθρησκείας. Η σύγκρουση δεν θα πρέπει να είναι κατά μέτωπον, διότι έτσι σκληραίνει η στάση τους λέγει χαρακτηριστικά η Ferguson 9.
Η άλωση θα επιτευχθεί με τη σταδιακή αλλοίωση του φρονήματος, η οποία συνίσταται κυρίως στο να πιστεύει κανείς ότι μπορεί συγχρόνως να ανήκει και στην Ορθόδοξη Εκκλησία και σε μια οργάνωση της Ν.Ε. Έτσι στόχος δεν είναι να αδειάσουν οι εκκλησίες, αλλά, ει δυνατόν, να γεμίσουν με ανθρώπους πού όμως θα έχουν αλλοιωμένο φρόνημα. 
Γι' αυτό και όλες σχεδόν οι οργανώσεις της Ν.Ε. δρουν με προσωπεία στοχεύοντας στη διάβρωση και στη σύγχυση. 
Στο πλαίσιο της δόλιας αυτής τακτικής προβάλλεται η ανάγκη του διαλόγου όλων με όλους, με σκοπό την άμβλυνση των δογματικών διαφορών (δογματικός μινιμαλισμός) εν ονόματι μιας νεφελώδους αγάπης κενής περιεχομένου. Ωσάν να υστερούντο αγάπης οι ομολογητές και οι μάρτυρες της πίστεως μας. 
Γράφει σχετικά ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος: 
Οι Άγιοι Μάρτυρες της Εκκλησίας μας προ-τίμησαν να χύσουν το αίμα τους, παρά να αποδώσουν οποιαδήποτε τιμή ή αναγνώριση σε άλλους θεούς. Θα αρκούσε μια απλή υπόκλιση για να τους γλυτώσει από το μαρτύριο! Όμως σήμερα βρίσκονται Χριστιανοί (στο Κοινοβούλιο των θρησκειών του κόσμου, Σικάγο, 1993, ή στην Ασίζη το 1986) πού εορτάζουν με ειλικρίνεια και αμοιβαία εκτίμηση την πλούσια ποικιλία του θρησκευτικού κόσμου!10 
Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς εν προκειμένω και για την συμμετοχή των Ορθοδόξων στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, η πανσπερμία των προτεσταντικών ομολογιών του οποίου, δημιουργεί ένα τέτοιο πνευματικό κλίμα πού ίσως είναι ώριμο πλέον για μια ηρωική έξοδο των Ορθοδόξων από αυτό. Αυτό βέβαια θα αποφασισθεί από τις ίδιες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Ας σημειωθεί ότι μέσα στο Π.Σ.Ε. υπάρχουν ομάδες οι όποιες ούτε το Τριαδικό δόγμα δέχονται, ενώ άλλες έχουν καθιερώσει ακόμη και ευχές για γάμους ομοφυλοφίλων ! 
Ένα στοιχείο επίσης της τακτικής των ομάδων της Ν. Ε. και μάλιστα των λεγομένων νεοφανών αιρέσεων, πού αποτελούν τον σκληρό πυρήνα της Ν.Ε., είναι και η προσπάθεια απομονώσεως και κατασυκοφαντήσεως των εντεταλμένων επί θεμάτων αιρέσεων και του έργου των. Απευθύνονται στους προϊσταμένους μας, παρουσιαζόμενοι ως καλοί χριστιανοί (!), και λένε ότι τάχα εμείς με το φανατισμό μας ζημιώνουμε το έργο της Εκκλησίας (!). Επίσης, για να εξουδετερώσουν όποιον ασκεί κριτική στην οργάνωση τους, τον χαρακτηρίζουν ναζιστή (!). Τα ζήσαμε όλα αυτά στην περίπτωση του μακαριστού π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου. Με τέτοια μέσα τον πολέμησαν το διαλυθέν πλέον Κ.Ε.Φ.Ε., το όποιο τώρα εμφανίζεται ως Εκκλησία της Σαηεντολογίας, και άλλες παρόμοιες οργανώσεις. 
Ας δούμε μέχρι ποιου σημείου έχει προχωρήσει η διάβρωση διεθνώς. Γράφει σχετικώς η μάγισσα Miriam Starhawk, αναφερόμενη στην Αμερική: Η διδασκαλία του τελετουργικού και της Ιστορίας της θρησκείας της θεάς σε ιερείς, λειτουργούς, καλόγριες και χριστιανούς καθοδηγητές ήταν μία νέα εμπειρία πού άξιζε όμως τον κόπο. Βρήκα τους μαθητές, πολύ δεκτικούς στις καινούργιες ιδέες, πεινασμένους για νέες μορφές λατρείας και πολύ δημιουργικούς... Με μεγάλη μου χαρά ανακαλύπτω ότι υπάρχει ένα τόσο ισχυρό ρεύμα μέσα στις Χριστιανικές εκκλησίες πού βλέπει με συμπάθεια το Ειδωλολατρικό Πνεύμα και επιθυμεί να γνωρίσει τις Διδασκαλίες της Αρχαίας θρησκείας.11 
Και η Ruth Montgomery ομολογεί:
Όταν έγραψα διστακτικά το «Μία Αναζήτηση για την Αλήθεια» το 1965 φοβόμουν τον εξοστρακισμό μου από την θρησκευτική μου κοινότητα. Αντίθετα, κατακλύσθηκα από προσκλήσεις προτεσταντών κληρικών για να μιλήσω από τους άμβωνες τους και από την Καθολική Ακαδημία για να μιλήσω στους σπουδαστές της.12 
Συμπεράσματα 
Από όσα μέχρι στιγμής εξετέθησαν - μικρό δείγμα σε σχέση με όσα θα μπορούσε κανείς να προσκομίσει - έγινε πιστεύουμε φανερός ο δαιμονικός χαρακτήρας της επιδιωκόμενης νεοεποχικής πανθρησκείας. 
Έγιναν επίσης φανερές οι δόλιες μεθοδεύσεις της Ν.Ε., η οποία προς άγραν οπαδών δια της καλλιέργειας συγχύσεως, ισχυρίζεται δαιμονικά ότι όλες οι θρησκείες είναι νόμιμοι δρόμοι πού οδηγούν στον ίδιο σκοπό, δηλαδή στην αυτοθέωση, παράλληλα όμως αποκαλύπτει λιγότερο ηχηρά το πραγματικό της πιστεύω, ότι δηλαδή όποιος δεν αποδέχεται αυτά τα δόγματα της δεν έχει θέση στην Νέα Τάξη Πραγμάτων πού πονηρά μας ετοιμάζει. 
Τη στάση των Χριστιανών έναντι των νεοεποχικών παρασυναγωγών τύπου Κοινοβουλίου των θρησκειών του κόσμου (Σικάγο 1893 και 1993), τύπου Ασσίζης 1986 και άλλων παρομοίων, πού στο πλαίσιο του νεοεποχικού δογματικού πλουραλισμού απαιτούν διάλογο των πάντων με τους πάντες και υιοθέτηση του μοντέλου τους, κατηγορώντας σε αντίθετη περίπτωση για φανατισμό και μισαλλοδοξία, τη σωστή λοιπόν αυτή στάση, περιγράφει στο βιβλίο του Αντιμετώπιση των αιρέσεων ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος με τα εξής λόγια: 
Παραθρησκευτικές οργανώσεις αυτού του τύπου παρομοιάστηκαν από ξένο ερευνητή (Gerd Meyer, Βερολίνο) με οργανώσεις της μαφίας. Τι είδους διάλογο μπορεί να κάνει κανείς με τέτοιες ομάδες; Έργο της Εκκλησίας και των ποιμένων της Εκκλησίας σ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι ο θρησκευτικός διάλογος, αλλά η αποκάλυψη του αληθινού προσώπου των ομάδων αυτών πίσω από το όποιο προσωπείο.
Ο Χριστός προειδοποίησε τους ποιμένες της Εκκλησίας και τους κάλεσε να προσέχουν τα πρόβατα από εκείνους τους λύκους, πού έρχονται με ένδυμα προβάτου. Λεν μας είπε να κάνουμε μ' αυτούς διάλογο, αλλά να αποκαλύψουμε το αληθινό τους πρόσωπο, ώστε έγκαιρα να τους αναγνωρίσουν οι άνθρωποι και να προφυλαχθούν από αυτούς.13

Σημειώσεις
1. Texe Marrs, ενθ. Ανωτ., σ. 38.
2. Βλ. Marilyn Ferguson, "The Aquarian Conspiracy", σ. 369.
3. Βλ. Robert Mueller, "New Genesis", σ. 186
4. Βλ. , Vera Alder, "When Humanity comes of age", σ. 37
5. Lola Davis "Toward a World Religion for the New Ages", σ. 187-188.
6. Βλ. περιοδικό Διάλογος τ.1 (Ιαν.-Απρ. 1994) σ. 16
7. Βλ. Texe Marrs: Νέα Εποχή. Τα σκοτεινά μυστικά της, σ. 197.
8. Βλ. Lola Davis: Towards a World Religion for the New Age, σ. 25
9. Βλ. Texe Marrs ένθ. άνωτ. α. 201
10. Βλ. Διάλογος τ.1, σ.20
11. Βλ. Miriam Starhawk, Circle Network News, κατά παράθεσιν Texe Marrs ένθ. άνωτ. σ.200
12. Βλ. Texe Marrs ένθ. άνωτ. σ.215
13. Βλ. π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου, Αντιμετώπιση των αιρέσεων. Προβληματική και Στρατηγική, σελ. 200-201

Πηγή: Διάλογος, τ. 13-16
πηγή

Ἐγκώμιον στὴ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου- Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Τί εἶναι αὐτό τό μυστήριο τό μέγα, πού συντελεῖται γύρω ἀπό τό πρόσωπό σου, ἱερή Μητέρα καί Παρθένε; «Εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου». Ὅσο ὑπάρχουν ἄνθρωποι θά σέ μακαρίζουν, γιατί μονάχα Σύ εἶσαι ἄξια γιά μακαρισμό!

Καί νά πού ὅλες οἱ γενιές Σέ μακαρίζουν. Ἐσένα εἶδαν οἱ θυγατέρες τῆς Ἱερουσαλήμ, δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας, καί σέ μακάρισαν οἱ βασίλισσες, δηλαδή οἱ ψυχές τῶν δικαίων, καί θά σέ ὑμνοῦν αἰώνια. Γιατί Σύ εἶσαι ὁ θρόνος ὁ βασιλικός, στόν ὁποῖον παραστέκονται Ἄγγελοι κοιτάζοντας τόν Βασιλέα καί Δημιουργό νά κάθεται ἐπάνω του. Σύ ἔγινες Ἐδέμ νοητή, πιό ἱερή καί πιό θεϊκή ἀπό τήν παλιά. Γιατί σ' ἐκείνη τήν Ἐδέμ ἔμεινε ὁ Ἀδάμ ὁ γήϊνος, ἐνῶ σ' Ἐσένα ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ. Ἐσένα προεικόνισε ἡ κιβωτός, γιατί Σύ γέννησες τόν Χριστό, τή σωτηρία τοῦ κόσμου, πού καταπόντισε τήν ἁμαρτία καί κατασίγασε τά κύματά της.

Ἐσένα προεικόνισε ἡ βάτος. Ἐσένα εἶχαν ἐπιγράψει προφητικῶς οἱ θεοχάρακτες πλάκες. Ἐσένα προζωγράφισε ἡ κιβωτός τοῦ Νόμου κι Ἐσένα εἶχαν φανερά προτυπώσει ἡ στάμνα ἡ χρυσή καί ἡ λυχνία καί ἡ τράπεζα καί ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρών πού 'χε βλαστήσει. Ἀπό Σένα προῆλθε ἡ φλόγα τῆς θεότητος, τό μέτρο καί ὁ Λόγος τοῦ Πατρός, τό γλυκύτατο καί οὐράνιο μάννα, τό ὄνομα τό ἀπερίγραπτο καί πάνω ἀπ' ὅλα τά ὀνόματα, τό φῶς τό αἰώνιο καί ἀπρόσιτο, ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς ὁ οὐράνιος, ὁ καρπός πού δέν γεωργήθηκε, ἀλλά βλάστησε ἀπό Σένα μέ σῶμα ἀνθρώπινο.

Ἐσένα δέν προμηνοῦσε τό καμίνι πού ἔβγαζε φωτιά καί ταυτόχρονα δρόσιζε ἀλλά καί ἔκαιγε κι ἦταν ἀντίτυπο τῆς θείας φωτιᾶς πού μέσα Σου κατοίκησε; Παρά λίγο ὅμως θά ξεχνοῦσα τή σκάλα τοῦ Ἰακώβ. Τί δηλαδή; Δέν εἶναι φανερό σέ ὅλους ὅτι Ἐσένα προεικόνιζε κι ἦταν προτύπωσή Σου; Ὅπως ὁ Ἰακώβ εἶχε δεῖ τίς ἄκρες τῆς σκάλας νά ἑνώνουν τόν οὐρανό μέ τή γῆ καί νά ἀνεβοκατεβαίνουν σ' αὐτήν ἄγγελοι, ἔτσι κι Ἐσύ ἕνωσες αὐτά πού ἦσαν πρίν χωρισμένα, ἀφοῦ μπῆκες στή μέση Θεοῦ καί ἀνθρώπων κι ἔγινες σκάλα, γιά νά κατεβεῖ σ' ἐμᾶς ὁ Θεός, πού πῆρε τό ἀδύναμο προζύμι μας καί τό ἕνωσε μέ τόν ἑαυτό Του κι ἔκανε τόν ἀνθρώπινο νοῦ νά βλέπει τόν Θεό.

Ποῦ θά ἀποδώσουμε ἀκόμη τά κηρύγματα τῶν Προφητῶν; Σ' Ἐσένα, ἄν θέλουμε νά δείξουμε ὅτι εἶναι ἀληθινά! Γιατί, ποιό εἶναι τό Δαυϊτικό μαλλί τοῦ προβάτου πού πάνω του ἔπεσε σάν βροχή ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι συνάναρχος μέ τόν Πατέρα; Δέν εἶσαι Σύ ὁλοφάνερα; Ποιά εἶναι ἐπίσης ἡ παρθένος πού ὁ Ἠσαΐας προορατικῶς προφήτευσε ὅτι θά συλλάβει καί θά γεννήσει Υἱόν, δηλ. τόν Θεό πού εἶναι μαζί μας; Καί ποιό εἶναι τό βουνό τοῦ Δανιήλ, ἀπό τό ὁποῖο κόπηκε πέτρα, ἀγκωνάρι, χωρίς νά ὑποκύψει σέ ἀνθρώπινο ἐργαλεῖο; Ἄς ἔρθει ὁ Ἱεζεκιήλ ὁ θεϊκότατος κι ἄς δείξει τήν κλειστή πύλη πού πέρασε ἀπό μέσα της μόνο ὁ Κύριος καί παραμένει κλειστή.

Ἐσένα, λοιπόν, κηρύττουν οἱ Προφῆτες. Ἐσένα διακονοῦν οἱ Ἄγγελοι καί ὑπηρετοῦν οἱ Ἀπόστολοι. Ἐσένα σήμερα, καθώς ἀναχωροῦσες πρός τόν Υἱό Σου, περιτριγύριζαν ψυχές Δικαίων καί Πατριαρχῶν καί τό ἄπειρο πλῆθος τῶν θεοφόρων Πατέρων, πού συγκεντρώθηκαν ἀπό τά πέρατα τῆς γῆς, σάν μέσα σέ σύννεφο, ψάλλοντας ὕμνους ἱερούς σ' Ἐσένα, τήν πηγή τοῦ ζωαρχικοῦ σώματος τοῦ Κυρίου, πλημμυρισμένοι ἀπό τά θεία συναισθήματα.

Ὦ, πῶς ἡ πηγή τῆς ζωῆς μεταφέρεται πρός τήν ζωή διά μέσου τοῦ θανάτου! Πῶς νά ὀνομάσουμε τό μυστήριο τοῦτο πού σχετίζεται μ' Ἐσένα; Θάνατο; Μά, ἄν καί ἡ πανίερη και μακαρία ψυχή Σου χωρίζεται ἀπό τό ἀμίαντο σῶμα Σου καί αὐτό τό σῶμα Σου παραδίδεται στήν ταφή, ὅμως δέν παραμένει στό θάνατο κι οὔτε διαλύεται ἀπό τή φθορά. Ὅπως ὁ ἥλιος, ὁ ὁλόλαμπρος καί πάντα φωτεινός, ὅταν σκεπαστεῖ γιά λίγο ἀπό τό σῶμα τῆς σελήνης, φαίνεται σάν νά χάνεται καί τό σκοτάδι νά παίρνει τή θέση τῆς λάμψης του, μά αὐτός δέν χάνει τό φῶς του, ἀλλά ἔχει μέσα του τήν πηγή τοῦ φωτός. Ἔτσι κι Ἐσύ, ἄν καί καλύπτεσαι σωματικά ἀπό τόν θάνατο γιά κάποιο χρονικό διάστημα, ἐντούτοις ἀναβλύζεις πλούσια, καθαρά κι ἀτελείωτα τά νάματα τοῦ θείου φωτός καί τῆς ἀθάνατης ζωῆς, ποταμούς χάριτος καί πηγές ἰαμάτων.

Ἐσύ ἄνθισες σάν δένδρο γλυκύτατο κι εἶναι ὁ καρπός Σου εὐλογία στό στόμα τῶν πιστῶν! Γι' αὐτό καί δέν θά ὀνομάσω θάνατο τήν ἱερή μετάστασή Σου, ἀλλά κοίμηση ἤ ἀποδημία ἤ ἐνδημία, γιά νά ἐκφρασθῶ καλύτερα, ἀφοῦ, φεύγοντας ἀπό τήν κατοικία τοῦ σώματος, πηγαίνεις νά κατοικήσεις στά καλύτερα, στά δεξιά τοῦ θρόνου τοῦ Υἱοῦ Σου.

Ἄγγελοι μαζί μέ Ἀρχαγγέλους Σέ μεταφέρουν ἀπό τή γῆ στούς οὐρανούς. Καθώς περνᾶς εὐλογεῖται ὁ ἀέρας καί ὁ αἰθέρας καθαγιάζεται. Χαίροντας ὑποδέχεται ὁ οὐρανός τήν ψυχή Σου. Σέ προϋπαντοῦν οἱ οὐράνιες δυνάμεις μέ ὕμνους ἱερούς καί τελετή χαρμόσυνη: «τίς αὕτη ἡ ἀναβαίνουσα λελευκανθισμένη, ἐγκύπτουσα ὡσεί ὄρθρος;». Εἶσαι ὡραία, λένε οἱ οὐράνιες δυνάμεις, σάν τό φεγγάρι, κι ὅλα τά Χερουβείμ ἐκπλήσσονται καί τά Σεραφείμ Σέ δοξάζουν, Ἐσένα πού δέν ἀνέβηκες μονάχα ὡς τόν οὐρανό, σάν τόν προφήτη Ἠλία, οὔτε μονάχα μέχρι τόν τρίτο οὐρανό, σάν τόν ἀπόστολο Παῦλο, ἀλλά ἔφτασες μέχρις αὐτόν τόν θρόνο τοῦ Υἱοῦ Σου καί στέκεις κοντά Του μέ πολλή κι ἀνείπωτη παρρησία.

Ἔγινες λοιπόν εὐλογία γιά ὅλον τόν κόσμο, ἁγιασμός γιά τό σύμπαν, ἄνεση γιά τούς κουρασμένους, παρηγοριά γιά τούς πενθοῦντες, θεραπεία γιά τούς ἀρρώστους, λιμάνι γιά τούς θαλασσοδαρμένους, συγχώρηση γιά τούς ἁμαρτωλούς, παρηγοριά γιά τούς λυπημένους, πρόθυμη βοήθεια γιά ὅλους πού σέ ἐπικαλοῦνται, ἀρχή καί μέση καί τέλος ὅλων τῶν ἀγαθῶν πού ξεπερνοῦν τόν νοῦν μας.

Πῶς ὑποδέχθηκε ὁ οὐρανός Αὐτήν πού ἔγινε πλατύτερη ἀπ' αὐτόν; Καί πῶς ὁ τάφος δέχθηκε Αὐτήν πού δέχθηκε μέσα Της τόν Θεό; Ὦ, μνῆμα ἱερό καί θαυμαστό καί σεβάσμιο καί προσκυνητό, πού καί τώρα τό περιποιοῦνται Ἄγγελοι, παρευρισκόμενοι μέ πολύν σεβασμό καί φόβο, καί ἄνθρωποι πού ἔρχονται σ' αὐτό μέ πίστη, τιμώντας το, προσκυνώντας το, φιλώντας το μέ μάτια καί χείλια καί μέ πόθο ψυχῆς, ἀντλώντας πλοῦτο ἀγαθῶν.

Ἐμπρός, λοιπόν, ἄς ταξιδέψουμε νοερά μακριά ἀπ' τή ζωή αὐτή μαζί μέ τήν Παρθένο πού φεύγει ἀπ' τή γῆ αὐτή. Ἐλᾶτε ὅλοι μέ πόθο καρδιακό, ἄς κατεβοῦμε στόν τάφο μαζί μέ τήν Παρθένο πού κατέρχεται σ' αὐτόν. Ἄς παρασταθοῦμε ὁλόγυρα στό ἱερότατο κρεβάτι της. Ἄς ψάλλουμε ὕμνους ἱερούς, τέτοια περίπου λέγοντας μελωδικά ᾅσματα:«Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ. Χαῖρε ἀμνάς πού γέννησες τόν Ἀμνό τοῦ Θεοῦ. Χαῖρε Σύ πού εἶσαι πάνω ἀπό τίς ἀγγελικές δυνάμεις. Χαῖρε ἡ δούλη καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν

Ἡ Κοίμηση τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ Anthony Bloom

Στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Ἡ γιορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεομήτορος – πού συνδυάζει δύο γεγονότα: Τήν κοίμησή Της καί τήν ἀνάστασή Της καί τήν μετάστασή Της τήν τρίτη ἡμέρα- ἦταν πράγματι γιά αἰῶνες, ἀπό τήν ἀρχή τῆς ὕπαρξης τῆς Ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἡ Γιορτή, ἡ δόξα, ἡ χαρά της.

Ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ δέν ἔγινε τό μέσον πού ἀποδέχτηκε παθητικά νά σαρκωθεῖ μέσα της ὁ Θεός – χωρίς τήν συγκατάβασή της ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Κύριου θά ἦταν ἀδύνατο νά πραγματοποιηθεῖ. Εἶναι ἡ ἀπάντηση ὁλάκερης τῆς κτίσης στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί στήν προσφορά τοῦ ἑαυτοῦ Του ὄχι μόνο στήν ἀνθρωπότητα, ἀλλά σ’ ὅλον τόν Κόσμο πού Ἐκεῖνος δημιούργησε. Καί χαιρόμαστε γι’ αὐτό, ἐπειδή ὁ λόγος Της εἶναι καί δικός μας. Ὁ λόγος της ἦταν τέλειος, ὅπως ἦταν ἡ ἐμπιστοσύνη της, ἡ πίστη Της, ἡ προσφορά τοῦ ἑαυτοῦ Της. Τά δικά μας λόγια εἶναι ἀτελῆ καί ὅμως οἱ φωνές μας ἀντηχοῦν μέσα ἀπό τήν δική Της φωνή, ἀδύναμες, κάποιες φορές διστακτικές, ἀλλά μέ πίστη καί ἀγάπη.

Ἐκείνη εἶναι ἡ δόξα ὅλης τῆς δημιουργίας· ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ: ἴσως κάποιος νά σκεφτεῖ ὅτι ὁ θάνατος δέν θά μποροῦσε νά τήν ἀγγίξει· ἀλλά ἐάν ὁ θάνατος καί ἕνας θάνατος τόσο σκληρός θά μποροῦσε νά ἀγγίξει τόν Υἱό Της, τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ καί τῆς Μαρίας, τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώπου – φυσικά θά ἔπρεπε Ἐκείνη νά καταβάλει τόν φόρο ὅλης τῆς γῆς γιά νά ξεπληρώσει τήν ἀνθρώπινη ἁμαρτία καί νά πεθάνει. Ἀλλά σύμφωνα μέ τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση, ὁ θάνατος δέν θά μποροῦσε νά τήν κρατήσει φυλακισμένη. Πρόσφερε τόν ἑαυτό της στόν Θεό ἀνεπιφύλακτα καί τέλεια καί δέν ἀνῆκε πλέον στήν γῆ. Καί τήν τρίτη μέρα, ὅταν οἱ Ἀπόστολοι ἦρθαν καί ἄνοιξαν πάλι τόν τάφο γιά νά τήν προσκυνήσει ἕνας ἀπό αὐτούς πού ἦταν ἀπὼν στήν ταφή Της, ὁ τάφος βρέθηκε ἀδειανός: Ἀνῆλθε στούς οὐρανούς, ἐπειδή τά δεσμά τοῦ θανάτου δέν μποροῦσαν νά Τήν κρατήσουν καί ἡ φθορά δέν μποροῦσε νά ἀγγίξει ἕνα σῶμα πού ὑπῆρξε τό σῶμα τῆς Ἐνσάρκωσης τοῦ Θεοῦ Λόγου. Τί χαρά νοιώθουμε ὅταν σκεφτόμαστε ὅτι τώρα, δίπλα- δίπλα μέ τόν ἀνεστημένο καί ἀναληφθέντα Χριστό, ἕνας ἄνθρωπος ἀπό ἐμᾶς, ἀπό τήν ἀνθρωπότητα, μιὰ γυναίκα μέ σάρκα καί ὀστᾶ βρίσκεται στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ, καί σ’ Ἐκείνην βλέπουμε τήν δόξα πού, πιστεύουμε, θά εἶναι καί δική μας δόξα, ἄν εἴμαστε πιστοί στόν Θεό ὅπως ἦταν Ἐκείνη.

Ἄς χαροῦμε λοιπόν, ὄχι μόνο σέ τούτη τήν ἐκκλησία, ἐπειδή εἶναι ἀφιερωμένη, ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 18ου αἰώνα, στήν Κοίμηση καί Ἀνάληψη τῆς Παναγίας, ἀλλά μέ ὁλόκληρη τήν Ρωσική Ἐκκλησία, μαζί μέ ὅλους ἐκείνους πού ἀνήκουν σ’ αὐτήν καί εἶναι διασκορπισμένοι στά πέρατα τοῦ κόσμου, πού ἑνωμένοι μέ τήν Μητέρα Ἐκκλησία, μέ τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ λατρεύουμε τόν Θεό μέ ὅλο μας τό εἶναι καί βλέπουμε σ’ Ἐκείνην τήν εἰκόνα ὁλάκερης τῆς Δημιουργίας πού λατρεύει τόν ζωντανό Θεό. Ἀμήν.

Αὐγή ἡμέρας μυστικῆς π.Alexander Schmemann

Τόν Αὔγουστο ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς τῆς Παναγίας, τό θάνατό της, γνωστό ὡς Κοίμηση, μιά λέξη ὅπου τό ὄνειρο, ἡ μακαριότητα, ἡ εἰρήνη,ἡ ἠρεμία καί ἡ χαρά ἑνώνονται.

Τίποτε δέν γνωρίζουμε γιά τίς συνθῆκες ποὺ περιβάλλουν τό θάνατο τῆς Παναγίας, τῆς μητέρας τοῦ Χριστοῦ. Διάφορες ἱστορίες, διανθισμένες μέ παιδική τρυφεράδα, ἔχουν φθάσει ὥς ἐμᾶς ἀπό τόν πρώιμο Χριστιανισμό, ἀλλά, ἀκριβῶς λόγω τῆς ποικιλίας τους, δέν νιώθουμε ὑποχρέωση νά ὑπερασπιστοῦμε τήν «ἱστορικότητα» καμιᾶς ἀπ’ αὐτές.

Στήν Κοίμηση, ἡ ἀγάπη καί ἡ μνημόνευση τῆς Ἐκκλησίας δέν ἐπικεντρώνονται στό ἱστορικό και πραγματικὸ πλαίσιο, οὔτε στήν ἡμερομηνία καί στόν τόπο ὅπου αὐτή ἡ μοναδική γυναίκα, αὐτή ἡ Μητέρα ὅλων τῶν μητέρων, ὁλοκλήρωσε τήν ἐπίγεια ζωή της. Ὁποτεδήποτε καί ὁπουδήποτε κι ἄν αὐτό συνέβη,ἡ Ἐκκλησία, ἀντ’ αὐτοῦ, παρατηρεῖ τὴν οὐσία καί τό νόημα τοῦ θανάτου της, μνημονεύοντας τό θάνατο αὐτῆς ποὺ ὁ Υἱός της, σύμφωνα μέ τήν πίστη μας, κατέβαλε τό θάνατο, ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, καί μᾶς ὑποσχέθηκε τήν τελική ἀνάσταση καί τὴ νίκη τῆς ἀθάνατης ζωῆς.

Ὁ θάνατός της ἀναλύεται καλύτερα μέσα ἀπό τήν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, ποὺ εἶναι τοποθετημένη στό κέντρο τῆς Ἐκκλησίας ἐκείνη τήν ἡμέρα, ὡς κέντρο ὅλου τοῦ ἑορτασμοῦ. Ἡ Θεοτόκος νεκρή βρίσκεται στό νεκροκρέβατό της. Οἱ ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ εἶναι συναγμένοι γύρω της, καί ἀπό πάνω της στέκεται ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, κρατώντας στά χέρια τή Μητέρα Του, ἡ ὁποία εἶναι ζωντανή καί αἰώνια ἑνωμένη μαζί Του. Ἐδῶ βλέπουμε τό θάνατο κι ὅ,τι ἔχει ἤδη περάσει σ’ αὐτό τό συγκεκριμένο θάνατο: ὄχι ρήξη ἀλλά ἕνωση. Ὄχι λύπη ἀλλά χαρά. Καὶ σ’ ἕνα βαθύτερο ἐπίπεδο, ὄχι θάνατος ἀλλά ζωή. «Ἐν τῇ γεννήσει σου σύλληψις ἄσπορος, ἐν τῇ κοιμήσει σου νέκρωσις ἄφθορος», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία, βλέποντας αὐτή τήν εἰκόνα. «Ἐν τῇ γεννήσει τήν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε…».

Τά λόγια μιᾶς βαθύτατης καί πολύ ὄμορφης προσευχῆς ποὺ ἀπευθύνεται στήν Παναγία ἔρχονται τώρα στό νοῦ μας, «Χαῖρε αὐγή μυστικῆς ἡμέρας!» (Ἀκάθιστος Ὕμνος). Τό φῶς ποὺ ξεχύνεται ἀπό τήν Κοίμηση προέρχεται ἀκριβῶς ἀπ’ αὐτή τήν ἄδυτη, μυστική Ἡμέρα. Παρατηρώντας αὐτόν τό θάνατο, καί στεκόμενοι δίπλα σ’ αὐτό τό νεκροκρέβατο, καταλαβαίνουμε ὅτι ὁ θάνατος δέν ἰσχύει πλέον, ὅτι ἡ διαδικασία τοῦ θανάτου ἑνός ἀνθρώπου ἔχει γίνει τώρα μιὰ πράξη ζωῆς, μιὰ εἴσοδος σέ μιὰ εὐρύτερη ζωή, ὅπου βασιλεύει ἡ ζωή. Αὐτή ποὺ δόθηκε ἐντελῶς στὸ Χριστό, ποὺ Τόν ἀγάπησε ἕως τέλους· συναντιέται μ’ Αὐτόν σ’ ἐκεῖνες τίς φωτεινές πύλες τοῦ θανάτου, κι ἐκεῖ ὁ θάνατος μεταστρέφεται ἀμέσως σέ χαρμόσυνη συνάντηση – ἡ ζωή θριαμβεύει, ἡ χαρά καί ἡ ἀγάπη κυριαρχοῦν πάνω στά πάντα.

Γιὰ αἰῶνες ἡ Ἐκκλησία στοχάστηκε κι ἐμπνεύστηκε ἀπό τό θάνατο Αὐτῆς ποὺ ὑπῆρξε μητέρα τοῦ Χριστοῦ· ποὺ ἔδωσε ζωή στό Σωτήρα καί Κύριό μας· ποὺ Τοῦ δόθηκε ὁλοκληρωτικά μέχρι τέλους καί στάθηκε δίπλα Του στό Σταυρό. Καί παρατηρώντας ἡ Ἐκκλησία τό θάνατό της, ἀνακάλυψε καί βίωσε τό θάνατο, ὄχι ὡς φόβο, τρόμο, τέλος, ἀλλ’ ὡς ἀστραποβόλα καί αὐθεντική Ἀναστάσιμη χαρά. «Ποίοις πνευματικοῖς ἄσμασιν, ἀνυμνήσωμέν σε, Παναγία; Διὰ γάρ τῆς ἀθανάτου Κοιμήσεώς σου ἡγιασας τά σύμπαντα…». Ἐδῶ, σ’ ἕναν ἀπὸ τοὺς πρώτους ὕμνους τῆς ἑορτῆς, βρίσκουμε ἀμέσως νά ἐκφράζεται ἡ βαθιά οὐσία τῆς χαρᾶς της: «Νέκρωσις ἄφθορος», ἀθάνατη κοίμηση. Ποιό εἶναι ὅμως τό νόημα αὐτῆς τῆς ἀντιφατικῆς καί φανερά παράλογης συνυπάρξεως αὐτῶν τῶν λέξεων;

Στήν Κοίμηση μᾶς ἀποκαλύπτεται ὅλο τό χαρμόσυνο μυστήριο αὐτοῦ τοῦ θανάτου καί γίνεται χαρά μας, ἐπειδή ἡ Παρθένος Μαρία εἶναι ἕνας ἀπό μᾶς. Ἄν ὁ θάνατος εἶναι ὁ τρόμος καί ἡ θλίψη τοῦ χωρισμοῦ, ἡ κάθοδος στήν τρομερή μοναξιά καί τό σκοτάδι, τότε τίποτ’ ἀπ’ ὅλα αὐτά δὲν εἶναι παρόν στό θάνατο τῆς Παρθένου Μαρίας, ἀφοῦ ὁ θάνατός της, ὅπως καί ὁλόκληρη ἡ ζωή της, εἶναι μιὰ συνάντηση, ἀγάπη, συνεχής κίνηση πρός τό αἰώνιο, ἄδυτο φῶς τῆς αἰωνιότητος καί μιά εἴσοδος σ’ αὐτό. «Ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον», λέγει ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ὁ ἀπόστολος τῆς ἀγάπης (Α΄ Ἰωάν. 4,18). Γι’ αὐτό δέν ὑπάρχει φόβος στήν ἄφθορη κοίμηση τῆς Παρθένου Μαρίας. Ἐδῶ ὁ θάνατος ἔχει καταληφθεῖ ἐκ τῶν ἔνδον, ἔχει ἐλευθερωθει ἀπ’ ὅ,τι τόν γεμίζει μὲ τρόμο καί ἀπελπισία. Ὁ ἴδιος ὁ θάνατος γίνεται ζωή θριαμβεύουσα. Ὁ θάνατος γίνεται «αὐγή μυστικῆς ἡμέρας». Ἔτσι στὴ γιορτή δέν ὑπάρχει οὔτε λύπη, οὔτε νεκρώσιμα μοιρολόγια, οὔτε στεναχώρια, ἀλλὰ μόνο φῶς καί ζωή. Προσεγγίζοντας τὴν πόρτα τοῦ ἀναπόφευκτου θανάτου μας, εἶναι σάν νά τή βρίσκουμε ὀρθάνοικτη, μέ τό φῶς νά ξεχύνεται ἀπὸ τή νίκη ποὺ πλησιάζει ἀπό τήν ἐρχόμενη ἐπικράτηση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Στή λάμψη αὐτοῦ τοῦ ἀσύγκριτου φωτός τῆς ἑορτῆς, στίς αὐγουστιάτικες αὐτές μέρες, ὅταν ὁ φυσικός κόσμος φθάνει στό ἀποκορύφωμα τῆς ὀμορφιᾶς του καί γίνεται ὕμνος δοξολογίας καί ἐλπίδας καί σύμβολο ἑνός ἄλλου κόσμου, ἀκούγονται τά λόγια τῆς Κοιμήσεως, «τάφος καί νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν· ὡς γάρ ζωῆς Μητέρα πρός τήν ζωήν μετέστησεν ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον…». Ὁ θάνατος δέν εἶναι πλέον θάνατος. Ὁ θάνατος ἀκτινοβολεῖ αἰωνιότητακαι ἀθανασία. Ὁ θάνατος δέν εἶναι πλέον ρήξη ἀλλά ἕνωση. Δέν εἶναι λύπη, ἀλλά χαρά. Δέν εἶναι ἥττα, ἀλλά νίκη.

Αὐτά εἶναι ὅσα ἑορτάζουμε τήν ἡμέρα τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας Παρθένου, καθώς τά προεικονίζουμε, τά προγευόμαστε καί τά ἀπολαμβάνουμε ἀπό τώρα, στήν αὐγή τῆς μυστικῆς καί αἰώνιας Ἡμέρας.