Λέξις πρωτότοκος και αειπαρθενία της Θεοτόκου

 

Λουκάς β'7 

καὶ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐσπαργάνωσεν αὐτὸν καὶ ἀνέκλινεν αὐτὸν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι

Ομιλία μακαριστού πατρός Δανιήλ Γούβαλη 

Στο δεύτερο κεφάλαιο του Ευαγγελιστού Λουκά περιγράφετε η γέννησις του Χριστού, η Υπαπαντή και η συζήτησις του 12ετούς Ιησού με τους διδασκάλους στον Ναό.
Εμείς θα ασχοληθούμε με τον έβδομο στίχο που έχει ως εξής: και ετεκε τον υιον αυτης τον πρωτοτοκον και εσπαργανωσεν αυτόν και ανεκλινεν αυτόν εν τη φάτνη διότι ουκ ην αυτοις τόπος εν τω καταλυματι.

Ο υιός της Παρθένου Μαρίας χαρακτηρίζεται ως πρωτότοκος. Και ετεκε τον υιον αυτής τον πρωτότοκον.
Ο όρος πρωτότοκος αυτού του χωρίου αποτελεί πεδίον μάχης μεταξύ των Χριστιανών και των αιρετικών.
Διάφοροι αιρετικοί που απορρίπτουν την αιεπαρθενία της Θεοτόκου, νομίζουν, ότι βρίσκουν έναν σπουδαίο επιχείρημα για την άποψη τους σε αυτόν τον στίχο.
Η φράσις όπως είναι διατυπωμένη φαίνεται ότι συνηγορεί με τις απόψεις των αιρετικών, παρέχει κάποια αληθοφάνεια, εμείς λένε οι αιρετικοί έχουμε βρει την αλήθεια, κηρύττουμε την καθαρή αλήθεια της Βίβλου, εδώ στο χωρίο Λουκάς β’7 ο υιός της Μαρίας ονομάζεται πρωτότοκος, αυτό φυσικά σημαίνει ότι γέννησε και άλλα παιδιά.
Στην σειρά των παιδιών που απέκτησε έρχεται πρώτος ο Ιησούς και γι’ αυτό αποκαλείτε πρωτότοκος.
Όταν λέμε ότι στην τάδε οικογένεια το α παιδί είναι πρωτότοκο δηλώνεται ότι ακολουθεί και δεύτερο που είναι δευτερότοκο και ούτω κάθε εξής.
Αυτά ισχυρίζονται οι αιρετικοί, φαίνονται αληθοφανείς, δείχνουν ότι έχουν όλο το δίκιο με το μέρος τους, αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι, φαίνεται ότι έχουν δίκιο, στην πραγματικότητα διαστρεβλώνουν την αλήθεια και το δίκιο.
Αυτό θα φανεί καθαρά στην συνέχεια του λόγου.
Παλαιότερα είχε κυκλοφορήσει ένα βιβλίο με τον τίτλο "Οι Ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά" συγγραφεύς ο Θεόδωρος Σταυρόπουλος, Έλληνας της Γερμανίας που διατέλεσε αρκετά χρόνια μάρτυς του Ιεχωβά.
Σε αυτό το βιβλίο κάνει ειδικό λόγο και για τις αληθοφάνειες διαφόρων αγιογραφικών εδαφίων και αναφέρει ότι πολλοί που έγιναν αιρετικοί παρασυρθήκαν από κάποιες φράσεις της Γραφής που πείθουν εκ πρώτης όψεως για το δίκαιο των αιρετικών απόψεων.
Αφού ο Ιησούς χαρακτηρίζεται πρωτότοκος άρα θα ακολουθεί δευτερότοκος και ίσως και τριτότοκος και λοιπά. Υπάρχει πιο αληθοφανής συλλογισμός; 
Για όσους μελετούν και γνωρίζουν άριστα τα θέματα της Βίβλου τα πράγματα ως προς το συγκεκριμένο χωρίο είναι εντελώς διαφορετικά, αλλά ένας απλούς Χριστιανός, που ελάχιστα ή και καθόλου γνωρίζει της Αγία Γραφή, ο κίνδυνος να επηρεαστεί από τις αντιχριστιανικές θεωρίες είναι άμεσος.
Πριν προχωρήσουμε στην αναίρεση της αιρετικής θέσεως θα αναφερθούμε για λίγο σε κάποια άλλη περίπτωση.
Σε κάποιο τηλεοπτικό κανάλι εμφανίζεται συχνά κάποιος αιρετικός που έχει μπερδεμένες μέσα στο μυαλό του πολλές Χριστιανικές και αποκρυφιστικές απόψεις και ομιλεί για όλα τα θρησκευτικά ζητήματα.
Οι τηλεθεατές ερωτούν και αυτός με ύφος και ενδυμασία Μεσσία απαντά. Μεταξύ άλλων υποστηρίζει ότι κάτω στα βάθη της Γης ζουν νοήμονα όντα, κάτι σαν άνθρωποι, σαν ανθρωποειδή, που ονομάζονται Υποχθόνιοι, για να υποστηρίξει αυτή την άποψη του χρησιμοποιεί και διάφορα δήθεν επιστημονικά επιχειρήματα, αλλά στηρίζεται και σε κάποια χωρία της Γραφής όπως λόγου χάριν στον Φιλ. β'10 ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων .
Να σου λέει η Αγία Γραφή δεν ομιλεί μόνο για λογικά όντα που υπάρχουν στους ουρανούς και στην Γη αλλά και για λογικά όντα που υπάρχουν μέσα στα σπλάχνα, στα βάθη της Γης, στα καταχθόνια. Αυτό το χωρίο το συνταιριάζει με μερικά παρόμοια αγιογραφικά εδάφια και εμφανίζει την θεωρία του πέρα για πέρα αληθινή.
Εμείς τώρα δεν προτιθέμεθα να αποκρούσουμε την εν λόγο άποψη περί λογικών όντων που βρίσκονται στα βάθη της Γης. Αυτό ίσως γίνει μια άλλη φορά, αλλά να τονίσουμε ότι χρειάζεται προσοχή. 

Όταν κάποιος σου εμφανίζει μια άποψη αντίθετη από αυτά που επί αιώνες κηρύττει η Εκκλησία, να ξέρεις ότι πρόκειται περί κακοδοξίας, όσο και αν σου φαίνεται πειστική και αληθινή, όσο και αν σου φαίνεται σύμφωνη με το άλφα ή βήτα αγιογραφικό χωρίο.
Αυτό το χωρίο που σου παρουσιάζουν το ερμηνεύουν λανθασμένα, εσύ όμως επειδή δεν έχεις ενδιατρίψει στην Βίβλο δεν είσαι σε θέση να αντιληφθείς την παρερμηνεία και κινδυνεύεις να παρασυρθείς σε οδόν απωλείας.

Στα Ευαγγέλια υπάρχουν διάφοροι Εβραϊσμοί, επειδή ο Ιησούς Χριστός προήλθε από τους Εβραίους εκείνος που μελετά τα Ευαγγέλια πρέπει να γνωρίζει καλά τις διάφορες ιδιοτροπίες της Εβραϊκής γλώσσας και νοοτροπίας και εκφράσεως. Στον Εβραϊκό χώρο όταν μια γυναίκα γεννούσε για πρώτη φορά έλεγαν γέννησε το πρωτότοκο παιδί της. Το πρώτο παιδί της.  

Το ίδιο και με τα ζώα, αυτή η αγελάδα είναι πρωτοτοκούσα, μόλις γεννούσε το πρώτο της μοσχάρι, άσχετα εάν αργότερα γεννούσε η δεν γεννούσε άλλα μοσχάρια, εθεωρείτο ως πρωτοτοκούσα.
Το παιδί που θα διάνοιγε την μήτρα της μητέρας του θεωρείτο πρωτότοκο άσχετα εάν θα αξιωνόταν η μητέρα του να αποκτήσει και δευτερότοκο. Το μοσχάρι που θα διάνοιγε την κλειστή μέχρι τότε μήτρα της μητέρας του, θα χαρακτηριζόταν ως πρωτότοκο άσχετα αν θα αποκτούσε αργότερα η αγελάδα και δευτερότοκο.
Στο χωρίο Έξοδος 13:2 διαβάζουμε τα εξής, ομιλεί ο Κύριος στον Μωυσή,     Καθιέρωσον εις εμέ παν πρωτότοκον διανοίγον πάσαν μήτραν μεταξύ των υιών Ισραήλ, από ανθρώπου έως κτήνους ιδικόν μου είναι τούτο εδώ φαίνεται καθαρά ότι η έννοια πρωτότοκος είτε σε ανθρώπους είτε σε ζώα συνδέεται με την έννοια, διάνοιξις της μήτρας.
Η μήτρα μιας γυναίκας είναι κλειστή, δεν γνώρισε σύλληψη, κυοφορία, τοκετό. Μόλις γνωρίσει αυτά, το παιδί που θα γεννηθεί ονομάζεται πρωτότοκο, άσχετα με το αν θα επακολουθήσουν και άλλοι τοκετοί.
Στα χωρία Αριθμοι ιη' 15-16 αναφέρονται τα επόμενα: Παν διανοιγον μητραν εκ πασης σαρκος, το οποιον προσφερωσι προς τον Κυριον, απο ανθρωπου εως κτηνους, σου θελει εισθαι, ομιλεί ο Κύριος προς τον Ααρών  σου θέλει εισθαι θα είναι δικο σου, πλην τα πρωτότοκα των ανθρώπων θελουσιν εξαπαντος εξαγοραζεσθαι και τα πρωτότοκα των κτηνών των ακαθάρτων θελουσιν εξαγοραζεσθαι, και όσα πρέπει να εξαγορασθουν από ηλικίας ενός μηνός θα εξαγοράζονται κατά την εκτιμησιν σου δια πέντε σίκλους αργυρίου.
Εδώ βλέπουμε πάλι ότι ένα πρωτότοκο σχετίζεται με την έννοια διανοιξις μήτρας, επίσης βλέπουμε και κάτι άλλο, τα ακάθαρτα ζώα τα πρωτότοκα δεν θα προσφέρονται στον Κύριο για θυσία μόνο τα καθαρά όπως το αρνί το μοσχάρι το ερίφιο και λοιπά. Τα πρωτότοκα ακάθαρτα θα ανταλλάσσονται με κάποιο χρηματικό ποσό με πέντε αργύρους σίκλους κατά τον ιερόν σίκλο της σκηνής ο οποίος έχει είκοσι οβολούς.

Ο σίκλος αποτελεί νόμισμα της εποχής της Παλαιάς Διαθήκης.
Στην Παλαιά Διαθήκη συναντούμε τον σίκλο, την μνά και το τάλαντο άλλοτε χρυσά και άλλοτε αργυρά. Αυτά είναι διαδεδομένα στην Παλαιστίνη και στην Συρία από τον δέκατο πέμπτο προ Χριστού αιώνα. 

Στο εδάφιο που αναφέραμε χαρακτηρίζεται ως πρωτότοκο και εκείνο που βρίσκετε στην ηλικία του ενός μηνός δηλαδή ένα ακάθαρτο ζώο γεννά για πρώτη φορά ένα τέκνο και αυτό φτάνει στην ηλικία του ενός μηνός και από την Γραφή χαρακτηρίζεται ως πρωτότοκο φυσικά στο χρονικό διάστημα ενός μηνός δεν προλαβαίνει η μητέρα του να ξαναγεννήσει και όμως παρόλο που δεν υπάρχει δεύτερη γεννησις, δεύτερος τοκετός, δευτερότοκο τέκνο, το πρώτο γέννημα ονομάζεται πρωτότοκο.
Ας δούμε μια περικοπή από το βιβλίο Α' Βασιλειών, κατά το Μασσοριτικό Α' Σαμουήλ. 
Ακολουθούμε την μετάφραση των Εβδομήκοντα, στο έκτο κεφάλαιο αναφέρετε ότι η κιβωτός της Διαθήκης η οποία βρισκόταν στα χέρια των Φιλισταίων έπρεπε να απομακρυνθεί από εκεί, οι Φιλισταίοι δεν την άντεχαν άλλο διότι διάφορα κακά τους έπλητταν. 
Μεταξύ των άλλων πληγών γέμισε η χώρα του από αναρίθμητα ποντίκια, εξέβρασεν η Γη αυτών μυας, μύες δηλαδή ποντικούς, τότε οι ιερείς οι μάντεις και οι μάγοι των Φιλισταίων τους έδωσαν κάποιες συμβουλές για να δοθεί η λύση στο κακό. Ανάμεσα σε άλλες και την εξής:  καὶ νῦν λάβετε καὶ ποιήσατε ἅμαξαν καινὴν καὶ δύο βόας πρωτοτοκούσας ἄνευ τῶν τέκνων καὶ ζεύξατε τὰς βόας ἐν τῇ ἁμάξῃ καὶ ἀπαγάγετε τὰ τέκνα ἀπὸ ὄπισθεν αὐτῶν εἰς οἶκον Α' Βασιλειών στ' 7. 

Βους πρωτοτοκουσα, σημαίνει αγελάδα που γέννησε για πρώτη φορά, τώρα λοιπόν εσείς κατασκευάστε μια καινούργια άμαξα, πάρετε δυο αγελάδες που γέννησαν για πρώτη φορά, τα τέκνα τους μη τα πάρετε, να ζεύσετε τις αγελάδες στην άμαξα και τα τέκνα τους να τα απομακρύνετε από αυτές, να τα βάλετε στο στάβλο.  

Η εντολή έλεγε ότι πάνω στην άμαξα θα τοποθετούσαν την κιβωτό του Κυρίου και θα άφηναν μόνες τους τις αγελάδες να πάρουν κάποιο δρόμο.
Εάν τραβούσαν προς την κατεύθυνση της χώρας των Ισραηλιτών θα σήμαινε ότι η κιβωτός έπρεπε να φύγει για εκεί και επειδή μέχρι τότε δεν βρισκόταν στην χώρα των Ισραηλιτών γι’ αυτό ταρακούναγε συνεχώς τους Φιλισταίους και τους χτυπούσε με αιμορροΐδες με ποντικούς και λοιπά. 
Πράγματι οι δύο αγελάδες τράβηξαν κατευθείαν προς την χώρα των Ισραηλιτών, η πρώτη Ισραηλιτική πόλις ήταν η Βαιθσαμύς, πόλις δυτικά της Ιερουσαλήμ πλάι στα σύνορα της φυλής Δαν και των Φιλισταίων δοσμένη στους υιούς Ααρών.  

Καὶ ἡ ἅμαξα εἰσῆλθεν εἰς ἀγρὸν Ὠσηὲ τὸν ἐν Βαιθσαμύς, καὶ ἔστησαν ἐκεῖ παρ᾿ αὐτῇ λίθον μέγαν καὶ σχίζουσι τὰ ξύλα τῆς ἁμάξης καὶ τὰς βόας ἀνήνεγκαν εἰς ὁλοκαύτωσιν τῷ Κυρίῳ.
Ήταν εποχή καλοκαιριού οι κάτοικοι θέριζαν τα σιτάρια τους, καθώς αντίκρισαν τηνΚιβωτό του Κυρίου σκίρτησαν από απερίγραπτη χαρά και η άμαξα προχώρησε και στάθηκε στο χωράφι του Ωσηέ, ασφαλώς αυτός ο Ωσηέ θα ήταν ποιο ευσεβής από τους άλλους, κοντά σε μια μεγάλη πέτρα τερματίστηκε η πορεία, οι αγελάδες σταμάτησαν εκεί, οι Βαιθσαμίτες προσέφεραν θυσία ευχαριστήριο στον Κύριο για την μεγάλη χαρά που δοκίμαζαν ἀνήνεγκαν εἰς ὁλοκαύτωσιν τῷ Κυρίῳ. Α' Βασ. στ' 14  

Έσκισαν τα ξύλα της άμαξας, άναψαν φωτιά και θυσίασαν εκεί τις δυο αγελάδες, τις πρόσφεραν στο Κύριο σαν θυσία ολοκαυτώματος.
Λοιπόν σύμφωνα με τα επικρατούντα στον Ισραηλιτικό χώρο εκείνο που διανοίγει την μήτρα λέγετε πρωτότοκο, άσχετα αν θα επακολουθούσε δευτερότοκο.
Αλλά και η μητέρα που γεννάει για πρώτη φορά ονομάζετε πρωτοτοκούσα, άσχετα αν θα αξιωθεί αργότερα να γίνει δευτεροτοκούσα.

Α' Βασιλειών στ΄7 πάρτε δυο αγελάδες πρωτοτοκούσες και ζεύξατε τις στην άμαξα.
Α' Βασιλειών στ΄14 έσχισαν τα ξύλα της άμαξας και προσέφεραν τις δυο αγελάδες θυσία ολοκαυτώματος στον Κύριο.
Οι δυο αγελάδες θανατώθηκαν, δεν υπήρχε περίπτωσις να γίνουν δευτεροτοκούσες και παρόλα αυτά η Γραφή τις χαρακτηρίζει ως πρωτοτοκούσες στο χωρίο Α' Βασ. στ'7.

Εκτός από την Γραφή οι Εβραίοι μας άφησαν και άλλα γραπτά κείμενα, αν κάποιος έχει την υπομονή να καθίσει και να τα ερευνήσει θα βρει οπωσδήποτε και άλλα σχετικά επιχειρήματα που εδραιώνουν την θέση των Χριστιανών και διαλύουν τις απόψεις των αιρετικών, η έρευνα είναι πάντοτε υπέρ ημών. 

Όπως λόγου χάριν νεότερες έρευνες πάνω στην μελέτη ενός έργου του Ιππολύτου Ρώμης, έδρασε γύρω στο 200μ.Χ. που ονομάζετε "Αποστολική Παράδοσις" το οποίον είχε μεταφραστεί στα Λατινικά, στα Κοπτικά, στα Αιθιοπία και στα Αραβικά, μελέτη εν σχέση και με τις μεταφράσεις αυτές, έδωσαν καινούργια επιχειρήματα υπέρ της ειδικής ιεροσύνης μέσα στην Χριστιανική εκκλησία και έτσι οι Προτεστάντες και οι άλλοι αιρετικοί εδέχθηκαν ισχυρόν πλήγμα.
Επίσης από τις μελέτες αυτές εκπήγασαν επιχειρήματα για την σημείωση του Σταυρού από το χέρι των Χριστιανών επάνω τους.

Στην Αίγυπτο, έζησαν πολλοί Εβραίοι ανά τους αιώνες.
Έζησαν και τον Β' και τον Α' π.Χ. αιώνα έζησαν και στην Λεοντούπολη, μια πόλις στο δέλτα του Νείλου γνωστή στους μεταγενέστερους χρόνους με την ονομασία Τέλ Άλ Γιαχουντίγιε, δηλαδή λόφος των Ιουδαίων.
Η ονομασία αυτή οφείλετε στο γεγονός ότι ο Βασιλεύς της Αιγύπτου Πτολεμαίος 6ος ο Φιλομήτωρ, Β' Αιών π.Χ., εγκατέστησε εκεί Ιουδαϊκή αποικία.   

Μάλιστα οι Ιουδαίοι έκτισαν εκεί και ναό σαν εκείνο της Ιερουσαλήμ.   

Λοιπόν τον Α' π.Χ. αιώνα υπήρχαν στην Λεοντούπολη, σημειωτέον ότι υπήρχε και άλλη Λεοντούπολη από αυτή στο δέλτα του Νείλου, σε αυτή λάτρευαν θεότητες με μορφή λέοντος, λοιπόν υπήρχαν και Εβραϊκά νεκροταφεία. Υπήρχαν και επιτάφιες επιτύμβιες επιγραφές.
Στις αρχές του 20ου αιώνος ανακαλύφθηκε εκεί μια σπουδαία νεκρόπολις της εποχής του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου.
Κάποιος ερευνητής, ο Έντγκαρ, δημοσίευσε ένα άρθρο στην σειρά, Annales du service des antiquités de l'Égypte της υπηρεσίας αρχαιοτήτων της Αιγύπτου, τόμος 22ος , και έφερε το φως της δημοσιότητας 14 νέες επιγραφές που βρέθηκαν στο Ιουδαϊκό νεκροταφείο.
Μια από αυτές τις επιγραφές μας ενδιαφέρει διότι σχετίζεται με το θέμα μας, δηλαδή με την έννοια της λέξεως πρωτότοκος.  

Η επιτύμβιος αυτή Ιουδαϊκή επιγραφή είναι γραμμένη σε Ελληνική γλώσσα και χρονολογείτε από τον Α' προ Χριστού αιώνα έχει σχήμα ορθογώνιο και διαστάσεις, ύψος 67 εκ. και πλάτος 30 εκ.
Το θέμα είναι οδυνηρό, μια νεαρά Ιουδαία, ευσεβής, καθαρή, ηθική, πάνω στον τοκετό του πρώτου της τέκνου πεθαίνει. Το όνομα της Αρσινόη.
Το κείμενο απευθύνετε προς τον οδοιπόρο που θα φτάσει στο νεκροταφείο και θα αντικρύσει και τον τάφο της, του συνιστά να κλάψει για την κακή της μοίρα να πεθάνει την ώρα που γεννούσε το πρωτότοκο τέκνο της.

Αρσινόης τάφος ούτος, οδοιπόρε κλαύσον επιστάς την κατά πάντα ατυχήν δύσμορον, αινόμορον Ορφανική λειθφην γαρ εγωι μεικρά περ εουσα μηιτρός επει δε μ' ακμήςάνθος ενυμφοκόμει, έζευξεν με Φαβείτι πατήρ, ωδεινι δε Μοίρα πρωτοτόκου με τέκνου προς τέλος ηγεν βίου και μεικρόν μεν εγωι τ' ελαχον κύκλον, αλλά χάρις μοι πλείστηι επενθήισεν καλλοσύνηι πραπίδων. Και τάφος εν κόλποις κρύπτοι το εμόν δέμας ούτοςαγνοτραφές, ψυχή δ' εις οσίους έπετε.
Αρσινόης επικήδειος. Έτους κε΄ Μεχείρ β΄

Βέβαια είναι ηλίου φαεινότερο εδώ η έννοια πρωτότοκος είναι η έννοια του πρώτου γεννηθέντος σε απόλυτη έννοια, πρώτος σε απόλυτη έννοια, δεν προηγήθηκε κανένα από αυτό το τέκνο και δεν ακολούθησε κανένα, αφού με την γέννηση του βρέφους επήλθε ο θάνατος της Αρσινόης.
Σημειώνει ο Αθανάσιος Θεοχάρης σε σχετικό άρθρο του περιοδικού Κληρονομία που εκδίδεται στην Θεσσαλονίκη τόμος Ιουνίου - Δεκεμβρίου 1987.
Πρέπει να παρατηρήσουμε ενταύθα ότι ο γραμματεύς ή ο Ραββίνος ο οποίος συνέταξε την επιγραφήν επί της επιτύμβιου πλακός του τάφου της Αρσινόης κατά τρόπον απλούν και σαφή, ήτο αδύνατον να υποθέσει ότι η λέξις πρωτότοκος την οποίαν εχρισημοποίει στο κείμενον ήτο δυνατόν να εκληφθεί ως πρώτος υιός της Αρσινόης, ακολουθούμενος όμως υπό άλλων αδελφών. Εις την περίπτωσιν αυτήν το πρωτότοκος είναι συνώνυμο του μονογενής.
Να δούμε και τους υπόλοιπους στίχους της επιγραφής: και μεικρον μεν εγωι τα΄ελαχον κύκλον, αλλα χαρις μοι πλείστηι επένθηισεν καλλοσύνηι πραπίδων, πραπίδες σημαίνει νους καρδιά φρένες πνεύμα, εδώ λέει η χάρις του σώματος ανθούσε περισσότερο από την χάρη του πνεύματος, και τάφος εν κολποις κρυπτοι το εμόν δέμας ουτος αγνοτραφες, ψυχή δ’ εις οσίους έπετε.
Αρσινόης επικήδειος έτους κε΄ Μεχείρ β΄

Οι τελευταίοι στίχοι του κειμένου χτυπούν και μια άλλη αιρετική άποψη, ότι η Παλαιά Διαθήκη δεν παρουσιάζει τον άνθρωπο με ψυχή και με σώμα και ότι οι ψυχές δεν ζουν μετά θάνατον.
Αυτή την αιρετική άποψη την έχουν και οι ψ. τ Ιεχωβά. Εδώ στο τέλος της επιγραφής αναφέρετε οτι το αγνοτραφές, το καθαρό σώμα της Αρσινόης, το κρύβει μέσα του ο τάφος, ενώ η ψυχή της θα ακολουθήσει των οσίων. Ψυχη δ’ εις οσίους έπετε, εκεί που πήγαν οι ψυχές των οσίων Πατριαρχών, Προφητών και Δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης, εκεί θα ακολουθήσει και θα πάει και η ψυχή της Αρσινόης.
Σημειώνει πάλι ο Αθανάσιος Θεοχάρης, η φράσις κόλπος Αβραάμ όπως απαντά εις τήν διήγησιν του Λουκά περί του πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου και η οποία εισήχθη αργότερον υπό της Εκκλησίας εις την νεκρώσιμον Ακολουθίαν, αποτελεί ιδεώδη εικόνα περί της ουρανίου μακαριότητος των ψυχών των δικαίων. Πλησίον των Πατριαρχών επιστευετο βεβαίως ότι μετεβαινον και αι ψυχαί των ευσεβών Ιουδαίων γυναικών, αι οποίαι υπήρξαν αι μητέρες του Ιουδαϊκού λαού. Εις Ιουδαϊκάς κατακόμβας της Ρώμης ευρέθησαν επιγραφαί όπως "Μετά των δικαίων η κοίμησις σου", "Μετά των Οσίων η κοίμησις σου". Εις μιαν δε των επιγραφών αυτών αναγράφονται, αι αμοιβαι αι υπεσχημεναι εις αξίους και ευσεβείς: "dinisque piisque"

Πολύ χρήσιμη αυτή η επιτύμβια επιγραφή της Αρσινόης.
Κτυπάει με ισχυρό χτύπημα δυο σημαντικές αιρετικές διδασκαλίες που κυκλοφορούν στις ημέρες μας από συγχρόνους αιρετικούς.
Ας είναι καλά αυτοί οι επιστήμονες, οι ερευνητές, που καταβάλλουν κόπο και μόχθο να προωθήσουν την αρχαιολογική, την ιστορική, την θεολογική έρευνα.
Η Ορθοδοξία δεν έχει να φοβηθεί τίποτε από τα νεότερα επιστημονικά πορίσματα, αντίθετα αντλεί από αυτά νέα επιχειρήματα για την καταπολέμηση των διάφορων αιρετικών δοξασιών.

πηγή

Τὸ βάρος τῆς δόξας Lewis C.S.

Ἂν ρωτήσετε σήμερα εἴκοσι ἀνθρώπους ποιὰ νομίζουν ὅτι εἶναι ἡ ἀνώτερη ἀρετή, οἱ δεκαεννέα ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἀπαντήσουν ἡ ἀνιδιοτέλεια. Ἂν ὅμως ρωτούσατε ὁποιονδήποτε ἀπὸ τοὺς μεγάλους Χριστιανοὺς τοῦ παρελθόντος, αὐτὸς θὰ ἀπαντοῦσε ἡ Ἀγάπη.

Βλέπετε τί συνέβη; Ἕνας ἀρνητικὸς ὅρος ἀντικατέστησε ἕναν θετικό, καὶ ἡ σημασία αὐτῆς τῆς ἀλλαγῆς ξεπερνᾶ τὴν ἁπλὴ φιλολογία. Ὁ ἀρνητικὸς ὅρος τῆς ἀνιδιοτέλειας κουβαλάει μέσα του τὴν πρόταση, ὄχι πρωτίστως τῆς διαφύλαξης καλῶν γιὰ τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ τὴν συνέχιση τῆς πορείας τοῦ ἀτόμου χωρὶς τοὺς ἄλλους, σὰν νὰ εἶναι τὸ σημαντικὸ σημεῖο ἡ ἐγκράτειά μας καὶ ὄχι ἡ εὐτυχία τους. 

Δὲν νομίζω ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ χριστιανικὴ ἀρετὴ τῆς Ἀγάπης. Ἡ Καινὴ Διαθήκη ἔχει πολλὰ νὰ μᾶς πεῖ γιὰ τὴν αὐταπάρνηση, ὄχι ὅμως ὡς αὐτοσκοπό. Καλούμαστε νὰ ἀπαρνηθοῦμε τοὺς ἑαυτούς μας καὶ νὰ σηκώσουμε τὸ σταυρό μας ἔτσι ὥστε νὰ μπορέσουμε νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ Χριστό, καὶ σχεδὸν κάθε περιγραφὴ αὐτοῦ ποὺ θὰ συναντήσουμε στὸ τέλος, ἂν τὰ καταφέρουμε, περιέχει ἕνα ἔρεισμα στὴν ἐπιθυμία μας.. Ἂν στὴ σύγχρονη σκέψη ἐλλοχεύει ἡ ἀντίληψη πὼς τὸ νὰ ἐπιθυμοῦμε τὸ δικό μας καλὸ καὶ νὰ ἐλπίζουμε γιὰ τὴν χαρὰ ποὺ μᾶς ἀποφέρει εἶναι κακὸ πρᾶγμα, πιστεύω πὼς ἡ ἀντίληψη αὐτὴ ἔχει παρεισφρήσει ἀπὸ τὸν Κὰντ καὶ τοὺς Στωικοὺς καὶ δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν Χριστιανικὴ πίστη.

Ἀπεναντίας, ἂν σκεφτοῦμε γιὰ λίγο τὶς συγκλονιστικὲς ἀμοιβὲς ποὺ μᾶς ὑπόσχεται τὸ Εὐαγγέλιο, φαίνεται ξεκάθαρα πὼς ὁ Χριστὸς βρίσκει τὶς ἐπιθυμίες μας ὄχι πολὺ δυνατές, ἀλλὰ πολὺ ἀδύναμες. Εἴμαστε χλιαρά, ἀπρόθυμα πλάσματα ποὺ χαζολογᾶνε ὁλόγυρα πίνοντας ἀλκοόλ, κάνοντας σὲξ καὶ κυνηγώντας τὶς μάταιες φιλοδοξίες μας, ἐνῷ τὴν ἴδια ὥρα μᾶς προσφέρεται ἡ ἀστείρευτη εὐτυχία. Ὅπως ἕνα μικρὸ ἀνυποψίαστο παιδὶ ποὺ θέλει νὰ συνεχίσει νὰ παίζει στὴ λάσπη γιατί δὲν μπορεῖ νὰ φανταστεῖ τί σημαίνει τὸ κάλεσμα γιὰ μιά ἐκδρομὴ στὴ θάλασσα.. Εὐχαριστιόμαστε πάρα πολὺ εὔκολα.

Δὲν πρέπει νὰ μᾶς προβληματίζουν οἱ ἄπιστοι ποὺ ἰσχυρίζονται πὼς αὐτὴ ἡ ὑπόσχεση τῆς ἀμοιβῆς κάνει τὴν χριστιανικὴ ζωὴ μιά μισθοφορικὴ σχέση. Ὑπάρχουν πολλὰ εἴδη ἀνταμοιβῶν. Ὑπάρχει ἡ ἀνταμοιβὴ ποὺ δὲν ἔχει καμία φυσικὴ σύνδεση μὲ ὅ,τι ἔχει κάνει κανεὶς γιὰ νὰ τὴν ἀποκτήση, καὶ εἶναι σχεδὸν ξένη στὶς ἐπιθυμίες ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ συνοδεύουν αὐτὰ τὰ πράγματα. 

Τὰ λεφτὰ δὲν εἶναι ἡ φυσικὴ ἀνταμοιβὴ τῆς ἀγάπης, γι’αὐτὸ ἀποκαλοῦμε ἕναν ἄντρα μισθοφόρο ἂν παντρευτεῖ μιά γυναίκα γιὰ τὰ λεφτά της. Ὅμως ὁ γάμος εἶναι ἀντάξια ἀνταμοιβὴ γιὰ ἕναν ἀληθινὰ ἐρωτευμένο, χωρὶς αὐτὸς ποὺ τὸν ἐπιθυμεῖ νὰ θεωρεῖται μισθοφόρος. 

Ἕνας στρατηγὸς ποὺ μάχεται ἄξια μὲ σκοπὸ νὰ κερδίσει κάποιον τίτλο τιμῆς εἶναι μισθοφόρος, ἐνῷ ἕνας στρατηγὸς ποὺ μάχεται γιὰ τὴ νίκη δὲν εἶναι. Ἐδῶ ἡ νίκη εἶναι ἡ ἀντάξια ἀνταμοιβὴ μιᾶς μάχης ὅπως καὶ ὁ γάμος εἶναι ἡ ἀντάξια ἀμοιβὴ τοῦ ἔρωτα. Ἡ ἀντάξια ἀνταμοιβὴ δὲν εἶναι προσκολλημένη πάνω στὴν ἐνέργεια γιὰ τὴν ὁποία δόθηκε, ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ ἐνέργεια σὲ πληρότητα. 

Ὑπάρχει καὶ μία τρίτη περίπτωση, ποὺ εἶναι πιὸ πολύπλοκη. Ἡ εὐχαρίστηση τῆς ἀνάγνωσης τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ποίησης εἶναι σίγουρα ἀντάξια καὶ ὄχι μισθοφορικὴ ἀνταμοιβὴ γιὰ νὰ μάθει κανεὶς ἀρχαῖα ἑλληνικά. Ὡστόσο αὐτὸ μποροῦν νὰ τὸ διαπιστώσουν, μόνο ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν φτάσει στὸ σημεῖο νὰ μποροῦν νὰ εὐχαριστηθοῦν τὴν ἑλληνικὴ ποίηση. Ὁ μαθητὴς ποὺ μόλις ξεκίνησε νὰ μαθαίνει ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματικὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἀδημονεῖ γιὰ τὴν μετέπειτα ἀπόλαυση τῆς ἀνάγνωσης τοῦ Σοφοκλῆ, ὅπως ἕνας ἐρωτευμένος λαχταρᾶ τὸ γάμο καὶ ἕνας στρατηγὸς τὴ νίκη. 

Πρέπει νὰ ξεκινήσει κοπιάζοντας στὴν ἀρχὴ γιὰ βαθμούς, ἤ γιὰ νὰ μὴν τὸν τιμωρήσουν, ἤ γιὰ νὰ εὐχαριστήσει τοὺς γονεῖς του, ἤ στὴν καλύτερη περίπτωση ἐλπίζοντας γιὰ κάποιο μελλοντικὸ καλὸ ποὺ στὴν παροῦσα φάση δὲν μπορεῖ νὰ φανταστεῖ οὔτε νὰ ἐπιθυμήσει. Ἡ θέση του ἑπομένως μοιάζει μὲ αὐτὴ τοῦ μισθοφόρου. Ἡ ἀμοιβή του θὰ εἶναι ἀντάξια του κόπου του ἀλλὰ αὐτὸ δὲν θὰ τὸ ξέρει μέχρι νὰ τὴν πάρει. Προφανῶς, ἡ ἀνταμοιβή του θὰ εἶναι σταδιακή. Ἡ εὐχαρίστηση θὰ ἀντικαθιστᾷ σιγὰ σιγὰ τὴν ἁπλὴ ἀγγαρεία, καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ πότε ξεκίνησε τὸ πρῶτο καὶ πότε σταμάτησε τὸ δεύτερο. Ὅμως μόνο ὅταν φτάσει ἀρκετὰ κοντὰ στὴν ἀνταμοιβὴ θὰ μπορεῖ νὰ τὴν ἐπιθυμήσει.

Ὁ χριστιανός, σὲ σχέση μὲ τὸν Παράδεισο, βρίσκεται λίγο πολὺ στὴν ἴδια θέση μὲ τὸν μαθητή. Ὅσοι κέρδισαν τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ ἔχουν ἄμεση θέα τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ, χωρὶς ἀμφιβολία ξέρουν πολὺ καλὰ ὅτι δὲν εἶναι μιά ἁπλὴ δωροδοκία, ἀλλὰ αὐτὴ καθεαυτὴ ἡ ἐκπλήρωση τῆς γήινής τους ὑπακοῆς. Ὅμως ἐμεῖς ποὺ δὲν ἔχουμε φτάσει ἐκεῖ ἀκόμα, δὲν μποροῦμε νὰ τὸ γνωρίζουμε ὅπως ἐκεῖνοι. Καὶ δὲν θὰ ἀρχίσουμε ποτὲ νὰ συνειδητοποιοῦμε τὸ παραμικρό, ἐκτὸς ἂν συνεχίσουμε νὰ ὑπακοῦμε καταφέρνοντας νὰ συναντήσουμε τοὺς πρώτους καρποὺς τῆς ὑπακοῆς μας, τὴν αὐξανόμενη δύναμη νὰ ἐπιθυμοῦμε τὴν ἀπόλυτη ἀνταμοιβή. 

Ἀναλογικὰ καθὼς θὰ αὐξάνει ἡ ἐπιθυμία μας, οἱ φόβοι μας, ἐκτὸς καὶ ἂν ἐπρόκειτο γιὰ τὴν ἐπιθυμία ἑνὸς μισθοφόρου, θὰ ἀρχίσουν νὰ διαλύονται καὶ στὸ τέλος θὰ ἀποδειχτοῦν ἀβάσιμοι. Ὅμως πιθανότατα αὐτὸ γιὰ τοὺς περισσότερους ἀπὸ ἐμᾶς δὲν θὰ γίνει μέσα σὲ μία μέρα. Ἡ ποίηση ἀντικαθιστᾷ τὴν γραμματική, τὸ εὐαγγέλιο ἀντικαθιστᾶ τὸ νόμο, ἡ προσμονὴ ἀντικαθιστᾶ τὴν ὑπακοή, ὅπως ἡ παλίρροια σηκώνει ἕνα πλοῖο ἀπὸ τὸ ἔδαφος.

Ὅμως ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη σημαντικὴ ὁμοιότητα ἀνάμεσα στὸν μαθητὴ καὶ σὲ ἐμᾶς. Ἂν εἶναι ἕνα παιδὶ μὲ φαντασία θὰ ἀρχίσει νὰ μεθάει, πιθανότατα, μὲ τοὺς Ἄγγλους ποιητὲς καὶ ρομαντικοὺς ποὺ εἶναι κατάλληλοι γιὰ τὴν ἡλικία του, πρὶν ἀρχίσει νὰ ὑποπτεύεται ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γραμματικὴ θὰ τὸν ὁδηγήσει σὲ ὅλο καὶ περισσότερες ἀπολαύσεις αὐτοῦ τοῦ εἴδους. Μπορεῖ μάλιστα νὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ ἑλληνικά του καὶ νὰ διαβάζει Shelley καὶ Swinburne στὰ κρυφά. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ ἐπιθυμία τὴν ὁποία πρόκειται νὰ ἐκπληρώσουν τὰ ἑλληνικά, ὑπάρχει ἤδη μέσα του καὶ εἶναι προσκολλημένη σὲ ἀντικείμενα ποὺ τοῦ μοιάζουν ἀρκετὰ διαφορετικὰ γιὰ τὴν ὥρα ἀπὸ τὸν Ξενοφῶντα καὶ τὰ ἑλληνικὰ ρήματα. 

Ἂν εἴμαστε φτιαγμένοι γιὰ τὸν Παράδεισο, ἡ ἐπιθυμία γιὰ αὐτὸν θὰ εἶναι ἤδη μέσα μας, χωρὶς ὡστόσο νὰ εἶναι προσκολλημένη στὸ ἀληθινὸ ἀντικείμενο τοῦ πόθου, καὶ μπορεῖ πιθανότατα νὰ μᾶς φαίνεται καὶ σὰν ἀνταγωνιστὴς αὐτοῦ τοῦ ἀντικειμένου. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς νομίζω ὅτι μᾶς συμβαίνει. Χωρὶς ἀμφιβολία ὑπάρχει ἕνα σημεῖο στὸ ὁποῖο ἡ ἀναλογία μὲ τὸν μαθητὴ καταρρέει. Ἡ ἀγγλικὴ ποίηση ποὺ διαβάζει ἐνῷ θὰ ἔπρεπε νὰ κάνει τὶς ἀσκήσεις ἑλληνικῶν, μπορεῖ νὰ εἶναι τὸ ἴδιο καλὴ μὲ τὴν ἑλληνικὴ ποίηση στὴν ὁποία τὸν ὁδηγοῦν οἱ ἀσκήσεις, ἔτσι ὥστε μὲ τὸ νὰ καταπιάνεται μὲ τὸν Μίλτον ἀρνούμενος ἕνα ταξίδι στὴν ποίηση τοῦ Αἰσχύλου, ἡ ἐπιθυμία του νὰ μὴν ἀγκαλιάζει ἕνα μικρὸ ὑποκατάστατο. Ἡ περίπτωσή μας ὅμως εἶναι διαφορετική. Ἂν ἕνα ἄχρονο, ἀτελείωτο καλὸ εἶναι ὁ πραγματικός μας σκοπός, τότε ὁποιοδήποτε ἄλλο καλὸ στὸ ὁποῖο προσκολλᾶται ἡ ἐπιθυμία μας εἶναι ὡς ἕνα βαθμὸ ἀπατηλό, καὶ ἔχει στὴν καλύτερη περίπτωση μόνο μία συμβολικὴ σχέση μὲ αὐτὸ ποὺ πράγματι εἶναι ἱκανὸ νὰ τὴν χορτάσει.

Σχολιάζοντας τὴν ἐπιθυμία γιὰ τὸν Παράδεισο, τὴν ὁποία μποροῦμε νὰ δοῦμε ἀκόμα καὶ τώρα μέσα μας, αἰσθάνομαι κάποια ντροπή. Διαπράττω σχεδὸν μία ἀτιμία. Προσπαθῶ νὰ φανερώσω σὲ κάθε ἕναν ἀπὸ ἐσᾶς τὸ ἀπαρηγόρητο μυστικό, ποὺ μᾶς πληγώνει σὲ τέτοιο βαθμὸ ὥστε νὰ τὸ ἐκδικούμαστε δίνοντάς του ὀνόματα ὅπως Νοσταλγία καὶ Ρομαντισμὸς καὶ Ἐφηβεία· ἐκεῖνο τὸ μυστικὸ ποὺ μᾶς διαπερνᾷ μὲ τέτοια γλυκύτητα ποὺ ὅταν, σὲ ἀνοικτὲς συζητήσεις, ἡ ἀναφορὰ σὲ αὐτὸ εἶναι ἄμεση, ἀντιδροῦμε περίεργα καὶ καταλήγουμε νὰ γελᾶμε μὲ τοὺς ἑαυτούς μας· τὸ μυστικὸ ποὺ δὲν μποροῦμε οὔτε νὰ κρύψουμε ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ ποῦμε, ἂν καὶ θέλουμε νὰ τὰ κάνουμε καὶ τὰ δύο. Δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ποῦμε γιατί εἶναι μία ἐπιθυμία γιὰ κάτι ποὺ δὲν ἔχει γίνει ἄμεσα γνωστὸ στὴν ἐμπειρία μας. Δὲν μποροῦμε νὰ τὸ κρύψουμε γιατί ἡ ἐμπειρία μας, μᾶς τὸ προτείνει συνεχῶς, καὶ προδίδουμε τοὺς ἑαυτούς μας ὅπως οἱ ἐρωτευμένοι στὸ ἄκουσμα ἑνὸς ὀνόματος. Τὸ ποιὸ συχνὸ ὑποκατάστατο εἶναι νὰ τὸ ὀνομάζουμε ὀμορφιὰ καὶ νὰ συμπεριφερόμαστε σὰν νὰ ἔχουμε καλύψει ἔτσι τὸ θέμα…. 

πηγή

Αναίρεσις αιρετικών διδασκαλιών περί του προσώπου της Παναγίας

 

 

Αναίρεσις αιρετικών διδασκαλιών 

περί του προσώπου της Παναγίας

Αγαπητοί μου αδελφοί θα πούμε ορισμένα για την Θεοτόκο λόγο του ότι οι διάφοροι αιρετικοί έχουν διαστρεβλωμένη διδασκαλία. 
Άλλοι την εξυψώνουν υπερβολικά όπως οι Παπικοί και άλλοι την υποτιμούν υπερβολικά οπως οι Προτεσταντες και δεν αναγνωρίζουν καμία τιμή προς την Θεοτόκο. 
Θεοτόκος, έτσι ονομάζουμε οι Ορθόδοξοι την μητέρα του Κυρίου Ιησού Χριστού διότι ετεκε Θεό, με αυτό καταδεικνύουμε ότι γέννησε Θεό. 
Η Παρθένος Μαρία γεννά τον κατά φύση Θεό. 
Ήταν Θεός και έγινε άνθρωπος έτσι όταν γεννά τον Κύριο γίνεται Θεοτόκος. Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί Α Τιμ. 3,16. 
Γέννησε τον Εμμανουήλ που σημαίνει ο Θεός ανάμεσα μας κατά την προφητεία του Ησαΐα. Έτσι είναι σωστό να καλούμε την Παρθένο Μαρία, Θεοτόκο.  
Είναι δε παρθένος διότι κατ' υπέρβαση των νόμων της φύσεως συνέλαβε υπερφυσικώς ενώ ήταν παρθένος. Παρέμεινε παρθένος κατά τον τόκο αλλά και μετά από αυτόν. Οι διάφοροι αιρετικοί που λέγουν περί παιδιών διδάσκουν λανθασμένα. Αυτό το θέμα περί παιδιών θα το δούμε σε επόμενη ανάρτηση. 
Οι αιρετικοί μας μέμφουν ότι την ονομάζουμε Παναγία. 
Αυτό που τους λέμε είναι ότι εμείς την συγκρίνουμε με τους Αγίους και όχι με τον Κύριο. 
Είναι υπεράνω των Αγίων και όχι του Κυρίου. Συγκρινόμενη με Αγίους είναι Παναγία. 
Οι Ορθόδοξοι λέμε ότι δεν είναι φύση Παναγία όπως είναι ο Κύριος.
Ενώ όμως λέμε Παναγία σε σχέση με κτίσματα, δυστυχώς ορισμένοι αιρετικοί παρότι το γνωρίζουν υποκριτικά το ξεχνούν ώστε μετά να μας κατηγορήσουν.
Σε ορισμένους μάλιστα πρόκειται περί διπλής υποκρισίας, διότι και γνωρίζουν ότι την λέμε σε σχέση με Αγίους Παναγία αλλά και η Γραφή ονομάζει έως και άψυχα αντικείμενα άγια αγίων. 
 
Αδελφοί μου, ο Σατάν έχει ορισμένους από τους ακολούθους του οι όποιοι έχουν αποστολή να βάζουν στο μυαλό και να διδάσκουν διάφορες κακοδοξίες.  
Όπως ο κυνηγός στήνει πολλές παγίδες έτσι και ο Σατάν και τα δαιμόνια του έχουν διάφορες παγίδες. Ορισμένες διδασκαλίες του έχουν Χριστιανικοτερο προσωπείο από τις άλλες.  
Όταν πλανήσουν κάποιον σε κάποιο χρονικό διάστημα ο ταλαίπωρος πλανημένος γίνεται φερέφωνο του Σατάν.  
Μέσα στο μυαλό των δυστυχών αυτών αδελφών μας ο Σατάν υποβάλει ιδέες αλλά και διδασκαλίες που ανθρώπινος νους δεν θα μπορούσε να σκεφτεί. 
Ορισμένες φορές δε, εκτός από την υποβολή εμφανίζεται για να τις διδάξει κιόλας, όχι βέβαια με το πραγματικό του πρόσωπο. 
Εάν όμως εξεταστούν όλες αυτές οι διδασκαλίες είναι φανερό από πού προέρχονται και μόνο με την ενέργεια του πονηρού παραμένουν άνθρωποι σε αυτές. 
 
Στις διαβολικές διδασκαλίες τους τα πονηρά πνεύματα προσπαθούν να πλήξουν και την Παναγία διότι έτσι πλήττουν τον ίδιο τον Κύριο.  
Όταν ακούν Παναγία οι αιρετικοί δυσανασχετούν, μας κατηγορούν ότι μόνος Άγιος είναι ο Κύριος. 
Η Γραφή όμως ονομάζει το άψυχο βουνό που μεταμορφώθηκε ο Κύριος άγιο, εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Κύριος· λῦσον τὸ ὑπόδημα τῶν ποδῶν σου. ὁ γὰρ τόπος ἐν ᾧ ἕστηκας γῆ ἁγία ἐστίν. Β Πετρου 1,18. 
Ο ίδιος ο Κύριος λέγει στον Μωυσή, εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Κύριος· λῦσον τὸ ὑπόδημα τῶν ποδῶν σου ὁ γὰρ τόπος ἐν ᾧ ἕστηκας γῆ ἁγία ἐστίν.  
Η άψυχη γη αγιάζεται με την παρουσία του Θεού και γίνεται αγία. 
Η γη είναι μεν αγία αλλά η Θεοτόκος που έφερε 9 μήνες μέσα στα σπλάχνα της τον Κύριο είναι η αδελφή Μαρία, η πιστή μαθήτρια και τα λοιπά που ακούμε ανάλογα με το σε ποια αίρεση ψιθυρίζει ο διάβολος. 
Αυτή που εξέλεξε ο Θεός ανάμεσα σε όλες τις γυναίκες για τους αιρετικούς είναι φαίνεται υποκάτω ακόμη και των αψύχων ορέων και χωμάτων.  
Στην μετάφραση Βάμβα, που τόσο αγαπούν ορισμένοι, ονομάζονται αγιότατα διάφορα αντικείμενα πχ "και θέλεις αγιάσθαι αυτά δια να είναι αγιώτατα" για σκεύη "είναι αγιώτατον" πχ για το ψωμί προσφοράς. 
Να ξέρεις σε ποιον λέγει το Δανιήλ 9,24 ἅγιον ἁγίων (αποκαλεί έτσι τον Κύριο), να μην λες τίποτα όταν μετά ονομάζονται αντικείμενα άγια αγίων, αλλά όταν ακούς Παναγία για την γυναίκα που είχε στην κοιλία της τον Κύριο, που μεγάλωσε τον Κύριο, τότε να εξανίστασαι. 
Η  τύφλωσις σε όλο της το μεγαλείο.  


Αυτή την υπό του διαβόλου πνευματική διδασκαλία και τύφλωση την βλέπουμε και στην ερμηνεία στον στίχο Λουκάς 11,28. 
Ας τον δούμε Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ λέγειν αὐτὸν ταῦτα ἐπάρασά τις γυνὴ φωνὴν ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπεν αὐτῷ· μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας. αὐτὸς δὲ εἶπε· μενοῦνγε μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν.  
Οι αιρετικοί διδάσκαλοι ερμηνεύουν το μενουνγε ως μάλλον, δηλαδή ότι είναι μακάριοι οι τηρητές του λόγου του Θεού παρά η Παναγία, λένε δεν έχει καμία σημασία που τον γέννησε η Παναγία, μας λέει εδώ ο Χριστός.
Αυτό είναι αντιφατικό εάν το δεχτούμε, καταργείται από μόνο του.  Μήπως ο Θεός εξαιρεί την Παναγία από τον μακαρισμό ;
Έχουμε αντιδιαστολή εδώ μεταξύ Παναγίας και ακουόντων τον λόγο του Θεού;  
Πώς είναι δυνατόν να είναι μακάριοι αυτοί που ακούν τον λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν και η Παναγία όχι;  
Μήπως η Παναγία δεν τηρούσε τους λόγους του Θεού αλλά εξελέγη εξ όλων των γυναικών για να τον γεννήσει έτσι στην τύχη ;  
Μήπως και μετά δεν διατηρούσε τους λόγους του Κυρίου και υιού της στην καρδιά της ; ἡ μήτηρ αὐτοῦ διετήρει πάντα τὰ ῥήματα ταῦτα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς.
Ποτέ δεν υπήρξε άνθρωπος στην Γη που να είναι σε τόσο μεγάλο βαθμό φορεύς του Αγίου Πνεύματος όσο η Παναγία. Όλα τα λόγια των αιρετικών κατ' αυτής πέφτουν στο κενό.  
Ο διαβάλλων ως συνήθως ψιθυρίζει στο αυτί των αιρετικών διδασκάλων ακριβώς το αντίθετο από αυτό που λέει το χωρίο.  
Θέλει να παρασύρει στην έπαρση, όχι μόνο ἔσομαι ὅμοιος, αλλά και υπεράνω.
Στους ψ τ Ιεχωβά βάζει να αρνηθούν τον Θεό Πατήρ μεσω της αρνήσεως του Θεού Υιού, σε άλλους σπείρει την έπαρση ώστε να γίνουν όμοιοι με αυτόν και έτσι και αυτοί να αρνηθούν τον Θεό. 
 
Ο Κύριος ποτέ δεν ήθελε οπαδούς να τον λένε με τα χείλη Κύριο, αλλά στην πράξη ήθελε πιστούς. Ποτέ δεν δίδαξε μηχανικά σωσμένους επειδή αυτοί τον ομολόγησαν και έκαναν ένα βήμα μπροστά και από τότε και στο εξής μπορούν να το ρίξουν στον πνευματικό ύπνο. 
Αυτοί που επιλέγει ο Κύριος για δικούς του, επιλέγονται επειδή τηρούν την ορθή διδασκαλία και υπακούν τον λόγο του, έτσι γίνονται φορείς του Αγίου Πνεύματος.  
Γιατί επελέγη η Παναγία; για την καθαρότητα της.  
Η γυναίκα αντιλαμβάνεται την τιμή που έχει γίνει στην Παναγία και την μακαρίζει πράγμα που δεν κάνουν οι αιρετικοί. 
Αυτό το τελευταίο δεν είναι πρωτοφανές, δηλαδή άλλοι να αντιλαμβάνονται ορθώς τα λεγόμενα χωρίς να έχουν ολόκληρη Γραφή στην διάθεση τους αλλά μόνο μια φράση του Χριστού, ενώ διάφοροι τυφλωμένοι πνευματικά αλλά κατά τα άλλα μελετητές για χρόνια της Γραφής να μην μπορούν να εννοήσουν.   
Η γυναίκα αντιλαμβάνεται την μεγίστη τιμή και μακαρίζει την Παναγία, οι ακροατές αντιλαμβάνονται, έστω και εάν φεύγουν, ότι πραγματικά θα είναι σώμα και αίμα αυτό που λέει ο Ιησούς ότι θα φάνε, και λοιπά.
Ο Χριστός απαντά στην γυναίκα δείχνοντας της κάτι, πηγαίνοντας τον νου της γυναίκας και όλων μάς σε κάτι άλλο από την σαρκική συγγένεια. 
Δείχνει θα λέγαμε την μεγαλύτερη συγγένεια. Αυτή η συγγένεια είναι η πνευματική.  
Μήπως άραγε η Παναγία δεν την είχε και αυτή και μάλιστα στον μέγιστο βαθμό ;
Εάν θέλουμε να πούμε ότι τα λόγια του Κυρίου λένε κάτι για την Παναγία αυτό είναι ότι δεν είναι μακάρια μόνο γιατί τον γέννησε αλλά γιατί υπάκουε και τηρούσε τον λόγο Του και ότι ο Κύριος λέγει σε εμάς να προσπαθήσουμε να την μιμηθούμε.
ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ᾿ αὐτῷ ποιήσομεν. 
Στην περίπτωση της Παναγίας όχι μόνο μονήν παρ' αυτήν εποίησε αλλά και ενσάρκωθηκε από αυτή.
Θα μπορούσε να επαναλάβει ο Κύριος αυτό που ο αρχάγγελος απεστάλη να πει, δηλαδή ότι είναι ευλογημένη εν γυναιξί και κεχαριτωμένη, ότι αυτή εξελέγη εξ όλων των γυναικών.  
Όμως ομιλεί έτσι όχι επειδή δεν τιμά την Θεοτόκο, αυτή εξάλλου ήταν υπ αυτού η εκλεγμένη εκ πασών τών γενεών, αλλά μιλά έτσι επειδή προτρέπει και ενθαρρύνει εμάς παρά την αμαρτωλότητά μας.
Τι γλυκά αυτά τα λόγια της απαντήσεως του Κυρίου. Τι λόγια αγάπης.  
Τι παρηγοριά και τι δύναμη μας προσφέρουν.
Και όμως μερικοί αντί να συγκινηθούν μπροστά στα λόγια του Κυρίου που αντί να πει "Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη" μας λέγει "θάρσει τέκνον" διαστρεβλώνουν και ερμηνεύουν ότι αυτά τα λόγια δήθεν υποτιμούν την Παναγία.
Αυτά τα λόγια απευθύνονται σε εμάς, δεν μπορεί να ειπωθεί ότι υποβιβάζουν την Παναγία διότι αυτή κατείχε και την σαρκική συγγένεια αλλά και την πνευματική συγγένεια στον μέγιστο βαθμό.
Είναι η ευλογημένη εν γυναιξί του Λουκα 1,28, η γυναίκα του Γέννεσης 3,15. 
Ειναι η δεύτερη, η πνευματική Εύα, η οποια ανυψωσε στα ουρανια το ανθρώπινο γένος, είναι η αντίθετη της πρώτης Εύας η οποία έριξε το ανθρώπινο γένος. 
Είναι η πνευματική Εύα που γεννά τον νέο Αδάμ ο οποίος φέρνει την ζωή και κατατροπώνει τον θάνατο. Αυτό που δεν κατόρθωσε η πρώτη Εύα το κατορθώνει η Παναγία.
Εάν δεν είχε τηρήσει τους λόγους του Κύριου πως θα ήταν δυνατό αυτό ;  
Διαιροῦν ἰδίᾳ ἑκάστῳ καθὼς βούλεται, προφανώς για τους αιρετικούς θα έπρεπε να λέει διαιρούν ιδία εκαστω καθώς έτυχε. 
Πως εκλέχθη ο μέγιστος των προφητών Ηλίας στο αξίωμα;  
Μήπως άραγε ήταν τυχερός σε κάποια ουράνια κλήρωση ;  Φυσικά και όχι.  
Η Θεοτόκος εξελέγη για την καθαρότητα της, εξελέγη και αυτό είναι τετελεσμένο γεγονός, δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει άλλη που να φέρει τον Κύριο. 
Χρειάζεται άραγε επιβεβαίωση ότι ο Θεός εκλέγει τον άξιο ;  
Τα λόγια του Κυρίου όχι μόνο δεν υποβιβάζουν την Θεοτόκο αλλά την εξυψώνουν, προτρέπουν δε τον πιστό, τον παρηγορούν, τον ενθαρρύνουν. 
Αντί οι αιρετικοί να εννοήσουν και να πουν ότι εδώ ο Κύριος δίδει κουράγιο και προτροπή στους αμαρτωλούς, στους στα βάθη ευρισκόμενους πνευματικώς, λένε ότι υποβιβάζει αυτήν που έφτασε στα μέγιστα πνευματικά ύψη.
Πλήρες αναποδογύρισμα.
 
Την ίδια σημασία βλέπουμε και όταν ομιλεί ο Ιησούς στο χωρίο Ματθαίος 12  47,50 εἶπε δέ τις αὐτῷ· ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἑστήκασιν ἔξω ζητοῦντές σε ἰδεῖν. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ λέγοντι αὐτῷ· τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου καὶ τίνες εἰσὶν οἱ ἀδελφοί μου; καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔφη· ἰδοὺ ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου· ὅστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, αὐτός μου ἀδελφός καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστίν.  
Και πάλι εάν εδώ θέλουμε να πούμε ότι τα λόγια του Χριστού λένε κάτι για την Παναγία αυτό είναι ότι την προβάλλουν ως πρότυπο και καλούν τον πιστό να την μιμηθεί, να προσπαθήσει να φτάσει στην καθαρότητα στην αγνότητα στην ταπείνωση και σε κάθε άλλη αρετή και χάρη που έφτασε η κεχαριτωμένη.
Και σε αυτό το χωρίο ο Κύριος δεν περιφρονεί την σαρκική συγγένεια με την Παναγία όπως το θέλουν οι αιρετικοί. 
Αυτό να το υποστηρίξει κανείς είναι παιδαριώδες, ο Κύριος προσπαθεί να τονίσει και να καταδείξει κάτι άλλο στον πιστό και όχι να υποβιβάσει την σχέση του με την μητέρα του. 
Εξάλλου πως μπορεί να ειπωθεί ότι ο Κύριος περιφρονεί την μητέρα του ; 
Είπαμε πριν για τον μέγιστο των προφητών Ηλία.  
Θα έδινε ποτέ ο Θεός προορατικό η προφητικό χάρισμα σε έναν οποιοδήποτε ;  
Σε έναν αιρετικό, σε έναν βυθισμένο στα πάθη, σε έναν εγωιστή, σε έναν αμετανόητο αμαρτωλό ; Βεβαίως και όχι.  
Στην εποχή μας γνωρίσαμε θεοφόρους γέροντες που είχαν διάφορα χαρίσματα, ανάμεσα και το προφητικό.  
Ας σημειώσουν οι αναγνώστες ότι οι προφήτες πάντα στην αληθινή πιστή βρίσκονται, εκεί έχουν συνέχεια. 
Από όταν απέρριψαν τον Κύριο Ιησού Χριστό ούτε ένα προφήτη δεν έβγαλαν οι Ισραηλίτες.  
Αυτά τα άνωθεν χαρίσματα ο Θεός δεν τα έδωσε στην τύχη και στον οποιοδήποτε.  
Πρέπει για να δοθούν να κρατά την ορθή διδασκαλία και να τηρεί "έως κεραίας" τους λόγους του Θεού ο πιστός. Όσο μεγαλύτερο το δοχείο τόσο μεγαλύτερη η χάρις. 
Ας αναρωτηθούν οι αιρετικοί τι δοχείο χάριτος ήταν η Παναγία.
Όπως δεν δίνει επί παραδείγματος χάριν ο Κύριος το προορατικό ή το θαυματουργικό χάρισμα στον οποιοδήποτε αιρετικό, πόσο μάλλον τώρα η Παναγία να επελέγη έτσι τυχαία ώστε να γέννηση τον Θεό και όχι επειδή ήταν καθαρή και τηρούσε τα λόγια του και έτσι να λένε ότι ο Χριστός δήθεν έχει από την μια την Παναγία και από την άλλη υψηλότερα αυτούς που ακούν τα λόγια του. 
 
Η διαβολική υποβολή σε όλο της το μεγαλείο, μακάρια η κοιλία που σε βαστάζε, μάλλον μακάριος είναι αυτός που ακούει τον λόγο του Θεού, μακάριος είσαι εσύ, εσύ που σώθηκες και δεν είσαι ώσπερ των λοιπών, εσύ που τηρείς τον λόγο του Κυρίου (Λουκ. 17,10), που σε βάζω να γλωσσολαλείς, που είσαι πάνω από την Παναγία, που σε βάζω να προφητεύεις κάθε τρεις και λίγο την αρπαγή και με αυτήν λες "εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβήσομαι".

οἴδαμεν δὲ ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει, ἀλλ' ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει. ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη ὅτι ἤνοιξέ τις ὀφθαλμοὺς τυφλοῦ γεγεννημένου εἰ μὴ ἦν οὗτος παρὰ Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν.  
Ο εκ γενετής τυφλός φιμώνει τους Αρχιερείς με τις απαντήσεις του. 
Γίνεται θεολόγος, γκρεμίζει τις συκοφαντίες κατά του Κυρίου.  
ἐγὼ γὰρ δώσω ὑμῖν στόμα καὶ σοφίαν, ᾗ οὐ δυνήσονται ἀντειπεῖν οὐδὲ ἀντιστῆναι πάντες οἱ ἀντικείμενοι ὑμῖν.  
Δεν αντέχουν αυτά που τους λέει. Τον διώχνουν. 
Σήμερα ο βλέπων τυφλός θα έλεγε στους τυφλούς βλέποντες, εκ του αιώνος ουκ ηκουσθη, ποτέ δεν ακούστηκε γυναίκα, να γεννήσει τον Θεό, ει μη ην ουτη υπεράνω αγίων και κεχαριτωμένη, εάν αυτή δεν ήταν υπεράνω όλων σε αρετή, ουκ ηδυνατο εκλεχθηναι του γεννήσαι Θεον, δεν θα μπορούσε να εκλεχτεί ώστε να γεννήσει τον Θεό.
Αυτή εξέλεξε ως μοναδική μεταξύ όλων των γυναικών ο Θεός ώστε να γίνει μητέρα του.  
Και ενώ όλα αυτά είναι πασιφανή οι αιρετικοί προσπαθούν να υποτιμήσουν την Παναγία. 

Η Παναγία δεν ήταν αειμακάριστη, υπερευλογημενη, κεχαριτωμένη και δεδοξασμένη από τον Θεό επειδή μόνο θα κυοφορούσε τον Κύριο αλλά και διότι ήταν υπάκουη και τηρούσε τον λόγο Του.  
Πατέρα ἔχομεν τὸν Ἀβραάμ, λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι δύναται ὁ θεὸς ἐκ τῶν λίθων τούτων ἐγεῖραι τέκνα τῷ Ἀβραάμ. Δεν υπάρχουν μηχανικά σωσμένοι ή μηχανικά εκλεγμένοι.
Ήταν ταπεινή η Παναγία, είχε το ταπεινό φρόνημα, αντιθέτως με πολλούς που έχουν ένα υπερφίαλο και αυθαίρετο ύφος…. 
Είπαμε τώρα κάποιους τίτλους της Παναγίας. Ας τους δούμε καλύτερα από την Γραφή. Κεχαριτωμένη, Ευλογημένη εν γυναιξι Λουκάς 1,28. Αειμακάριστη δηλαδή μακαριστή από όλες τις γενεές Λουκάς 1,48. Δοξασμένη από τον Θεό Λουκάς 1,49. 
Εποιησε μοι μεγαλεία σημαίνει ότι ο Θεός την στόλισε με δόξα, την εξέλεξε μέσα από όλες τις γυναίκες, δηλαδή είναι δεδοξασμένη από τον Θεό.  
Αλήθεια πως οι διάφοροι αιρετικοί μιλάνε για την Θεοτόκο ; 
Λένε ότι η λέξις Παναγία δεν υπάρχει στην Γραφή, αυτό όμως να το πει κανείς είναι τύφλωση και υποκρισία. 
Όταν το όρος ονομάζεται άγιο τότε η γυναίκα που έφερε τον Κύριο 9 μήνες πως πρέπει να ονομαστεί ;  
Ἐν δὲ τῷ μηνὶ τῷ ἕκτῳ ἀπεστάλη ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ καὶ εἰσελθὼν ὁ ἄγγελος πρὸς αὐτὴν εἶπε· χαῖρε, κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετὰ σοῦ· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξίν. 
Απεστάλη υπό του Θεού. 
Μήπως λέει η Γραφή ότι ο αρχάγγελος Γαβριήλ πήγε στην Παναγία να εκφέρει την γνώμη του; Φυσικά και όχι. 
Πήγε να μεταφέρει επακριβώς τα λόγια του Κυρίου. Αυτά δεν ήταν αδελφή Μαρία ή πιστή μαθήτρια αλλά Κεχαριτωμένη, Ευλογημένη εν γυναιξί. 
Την λένε οι αιρετικοί κεχαριτωμένη ; Την λένε αειμακάριστη; Την λένε ευλογημένη εν γυναιξί (Εβραϊσμός σημαίνει ευλογημένη υπεράνω όλων των γυναικών)  
Μήπως και αυτά τάχα δεν υπάρχουν στην Γραφή ;   
Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί. Όλες οι γενεές πλην των αρνουμένων αιρετικών.  
 
Το ότι είναι υπέρ αγίων το κατάλαβαν οι Χριστιανοί της πρώτης Εκκλησίας και για αυτό και η ονομασία Παναγία δεν είναι τωρινή αλλά είναι αρχαιότατη.  
Είναι σωστό αλλά και απαραίτητο να αποδίδουμε μέγα σεβασμό στην Παναγία και όχι να την αποκαλούμε αδελφή Μαρία, πιστή μαθήτρια. 
Αυτά είναι μεγίστη αυθάδεια και ασέβεια.  
Με ποιο πνευματικό ανάστημα άραγε θα μπορέσουμε να πούμε αδελφή Μαρία; Η έπαρση όμως που ο Σατάν σπείρει δεν έχει κανένα πρόβλημα. 
Ας δούμε ένα παράδειγμα με άγια πρόσωπα στην Γραφή.
Ο Παύλος όταν ομιλεί για τον Αβραάμ δεν λέει ο αδελφός Αβραάμ αλλά με σεβασμό τον αποκαλεί πατέρα Αβραάμ. Και ο Ιάκωβος στην επιστολή του το ίδιο, τον αποκαλεί πατέρα Αβραάμ.
Οὐκ ἐντρέπων ὑμᾶς γράφω ταῦτα, ἀλλ᾿ ὡς τέκνα μου ἀγαπητὰ νουθετῶ ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾿ οὐ πολλοὺς πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα. 
Οι αιρετικοί μας μέμφουν όχι μόνο ότι λέμε Παναγία αλλά και ότι λέμε "πάτερ". 
Άραγε μετά την "αδελφή Μαρία" θα έχουμε εισαγωγή και του "ἑταῖρε (φίλε) Παύλε"; 
Ο μαθητής ων ηγαπα ο Ιησούς, ο μαθητής που αγαπούσε ο Κύριος θέλει, δις μάλιστα, να δώσει τιμητική προσκύνηση στον άγγελο.
Όλοι φυσικά γνωρίζουμε σε ποια πνευματικά ύψη πρέπει να φτάσεις ώστε να είσαι αγαπημένος του Κυρίου ή για να κληθείς "φίλος Θεοῦ" για να θυμηθούμε τον Αβραάμ που αναφέραμε πριν.  
Και ενώ ο ηγαπημένος Ιωάννης αποδίδει τιμή σε έναν άγγελο μερικοί μιλούν για την αδελφή τους την Μαρία. 
Είναι να θλίβεται κανείς...

Προχωρώντας θα δούμε τώρα και κάποια άλλα που λένε οι αιρετικοί εναντίων των Ορθοδόξων. 
Μας κατηγορούν ότι έχουμε ύμνους, ότι λέμε Θεοτόκε σώσον ημάς, λέμε και σε μεσίτρια έχω, ότι την λέμε μόνη καταφυγή και βοήθεια και λοιπά.
Μας λένε οι αιρετικοί δεν είναι καταφυγή ο Χριστός; Δεν σώζει ο Χριστός; 
Απαντούμε βεβαίως και είναι καταφυγή και σώζει ο Χριστός διότι είναι ο απόλυτος μεσίτης και Σωτήρ αλλά υπάρχουν και οι σχετικοί μεσίτες οι όποιοι είναι ανάμεσα ανθρώπων και Χριστού και επειδή έχουν την παρρησία προς τον Κύριο μπορούν να μας βοηθήσουν.  
Οι εν τω ουρανώ είναι βοηθοί μας προσεύχονται για εμάς, ενδιαφέρονται για εμάς, δεν είναι αδρανείς ούτε κοιμούνται και φυσικά αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η σωτηρία μας.  
Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἦλθε καὶ ἐστάθη ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου ἔχων λιβανωτὸν χρυσοῦν, καὶ ἐδόθη αὐτῷ θυμιάματα πολλά, ἵνα δώσῃ ταῖς προσευχαῖς τῶν ἁγίων πάντων ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον τὸ χρυσοῦν τὸ ἐνώπιον τοῦ θρόνου.  
Οι προσευχές των Αγίων των εν τω ουρανώ έχουν περιεχόμενο που αφορά την σωτηρία μας.  
Όταν λέμε Θεοτόκε σώσων ημάς δεν λέμε ότι η Παναγία είναι ο Θεός και θα μας σώσει, αλλά την παρακαλούμε να πρεσβεύσει στον Σωτήρα Χριστό.
Θεοτόκε Παρθένε, Χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ, εὐλογημένη, σὺ ἐν γυναιξί, καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου, ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες τῶν ψυχῶν ἡμῶν 
Στο Σωτήρα λοιπόν που έτεκε πρεσβεύει υπέρ ημών, αυτός θα μας σώσει.
Λέγει ο Παυλος να εἴ πως παραζηλώσω μου τὴν σάρκα καὶ σώσω τινὰς ἐξ αὐτῶν. Ρωμ. 11,14  
Αλλού λέγει, ἔπεχε σεαυτῷ καὶ τῇ διδασκαλίᾳ, ἐπίμενε αὐτοῖς· τοῦτο γὰρ ποιῶν καὶ σεαυτὸν σώσεις καὶ τοὺς ἀκούοντάς σου. 
Μεταφράζουμε: Τιμόθεε να επαγρυπνείς και να έχεις την ορθή διδασκαλία και θα σώσεις και τον εαυτόν σου και εκείνους που θα σε ακούσουν. 
οὓς δὲ ἐν φόβῳ σῴζετε, ἐκ τοῦ πυρὸς ἁρπάζοντες, μισοῦντες καὶ τὸν ἀπὸ τῆς σαρκὸς ἐσπιλωμένον χιτῶνα. Δηλαδή, άλλους με φόβο και σύνεση μήπως και σεις βλαφτείτε από το κακό τους παράδειγμα αγωνιστείτε να τους σώζετε, αρπάζοντες αυτούς από την φωτιά των θανασίμων κινδύνων της αμαρτίας. 
Γινωσκέτω ὅτι ὁ ἐπιστρέψας ἁμαρτωλὸν ἐκ πλάνης ὁδοῦ αὐτοῦ σώσει ψυχὴν ἐκ θανάτου καὶ καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν. Δηλαδή, ας γνωρίζει εκείνος που θα επαναφέρει έναν αμαρτωλό από τον δρόμο της πλάνης στην αλήθεια ότι θα σώσει μια ψυχή από τον αιώνιο θάνατο.  
Αλλά μήπως ο πιστός σώζει την ψυχή από τον αιώνιο θάνατο και όχι ο Κύριος;  
Ο Παύλος σώζει, ο Τιμόθεος σώζει, και όλοι γενικώς οι πιστοί, σωτήρες.  
Μήπως ο μόνος σωτήρ και ο μόνος μεσίτης καταργήθηκε; Φυσικά και όχι. 
Όλοι αυτοί είναι σωτήρες με την σχετική έννοια.  Όλοι βοηθούν ώστε να οδηγηθούμε στον μοναδικό σωτήρα τον Χριστό.  
Έτσι όταν λέμε Θεοτόκε σώσων ημάς, πρέσβευε υπέρ ημών και λοιπά τα λέμε με αυτήν την σχετική έννοια που είδαμε.  
Η Παναγία είναι η μητέρα μας και μετά την επίγεια ζωή της είναι τώρα στον ουρανό και μας βοηθεί. Και επειδή έχει μεγάλη παρρησία στον Κύριο κατά το "πολὺ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη" δηλαδή η δέηση του δικαίου έχει φοβερά αποτελέσματα, εμείς την παρακαλούμε να μας βοηθήσει.  

Οι Ορθόδοξοι παρακαλούμε την Θεοτόκο να μας βοηθήσει διότι και αυτή όπως και όλοι οι Άγιοι είναι όργανα Χριστού και μας βοηθούν ώστε να οδηγηθούμε σε αυτόν.  
Λέγει η Γραφή  μνήμη δικαίων μετ᾿ ἐγκωμίων, δηλαδή η ανάμνηση των δίκαιων συνοδεύεται πάντοτε από επαίνους και εγκώμια.  
Αἰνέσωμεν δὴ ἄνδρας ἐνδόξους καὶ τοὺς πατέρας ἡμῶν τῇ γενέσει.  
Δηλαδή ας αινέσουμε τώρα τους ενδόξους άνδρες, πριν 3 στίχους είχε πει δοξάζοντες Κύριον ὑψώσατε, καθόσον ἂν δύνησθε, δηλαδή δοξολογήσετε και ανυψώστε τον Κύριο όσο μπορείτε. 
Εμείς αναπέμπουμε εγκώμια και αίνους προς τους αγίους και προς την Θεοτόκο μεγαλύνοντας και προβάλλοντας τους συνάμα ως παράδειγμα προς μίμηση.
Το να την τιμούμε, το να την προσκυνούμε τιμητικώς αλλά και να ψάλλουμε προς αυτήν εγκώμια δεν είναι αντιγραφικό όπως οι αιρετικοί θέλουν να το παρουσιάσουν.   
Επί παραδείγματι στην Αποκάλυψη 3,7-12 βλέπουμε την τιμητική προσκύνηση προς αγίους ανθρώπους. 
Ενώ έχει γραφεί ότι μόνο στον Κύριο ανήκει η προσκύνηση εδώ ο ίδιος ο Κύριος υπόσχεται ότι θα εξαναγκάσει τους εχθρούς του επισκόπου Φιλαδελφείας να τον προσκυνήσουν.  
Πάλι στην αποκάλυψη ο Ιωάννης όπως είπαμε πριν και ενώ του είχε ήδη πει από ταπείνωση ο άγγελος μια φορά να μην τον προσκυνήσει, ο Ιωάννης για δεύτερη φορά πάει να τον προσκυνήσει και ο άγγελος τον εμποδίζει ξανά, είναι η τιμητική προσκύνηση.  
Ψάλλουμε λοιπόν προς την Θεοτόκο και της πλέκουμε το εγκώμιο και όταν το κάνουμε αυτό δεν κάνουμε τίποτα άλλο από αυτό που κάνει ο ίδιος Κύριος όταν επί παραδείγματι πλέκει το εγκώμιο του Βαπτιστού και λέγει οὐκ ἐγήγερται ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ. 
Όπως η Ελισάβετ πλέκει το εγκώμιο της Παναγίας, όπως ο Παύλος πλέκει το εγκώμιο των πιστών ανδρών και γυναικών στο Εβραίους 11, 4 έως 38. 

Ας δούμε τώρα την λέξη γύναι.
Όσοι προσπαθούν να πουν ότι είναι υποτιμητική διδάσκουν λανθασμένα.  
Η λέξις γύναι είχε την σημασία, κυρία. Εάν θέλουμε να δούμε λέξη που είναι υποτιμητική θα πρέπει να πάμε στο Β Τιμοθ γ,6. Εκεί θα δούμε την λέξη γυναικάριο. 
ἐκ τούτων γάρ εἰσιν οἱ ἐνδύνοντες εἰς τὰς οἰκίας καὶ αἰχμαλωτίζοντες γυναικάρια σεσωρευμένα ἁμαρτίαις, ἀγόμενα ἐπιθυμίαις ποικίλαις. 
Όταν ο Χριστός επαινεί και λέγει "ω γύναι μεγάλη σου η πίστις" προφανώς δεν μιλούσε υποτιμητικά. Το ίδιο και όταν ο άγγελος όταν ρωτά "γύναι γιατί κλαις;" 
Αυτό το γύναι το βλέπουμε στο περιστατικό του γάμου της Κανά. Άλλη μια περικοπή με λόγια του Ιησού που διαστρεβλώνουν οι αιρετικοί.
Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· τί ἐμοὶ καὶ σοί, γύναι; οὔπω ἥκει ἡ ὥρα μου.  
Εδώ ο διαβάλλων και πονηρός υποβολέας θέλει να υπαγορεύει ότι το χωρίο έχει την αντίθετη από την ορθή ερμηνεία και διδάσκει τους αιρετικούς να φτάνουν ακόμη και να πουν ότι ταπεινώνει την μητέρα του με αυτό.  
Είναι όμως δυνατόν ο Ιησούς να επιτιμά την μητέρα του αλλά μετά να κάνει ότι του ζητεί ;  
Λέγει ο Κύριος ότι δεν ήλθε η ώρα μου ακόμη, αλλά εδώ βλέπουμε να κάνει το πρώτο του θαύμα για χάρη της Παναγίας.  
Αυτό είναι υπέρ της Παναγίας.  
Φαίνεται η μεγάλη μεσιτική δύναμη της την οποία ζητούμε όπως αναφέραμε πριν.  
Ο αναμάρτητος, ο αθώος που σταυρώθηκε υπέρ των ενόχων είχε την άκρα ταπείνωση, η μητέρα του είχε και αυτή την ταπείνωση.
Η Παναγία λοιπόν είχε εκτός των άλλων αρετών και την αρετή που ο Θεός αγαπάει περισσότερο, την ταπείνωση, την αρετή που αντιστρατεύεται περισσότερο ο Διάβολος.
Στολισμένη με όλες τις αρετές και την ταπείνωση, ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ, η Παναγία ποτέ δεν θα μπορούσε να αυθαδιάσει στον Κύριο.  
Όμως βλέπουμε ότι αμέσως μετά τα λόγια του Ιησού λέγει ἡ μήτηρ αὐτοῦ τοῖς διακόνοις· ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε.  
Αν ο Χριστός αρνούνταν, επιτιμούσε ή ταπείνωνε την μητέρα του αφενός αυτά τα λόγια μετέπειτα θα ήταν αυθάδεια και αφετέρου δεν θα επιτελούσε θαύμα.
Οποιοδήποτε σημείο ζητήθηκε προς διαστροφή της διδασκαλίας και του προσώπου του Κυρίου δεν πραγματοποιήθηκε. 
Κάποιοι από τους Φαρισαίους πονηρώς σκεπτόμενοι ζητούν με αυθάδεια θαύμα από τον Κύριο, ὁ δὲ (Κύριος) ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλὶς σημεῖον ἐπιζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰμὴ τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου. 

Αλήθεια αγαπητοί μου, τι θα έλεγε ένας που δεν είχε διαβάσει ποτέ του την Γραφή αλλά του λέγαμε μόνο αυτό το περιστατικό του γάμου και μετά τις δήθεν προφητείες των αιρετικών και τα λόγια τους για το άτομο του περιστατικού ;  
Ότι ο ένας προσπαθεί μανιωδώς να κατεβάσει με το ζόρι τον Κύριο κάθε τρεις και λίγο, ενώ άλλος με μια πρόταση φαίνεται να αλλάζει το πρόγραμμα ενός ολόκληρου Θεού.  
Και ενώ γίνεται αυτό ο ένας δεν έχει σε καμία υπόληψη τον άλλο που αναφέρεται στο περιστατικό του γάμου, τον βάζει σε σειρές να περιμένει τον Θεό και σίγουρα από μέσα του θεωρεί τον εαυτό του πλησιέστερα του Κυρίου και από πάνω !!  
Μη χειρότερα....

Για αυτό ακριβώς και ψάλλουμε άλαλα τα χείλη των ασεβών. Αυτό είναι κάτι άλλο που μας κατηγορούν οι αιρετικοί.  
Εμείς δεν λέμε να μείνουν άλαλα τα χείλη όσων δεν προσκυνούν την Παναγία, ο Κύριος είπε όστις θέλει να τον ακολουθήσει. 
Αυτό είναι από τον Ψαλμό 30,19 ἄλαλα γενηθήτω τὰ χείλη τὰ δόλια τὰ λαλοῦντα κατὰ τοῦ δικαίου ἀνομίαν ἐν ὑπερηφανίᾳ καὶ ἐξουδενώσει.  
Αναφέρεται στο περιστατικό στο οποίο ο Αχιτόφελ συκοφαντεί υβρίζει και θέλει να σκοτώσει τον Δαυίδ και αυτός παρακαλεί τον Θεό να σταματήσει το ασεβές στόμα του Αχιτόφελ που τον κατασυκοφαντεί.
Έτσι και εδώ η εικόνα θα είναι αιτία για τους υβριστές ώστε να εξωτερικεύσουν την κακία τους, να στραφούν εναντίον και να προσβάλουν την Κυρία Θεοτόκο, η ύβρις θα εκφραστεί μέσω της εικονος ώστε να ανέβει εις το πρωτότυπον, έτσι ο Υμνωδός όπως και ο Δαυίδ ομιλεί ειδικά για αυτούς τους υβριστές και λέγει αφού δεν δέχονται την Παναγία ας σωπάσουν, ας μην βλασφημούν και κακοδοξουν περί της Παναγίας. 
Τον Δαυίδ δεν τον ενδιέφερε να τον προσκυνήσει ως βασιλιά ο Αχιτόφελ με το ζόρι ειδάλλως να μείνει άλαλος, αλλά να μην τον συκοφαντεί.
Οἵτινες οὐ προσεκύνησαν τὸ θηρίον οὔτε τὴν εἰκόνα αὐτοῦ. Αυτοί που δεν προσκύνησαν ούτε το θηρίο, ούτε την εικόνα του.  
ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος μιμείται σε όλα τον Χριστό αλλά αντίθετα. 
Όπως έχει ο Κύριος αυτούς που διδάσκουν την ορθή διδασκαλία έτσι έχει και αυτός τα πονηρά δαιμόνια που κηρύττουν ψευδείς διδασκαλίες.
Το θηρίο στήνει και αυτό εικόνα κατά τα πρότυπα της Εκκλησίας του Κυρίου ώστε να προσκυνηθει ως θεός.
Όπως ο Κύριος έκανε αντικείμενα να θαυματουργούν, επί παραδείγματι χάλκινος όφις ή μαντίλι Παύλου, έτσι κάνει το θηρίο να θαυματουργεί η εικόνα του. 
Ξανά βλασφήμως το κάνει. 
Όπως θα έχει και σατανικό ιερατείο έτσι και κατά τα πρότυπα των θαυματουργών εικόνων της Εκκλησίας του Κυρίου φτιάχνει εικόνα.
Εδώ δεν έχουμε γενικώς αποστροφή του Κυρίου προς τις εικόνες αλλά ειδικώς προς την εικόνα θηρίου. 
Ο Κύριος δεν αποστρέφεται τις εικόνες που εξυπηρετούν την λατρεία, ειδάλλως ο Ναός της Ιερουσαλήμ ή η κιβωτός δεν θα είχαν παραστάσεις. 
Αποστρέφεται συγκεκριμένα την διαβολική εικόνα που έχει στηθεί από τον αντικείμενο κατά τα πρότυπα της αληθινής Εκκλησίας Του και αυτό είναι φανερό στην Γραφή.
Προσκυνήσω πρὸς ναὸν ἅγιόν σου ἐν φόβῳ σου, Ψαλμ 5,8  
εἰσελευσόμεθα εἰς τὰ σκηνώματα αὐτοῦ, προσκυνήσομεν εἰς τὸν τόπον, οὗ ἔστησαν οἱ πόδες αὐτοῦ. Ψαλμ 131,7. 
Προσκύνηση αγίων τόπων η οποία γίνεται δεκτή. (Αραγε ου εστησαν οχι οι πόδες, αλλα υπέρ νουν, ολόκληρος ο Κύριος έστη να μην προσκύνησωμεν ;)
Εξάλλου ο Κύριος φρόντισε να αποστομώσει τους αιρετικούς όταν η σκιά του Πέτρου θαυματουργεί, ἵνα ἐρχομένου Πέτρου κἂν ἡ σκιὰ ἐπισκιάσῃ τινὶ αὐτῶν. Πραξ 5,15
Τι είναι η σκιά αγαπητοί μου; Είναι ένας τύπος εικόνος. Είναι μια εικόνα του Πέτρου που σχηματίζεται όταν το φως πέφτει επάνω του και που έχει την μορφή του πρωτοτύπου.
Ο Κύριος θεωρεί ότι εκτός από την προσκύνηση του ιδίου του θηρίου, όταν αποδοθεί προσκύνηση στην εικόνα του, τότε αυτή πηγαίνει στο θηρίο και έτσι αμείβει όσους δεν προσκύνησαν την εικόνα του ή τιμωρεί όσους το έκαναν. 
Αυτός που προσκυνά την εικόνα ή υβρίζει την εικόνα υβρίζει ή προσκυνά το εικονιζόμενο πρόσωπο. Έτσι ο Ψαλμωδός λέγει ότι εφόσον δεν δέχονται την ορθή διδασκαλία ας μην επιβαρύνουν την θέση τους, ας μην προχωρήσουν ώστε να αναπέμψουν ύβρεις και συκοφαντίες εναντίον της Θεοτόκου που δια της εικόνος θα ανέβουν εις το πρωτότυπο. 
Στην επόμενη ανάρτηση θα δούμε το θέμα της αειπαρθενίας της Θεοτόκου.
πηγή