Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 10, 2014

Δεν έχω χρόνο για Προσευχή...



Το ακούμε συχνά το παράπονο, που φαίνεται δικαιολογημένο για πολλούς.  Είναι φορτωμένοι με αρκετές ευθύνες και όλη τη μέρα τρέχουν να προλάβουν τις δουλειές τους. Δυσανασχετούν για την κατάσταση αυτή, που κάποτε την αισθάνονται αφόρητη και διαμαρτύρονται: Δεν μου μένει λίγος χρόνος για τον εαυτό μου, δεν προλαβαίνω να κοιτάξω λίγο την ψυχή μου, δεν έχω καθόλου χρόνο για προσευχή.
Ποια είναι η ορθή αντιμετώπιση του προβλήματος, που παρουσιάζεται ιδιαίτερα έντονο σ’ αυτούς που δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ, σ’ αυτούς που χάνουν πολλές ώρες στις χρονοβόρες μετακινήσεις μέσα στις μεγαλουπόλεις, στις πολύτεκνες μητέρες, όταν μάλιστα είναι αναγκασμένες να εργάζονται, στους νέους που σπουδάζουν και τρέχουν στις σχολές, στα φροντιστήρια, στις ξένες γλώσσες κλπ.;

Είναι αλήθεια ότι, για να παλέψει κανείς σωστά στη ζωή του και για να αντιμετωπίσει με επιτυχία τα προβλήματά της, πρέπει να εργασθεί συστηματικά και με επιμέλεια, πρέπει να δώσει χρόνο. Γι΄ αυτό και αισθάνεται συχνά να τον σφίγγουν από παντού οι ανάγκες και χρόνος να μην του μένει.

Είναι όμως απόλυτα σωστή η δικαιολογία; Διότι διαπιστώνουμε ότι συχνά όλα τελικά μπορεί κανείς να τα προλαβαίνει, και μόνο για την ψυχή του να μην του μένει χρόνος. Λίγη προσευχή δεν ευκαιρεί να κάνει. Μέσα όμως στη δίνη των ποικίλων απασχολήσεων βρίσκουμε χρόνο να ξεκουρασθούμε, να ψυχαγωγηθούμε, να ακούσουμε τις ειδήσεις, να εκτονωθούμε κάποτε με πολλές, ίσως άχρηστες, συζητήσεις. Να προσευχηθούμε δεν προλαβαίνουμε! Αφήσαμε ποτέ, έστω για μία μόνο μέρα, λόγω των πολλών απασχολήσεών μας, το φαγητό; Κανείς δεν το κάνει αυτό. Όσες και αν είναι οι δουλειές μας, έστω και βιαστικά, θα φάμε κάτι. Το φαγητό, που στηρίζει το σώμα, δεν το παραλείπουμε. Την προσευχή, που τρέφει και στηρίζει την ψυχή, πώς τόσο εύκολα την αμελούμε; Δεν έχει η ψυχή πολύ μεγαλύτερη αξία από το σώμα, που με κάθε θυσία το φροντίζουμε;

Χρειάζεται επομένως μια πιο σωστή ιεράρχηση των απασχολήσεών μας. Η ψυχή αξίζει πιο πολύ από το σώμα, η αιωνιότητα από την πρόσκαιρη ζωή. Μην αμελούμε την ψυχή μας. Μην αφήνουμε την προσευχή. Όσες και αν είναι οι δουλειές μας, να βρίσκουμε λίγο χρόνο και για προσευχή: μάλιστα μ’ αυτήν ν’ αρχίζουμε τη μέρα μας, με προσευχή και να την τελειώνουμε. Και ενδιάμεσα σε κάθε ευκαιρία, να στρέφουμε το νου και την καρδιά μας στον Θεό. Ο Ψαλμωδός, που ασφαλώς είχε κι αυτός τις υποθέσεις του και τα έργα του, «επτάκις τής ημέρας ήνεσά σε», έλεγε. «Εσπέρας και πρωΐ και μεσημβρίας» προσευχόταν, δοξολογούσε τον Θεό.

«Εξεγερθήσομαι όρθρου» πρόσθετε: θα σηκωθώ πολύ πρωί για να ψάλω ύμνους στον Θεό. Αλλά και τα μεσάνυχτα ακόμη ξυπνούσε για να προσευχηθεί. «Μεσονύκτιον εξεγειρόμην» (Ψαλ. ριη΄ [118] 164, 62: νδ΄ [54] 18: νς΄ [56] 9). Όταν η ψυχή αγαπά τον Θεό, βρίσκει ευκαιρίες συχνά να επικοινωνεί. Όταν καταλαβαίνει τι είναι η προσευχή.

Πράγματι! Έχουμε καταλάβει τι είναι να απευθύνεται ο μικρός και αμαρτωλός και αδύναμος άνθρωπος στον άπειρο και παντοδύναμο και Τρισάγιο Κύριο του ουρανού και της γης; Τι είναι να μιλάς στον Θεό και Εκείνος να σου απαντά; Να Του λες τα προβλήματα, τους πόνους και τα βάσανά σου και Εκείνος να σε ειρηνεύει, να παρηγορεί την ψυχή σου και να δίνει λύσεις λυτρωτικές και σωτήριες;

Αν ζητήσεις ακρόαση από έναν υπουργό για να του εκθέσεις τα προβλήματά σου και εκείνος σου ορίσει κάποια ώρα για να σε ακούσει, μπορείς να μην παρουσιασθείς στη συνάντηση αυτή, με την πρόφαση ότι έχεις πολλές δουλειές και δεν ευκαιρείς; Μα για τη δική σου εξυπηρέτηση σε καλεί και συ δεν πηγαίνεις; Εσύ έχεις ανάγκη από τη βοήθειά του και εσύ αρνείσαι την επικοινωνία;

Με την προσευχή δεν πηγαίνουμε σε κάποιον μεγάλο υπουργό, που τις περισσότερες φορές δεν μπορεί ουσιαστικά να μας βοηθήσει, και που, αν κάτι μπορεί να κάνει, αυτό αφορά τα πρόσκαιρα προβλήματα της επίγειας ζωής μας. Ούτε πηγαίνουμε σε κάποια αυστηρά καθορισμένη ώρα, που με πολλή δυσκολία κι αυτήν μπορέσαμε να εξασφαλίσουμε.

Με την προσευχή καταφεύγουμε στον Θεό όποια ώρα εμείς θέλουμε και για όση ώρα θέλουμε και όσες φορές θέλουμε, μέρα και νύχτα. Και καταφεύγουμε σ’ Αυτόν που πάντοτε πρόθυμα και με απέραντη αγάπη μας περιμένει και μας ακούει, θέλει να μας βοηθήσει και όλα τα μπορεί, και τα προσωρινά με πολλή ευκολία τακτοποιεί και τα αιώνια με μοναδική φιλανθρωπία εξασφαλίζει. Και εμείς λέμε: «Δεν έχω χρόνο για προσευχή»!

Μα γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να κάνεις, αδελφέ μου, προσευχή και αυτό πρώτο να ζητήσεις: Να σου δώσει χρόνο ο Θεός, που συνέχεια τρέχεις χωρίς να προλαβαίνεις, που αγχώνεσαι και αδημονείς και τίποτε μόνος σου δεν καταφέρνεις.

Αν δώσουμε λίγη ώρα στην προσευχή, θα διαπιστώσουμε ότι πολλαπλασιάζεται ο χρόνος μας. Διότι στη ζωή μας δεν παλεύουμε πια μόνοι μας. Αλλά με την προσευχή έχουμε σύμμαχο τον Θεό. Και βέβαια το να παλεύουμε με βοηθό και συμπαραστάτη τον Θεό, Αυτόν που ειρηνεύει τις ψυχές μας, φωτίζει το νου, ενισχύει τις δυνάμεις, ευλογεί και πλουτίζει τη ζωή μας και μας χαρίζει την ατελεύτητη αιωνιότητα, είναι ασύγκριτα καλύτερο.

Ούτε οι πολλές ασχολίες μας να μας απορροφούν ούτε η ραθυμία του κατώτερου εαυτού μας να μας παρασύρει, ώστε να παραιτούμεθα εύκολα από τον αγώνα της προσευχής. Ας μην ακούμε τον μισάνθρωπο διάβολο, που γνωρίζει καλύτερα από μας τη δύναμη της προσευχής και γι’ αυτό βρίσκει διαρκώς δικαιολογίες και παρακινεί σε αναβολές. Αλλά να κάνουμε αυτό που και ο νους μας καταλαβαίνει ως χρήσιμο και αναγκαίο και η ψυχή μας βαθύτερα ζητεί. Να καταφεύγουμε στον ελεήμονα και παντοδύναμο Θεό για να βρίσκουμε έλεος, χάρη, φως και ζωή, αιώνια και αληθινή.

"Ασθενής και ωδιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει": Η πιό παρεξηγημένη ιερή παροιμία.


15Του Aρχιμανδρίτου 
Γεωργίου Xρυσοστόμου

"Σε ποιες περιπτώσεις μπορούμε θεμιτά και νόμιμα να καταλύσουμε την νηστεία;" είναι ένα σύνηθες ερώτημα πιστών προς τους ιερείς και ιδιαίτερα προς τους πνευματικούς - εξομολόγους. "Aσθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει", είναι μια εξίσου συνηθισμένη απάντηση.

Πρόκειται όμως για μια παρεξήγηση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι παροιμίες αποτελούν καταστάλλαγμα της μακρόχρονης εμπειρίας των ανθρώπων. Kαι για τον λόγο αυτό αναγνωρίστηκαν παντού και πάντοτε ως αναμφισβήτητες αλήθειες. Mία από τις παροιμίες αυτές είναι και η "ασθενής και ωδιπόρος (ή ωδειπόρος) αμαρτίαν ουκ έχει". Mε απλούστερα λόγια: "Ο άρρωστος και η έγκυος γυναίκα δεν αμαρτάνει εάν δεν νηστέψει".


Σήμερα όμως, οι περισσότεροι παρανοούν την έννοια της παραπάνω ρήσης, είτε από άγνοια της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, είτε από την ανορθόγραφη καταγραφή της λέξης ωδιπόρος (και όχι οδοιπόρος = ταξιδιώτης). Έτσι, η ρήση μετατράπηκε σε "ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει" δηλαδή: "Ο άρρωστος και ο ταξιδιώτης δεν έχει αμαρτάνει εάν δεν νηστέψει". Σύμφωνα με την παραπάνω λανθασμένη γραφή, ανάγνωση ή ερμηνεία, ο κάθε ταξιδιώτης (άσχετα εάν έχει ταξιδέψει με αεροπλάνο, πλοίο, τρένο ή αυτοκίνητο) μπορεί να καταλύσει κάθε νηστεία, χωρίς να αμαρτήσει.

Bέβαια εάν κάποιος δεν θέλει να νηστέψει, ας φάει, ό,τι θέλει. Δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Tο θέμα είναι να μην εφευρίσκουμε δικαιολογίες, για να δικαιολογήσουμε την αδυναμία μας. Aκόμη και εάν το κείμενο εννοούσε "οδοιπόρο" και όχι "ωδιπόρο", θα δικαιολογούνταν η κατάλυση μόνον στην περίπτωση που αυτός ο (τέλος πάντων) "οδοιπόρος" ήταν κάποιος που περπάτησε επί πολλές ώρες, κατάκοπος και εξαντλημένος από τις κακουχίες του ταξιδιού. Φτάνουμε όμως στο σημείο να απαλλάσσονται από τη νηστεία και όσοι πηγαίνουν μία εκδρομή. Δεν νηστεύουν με τη δικαιολογία ότι ταξίδεψαν.

Aλλά ας εξηγήσουμε τι σημαίνει το ορθό "ωδιπόρος". Πρόκειται για λέξη σύνθετη από την "ωδι" και "πόρος". Για τη λέξη "πόρος" λίγο - πολύ ξέρουμε ότι έχει διάφορες σημασίες, όπως στις λέξεις εύπορος, άπορος, οι πόροι του σώματος. Aκόμη έχουμε το μοναδικό νησί αρσενικού γένους, τον Πόρο. Πολλά χωριά με το όνομα Πόρος, διάφοροι οικισμοί, κάποιο βουνό στη Λευκάδα και μία νησίδα στον Πατραϊκό κόλπο, κοντά στο Aιτωλικό (βλ. περιοδικό Eπάλξεις, 2004).

H λέξη όμως "ωδι" προέρχεται από το ρήμα "ωδίνω", που έχει αρκετές σημασίες (κυριολεκτικά): Έχω ωδίνες, κοιλοπονώ, τίκτω, γεννώ, αλλά και (μεταφορικά) επιθυμώ πάρα πολύ να φάω, κάτι όπως η εγκυμονούσα, κάνω κάτι να τρέμει, σαν την ετοιμόγεννη γυναίκα (βλ. Aντιλεξικόν ή Oνομαστικόν της Nεοελληνικής Γλώσσης, εκδ. β', Aθήναι 1990). Πόσες φορές λοιπόν έχουμε ακούσει ότι η έγκυος γυναίκα ζητά να φάει κάτι, για να μην "ρίξει" το παιδί, να μην αποβάλλει;

Δικαιολογείται έτσι η έγκυος να μην νηστέψει, αν το ζητά ο οργανισμός της, γιατί κινδυνεύει να αποβάλλει το παιδί της. Άλλωστε το ορθό "ωδιπόρος" έχει και εννοιολογική συνάφεια με το "ασθενής", καθώς και τα δύο αναφέρονται σε καταστάσεις σωματικής ανάγκης και αδυναμίας, που δικαιολογεί την κατάλυση της νηστείας. Γι' αυτό και τίθεται μεταξύ των δύο λέξεων το συνδετικό "και", που συνδέει παρεμφερείς έννοιες, αλλιώς στην περίπτωση του "οδοιπόρου" θα υπήρχε το διαζευκτικό "ή", που συνδέει έννοιες εννοιολογικά διαφορετικές.
Έτσι, ο ταξιδιώτης δεν δικαιολογείται. Aκόμη και αν ο σοφός που είπε την παροιμία εννοούσε τον πολύ κατάκοπο, τότε θα την έλεγε διαφορετικά. Θα χρησιμοποιούσε ενδεχόμενα λέξεις, όπως: Καταβεβλημένος, εξαντλημένος, καταπονημένος, καταπληγωμένος κ.α.

Bέβαια οι δύσπιστοι πρέπει να έχουν πολύ καλή εγκυκλοπαίδεια, για να συμφωνήσουν μαζί μας. Πάντως θα έχουν ακούσει για τις ωδίνες του τοκετού και ίσως το "ώδινεν όρος και έτεκε μυν". Ίσως πάλι να έχουν αντίρρηση στο συντακτικό, γιατί το θέμα του ρήματος "ωδίνω" είναι "ωδιν" και συνεπώς «ωδιν + πόρος = ωδινπόρος». Aλλά το γράμμα "ν" πριν από το "π" εξαφανίζεται, γιατί δεν έχουμε λέξεις με συνεχόμενα τα γράμματα "ν" και "π". Aντίθετα, έχουμε συνεχόμενα τα "π" και "ν", όπως πνοή. Kάποιες φορές το "ν" μετατρέπεται σε "μ", όπως «σύν + πνοια = σύμπνοια».

Έπειτα από όλα αυτά, ιερείς, θεολόγοι, ιεροκήρυκες, εξομολόγοι και κάθε χριστιανός καλής θελήσεως, ας διαφωτίσουμε και τους υπόλοιπους ότι η σωστή παροιμία είναι: "Ασθενής και ωδιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει". Πρόκειται για μια παροιμία πολύ χρήσιμη στην εποχή μας. Είναι πολλοί εκείνοι που νηστεύουν, αλλά δεν λείπουν και εκείνοι που θέλουν να βρίσκουν "νόμιμες" υπεκφυγές, να ζαχαρώνουν το χάπι και να κάνουν την αδυναμία τους ανάγκη.
πηγή

Θεία οπτασία του Αγίου Ακακίου


ΘΕΙΑ ΟΠΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΚΑΚΙΟΥ
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ
Ό άγιος Ακάκιος, όπως αναφέρει ό διάδοχος αυτού Παπα-Ίωνάς, είδε τον όσιο Μάξιμο τον Καυσοκαλυβίτη κατά την ώρα της Ιεράς Ακολουθίας στο Κυριάκο, να θυμιάζει φορώντας ιερατική στολή, περιφέρονταν θυμιάζοντας το Ναό και τους Πατέρες και τον ακολουθούσαν κι άλλοι σαράντα ιεροπρεπείς και όσιοι με τα επανοκαλύμμαυχο τους.
Όταν είδε αυτούς ό άγιος Ακάκιος, ρώτησε τον όσιο Μάξιμο: «Ποιοι είναι αυτοί, πού ακολουθούν θυμιάζοντας;» Και του ήλθε απάντηση, πώς είναι οί σεσωσμένοι δια του αγίου Μαξίμου όσιοι από την περιφέρεια των Καυσοκαλυβίων.
Ό ιστοριογράφος του Κυριάκου της Σκήτης αυτής, στο Νάρθηκα της εκκλησίας έχει ανιστορήσει, προς επιβεβαιώσει της αποκαλύψεως του Αγίου Ακάκιου, με τη σειρά τους Αγίους: Αθανάσιο τον κτήτορα της Μεγίστης Λαύρας, Πέτρον τον Αθωνίτη, Νείλο τον όσιο, Μάξιμο τον υπόπτερο, Νήφωνα τον όσιο και άλλους να είναι γονατιστοί με τον όσιο Ακάκιο τον νέο, προ του θρόνου της Παναγίας Τριάδος και πρεσβεύουν για όλους τους Πατέρες και αδελφούς πού θα τελειώσουν το βίο θεάρεστα στον ιερό αυτόν και ευλογημένο τόπο, το «Περιβόλι της Παναγίας».
ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΣ Ο ΣΑΛΟΣ
Στο ασκητήριο του Αγίου Νήφωνος, πολλά χρόνια έμεινε αγωνιζόμενος ό Πάτερ Θεοφύλακτος, πού είχε γίνει Μοναχός στην Καλύβα «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου», καθώς μας διηγήθηκε ό Γέρο - Μιχαήλ από την ίδια Καλύβα «Ευαγγελισμός», δυο μέρες προ του θανάτου του, ό όποιος συνέβη ότι απροσδόκητα στις αρχές του μηνός Ιουνίου του 1979, κατά το χρονικό διάστημα πού γράφαμε το ανά χείρας βιβλίο, στο Νοσοκομείο «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ» των Αθηνών.
Ό Γέρων αυτός Θεοφύλακτος, προσποιούνταν το σάλο και τον κουφό, για να μη τον ενοχλούν οί άλλοι Μοναχοί, το 1924 ήμερα Σάββατο κοινώνησε τα Άχραντα Μυστήρια και μετά τη θεία λειτουργία πού έφυγαν οί άλλοι Πατέρες, από τους οποίους είχε ζητήσει χωριστά από τον καθένα συγχώρεση, σταύρωσε τα χέρια και παρέδωκε την ψυχή του στα χέρια του Δεσπότη Χριστού, χαρούμενος, διότι μετά τρεις μέρες πού τον επισκέφθηκαν οί Πατέρες τον βρήκαν στη στάση αυτή σχηματισμένο μέσα στο σπήλαιο του Αγίου Νήφωνος με το χαμόγελο στα χείλη.

Διήγηση Περί ὑπακοῆς στοὺς γονεῖς καὶ Σεβασμοῦ τῆς Ἱερᾶς Λειτουργίας


Στὶς ἡμέρες τοῦ βασιλιᾶ Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου (379-395), ἦταν στὴν Κωνσταντινούπολη κάποιος ἄνθρωπος ἐνάρετος καὶ πλούσιος, ποὺ ὀνομαζόταν Ἰουλιανός. Αὐτὸς εἶχε καὶ ἕνα γιό, ποὺ τὸν ἔλεγαν Θεόφιλο. 

Ὅταν γέρασε, ἔπεσε σὲ μεγάλη φτώχεια καὶ τότε κάλεσε τὸν γιό του γιὰ νὰ τοῦ πεῖ κάτι σημαντικό. Τοῦ ζήτησε λοιπὸν νὰ τὸν πουλήσει σὰν δοῦλο του, γιὰ νὰ ἀνταπεξέλθει στὶς ἀνάγκες τῶν τελευταίων χρόνων τῆς ζωῆς του. Ἀλλὰ μὲ τὴν ὑπόσχεση ὅτι θὰ ἔκανε πλήρη ὑπακοὴ στὸν ἀφέντη του καὶ ὅταν εἶχε θεία Λειτουργία, πρῶτα θὰ πήγαινε σ᾿ αὐτὴ καὶ ἔπειτα θὰ συνέχιζε πρόθυμα τὴν ὑπηρεσία του. Ἔτσι θὰ εἶχε θαυματουργικὲς εὐεργεσίες ἀπὸ τὸν Θεό.
 
Ὁ ὑπάκουος γιὸς δέχτηκε τὸ αἴτημα τοῦ πατέρα του, ποὺ τὴν ἑπόμενη μέρα τὸν πούλησε σ᾿ ἕναν πατρίκιο τοῦ παλατιοῦ, τὸν Κων/νο. Αὐτὸς ἀγάπησε πολὺ τὸν Θεόφιλο γιὰ τὴν προθυμία καὶ τὴν ἐργατικότητά του. Κάποτε ὅμως ὁ πατρίκιος ξέχασε τὸν χαρτοφύλακα στὸ δωμάτιό του καὶ ἔστειλε τὸν Θεόφιλο νὰ τοῦ τὸν φέρει.
 
Ὁ Θεόφιλος μπῆκε στὸ δωμάτιο τὴν ὥρα ποὺ ἡ κυρία του μοιχευόταν μὲ ἕνα δοῦλο της. Ἀλλ᾿ ὁ Θεόφιλος ἐπάνω στὴ βιασύνη του δὲν τοὺς πρόσεξε καὶ ἀφοῦ πῆρε τὸν χαρτοφύλακα βγῆκε ἀπὸ τὸ δωμάτιο. Ἡ πονηρὴ ὅμως γυναῖκα τοῦ πατρικίου, συκοφάντησε τὸν Θεόφιλο στὸν ἄντρα της ὅτι δῆθεν τὴν βίασε. Τότε ὁ πατρίκιος θυμωμένος, συνεννοήθηκε μὲ τὸν ἔπαρχο νὰ τοῦ στείλει τὸν Θεόφιλο γιὰ νὰ τὸν ἀποκεφαλίσει. 

Στὸ δρόμο γιὰ τὸν ἔπαρχο, ὁ Θεόφιλος συνάντησε ναὸ ποὺ εἶχε θεία Λειτουργία καὶ μπῆκε μέσα γιὰ νὰ λειτουργηθεῖ. Ἐπειδὴ ἀργοῦσε, ὁ πονηρὸς δοῦλος εἶπε στὸν πατρίκιο νὰ πάει αὐτὸς νὰ φέρει τὸ κεφάλι τοῦ Θεόφιλου, ποὺ θὰ ἦταν ἤδη κομμένο. 
Ὅταν ἔφτασε στὸν ἔπαρχο ὁ πονηρὸς δοῦλος, ὁ δήμιος ποὺ καραδοκοῦσε πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα, νόμισε ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Θεόφιλος. Καὶ ἔτσι τοῦ ἔκοψε τὸ κεφάλι. Ἀμέσως μετὰ ἔφτασε καὶ ὁ Θεόφιλος. Καὶ ἀφοῦ πῆρε τὸ σακὶ μὲ τὸ κεφάλι τὸ μετέφερε στὸν πατρίκιο, χωρὶς νὰ γνωρίζει τίποτα. 

Ὁ πατρίκιος καὶ ἰδιαίτερα ἡ γυναῖκα του, ὅταν εἶδαν ζωντανὸ τὸν Θεόφιλο καὶ τὸ κεφάλι τοῦ πονηροῦ δούλου μέσα στὸ σακί, ἔμειναν ἄφωνοι. 

Ἡ γυναῖκα τοῦ πατρικίου τότε, ἔντρομη γιὰ τὴν θεία δίκη, ἐξομολογήθηκε τὴν ἀλήθεια στὸν ἄντρα της καὶ ζήτησε δημόσια συγχώρηση. Ἔτσι ὁ πατρίκιος, ἀγάπησε ἀκόμα περισσότερο τὸν Θεόφιλο καὶ τὸν ἔκανε κληρονόμο σ᾿ ὅλη του τὴν περιουσία.

Αγ. Χαράλαμπος-θαύμα κατά την ώρα του μαρτυρίου.(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς,)


Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς,
Πολλές από τις σοβαρές ασθένειες που βασανίζουν τους ανθρώπους έχουν τη ρίζα τους, γνωστή ή άγνωστη, στο παρελθόν. Οι αιτίες των σοβαρών ασθενειών, όπως λόγου χάριν οι πνευματικές διαταραχές, έχουν να κάνουν με την παραβίαση του ηθικού νόμου του Θεού.
Όταν ο άγιος Χαραλάμπης βασανιζόταν από τους δήμιους, ο αυτοκράτορας και διώκτης του πληροφορήθηκε για τη θαυματουργό δύναμη του αγίου. Διέταξε λοιπόν να φέρουν ενώπιον του έναν δαιμονισμένο, για να δει αν ο Χαραλάμπης μπορούσε να τον θεραπεύσει. Ο διάβολος βασάνιζε ήδη τον ταλαίπωρο άνθρωπο επί τριανταπέντε χρόνια, σέρνοντάς τον στα όρη και τις ερήμους, εκσφενδονίζοντάς τον μέσα σε φαράγγια και έλη. Όταν ο παράφρονας αυτός πλησίασε τον Χαραλάμπη, έντρομος ο δαίμονας αισθάνθηκε ευωδιαστό άρωμα να βγαίνει από τον άγιο άνθρωπο και έκραξε: «Σε ικετεύω, δούλε του Θεού, μη με βασανίσεις πριν από τον καιρό μου• να με διατάξεις να φύγω κι εγώ θα φύγω. Αν θέλεις θα σου πω πώς μπήκα μέσα σ’ αυτόν τον άνθρωπο». Ο άγιος διέταξε το δαίμονα να πει το ιστορικό. Ο δαίμονας αποκάλυψε: «Ο άνθρωπος αυτός θέλησε να κλέψει κάτι από τον γείτονά του και σκέφθηκε μέσα του: αν δεν σκοτώσω πρώτα τον άνθρωπο, δεν θα μπορέσω ν’ αρπάξω τα αγαθά του». Πήγε λοιπόν και σκότωσε τον γείτονά του. Τον έπιασα τη στιγμή που διέπραττε το έγκλημα, μπήκα και κατοίκησα μέσα του τριανταπέντε ολόκληρα χρόνια». Ακούγοντας αυτά ο άγιος του Θεού διέταξε τον δαίμονα να βγει αμέσως από τον άνθρωπο και να τον αφήσει πια ήσυχο. Ο δαίμονας βγήκε και ο άνθρωπος που είχε παραφρονήσει αποκαταστάθηκε στην υγεία του και βρήκε τη γαλήνη.
«Ο πρόλογος της Αχρίδος»

Ιερομάρτυς Χαράλαμπος, ο υπερήλικας αγωνιστής

Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερεύς στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και έζησε επί αυτοκρατορίας του Σεπτιμίου Σεβήρου (193-211 μ.Χ.). Όταν το έτος 198 μ.Χ. ο Σεβήρος εξα­πέλυσε απηνή διωγμό κατά των Χριστιανών, ο έπαρχος της Μαγνησίας Λουκιανός συνέλαβε τον Άγιο και του εζήτησε να αρνηθεί την πίστη του. Όμως ο Άγιος όχι μόνο δεν το έκανε αυτό, αλλά αντίθετα ομολόγησε στον έπαρχο την προσήλωσή του στον Χριστό και εδήλωσε με παρρησία ότι σε οποιοδήποτε βασανιστήριο και να υποβληθεί δεν πρόκειται να αρνηθεί την πίστη της Εκκλησίας. Τότε η σκοτισμένη και σαρκική ψυχή του Λουκιανού επέτεινε την οργή της και διέταξε να αρχίσουν τα φρικώδη βασανιστήρια στο γέροντα ιερέα.
agxaral2
Πρώτα τον εγύμνωσαν και ο ίδιος ο Λουκιανός, παίρνοντας το ξίφος του προ­σπάθησε να πληγώσει το σώμα του Αγίου. Όμως αποκόπηκαν τα χέρια του και έμειναν κρεμασμένα στο σώμα του Ιερομάρτυρος και μόνο ύστερα από προσευχή του Αγίου συγκολλήθηκαν αυτά πάλι στο σώμα και ο ηγεμόνας κατέστη υγιής. Βλέποντας αυτό το θαύμα του Αγίου πολλοί από τους δήμιους επίστεψαν στον αληθινό Θεό.
Με το ζόφο στο νου και με τη θηριωδία στην καρδιά, ο έπαρχος έδωσε εντολή να διαπομπεύσουν τον Άγιο και να τον σύρουν διά μέσου της πόλεως με χαλινάρι. Τέλος, διέταξε τον αποκεφαλισμό του Αγίου, ο οποίος με το μαρτύριό του έλαβε τον αμαράντινο στέφανο της δόξας.
Τμήματα της τιμίας κάρας αυτού φυλάσσονται στην ιερά μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων και στον ομώνυμο προσκυνηματικό ναό της κωμοπόλεως των Θεσπιών της Βοιωτίας.
(Επισκόπου Φαναρίου Αγαθαγγέλου, Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Φεβρουάριος, εκδ. Αποστ. Διακονία, σ. 108-109)
πηγή

ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ! Ο ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ! Για να γνωρίζουμε ποιούς ΜΕΓΑΛΟΑΠΑΤΕΩΝΕΣ στηρίζει η ΕΚΚΛΗΣΙΑ.


Ο ΑΦΑΝΗΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ!

Ο ΑΘΟΡΥΒΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ 

ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΘΟΕΡΓΙΑΣ!

  Για να γνωρίζουμε ποιούς ΜΕΓΑΛΟΑΠΑΤΕΩΝΕΣ στηρίζει η ΕΚΚΛΗΣΙΑ. 
Δεν είναι τυχαίο το κατάντημά των ρασοφόρων της ηγεσίας της Ελλαδικής Εκκλησίας.
Για το χρήμα, γίνονται χειρότεροι και από τους Εβραίους..

Πόπη Σουφλή
 
 
 
Το σημερινό σημείωμά μας αναφέρεται σε ένα πρόσωπο, το οποίον εμείς προσωπικά βαθύτατα αγαπάμε και πολύ τιμάμε! Συνεχίζουμε δέ και να απονέμουμε την ίδια αγάπη και τιμή παρά το γεγονός, ότι το όνομά του ενεπλάκη σε σύγχρονα οικονομικά σκάνδαλα, που έχουν σχέση με κάποιο γνωστό μεγάλο επιχειρηματία, ο οποίος σήμερα ευρίσκεται προφυλακισμένος στον Κορυδαλλό.
Θα θέλαμε να τονίσουμε από την αρχή, ότι με όσα θα σημειώσουμε παρακάτω δεν στοχεύουμε σε κάποια, έστω και έμμεση, παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης! 
Τήν Δικαιοσύνη σεβόμεθα και τιμάμε επίσης! 
 
Πρόκειται για τον πολυσέβαστο καί αξιαγάπητο Κύριο (με κεφαλαίο το Κ) Πέτρο Κυριακίδη, ένα πολύ γνωστό πρόσωπο στον ευρύτερο εκκλησιαστικό χώρο, για το οποίον εμείς στην καρδιά μας τρέφουμεαπέραντη ευγνω-μοσύνη! 
 
 Σήμερα απασχολεί την Ελληνική Δικαιοσύνη και καταζητείται  από τις διωκτικές Αρχές! Θα ασχοληθούμε μαζί του, επικαλούμενοι το τεκμήριο της αθωότητος. Ως γνωστόν ουδείς θεωρείται ένοχος, μέχρι της οριστικής καταδίκης του! Βεβαίως η αρχή αυτή απὀ μερικά ΜΜΕ δεν εφαρμόζεται, και γι αυτό τό λόγο όσα απ αυτά το αποτολμούν  στις ημέρες μας, μας θυμίζουν εκείνα τα αλήστου μνήμης «λαϊκά Δικαστήρια» μιάς άλλης παληάς και σκοτεινής εποχής. Μερικά λοιπόν ΜΜΕ χωρίς τον παραμικρό δισταγμό σε κατασπαράσσουν μόνο και μόνο για να κερδίσουν χρήμα! 
  Είχαμε χαράξει ήδη τις γραμμές αυτές από προχθές, είχαμε δε ολοκληρώσει το σχετικό σημείωμά μας, όταν έκπληκτοι σήμερα Κυριακή 27/01 είδαμε Αθηναϊκές εφημερίδες  να γράφουν σχετικά ρεπορτάζ για τόν κ. Κυριακίδη με αλληλοσυγκρουόμενο περιεχόμενο! Έτσι το σημείωμά μας αυτό, που θα αναρτηθή αύριο, αποκτά επικαιρότητα, γεγονός το οποίον ιδιαιτέρως μας χαροποιεί. Στις πολλές γνώμες άλλων ας προστεθή και η δική μας. Η έκφραση γνώμης δεν μπορεί να θεωρηθή απόπειρα επεμβάσεως στο έργο της Δικαιοσύνης ή των Αρχών του Κράτους.  
 

Τα όσα, λοιπόν, πρόκειται να γράψουμε στη συνέχεια απορρέουν από μια εσωτερική ανάγκη! Απορρέουν αυθόρμητα από μια εσωτερική ανάγκη για μιά κατάθεση ψυχής δίχως υστερόβουλα κίνητρα. Νοιώθουμε την ανάγκη να ομολογήσουμε δημοσίως ό,τι και όσα γνωρίζουμε για ένα σεμνό άνθρωπο, αφανή εργάτη της αγαθοποιΐας και αγαθοεργίας,  εραστή και ενσαρκωτή της αρετής, τον οποίον εγνωρίσαμε σε ανύποπτο χρόνο, πολύ πρίν τό όνομά του ἐμπλακή σε υποθέσεις ΄όπως της Τραπέζης PROTON BANΚ. Ενσυνειδήτως καταθέτοπυμε την μαρτυρία μας για ένα φιλάνθρωπο καί άνθρωπο καί το πράττουμε σε μιά περίοοδο, όπου πολλοί είναι έτοιμοι, παρασυρόμενοι από μερικά τουλάχιστον αδηφάγα ΜΜΕ, να του ρίψουν αβασάνιστα το λίθον του αναθέματος.
Οδηγός των σκέψεών μας είναι μερικές απλές αλήθειες. Ξεκινάμε τις σκέψεις μας με μερικά δεδομένα:
1.      Ούτε όλοι όσοι ευρίσκονται ήδη στη φυλακή είναι εγκληματίες, αλλά καί ούτε όλοι εμείς, που είμαστε έξω από «της φυλακής τα σίδερα» είμαστε εκ των προτέρων και άνευ ετέρου «έντιμοι» άνθρωποι!  Όλοι μας είμεθα έντιμοι μέχρις αποδείξεως του εναντίου!
2.      Ουδείς άλλωστε θεωρείται ένοχος, όπως και παραπάνω εγράψαμε, αν προηγουμένως δεν εκδοθεί τελεσίδικη καταδικαστική κατ’ αυτού Απόφαση των Δικαστηρίων!
3.      Ακόμη και σε περίπτωση που έχουμε μπροστά μας μια καταδίκη, και τότε παραμονεύει ο παράγων της «δικαστικής πλάνης». Μερικές φορές αυτή η δικαστική πλάνη αποδεικνύεται μετά τον θάνατο ενός καταδικασθέντος αθώου ΄συνανθρώπου μας!
4.      Αλλά και τότε, που έχουμε ενώπιόν μας μία καταδικαστική Απόφαση, τα Δικαστήρια λαμβάνουν υπ΄ όψιν τους τον«πρότερο έντιμο βίο» του καταδίκου και γι αυτό μετριάζουν τις ποινές. 
5.      Στην ιστορία της ανθρωπότητος υπάρχουν περιπτώσεις κατα τις οποίες τα Δικαστήρια ή και η πολιτική ακόμη σκοπιμότης ωδήγησαν στη φυλακή είτε σοφούς, σαν τον Σωκράτη, είτε Εθνικούς Ήρωες, σαν το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, είτε Αγίους, σαν τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, είτε Μεγάλες Προσωπικότητες όπως τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο!
Με δεδομένα τα παραπάνω θα προσπαθήσουμε να καταθέσουμε τη δική μας προσωπική άποψη για τον Κύριο Πέτρο Κυριακίδη. Και αν ακόμη ήθελε αποδειχθή, ότι είναι ένοχος τελέσεως κάποιας εκνόμου πράξεως, για μας προσωπικά ο άνθρωπος αυτός πρέπει χωρίς τη θέλησή του να έπεσε θύμα είτε της καλωσύνης του, είτε της προς τα πρόσωπα συνεργατών του τυφλής εμπιστοσύνης του! Θύμα της ψυχικής του αγαθωσύνης!  
 Γράφουμε αυτά τα λόγια, έχοντες πλήρη συνείδηση των λέξεων, τις οποίες χαράσσουμε στο χαρτί. Κατά την ταπεινή μας γνώμη, ο Κύριος Πέτρος Κυριακίδης εξ ορισμού ΟΥΤΕ ΠΟΤΕ ΗΤΑΝ, ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΣ να τελέσει συνειδητά μια ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ αξιόποινη πράξη, εξ εκείνων δηλ. που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των Διωκτικών Αρχών. Εκ κατασκευής είναι ένας αγαθός άνθρωπος, πλασμένος για να ευεργετή, παραμένοντας αφανής εργάτης της αγαθοεργίας.
Σε ανύποπτο, λοιπόν, χρόνο εγνωρίσαμε τον κ. Κυριακίδη σαν ένα σεμνό άνθρωπο, χαμηλών τόνων, με συνειδητή θρησκευτική ζωή, εκκλησιαζόμενο τακτικά, μετέχοντα στα αγιαστικά Μυστήρια της Εκκλησίας μας, αλλά συγχρόνως δραστήριο και πολύ επιτυχημένο επιχειρηματία, ο οποίος ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων του, σεμνά και αθόρυβα πάντοτε, το διέθετε σε αγαθοεργίες! Ήταν Δεκέμβριος του 2006, τότε που για πρώτη φορά μας επλησίασε για να αποδείξει εμπράκτως την αγάπη του στην κοινωνική πλευρά του έργου μας. Είναι χιλιάδες οι υπ’ αυτού ευεργετηθέντες! Ας θεωρηθή, ότι εμείς ομιλούμε και γράφουμε τις γραμμές αυτές εκ μέρους όλων αυτών των υπ' αυτού ευεργετηθέντων φυσικών ή νομικών προσώπων, χωρίς βεβαίως την εξουσιοδότησή τους. 
Για μας, λοιπόν, είναι ο Μεγάλος Δωρητής στο έργο ανεγέρσεως του κτιρίου του Βρεφονηπιακού Σταθμού «TA ΑΓΓΕΛΟΥΔΑΚΙΑ», που ανεγείρεται εδώ στο Αίγιο και του οποίου οι οικοδομικές εργασίες ἐκτοτε διεκόπησαν, από έλλειψη  νωτέρων χορηγών και δωρητών.
Στίς φωτογραφίες, που σας παραθέτουμε, βλέπετε το μεγάλο οικοδόμημα, σε ημιτελή κατάσταση, όπως ευρίσκεται σήμερα, αφ΄ότου εξαντλήθηκε η χορηγία του κ. Κυριακίδη. Ἐχει ολοκληρωθή η κατασκευή του εκ σκυροδέματος σκελετού, η τοιχοποιΐα και η κεραμοσκεπής στέγη.  Ένα ακόμη όνειρο της ψυχής μας παραμένει εισέτι ημιτελές! Ο Βρεφονηπιακός Σταθμός της Μητροπόλεώς μας λειτουργεί αποδοτικώς, ανακουφίζοντας πολλά ζευγάρια εργαζομένων γονέων,  αλλά φιλοξενείται σε άλλο εκκλησιαστικό κτίριο. Προστατεύει πενήντα περίπου βρέφη και νήπια προσχολικης ηλικίας της μείζονος περιοχής του Αιγίου.


Η περίπτωση του αγαπητού μας κ. Πέτρου Κυριακίδη μας δίδει την ευκαιρία να σημειώσουμε πως τώρα τελευταία πολλά παράδοξα, περίεργα, συγχρόνως δε ανεξήγητα και κατατανόητα, πράγματα συμβαίνουν ολόγυρά μας! Πολιτικά πρόσωπα, τα οποία δημοσίως καταγγέλλονται για λαθροχειρίες, ατασθαλίες, χρηματισμούς, αλλοιώσεις επισήμων εγγράφων κλπ. φαίνεται ΝΑ ΜΗ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΩΝΤΑΙ, ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΊΖΩΝΤΑΙ!
________Αντιθέτως πρόσωπα του επιχειρηματικού κόσμου, προσωπικότητες με καλό μέχρι σήμερα όνομα και ευρύτατη όχι μόνον επιχειρηματική, αλλά και κοινωνική-φιλαν-θρωπική. δραστηριότητα και αποδοχή, χωρίς πολλή σκέψη, και συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται! Παρά το γεγονός, ότι απασχολούν κάποιες εκατοντάδες  μισθωτών υπαλλήλων, για κάποια εικονικά ή και δήθεν εικονικά τιμολόγια αξίας π.χ. μόλις πενήντα χιλιάδων (50.000) €, επαναλαμβάνω, και συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται! Με τον τρόπο αυτό όμως ψυχικά κουρελιάζονται, ηθικά τσαλακώνονται και επιχειρηματικά καταστρέφονται! Ταύτα πάντα συντελούνται από παράγοντες της Δικαιοσύνης, η οποία κατά τα τελευταια αυτά χρόνια εμφανίζεται ως ούτε τυφλή, ούτε κουφή, ούτε και μουγγή στα μάτια μας!  Ιδού μια απόδειξη:Πως π.χ. μπορούμε να δικαιολογήσουμε την διαρροή λεπτομερειών από μια Δικογραφία, της οποίας η ανακριτική διαδικασία ευρίσκεται σε εξέλιξη; Πώς και γιατί οι δημοσιογράφοι αντλούν πληροφορίες ως προς το τί ερωτήθηκε και τι απάντηση έδωσε ο δείνα ανακρινόμενος; Πόθεν άραγε οι δημοσιογράφοι π.χ. έμαθαν ότι στην υπόθεση «λίστα Λαγκάρντ» η Ανακριτική Αρχή ανακάλυψε, ότι υπάρχει και δεύτερο «στικάκι», το γνωστό usb; Η ανάκριση, κάθε ανάκριση, εξ ορισμού είναι απόρρητη! Πως άραγε διέρρευσε, η ομολογία διατελέσαντος μεγάλου Εισαγγελέως και υπυθυνου στη ΣΔΟΕ προσώπου, ότι παρέλαβε το «στικάκι» από τον τάδε Υπουργό, το αντέγραψε και έπειτα -άκουσον! άκουσον!- κατέστρεψε το αρχικό usb;  Ή και γιατί μόνο και μόνο από αυτή την ομολογία του ο πρώην Εισαγγελεύς δεν συλλαμβάνεται και δεν προφυλακίζεται αμέσως;  Καί άλλο παραδειγμα: Πως μια μεγάλης΄κυκλοφορίας Αθηναϊκή εφημερίδα σήμερα με ολοσέλιδο άρθρο της χαρακτηρίζει τον κ. Πέτρο Κυριακίδη ως "αχυράνθρωπο" και "βιτρίνα" άλλου επιχειρηματία; Πώς και πόθεν αντλεί πληροφορίες περί επιστολών, οι οποίες απεστάλησαν από τόν κ. Κυριακίδη πρός αυτόν τόν '΄αλλον επιχειρηματία", επιστολές οι οποίες ευρέθησαν στην κατοικία  του ἀλλου επιχειρηματία; Αφού η ανακριτική διεργασία είναι μυστική πως η εν λόγω εφημερίδα στη σελίδα 41 δημοσιεύει όχι μόνο φωτοτυπίες, αλλά και αυτούσιο το περιεχόμενο τέτοιων επιστολών; Να ένα δείγμα:  
"Με το παρόν δηλώνω ότι όλες οι επενδύσεις και μετοχές μου  σε μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως η ΝΕΠ ΑΕ, ανήκουν στον κ. Λαυρέντη Λαυρεντιάδη και ότι ο ίδιος μου είχε ζητήσει να τα διαχειρίζομαι. Με την παρούσα επιστολή υποχρεούμαι να τα μεταφέρω σε όποιον μου ζητηθεί για συνολικό ποσό 1.000 ευρώ. Όταν υλοποιηθούν αυτές οι αλλαγές, δεν θα έχω πλέον νόμιμο δικαίωμα σε αυτά".                                                               (Βλ. Real News, 27.01.2013. sel. 41).
Όταν λοιπόν τέτοια απόρρρητα στοιχεία της ανακριτικής διαδικασίας διαρρέουν πρός τά έξω, είτε δηλ. πρός εφημερίδες, είτε προς μέσα ΜΜΕ, μάλιστα δε επιλεκτικώς, τότε δικαιούμεθα να σκεπτώμεθα, ότι η Δικαιοσύνη μερικές φορές ένεργεῖ ως τυφλή, στα πρόσωπα των εντίμων Δικαστών, καί μερικές φορές ως "ἁνοικτομάτα", στα πρόσωπα Δικαστών οι οποίοι όχι μόνον αυτο-εκθέτονται, αλλά και την Δικαιοσύνην ως ὑψιστο λειτούργημα της Δημοκρατίας επίσης εκθέτουν! .
___________Αναζητούν, λοιπόν, να προφυλακίσουν ένα πρόσωπο, που ευρίσκεται σε ώριμη ηλίκία, έχει δε και πολλά προβλήματα υγείας. Όπως επίσης επιμένουν να κρατείται στη φυλακή ένας Στρατηγός, γέροντας πιά στην ηλικία  των 90 ετών περίπου, ο οποίος ευρίσκεται στον Κορυδαλλό για περισσότερα από τριάντα τόσα χρόνια! Πόσο πιά κινδυνεύει η Δημοκρατία από ένα τέτοιο πρόσωπο! (Απορία: αληθεύει άραγε η πληροφορία, ότι ο Στρατηγός αυτός σήμερα νοσηλεύεται σε νοσηλευτήριο των Αθηνών καί ότι η κατάσταση της υγείας του είναι πολύ κρίσιμη;)
Με όλο μας το σεβασμό στη Δικαιοσύνη θα μας επιτραπεί να υπενθυμίσουμε το των Λατίνων σοφών αποφθεγμα: «Summum jussumma injuria» δηλ. του Κικέρωνος, που ερμηνεύεται: ύψιστον δίκαιον, υψίστη αδικία, δηλ. η άκρα -η ακραία- Δικαιοσύνη ισοδυναμεί πρός άκραν αδικίαν!
Ἐπισφραγίζοντας το σημείωμά μας αυτό θα επαναλάβουμε καί πάλι, ό,τι παραπάνω είπαμε: ο Κύριος Πέτρος Κυριακίδης είναι ένας εξαίρετος ἀνθρωπος! Δεν μπορεί να είναι εγκληματίας! Κατά την ταπεινή μας γνώμη, εξ ορισμού ΟΥΤΕ ΠΟΤΕ ΗΤΑΝ, ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΣ να τελέσει μια ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ αξιόποινη πράξη, εξ εκείνων που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των διωκτικών Αρχών, καθ'ὀσον και τον Θεόν σέβεται καί τόν Ηθικόν Νόμον του Ευαγγελίου ασπάζεται και τηρεί! Τελικά φρονούμε, ότι πρόσωπα ως ο κ. Πέτρος Κυριακίδης δεν αποτελούν απειλή για τήν κοινωνία μας.
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Αίγιον, 28 Ιανουαρίου 2013

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:
( Από τον αγαπητόν μας Π.Ν.Ι, απόλυτα σοβαρό και υπεύθυνο πρόσωπο, εζητήσαμε μερικά στοιχεία από τη ζωή του κ. Κυριακίδη, τα οποία και σας παραθέτουμε στη συνέχεια) 
"Ο Πέτρος Κυριακίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1940. Η μητέρα του είχε σπουδάσει φαρμακοποιός και πατέρας του, ο Γεώργιος, ήταν δάσκαλος και παιδοψυχολόγος και συμμετείχε στην ομάδα αναμόρφωσης του εκπαιδευτικού συστήματος της Κύπρου, μάλλον κατά τη δεκαετία του 1950. Ο Γεώργιος μεγάλωσε τα παιδιά του σε ατμόσφαιρα αγάπης και ελευθερίας. Ήταν πατριώτης και συμμετείχε στη δράση της ΕΟΚΑ, στην οποία εντάχθηκε και ο γιος του Πέτρος σε ηλικία 15-16 ετών. Ο Πέτρος άσκησε μεγάλη αντιστασιακή δράση, υπηρετώντας την ελευθερία, για την οποία φυλακίστηκε και βασανίστηκε σκληρά από τους Άγγλους, χωρίς να καμφθεί το πατριωτικό του φρόνημα. Ένας από τους συναγωνιστές του εξομολογήθηκε σε μένα προσωπικά ότι ο Πέτρος, όταν ανέβαινε μία ομάδα τριών ατόμων στις ταράτσες των σπιτιών για να κατεβάσουν την αγγλική σημαία, τοποθετούσε την πλάτη του προς την πλευρά των Άγγλων σκοπών, ώστε, σε περίπτωση πυροβολισμών, να σκοτωνόταν αυτός και όχι οι υπόλοιποι. Η οικογένεια Κυριακίδη υπήρξε ιδιαίτερα θεοσεβής και ο Πέτρος απέκτησε από νωρίς βαθειά χριστιανική πίστη.  Η ηλικία των 19 ετών τον βρίσκει στην Αθήνα, ως φοιτητή της Νομικής Σχολής. Κατά τη διάρκεια της ζωής του απέκτησε ευρύτατη εγκυκλοπαιδική μόρφωση, που απλωνόταν σε διάφορα πεδία γνώσης όπως ιατρική, νομική, θεολογία, ψυχολογία, οικονομικά, σπουδάζοντας στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Επαγγελματικά ασχολήθηκε με διάφορους τομείς. Χαρακτηριστικά έχει αναφέρει ότι έχει κάνει τις μισές δουλειές που υπάρχουν.
Ως χαρακτήρας υπήρξεν ανέκαθεν τολμηρός και ατρόμητος, άνθρωπος ισχυρής θέλησης, με τεράστια έφεση προς το καλό. Ο νους του είναι αναμφισβήτητα μεγαλοφυής (μάλιστα στο Παγκύπριο Γυμνάσιο άφησε εποχή για το μαθηματικό μυαλό του και για καιρό έλεγαν ότι «πέρασε από δω ο Κυριακίδης»). Είναι πολύ δραστήριος και εργατικός. Έχει πει ότι η εργασία είναι η πρώτη εντολή του Θεού προς τον άνθρωπο μετά την πτώση και είναι πολύ σημαντική. Διαθέτει πραγματική σοφία, διάκριση και τεράστια πείρα και αναρίθμητοι άνθρωποι σπεύδουν να τον συμβουλευτούν. Ακολουθεί πάντοτε τις αρχές τα Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστης. Διαθέτει τεράστια υπομονή και διατηρεί την ελπίδα σε κάθε δυσκολία. Ακόμα και όταν όλοι κάμπτονται, εκείνος μένει ασάλευτος δια της πίστεως, την οποία έχει το χάρισμα να μεταδίδει και σε όσους τον συναντούν. Είναι ιδιαίτερα ευγενής και πράος, με πραγματική μακροθυμία, κάτι που αναγκάζονται να παραδεχθούν και οι όποιοι επικριτές του. Ποτέ δεν τον ακούσαμε να κρίνει ή να σχολιάζει ανθρώπους και καταστάσεις. Έχει βαθειά και αξιοζήλευτη εσωτερική ειρήνη, που επικαλύπτει όσους είναι γύρω του. Δεν τον έχουμε δει ποτέ να οργίζεται, έστω και με τη μορφή της δίκαιης αγανάκτησης.
Αγωνίζεται διαρκώς για να προσφέρει στον κόσμο.
 Ιδιαίτερη είναι η συμβολή του στη θεραπεία του ανθρώπου. Η θεραπευτική του κλίση εκδηλώθηκε στην ηλικία των 13 ετών, από την οποία άρχισε να μελετά ανάλογα συγγράμματα και να εφαρμόζει δοκιμαστικά τεχνικές σε συμμαθητές και συγγενείς του. Έχει ασχοληθεί με χιλιάδες περιστατικά. Πρόσφατα, για το σύνολο του ερευνητικού, επιστημονικού και διδακτικού του έργου, έλαβε τους ακαδημαϊκούς τίτλους Doctor Honoris Causaκαι Doctor Emeritus, από το Πανεπιστήμιο Titu Majoresku του Βουκουρεστίου, στην ιατρική σχολή του οποίου υπηρετεί ως αναπληρωτής Καθηγητής.
Παράλληλα,  κατά τα τελευταία 15 χρόνια ιδιαίτερα, έχει επιτελέσει τεράστιο πολιτιστικό και φιλανθρωπικό έργο. Έχει στηρίξει δράσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος, έχει συμβάλλει στην ανακαίνιση μονών στο εξωτερικό, έχει ιδρύσει σχολεία και μία τεχνική σχολή στην Αφρική, συντηρώντας παράλληλα χιλιάδες παιδάκια σε αυτή την ήπειρο. Το έργο, το οποίο μπήκε πραγματικά στην καρδιά του, ήταν η ανακαίνιση πτέρυγας στον Ναό της Αναστάσεως. Μας εξομολογήθηκε ότι νοιώθει μεγάλη τιμή που του επέτρεψε ο Κύριος να κάνει αυτή την προσφορά.
Ο Πέτρος Κυριακίδης είναι αναμφισβήτητα υπόδειγμα ανθρώπου μέσα στον κόσμο. Τέτοιες φυσιογνωμίες σπανίζουν. Είναι άνθρωπος ισορροπημένος και τηρεί το μέτρο σε κάθε του εκδήλωση. Η μόνη αμετροέπεια, που μπορεί κανείς να συναντήσει σε αυτόν, αφορά στην αγάπη, η οποία νομίζεις μερικές φορές ότι αναβλύζει από κάθε πόρο του σώματός του. Εκεί ίσως εμφανίζεται η μόνη υπερβολή".






Πηγή το είδαμε εδώ

«Όσο αξίζει μια ψυχή, δεν αξίζει ο κόσμος όλος»!


Είπε  Γέρων:Η ψυχή που συγκινείται από τις ομορφιές του υλικού κόσμου φανερώνει ότι ζη μέσα της ο μάταιος κόσμος γι' αυτό έλκεται από την πλάση κι όχι από τον Πλάστη, από τoν πηλό κι όχι από τον Θεό. Δεν έχει σημασία αν ο πηλός αυτός είναι καθαρός και δεν έχη λάσπη αμαρτίας. Η καρδιά, όταν έλκεται από... κοσμικές ομορφιές, οι οποίες δεν είναι αμαρτωλές, αλλά δεν παύουν να είναι μάταιες, νιώθει κοσμική χαρά της ώρας, η οποία δεν έχει θεϊκή παρηγοριά, φτερούγισμα εσωτερικό με αγαλλίαση πνευματική. Όταν όμως ο άνθρωπος αγαπά την πνευματική ωραιότητα, τότε γεμίζει και ομορφαίνει η ψυχή του.

Αν γνώριζε ο άνθρωπος, την εσωτερική ασχήμια του, δεν θα επιδίωκε εξωτερικές ομορφιές. Μέσα η ψυχή του έχει τόσους λεκέδες, τόσες μουντζούρες, και θα κοιτάξουμε λ.χ. τα ρούχα μας;

Πλένουμε τα ρούχα μας, τα σιδερώνουμε κιόλας και είμαστε καθαροί, και μέσα είμαστε... μην τα ρωτάς! Γι’ αυτό, αν λάβη υπ’ όψιν του κανείς τι πνευματική ακαθαρσία έχει μέσα του, δεν θα καθίση τόσο σχολαστικά να βγάλη και τον παραμικρό λεκέ από τα ρούχα του, γιατί αυτά είναι χίλιες φορές καθαρώτερα από την ψυχή του. Αλλά αν δεν έχη υπ’ όψιν του ο άνθρωπος την πνευματική σαβούρα που έχει μέσα του, ε, τότε κοιτάζει να βγάλη σχολαστικά και τον παραμικρό λεκέ! Αυτό που χρειάζεται, είναι να στρέψη όλη την φροντίδα του στην πνευματική καθαρότητα, στην εσωτερική ομορφιά κι όχι στην εξωτερική. Τα πρωτεία να δοθούν στην ομορφιά της ψυχής, στην πνευματική ομορφιά και όχι στις μάταιες ομορφιές, γιατί και ο Κύριος μας είπε: «Όσο αξίζει μια ψυχή, δεν αξίζει ο κόσμος όλος».

Ὁ Ὅσιος Πρόχορος ἐκ Ρωσίας

Ὁ Ὅσιος Πρόχορος καταγόταν ἀπὸ τὸ Σμολὲνκ τῆς Ρωσίας καὶ ἀκολούθησε τὸν μοναχικὸ βίο γενόμενος μοναχὸς στὴ μονὴ τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου ἀπὸ τὸν ἡγούμενο Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος ἔνιωσε τὸν ἔνθεο ζῆλο τοῦ Προχόρου. Ὁ Ὅσιος ἀγωνιζόταν μὲ μεγάλη αὐστηρότητα καὶ ἀκρίβεια στὶς ἀρχὲς τῆς μοναχικῆς πολιτείας. Ἐκεῖνο ποὺ τὸν διέκρινε ἦταν ἡ νηστεία. Ποτὲ δὲν γευόταν ἄλλη τροφὴ ἐκτὸς ἀπὸ νερὸ καὶ ψωμὶ ποὺ ἦταν φτιαγμένο ἀπὸ λοποτιὰ ἢ ἀρνόγλωσσο, ἕνα πικρὸ φυτό (στὰ ρώσικα λέγεται «λέμπεντα»). Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπικαλεῖται «Λεμπεντιώτης». Καὶ ὁ Ἅγιος Θεός, ποὺ ἔβλεπε τὴν ἄσκηση καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Ὁσίου, μετέβαλε τὴν πίκρα αὐτοῦ τοῦ χόρτου σὲ γλυκύτητα.

Τὰ χρόνια ποὺ ζοῦσε ὁ Ὅσιος ἦταν δύσκολα γιὰ τὴν Ρωσία καὶ τὸν λαό της. Οἱ πολεμικὲς ἀναταραχὲς ἔφεραν πεῖνα. Ὁ θάνατος ἀπειλοῦσε τοὺς κατοίκους τοῦ Κιέβου. Ὁ Ὅσιος, ἀκούραστα, μάζευε τὸ πικρὸ αὐτὸ χόρτο καὶ καθημερινὰ ἑτοίμαζε ψωμιὰ καὶ τὰ μοίραζε στοὺς πεινασμένους ἀδελφούς του. Μερικοὶ θέλησαν νὰ μιμηθοῦν τὸν Ὅσιο καὶ νὰ φτιάξουν μόνοι τους ψωμὶ ἀπὸ τὸ πικρὸ αὐτὸ χόρτο. Ἦταν ὅμως ἀδύνατο νὰ τὸ φάνε, γιατί ἦταν πολὺ πικρό. Τότε κατάλαβαν ὅτι κάτι θαυμαστὸ συνέβαινε μὲ τὸν Ἅγιο ἀσκητή, ὁ ὁποῖος ἐπιτελοῦσε τὸ ἔργο αὐτὸ μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Στὸν καιρὸ τοῦ Ὁσίου συνέβη καὶ ὁ ἐμφύλιος πόλεμος ἀνάμεσα στὸν ἡγεμόνα Μιχαὴλ Σβιατοπὸλκ καὶ στοὺς πρίγκιπες τῶν πόλεων Βλαντιμὶρ καὶ Περεμίσλσκ. Τὰ τρόφιμα ἔφθαναν δύσκολα στὸ Κίεβο καὶ τὸ πρόβλημα μεγάλωσε ὅταν ἔπαψε νὰ ὑπάρχει ἁλάτι. Τότε ὁ Ὅσιος μάζεψε ἀπὸ τὰ κελιὰ τῶν μοναχῶν ὅλη τὴν στάχτη καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται. Ἡ στάχτη ἔγινε ἁλάτι, τὸ ὁποῖο ὁ Ὅσιος μοίραζε καὶ δὲν τελείωνε ποτέ.

Οἱ ἔμποροι παραπονέθηκαν τότε στὸν σκληρὸ ἡγεμόνα Μιχαὴλ Σβιατοπόλκ, ὁ ὁποῖος ἔδωσε ἐντολὴ νὰ μεταφέρουν τὸ ἁλάτι στὴν αὐλή, γιὰ νὰ τὸ πωλεῖ αὐτός. Τότε τὸ ἁλάτι ἔγινε πάλι στάχτη καὶ ἡ ἀλήθεια ἀποκαλύφθηκε, γιὰ νὰ δοξασθεῖ τὸ Ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἡγεμόνας, συντετριμμένος, πῆγε στὴ μονὴ τῶν Σπηλαίων καὶ προσέπεσε μὲ ταπείνωση στὸν Ὅσιο, ὁ ὁποῖος προφήτεψε τὴ νίκη τοῦ ἡγεμόνος κατὰ τῶν Πολόφτσων.
Ὁ Ὅσιος Πρόχορος κοιμήθηκε εἰρηνικὰ τὸ ἔτος 1107. Ὁ ἡγεμόνας Μιχαὴλ Σβιατοπὸλκ δακρυσμένος ἐνταφίασε τὸ σκήνωμα τοῦ Ὁσίου κοντὰ στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου τῶν Σπηλαίων.

Οἱ Ἅγιοι πάντες Ἱεράρχες ἐν Νόβγκοροντ τῆς Ρωσίας


Ἡ ἑορτὴ αὐτὴ καθιερώθηκε μετὰ τὴ φανέρωση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, Ἀρχιεπισκόπου Νόβγκοροντ († 7 Σεπτεμβρίου 1186) στὸν Ἅγιο Εὐθύμιο, Ἀρχιεπίσκοπο Νόβγκοροντ († 11 Μαρτίου 1458), ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε νὰ ἑορτάζει μὲ ἀγρυπνία στὸν καθεδρικὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας τοὺς μακαρίους Ἱεράρχες τῆς τοπικῆς αὐτῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εὐαρέστησαν μὲ τὸ βίο καὶ τοὺς ἀγῶνες τους τὸν Θεό. Ἐπίσης, ἡ ἑορτὴ αὐτὴ ἐπιτελεῖται στὶς 4 Ὀκτωβρίου, ἡμέρα τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Ἱεροθέου, Ἐπισκόπου Ἀθηνῶν, σύμφωνα μὲ ὅσα εἶπε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, καὶ τὴν Τρίτη Κυριακὴ μετὰ τὴν Πεντηκοστή.

Οἱ Ἅγιοι Ἱεράρχες εἶναι :
Ἰωακεὶμ († 1030), Λουκᾶς († 1060), Γερμανὸς († 1096), Ἀρκάδιος († 1162), Γρηγόριος († 1193), Μαρτύριος († 1199), Ἀντώνιος († 1231), Βασίλειος († 1352), Συμεὼν († 1421), Γεννάδιος († 1505), Ποιμὴν († 1571), Ἀφφώνιος († 1652).

ΕΠΙ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗΝ ΔΡΑΜΩΜΕΝ!

  « Τήν Βηθλεέμ ἀφέμενοι, τό καινότατον θαῦμα, πρός Ἰορδάνην δράμωμεν, ἐκ ψυχῆς θερμοτάτης, κἀκεῖσε κατοπτεύσωμεν τό φρικτόν Μυστήριον· θεοπ...