«Η ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΤΕΒΑΖΕΙ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ» - ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΪΤΗΣ

Η ελεημοσύνη μας πρέπει να ξεκινά από αγάπη προς τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, όχι μόνον από υλικά πράγματα, αλλά και ψυχική βοήθεια. Να τους ευεργετούμε και πνευματικά. Όταν έναν άνθρωπο απελπισμένο του δώσουμε κουράγιο και δύναμη να συνεχίσει τον αγώνα του, την όποια δοκιμασία του, και τον λυτρώνουμε έτσι από τον κατήφορο μιας καταστροφής, αυτή η ελεημοσύνη είναι πολύ μεγάλη. Γι΄ αυτό ό,τι προσφέρουμε στον πλησίον να ξεκινά από την καρδιά μας και να μην είναι μια τυπική πράξη. Να γνωρίζουμε ακόμη πώς η ανταπόδοσις της ελεημοσύνης από τον ίδιο τον Θεό είναι εκατονταπλάσια. Δίνεις ένα, σου δίνει εκατό ο Θεός. Ότι δίνουμε στους πτωχούς, αυτό εναποτίθεται στην τράπεζα του Θεού στους ουρανούς^. και όταν η ψυχή φύγει από αυτή την ζωή θα σηκώσει από τις καταθέσεις της ελεημοσύνης της.

Η ελεημοσύνη ανταποδίδεται σε αυτόν τον κόσμον και στον άλλο εκατονταπλασίως. Πάντα να προσέχουμε τους πτωχούς και να τους βοηθάμε, διότι αυτοί πρεσβεύουν για μας στον Θεό. Η ελεημοσύνη έχει μεγάλη δύναμη. Οφείλουμε να έχουμε πρώτα ψυχική ελεημοσύνη, να δείχνουμε αγάπη στους ανθρώπους και έπειτα γνήσια, με αγάπη και διάκριση, να βοηθάμε τους άλλους.

Η τυπική ελεημοσύνη δεν έχει μεγάλη σημασία. Σημασία έχει όταν ο ελεών έχει μέσα του αγάπη και από αυτή την αγάπη κινούμενος ελεεί τον πτωχό.

Ο Κύριος δίνει σημασία όχι στο πολύ ή στο λίγο, αλλά στην διάθεση της ελεημοσύνης και αυτήν μακαρίζεται.

Η ελεημοσύνη ανεβαίνει μέχρι το θρόνο του Θεού. Κατεβάζει το έλεος του Θεού στον άνθρωπο. Έλεος κάνει, έλεος βρίσκει. Αγάπη σκορπά, αγάπη δέχεται.

ΠΗΓΗ : ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ Ι. ΜΟΝΗΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ, ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΠΡΟΣ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΣ,εκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΥΨΕΛΗΣ», ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 2001, σσ. 50-51.

πηγή

Η ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΟΣ ΑΜΒΛΩΣΙΣ

Η ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΟΣ ΑΜΒΛΩΣΙΣ

Πολλά εἴδη ξεπεσμοῦ ὑφίστανται καί πολλές μορφές διαστροφῆς κυριαρχοῦν εἰς τήν ἀνθρωπίνη ὕπαρξι ὅταν αὐτή ἑκουσίως ἀποκόπτεται ἐκ τῆς ἐπικοινωνίας καί τοῦ συνδέσμου της μέ τόν Θεόν. Ἡ μεγαλυτέρα ὅμως ἐγκληματική διαστροφή, πού προϊόντος τοῦ χρόνου αὐξάνεται ραγδαίως εἶναι τό κακό τῶν ἀμβλώσεων. Ὁμολογουμένως, δέν ὑπάρχει χειρότερο καί ἀπαισιώτερο γεγονός ἀπό τό νά θανατώνῃ ὁ ἄνθρωπος τόν ἴδιο τόν ἄνθρωπο καί μάλιστα εἰς τήν ἐμβρυακή του ἡλικία, πόσῳ δέ μᾶλλον ἡ μητέρα τό παιδί της.

Διά τῶν ἀμβλώσεων ἐπανερχόμεθα εἰς τίς ἀρχαῖες τραγικές καταστάσεις πού ἐβίωνε ἡ κοινωνία τῶν ἀνθρώπων καί γιά τήν ὁποία κοινωνία οἱ Λατῖνοι ἔλεγαν τήν γνωστή φρᾶσι «Homo homini lupus», δηλαδή ἄνθρωπος ἀνθρώπῳ λύκος. Εἶναι δέ τόσο ἀποτρόπαια ἡ κατάστασις ὅπως διαμορφώνεται αὐτή ἀπό τόν ἑκούσιο φόνο τοῦ ἀνυπερασπίστου ἀνθρώπου, πού θυμίζει ἐκεῖνο πού ἔγραψε ὁ ἡγέτης τῶν Μενσεβίκων στήν Ρωσία Youri Martov, ὅτι:

«Ἀπό τήν πρώτην ἡμέραν τῆς καταλήψεως τῆς ἐξουσίας οἱ Μπολσεβίκοι ἤρχισαν νά σκοτώνουν: Τούς αἰχμαλώτους (ὅπως πράττουν αἱ πρωτόγονοι φυλαί), τούς ἐχθρούς των, τούς ἀντιπάλους των... Τό κτῆνος ἐγεύθη τό ζεστόν ἀνθρώπινον αἷμα. Ἡ μηχανή ἡ φονεύουσα τόν ἄνθρωπον λειτουργεῖ ἔκτοτε ἀδιαλείπτως. Ηὐξήθησαν αἱ φρικαλεότητες καί τά ἄτομα ὑπεβιβάσθησαν εἰς τήν κτηνωδίαν καί τόν πρωτογονισμόν... Ὁ δήμιος κατέστη ἡ κεντρική μορφή τῆς Ρωσικῆς ζωῆς!» (1)

Παραλλάσσοντας τώρα τά ἀνωτέρω σέ κάποια σημεῖα τους, ἀνεπιφυλάκτως μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι: «Ἀπό τήν πρώτην ἡμέραν τῆς ὑπογραφῆς τῆς ἀποποινικοποιήσεως τῶν ἀμβλώσεων, οἱ ἄνθρωποι ἄρχισαν νά φονεύουν τά ἀνυπεράσπιστα ἔμβρυα-ἀνθρώπους (ὅπως πράττουν αἱ πρωτόγονοι φυλαί) ὡσάν νά εἶναι ἀντίπαλοί των... Τό κτῆνος (μητέρα τίς περισσότερες φορές συνεργοῦντος τοῦ πατρός, ἰατρός, κ.λ.π.) ἐγεύθη τό ζεστόν ἀνθρώπινον αἷμα. Ἡ ἄμβλωσις ἡ φονεύουσα τόν ἄνθρωπον λειτουργεῖ ἔκτοτε ἀδιαλείπτως καί ἐπισήμως. Ηὐξήθησαν αἱ φρικαλεότητες καί τά ἄτομα ὑπεβιβάσθησαν εἰς τήν κτηνωδίαν καί τόν πρωτογονισμόν... Ὁ φόνος διά τῶν ἀμβλώσεων κατέστη ἡ κεντρική μορφή τῆς Ἑλληνικῆς καί Παγκοσμίου κοινωνίας»!

Βεβαίως, περί τῶν ἀμβλώσεων ἤ ἄλλως τῶν ἐκτρώσεων, καί ἐπί τό κομψώτερον, διά νά ἁπαλύνεται-συγκαλύπτεται ἡ ὠμή πραγματικότης τοῦ ἐγκλήματος, περί τῆς «τεχνητῆς διακοπῆς τῆς κυήσεως, ἤ τῆς ἀνεπιθυμήτου ἐγκυμοσύνης», ἔχουν γραφῆ ἀρκούντως ἱκανές ἐπιστημονικές μελέτες. Μελέτες ἰατρικές, θεολογικές, κοινωνιολογικές, νομικές καί ἄλλες, οἱ ὁποῖες ἀποδεικνύουν ξεκάθαρα ὅτι πρόκειται περί ἐγκλήματος, μάλιστα ψυχροῦ καί ἐκ προμελέτης, καί ὄχι μόνον. Ἑπομένως, θά καταλήγαμε εἰς κοινόν τόπον ἐάν ἐπαναλαμβάναμε τά ἐπιστημονικά ἐπιχειρήματα διά νά ἀποδείξωμε τοῦ λόγου τό ἀληθές.

Ἐπιβάλλεται ὅμως εἰς τά στενά πλαίσια αὐτοῦ τοῦ κειμένου νά τονισθοῦν κάποιες ἀλήθειες, οἱ ὁποῖες ἀφυπνίζουν τούς καθ᾽ ὕλην ἁρμοδίους καί ταυτοχρόνως κάνουν νά ἀγανακτοῦν ὅσους ζοῦν αὐτήν τήν φρίκη ἀλλά δέν δύνανται νά τήν σταματήσουν. Καί ὅπως σέ κάθε ἐγκληματική ἐνέργεια ὑπάρχουν οἱ φυσικοί καί ἠθικοί αὐτουργοί, ἔτσι κι ἐδῶ στίς ἐγκληματικές ἐκτρώσεις συλλαμβάνονται ἐπ᾽ αὐτοφώρῳ οἱ παραπάνω φυσικοί καί ἠθικοί αὐτουργοί, ἀλλά καί ὅσοι ἀνέχονται αὐτήν τήν κατάρα τῆς γενοκτονίας. Τῆς Παγκοσμίου γενοκτονίας, ἀλλά καί τῆς γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων γιά νά περιορισθοῦμε εἰς τά καθ᾽ ἡμᾶς.

Πρίν περάσωμε νά δοῦμε την ὄζουσαν πληγήν τῶν ὑπευθύνων τῆς καταστάσεως αὐτῆς θά πρέπῃ νά ἀναφέρωμε ὅτι σύμφωνα μέ ἐπίσημες μετρήσεις ὁ ἀριθμός τῶν ἀμβλώσεων μόνον εἰς τήν Πατρίδα μας ἔφθασε καί ξεπέρασε τόν ἀστρονομικόν διά τόν πληθυσμόν τῆς Ἑλλάδος ἀριθμόν τῶν 400.000 ἐτησίως. Τραγικόν, ταυτοχρόνως δέ ἀπίστευτον καί ὅμως ἀληθινόν! Ὥστε περισσότερα ἀπό 1000 ἑλληνόπουλα θυσιάζονται καθημερινῶς εἰς τόν Μολώχ(2) τῶν ἐκτρώσεων. Ὁπωσδήποτε καί εἰς τό ἔγκλημα αὐτό διεκδικοῦμε, τηρουμένης τῆς πληθυσμιακῆς ἀναλογίας, παγκοσμία πρωτιά καί ἄνευ ἀντιρρήσεων καταλαμβάνομε τό ρεκόρ Γκίνες.

Δέν ἐξαντλεῖ ὅμως δυστυχῶς τό παραπάνω ρεκόρ ὁλόκληρη τήν πικρή ἀλήθεια περί τῶν ἐκτρώσεων εἰς τήν Ἑλλάδα, εἰς τήν χώρα ὅπου ἡ πραγματικότης, λόγῳ οἰκονομικῶν συμφερόντων καί ὄχι μόνον, καλύπτεται καί θάπτεται ἀπό τήν φρίκη τοῦ ἐπισήμου κρατικοῦ ψεύδους. Καί τοῦτο διότι ὁ πραγματικός ἀριθμός τοῦ ἀσταματήτου τούτου ἐγκλήματος εἶναι πολύ μεγαλύτερος λόγῳ τῆς ἀποκρύψεως τῆς ἀληθείας. Καί συνήθως «ἱεροκρυφίως» ἀποκρύπτεται ἡ ἀλήθεια ἐν συνεννοήσει πάντοτε μητέρας καί ἰατροῦ, δηλαδή, κατόπιν ἐντολῆς τῆς φόνισσας μητέρας, ὁ ἰατρός, μέ δέλεαρ τό ἀφορολόγητο ἁδρό χρῆμα, ἀναλαμβάνει χρέος ἐκτελεστῆ τοῦ ἐμβρύου-ἀνθρώπου. Οὐδείς λοιπόν γνωρίζει τόν ἀκριβῆ αὐτοῦ τοῦ ἐγκλήματος ἀριθμόν παρά μόνον ὁ Θεός πού τίς οἶδεν γιά πόσο ἀκόμη, ἕνεκα τῆς ἀνεκφράστου ἀγάπης καί μακροθυμίας Του  θά συγκρατῇ τήν δικαίαν ὀργήν Του καί θά ἀνέχεται αὐτό τό ἔγκλημα, δηλαδή νά διαμελίζεται ἀνυπερασπίστως τό πλάσμα Του, πού τελεῖται ἐπιστημονικῷ τῷ τρόπῳ καί ὑπό τήν σκιάν τῆς Θέμιδος(3).

Ἔχομε λοιπόν 400.000 καί πλέον ἐκτρώσεις εἰς τήν Ἑλλάδα ἐτησίως, καί αὐτές μόνον ἐπισήμως! Ἀλήθεια, σέ ποιόν πόλεμο φονεύονται ἄνω τῶν χιλίων ἀνθρώπων ἡμερησίως; Ἀλλά ἐάν αὐτό πού συμβαίνει δέν ἀποτελῇ ὁμαδική παράκρουσι καί ἐθνική παραφροσύνη, τότε σέ τί εἴδους καταστάσεις θά ἀποδοθοῦν οἱ ὅροι αὐτοί πού περιγράφουν τόν παραλογισμό;

Οἱ μικροί ἄγγελοι, τά ὑποψήφια θύματα, πού κυοφοροῦνται καί φονεύονται, ἐκτός τῶν ἄλλων ἀποτελοῦν τόν θησαυρό τοῦ παρόντος καί τήν ἐλπίδα τοῦ αὔριο.

Μέ μαθηματική ἀκρίβεια, ὄχι ἁπλῶς καταντοῦμε χώρα ἐξοντωμένων γερόντων, ἀφοῦ οἱ θάνατοι, σύμφωνα μέ τήν στατιστική, ξεπέρασαν τίς γεννήσεις, ἀλλά τείνομε πρός ἀφανισμόν καί ὡς ἔθνος, ἄν λάβῃ κανείς ὑπ᾽ ὄψιν του τό ἐξωφρενικό δεδομένο ὅτι ἀπό τά παιδιά πού γεννῶνται εἰς τόν Ἑλλαδικό χῶρο τά περισσότερα πλησιάζουν νά εἶναι τέκνα ὄχι Ἑλλήνων, ἀλλά ἀλλοδαπῶν, πού μέ τεχνητή «πολιτική γονιμοποίησι» καταγράφονται ὡς Ἕλληνες πολίτες ἀποκτῶντες καί τήν Ἑλληνική ἰθαγένεια...

Ὑπάρχει κανείς πού μπορεῖ νά ἀρνηθῇ τήν πραγματικότητα πού καταγράφουν τά ἐπίσημα στοιχεῖα; Ἐάν ναί, τότε αὐτός εὑρίσκεται ἐκτός πραγματικότητος καί τοῦ προσάπτεται τό ἀκαταλόγιστον.

Ἐπίσης εἰς τήν ἐποχή μας, ἐποχήν κατά τήν ὁποίαν ἡ οἰκονομική κρίσις μαστίζει ὁλόκληρον τόν πληθυσμόν, καί μάλιστα τούς ἀδυνάτους καί τά χαμηλά κοινωνικά στρώματα, οὐδόλως ἀποτελεῖ παρονυχίδα ὅτι τό ἴδιο τό κράτος δέν ἀποκλείεται νά συν-καλύπτῃ, τίς ἀμβλώσεις δικαιολογῶντας τις ὡς ἀποβολές, κλπ., μέ τήν κάλυψι κάποιων ἀσφαλιστικῶν ταμείων (ἐννοεῖται, καί μέ κάποιο χρηματικό φιλοδώρημα-φάκελλο διά τούς «εὐεργέτας» ἰατρούς, συνεργάτες καί βοηθούς αὐτῶν), καί ἔτσι νά καθίσταται τό κράτος συνεργόν εἰς τήν σφαγήν τῶν ἕως ὀλίγων ἑβδομάδων ἐμβρύων-ἀνθρώπων. Ὁπότε ἐγείρεται καί ἄλλο θέμα. Φορολογεῖται ἄραγε ὁ Ἕλληνας πολίτης καί γιά φόνους μικρῶν ἀγγέλων μέσῳ τῆς εἰσφορᾶς εἰς τά ἀσφαλιστικά ταμεῖα; Δηλαδή φορολογεῖται ὁ Ἑλληνικός λαός γιά τήν ἐπίσημη γενοκτονία; Καί, ἐάν φορολογῆται, δέν εἶναι τότε συνεργός εἰς τά ἐγκλήματα τῶν ἀμβλώσεων; Ὁ νοῶν νοείτω. Ὅμως ἱκανόν ἐστί.

Τό θέμα τῶν ἐκτρώσεων εἶναι τόσο σοβαρό καί οὐσιαστικό, ὥστε εὑρίσκεται ἔξω καί ἐπάνω ἀπό ὁποιοδήποτε πλαίσιο μπορεῖ νά θέσῃ ὁ ἄνθρωπος εἰς τήν συνειδησί του. 

Ἄνευ ἀντιρρήσεων, εἰς τά μαιευτήρια ὅπου σήμερα διαπράττονται αὐτές οἱ ἀνθρωποκτονίες, μᾶλλον ἑκατόμβες, τό ὀλιγώτερον θά πρέπῃ νά ὑπάρχουν πινακίδες πού νά ἔχουν χαραγμένη τήν φρᾶσι: «Ἐδῶ σφαγεῖα ἀνυπερασπίστων παιδιῶν»! Καί πόσον θρᾶσος χρειάζεται νά διαθέτῃ κανείς γιά νά κατηγορήσῃ τήν ἀρχαία κοινωνία τῆς Σπάρτης ὅταν εἶναι γνωστόν ὅτι (κακῶς βεβαίως) ἔρριπταν τά ἀνάπηρα γεννηθέντα νήπια, εἰς τό βάραθρον τοῦ Καιάδα(4) εἰς τό ὑψηλόν ὄρος τοῦ Ταϋγέτου;

Αὐτή δυστυχῶς εἶναι ἡ πραγματικότης, ὅσο καί ἄν ὡρισμένοι «διαρρηγνύουν τά ἱμάτιά τους» καί ἐπιμένουν νά παραμένουν ἀμετάθετοι εἰς τήν παράλογη γνώμη τους.

Ἄγγελοι κυοφορούμενοι εἶναι τά ἔμβρυα. Ἄν μποροῦσαν νά μιλήσουν τά σφαγιασθέντα ἔμβρυα, θά ἀπευθύνοντο πρῶτα εἰς τήν μητέρα τους καί θά ἔλεγαν «Μητέρα, γιατί μέ σκότωσες;» Καί διερωτώμεθα, πῶς μία μάνα, στά μάτια τῶν παιδιῶν πού ἐκράτησε, δέν βλέπει τά μάτια τῶν παιδιῶν πού διά τῶν ἀμβλώσεων ἐφόνευσε; Πῶς συμβαίνει νά ἀγκαλιάζῃ καί νά χαίρεται ἀπό τήν μία τά ὑπάρχοντα παιδιά της καί ἀπό τήν ἄλλη νά ἀμνημονῇ καί νά ἐφησυχάζῃ μέ τά  ''πεταμένα'' καί φονευθέντα; Ἤ τά βλέπει συνεχῶς καί δέν μπορεῖ νά ἡσυχάσῃ;

Δέν θά εἴμεθα δέ ἐκτός θεολογικῆς, λειτουργικῆς καί προσευχητικῆς πραγματικότητος, ἐάν κλῆρος καί λαός, κυρίως δέ τό ἔνδοξον Μοναχικόν μας Τάγμα, ταυτοχρόνως καί μαζί μέ τό «Κύριε ἐλέησον», ἔψαλλε «ἀπό φυλακῆς πρωΐας μέχρι νυκτός» τήν δέησιν σέ δοξολογικήν ἀναφοράν «Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ Σου, Κύριε, δόξα Σοι»!

Καί πρίν περάσωμε εἰς τά πρόσωπα καί τούς ταγούς πού εὑρίσκονται εἰς τάς κορυφάς τῶν θεσμῶν καί τῶν πυλώνων τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους καί πού εὐθύνονται ἀπολύτως γι᾽ αὐτήν τήν Γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων, ἄς προσθέσωμε ὅτι πίσω ἀπό ὅλα αὐτά τά ἐγκλήματα κρύβεται φυσικά ὁ ἐχθρός τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί ὁ λυσσαλέος καί μοχθηρός ἐχθρός τῆς εἰκόνος Του, ὁ Διάβολος. Ὅμως δέν θά μποροῦσε ὁ Διάβολος νά κάνῃ τίποτε, ἐάν ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος μέ τήν προαίρεσίν του δέν συνεργοῦσε εἰς τόν ἀφανισμόν τοῦ ἀνθρώπου.

Δηλαδή, ἐάν ὁ ἄνθρωπος ζοῦσε κατά Θεόν, δέν θά ἔπεφτε σέ ἁμαρτήματα, ὅπως εἶναι οἱ πορνεῖες καί οἱ μοιχεῖες, διά τῶν προγαμιαίων καί ἐξωγαμιαίων σχέσεων, καί ὅ,τι ἄλλο μή κατά Θεόν ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους εἰς τίς ἀμβλώσεις. Καί οἱ γυναῖκες δέν θά χρησιμοποιοῦσαν  τά ἐπιχειρήματα πού ἐπικαλοῦνται γιά νά καταφύγουν σέ ἐκτρώσεις, ὅπως εἶναι, ἄλλοτε ἡ δύσκολη οἰκονομική τους κατάστασις, πού δῆθεν δέν τίς ἐπιτρέπει νά μεγαλώσουν καί ἄλλο παιδί, ἄλλοτε τό ὅτι βάζουν τήν καρριέρα τους, δηλαδή τόν ἑαυτό τους, ἐπάνω ἀπό τό σπλάγχνο πού ἔχουν μέσα τους, κλπ., πού εἶναι «προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις» πού κυρίως εὐθύνονται οἱ μητέρες.

Νά ἀναφέρωμε καί τίς φοβερές ἐπιπτώσεις τῶν ἐκτρώσεων, ὅπως ὅτι ἡ ἔκτρωσις εἶναι πολλές φορές πιό ἐπικίνδυνη ἀπό τόν τοκετό, ὅτι παρουσιάζονται ἐπιπλοκές πού μποροῦν νά ὁδηγήσουν σέ στειρότητα, σέ ἀποβολές στό μέλλον, σέ προώρους τοκετούς, σέ παιδιά μέ προβλήματα ὑγείας, κλπ. Ἀκόμη, μετά ἀπό μία ἔκτρωσι πολλές γυναῖκες ὑποφέρουν ἀπό σοβαρά ψυχολογικά καί ἄλλα προβλήματα, ὅπως κατάθλιψι, μελαγχολία, θλῖψι, τύψεις, ἐφιαλτικά ὄνειρα, κλπ.

Εἶναι τόσο φοβερή ἡ πρᾶξις αὐτή, πού ἀγνοεῖ κανείς τό ὄνομα μέ τό ὁποῖο θά τήν χαρακτηρίσῃ, ἀφοῦ οἱ ὅροι ''ἔκτρωσις'' ἤ ''ἔγκλημα'' δέν ἀποδίδουν ἐπακριβῶς τήν τραγικότητα τῆς καταστάσεως, δεδομένου ὅτι ἀπό τήν στιγμήν τῆς συλλήψεως ἔχομε ἔμψυχη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, δηλαδή ἄνθρωπο πού ἔχει τήν δυνατότητα νά γίνη κατά Χάριν θεός.

Ἐάν ὅμως δυσκολεύεται κανείς νά ἐπιλέξῃ ἤ νά κατασκευάσῃ τόν λεκτικό ὅρο τοῦ ἐγκλήματος τῶν ἀμβλώσεων, δέν δυσκολεύεται καθόλου νά ἐννοήσῃ ὅτι τό αἷμα αὐτῶν τῶν ἐμβρύων-ἀνθρώπων σύν τῷ χρόνῳ θά ξεχυλίσῃ σέ ἕναν πύρινο ποταμό αἵματος πού παρόμοιόν του δέν ἔχει γνωρίσει ἡ ἱστορία τοῦ ἔθνους μας. Ἀποτέλεσμα θά εἶναι νά κατακαύσῃ ὅλους αὐτούς τούς αἰσχρούς καί κακούργους πού οἱ ἴδιοι τόν ἐπορφύρωσαν καί μαζί μέ αὐτούς ὅλους ἐκείνους τούς ὑποκριτάς πού ἀνέχονταν τά ρυάκια τοῦ αἵματος, τό καύσιμο καί τήν καταστροφή τῶν ἁπαλῶν σαρκῶν, ἀκόμη καί τήν κατασκευή (ἵλεως γενοῦ ἡμῖν Κύριε) ποικίλων καλλυντικῶν, κλπ., ἀπό τά σφαγιασθέντα παιδάκια.

Φυσικά, ὅλοι εὐθυνόμεθα γιά τήν κατάστασι αὐτή καί ὅλοι μαζί θά δεχθοῦμε τά ἐπίχειρα τῆς ἀνυπακοῆς μας εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἰς τούς νόμους τῆς φύσεως καί εἰς τήν καταστρατήγησι τῶν πνευματικῶν νόμων καί ὁρίων τῆς συνειδήσεως-ἀσυνειδησίας μας.

Ὅμως, ὅπως σέ ὅλες τίς ἀρνητικές καταστάσεις καί συμφορές νομοτελειακῶς κάποιοι φέρουν καί τήν μεγαλυτέραν τῶν εὐθυνῶν, ἔτσι καί εἰς τήν περίπτωσιν τῶν ἀμβλώσεων εἶναι ἀδήριτος ἀνάγκη νά τονισθῇ, νά γραφῇ καί νά κηρυχθῇ ἕως τῶν ἄστρων τοῦ οὐρανοῦ ποιός φέρει τήν μεγαλυτέραν εὐθύνην.

Συνεπῶς, οἱ κυρίως ὑπεύθυνοι εἶναι οἱ τρεῖς πυλῶνες πού ἀποτελοῦν τήν ὀργανωμένη πολιτεία. Δηλαδή ἡ νομοθετική, ἡ ἐκτελεστική καί ἡ δικαστική ἐξουσία. Κυρίως ὅμως, ἄς παραδεχοῦμε ὅτι τήν μεγαλυτέραν τῶν εὐθυνῶν φέρει ἡ Ἐκκλησία. Ὅταν δέ λέμε Ἐκκλησία, ἐννοοῦμε ἰδίως τήν Ποιμένουσα Ἐκκλησία, μαζί βεβαίως καί μέ τό πλήρωμα τῶν πιστῶν πού ἀναισθήτως καί σκανδαλωδῶς ἀνέχονται τήν ὅλην αὐτήν κατάστασιν, καθιστῶντας διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ ὁλόκληρον τό ἐκκλησιαστικόν Σῶμα συνυπεύθυνον καί βεβαίως ἀναπολόγητον.

Δέν θά ἐπιμείνωμε περισσότερον εἰς τό νά παρουσιάσωμε τόν ὄγκον τῶν εὐθυνῶν πού βαραίνουν τήν νομοθετικήν, τήν ἐκτελεστικήν καί τήν δικαστικήν ἐξουσίαν, διότι ὁ κάθε νοήμων καί ὑπεύθυνος πολίτης ἀντιλαμβάνεται τίς αἰτίες, τίς παραμέτρους καί τίς συνέπειες αὐτῶν τῶν εὐθυνῶν.

Ἀλλά, ἐάν αὐτά καί ὄχι μόνον ἰσχύουν γιά τούς προαναφερθέντες πυλῶνες, πού διά τῆς «ἐκτρωματικῆς πραγματικότητος» τελικῶς καταντοῦν ἀπό πυλῶνες ἐξουσίας εἰς ἐθνικά βάραθρα καί γενεαλογικά καταχθόνια, γιά τήν Ποιμένουσα Ἐκκλησία καί τόν ὕπνον τῆς ἀναισθησίας, τήν σιωπήν, κλπ. τῶν πιστῶν τί θά πρέπῃ νά ἰσχύῃ;

Ἀπορεῖ κανείς πῶς καί οἱ πέτρες δέν ἔχουν ἀκόμη ξεσηκωθῆ μέ τά ὅσα συμβαίνουν! Τόν θρίαμβον τοῦ κακοῦ τόν ἐπιφέρει καί τόν ἀναδεικνύει ἡ ἀδιαμαρτύρητος ἀνοχή καί ἡ σιωπή τῆς κοινωνίας καί μάλιστα τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου. Κατανοοῦμε λοιπόν πώς τήν μεγαλυτέραν τῶν εὐθυνῶν, ἐπί πνευματικῆς καί πραγματιστικῆς βάσεως, φέρει ἡ Ποιμένουσα Ἐκκλησία καί αὐτός οὗτος ὁ Χριστιανικός καί δή ὁ Ὀρθόδοξος κόσμος.

Γιά νά μή μένωμε ὅμως ἁπλῶς εἰς τήν θεωρία καί εἰς τό γενικό ''κατηγορῶ'' τῶν ὑπευθύνων τῶν κοινωνικῶν πληγῶν καί δή τῆς Ποιμενούσης Ἐκκλησίας, ἄς προσηλώσωμε τό βλέμμα μας καί εἰς τήν ἐθνική καί ἐκκλησιαστική μας ἱστορία.

Σέ ὅλους θά πρέπῃ νά εἶναι γνωστό τό τί συνέβη μεταξύ τοῦ Ἁγίου Ἀμβροσίου Μεδιολάνων καί τοῦ Αὐτοκράτορος Θεοδόσιου. Ὅταν τό 390 ὁ Ἐπίσκοπος Μεδιολάνων ἔμαθε περί τῆς σφαγῆς ἑπτά χιλιάδων - κατ’ ἄλλους δέκα πέντε χιλιάδων - ἀνθρώπων κατά διαταγήν τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοδοσίου εἰς τήν Θεσσαλονίκη, ὄχι ἁπλῶς ἐθλίβη ὡς ἄνθρωπος, ἀλλά ἔπρεπε καί νά ἀποδείξῃ ὡς ὑπεύθυνος Ποιμένας ὅτι δέν ἀποτελοῦσε ὁ ἴδιος, ὡς ἐπίσκοπος, ἕνα ἁπλό διακοσμητικό στοιχεῖο εἰς τήν Αὐτοκρατορία, ἀλλά καί ὅτι ἦταν ἕνα σημαῖνον πρόσωπο τῆς Ἐκκλησίας. Γι᾽ αὐτό καί ἀπέφυγε νά ἴδῃ κατά πρόσωπον τόν Βασιλέα Θεοδόσιον ὅταν αὐτός ἔφθασε εἰς τά ὅρια τῆς ἐπισκοπικῆς του δικαιοδοσίας.

Ὁ Ἐπίσκοπος Ἀμβρόσιος τοῦ ἀποστέλλει ὅμως ἐπιστολή εἰς τήν ὁποίαν, ἀφοῦ παριστάνῃ τήν τρομερότητα τοῦ ἐγκλήματος, προσθέτει τά ἑξῆς μνημειώδη λόγια: «Τό ἁμάρτημα δέν ἐξαλείφεται εἰμή διά δακρύων καί μετανοίας· οὔτε ἄγγελοι, οὔτε ἀρχάγγελοι δύνανται νά συγχωρήσουν αὐτό ἄλλως· αὐτός ὁ Κύριος δέν παρέχει τήν ἄφεσιν εἰμή μόνον εἰς τούς μετανοοῦντας. Σέ συμβουλεύω· σέ παρακαλῶ· σέ προτρέπω. Δέν τολμῶ νά τελέσω τήν Ἁγίαν Προσφοράν, ἐάν θελήσῃς νά παρευρεθῇς εἰς αὐτήν. Ἐάν δέν συγχωρῆται ἐκεῖνος πού ἔχυσε τό αἷμα ἑνός ἀθώου, εἶναι δυνατόν νά συγχωρηθῇ ἐκεῖνος πού ἔχυσε τό αἷμα τόσων ἀνθρώπων;»

Ἀλλά δέν παρέμεινε μόνον εἰς τήν γραπτήν του διαμαρτυρίαν ὁ ἀτρόμητος ἐκεῖνος Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας. Διά τοῦτο καί ὅταν ὁ Θεοδόσιος ἐτόλμησε νά φθάσῃ εἰς τόν ναό, ὁ δυναμικός ἐκεῖνος ἐπίσκοπος, ὁ Ἀμβρόσιος, ἐσταμάτησε εἰς τά πρόθυρα τοῦ ναοῦ τόν πανίσχυρο Μονάρχη καί τόν ἐμπόδισε νά εἰσέλθῃ. Τό ἀποτέλεσμα φυσικά ἦταν ὁ Αὐτοκράτωρ νά συναισθανθῇ τό φοβερό του ἔγκλημα, νά λάβῃ τόν πνευματικό του κανόνα καί μετά ἀπό καιρόν καί κατόπιν γνησίας μετανοίας νά ἐνταχθῇ καί πάλιν εἰς τήν λειτουργικήν Σύναξιν τῆς Ἐκκλησίας. Ἀληθῶς, ἀδυνατεῖ κανείς τί νά πρωτοθαυμάσῃ. Τήν θαρραλέαν στάσιν τοῦ διαδόχου τῶν Ἀποστόλων, ἤ τήν αὐθεντικήν μετάνοιαν τοῦ ἐνδόξου Αὐτοκράτορος Θεοδοσίου;

Ὁ ἐθνικός μας ἱστορικός Κωνσταντῖνος Παπαρρηγόπουλος παρομοιάζει τήν σφαγήν αὐτήν ἐπί Θεοδοσίου μέ ἄλλην πού εἶχε ἐπισυμβῆ εἰς τήν ἀρχαία Ἑλλάδα καί ὅπου ἐπηκολούθησε σφοδρά διαμαρτυρία ἐκ μέρους τῶν ρητόρων τῆς ἐκκλησίας τοῦ δήμου. Γράφει ἐπ᾽ αὐτοῦ ὁ ἀλήστου μνήμης ἐκεῖνος ἱστορικός: «Ἀλλ᾽ ἄν οἰ ρήτορες τοῦ δήμου ἐξέλιπον πρό καιροῦ, προέκυψαν ἤδη οἱ τοῦ λαοῦ ἐπίσκοποι. Ὁ δέ Μεδιολάνων μέγας Ἀμβρόσιος ἀπέδειξεν λαμπρῶς ὅτι εἶχον εἰσέτι οἱ ἀδικούμενοι καί πάσχοντες προστάτας καί ἐκδικητάς ἰσχυρούς, τούς Ἱεράρχας αὐτῶν» (5).

Μπορεῖ νά συγκριθῇ ἐκείνη ἡ ἐποχή μέ τήν ἰδική μας τήν ρηχή καί ζοφώδη ἀπό τήν ὁποίαν ἀπουσιάζουν τά ἀνδρεῖα ἐκκλησιαστικά ἀναστήματα; Ναί, οἱ ποιμένες ἐπιβάλλεται νά ὑψώνουν τό ἀνάστημά των καί ὅταν πρέπῃ νά ἀρθρώνουν τήν πολύ μικρή, ἀλλά τόσο δύσκολο νά ἀρθρωθῇ λέξι, τό «ΟΧΙ». Ὅλοι δέ οἱ ἄρχοντες καί οἱ ἀρχόμενοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀκόμη καί αὐτοί οἱ μοναχοί εἶναι ἀνάγκη νά μελετοῦν καί νά ἐμπνέωνται ἐκ τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς πού τόσον ἐναργῶς καί φυσικά θεοπνεύστως, ὁ Ἰωάννης, ὁ Βοανεργές Μαθητής, περιγράφει περί τῆς ἐκδιώξεως τῶν ἐμπόρων ἐκ τοῦ Ναοῦ (Ἰωάν. Β´, 12-25).

Καί τίθεται ἐκ νέου ἐρώτημα ἀδυσώπητον: Σήμερα οἱ «Ρήτορες», ὁ νομικός κόσμος, ἡ Βουλή τῶν Ἑλλήνων, ἀλλά καί αὐτοί οἱ «ἀθάνατοι Ἀκαδημαϊκοί» αἴρονται εἰς τό ὕψος τῶν περιστάσεων, ἤ «ἄβυσσος ἄβυσσον ἐπικαλεῖται»; Κρατοῦν τόν λόγον των, ἤ ἔγιναν ἐπιλήσμονες τῶν ὅρκων των σχετικά μέ τήν προάσπισιν τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, πολλῷ δέ μᾶλλον τοῦ ἀγαθοῦ τῆς ζωῆς; Κηρύσσουν τήν ἀλήθειαν ἤ κομπόδεσαν τήν γλῶσσαν των μέ «γόρδιον δεσμόν», ἕως ὅτου, Κύριος οἶδε τό πότε, ἐμφανισθῇ κάποιος νέος Μέγας Ἀλέξανδρος;

Σήμερα, ὑπάρχουν εἰς τόν Ἑλλαδικόν χῶρον Ἐπίσκοποι πού θά ἀποδείξουν, ἔτι ἅπαξ λαμπρῶς, ὅτι ἔχουν οἱ ἀδικούμενοι, οἱ πάσχοντες καί οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἄνθρωποι ἐν ἐμβρυακῇ καταστάσει, προστάτας καί ἐκδικητάς Ἱεράρχας ἰσχυρούς; Ἤ τό ὑπνῶττον Σῶμα αὐτῶν, μέ τήν ἄλλοτε ρέγχουσαν καί ἄλλοτε δειλιῶσαν καί ὄχι μόνον κεφαλήν, παίζει ρόλον μόνον διακοσμητικοῦ στοιχείου ''ὅπου φυσάει ὁ ἄνεμος'' σέ κενοῦ περιεχομένου, "θεατρικοῦ", οἰκουμενιστικοῦ, κλπ., ἐκδηλώσεις; Μέ αὐτήν δέ τήν ὑπάρχουσαν κατάστασιν, πῶς εἶναι δυνατόν νά περιμένῃ κανείς λόγον πύρινον, ἀκέραιον καί Πατερικόν περί μετανοίας;

Φυσικά, γνωρίζομε ὅτι εἰς τήν ἀθλίαν ἐποχήν τῶν ὑποχωρήσεων, συμβιβασμῶν, κλπ., πού ζοῦμε, εἰς τήν ἐποχήν πού προβάλλονται οἱ «ἅγιοι Σιώπιοι» (ὧν ἡ μνήμη καθημερινῶς τελεῖται), σπανίζει, ἐάν δέν ἔχῃ ἐξαφανισθῆ ἀπό προσώπου γῆς, τό «τρίπλοκον φραγγέλιον», τό ὁποῖον κραδαίνεται διά τοῦ ἐλεγκτικοῦ, γνησίου, αὐθεντικοῦ καί προφητικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ λόγου. Δυστυχῶς, σήμερα ἀπουσιάζουν οἱ προφητικές μορφές.

Οἱ συμβιβασμοί, οἱ ὑποχωρήσεις, ἡ σιωπή, κλπ., δέν ἀποδεικνύουν Ποιμένας γνησίους, ἀλλά μισθωτούς πού φεύγουν ὅταν βλέπουν τόν λύκο νά ἔρχεται καί ἀφήνουν τά πρόβατα νά τά κατασπαράξῃ. «Ὁ μισθωτός... ἀφίησι τά πρόβατα καί φεύγει...» (Ἰωάν, Ι´, 12-13). Ἐκτός ἐάν ὡρισμένοι θέλουν νά μᾶς πείσουν ὅτι μετηλλάχθησαν ἤ ἐξ ἀρχῆς ὑπῆρξαν «λύκοι βαρεῖς» (Πράξ. Κ´, 28-30).

Οἱ καιροί οὐ μενετοί, δι᾽ ὅλους ἡμᾶς. Δέν ἀρκεῖ νά ἐπέλθῃ ἁπλῶς μία στιγμιαία ἐθνική μετάνοια. Ἐπιβάλλεται νά ἀκούεται καί νά προσυπογράφεται λόγος διαμαρτυρίας. Εἰς τίς ἡμέρες μας καταντήσαμε νά μᾶς ἐλέγχουν, ἐμᾶς τούς Χριστιανούς, ἀκόμη καί οἱ εἰδωλολάτρες Νινευίτες. Ἐπιβάλλεται νά συνειδητοποιήσωμε τό μέγεθος τοῦ ἐγκλήματος τῶν ἀμβλώσεων καί νά μετανοήσωμε ἐκ βάθους ψυχῆς καί ἐμπράκτως. Ὁλόκληρος ἡ Ἑλλάς θά πρέπῃ θρηνητικῶς νά ἀπαγγέλῃ: «Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστί διά παντός» (Ψαλμ Ν´), καθώς καί «... ἄνδρα αἱμάτων καί δόλιον (πόσῳ μᾶλλον Ἔθνος) βδελύσσεται Κύριος» (Ψαλμ. ε´, 7).

Η Σύνοδος τῶν Ἱεραρχῶν ἐπιβάλλεται ἐν μετανοίᾳ νά ἀρθῇ εἰς τό ὕψος τῶν περιστάσεων καί ἀφοῦ ζητήσῃ τήν ἔμπρακτη μετάνοια τῶν ὑπευθύνων (κατάργησι τοῦ Νόμου περί τῆς ἀποποινικοποιήσεως τῶν ἐκτρώσεων, κλπ.) καί αὐτοί ἀρνηθοῦν, τότε ἄς προχωρήσῃ εἰς ἐκκλησιαστικήν ἀποκοπήν καί ἀφορισμόν τῶν ὑπευθύνων πού ἐφαρμόζουν σχέδια καί τακτικήν «Τζένγκις Χάν καί Ἀττίλα»(6) πρός τό χριστιανικόν καί Ἑλληνικόν μας Γένος. Ὁ νόμος πού ἀποποινικοποιεῖ τόν φόνον τῶν ἀγγέλων εἶναι κατά πολύ χειρότερος ἀπό ἐκείνην τήν φοβεράν διαταγήν τοῦ Ἡρώδου, πού ἐφόνευσε ἤδη γεννημένα παιδάκια καί τό μακελειό ἔλαβε χώρα σέ περιωρισμένη γεωγραφική κλίμακα.

Ὀφείλομε ἐπί τέλους ὅλοι μας νά ἀποδεχθοῦμε ὅτι οἱ ἀμβλώσεις ἀποτελοῦν τήν εἰδεχθεστέραν μορφήν τῶν ἐγκλημάτων. Καί φυσικά δέν ἀναμένομε τούς «Γερανούς τοῦ Ἰβύκου»(7) γιά νά ἐπιβεβαιωθῇ ἡ πραγματικότης τοῦ ἐγκλήματος.

Οἱ Πατέρες καί Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἀπολύτως ξεκάθαροι εἰς τό θέμα αὐτό καί οἱ Ἱεροί Κανόνες ἀποδεικνύουν πασιφανῶς τοῦ λόγου τό ἀληθές, ὅτι δηλαδή ἡ ἄμβλωσις εἶναι φόνος.

Λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὅτι τό ἔμβρυο ἔχει ἐξ ἀρχῆς τελεία ψυχή,  δέν μπορεῖ ὅμως νά ἐκδηλώσῃ τίς ἐνέργειές του λόγῳ τῆς ἀτελείας τοῦ σωματικοῦ στοιχείου. Οἱ ἐνέργειες τῆς ψυχῆς ἐμφανίζονται σταδιακά μέ τήν πρόοδο τῆς σωματικῆς ἀναπτύξεως. Ἡ ψυχή «συνκτίζεται γηίνῳ σώματι», μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης ἀναφέρεται εἰς ἑνιαία ψυχοσωματική ὀντότητα τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν στιγμή τῆς συλλήψεως. Γιά τόν ἴδιο λόγο καί ὁ Μέγας Βασίλειος τοποθετεῖται ἀπαγορευτικά γιά τήν ἔκτρωσι, τήν ὁποία θεωρεῖ φόνο σέ ὁποιοδήποτε στάδιο ἀναπτύξεως καί ἄν εὑρίσκεται τό ἔμβρυο (Μεγάλου Βασιλείου, Κανονικαί Ἐπιστολαί).

Ὁπότε, πρέπει νά διακηρυχθῇ, νά διασαφηνισθῇ καί νά κατανοηθῇ ἐπί τέλους πώς κάθε ἔγκυος γυναῖκα, ὄχι μόνον κάποιων ἡμερῶν ἤ ὡρῶν, ἀλλά καί κλάσματος δευτερολέπτου, ἀπό τήν στιγμή τῆς γονιμοποιήσεως, κυοφορεῖ ἄνθρωπον. Τό ἔμβρυον, ἀπό τήν στιγμήν τῆς συλλήψεώς του εἶναι ἄνθρωπος καί γι᾽ αὐτό ἡ ἔκτρωσις εἶναι φόνος ἀνθρώπου.

Ἐπιβάλλεται συνεπῶς ὅλες οἱ γυναῖκες καί ἰδίως ὅσες κυοφοροῦν, νά συναισθανθοῦν τήν μεγάλην εὐθύνην πού φέρουν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἑαυτοῦ των, τῆς κοινωνίας καί φυσικά ἐνώπιον τοῦ ἀνθρώπου πού πρόκειται νά φέρουν εἰς τόν κόσμον. Καί ἐννοεῖται πώς οὐδεμία ἔχει τό δικαίωμα νά λέγῃ πώς εἶναι δῆθεν ἐλεύθερη καί μπορεῖ νά κάνῃ ὅ,τι θέλει. Ναί, εἶναι μέν «ἐλεύθερη», ἀλλά δέν ἔχει τό δικαίωμα νά καταδικάζῃ εἰς θάνατον καί νά φονεύῃ τό ἔμβρυον-ἄνθρωπον πού εἶναι ἀνυπεράσπιστο εἰς τά χέρια της καί θέλει νά ζήσῃ.

Ἀλλά, ἄς τονίσωμε καί τοῦτο: Ὁ ἄνθρωπος διά τῶν ἀμβλώσεων καταντᾶ χειρότερος καί αὐτῶν τῶν ἀλόγων ζώων καί τῶν κτηνῶν, ἀφοῦ ἡ ἄμβλωσις εἶναι ὄχι μόνον ἄγνωστη εἰς τό ζωϊκόν βασίλειον, ἀλλά τοὐναντίον βλέπομε ἀκόμη καί αὐτά τά ζῶα νά δείχνουν τέτοια καί τόση ἀγάπη καί προστασία εἰς τά νεογέννητά τους, πού ἐάν κανείς τολμήσῃ νά τά ἀγγίξῃ ἤ καί ἁπλῶς νά τά πλησιάσῃ δέχεται ἀμέσως τήν ἀγρία ἐπίθεσί των καί δή τῆς μητέρας των.

Ἑπομένως εἰς τό θέμα αὐτό κατά τραγικόν τρόπον μᾶς ἐλέγχουν καί μᾶς διδάσκουν, ἐμᾶς τούς λογικούς ἀνθρώπους, τά ἄλογα κτήνη καί φυσικά αὐτοί οἱ πίθηκοι, πού κάποιοι ἀνοήτως φρονοῦν ὅτι ἀποτελοῦν τούς προγόνους των. Ὄχι, δέν ἀποτελοῦν τούς προγόνους τῶν λογικῶν ἀνθρώπων οἱ πίθηκοι, ἀποτελοῦν ὅμως, (ὦ τραγική εἰρωνεία) τούς διδασκάλους ἀγάπης τῶν γονέων πρός τά τέκνα γιά ὅσους πρῶτα ἔχουν ἀρνηθῆ τήν πίστι στόν Θεό καί την φιλοστοργία πρός τά κυοφορούμενα ἀνθρώπινα ἔμβρυα.

Ἀλλά ἐάν φθάνωμε εἰς τό σημεῖον αὐτό, νά καταντοῦν οἱ ἄνθρωποι χειρότεροι τῶν ζώων, τότε κατανοεῖ κανείς τό βάραθρον τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου καί τήν ἀνάγκην τῆς ἀνορθώσεώς του διά τῆς μετανοίας καί τῆς γνώσεως καί αὐτῶν ἀκόμη τῶν στοιχειωδῶν ἀληθειῶν πού ἀφοροῦν τήν φύσιν τοῦ ἀνθρώπου.

Ὅσοι δέ ἔπεσαν εἰς τό ἀνάθεμα αὐτό τῶν ἀμβλώσεων, ἄς μήν ἀπελπίζωνται, ἀλλά καί ἄς μήν ἀμελοῦν τήν σωτηρίαν τους, διότι μόνον ἡ ἁπλῆ συναίσθησις τῶν πράξεών των δέν ἀρκεῖ. Χρειάζεται ἡ εὐλογημένη πορεία εἰς τήν ὁδόν τῆς μετανοίας. Τά δάκρυα τοῦ Πέτρου, μετά τήν πτῶσιν τῆς ἀρνήσεώς του, ἄς γίνουν καθοδηγητικά γιά ὅλους μας (Ματθ. κστ´, 69-75).

Ἐπιβάλλεται λοιπόν νά καταργηθῇ ὁ ἄνομος τοῦτος νόμος τῆς  ἀποποινικοποιήσεως τῶν ἀμβλώσεων, πού φονεύει ἀνθρώπους καί ἀφανίζει τό Ἑλληνικόν Ἔθνος, καί ἡ Ποιμένουσα Ἐκκλησία ἐπί τέλους νά ἀφυπνισθῇ καί νά ὀρθοτομῇ καί ἐπί τοῦ θέματος τούτου τόν λόγον τῆς ἀληθείας ἀπό «τῆς κεφαλῆς ἕως τῶν ἄκρων-ὀνύχων-μελῶν της».

Χρειάζεται δέ νά τονισθῇ τό καθῆκον πού ἔχουν ἡ Ἐκκλησία, ὁ ἰατρικός καί νομικός κόσμος καί γενικῶς ὅλοι οἱ ἁρμόδιοι εἰς τό νά διαφωτίσουν τόν κόσμον, καί ἰδίως τίς γυναῖκες, ὅτι οἱ ἀμβλώσεις εἶναι φόνος καί ὅτι οἱ γυναῖκες γίνονται παιδοκτόνοι.

Τονίζομε, ὅτι ἡ ἔκτρωσις εἶναι φόνος κατά κατηγορίαν: ἐκ προμελέτης, ἐκ συμμετοχῆς, ἐξ ἐξαναγκασμοῦ, ἐξ ἀγνοίας καί κάποιες φορές ἐξ ἀφελείας... Δέν παύει ὅμως πάντοτε νά εἶναι φόνος. Ἐπιβάλλεται ἐπείγουσα θεραπεία κατά κατηγορίαν. Γνησία μετάνοια γιά ὅλους τούς αὐτουργούς, τούς ἐκ προμελέτης, ἐκ συμμετοχῆς καί ἐξ ἐξαναγκασμοῦ, ἐπίσης δέ μετάνοια καί ἐπί πλέον πλατειά ἐνημέρωσις γιά τούς ἐξ ἀγνοίας καί ἐξ ἀφελείας.

Δέν ἔχομε λοιπόν παρά νά εὐχηθοῦμε οἱ ἀντικειμενικοί μας φόβοι νά μήν δολοφονηθοῦν, ἀλλά νά κυοφορήσουν ἐλπίδα καί μετάνοια. Οἱ ἐγκληματίες νά ἔλθουν σέ ἔμπρακτη μετάνοια καί οἱ Μήδειες(8) παιδοκτόνοι μητέρες νά μετανοήσουν καί νά ἐπιστρέψουν εἰς τόν φυσικό τους χῶρο καί νά γίνουν φιλότεκνες μητέρες.

Θρηνώδης καί σπαρακτική φωνή ἀκούεται ἀπ᾽ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς Ρωμηοσύνης. Φωνή ἐκ τῶν αἱματοποτισμένων βαράθρων ἀντηχεῖ, ἡ ὁποία ἑτοιμάζει βαρύ πνευματικόν κανόνα διά τά τέκνα τῆς ἀνομίας καί τοῦ ἐγκλήματος τῶν ἀμβλώσεων.

Ἑλλάς κλαίουσα τά τέκνα αὐτῆς καί οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν.

Ἵλεως γενοῦ ἡμῖν Κύριε ἐπί τῶν ἐγκλημάτων ἡμῶν.

Ἀμήν.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(1)   Βλέπε εἰς τό ἔργον του ''A bas la peine de mort''.

(2)    Μολώχ, θεός τῶν Μωαβιτῶν, εἰς τόν ὁποῖον οἱ λάτρεις του ἐθυσίαζαν βρέφη καί μικρά παιδιά.

(3)    Θέμις, θεότης τῆς δικαιοσύνης κατά τούς ἀρχαίους.

(4) Καιάδας, μεγάλο βάραθρο στό ὄρος Ταΰγετος εἰς τό ὁποῖο οἱ ἀρχαῖοι Σπαρτιάτες ἔρριπταν τά γεννηθέντα ἀνάπηρα νήπια.

        (5) Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, Τόμος Β´, Κεφ. β´, σελ. 101.

(6) Τζένγκις Χάν, Μογγόλος πολιτικός καί στρατιωτικός ἡγέτης. Θεωρεῖται κατ᾽ ἐξοχήν αἱμοβόρος κατακτητής (1155 - 1227 μ.Χ.).

Ἀττίλας, γεννήθηκε τό 406 μ.Χ. Ἡγέτης τῶν Οὔννων ἀπό τό 434 μ.Χ. ἕως τόν θάνατό του 453 μ.Χ. Θεωρεῖται ἐκ τῶν πλέον αἱμοβόρων καί αἱμοσταγῶν ἡγετῶν τῆς ἱστορίας.

(7) Γερανοί τοῦ Ἰβύκου, γύρω στά 550 π.Χ. Ληστές ἐπιτέθηκαν καί ἐτραυμάτισαν θανάσιμα τόν ποιητή Ἴβυκο. Τήν στιγμή ἐκείνη ἐπέρασαν ἀπό ἐπάνω του ἕνα κοπάδι γερανοί (πουλιά) καί τούς παρεκάλεσε νά ἐκδικηθοῦν τόν θάνατό του. Λίγο ἀργότερα, σέ ἕνα ἀνοικτό θέατρο τῆς Κορίνθου, κατά τήν παράστασι, ἐνεφανίσθησαν οἱ γερανοί κι ἕνας θεατής ἀκούσθηκε νά λέῃ πανικόβλητος: «Οἱ γερανοί τοῦ Ἰβύκου. Οἱ ἐκδικητές». Ἔτσι, οἱ θεατές κατάλαβαν ὅτι αὐτός ἦταν ὁ ἔνοχος.

(8) Μήδεια, πρόσωπο τῆς Ἑλληνικῆς Μυθολογίας, ἡ ὁποία ἐφόνευσε τά παιδιά της.

ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ

πηγή

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΟΥΔΑΣ, Ο ΘΑΔΔΑΙΟΣ ἤ ΛΕΒΒΑΙΟΣ π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΟΡΜΠΑΡΑΚΗΣ



        "Ο άγιος απόστολος Ιούδας στο μεν κατά Λουκάν Ευαγγέλιο και στις Πράξεις των Αποστόλων επονομάζεται Ιούδας του Ιακώβου, ενώ στο κατά Ματθαίο και στο κατά Μάρκο Θαδδαίος και Λεββαίος, που ήταν αδελφός κατά σάρκα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και υιός του Ιωσήφ του Μνήστορος, αδελφός δε γνήσιος Ιακώβου του αδελφοθέου, αυτός που έστειλε σε όλους τη φωτιστική και δογματική, γεμάτη από το Πνεύμα του Θεού, επιστολή. Ο Ιούδας που απεστάλη από τον ίδιο τον Χριστό στο κήρυγμα του Ευαγγελίου, ως αδελφός Εκείνου και μυσταγωγός, πυρωμένος σαν άνθρακας από τις λαμπρότητες Εκείνου, κατέφλεξε κάθε πλάνη και κατεφώτισε τους πιστούς. Διότι έλκοντας τον ζυγό του Σωτήρα και ανοίγοντας αυλάκι στις ψυχές, έσπειρε τον σπόρο της ευσέβειας σε όλη την οικουμένη και έφερε πολύ καρπό. Γι' αυτό και κατεφώτισε με τον λόγο του και κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία και στα γειτονικά έθνη της, κι αφού έζησε στην πόλη των Εδεσσηνών και πορεύτηκε προς τον τοπάρχη Αύγαρο για να τον θεραπεύσει, ύστερα έφτασε στην πόλη Αραρά. Εκεί κρεμάστηκε από τους απίστους και τοξεύτηκε και έτσι παρέθεσε το πνεύμα του στον Θεό".

        

     Ο άγιος Θεοφάνης ο υμνογράφος δεν προβληματίζεται ως προς το ποιος είναι ο σήμερον εορταζόμενος απόστολος Ιούδας. Θεωρεί ότι ο Ιούδας του Ιακώβου κατά τον ευαγγελιστή Λουκά είναι ο ίδιος με τον Ιούδα τον υιό του μνήστορος Ιωσήφ, τον και Θαδδαίο ή Λεββαίο επονομαζόμενο, κατά τους Ματθαίο και Μάρκο, που σημαίνει ότι Ιούδας του Ιακώβου θα πει Ιούδας αδελφός του Ιακώβου, υιού και αυτού του αγίου Ιωσήφ. Συνεπώς δεν λαμβάνει υπόψη του καθόλου εκείνη την άποψη που ισχυρίζεται ότι ο Θαδδαίος ή Λεββαίος είναι άλλος απόστολος από τον αδελφόθεο Ιούδα. Οι ύμνοι του που ομιλούν για τον ένα Ιούδα είναι αρκετοί. Για παράδειγμα από την ωδή γ΄: "Ιούδα, οι αδελφοί σου θα σε επαινέσουν γιατί φάνηκες και νομιζόσουνα αδελφός του προαιώνιου Λόγου που φανερώθηκε ως άνθρωπος" ("Ιούδα, οι αδελφοί σου σε επαινέσουσιν, αδελφόν φανέντα και νομιζόμενον του φανερωθέντος εν σαρκί Λόγου του προ αιώνων"). Και από το κοντάκιο: "Από ένδοξη ρίζα ανέτειλες σε μας σαν θεοδώρητο κλήμα, αυτόπτη του Κυρίου, απόστολε Θεάδελφε" ("Εκ ρίζης ευκλεούς θεοδώρητον κλήμα ανέτειλας ημίν, του Κυρίου αυτόπτα, Απόστολε Θεάδελφε").

        

     Ο υμνογράφος μας βεβαίως δεν θέλει να υπερτονίσει τη συγγενική σχέση του αγίου Ιούδα με τον Κύριο. Προφανώς διότι ο ίδιος ο Κύριος σε ανάλογες περιπτώσεις παρέπεμπε στην προτεραιότητα της σχέσης με τον Θεό και όχι της συγγένειας (Πρβλ. τα λόγια Του: "Τις εστιν η μήτηρ μου και τίνες εισίν οι αδελφοί μου;... Όστις γαρ αν ποιήση το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς, ούτος μου αδελφός και αδελφή και μήτηρ εστί"). Γι' αυτό αφενός μιλώντας για την αδελφική σχέση του Ιούδα με τον Κύριο σπεύδει εξίσου να χαρακτηρίσει αδελφούς και όλους τους πιστούς σ' Αυτόν - "Ιούδα μακάριε, χρημάτισες αδελφός του Δεσπότη Χριστού που γεννήθηκε ως άνθρωπος και χρημάτισε αδελφός όλων των εκλεκτών": "Του τεχθέντος Δεσπότου και αδελφού χρηματίσαντος πάντων των εκλεκτών, Ιούδα μακάριε, αδελφός εχρημάτισας" (κάθισμα όρθρου) -, αφετέρου εκεί που επικεντρώνει είναι στην κλήση του από τον Χριστό ως μαθητή και αποστόλου και στην αποστολή που του ανέθεσε Εκείνος - "Έγινες μαθητής του σαρκωθέντος Θεού μας, από τον Οποίο στάλθηκες σαν πρόβατο ανάμεσα σε λύκους πράγματι" ("Μαθητής γεγένησαι του σαρκωθέντος Θεού ημών, υφ' Ου ως πρόβατον μέσον λύκων όντως απεστάλης" (στιχηρό εσπερινού). "Από Αυτόν απεστάλης, πανεύφημε, ως απόστολος σε όλα τα πέρατα της γης, σπέρνοντας τον λόγο της πίστεως σε όλους και φωτίζοντας αυτούς που ήταν δούλοι στο σκοτάδι της άγνοιας και στον πονηρό κοσμοκράτορα" ("Υπ' Αυτού απόστολος εις πάντα τα πέρατα απεστάλης, πανεύφημε, τον λόγον της πίστεως πάσι κατασπείρων και φωτίζων τους σκότει αγνοίας δουλεύοντας, πονηρώ κοσμοκράτορι") (κάθισμα όρθρου). Το γεγονός ότι η συγγενική σχέση έρχεται δεύτερη επιβεβαιώνεται από τον άγιο Θεοφάνη και από την παρατήρησή του ότι η οικειότητα του αγίου Ιούδα με τον Χριστό οφείλετο όχι ακριβώς στην συγγένειά τους, αλλά στον πνευματικό αγώνα του Ιούδα κατά της αμαρτίας, με τον οποίο μπόρεσε να ζήσει τη ζωή Εκείνου. "Νέκρωσες το αμαρτωλό γήινο φρόνημά σου κι έτσι έζησες μαζί με τη ζωή των όλων Χριστό, πανόλβιε" ("Νεκρώσας τα επί γης σου μέλη συνώκησας τη ζωή των όλων Χριστώ, πανόλβιε") (ωδή γ΄).

         

     Ο άγιος υμνογράφος αφιερώνει τους περισσότερους ύμνους του στο αποστολικό έργο του αγίου Ιούδα. "Ο μέγας του Κυρίου απόστολος" (ωδή δ΄), ως "φως δεύτερον που ακολούθησε τις λάμψεις του πρώτου φωτός Χριστού" (ωδή α΄), "έχοντας ως οδηγό την ίδια την αλήθεια" (ωδή ε΄), απεστάλη "σαν βολίδα για να πλήξει και να αφανίσει παντελώς τις φάλαγγες των δαιμόνων και να θεραπεύσει με τη χάρη του Θεού εκείνους που πληγώθηκαν από αυτούς" (στιχηρό εσπερινού), όπως και "σαν ακτίνα του ήλιου που εξέλαμψε από την Παρθένο Μαρία, προκειμένου να καταφωτίσει τις καρδιές των ευσεβών και να αποδιώξει το σκοτάδι που υπήρχε" (στιχηρό εσπερινού). Κι αυτό γιατί ο άγιος απόστολος "έγινε υπήκοος στο πρόσταγμα του Κυρίου που έστειλε τους μαθητές Του κατά την ώρα της Αναλήψεώς Του να μαθητεύσουν όλα τα έθνη και να τα βαπτίζουν στο όνομα της αγίας Τριάδος" ("του νόμου πρόσταγμα πληρών, απόστολε, τα έθνη πάντα ταις διδαχαίς σου μαθητεύων έδραμες και ταύτα βαπτίζων Τριάδος επικλήσεσιν" (ωδή ε΄).


      Και βεβαίως μέσα σ' αυτήν την αποστολική ευθύνη του αγίου Ιούδα εντάσσεται, κατά τον άγιο υμνογράφο, και η καθολική επιστολή που μας άφησε στην Καινή Διαθήκη. "Ιεροφάντη θεσπέσιε - σημειώνει ο άγιος Θεοφάνης - στέλνεις σε όλους τους ανθρώπους την φωτιστική και δογματική επιστολή, που είναι γεμάτη από το Πνεύμα του Θεού" ("Επιστέλλεις άπασι τοις ανθρώποις την φωτιστικήν και δογμάτων έμπλεων του Πνεύματος επιστολήν, ιεροφάντα θεσπέσιε") (ωδή ς΄). Πράγματι, η μικρή αυτή σχετικά επιστολή περικλείει πλούτο αγίων νοημάτων που κινητοποιούν τον κάθε πιστό σε μετάνοια και σε αγωνιστικό φρόνημα. Φράσεις σαν αυτές, και όχι μόνο - "Αναγκάζομαι να σας γράψω, για να σας προτρέψω να συνεχίσετε τον αγώνα για την πίστη, που μια για πάντα δόθηκε στον λαό του Θεού" ("παρακαλών επαγωνίζεσθαι τη άπαξ παραδοθείση τοις αγίοις πίστει"), "εσείς, αγαπητοί μου, συνεχίστε να προοδεύετε στεριωμένοι πάνω στο θεμέλιο της πανάγιας πίστης σας και προσεύχεστε με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Διατηρήστε τον εαυτό σας στην αγάπη του Θεού, προσμένοντας το έλεος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που θα μας χαρίσει την αιώνια ζωή" ("υμείς, αγαπητοί, τη αγιωτάτη υμών πίστει εποικοδομούντες εαυτούς, εν Πνεύματι Αγίω προσευχόμενοι, εαυτούς εν αγάπη Θεού τηρήσατε, προσδεχόμενοι το έλεος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εις ζωήν αιώνιον") - θεωρούνται "διαμάντια" που δεν μπορεί κανείς εύκολα να ξεπεράσει, χωρίς να γίνεται υπόλογος έναντι του Κυρίου. Κι αν προσθέσει κανείς και το γεγονός ότι ο άγιος Ιούδας επιβεβαίωσε, όπως οι περισσότεροι απόστολοι, το κήρυγμά του με τη θυσία της ζωής του, τότε καταλαβαίνει την κρίση του αγίου Θεοφάνη, που θεωρεί ότι οι απόστολοι ξεπέρασαν κάθε μεγαλειότητα επί της γης ("Επήρθη των μαθητών Χριστού η ευπρέπεια, υπεράνω πάσης μεγαλειότητος") (ωδή γ΄).

π. Γεώργιος Δορμπαράκης

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΟΥΔΑΣ, Ο ΘΑΔΔΑΙΟΣ ἤ ΛΕΒΒΑΙΟΣ π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΟΡΜΠΑΡΑΚΗΣ



        "Ο άγιος απόστολος Ιούδας στο μεν κατά Λουκάν Ευαγγέλιο και στις Πράξεις των Αποστόλων επονομάζεται Ιούδας του Ιακώβου, ενώ στο κατά Ματθαίο και στο κατά Μάρκο Θαδδαίος και Λεββαίος, που ήταν αδελφός κατά σάρκα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και υιός του Ιωσήφ του Μνήστορος, αδελφός δε γνήσιος Ιακώβου του αδελφοθέου, αυτός που έστειλε σε όλους τη φωτιστική και δογματική, γεμάτη από το Πνεύμα του Θεού, επιστολή. Ο Ιούδας που απεστάλη από τον ίδιο τον Χριστό στο κήρυγμα του Ευαγγελίου, ως αδελφός Εκείνου και μυσταγωγός, πυρωμένος σαν άνθρακας από τις λαμπρότητες Εκείνου, κατέφλεξε κάθε πλάνη και κατεφώτισε τους πιστούς. Διότι έλκοντας τον ζυγό του Σωτήρα και ανοίγοντας αυλάκι στις ψυχές, έσπειρε τον σπόρο της ευσέβειας σε όλη την οικουμένη και έφερε πολύ καρπό. Γι' αυτό και κατεφώτισε με τον λόγο του και κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία και στα γειτονικά έθνη της, κι αφού έζησε στην πόλη των Εδεσσηνών και πορεύτηκε προς τον τοπάρχη Αύγαρο για να τον θεραπεύσει, ύστερα έφτασε στην πόλη Αραρά. Εκεί κρεμάστηκε από τους απίστους και τοξεύτηκε και έτσι παρέθεσε το πνεύμα του στον Θεό".

        

     Ο άγιος Θεοφάνης ο υμνογράφος δεν προβληματίζεται ως προς το ποιος είναι ο σήμερον εορταζόμενος απόστολος Ιούδας. Θεωρεί ότι ο Ιούδας του Ιακώβου κατά τον ευαγγελιστή Λουκά είναι ο ίδιος με τον Ιούδα τον υιό του μνήστορος Ιωσήφ, τον και Θαδδαίο ή Λεββαίο επονομαζόμενο, κατά τους Ματθαίο και Μάρκο, που σημαίνει ότι Ιούδας του Ιακώβου θα πει Ιούδας αδελφός του Ιακώβου, υιού και αυτού του αγίου Ιωσήφ. Συνεπώς δεν λαμβάνει υπόψη του καθόλου εκείνη την άποψη που ισχυρίζεται ότι ο Θαδδαίος ή Λεββαίος είναι άλλος απόστολος από τον αδελφόθεο Ιούδα. Οι ύμνοι του που ομιλούν για τον ένα Ιούδα είναι αρκετοί. Για παράδειγμα από την ωδή γ΄: "Ιούδα, οι αδελφοί σου θα σε επαινέσουν γιατί φάνηκες και νομιζόσουνα αδελφός του προαιώνιου Λόγου που φανερώθηκε ως άνθρωπος" ("Ιούδα, οι αδελφοί σου σε επαινέσουσιν, αδελφόν φανέντα και νομιζόμενον του φανερωθέντος εν σαρκί Λόγου του προ αιώνων"). Και από το κοντάκιο: "Από ένδοξη ρίζα ανέτειλες σε μας σαν θεοδώρητο κλήμα, αυτόπτη του Κυρίου, απόστολε Θεάδελφε" ("Εκ ρίζης ευκλεούς θεοδώρητον κλήμα ανέτειλας ημίν, του Κυρίου αυτόπτα, Απόστολε Θεάδελφε").

        

     Ο υμνογράφος μας βεβαίως δεν θέλει να υπερτονίσει τη συγγενική σχέση του αγίου Ιούδα με τον Κύριο. Προφανώς διότι ο ίδιος ο Κύριος σε ανάλογες περιπτώσεις παρέπεμπε στην προτεραιότητα της σχέσης με τον Θεό και όχι της συγγένειας (Πρβλ. τα λόγια Του: "Τις εστιν η μήτηρ μου και τίνες εισίν οι αδελφοί μου;... Όστις γαρ αν ποιήση το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς, ούτος μου αδελφός και αδελφή και μήτηρ εστί"). Γι' αυτό αφενός μιλώντας για την αδελφική σχέση του Ιούδα με τον Κύριο σπεύδει εξίσου να χαρακτηρίσει αδελφούς και όλους τους πιστούς σ' Αυτόν - "Ιούδα μακάριε, χρημάτισες αδελφός του Δεσπότη Χριστού που γεννήθηκε ως άνθρωπος και χρημάτισε αδελφός όλων των εκλεκτών": "Του τεχθέντος Δεσπότου και αδελφού χρηματίσαντος πάντων των εκλεκτών, Ιούδα μακάριε, αδελφός εχρημάτισας" (κάθισμα όρθρου) -, αφετέρου εκεί που επικεντρώνει είναι στην κλήση του από τον Χριστό ως μαθητή και αποστόλου και στην αποστολή που του ανέθεσε Εκείνος - "Έγινες μαθητής του σαρκωθέντος Θεού μας, από τον Οποίο στάλθηκες σαν πρόβατο ανάμεσα σε λύκους πράγματι" ("Μαθητής γεγένησαι του σαρκωθέντος Θεού ημών, υφ' Ου ως πρόβατον μέσον λύκων όντως απεστάλης" (στιχηρό εσπερινού). "Από Αυτόν απεστάλης, πανεύφημε, ως απόστολος σε όλα τα πέρατα της γης, σπέρνοντας τον λόγο της πίστεως σε όλους και φωτίζοντας αυτούς που ήταν δούλοι στο σκοτάδι της άγνοιας και στον πονηρό κοσμοκράτορα" ("Υπ' Αυτού απόστολος εις πάντα τα πέρατα απεστάλης, πανεύφημε, τον λόγον της πίστεως πάσι κατασπείρων και φωτίζων τους σκότει αγνοίας δουλεύοντας, πονηρώ κοσμοκράτορι") (κάθισμα όρθρου). Το γεγονός ότι η συγγενική σχέση έρχεται δεύτερη επιβεβαιώνεται από τον άγιο Θεοφάνη και από την παρατήρησή του ότι η οικειότητα του αγίου Ιούδα με τον Χριστό οφείλετο όχι ακριβώς στην συγγένειά τους, αλλά στον πνευματικό αγώνα του Ιούδα κατά της αμαρτίας, με τον οποίο μπόρεσε να ζήσει τη ζωή Εκείνου. "Νέκρωσες το αμαρτωλό γήινο φρόνημά σου κι έτσι έζησες μαζί με τη ζωή των όλων Χριστό, πανόλβιε" ("Νεκρώσας τα επί γης σου μέλη συνώκησας τη ζωή των όλων Χριστώ, πανόλβιε") (ωδή γ΄).

         

     Ο άγιος υμνογράφος αφιερώνει τους περισσότερους ύμνους του στο αποστολικό έργο του αγίου Ιούδα. "Ο μέγας του Κυρίου απόστολος" (ωδή δ΄), ως "φως δεύτερον που ακολούθησε τις λάμψεις του πρώτου φωτός Χριστού" (ωδή α΄), "έχοντας ως οδηγό την ίδια την αλήθεια" (ωδή ε΄), απεστάλη "σαν βολίδα για να πλήξει και να αφανίσει παντελώς τις φάλαγγες των δαιμόνων και να θεραπεύσει με τη χάρη του Θεού εκείνους που πληγώθηκαν από αυτούς" (στιχηρό εσπερινού), όπως και "σαν ακτίνα του ήλιου που εξέλαμψε από την Παρθένο Μαρία, προκειμένου να καταφωτίσει τις καρδιές των ευσεβών και να αποδιώξει το σκοτάδι που υπήρχε" (στιχηρό εσπερινού). Κι αυτό γιατί ο άγιος απόστολος "έγινε υπήκοος στο πρόσταγμα του Κυρίου που έστειλε τους μαθητές Του κατά την ώρα της Αναλήψεώς Του να μαθητεύσουν όλα τα έθνη και να τα βαπτίζουν στο όνομα της αγίας Τριάδος" ("του νόμου πρόσταγμα πληρών, απόστολε, τα έθνη πάντα ταις διδαχαίς σου μαθητεύων έδραμες και ταύτα βαπτίζων Τριάδος επικλήσεσιν" (ωδή ε΄).


      Και βεβαίως μέσα σ' αυτήν την αποστολική ευθύνη του αγίου Ιούδα εντάσσεται, κατά τον άγιο υμνογράφο, και η καθολική επιστολή που μας άφησε στην Καινή Διαθήκη. "Ιεροφάντη θεσπέσιε - σημειώνει ο άγιος Θεοφάνης - στέλνεις σε όλους τους ανθρώπους την φωτιστική και δογματική επιστολή, που είναι γεμάτη από το Πνεύμα του Θεού" ("Επιστέλλεις άπασι τοις ανθρώποις την φωτιστικήν και δογμάτων έμπλεων του Πνεύματος επιστολήν, ιεροφάντα θεσπέσιε") (ωδή ς΄). Πράγματι, η μικρή αυτή σχετικά επιστολή περικλείει πλούτο αγίων νοημάτων που κινητοποιούν τον κάθε πιστό σε μετάνοια και σε αγωνιστικό φρόνημα. Φράσεις σαν αυτές, και όχι μόνο - "Αναγκάζομαι να σας γράψω, για να σας προτρέψω να συνεχίσετε τον αγώνα για την πίστη, που μια για πάντα δόθηκε στον λαό του Θεού" ("παρακαλών επαγωνίζεσθαι τη άπαξ παραδοθείση τοις αγίοις πίστει"), "εσείς, αγαπητοί μου, συνεχίστε να προοδεύετε στεριωμένοι πάνω στο θεμέλιο της πανάγιας πίστης σας και προσεύχεστε με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Διατηρήστε τον εαυτό σας στην αγάπη του Θεού, προσμένοντας το έλεος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που θα μας χαρίσει την αιώνια ζωή" ("υμείς, αγαπητοί, τη αγιωτάτη υμών πίστει εποικοδομούντες εαυτούς, εν Πνεύματι Αγίω προσευχόμενοι, εαυτούς εν αγάπη Θεού τηρήσατε, προσδεχόμενοι το έλεος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εις ζωήν αιώνιον") - θεωρούνται "διαμάντια" που δεν μπορεί κανείς εύκολα να ξεπεράσει, χωρίς να γίνεται υπόλογος έναντι του Κυρίου. Κι αν προσθέσει κανείς και το γεγονός ότι ο άγιος Ιούδας επιβεβαίωσε, όπως οι περισσότεροι απόστολοι, το κήρυγμά του με τη θυσία της ζωής του, τότε καταλαβαίνει την κρίση του αγίου Θεοφάνη, που θεωρεί ότι οι απόστολοι ξεπέρασαν κάθε μεγαλειότητα επί της γης ("Επήρθη των μαθητών Χριστού η ευπρέπεια, υπεράνω πάσης μεγαλειότητος") (ωδή γ΄).

π. Γεώργιος Δορμπαράκης

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ : ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΕΙΡΗΝΑΙΟ

 

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ Επί επτά τώρα χρόνια παραμένει παράνομα φυλακισμένος στο διαμέρισμά του! Δεν έχει ιατρική περίθαλψη! Δεν έχει κάποιον δίπλα Του! Δεν επιτρέπουν ούτε στους στενούς συγγενείς του να τον επισκεφθούν!' Άραβες φρουρούν την πόρτα του κελιού-διαμερίσματός του και δεν επιτρέπουν σε κανένα την πρόσβαση!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ
Εάν σκοντάψει και πέσει στο δάπεδο, δεν υπάρχει κάποιος να Τον βοηθήσει, ώστε να σηκωθει!
Εάν κυριευθεί από μία ίωση καί ψήνεται στον πυρετό, δέν έχει τόν βοηθήσει!
Εάν έχει ένα πονόδοντο, δεν έχει την δυνατότητα να επισκεφθεί ένα οδοντίατρο!( Έβγαλε μόνος του με σπάγκο δυο χαλασμένα δόντια του !!!!!!!!)
Στις Κρατικές Φυλακές το Κράτος και στον πιο απεχθή εγκληματία-κατάδικο παρέχει φαγητό και μιά στοιχειώδη προστασία!
Στον Πατριάρχη κ. Ειρηναίο ΟΥΔΕΙΣ, ναί ουδείς, υπάρχει δίπλα Του. Παραμένει μόνος, ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΣ, είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, επτά ημέρες τήν εβδομάδα, τριακόσιες εξήντα πέντε ημέρες το χρόνο!
Το θέμα «Πατριάρχης Ειρηναίος» αποτελεί, λοιπόν, στίγμα στο Σώμα της Ορθοδοξίας!
΄ΤΟ ΘΕΜΑ" ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ" ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΟΛΑΦΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΝΈΧΕΤΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΟΥΣ ΙΣΧΥΡΙΖΟΜΕΝΗ ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΑ ΟΤΙ " Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΟΙΚΕΙΟΘΕΛΩΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ"!!!!
ΖΗΤΑΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΤΑ ΛΟΥΚΕΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙ Ο κ.ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΚΕΛΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΝΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΧΕΤΑΙ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΟΠΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ! 

 

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΕΔΩ

Πηγή

Γέροντα, μερικές φορές λέτε ότι ο τάδε άνθρωπος βλέπει με ευρωπαϊκό φακό και όχι με ανατολίτικο πνεύμα. Τι εννοείτε;

- Εννοώ ότι βλέπει με ευρωπαϊκό μάτι, με ευρωπαϊκή λογική, χωρίς πίστη, ανθρώπινα.

- Και ποιο είναι το ανατολίτικο πνεύμα;

- “Ανατολή ανατολών και οι εν σκότει και σκιά…”

- Δηλαδή;

- Όταν λέω ότι ένας έπιασε το ανατολίτικο πνεύμα και άφησε το ευρωπαϊκό πνεύμα, θέλω να πω ότι άφησε την λογική, τον ορθολογισμό, και έπιασε την απλότητα και την ευλάβεια, γιατί αυτό είναι το ορθόδοξο πνεύμα στο οποίο αναπαύεται ο Χριστός, απλότης και ευλάβεια. Σήμερα, συχνά λείπει η απλότητα από τους πνευματικούς ανθρώπους, η αγία απλότητα που ξεκουράζει την ψυχή. Αν δεν αρνηθή κανείς το κοσμικό πνεύμα και δεν κινηθή απλά, να μη σκέφτεται δηλαδή πώς θα τον δουν ή τι θα πουν γι’ αυτόν, τότε δεν συγγενεύει με τον Θεό, με τους Αγίους. Για να συγγενέψη, πρέπει να κινηθή στον πνευματικό χώρο. Όσο κανείς κινείται με απλότητα, ιδίως μέσα σε ένα Κοινόβιο, τόσο στρογγυλεύει, γιατί φεύγουν τα εξογκώματα των παθών. Αλλιώς κοιτάζει να φτιάξη έναν ψεύτικο άνθρωπο. Γι’ αυτό να προσπαθήσουμε να πετάξουμε τον κοσμικό καρνάβαλο, για να αγγελοποιηθούμε.

Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης .
πηγή