GAY PARADE KAI ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ – ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ Κ. ΣΑΜΑΡΑ:

Με αφορμή τη gay parade που έγινε στη Θεσσαλονίκη και το αναμενόμενο φεστιβάλ στη Σκιάθο, θα ήθελα να απευθύνω στον κ. Σαμαρά τις εξής ερωτήσεις:

•    Ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο γίνονται όλα αυτά;

•    Η τεράστια και συνεχής προβολή των επιλογών και προτιμήσεων των gay είναι μήπως κατευθυνόμενη; Όπως και η τοποθέτηση ας πούμε των προϊόντων στα ράφια των supermarket;

•    Γιατί οι gay πρέπει να βρίσκονται συνεχώς στην επικαιρότητα;

•    Για ποιο λόγο μας επιβάλλουν ν’ αποδεχτούμε τη σεξουαλική διαστροφή ως κάτι φυσιολογικό από τη στιγμή που γνωρίζουμε ότι σύμφωνα με τη Γραφή είναι αμαρτία;

Και απαντώ: ΓΙΑΤΙ ΟΙ GAY ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ!

Όπως γνωρίζουμε το Ομοφυλοφιλικό κίνημα μοιάζει να έχει τεράστια δύναμη στις μέρες μας, αν κι αποτελούν μόνο το 3% του παγκόσμιου πληθυσμού. Άρα η δύναμή τους πηγάζει από κάπου αλλού, από κάποιους που κυβερνούν κρυμμένοι στην αφάνεια.
Είναι γνωστό ότι μεγάλες πηγές υποστήριξης του Ομοφυλοφιλικού κινήματος και της gay-agenda είναι οι Coke-Cola, Pepsi, Ford (Globe), General Motors, American Express, Best Buy, Lehman Brothers, Fannie Mae, Mellon Financial, η Shell , Dell, Avon, Estee Lauder, Coors, η General Electric, General Mills, Kraft, Johnson & Johnson, Eli Lilly, Hyatt, State farm, Avis, Starbucks, Subway, Gameboy, Ikea, JC
Penney, Sears, το Sam’s Club, Target, Wal-Mart (Pride), Weight Watchers, η IBM,
Intell, AT & T, κλπ. κλπ.

Επίσης στις 5 Μαΐου 2009, πραγματοποιήθηκε μία συνεδρίαση στο Πανεπιστήμιο Rockefeller η οποία οργανώθηκε από τους Warren Buffet, Bill Gates και David Rockefeller τον νεότερο. Ανάμεσα στους παρευρισκομένους ήταν η Oprah Winfrey, ο Ted Turner και ο George Soros και άλλοι υπάλληλοι της ΝΤΠ (Νέας Τάξης Πραγμάτων). Όπως ήταν αναμενόμενο, στην κορυφή της λίστας-ατζέντας ήταν μία ενισχυμένη δέσμευση για τον έλεγχο του πληθυσμού.

Αυτό σήμαινε θέματα για την αύξηση των gay καθώς και θέματα υπέρ των αμβλώσεων.
Στην Ελλάδα στόχος απ’ ό,τι φαίνεται είναι να πληγούν η Ορθοδοξία πρώτον και δεύτερον η οικογένεια. Έτσι θα δημιουργηθούν πολύμορφα, απομονωμένα και χωρίς ρίζες άτομα κατάλληλα να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της ΝΤΠ, γιατί δε θα παρουσιάζουν καμία αντίσταση.

Τελική ερώτηση:

Μήπως η κυβέρνηση ετοιμάζεται να προωθήσει κάποιο νόμο κατά της «ομοφυλοφιλο-φοβίας» και προετοιμάζει το έδαφος για να το δεχτούμε; Ίσως είναι και αυτός κάποιος όρος του μνημονίου! Ένα από τα συνθήματα εξάλλου που ακούστηκαν στην gay parade προς όσους αντέδρασαν ήταν ότι τους περιμένει κρεμάλα!

Χρησιμοποίησα την εξής πηγή: http://www.sacbee.com/2012/06/23/4583930/gay-pride-rally-in-greece-is-attacked.html#storylink=cpy

Μέλος τῆς Ὀρθόδοξης Νεολαίας Θεσσαλονίκης

τυπικόν της 28ης Ἰουνίου 2012

Πέμπτη: Ἀνακομιδή τῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων  καί θαυματουρ­γῶν Ἀναργύρων Κύρου καί Ἰωάννου.  Τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Σεργίου, τοῦ Μαγίστρου.

Ἀπόστολος:  Τῆς ἡμέρας· Πέμπτης δ΄ ἑβδομάδος Ἐπιστολῶν (Ῥωμ. ια΄ 13-24). Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· Πέμπτης δ΄ ἑβδομάδος Ματθαίου (Ματθ. ια΄ 27-30).

Ἐπιστροφές Jannette Veitch

Πρέπει νὰ εὐγνωμονοῦμε τὸ Θεὸ ποὺ μᾶς ἀξίωσε νὰ ζοῦμε μέσα στὴν ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Του. Ἐδῶ βρίσκεται τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἐδῶ τὸ πλήρωμα τῆς Χάριτος, ἐδῶ ἡ Ἀλήθεια στὴν πληρότητά της. Τὴν εὐεργεσία αὐτή, ἡ πνευματικὴ νάρκη ποὺ μᾶς διακατέχει, δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ τὴ συνειδητοποιήσουμε. Τὴ συνειδητοποιεῖ ὅμως θαυμάσια ἕνας ξένος, ἕνας ἑτερόδοξος ἤ ἀλλόδοξος ὅταν ἀφήσει τὴν πλάνη μέσα στὴν ὁποία ζεῖ, κι ἀσπασθεῖ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ περίπτωση τῆς Jannette Veitch, μιᾶς μεσήλικης Ἀγγλίδας Ἀδελφῆς νοσοκόμας στὸ Λονδίνο, εἶναι πολὺ χαρακτηριστική.

Ἀποφασιστικὸ ρόλο γιὰ τὴ μεταστροφή της ἀπὸ τὸν Προτεσταντισμὸ (Σκωτικὴ Ἐκκλησία) στὴν Ὀρθοδοξία ἔπαιξε ἡ παραμονή της γιὰ ἕνα μήνα στὴν Ἑλλάδα, κάποια Μ. Τεσσαρακοστὴ καὶ κάποιο Πάσχα, σὰν προσκεκλημένη μερικῶν γνωστῶν της, πιστῶν Ὀρθοδόξων χριστιανῶν. Ὕστερα ἀπὸ πολλὲς δυσκολίες καὶ ἀντιδράσεις ποὺ συνάντησε (ἀπὸ συγγενεῖς, γνωστοὺς καὶ ἄλλους) ἀλλὰ συγχρόνως καὶ ὕστερα ἀπὸ πολλὴ καὶ προσεκτικὴ προετοιμασία, βαπτίστηκε Ὀρθόδοξη σὲ κάποιο ὀρθόδοξο ναὸ τοῦ Λονδίνου.

Ἡ ἐπιστολή της ποὺ δημοσιεύεται στὴ συνέχεια σὲ ἑλλην. μετάφραση, στάληκε λίγο μετὰ τὴ βάπτισή της καὶ εἶναι χαρακτηριστική τῆς καινούργιας ἐν Χριστῷ ἐμπειρίας της. Σ’ αὐτὴν δὲν θὰ πρέπει, ἀσφαλῶς, νὰ ἀναζητήσει κανεὶς τὴ δομὴ καὶ διάρθρωση ποὺ συναντᾶ π.χ. σ’ ἕνα δοκίμιο ἤ σὲ ὁποιοδήποτε λογοτεχνικὸ κείμενο, ἀλλὰ τὸ ξεχείλισμα τῆς ἐμπειρίας μιᾶς ψυχῆς ποὺ βρίσκει ἐπὶ τέλους τὴν Ἀλήθεια καὶ ἐνσωματώνεται στὸ «μυστικὸ» Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
                                            
                                                                                                                     Ἐπιμέλεια: Μ. Γ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ, Οἰκονομολόγου

* * *

Ἀγαπητέ,

Γνωρίζω ὅτι περιμένεις ἀνυπόμονα τὸ γράμμα μου. Εἶναι δύσκολο γιὰ μένα νὰ γράψω γιατί συνέβηκαν τόσα πολλὰ γιὰ ν’ ἀλλάξουν τὴν ζωή μου τὶς τελευταῖες μέρες. Νοιώθω σὰν νὰ ἔχω σηκωθεῖ ἀπὸ μία βαθειὰ μαύρη ἄβυσσο καὶ σωθεῖ ἀπὸ τὴν τραγωδία ὁλόκληρης τῆς παλιᾶς ζωῆς μου. Πόσο καταφρονῶ τὸν ἑαυτό μου γιὰ τὴν τύφλωση ὁλόκληρης τῆς ζωῆς μου! Μόνον τώρα ἀρχίζω νὰ καταλαβαίνω τὸ ἀληθινὸ νόημα τοῦ Σταυροῦ!

Τώρα μοῦ δόθηκε μέσα μου τὸ μέγα μυστήριο τὸ ὁποῖο κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μοῦ τὸ πάρει: ἡ σφραγίδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μόνον τώρα ἀρχίζω νὰ καταλαβαίνω γιατί οἱ Ἅγιοι καὶ οἱ Μάρτυρες πέθαναν γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Τώρα θὰ πρέπει νὰ μάθω νὰ ζῶ μέσα στὸ Φῶς· μία νέα ἀρχὴ καὶ ἕνας ἐσωτερικὸς ἀγώνας μὲ τὴ βοήθεια τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ γνώση τοῦ ὅτι ἀνήκω στὴν Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μὲ γεμίζει μὲ θαυμασμό. Εἶναι ἕνα θαῦμα· τὸ πῶς συνέβηκε, εἶναι πέραν τῆς ἀντιλήψεώς μου. Τὸ ἐργάστηκε ἡ ὑπερβάλλουσα τῆς γνώσεως Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Καμιὰ λέξη δὲν μπορεῖ νὰ περιγράψει τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὴν ἱερότητα τῆς ἐκκλησίας κατὰ τὴν τελετὴ τῆς βαπτίσεώς μου. θὰ τὴ θυμοῦμαι σὲ κάθε μέρα τῆς ζωῆς μου. Πόσον ἀνάξια αἰσθάνθηκα γιὰ τὴ δόξα καὶ εὐλογία ποὺ δόθηκε δωρεὰν σὲ μένα τὴν ἁμαρτωλή! Πόσο πολὺ ἀγαπῶ τὴν Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία! Ἔχω ὑπέροχα αἰσθήματα χαρᾶς καὶ εὐτυχίας, ἀνάμεσα στὰ δάκρυα τῶν τύψεων τῆς συνειδήσεώς μου. Εἶμαι τόσον ταπεινὰ εὐγνώμων πρὸς τὸν Θεό!

Εἶναι μία καινούργια ἐν Χριστῷ ζωή. Βρίσκομαι στὸ πρῶτο σκαλοπάτι τῆς Κλίμακος, κι ἔχω τόσο πολὺ δρόμο νὰ διανύσω πρὶν ἀνεβῶ τὸ δεύτερο! Ἐξακολουθῶ νὰ εἶμαι γεμάτη ἀπὸ ἔκπληξη καὶ θαυμασμὸ γιὰ τὸ μεγάλο δῶρο τῆς πρώτης μου θείας Κοινωνίας!

Μὲ ἐπισκέφθηκε καὶ ὁ πατὴρ Ε., ὁ ὁποῖος μοῦ ἔδωσε τὴ διεύθυνση μιᾶς Μονῆς κοντά, ὅπου θὰ μπορῶ νὰ πηγαίνω καὶ νὰ μιλῶ μὲ τὶς μοναχές. Ἐλπίζω σύντομα νὰ πάω μία μέρα ἐκεῖ, καθὼς καὶ στὸν πατέρα Σωφρόνιο.

Ὁ Θεὸς θὰ μὲ ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἐνοχῆς καὶ τῶν τύψεων γιὰ τὴν παλιά μου ζωή. Εἶμαι βεβαία ὅτι εἶναι θέλημά Του νὰ μὲ καθαρίσει ἀπ’ ὅλες μου τὶς ἁμαρτίες. Πρέπει νὰ εἶμαι ὑπομονητικὴ διότι μοῦ ἔχει δώσει ἤδη τόσα πολλά! Θὰ πρέπει νὰ εἶμαι ἄγρυπνη, νὰ «γρηγορῶ καὶ νὰ προσεύχομαι», ὅπως εἶπεν ὁ Χριστός. Τὸ Εὐαγγέλιο πρέπει νὰ γίνει παντοτινὸς σύντροφός μου. Καταλαβαίνω ὅτι στὴν ἐν Χριστῷ ζωή, κάθε στιγμὴ τῆς μέρας εἶναι ἕνας ἀγώνας, ἀλλὰ τώρα πιὰ εἶμαι ἐντός τῆς Ποίμνης μὲ τὸν Καλὸ Ποιμένα! Ἐπὶ τέλους, «εἰρήνη πᾶσι»!...

Τὸ νόημα τῆς καινούργιας μου ζωῆς γεμίζει σιγὰ σιγὰ τὸ εἶναι μου. Πρέπει ὅμως νὰ ἐνεργῶ προσεκτικά, μήπως πάρω λανθασμένο δρόμο. Καταλαβαίνω ὅτι ἡ ἀλαζονεία εἶναι μιὰ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μου. Μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ ἀπὸ ἁμαρτίες μου. Μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ ἀπὸ ἁμαρτίες δὲν μπορεῖ νὰ σβυστεῖ ἀμέσως, ἀλλὰ μὲ πίστη καὶ ἀγάπη στὸ Θεὸ ἔχω βγεῖ ἀπὸ τὸν τάφο. Θυμοῦμαι τὴν εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως ὅπου ὁ Χριστὸς ἐκτείνει τὸ χέρι Του πρὸς τὸν Ἀδάμ, τὸν παλαιὸν Ἀδάμ.

Διαβάζω τὴν Ἁγία Γραφὴ μ’ ἕνα καινούργιο προσωπικὸ αἴσθημα. Μπροστὰ σ’ αὐτὰ ὅλη ἡ ζωή μας καὶ ἡ ἐργασία μας εἶναι δευτερεύοντα πράγματα. Μὲ καταλαμβάνει κατάπληξη ὅταν ξαναδιαβάζω τώρα τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ στὸ Ματθ. κγ' 37-39. Πόσο ἀλοιώτικα ἐπιδροῦν σὲ μένα ὅλα ὅσα διαβάζω τώρα, ὅπως π.χ. τὰ ὑπέροχα λόγια τοῦ εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη! Πράγματι, περπατοῦσα μέσα στὸ σκοτάδι σ’ ὅλη μου τὴ ζωή. Τώρα εἶναι σὰν τὴν ἀνατολὴ τοῦ πρωινοῦ ἥλιου. Τὸ φῶς λάμπει ὕστερα ἀπὸ τὸ σκοτάδι, τὰ δάκρυα πρέπει νὰ πέφτουν μὲ εὐγνωμοσύνη πάνω στὸ Χέρι ποὺ μὲ σήκωσε. Τὸ θεῖο Φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος κατέλαβε πιὰ τὴν ψυχή μου στοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Πέρασαν δυὸ ἑβδομάδες ἀπὸ τὴν τελετὴ τῆς βαπτίσεώς μου, ἀλλά μοῦ φαίνεται τώρα ὅτι ἡ ζωὴ εἶναι ἕνα διαρκὲς βάπτισμα, ὅτι δὲν ὑπάρχει τέλος στὸ καινούργιο ξεκίνημα!...

Σοῦ ἐξομολογοῦμαι ὅτι, ἐὰν ἐγνώριζες τὴν κατάσταση τοῦ ἐσωτερικοῦ ἑαυτοῦ μου στὰ περασμένα χρόνια, δὲν θὰ ἐκπλήττεσο γιὰ τὰ δάκρυα τῆς αὐτοκαταδίκης μου. Δὲν μπορῶ νὰ σοῦ περιγράψω τὴ φοβερὴ ἀπελπισία καὶ τὸ μαρτύριο ποὺ προχωροῦσε. Φαινόταν νὰ ἔφθασε σὲ κρίσιμο σημεῖο τοὺς τελευταίους μῆνες: γνωρίζω τώρα ὅτι ἦταν ὁ Διάβολος ποὺ πολεμοῦσε γιὰ τὴν ψυχή μου. Ἦταν τόσο τρομερό, δὲν μπορεῖς νὰ φαντασθεῖς!...

Μπορεῖς νὰ φαντασθεῖς τὰ δάκρυά μου ὅταν ἀπήγγελλα τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως κατὰ τὴ Βάπτισή μου! Οἱ προσευχὲς ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων φίλων μου, μὲ ἔσωσαν ἀπὸ τὴν αἰώνια καταδίκη. Τὸ θαῦμα τῆς λύτρωσής μου οὐδέποτε θὰ παύσει νὰ μὲ γεμίζει μὲ θαυμασμό!...

Τώρα ἡ θεία Ἀγάπη μὲ ἀγκαλιάζει στὴν Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ ὑψίστη θυσία τοῦ Χριστοῦ γιὰ μένα τὴν ἁμαρτωλή, μὲ κάμνει νὰ ταπεινώνομαι ἕως ἐδάφους.

Προσεύχομαι ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ μὲ ὁδηγήσει στὸ νὰ ἀγαπῶ ὁλοένα καὶ περισσότερο τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, καὶ στὸ νὰ Τὸν ὑπηρετῶ ὅπως Ἐκεῖνος θέλει, ὄχι ὅπως ἐγὼ θέλω, καὶ στὸ νὰ προσκυνῶ τὶς Ἅγιες Εἰκόνες μὲ σεβασμὸ κι ἀγάπη.

Ἀληθινά, ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρίσκεται ἐντὸς ἡμῶν, τὸ μέγα τοῦτο καὶ ἀκατάληπτο μυστήριο. Τὸ κακὸ δὲν ἔχει πιὰ δύναμη ὅταν κρατοῦμε τὴν καρδιὰ καὶ τὸν νοῦ μας στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Προσεύχου πάντα γιὰ μένα, γιὰ νὰ ὀρθοποδῶ στὴν Πίστη, νὰ κρατῶ γερὰ τὸ Χέρι ποὺ μὲ ἔσωσε, μήπως παραπατήσω καὶ ξεπέσω.

Σὲ παρακαλῶ γράψε μου ὁ,τιδήποτε νομίζεις ὅτι θὰ μὲ ἐνισχύσει· τί νὰ μελετῶ ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή. Θὰ ξαναρχίσω νὰ μελετῶ τὴ «Μυστικὴ Θεολογία τῆς Ἀνατολ. Ἐκκλησίας» τοῦ Βλ. Λόσσκυ, ἴσως νὰ μπορῶ νὰ τὴν καταλάβω καλύτερα τώρα.

Εἶμαι τρομερὰ λυπημένη διότι λόγω τῆς ἐργασίας μου στὸ Νοσοκομεῖο δὲν εἶμαι ἐλεύθερη τὴν Κυριακή. Αὐτὸ εἶναι μιὰ τραγωδία γιὰ μένα· αἰσθάνομαι ὅτι δὲν μπορῶ νὰ ζήσω χωρὶς νὰ παρακολουθῶ τὴ θ. Λειτουργία τακτικά. Ἡ ἐκκλησία εἶναι τὸ ἀληθινὸ σπίτι μου ἐπὶ τῆς γῆς.

Τί εὐτυχία εἶναι, ἀλήθεια, νὰ μπορῶ νὰ ὑπογράφω

«ἡ ἐν Χριστῷ ἀδελφή σου» Ἰωάννα

Διήγησις περὶ κατακρίσεως Γέρων Πανάρετος Φιλοθεΐτης

Ὁ μακαρίτης πνευματικὸς ἀπὸ τὴ σκήτη τῶν Καυσοκαλυβίων, παπα-Νικόδημος, μοῦ διηγήθηκε τὴν ἀκόλουθη ἱστορία, παρμένη ἀπὸ πατερικὰ Ἁγιορείτικα χειρόγραφα.

Ἕνας πιστὸς χριστιανός, πήγαινε ἐπὶ δεκαπέντε χρόνια στὸν πνευματικό του καὶ ἐξομολογοῦνταν τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες του. Μιὰ μέρα ὅμως, ὅπως συνήθιζε, πῆγε στὸν πνευματικό του νὰ ἐξομολογηθεῖ καὶ ἀνοίγοντας τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του βρῆκε τὸν πνευματικὸ νὰ πορνεύει μὲ μία γυναῖκα. Ἀμέσως βγῆκε ἔξω καὶ φεύγοντας εἶπε στὸν ἑαυτό του: «ἄχ, τί ἔπαθα ἀλοίμονο σὲ μένα, ἐγὼ ἔχω τόσα χρόνια ποὺ ἐξομολογοῦμαι σ᾿ αὐτόν, καὶ τώρα τί θὰ κάνω; Θὰ κολασθῶ; διότι ὅσα ἁμαρτήματα καὶ ἂν μοῦ συγχώρησε, ἐφόσον εἶναι τόσον ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος, εἶναι, τί εἶναι; εἶναι ὅλα ἀσυγχώρητα», ἔλεγε καὶ χτυπιόταν ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸ κακὸ ποὺ τὸν βρῆκε καὶ δὲν ἤξερε τί πρέπει νὰ κάνει.

Στὸ δρόμο ποὺ ἔφευγε, δίψασε. Προχώρησε λίγο καὶ μπροστά του βρέθηκε ἕνα μικρὸ ῥεματάκι, στὸ ὁποῖο ἔτρεχε γάργαρο καὶ πεντακάθαρο νερό. Ἔσκυψε καὶ ἤπιε. Ἤπιε τόσο ποὺ χόρτασε καὶ δὲν τοῦ ῾κανε καρδιὰ νὰ φύγει, ἀλλὰ ἤθελε νὰ πιεῖ καὶ ἄλλο ἀπὸ κεῖνο τὸ νεράκι. Σὲ μία στιγμὴ σκέφτηκε μὲ τὸ λογισμό του καὶ εἶπε: «ἂν ἐδῶ χαμηλὰ στὸ ῥέμα εἶναι τόσο καλό, τότε ὅσο πιὸ κοντὰ στὴν πηγή του, ἀπὸ ῾κεῖ ποὺ βγαίνει, τόσο καλύτερο θὰ εἶναι» καὶ μὲ τὴ σκέψη αὐτὴ ξεκίνησε νὰ βρεῖ τὴ πηγὴ τοῦ νεροῦ. Ὅταν ἔφτασε ὅμως ἐκεῖ, τί νὰ δεῖ;! βλέπει, τί βλέπει;! βλέπει τὸ νερὸ νὰ βγαίνει ἀπὸ ἕνα ψόφιο καὶ βρώμικο κουφάρι σκύλου, μέσα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ σκυλιοῦ νὰ βγαίνει τὸ νερό! Τότε βαθιὰ ἀναστέναξε καὶ εἶπε: «Ἀλλοίμονο σὲ μένα τὸν ἄθλιο, μαγαρίστηκα ὁ ταλαίπωρος καὶ ἤπια ἀπὸ τὸ μολυσμένο αὐτὸ νερό, φαίνεται ὅτι εἶμαι πολὺ ἁμαρτωλὸς καὶ ἀκάθαρτος γιὰ νὰ μοῦ συμβοῦν αὐτὰ τὰ πράγματα».

Στὴν μεγάλη αὐτὴ στενοχώρια ποὺ βρισκόταν, τοῦ παρουσιάστηκε ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ εἶπε: «Γιατί ἄνθρωπέ μου στενοχωριέσαι καὶ λυπῆσαι γιὰ τὰ πράγματα ποῦ σοῦ συμβαίνουν; Ὅταν ἤπιες τὸ νερὸ ἀπὸ τὸ ρεματάκι δὲν εὐχαριστήθηκες ποὺ βρῆκες πολὺ καθαρὸ καὶ δὲν τὸ χόρταινες νὰ πίνεις καὶ τώρα, ποὺ εἶδες τοῦτο ὅτι βγαίνει ἀπὸ τὸ ἀκάθαρτο στόμα τοῦ σκυλιοῦ, λὲς ὅτι μολύνθηκες; Ἂν ἀγαπητέ μου, ὁ σκύλος εἶναι ψόφιος καὶ ἀκάθαρτος, μὴ λυπῆσαι γι᾿ αὐτὸ ἐσύ, διότι τὸ νερὸ ποὺ ἤπιες ἐσὺ κι ὁ κόσμος ὅλος ποὺ πίνει, μπορεῖ νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ ἀκάθαρτο στόμα τοῦ σκύλου, ἀλλὰ τὸ νερὸ ποὺ βγαίνει δὲν εἶναι δικό του, εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, εἶναι τοῦ Θεοῦ τὸ νερό.

Ἔτσι καὶ ὁ πνευματικός σου ποὺ σὲ ἐξομολογοῦσε, ἡ συγχώρηση ποὺ σοῦ ἔδινε δὲν ἦταν δική του, ἀλλὰ ἡ συγχώρηση εἶναι δωρεὰ τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος τὴν δίνει, τὸ Πανάγιο Πνεῦμα τὴν χορηγεῖ σ᾿ αὐτὸν ποὺ καθαρὰ καὶ εἰλικρινὰ ἐξομολογεῖται τὶς ἁμαρτίες του καὶ τὶς ἀδυναμίες του. Μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι, οἱ δωρεὲς καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους δίδονται μέσῳ τῆς ἱεροσύνης ἀπὸ τοὺς κανονικὰ χειροτονημένους καὶ ἔχοντας τὴν ἄδεια τῆς ἐξομολογήσεως καὶ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, ὅπως εἶπε ὁ Ἴδιος ὁ Δεσπότης Χριστὸς στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ μαθητάς Του: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. Ἄν τινων ἀφίεντε τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν, ἀφίενται αὐτοῖς. Ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται». Ἔτσι λοιπὸν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔδωκαν τὴν ἐξουσίαν αὐτὴν στοὺς ἐπισκόπους καὶ διαδόχους αὐτῶν καὶ ἐκεῖνοι στοὺς κανονικὰ χειροτονηθέντας ἱερεῖς καὶ πνευματικούς. Ἐκ τοῦ λόγου τούτου καὶ διότι τελοῦν τὰ ἅγια Μυστήρια τοῦ Θεοῦ οἱ ἱερεῖς εἶναι ἀνώτεροι κατὰ τὸ ἀξίωμα καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν βασιλέα καὶ ἀνώτατον ἄρχοντα τοῦ λαοῦ. Ἀνώτεροι εἶναι οἱ ἱερεῖς ἀπὸ ὅλους, διότι ὁτιδήποτε κι ἂν εἶναι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ στὸν κόσμο, τὰ κοσμικὰ ἀξιώματα, ἀπὸ τὸν ἱερέα καὶ τὸν πνευματικὸ θὰ λάβει τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν του, διότι δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος· αὐτὴ εἶναι ἡ Ἱερὰ Παράδοσις τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας».

Καὶ τώρα, λέγει ὁ ἄγγελος: «Πήγαινε νὰ βάλεις μετάνοια καὶ νὰ ζητήσεις συγχώρηση ἀπὸ τὸν πνευματικό σου ποὺ τὸν εἶδες νὰ ἁμαρτάνει καὶ παρακάλεσέ τον νὰ σὲ συγχωρήσει γιὰ τὴν κατάκριση ποὺ σὲ βάρος του ἔκαμες. Ὅσο δὲ γιὰ τὴν ἁμαρτία ποὺ ἐκεῖνος ἔκανε, ὁ Θεὸς θὰ τὸν ἐξετάσει καὶ αὐτὸς μόνο θὰ τὸν κρίνει, διότι ἐσὺ εἶδες αὐτὸν νὰ κάνει τὴν ἁμαρτία, δὲν μπορεῖς ὅμως νὰ γνωρίζεις ἂν αὐτὸς μετανόησε, ἢ τὸν τρόπο τῆς μετανοίας του. Ἔτσι ἐσὺ δὲν ἔχεις, ἐσὺ μὲν ἔχεις τὴν ἁμαρτία τῆς κατακρίσεως, ἐκεῖνος δέ, ἂν μετανοήσει θὰ τρυγήσει τοὺς καρποὺς τῆς μετανοίας καὶ τῆς διορθώσεώς του. Δὲν μποροῦμε λοιπὸν νὰ κρίνουμε κανέναν ἄνθρωπο».

Ὅταν ὁ ἄγγελος λοιπὸν τὰ εἶπε αὐτά, στὸν πιστὸ ἐκεῖνο χριστιανό, ἔγινε ἄφαντος. Ὁ δὲ χριστιανὸς σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ ἀγγέλου, γύρισε πίσω· πῆγε στὸν πνευματικό του, στὸν ὁποῖο διηγήθηκε ὅλα ὅσα εἶδε καὶ ἄκουσε ἀπὸ τὸν ἄγγελο Κυρίου καὶ ἔβαλε μετάνοια καὶ ὅταν εἶπε τὰ διατρέξαντα στὸν πνευματικό, ὅπως τοῦ εἶπε ὁ ἄγγελος, ὁ πνευματικὸς μὲ δάκρυα στὰ ματιὰ μετανόησε, ἔκλαψε πικρὰ καὶ ζήτησε συγχώρηση ἀπὸ τὸν Πολυέλεο, Πολυεύσπλαχνο καὶ Πανάγαθο Θεὸ καὶ διόρθωσε τὰ κακῶς διαπραττόμενα πρὸς δόξα Θεοῦ καὶ ψυχῆς σωτηρία αὐτοῦ.

Ὅταν μοῦ διηγήθηκε αὐτὰ ὁ πνευματικός μου, παπα-Νικόδημος, συνέχισε τὸν λόγο του καὶ μὲ ἀγάπη μου εἶπε: «γι᾿ αὐτὸ ἀδελφέ μου, Χαράλαμπε, (αὐτὸ ἔλαβε χώρα τὸ 1934, ποὺ δὲν ἤμουνα ἀκόμη μοναχός, καὶ μ᾿ ἔλεγε μὲ τὸ κατὰ κόσμον ὄνομά μου), δὲν ἔχουμε δικαίωμα ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι νὰ ἐξετάζουμε τὴ ζωὴ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Ὅπως λέει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων, ἀλλότριον ἱκέτην;» (πρὸς Ρωμαίους ἀναφέρεται αὐτό). Πολὺ δὲ περισσότερο νὰ κρίνουμε τοὺς κληρικούς, τοὺς ἱερωμένους, τοὺς πνευματικούς, καὶ γενικὰ τοὺς ῥασοφόρους, τοὺς ὁποίους σκληρότατα δοκιμάζει ὁ Θεὸς καὶ μὲ μεγάλη πονηρία καὶ μαεστρία πολεμεῖ ὁ διάβολος, ὅπως λέει ὁ ἴδιος ὁ Θεός, μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε, καὶ ἐν ᾧ κρίματι κρίνετε κριθήσετε, καὶ ἐν ᾧ μέτρω μετρεῖτε μετρηθήσετε ὑμῖν! Ἐμεῖς ὀφείλομε νὰ συγχωροῦμε τὰ σφάλματα τῶν ἄλλων καὶ νὰ μετανοοῦμε, νὰ κρίνουμε καὶ νὰ τιμωροῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ μόνον. Ἂν θέλουμε νὰ σωθοῦμε νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἄλλους καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, ποὺ λέει: ἐὰν ἀφήνετε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Θεὸς τὰ παραπτώματα ὑμῶν, κατὰ τὸ ἄφετε καὶ ἀφεθήσεται ὑμῖν.

Ναί, ἀδελφοί μου, ἡ κατάκρισις εἶναι μεγάλη ἁμαρτία καὶ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ἀσχολούμεθα μὲ τὰ ἐλαττώματα καὶ μὲ τὶς παραβάσεις τῶν ἄλλων ἀνθρώπων! Δὲν ἔχουμε καμιὰ δουλειὰ ἐμεῖς. Ὁ καθένας ὅ,τι κάνει τὸ κάνει γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἐμεῖς ὀφείλομε μόνο ὅ,τι βλέπουμε, ὅ,τι ἀκοῦμε νὰ συγχωροῦμε καὶ νὰ ἀγαποῦμε καὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ τοὺς βοηθοῦμε ὅσο εἶναι δυνατόν, ἀπὸ τὴ δική μας τὴν πλευρά.

Ἡ εὐσπλαχνία +Μητροπολίτης Νικοπόλεως Μελέτιος

Ἔχομε χρέος, νά εἴμαστε εὔσπλαγχνοι: στούς φτωχούς· στούς πονεμένους· στούς ξένους. Αὐτό οἱ ἅγιοι πατέρες μας, οἱ μεγάλοι φωστῆρες τῆς Ἐκκλησίας, τό εἶχαν κάμει πρόγραμμα τῆς ζωῆς τους.

Γιά νά φθάσωμε καί ἐμεῖς στήν ἀρετή αὐτή, πρέπει νά ἀγωνισθοῦμε μέ ὅλες μας τίς δυνάμεις, νά κάμωμε ἔργο τά λόγια τοῦ Χριστοῦ: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθώς καί ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος οἰκτίρμων ἐστί» (Λουκ. 6,36).

Τά λόγια αὐτά τοῦ Σωτῆρος μας, οἱ συνετοί καί μυαλωμένοι τά προσέχουν πολύ! Ἀντίθετα, οἱ ἀσύνετοι καί ἄμυαλοι, δέν τά προσέχουν. Καί ἀκριβῶς γι᾿ αὐτό, χάνουν τόν μισθό τους. Τό λέει καί ἡ Γραφή: «ὁ σπείρων φειδομένως, φειδομένως καί θερίσει. Καί ὁ σπείρων ἐπ᾿ εὐλογίαις, ἐπ᾿ εὐλογίαις καί θερίσει» (Α΄Κορ. 9,6).
 

* * *
 

Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος, Πέτρος τό ὄνομά του, πολύ σκληρόκαρδος. Δέν ἔδινε σέ φτωχό τίποτε. Μιά ἡμέρα ἐπῆγε στό σπίτι του ἕνας φτωχός καί τοῦ ζητοῦσε φορτικά ἐλεημοσύνη. Καί ἐκεῖνος, ὀργισμένος ἔψαξε νά βρῆ κάτι νά τοῦ τό κοπανίσει στό κεφάλι! Καί μή βρίσκοντας, τοῦ κοπάνισε στό κεφάλι ἕνα κομμάτι ψωμί!

Τό ἅρπαξε ὁ φτωχός καί - τόσο ἦταν φτωχός! - πού ἐξαφανίσθηκε γεμᾶτος χαρά, πού θά εἶχε κάτι νά φάει.

Τό ἴδιο βράδυ εἶδε ὁ πλούσιος, σέ ὅραμα τήν ψυχή του νά κρίνεται. Τά δαιμόνια νά ζητοῦν, νά τήν πάρουν γιά τήν κόλαση. Καί τούς ἀγγέλους νά κλαῖνε γιά τήν ἀπώλειά της. Καί, ἐνῶ ἔτρεμε περιμένοντας τήν καταδίκη του, εἶδε ἕναν ἄγγελο νά παρουσιάζει τό ψωμί, πού εἶχε πετάξει στό κεφάλι τοῦ φτωχοῦ! Καί εἶδε τά δαιμόνια, νά ἐξαφανίζονται στήν θέα τῆς ἐλεημοσύνης!

Ξύπνησε καί εἶπε:

-Ἄν αὐτό τό καρβέλι, καί ὅπως τό ἔδωκα, καί μέ τόν τρόπο πού τό ἔδωκα, ὁ πολυεύσπλαγχνος Θεός, τό δέχεται σάν ἐλεημοσύνη μου, - ὤ Θεέ μου, τί ἀπέραντη ἀξία ἔχει ἡ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ! Τί ἀνόητος, τί τρελλός πού εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὅταν φαντάζεται ὅτι γίνεται πλούσιος μαζεύοντας!
 

* * *
 

Ἀπό τότε ὁ Πέτρος ἄλλαξε. Σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε ἀγωνίσθηκε μέ ὅλη του τήν καρδιά νά νικήσει τίς ἀδυναμίες του. Καί τόσο τό ἐπέτυχε, ὥστε ἡ Ἐκκλησία μας τώρα τόν τιμᾶ σάν ἅγιο (ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στίς 20 Ἰανουαρίου).

Τό παράδειγμα τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ Πέτρου, θά πρέπει νά μᾶς σπρώξει νά γίνομε καί ἐμεῖς σπλαγχνικοί στόν πλησίον μας, ἀφοῦ ἀκόμη καί ἡ ἐλάχιστη ἐλεημοσύνη πολύ συμβάλλει στό νά ἀποκτήσωμε τήν Οὐράνια Βασιλεία

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ GAY PRIDE - PARADE

Τό περασμένο Σάββατο τῆς 23ης/6/12  ἐκφράσαμε ἔντονα τήν ἀντίθεσή μας πού ἀποτελεῖ καί ἀντίθεση τῆς ὀρθόδοξης πίστης μας ἀπέναντι στήν παρέλαση τῶν ὁμοφυλοφίλων καί τῶν σχετικῶν ἐκδηλώσεων πού γιά πρώτη φορά διοργάνωσε ὁ Δήμαρχος τῆς πόλης μας, ἐλπίζοντας ὅτι δεύτερη δέν θά ὑπάρξει.

Ἡ ἀντίθεσή μας αὐτή καί ἡ ἔντονη διαμαρτυρία μας πηγάζει ἀπό τό γεγονός ὅτι ὡς ὀρθόδοξοι χριστιανοί ἀκολουθοῦμε τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου μας καί τῆς Ἱερᾶς Παράδοσης οἱ ὁποῖες εἶναι σαφεῖς στο συγκεριμένο θέμα καί χαρακτηρίζουν τήν ὁμοφυλοφιλία ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ καί συνεπῶς ἐμπόδιο  κοινωνίας Θεοῦ καί ἀνθρώπου.

Στήν διαμαρτυρία μας αὐτή ὑπήρξαμε ἔντονοι ποτέ ὅμως προσβλητικοί πρός τούς συνανθρώπους μας γιά τούς λόγους πού προαναφέραμε. Ἀντίθετα, οἱ πανηγυρίζοντες ὁμοφυλόφιλοι ἐκτόξευσαν προσβλητικά βλάσφημα συνθήματα κατά τοῦ ἱεροῦ προσώπου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί κατά τῆς ἐξ Ἁγίου Πνεύματος ἄμμωμης Συλλήψεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπό ἐκείνην· βλασφημίες οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν  ποινικό ἀδίκημα λόγῳ προσβολῆς τῶν ἱερῶν καί τῶν ὁσίων τῆς Πίστεώς μας.

Τό «Κίνημα Ὀρθοδόξων πολιτῶν τῆς Θεσσαλονίκης»  δέν εὐθύνεται γιά τό πέταγμα αὐγῶν, μπουκαλιῶν καί  ὁποιαδήποτε ὕβρη ἤ ἄλλη πράξη πού στόχο εἶχε τήν προσβολή προσώπων. Τίς πράξεις αὐτές καταδικάζουμε ὡς ἀποτρόπαιες καί ξένες πρός τήν ὀρθόδοξη χριστιανική ἀντίληψή μας διότι  στό πρόσωπο κάθε ἀνθρώπου, ὅποιος κι' ἄν εἶναι αὐτός, ἀναγνωρίζουμε τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καί Δημιουργοῦ μας.

Ἀγαποῦμε τούς ἀδελφούς μας, γκέι, τρανσέξουαλ καί παντός εἴδους ὁμοφυλόφιλους καί τούς θεωροῦμε ἰσότιμους ἀδελφούς καί πολίτες.

Πιστεύουμε ὅμως ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἐνάντια στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐκτροπή ἀπό τό Θεῖο  Σχέδιο πού στόχο ἔχει τήν κατά χάριν θέωση τοῦ ἀνθρώπου.

Δύο εἶναι τά βιολογικά φύλα πού χάρισε ὁ Δημιουργός στήν ἀνθρώπινη φύση καί ὄχι τρία. Καί κάθε παρεκτροπή ἀποτελεῖ νοσηρή ψυχοσωματική ἐκδήλωση ἑνός ὀργανισμοῦ πού μακριά ἀπό τόν δρόμο πού χάραξε ὁ Θεός γιά τό κάθε δημιούργημά του, νοσεῖ βαρέως.

Ἀγαποῦμε τούς ἀδελφούς μας αὐτούς καί τούς περιμένουμε μέ ἀγάπη νά ἐλθουν σέ μετάνοια εἰσερχόμενοι στό μεγάλο αὐτό θεραπευτήριο ψυχῶν καί σωμάτων πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία ὡς μυστηριακό σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας.

Καί βέβαια ὁ καθένας μπορεῖ νά ἐπιλέξει τόν δρόμο του κάνοντας χρήση τοῦ αὐτεξουσίου του ἀρκεῖ τήν ἐπιλογή του αὐτή νά τήν κρατήσει στά πλαίσια τῆς ἰδιωτικῆς του ζωῆς στήν ὁποία κανείς ἄλλος δέν μπορεῖ νά ὑπεισέλθει. Ἡ προσπάθεια ὅμως νά ἐπιβάλλει τήν νοσηρή αὐτή κατάσταση, ὡς πρότυπο στήν κοινωνία πού τόν περιβάλλει, μέ παρελάσεις καί κάθε εἴδους πανηγυρισμούς εἰσχωρεῖ στά ὄρια τοῦ προσηλυτισμοῦ καί ἰδιαίτερα στίς εὐπαθεῖς ὀμάδες τῶν νεαρῶν ἐφήβων οἱ ὁποῖοι σ’ αὐτή τή φάση τῆς ζωῆς τους βρίσκονται ἀντιμέτωποι μέ τήν σεξουαλική τους ταυτοποίηση. Ὅταν δέ πλαισιώνεται καί ἀπό κινήσεις λεκτικές ἐκφράσεις καί σωματικές… ἀποκαλύψεις πού προσβάλλουν τήν δημόσια αἰδώ, τότε ἀποτελεῖ καί ποινικό ἀδίκημα. 

ΚΙΝΗΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

Ἐξῆγεν ὁ πρὶν ἐκ γνάθου Σαμψὼν πόμα. Ὁ νῦν δὲ Σαμψὼν μύρον ἐκ τάφου βρύει. Εἰκάδι ἑβδομάτῃ Σαμψὼν θάνε, βλῦσέ τε μύρα.

Ο Άγιος Σαμψών, γεννήθηκε στη Ρώμη από πλουσίους αλλά ευσεβείς και ενάρετους γονείς. Ευφυής ως ήτο, σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία και ιατρική. Επιθυμώντας από τη μικρή του ηλικία να ζήσει κατά το χριστιανικό πρότυπο ζωής, μεταχειρίσθηκε την ιατρική όχι ως επικερδές επάγγελμα αλλά για καθαρά φιλανθρωπικούς και ευεργετικούς σκοπούς. Προσέτρεχε χωρίς διακρίσεις σε οποιονδήποτε είχε την ανάγκη του βοηθώντας τον, παρηγορώντας τον και στηρίζοντάς τον στην πίστη. Όταν εκοιμήθησαν οι γονείς του, μοίρασε την μεγάλη περιουσία την οποία κληρονόμησε και πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί επισκέφθηκε όλα τα μοναστήρια. Εκεί έβρισκε ουσιαστικά καταφύγιο για να ηρεμεί και να μελετά τις Θείες Γραφές. Η φήμη του, η οποία γρήγορα εξαπλώθηκε προσέλκυσε την εύνοια και αυτού του μεγάλου αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Συγχρόνως η μεγάλη θεολογική του κατάρτιση και οι άλλες του αρετές, κίνησαν το ενδιαφέρον του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μηνά, ο οποίος τον χειροτόνησε πρεσβύτερο. Κάποτε ο Ιουστινιανός προσβλήθηκε από βαρεία ασθένεια και ζήτησε τη βοήθεια του Αγίου. Ο Όσιος προσευχήθηκε θερμά και κατόρθωσε να σώσει τη ζωή του αυτοκράτορα. Εκείνος θέλοντας να τον ευχαριστήσει και να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του στον Άγιο, έκτισε ένα νοσοκομείο το οποίο γρήγορα αναδείχθηκε σε μεγάλο φιλανθρωπικό ίδρυμα όπου κατέφευγαν οι άποροι και οι αδύναμοι για να θεραπευθούν και να εύρουν παρηγοριά και στήριγμα. Έχοντας επιτελέσει ένα τεράστιο και θεάρεστο έργο, κοιμήθηκε ειρηνικά σε βαθιά γεράματα.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Ὁ φέρων τὴν μίμησιν, τῶν τοῦ Θεοῦ οἰκτιρμῶν, ἐνθέου χρηστότητας, ἀναβλυστάνεις κρουνούς, Σαμψῶν Ἱερώτατε, σὺ γὰρ θεομιμήτω, ἑλλαμφθεῖς συμπάθεια, ὤφθης τῶν τεθλιμμένων, καὶ πασχόντων ἀκέστωρ, παρέχων ἐνὶ ἐκάστω, ρώσιν καὶ ἔλεος. Κοντάκιον Ἦχος πλ. δ’. Ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως. Ὡς ἰατρὸν πανάριστον, καὶ πρεσβευτὴν εὐπρόσδεκτον, οἱ τῇ σορῷ σου τῇ θείᾳ προστρέχοντες, Σαμψὼν θεόφρον Ὅσιε, συνελθόντες σε ὕμνοις, καὶ ψαλμοῖς ἀνυμνοῦμεν, Χριστὸν δοξάζοντες, τὸν τοιαύτην σοι χάριν παρέχοντα τῶν ἰάσεων.

Οπτικοακουστικό Υλικό

Ακούστε το απολυτίκιο!

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Σαμψών ο Ξενοδόχος

Άγιος Σαμψών ο Ξενοδόχος

Άγιος Σαμψών ο Ξενοδόχος

Άγιος Κύριλλος Λούκαρις Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Θῦμα ὁ θύτης τῷ Κυρίῳ προσήχθης Τῶν ἐκ τῆς ῎Αγαρ στραγγαλισθεὶς μανίᾳ. Εἰκάδι ἑβδομάτῃ Κύριλλος πρὸς πόλον ἀθληδρομεῖ.

Βιογραφία Ο πολύτλας Ιερομάρτυς Κύριλλος ο Λούκαρις γεννήθηκε στον Χάνδακα της Κρήτης στις 13 Νοεμβρίου 1572 μ.Χ. «ἐκ γονέων περιφανῶν ἐλευθέρων, ἔν τε τῇ Πολιτείᾳ καὶ τῇ Ἐκκλησίᾳ περιβλέπτων» και κατά το άγιο Βάπτισμα πήρε το όνομα Κωνσταντίνος. Ο πατέρας του Στέφανος ήταν Ιερέας και διδάσκαλός του υπήρξε ο Ιερομόναχος Μελέτιος ο Βλαστός. Μετά την εγκύκλια εκπαίδευση ο Κύριλλος μετέβη στη Βενετία (1584 μ.Χ.) για ευρύτερη μόρφωση. Εκεί συνάντησε τον Επίσκοπο Κυθήρων Μάξιμο τον Μαργούνιο, ο οποίος τον ανέλαβε κάτω από την προστασία του και χρημάτισε καθηγητής του. Το 1588 μ.Χ. αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Κρήτη, λόγω οικονομικών προβλημάτων της οικογενείας του, αλλά μετά από ένα χρόνο επέστρεψε στην Ιταλία και γράφτηκε στο περίφημο Παταβινό Πανεπιστήμιο, όπου διδάχθηκε Φιλοσοφία και Θεολογία. Τελειώνοντας τις σπουδές στην Εσπερία επέστρεψε στην Κρήτη (1592 μ.Χ.) και εκάρη Μοναχός στη Μονή της Αγκαράθου. Στη μετάνοιά του παρέμεινε ελάχιστο χρονικό διάστημα, γιατί το επόμενο έτος τον κάλεσε στην Αίγυπτο ο συγγενής του Άγιος Μελέτιος ο Πηγάς (βλέπε 13 Σεπτεμβρίου), Πατριάρχης Αλεξανδρείας, ο οποίος τον χειροτόνησε Διάκονο και Πρεσβύτερο και τον ονόμασε Πρωτοσύγκελλό του. Το έτος 1593 μ.Χ. εστάλη από τον Άγιο Μελέτιο στην Πολωνία για να στηρίξει το από τις επιθέσεις της Ουνίας χειμαζόμενο Ορθόδοξο ποίμνιο, όπου εργάστηκε με ζήλο για τρία χρόνια και κινδύνευσε να συλληφθεί και να θανατωθεί κατά τον διωγμό που εξαπέλυσε ο βασιλιάς Σιγισμούνδος εναντίον των Ορθοδόξων. Το 1559 μ.Χ. ως «Μέγας Ἀρχιμανδρίτης καὶ Ἔξαρχος» απεστάλη και πάλι από τον Μελέτιο Πηγά, τότε Επιτηρητή του Οικουμενικού Θρόνου, στην Πολωνία για εκκλησιαστική υπηρεσία. Παράλληλα είχε την εντολή να περάσει από την Κρήτη και τη Χίο για να αντιμετωπίσει την προπαγάνδα των Ιησουϊτών. Από την Πολωνία μετέβη στις Παραδουνάβιες χώρες (1601 μ.Χ.) για να στηρίξει και εκεί την Ορθοδοξία. Ενώ βρισκόταν στο Ιάσιο έλαβε επιστολή του Μελετίου, που τον καλούσε να επανέλθει στην Αλεξάνδρεια για να του αφήσει τις τελευταίες υποθήκες και να του παραδώσει τον Θρόνο. Μετά την κοίμηση του Αγίου Μελετίου (13-9-1601 μ.Χ.) ο Κύριλλος εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας σε ηλικία 29 ετών. Αμέσως συγκάλεσε τοπική Σύνοδο στο Κάϊρο και καταδίκασε τους Λατίνους, οι οποίοι είχαν προσεταιριστεί τους Κόπτες με σκοπό να καταστρέψουν το Ορθόδοξο Πατριαρχείο. Στις αρχές του 1605 μ.Χ. έφτασε στην Κύπρο, ύστερα από πρόσκληση των Χριστιανών, για να βοηθήσει την τοπική Εκκλησία που σπαρασσόταν από εσωτερικές έριδες και μάχες και κατόρθωσε να ειρηνεύσει τα πράγματα. Το 1608 μ.Χ. μετέβη στα Ιεροσόλυμα, για τη χειροτονία του Ιεροσολύμων Θεοφάνους, και από 'κει στη Δαμασκό. Επανήλθε στην Αλεξάνδρεια και επιδόθηκε με ζήλο στο κήρυγμα του θείου λόγου. Προχώρησε στη συντήρηση των Πατριαρχικών κτηρίων και Ναών και οικοδόμησε νέους, ενώ παράλληλα φρόντισε να απαλλάξει το Πατριαρχείο από τα χρέη του. Το Φεβρουάριο του 1612 μ.Χ., ενώ βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη, εξελέγη «Επιτηρητής» του Οικουμενικού Θρόνου, αλλά παραιτήθηκε, επειδή κάποιοι Αρχιερείς φατρίασαν εναντίον του προκαλώντας μεγάλη σύγχυση στην Εκκλησία. Αναχώρησε για το Άγιο Όρος και από εκεί για τη Βλαχία, όπου παρέμεινε τέσσερα χρόνια διδάσκοντας τον λαό και αγωνιζόμενος κατά της Ουνίας. Πριν την αναχώρησή του από τη Βλαχία εξέδωσε εγκύκλιο (Τόμο) προς τους Ορθοδόξους, με την οποία καταδικάζει τη διδασκαλία των Λατίνων, ελέγχει τους λατινόφρονες Έλληνες τροφίμους της Σχολής του Αγίου Αθανασίου της Ρώμης και συνιστά την απαρασάλευτη εμμονή στην Ορθόδοξη πίστη ως τον μοναδικό τρόπο άμυνας κατά των εχθρών της ευσεβείας. Για να διαφωτίσει το Ορθόδοξο πλήρωμα συνέγραψε σε απλή γλώσσα δύο πραγματείες, μία κατά της Αρχής, δηλαδή κατά του πρωτείου του Πάπα Ρώμης, και μία άλλη σε μορφή διαλόγου μεταξύ Φιλαλήθους και Ζηλωτού, με την οποία εξέθεσε τις σατανικές μεθόδους που χρησιμοποιούσαν οι Ιησουΐτες για να προσηλυτίσουν τους Ορθοδόξους. Φεύγοντας από τη Βλαχία επισκέφτηκε πάλι το Άγιο Όρος, και τον Οκτώβριο του 1615 μ.Χ. επέστρεψε στην Αίγυπτο, όπου παρέμεινε, μέχρι την εκλογή του στον Οικουμενικό Θρόνο, ασχολούμενος με το κήρυγμα και την κατήχηση του λαού, αφού στο μεταξύ, χάρη στις άοκνες προσπάθειές του, είχαν εκλείψει τα μεγάλα προβλήματα που ταλαιπωρούσαν τον Αλεξανδρινό Θρόνο. Μετά τον θάνατο του Πατριάρχου Τιμοθέου του Β' η Σύνοδος του Πατριαρχείου της Κωνσταντινοπόλεως τον εξέλεξε Οικουμενικό Πατριάρχη (4-11-1620 μ.Χ.), αλλά μετά από δυόμιση χρόνια απομακρύνθηκε από τον Θρόνο (Απρίλιος 1623 μ.Χ.), κατηγορούμενος ότι προετοίμαζε επανάσταση των ελληνικών νησιών, και σιδηροδέσμιος εξορίστηκε στη Ρόδο. Ο νέος Πατριάρχης Άνθιμος έστειλε εκεί Αρχιερείς με σκοπό να τον πείσουν να υποβάλει κανονική παραίτηση. Εκείνος όμως απέρριψε την πρόταση και, με διαταγή του Μεγάλου Βεζύρη, επέστρεψε στη Βασιλεύουσα (Σεπτέμβριος 1623 μ.Χ.), όπου έγινε θριαμβευτικά δεκτός από τους Χριστιανούς. Πολλοί κατέφθαναν στον Γαλατά, όπου διέμενε, για να πάρουν την ευλογία του, ενώ οι Αρχιερείς, οι πρόκριτοι και ο λαός ζητούσαν επίμονα την επάνοδό του στον Θρόνο. Ο Πατριάρχης Άνθιμος αναγκάστηκε να παραιτηθεί και στον Θρόνο επανήλθε ο Κύριλλος (2-10-1623 μ.Χ.). Η αποκατάστασή του έγινε αφορμή γενικής χαράς των Ορθοδόξων, οι οποίοι στο πρόσωπό του έβλεπαν τον γνήσιο και αληθινό ποιμένα και Πατριάρχη τους. Οι πολέμιοι του Πατριάρχου βρήκαν πειθήνιο όργανό τους τον Βεροίας Κύριλλο Κονταρή, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην Πόλη (1632 μ.Χ.) και άρχισε να συκοφαντεί τον Πατριάρχη, διαδίδοντας στους κυβερνητικούς κύκλους ότι βρισκόταν σε μυστική επικοινωνία με τους εχθρούς της Υψηλής Πύλης και ότι συνωμοτούσε εναντίον της. Οι συκοφαντίες έγιναν αποδεκτές, ο Πατριάρχης απομακρύνθηκε αλλά, λόγω της γενικής αγανακτήσεως, μετά από επτά ημέρες επανήλθε στον Θρόνο. Παρά ταύτα οι πολέμιοί του δεν έπαυσαν ούτε στιγμή να εργάζονται για την απομάκρυνσή του. Καταβάλλοντας μεγάλα χρηματικά ποσά στους τούρκους κατόρθωσαν να τον εξορίσουν στην Τένεδο (7-5-1634 μ.Χ.) και να ανεβάσουν στον Θρόνο τον Θεσσαλονίκης Αθανάσιο Πατελλάρο. Η παρανομία όμως δεν είχε μεγάλη διάρκεια γιατί μετά ένα μήνα απομακρύνθηκε ο Αθανάσιος και ο Κύριλλος επανήλθε θριαμβευτικά στον Θρόνο. Οι συνεχείς αποτυχίες να απομακρυνθεί ο Πατριάρχης Κύριλλος και να εγκατασταθεί άλλος της αρεσκείας τους δεν απογοήτευσαν τους εχθρούς του, αντίθετα τους έκαναν σκληρότερους στην πολεμική τους και εφευρετικότερους στις μεθοδεύσεις τους. Πάλι, (Μάρτιος 1635 μ.Χ.), οι Ιησουΐτες κινήθηκαν εναντίον του και δίνοντας άφθονα χρήματα κατόρθωσαν να επιτύχουν την απομάκρυνσή του και την άνοδο στο Θρόνο του Κονταρή, ο οποίος συνέλαβε και περιόρισε τον γέροντα πλέον Πατριάρχη. Σύμφωνα με έγγραφο του Αυστριακού Πρεσβευτή Schmidt ο Κονταρής και η συμμορία του σκεφτόταν να τυφλώσουν ή να δηλητηριάσουν τον Κύριλλο. Ο Schmidt σκέφτηκε να τον κρατήσει φυλακισμένο στην αυστριακή πρεσβεία αλλά φοβήθηκε μήπως οι φωνές του τραβήξουν την προσοχή των Ελλήνων γειτόνων. Με πρόταση του πρεσβευτή αποφασίστηκε να ακολουθήσουν τις αποφάσεις του Συμβουλίου της ρωμαϊκής Προπαγάνδας για τον Πατριάρχη και να ναυλωθεί πλοίο με έμπιστο πλήρωμα στο οποίο θα επιβιβαζόταν για να μεταφερθεί δήθεν εξόριστος στη Ρόδο. Ο πλοίαρχος είχε εντολή να προσεγγίσει το πρώτο πειρατικό πλοίο που θα συναντούσε, και επί τη βάσει εγγράφων της αυστριακής πρεσβείας θα παρέδιδε τον Κύριλλο για να μεταφερθεί στη Μάλτα. Στην Κωνσταντινούπολη θα κυκλοφορούσε η φήμη ότι Μελιταίοι αιχμαλώτισαν το πλοίο, στο οποίο επέβαινε ο Πατριάρχης, και ότι τον μετέφεραν στο νησί τους. Ύστερα από πολλές διαπραγματεύσεις και αναβολές βρέθηκε το πλοίο και το πλήρωμα και δόθηκαν τα έγγραφα της αυστριακής Πρεσβείας στον Μητροπολίτη, ο οποίος θα συνόδευε τον αιχμάλωτο Πατριάρχη, αλλά η ολλανδική Πρεσβεία κατόρθωσε με κατάσκοπο να μάθει τα τεκταινόμενα. Το πλήρωμα εξαγοράστηκε και οδήγησε το πλοίο στη Χίο, όπου βρισκόταν ο διοικητής της Ρόδου Μπεκήρ Πασάς, φίλος του Πατριάρχου, ο οποίος τον πήρε υπό την προστασία του στη Ρόδο, όπου και παρέμεινε μέχρι τα μέσα του 1636 μ.Χ., οπότε και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Επανήλθε στον Θρόνο τον Μάρτιο του 1637 μ.Χ. Βρισκόταν ήδη σε προχωρημένη ηλικία και μπορούσαν οι πολέμιοί του να περιμένουν τον φυσικό θάνατό του για να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους. Επειδή όμως αυτός εξακολουθούσε να αγωνίζεται υπέρ της Ορθοδοξίας, οι Ιησουΐτες πείστηκαν ότι ήταν ακατάβλητος «ὁ μέγας γέρων» και γι̉ αυτό αποφασίστηκε να επιδιωχθεί με κάθε μέσο ο θάνατός του. Νέες ενέργειες των εχθρών του απέδωσαν το αποτέλεσμα που προσδοκούσαν. Τον Ιούνιο του 1638 μ.Χ. ο Schmidt που βρισκόταν σε διαρκή συνεννόηση με την Προπαγάνδα κατόρθωσε να απομακρύνει τον Κύριλλο από τον Θρόνο προβάλλοντας την κατηγορία στις τουρκικές αρχές ότι προετοιμάζει επίθεση των Ρώσων κατά της Κωνστινουπόλεως και επανάσταση των Ελλήνων. Ο Σουλτάνος Μουράτ που βρισκόταν στην εκστρατεία κατά της Βαγδάτης αποδέχθηκε τις κατηγορίες και με την εισήγηση του Μεγάλου Βεζύρη Μπαϊράμ πασά διέταξε να τον θανατώσουν.  Ο Κύριλλος συνελήφθη από απόσπασμα τσαούσηδων (χωροφυλάκων) στις 22 Ιουνίου και φυλακίστηκε στο φρούριο Ρούμελη Χισσάρ, όπου στις 27 Ιουνίου 1638 μ.Χ. έφτασαν 15 Γενίτσαροι και άλλοι ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι. Τον παρέλαβαν και, επιβιβάζοντάς τον σε ένα πλοιάριο, τον μετέφεραν στην παραλία του Αγίου Στεφάνου, όπου τον θανάτωσαν με στραγγαλισμό. Ο λαός πληροφορήθηκε την επομένη ημέρα τον θάνατό του και εξεγέρθηκε εναντίον του Κονταρή, ο οποίος όμως προσποιήθηκε ότι δεν είχε γνώση των πραγμάτων. Το σώμα του τάφηκε πρόχειρα στην άμμο του αιγιαλού αλλά μετά τρεις μέρες άνθρωποι του Κονταρή το ξέθαψαν και το πέταξαν στη θάλασσα για να μη βρεθεί από τους Χριστιανούς. Βρέθηκε όμως από κάποιους αλιείς, η σύμφωνα με άλλους, από Χριστιανούς που το αναζήτησαν, μεταφέρθηκε κρυφά και ενταφιάστηκε στη Μονή του Αγίου Ανδρέα, στην ομώνυμη νησίδα του κόλπου της Νικομήδειας. Μετά από τρία χρόνια, το 1641 μ.Χ., ο Οικουμενικός Πατριάρχης Παρθένιος ο Α ο Γέρων (1639 - 1644 μ.Χ.) μερίμνησε για την ανακομιδή και μεταφορά των λειψάνων του στο Πατριαρχείο και, αφού «ἔψαλλεν αὐτά», έδωσε εντολή να μεταφερθούν στη Μονή Καμαριωτίσσης της Χάλκης και να τοποθετηθούν στο ιερό Βήμα του Καθολικού της Μονής, κάτω από την αγία Τράπεζα. Από εκεί μετακομίστηκαν στο Πατριαρχικό Σκευοφυλάκιο και το 1975 μ.Χ. αποδόθηκαν στην Ιερά Μονή Αγκαράθου, όπου φυλάσσονται σήμερα. Ο Ιερομάρτυς Πατριάρχης Κύριλλος αμέσως μετά τον μαρτυρικό θάνατό του τιμήθηκε ως Άγιος και Μάρτυς, ο δε Όσιος Ευγένιος ο Αιτωλός (βλέπε 5 Αυγούστου) συνέταξε και Ακολουθία για να εορτάζεται η Μνήμη του. Η επίσημη Αγιοκατάταξή του έγινε από την Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας την 6η Οκτωβρίου 2009 μ.Χ.

Ἀπολυτίκιον ῏Ηχος γ΄. Θείας πίστεως. Θεῖον βλάστημα, τῆς Κρητονήσου, ἄνθος εὔοσμον, τῆς ᾿Αγκαράθου, ἀνεδείχθης Μονῆς Πάτερ Κύριλλε· ᾿Αλεξανδρείας ποιμὴν φιλοπρόβατος, καὶ Βυζαντίου θεόκριτος πρόεδρος. ῞Οθεν πρέσβευε, Χριστῷ τῷ Θεῷ πανεύφημε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον ῏Ηχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τὸν φωστῆρα τῆς Κρήτης, ᾿Αγκαράθου τὸν ὄρπηκα, τῆς Ἀλεξανδρείας ποιμένα, Βυζαντίου τὸν πρόεδρον, τὸν θεῖον δεῦτε Κύριλλον πιστοί, ὡς πρόμαχον τῆς πίστεως στεῤῥόν, καὶ Μαρτύρων θεοδόξαστον κοινωνόν, τιμήσωμεν ἐκβοῶντες· Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐν ὑψίστοις εὐκλεῶς, δοξάσαντί σε ῞Αγιε. Κοντάκιον ῏Ηχος πλ. δ΄. Τῇ ὑπερμάχῳ. ᾿Εν Πατριάρχαις ἀθλητὴς ἀκαταγώνιστος, θανατωθεὶς ᾿Αγαρηνῶν χερσὶ φονόεσσαις, ἀναδέδειξαι, ὦ Κύριλλε, θεηγόρε. ῞Οθεν στέφος ἀφθαρσίας κομισάμενος, ἱκεσίαις σου μὴ παύσῃ προϊστάμενος, τῶν βοώντων σοι· Χαίροις, Πάτερ πολύαθλε. Κάθισμα ῏Ηχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε. Χριστῷ ἠκολούθησας, δι̉ ἀρετῆς ἐκ παιδός, καὶ τούτου ἐποίμανας, τὴν ἐκλογάδα καλῶς, μακάριε Κύριλλε· ᾔσχυνας ἀσεβείας, τοὺς κομψοὺς τοῖς σοῖς λόγοις· ἔθραυσας μαρτυρίῳ, τῶν τυράννων τὸ θράσος· διὸ καὶ τοὺς στεφάνους διπλοῦς, θεόθεν ἀπέλαβες. Ὁ Οἶκος ῎Ανωθεν τῶν ᾿Αγγέλων, αἱ δυνάμεις κροτοῦσιν, ἐπάξιόν σοι Πάτερ τὸν ὕμνον· ἡμεῖς δὲ ἐπὶ γῆς οἱ πιστοί, ἐν εὐφροσύνῃ τὴν μνήμην σου ἄγοντες, τοῖς ᾄσμασί σε στέφομεν, Κύριλλε, καὶ πιστῶς βοῶμεν· Χαῖρε, ὁ ὅσιος Ποιμενάρχης· χαῖρε, ὁ ἔνδοξος Πατριάρχης. Χαῖρε, τὸ τῆς Κρήτης οὐράνιον βλάστημα· χαῖρε, ᾿Αγκαράθου Μονῆς τὸ ἀπάνθισμα. Χαῖρε, Μάρκου ὁ διάδοχος, τῆς Αἰγύπτου ὁ πυρσός· χαῖρε, Βυζαντίου πρόεδρος, ᾿Εκκλησίας ὀφθαλμός. Χαῖρε, ὅτι καθεῖλες πολεμίων τὸ θράσος· χαῖρε ὅτι ὑπῆλθες μαρτυρίου τὸν δρόμον. Χαῖρε, ῾Αγίων πάντων συμμέτοχος· χαῖρε, Μαρτύρων θεῖος ἐφάμιλλος. Χαῖρε, σεπτῶν δωρεῶν οἰκονόμος· χαῖρε, ζωῆς ἀληθοῦς κληρονόμος. Χαίροις, Πάτερ πολύαθλε. Μεγαλυνάριον Χαίροις Κρητονήσου ἄνθος τερπνόν, καὶ ᾿Αλεξανδρείας, Ποιμενάρχης περικλεής· Χαίροις Πατριάρχης, σοφὸς τῆς Κωνσταντίνου, καὶ Ἐκκλησίας στῦλος, ἔνδοξε Κύριλλε.

Διάφορα Αρχεία

Αγιοκατάταξις του Αγίου Κυρίλλου του Λουκάρεως	Προεόρτιος Ακολουθία Αγίου Κυρίλλου του Λουκάρεως	Ακολουθία Αγίου Κυρίλλου του Λουκάρεως	Μεθεόρτιος Ακολουθία Αγίου Κυρίλλου του Λουκάρεως
Κανών Παρακλητικός εις τον Άγιον Νέον Ιερομάρτυρα Κύριλλον τον Λούκαριν	Χαιρετισμοί εις τον Άγιον Νέον Ιερομάρτυρα Κύριλλον τον Λούκαριν	Εγκώμια εις τον Άγιον Νέον Ιερομάρτυρα Κύριλλον τον Λούκαριν	Εκλογή εις τον Άγιον Νέον Ιερομάρτυρα Κύριλλον τον Λούκαριν
Βίος Αγίου Κυρίλλου του Λουκάρεως

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Κύριλλος Λούκαρις	Άγιος Κύριλλος Λούκαρις	Άγιος Κύριλλος Λούκαρις
Άγιος Κύριλλος Λούκαρις

Σχετικές συνδέσεις

1. Άγιος Μέλετος Πηγάς
2. Όσιος Ευγένιος ο Αιτωλός
3. Σύναξις των εν Δωδεκανήσω Αγίων
4. Σύναξη της Παναγίας της Ορφανής της Ιεράς Μονής Αγκαράθου

Παραπομπές

1. Ιερά Μητρόπολις Ρόδου
2. Οικουμενικόν Πατριαρχείον

Διήγηση Συνεσίου Επισκόπου Κυρήνης για κάποιο Ευάγριο φιλόσοφο και τριακόσια λίτρα χρυσού

Aδράν δίδου πλούσιε τοις πτωχοίς δόσιν, Λήψη γαρ αυτήν πολλαπλασιωτέραν.

Η διήγηση αυτή βρίσκεται στο Νέο Εκλόγιο και το Λειμωνάριο του Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτη. Γράφει ο Άγιος Νικόδημος: Eις τας ημέρας του Πατριάρχου Aλεξανδρείας Θεοφίλου, εν έτει υια΄ [411], έγινεν Eπίσκοπος Kυρήνης Συνέσιος ο Φιλόσοφος, ο οποίος πηγαίνωντας εις την επαρχίαν του, εύρεν εκεί κάποιον φιλόσοφον Eυάγριον ονόματι, ο οποίος ήτον φίλος του πολλά ηγαπημένος, από τον καιρόν οπού εσπούδαζεν εις τα σχολεία, είχεν όμως μεγάλην δεισιδαιμονίαν και προσπάθειαν εις την ειδωλολατρείαν. Όθεν ο Συνέσιος, ποθών να μεταστρέψη τον φίλον του από την πλάνην των ειδώλων, και να τον κάμη Xριστιανόν, είχε μεγάλον αγώνα και πρόνοιαν, και εζήτει με παντοίους τρόπους, πώς να τον φέρη εις την ευσέβειαν. Aλλ’ εκείνος δεν έστεργε παντελώς, ουδέ εδέχετο τους λόγους του, μόλον τούτο ο Συνέσιος, ελκόμενος από την πολλήν φιλίαν, οπού είχον αναμεταξύ των, δεν έπαυεν από το να τον νουθετή, καθ’ εκάστην ημέραν, και να τον παρακινή, διά να έλθη εις επίγνωσιν αληθείας. Eν μιά δε των ημερών, αφ’ ου του είπε πολλά ο Συνέσιος, απεκρίθη προς αυτόν ο Eυάγριος. Kατά αλήθειαν κύριε Eπίσκοπε, δεν μοι αρέσει κοντά εις τα άλλα και τούτο οπού λέγετε εσείς οι Xριστιανοί, ήγουν ότι έχει να γένη συντέλεια του κόσμου, και ότι μετά την συντέλειαν, όλοι οι άνθρωποι, οπού έγιναν απ’ αιώνος, έχουν να αναστηθούν με το ίδιον σώμα, το οποίον τότε μέλλει να γένη άφθαρτον και αθάνατον, και ότι έχουν να λάβουν τότε την ανταπόδοσιν κατά τα έργα των. Kαι προς τούτοις, δεν μοι αρέσει και τούτο οπού λέγετε, ότι όποιος ελεεί πτωχόν, δανείζει εις τον Θεόν. Kαι όποιος σκορπίσει τα άσπρα του εις τους πτωχούς, αυτός θησαυρίζει εις τους Oυρανούς, και εις την κοινήν ανάστασιν έχει να τα λάβη εκατονταπλασίονα, και ζωήν την αιώνιον. Tαύτα όλα μού φαίνονται, πως είναι παραμύθια και πλάνη και περιγέλασμα. O δε μακάριος Συνέσιος τον εβεβαίονεν, ότι όλα, όσα λέγουν οι Xριστιανοί, είναι αληθινά, και δεν έχουν κανένα ψεύδος, και ταύτα απέδειχνε με πολλάς αποδείξεις. Όθεν και μετά ολίγον καιρόν τον εκατάπεισε και έγινε Xριστιανός, και εβάπτισεν αυτόν και τα τέκνα του, και όλους τους ανθρώπους του οσπητίου του. Aφ’ ου λοιπόν εβαπτίσθη ο Eυάγριος, έδωκεν εις τον Συνέσιον τριακοσίας λίτρας χρυσίον, διά να το μοιράση εις τους πτωχούς, λέγων ούτω. Λάβε ταύτα και μοίρασαί τα εις τους πτωχούς, και γράψον μοι ένα ιδιόχειρόν σου γράμμα χρεωστικόν, ότι θέλει αποδώσει εις εμέ ταύτα ο Iησούς Xριστός. O δε Συνέσιος εδέχθη το χρυσίον, και έγραψε προθύμως το γράμμα, οπού εζήτει ο Eυάγριος, και το έδωκεν εις αυτόν. Mετά δε ικανόν καιρόν ησθένησεν ο Eυάγριος, και ερχόμενος εις το τέλος του θανάτου, έδωκεν εις τα παιδία του το γράμμα του Eπισκόπου βουλλωμένον, και παρήγγειλεν εις αυτά, ότι όταν τον ενταφιάσουν να βάλουν το γράμμα εις το χέρι του, χωρίς να έχη τινάς είδησιν, και έτζι έκαμαν τα τέκνα του. Ύστερον δε από την τρίτην ημέραν της ταφής του, εφάνη ο Eυάγριος την νύκτα εις τον Eπίσκοπον, και του λέγει. Άνοιξον τον τάφον μου, και λάβε το ιδιόχειρον γράμμα σου, ότι απέλαβον το χρέος, και δεν έχω πλέον να το ζητώ από λόγου σου, και προς πληροφορίαν σου, ιδιοχείρως υπέγραψα εις το εδικόν σου γράμμα. O γαρ Eπίσκοπος δεν ήξευρε, πως ενταφιάσθη μαζί με τον νεκρόν και το ιδιόχειρον γράμμα του. Tο πρωί λοιπόν έκραξεν ο Συνέσιος τα τέκνα του Eυαγρίου, και τα ερώτησεν, εάν έβαλαν εις τον τάφον του πατρός των κανένα πράγμα. Eκείνα δε έλεγον, ότι δεν έβαλον άλλο τίποτε, πάρεξ το σώμα με τα ρούχα, οπού εφόρει. O δε Eπίσκοπος, ουδέ κανένα χαρτί τους είπε, δεν εθάψατε, με το σώμα του πατρός σας; Tότε εκείνοι ενθυμήθηκαν, και είπον, ναι Δέσποτα, όταν ο πατήρ μας έμελλε να αποθάνη, μας έδωκεν ένα χαρτίον, και μας παρήγγειλεν, ότι όταν με ενταφιάσετε, βάλετε και το χαρτίον τούτο εις τας χείρας μου, χωρίς να έχη τινας είδησιν. Tότε εφανέρωσεν ο Συνέσιος το όραμα οπού είδεν, εκείνην την νύκτα. Όθεν επήρε τα τέκνα του Eυαγρίου, ομού και τους εδικούς του Kληρικούς, και άλλους πολλούς Xριστιανούς, και επήγαν εις τον τάφον του Eυαγρίου, και ανοίξαντες αυτόν, ευρήκαν τον νεκρόν οπού εκράτει εις το χέρι του το γράμμα του Eπισκόπου. Πέρνοντες δε αυτό από το χέρι του, το άνοιξαν και ω του θαύματος! ευρήκαν υποκάτω εις το ιδιόχειρον γράμμα του Eπισκόπου, άλλα γράμματα γεγραμμένα ιδιοχείρως από τον Eυάγριον, τα οποία έγραφον ταύτα· «Eγώ Eυάγριος ο φιλόσοφος λέγω εις εσένα τον οσιώτατον Eπίσκοπον κύριον Συνέσιον, να χαίρης. Aπέλαβον από τον Kύριον ημών Iησούν Xριστόν το χρέος, οπού είναι γεγραμμένον εις τούτο σου το πιττάκιον, και απέλαβον εκατονταπλασίονα θησαυρόν εν τω Oυρανώ, και ζωήν αιώνιον, καθώς υπεσχέθης μοι. Όθεν δοξάζω τον Θεόν, και ευχαριστώ την οσιότητά σου, οπού με ωδήγησας εις το φως». Oι δε παρεστώτες ακούσαντες ταύτα, και βλέποντες τα γράμματα, πως ήτον νεωστί γεγραμμένα, και της χειρός του ιδίου Eυαγρίου, μάλιστα δε πληροφορηθέντες από τα παιδία του οπού εβεβαίοναν, ότι μόνα τα γράμματα του Eπισκόπου περιείχε το χαρτίον, όταν ενταφιάσθη με το νεκρόν σώμα του πατρός των, ταύτα, λέγω, μαθόντες, έμειναν όλοι εκστατικοί, φωνάζοντες ώραν πολλήν το «Kύριε ελέησον». Όθεν εδόξαζον τον Θεόν, οπού κάμνει τοιαύτα θαυμάσια, και δίδει πάντοτε εις τους δούλους του τοιαύτας πληροφορίας. Eκείνος δε οπού εδιηγήθη εις ημάς το θαυμάσιον τούτο, εβεβαίονεν, ότι το γράμμα εκείνο, ευρίσκεται εις το Σκευοφυλάκιον της αγιωτάτης Eπισκοπής Kυρήνης μέχρι της σήμερον, εις πληροφορίαν πολλών. Kαι το μεν χρέος δείχνει, πως είναι παλαιότερα γεγραμμένον, από το χέρι του Eπισκόπου. H δε πληρωμή του χρέους δείχνει, πως εγράφη ύστερον από τον θάνατον του Eυαγρίου με το χέρι εκείνου. (Tούτο το διήγημα ευρίσκεται και εν τω Nέω Eκλογίω υπό του Λειμωναρίου ερανισθέν, με κάποιαν ολίγην παραλλαγήν.)

Αγία Ιωάννα η Μυροφόρος

Oύπερ παρέστης Iωάννα τω τάφω, Tούτου παρέστης έσχατον και τω θρόνω.

Η Αγία Ιωάννα η Μυροφόρος απεβίωσε ειρηνικά. Ήταν γυναίκα του Χουζά, επιτρόπου του Ηρώδη και διακονούσε τον Κύριο μαζί με τις άλλες γυναίκες (Λουκά η' 3, κδ' 10).

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Αγία Ιωάννα η Μυροφόρος

Αγία Ιωάννα η Μυροφόρος

Αγία Ιωάννα η Μυροφόρος

Άγιος Ανεκτός

Οὐκ ἦν ἀνεκτὸν τῷ Ἀνέκτῳ μὴ στέργειν Τὸν διὰ Χριστὸν θάνατον μέχρι τέλους.

O Άγιος Ανεκτός ήταν ευσεβής και ζηλωτής άνδρας, που με τα λόγια και τα έργα του, αποτελούσε πολύτιμη δύναμη της Εκκλησίας στην Καισαρεία της Καππαδοκίας. Το 298 μ.Χ. ο ηγεμόνας της πόλης αυτής, Ουρβανός, αφού συνέλαβε τον Ανεκτό και δεν μπόρεσε να τον αποσπάσει από την πίστη του, κατέφυγε στην ωμή και θηριώδη βία των βασανιστηρίων. Στην αρχή τον εράβδισαν. Έπειτα του έσχισαν τα πλευρά με σιδερένια νύχια, τρύπησαν τους αστραγάλους του και έκαψαν τις πληγές του με αναμμένες λαμπάδες. Όταν είδαν ότι ακόμα ανέπνεε, τον αποκεφάλισαν, και έτσι ο γνήσιος αυτός χριστιανός πήρε το στεφάνι του μαρτυρίου.

Όσιος Λουκάς ο ερημίτης

Παρήλθε Λουκάς, αλλ’ εμοί τούτον λόγοι, Kαι των εφεξής σαλπίσουσι τω βίω.

Ο Όσιος Λουκάς ο ερημίτης απεβίωσε ειρηνικά. Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για τον βίο του.

Άγιοι Μάρκιος και Μαρκία

Ήνωντο κλήσει Mάρκιος και Mαρκία, Oυς και τομή συνήψεν η διά ξίφους.

Η Αγία Μαρκία μαρτύρησε δια ξίφους. Για τον Μάρκιο γνωρίζουμε, ότι οδηγήθηκε στον άρχοντα του Ικονίου Περίνιο και επειδή ομολογούσε τον Χριστό, έγδαραν το σώμα του, τον έβαλαν επάνω σε πυρακτωμένη σχάρα, έκοψαν τη γλώσσα του και στο τέλος τον αποκεφάλισαν.

Άγιος Πιέριος Ιερομάρτυρας Πρεσβύτερος Αντιοχείας

Ως ιερείον τον Πιέριον Λόγε, Eνήγισάν σοι (ήτοι κατέκαυσαν) δυσσεβείς επ’ ανθράκων.

Ο Άγιος Πιέριος Ιερομάρτυρας Πρεσβύτερος Αντιοχείας μαρτύρησε δια πυρός. (Ορισμένοι Συναξαριστές, μαζί με τη μνήμη του Αγίου Πιερίου, αναφέρουν και αυτή του αδελφού του Ισιδώρου).