Εκεί που η ψυχή χαίρεται, εκεί που ευφραίνεται, που ποτέ δεν χορταίνει.. Γέρων Πορφύριος

πηγή

 Γέροντας Πορφύριος (1906-1999)

Ο Χριστός θέλει κι ευχαριστείται να σκορπάει τη χαρά, να

 πλουτίζει τους πιστούς Του με χαρά. Εύχομαι "ίνα η χαρά

 υμών η πεπληρωμένη". Αυτή είναι η θρησκεία μας. Εκεί 

πρέπει να πάμε. Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου.

 Τι είναι Παράδεισος; Ο Χριστός είναι. Από 'δω αρχίζει ο 

Παράδεισος. Είναι ακριβώς το ίδιο. Όσοι εδώ στη γη ζουν

 τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο. Έτσι είναι, που σας το

 λέγω. Είναι σωστό, αληθινό αυτό, πιστέψτε με!
Έργο μας είναι προσπαθούμε να βρούμε έναν τρόπο να μπούμε 

μέσα στο φως του Χριστού. Δεν είναι να κάνει κανείς τα 

τυπικά. Η ουσία είναι να είμαστε μαζί με τον Χριστό. Να

 ξυπνήσει η ψυχή και ν' αγαπήσει τον Χριστό, να γίνει αγία. 

Να επιδοθεί στο θείο έρωτα. Έτσι θα μας αγαπήσει κι

 Εκείνος. Θα είναι τότε η χαρά αναφαίρετη. Αυτό θέλει πιο
 πολύ ο Χριστός, να μας γεμίζει από χαρά, διότι είναι η πηγή

 της χαράς...

...Ο έρωτας προς τον Χριστό είναι κάτι άλλο. Δεν έχει 

τέλος, δεν έχει χορτασμό. Δίνει ζωή, δίνει σθένος, δίνει 

υγεία, δίνει, δίνει, δίνει... Κι όσο δίνει, τόσο πιο πολύ ο 

άνθρωπος θέλει να ερωτεύεται. Ενώ ο ανθρώπινος 

έρωτας μπορεί να φθείρει τον άνθρωπο, να τον τρελάνει.

 Όταν αγαπήσομε τον Χριστό, όλες οι άλλες αγάπες 

υποχωρούν. Οι άλλες αγάπες έχουν κορεσμό. 

Η αγάπη του Χριστού δεν έχει κορεσμό...

...Ο άνθρωπος έχει τέτοιες δυνάμεις, ώστε να μπορεί 

να μεταδώσει το καλό ή το κακό στο περιβάλλον του. 

\Αυτά τα θέματα είναι πολύ λεπτά. Χρειάζεται μεγάλη 

προσοχή. Πρέπει να βλέπομε το καθετί με αγαθό 

τρόπο. Τίποτα το κακό να μη σκεπτόμαστε για τους

 άλλους. Κι ένα βλέμμα κι ένας στεναγμός επιδρά

 στους συνανθρώπους μας. Και η ελάχιστη αγανάκτηση

 κάνει κακό. Να έχομε μέσα στην ψυχή μας αγαθότητα 

κι αγάπη. Αυτά να μεταδίδομε. Να προσέχομε να μην

 αγανακτούμε για τους ανθρώπους που μας βλάπτουν,

 μόνο να προσευχόμαστε γι' αυτούς με αγάπη. 

Ό,τι κι αν κάνει ο συνάνθρωπός μας, ποτέ να μη 

σκεπτόμαστε κακό γι' αυτόν. Πάντοτε να ευχόμαστε

 αγαπητικά. Πάντοντε να σκεπτόμαστε το καλό. [...] 

Όταν κακομελετάμε, κάποια κακή δύναμη βγαίνει

 από μέσα μας και μεταδίδεται στον άλλον, όπως 

μεταφέρεται η φωνή με τα ηχητικά κύματα, και όντως 

ο άλλο παθαίνει κακό. Γίνεται κάτι σαν βασκανία, όταν

 ο άνθρωπος έχει για τους άλλους κακούς λογισμούς...

 Δεν προκαλεί ο Θεός το κακό αλλά η κακία των 

ανθρώπων. Δεν τιμωρεί ο Θεός, αλλά η δική μας

 κακή διάθεση μεταδίδεται στην ψυχή του άλλου 

μυστηριωδώς και κάνει το κακό. Ο Χριστός ποτέ

 δεν θέλει το κακό. Αντίθετα παραγγέλλει:

 "Ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς..."

Μέσα μας υπάρχει ένα μέρος της ψυχής που λέγεται

 "ηθικολόγος". Αυτός ο "ηθικολόγος", όταν βλέπει 

κάποιον να παρεκτρέπεται, επαναστατεί, ενώ πολλές

 φορές αυτός που κρίνει έχει κάνει την ίδια παρεκτροπή.

 Δεν τα βάζει όμως με τον εαυτό του αλλά με τον άλλον.

 Κι αυτό δεν το θέλει ο Θεός. Λέει ο Χριστός

 στο Ευαγγέλιο: "Ο ουν διδάσκων έτερον σεαυτόν

 ου διδάσκεις; Ο κηρύσσων μη κλέπτειν, κλέπτεις;"

. Μπορεί να μην κλέπτομε, όμως φονεύομε.

 Κακίζουμε τον άλλον κι όχι τον εαυτό μας

. Λέμε, π.χ. "Έπρεπε να κάνεις αυτό. Δεν το έκανες,

 να τι έπαθες!". Στην πραγματικότητα, επιθυμούμε 

να πάθει ο άλλος κακό. Όταν σκεπτόμαστε το κακό,

 τότε μπορεί πράγματι να συμβεί. [...] Είναι δυνατόν 

να πει κάποιος: "έτσι που φέρεται ο τάδε θα τιμωρηθεί

 απ' τον Θεό" και να νομίζει ότι το λέει χωρίς κακία. 

Δεν φαίνεται καθαρά. Είναι πολύ μυστικό πράγμα τι

 κρύβει η ψυχή μας και πώς αυτό μπορεί να επιδράσει

 σε πρόσωπα και πράγματα.

Υπάρχει μια ζωή αόρατη, η ζωή της ψυχής. Αυτή είναι

 πολύ ισχυρή και μπορεί να επιδράσει στον άλλον, 

έστω κι αν μας χωρίζουν χιλιόμετρα... Και χωρίς να

 μιλήσομε, μπορεί να μεταδώσουμε το καλό ή το

 κακό, όση κι αν είναι η απόσταση που μας χωρίζει 

απ' τον πλησίον. Αυτό που δεν εκφράζεται έχει συνήθως

 περισσότερη δύναμη απ' τα λόγια

...Άμα δοθούμε στην αγάπη του Χριστού, τότε όλα θα

 μεταβληθούν, όλα θα μεταστοιχειωθούν, όλα θα 

μεταποιηθούν, όλα θα μετουσιωθούν. Ο θυμός,

 η οργή, η ζήλεια, ο φθόνος, η αγανάκτηση, η 

κατάκριση, η αχαριστία, η μελαγχολία, η κατάθλιψη, 

όλα θα γίνουν αγάπη, χαρά, λαχτάρα, θείος έρως.

 Παράδεισος!

Να χαίρεσθε όσα μας περιβάλλουν. Όλα μας διδάσκουν

 και μας οδηγούν στον Θεό. Όλα γύρω μας είναι σταλαγματιές

 της αγάπης του Θεού. Και τα έμψυχα και τα άψυχα και τα 

φυτά και τα ζώα και τα πουλιά και τα βουνά και η θάλασσα

 και το ηλιοβασίλεμα και ο έναστρος ουρανός. Είναι οι μικρές

 αγάπες, μέσα απ' τις οποίες φθάνομε στη μεγάλη Αγάπη, 

τον Χριστό. Τα λουλούδια, για παράδειγμα, έχουν τη χάρη

 τους, μας διδάσκουν με το άρωμά τους, με το μεγαλείο

 τους. Μας μιλούν για την αγάπη του Θεού. Σκορπούν 

το άρωμά τους, την ομορφιά τους σε αμαρτωλούς και

 δικαίους. Για να γίνει κανείς χριστιανός, πρέπει να έχει

 ποιητική ψυχή, πρέπει να γίνει ποιητής...

Προσευχή είναι να πλησιάζεις το κάθε πλάσμα του Θεού

 με αγάπη και να ζεις με όλα, και με τ' άγρια ακόμη,

 εν αρμονία...

 Γέροντας Πορφύριος (1906-1999)

Ευχαριστώ τον Θεό που

 μου έδωσε πολλές αρρώστιες.

 Πολλές φορές του λέω: 

"Χριστέ μου, η αγάπη Σου

 δεν έχει όρια!". Το πώς 

ζω είναι ένα θαύμα. 

Μέσα στις άλλες μου

 αρρώστιες έχω και καρκίνο

 στην υπόφυση.

 Δημιουργήθηκε εκεί όγκος

 που μεγαλώνει και πιέζει το 

οπτικό νεύρο. Γι' αυτό τώρα

 πια δεν βλέπω. 

Πονάω φοβερά. 

Προσεύχομαι όμως

 σηκώνοντας το Σταυρό 

του Χριστού με υπομονή. [...] 

Πονάω πολύ, υποφέρω, αλλά είναι πολύ ωραία η 

αρρώστιά μου. Την αισθάνομαι ως αγάπη του Χριστού...

 Η αρρώστιά μου είναι μια ιδιαίτερη εύνοια του Θεού, που 

με καλεί να μπω στο μυστήριο της αγάπης Του και με τη

 δική Του την χάρη να προσπαθήσω ν' ανταποκριθώ.

 Αλλά εγώ δεν είμαι άξιος. Θα μου πείτε: "Όλ' αυτά που

 σου αποκαλύπτει ο Θεός δεν σε κάνουν άξιο;". Αυτά με

 κατακρίνουν. Γιατί αυτά είναι της χάριτος του Θεού. 

\Δεν είναι τίποτα δικό μου. Ο θεός μου έδωσε πολλά

 χαρίσματα, αλλά εγώ δεν ανταποκρίθηκα, φάνηκα 

ανάξιος. Την προσπάθειά όμως ούτε μια στιγμή δεν

 την άφησα... Γι' αυτό δεν προσεύχομαι να με κάνει ο

 Θεός καλά. Προσεύχομαι να με κάνει καλό...

Ο θάνατος είναι μία γέφυρα που θα μας πάει στον 

Χριστό. Μόλις κλείσομε τα μάτια μας, θα τ' ανοίξομε 

στην αιωνιότητα. Θα παρουσιασθούμε μπροστά στον

 Χριστό. Στην άλλη ζωή θα ζούμε "εκτυπώτερον" 

την χάρι του Θεού

Ένα άλλο μυστικό τώρα θα σας πω. Τις νύκτες 

επικοινωνώ τηλεφωνικώς μ' έναν αγιορείτη ασκητή. 

Αυτός μελετάει πολύ τους Πατέρες και μου εξηγεί 

πολλά πράγματα. Συζητούμε πνευματικά ζητήματα. 

Τρέλα, τί να σας πω! ...Αυτό έγινε και σήμερα πρωί 

πρωί, δηλαδή νύχτα στις τρεις. Οι καμπάνες 

χτυπούσαν εκείνη την ώρα που συνομιλούσαμε.

 Επί μισή ώρα κουβεντιάζαμε πάρα πολύ ωραία

 πράγματα. Ειλικρινά, μεγάλη χαρά αισθάνθηκα,

 μεγαλύτερη απ' ό,τι μπορώ να σας εκφράσω.

 Δόξα Σοι ο Θεός!. 

Ενώ λέγαμε αυτά τα πνευματικά,

 μου λέει:

- Χτυπάει η καμπάνα για την εκκλησία και 

τρέχω να προλάβω.

Του λεώ:

- Γέροντα, μη μ' αφήνεις!

- Μετά χαράς μου λέει. Έλα να πάμε στην εκκλησία,
να είμαστε μαζί, να βλέπομε τα μεγαλεία του Θεού, την

 Θεία Λειτουργία, την χάρη του Χριστού. 

Έλα, δεν υπάρχει απόσταση εν Χριστώ Ιησού

 των Κυρίω ημών. Καμία απόσταση!

Και "πήγα" μαζί του στην εκκλησία. Όλες τις ώρες 

μαζί του προσευχόμουνα. Έβλεπα όλες τις ιερές και

 άγιες εικόνες, τις λαμπάδες, τα κεράκια, τα καντηλάκια 

να τσιτσιρίζουν. Έβλεπα τους ιερείς να λειτουργούν 

μεταρσιωμένοι. Ήταν γεμάτη η εκκλησία από ασκητές 

κι όλοι είχαν μεγάλη χαρά μέσα τους και ψάλλανε: 

"Δεύτε ίδωμεν πιστοί που εγεννήθη ο Χριστός...

 Η Γέννησίς σου...

 Η Παρθένος σήμερον... 

Χριστός γεννάται δοξάσατε..."

 Στο "Μετά φόβου Θεού" πήγε να μεταλάβει.

 Δίπλα του κι εγώ, με τη χάρη του Κυρίου, συγκινημένος.

 Συγχωράτε με που σας τα λέγω. 

Έβλεπα όλους τους αδελφούς να δέονται.

 Αισθάνθηκα μεγάλη αγαλλίαση. Ό,τι έβλεπαν εκείνοι,

 έβλεπα κι εγώ. Μα ήταν πνευματική πανδαισία αυτή 

η Λειτουργία με τους αγίους ασκητές, τις χαρούμενες 

ψυχούλες που τα αισθανόντουσαν όλα, που 

εζούσανε την εορτή των Χριστουγέννων! 

Την εζούσανε! Πώς θα ήθελα να ήσασταν κι εσείς,

 ν' ακούγατε τα λόγια που λέγανε!

Η χαρά μου γίνεται πολύ μεγάλη, όταν ο άλλος μου 

βεβαιώνει ότι αυτό που "βλέπω" είναι πράγματι έτσι,

 γιατί καταλαβαίνω πως αυτή η γνώση δεν προέρχεται

 παρά μόνον εκ Θεού. Να σας πω τι εννοώ. Σας ζητάω 

πολλές φορές να μου διαβάσετε μια παράγραφο,

 παραδείγματος χάριν, από κάποιον Πατέρα, και 

σας λέγω: "Κοιτάξτε στη σελίδα δέκα, στην 

παράγραφο δύο, στο μέσον της σελίδας και

 θα το βρείτε αυτό που σας είπα". Ανοίγετε,

 πράγματι, στη συγκεκριμένη σελίδα, το βρίσκετε,

 μου το διαβάζετε. Είναι γραμμένο ακριβώς όπως

 σας το έχω πει. Παραξενεύεσθε εσείς, γιατί μου 

έρχεται μεγάλη χαρά και λέω: "α! Δεν το ήξερα, 

πρώτη φορά το ακούω!", ενώ σας το έχω πει πιο 

πριν απ' έξω. Κι όμως, αλήθεια σας λέγω, δεν

 λέγω ψέματα. Όντως δεν το ήξερα, διότι ποτέ 

δεν το είχα διαβάσει πιο πριν. Τη στιγμή που σας 

είπα την παράγραφο, εκείνη τη στιγμή μου το εφανέρωσε 

μέσα μου η θεία χάρις, το Άγιον Πνεύμα. Εγώ,

 όμως τ' άκουσα για πρώτη φορά την ώρα που 

το διαβάσατε, γιατί ποτέ δεν το είχα διαβάσει και

 μου έκανε εντύπωση και χάρηκα που επιβεβαιώσατε 

αυτό που μου εφανέρωσε η θεία χάρις....

Καταλάβατε; Υπάρχουν κι άλλα μάτια, τα μάτια της ψυχής. 

Με τα μάτια τα σαρκικά μπορεί να βλέπεις περιορισμένα, 

ενώ μ' εκείνα της ψυχής μπορεί να βλέπεις και πίσω

 απ' το φεγγάρι. Εσείς βλέπετε με τα μάτια του σώματος. 

Τα ίδια πράγματα βλέπω κι εγώ με τη χάρη ακόμη πιο 

καλά, πιο καθαρά. Με τα μάτια τα σαρκικά βλέπεις τα

 πράγματα εξωτερικά. Με τα μάτια της ψυχής βλέπεις

 πιο βαθιά. Εσείς βλέπετε εξωτερικά, εγώ βλέπω και 

πώς είναι εσωτερικά. Βλέπω και διαβάζω την ψυχή 

του άλλου

Όταν "βλέπω" κάτι με τη χάρη του Θεού, το χαίρομαι 

πολύ κατά βάθος. Με την εν Κυρίω χαρά. Εκεί που με
 επισκέπτεται η χάρις του Θεού, εκεί που κοιτάζω και 

διαβάζω την ψυχή του άλλου διά της θείας χάριτος, 

τη στιγμή εκείνη η θεία χάρις φέρνει μέσα μου έναν 

ενθουσιασμό. Με τον ενθουσιασμό εκδηλώνεται η 

θεία χάρις, που φέρνει ένα είδος φιλικότητος, οικειότητος, 

αδελφικότητος, ενώσεως. Μετά απ' αυτήν την ένωση 

έρχεται μεγάλη χαρά, τόση χαρά που πάει να σπάσει

 η καρδιά μου. Φοβάμαι όμως να εκδηλωθώ. 

Βλέπω, αλλά δεν μιλάω, έστω κι αν μου το

 βεβαιώνει η χάρις ότι αυτά είναι αληθινά.

 Όταν, όμως, με πληροφορήσει η χάρις να 

μιλήσω, τότε μιλάω. Λέω μερικά πράγματα 

που ο Θεός φωτίζει να πω απ' την αγάπη μου

 για όλους. Για να αισθανθεί ο κόσμος το αγκάλιασμα

 που κάνει ο Χριστός σε όλους μας... [...] 

Σας λέω πολλά που είναι βαθιά, εσωτερικά, 

δικά μου. Ίσως κάποιος θα με παρεξηγούσε 

που δεν κρατάω μυστικά τα βιώματά μου, 

αυτά που μου αποκαλύπτει ο Θεός και λέω τόσα πολλά.

 Θα πει κανείς ότι είμαι εγωιστής, που λέω κι εγώ

 τα βιώματά μου. Το κάνω απ' την πολλή μου 

αγάπη για 'σας, τα παιδιά μου. Για να σας ωφελήσω 

να πάρετε κι εσείς αυτόν τον δρόμο. Τι λέει ο σοφός 

Σολομών; Κάπως το λέει αυτό... Λέει: "...ούτε μην

 φθόνω τετηκότι συνοδεύσω, ότι ούτος ου κοινωνήσει

 σοφία". Κι ακόμη κάτι: "Ουκ αποκρύψω υμίν μυστήρια". [...] 

"Μετάδοση" σημαίνει: Πήρες κάτι; Να το μεταδώσεις από

 αγάπη. Δεν πιστεύεις ότι έχεις κάτι δικό σου.

 Είναι του Θεού και το μεταδίδεις. Αυτό είναι

 αληθινή ταπείνωση

...Κι όταν καμιά φορά βλέπω ότι κάποιος πάει για 

καταστροφή στη ζωή του, δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

 Του το δείχνω λίγο, δεν καταλαβαίνει. Δεν πρέπει να 

επέμβω ισχυρά και να περιορίσω την ελευθερία του. 

Δεν είναι απλό το πράγμα

...Η θρησκεία μας είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι 

ενθουσιασμός, είναι τρέλα, είναι λαχτάρα του θείου. Είναι μέσα μας όλ' αυτά. Είναι απαίτηση της ψυχής μας η 

απόκτησή τους. Για πολλούς όμως η θρησκεία είναι

 ένας αγώνας, μία αγωνία κι ένα άγχος. Γι' αυτό 

πολλούς απ' τους "θρήσκους" τους θεωρούνε

 δυστυχισμένους, γιατί βλέπουνε σε τι χάλια βρίσκονται.

 Κι έτσι είναι πράγματι. Γιατί αν δεν καταλάβει κανείς το

 βάθος της θρησκείας και δεν τη ζήσει, η θρησκεία 

καταντάει αρρώστια και μάλιστα φοβερή. 

Τόσο φοβερή που ο άνθρωπος χάνει τον έλεγχο

 των πράξεών του, γίνεται άβουλος κι ανίσχυρος, 

έχει αγωνία κι άγχος και φέρεται υπό του κακού 

πνεύματος. Κάνει μετάνοιες, κλαίει, φωνάζει, 

ταπεινώνεται τάχα, κι όλη αυτή η ταπείνωση 

είναι μια σατανική ενέργεια. Ορισμένοι τέτοιοι

 άνθρωποι ζούνε τη θρησκεία σαν ένα είδος 

κολάσεως. Μέσα στην εκκλησία κάνουν μετάνοιες, 

σταυρούς, λένε: "είμαστε αμαρτωλοί, ανάξιοι" 

και μόλις βγούνε έξω αρχίζουν να βλασφημάνε

 τα θεία, όταν κάποιος λίγο τους ενοχλήσει. [...]

 Στην πραγματικότητα, η χριστιανική θρησκεία 

μεταβάλλει τον άνθρωπο και τον θεραπεύει.

 Η κυριότερη, όμως προϋπόθεση για να αντιληφθεί 

και να διακρίνει ο άνθρωπος την αλήθεια είναι η

 ταπείνωση. Ο εγωισμός σκοτίζει το νου του

 ανθρώπου, τον μπερδεύει, τον οδηγεί στην

 πλάνη, στην αίρεση.

 Είναι σπουδαίο να κατανοήσει ο άνθρωπος

 της αλήθεια...

...Το ουσιαστικότερο είναι να φεύγεις απ' τον τύπο και

 να πηγαίνεις στην ουσία. Ό,τι γίνεται, να γίνεται από 

αγάπη. Η αγάπη εννοεί πάντα να κάνεις θυσίες...

...Ο Χριστός δεν θα μας αγαπήσει άμα εμείς δεν είμαστε

 άξιοι να μας αγαπήσει. Για να μας αγαπήσει, πρέπει να

 βρει μέσα μας κάτι το ιδιαίτερο. Θέλεις, ζητάεις, 

προσπαθείς, παρακαλείς, δεν παίρνεις όμως τίποτα.

 Ετοιμάζεσαι ν' αποκτήσεις εκεί που θέλει ο Χριστός,

 για να έλθει μέσα σου η θεία χάρις, αλλά δεν μπορεί 

να μπει, όταν δεν υπάρχει εκείνο που πρέπει να έχει 

ο άνθρωπος. Ποιό είναι αυτό; Είναι η ταπείνωση. 

Αν δεν υπάρχει ταπείνωση, δεν μπορούμε 

ν' αγαπήσουμε τον Χριστό. Ταπείνωση και

 ανιδιοτέλεια στη λατρεία του Θεού. 

"Μή γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου". 

Κανείς να μη σας βλέπει, κανείς να μην καταλαβαίνει 

τις κινήσεις της λατρείας σας προς το θείον.

 Όλ' αυτά κρυφά, μυστικά, σαν τους ασκητές. 

Θυμάστε που σας έχω πει για τ' αηδονάκι;

 Μες στο δάσος κελαηδεί. Στη σιγή. 

Να πεις πως κάποιος τ' ακούει, πως κάποιος 

το επαινεί; Κανείς. Πόσο ωραίο κελάηδημα μες

 στην ερημιά! Έχετε δει πώς φουσκώνει ο λάρυγγας,

 παθαίνει, μαλλιάζει η γλώσσα. Πιάνει μια σπηλιά, 

ένα λαγκάδι και ζει τον Θεό μυστικά,

 "στανεγμοίς αλαλήτοις"...

...Όλο το μυστικό είναι η αγάπη, ο έρωτας στον

 Χριστό. Το δόσιμο στον κόσμο τον πνευματικό. 

Ούτε μοναξιά νιώθει κανείς, ούτε τίποτα. 

Ζει μέσα σ' άλλον κόσμο. Εκεί που η ψυχή χαίρεται,

 εκεί που ευφραίνεται, που ποτέ δεν χορταίνει...

Η ΜΑΝΑ ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Μια φορά και ένα καιρό ένα παιδί ήταν έτοιμο να γεννηθεί. Την προηγούμενη ημέρα ρώτησε τον Θεό: «Μου λένε ότι θα με στείλεις αύριο στη γη. Φοβάμαι. Πως θα μπορέσω να ζήσω εκεί; Είμαι μικρός και αβοήθητος».
Και ο Θεός απάντησε:
“Μην ανησυχείς. Έχω φροντίσει για σένα. Μεταξύ πολλών Αγγέλων διάλεξα έναν και για σένα. Θα σε περιμένει στη γη και θα σε φροντίζει».Το παιδί επέμενε.
«Ναι, αλλά εδώ στον παράδεισο δεν κάνω τίποτα άλλο από το να τραγουδάω και να γελάω κάθε μέρα! Μόνο αυτά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένο! Θα νοιώθω τόση ευτυχία στη γη;»Τότε ο Θεός του είπε:
«Ο Άγγελος που έχω διαλέξει για σένα, ο Άγγελός σου, θα σου τραγουδάει όλη την ημέρα. Θα αισθάνεσαι την αγάπη του κι έτσι θα είσαι ευτυχισμένος».Και το παιδί ρώτησε:
«Και πως θα καταλαβαίνω τους ανθρώπους, όταν θα μιλούν, αφού δεν ξέρω τη γλώσσα τους;» 

«Αυτό είναι εύκολο», του είπε ο Θεός. «Ο Άγγελός σου θα σου λέει τα πιο όμορφα και γλύκα λόγια, που έχεις ακούσει ποτέ και με πολλή υπομονή και φροντίδα θα σε μάθει να μιλάς»!
Και ύστερα το παιδί κοιτώντας το Θεό ρώτησε:
«Και τι θα κάνω, όταν θα θέλω να μιλήσω σε σένα;»
Ο Θεός χαμογέλασε στο παιδί και του είπε:
«Ο Άγγελός σου θα σε μάθει πώς να προσεύχεσαι»
Και το παιδί είπε:
«Έχω ακούσει ότι στη γη υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι, που είναι κακοί. Ποιος πα με προστατεύσει από τους κακούς;» Ο Θεός αγκάλιασε το παιδί και του είπε:
«Ο Άγγελός σου θα σε υπερασπιστεί ακόμα και αν χρειαστεί να βάλει σε κίνδυνο την ζωή του». 

Λυπημένο το παιδί τον ρώτησε:
«Ναι, αλλά πάντα θα είμαι λυπημένος, γιατί δε θα σε βλέπω πια».
«Ο Άγγελός σου θα σου μιλάει συνέχεια για μένα και θα σε διδάξει τον τρόπο που θα μπορέσεις να γυρίσεις πάλι σε μένα. Έτσι και αλλιώς δε θα σου λείψω ποτέ, αφού θα είμαι πάντα δίπλα σου».
Τη συγκεκριμένη στιγμή επικρατούσε απόλυτη γαλήνη στον παράδεισο και οι μακρινές φωνές από τη γη είχαν ήδη ακουστεί.
Το παιδί βιαστικά ρώτησε: «Θεέ μου αν πρέπει να φύγω τώρα πες μου το όνομα του Αγγέλου μου!»
Και ο Θεός απάντησε:
«Τον Άγγελο σου θα τον αναγνωρίσεις εύκολα. Άλλωστε θα είναι ο πρώτος που θα αντικρίσεις, φτάνοντας στη γη. Το όνομα του Αγγέλου σου δεν είναι τόσο σημαντικό…
…θα την φωνάζεις απλά «μαμάκα».
πηγή

παγκόσμια δια(βολο)κυβέρνηση....π. Ηλίας Υφαντής

  
 


Ο Πρόεδρος της Διεθνούς Σοσιαλιστικής κ. Παπανδρέου, μας είχε πει, σχετικά με την παγκόσμια διακυβέρνηση: 

«Απαιτείται μια πιο δημοκρατική και ενημερωμένη διακυβέρνηση σε παγκόσμιο επίπεδο, πέραν των συνόρων. Που θα εγγυάται κανόνες, διαφάνεια και καταπολέμηση της αδικίας»!… 
Κι ακόμη πως «η σοσιαλιστική διεθνής θεωρεί τη μεταρρύθμιση της παγκόσμιας διακυβέρνησης…ως βασική της προτεραιότητα».

Για να τα επαναλάβει, τώρα, και ο κ. Βενιζέλος, αποφαινόμενος και αυτός πως: 

«Η ανακύκλωση της διεθνούς κρίσης μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα…από ένα νέο σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης, οικονομικής και πολιτικής». 
Πληροφορώντας μας ακόμη ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση έστειλε στις αγορές ένα αίτημα για παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση. Και έδειξε την αποφασιστικότητά της να προστατεύσει το ευρώ». Αλλά, σε βάρος, όπως φαίνεται, των Ευρωπαίων…

Αξίζει-νομίζω-τον κόπο ν’ ασχοληθούμε κι εμείς, έστω και ακροθιγώς με το συγκεκριμένο θέμα. 

Και βέβαια δεν φιλοδοξούμε να διεισδύσουμε στους δαιδαλώδεις μαιάνδρους των οικονομικών λαβυρίνθων. Γιατί, για την περιήγηση στους χώρους α τούς, είναι άλλοι αρμοδιότεροι. 
Εδώ θα επιχειρήσουμε να ιδούμε το θέμα, όσο απλούστερα μπορούμε. Τόσο από τη σκοπιά του Ευαγγελίου, όσο και την όποια πείρα μας προσφέρει η πραγματικότητα.

Και ας αρχίσουμε απ’ την πραγματικότητα:
Από ποιους ζητούν οι εραστές της παγκοσμιοποίησης να μας εισαγάγουν στον βιομηχανικό ορνιθώνα της; 

Απ’ τις, λεγόμενες, αγορές, μας λένε. Και, αν δεν κάνω λάθος, μιλώντας μας για αγορές, μας μιλούν για τους αξιότιμους μεγάλους ευεργέτες μας, τους τοκογλύφους.
Οι οποίοι θα μας προσφέρουν «κανόνες», «δικαιοσύνη» και «διαφάνεια». Και όσα ακόμη δεν μπορεί το μυαλό του ανθρώπου να χωρέσει. Μέχρι και του «πουλιού το γάλα»… 

Κι, όσο για τα αγαθά αισθήματα, που οι τοκογλύφοι τρέφουν, για όλους τους λαούς και ιδιαίτερα για μας τους Έλληνες, έχουμε πρόσφατες και άκρως ειδυλλιακές εμπειρίες. 

Όπως, εξάλλου, και για την «πιο δημοκρατική και ενημερωμένη διακυβέρνηση» δεν θα χρειαστεί να πάμε και πολύ μακριά. Μας αρκεί η δικά μας διακυβέρνηση των τελευταίων χρόνων. 

Ασφαλώς και οι τοκογλύφοι είναι η αφρόκρεμα του καπιταλισμού. Ο οποίος με όλες τις παραφυάδες του δολοφονεί ετησίως εκατομμύρια ανθρώπων.
Και αυτό, που θέλουν να πετύχουν τώρα, με την παγκοσμιοποίηση είναι να συστηματοποιήσουν και να διευρύνουν το δολοφονικό τους καθεστώς. 
Ασφαλώς και θα κάνουν την ίδια και χειρότερα, με όσα, έκαναν και στα διαβόητα κρεματόρια τους οι Ναζί. Αλλά σε παγκόσμια κλίμακα. Όχι όμως τόσο βάναυσα και τόσο προκλητικά. Αλλά με πιο ήπια και πιο «πολιτισμένα» μέσα…

Άλλωστε μην ξεχνάμε πως είναι και «αντιρατσιστές».  

Όλα κι όλα! Σέβονται τους ανθρώπους, αδιακρίτως χρώματος. Αλλά, από το άλλο μέρος, ληστεύουν τον ιδρώτα τους και πίνουν το αίμα τους, επίσης αδιακρίτως χρώματος. 

Προσέξατε πώς κλιμάκωσαν τη δική μας εξόντωση; 

Μας επέβαλαν να ξεριζώσουμε τις ελιές και τα αμπέλια μας. Για να μην έχουμε επάρκεια αγαθών. Έτσι ώστε να αφεθούμε στο έλεος της αυθαιρεσίας τους. 
Συρρίκνωσαν τις αποδοχές και πολλαπλασίασαν τους φόρους, ώστε να δημιουργήσουν εφιαλτικά αδιέξοδα και να εξωθήσουν τους πολίτες στην απόγνωση και τις αυτοκτονίες.
Και στη συνέχεια με τα δολοφονικά τους φάρμακα, αποβλέπουν στο να μας δηλητηριάζουν σιγά-σιγά και να μας εξαποστέλλουν «εις τόπον χλοερόν». Όπως φαίνεται να συμβαίνει, τώρα, με τα, λεγόμενα, γενόσημα.
Κι ακόμη πιο πέρα, με τα μεταλλαγμένα τους τρόφιμα, θα προσπαθήσουν να μας καταστήσουν άβουλα ανθρωποειδή. Σαν τα κοτόπουλα των βιομηχανικών ορνιθώνων.

Και γιατί όλα αυτά; 

Μα για το Μαμωνά. 

Και ποια είναι η σχέση και η θέση του Μαμωνά απέναντι στο Ευαγγέλιο; 

Η ίδια με το Σατανά! 
Κι ας προσπαθούν κάποιοι να ταυτίσουν την παγκοσμιοποίηση με τη βασιλεία του Θεού. Η μία απέχει από την άλλη, όσο και ο Θεός από το Σατανά.

Και τι σημαίνει αυτό; 

Πάμπολλα! 

Και ένα από τα πολλά είναι ότι για την παγκοσμιοποίηση ο άνθρωπος δεν έχει καμιά απολύτως αξία. 

Και γι’ αυτό μπορεί να θυσιάζεται απεριόριστα και αδιάκριτα στο βωμό του Μαμωνά. Ο οποίος είναι το παν. 

Ενώ για τη Βασιλεία του Θεού ο άνθρωπος, ο καθένας άνθρωπος, είναι απόλυτη αξία.  

Και βρίσκεται πάνω, όχι μόνο από το μαμωνά, αλλά κι απ’ όλους τους άθλιους νόμους και τους κανόνες του καπιταλιστικού Μεσαίωνα και της παγκόσμιας διακυβέρνησης … 

Κάποιοι, πολιτικοί, λένε ότι όσοι δεν ενταχθούν στην παγκόσμια διακυβέρνηση, είναι καταδικασμένοι να χαθούν. 

Αλλά στην πραγματικότητα, το ακριβώς αντίθετο ισχύει. 

Η ιστορία των αιώνων φωνάζει ότι ποτέ ο δρόμος του Σατανά δεν οδήγησε στη σωτηρία.
Όπως και ο δρόμος του Θεού δεν οδήγησε ποτέ στην απώλεια …
παπα-Ηλίας
πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Ευαγγέλιο: 17, 14-23 Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ π. Γερασιμάγγελος Στανίτσας

Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

Οι επιβουλές του διαβόλου εναντίον του ανθρώπου είναι πολλές, αλλά οι ευεργεσίες του Θεού είναι περισσότερες. Αν δεν έρχονταν ο Θεός στον κόσμο για να γίνει σύμμαχος του ανθρώπου, θα καταστρέφονταν το γένος μας. Δεν υπήρχε καιρός και χρόνος που να μας είχε αφήσει ελεύθερους και ανεπηρέαστους ο διάβολος.. Είναι ο δημιουργός και ο αίτιος όλων των κακών. Ο Χριστός στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα φαίνεται ότι καταργεί τη δύναμη του αντίδικου της σωτηρίας μας, θεραπεύοντας το παιδί ενός ολιγόπιστου πατέρα.

Πράγματι ο πατέρας ήταν ολιγόπιστος και αυτό ήταν ένας λόγος που οι μαθητές δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν το παιδί. Βέβαια πήγε σ’ αυτούς, αλλά μέσα του δεν πίστευε ακράδαντα, ότι μπορούν να το θεραπευόσουν. Και αυτό φαίνεται από τα λόγια του: « είπον τοις μαθηταίς σου ίνα αυτό εκβάλωσιν και ουκ ίσχυσαν». Έφερε απλώς στους μαθητές το παιδί και τους είπε άχρωμα να το θεραπευόσουν. Δεν ικέτευσε, δεν παρακάλεσε, δεν έκλαυσε για το παιδί του, όπως λ. χ. η Χαναναία για τη θυγατέρα της που ήταν κι αυτή δαιμονισμένη .

Ο Χριστός με την παρουσία Του αναγκαζόταν να συναναστρέφεται και με αγαθούς ανθρώπους, προκειμένου να τους διορθώσει. Για τον Χριστό δεν ήταν τόσο βαρύ γεγονός ο Σταυρός Του, αυτό μάλλον ήταν επιθυμητό, όσο το να είναι ανάμεσα σε αμαρτωλούς. Ο πατέρας του νέου ήταν και άπιστος. Βέβαια δεν πλασθήκαμε από τον Θεό κακοί, μας έκανε όμως έτσι η αμαρτία, μας αλλοίωσε.

Το πρόσωπο του δαιμονισμένου παιδιού είναι πράγματι τραγικό. Το δαιμόνιο που κατέλαβε το νέο ήταν φοβερό. Έμοιαζε σαν ένα τεράστιο βουνό που χρειάζονταν μεγάλη πίστη για να το μετακινήσει. Ενεργούσε επάνω του κατά την περίοδο της σελήνης και του είχε αφαιρέσει την ομιλία και την ακοή. Άλλο πράγμα ο ψυχοπαθής κι άλλο ο δαιμονισμένος. Ο ένας πάσχει από αρρώστια κι ο άλλος από την δαιμονική επήρεια. Ο δαιμονισμένος έχει προβλήματα που δημιουργούνται από τον διάβολο, ενώ ο ψυχοπαθής από την αλλοίωση των σωματικών του λειτουργιών.

Ο Χριστός για να διαλύσει την ψευδή εντύπωση του πλήθους πως και ο ίδιος είναι ανίκανος να θεραπεύσει το παιδί, όπως και οι μαθητές Του, αμέσως διέταξε το δαιμόνιο να βγει και να αναχωρήσει. « έξελθε εξ αυτού και μηκέτι εισέλθεις ει αυτόν». Ο Κύριος είχε εξουσία θεοπρεπή, όχι όπως οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Ως κυρίαρχος και δεσπότης συμπεριφέρονταν στους δαίμονες, γιατί ήθελε να μας απαλλάξει από την επήρεια τους. Μας έδωσε και τα όπλα να τους πολεμήσουμε, δηλ. την προσευχή και τη νηστεία.

Τα πάθη, οι αμαρτίες μας και οι δαιμονικές επήρειες μοιάζουν σαν μεγάλα βουνά. Τέτοιες καταστάσεις είναι ο θυμός, οι σαρκικές επιθυμίες, η αρχομανία κ. λ. π. Όλα αυτά έχουν φοβερή στερεότητα κι αντοχή μέσα μας. Ο διάβολος είναι το όρος της υπηρηφάνειας, Μας χρειάζεται πίστη, για να έχουμε παρρησία στο Θεό και για να δώσουμε το δικαίωμα στον Κύριο να ενεργήσει ευεργετικά επάνω μας. Η μικρή ζωντανή πίστη θα μετακινήσει όλα τα πονηρά υψώματα μέσα μας. Δεν είναι σωστό να τρέφουμε ολιγοπιστία απέναντι στο Χριστό και τη διδασκαλία Του. Όσο πιο ταπεινοί είμαστε, τόσο πιο πολύ μας τειχίζει η χάρη του Θεού και μας προστατεύει από την ενέργεια του διαβόλου.

Εκείνο που χρειάζεται είναι να καθαρισθούμε από τα πάθη όπως καθαρίσθηκε ο νέος του ευαγγελίου από την επήρεια του πονηρού.

Η Μεσερέτ Ντεφάρ και η Παναγία

πηγή

11ΑΥΓ

Η υπέροχη κυρία Ντεφάρ από την Αιθιοπία

Συγκλόνισε το Ολυμπιακό στάδιο του Λονδίνου η χρυσή Ολυμπιονίκης στην κούρσα των 5.000 χιλιομέτρων

Η Μεσερέτ Ντεφάρ, αυτή η μικροσκοπική κυρία από την Αιθιοπία δεν είχε καλή χρονιά. Μετά το χρυσό που είχε κατακτήσει στην Αθήνα το 2004, στα 5.000 χιλιόμετρα και το χάλκινο στο Πεκίνο, το 2008, έδειχνε να βρίσκεται σε πτώση. Εξάλλου είχε πατήσει και τα 28 και σε αυτά τα αγωνίσματα βγαίνουν διαρκώς νέα «φυντάνια».

Η Ντεφάρ, που περνά πολύ καιρό στην Ελλάδα, χώρα που την αγαπά όσο και τη δική της, πριν από την μεγάλη κούρσα, χθες το βράδυ στο Λονδίνο, έβαλε στον κόρφο της την εικόνα της Παναγίας. Κι έτρεξε όπως αυτή ξέρει.

Μετά το καμπανάκι, άφησε πίσω τη συμπατριώτισσά της Τιρουνές Ντιμπάμπα, κι έφυγε προς τον τερματισμό. Ήταν η πρώτη με χρόνο 15:04:25. Και μετά έκλαψε. Έβγαλε την εικόνα της Παναγίας και την έδειχνε σε ολόκληρο το γήπεδο που την χειροκροτούσε. Για να δείξει από που άντλησε τη δύναμή της. Είχε επιστρέψει εκεί που ανήκε. Στην κορυφή.
Για την ιστορία. Η Ντιμπάμπα δεν άντεξε. Τερμάτισε τρίτη, ενώ το αργυρό μετάλλιο πήγε στην Βίβιαν Τσέρουγιοτ από την Κένυα.

Η χρυσή Ολυμπιονίκης που προπονείται στην Ελλάδα, νέα ομολογήτρια της χριστιανοσύνης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου!!

Η Ντεφάρ ανταμείφθηκε με το χρυσό μετάλλιο, στην πιο σημαντική διοργάνωση της χρονιάς, καθώς σε όλη τη διάρκειά της δεν είχε καταφέρει να πάρει πρωτιά σε κάποια διοργάνωση καιμεσούσης της προετοιμασίας της άλλαξε πρόγραμμα εκγύμνασης και διατροφής. Τελικά, όπως αποδείχτηκε ορθά έπραξε.

Η αθλήτρια από την Αιθιοπία περνάει πολλούς μήνες του χρόνου στην Ελλάδα, όπου είναι παντρεμένη και ζει η πρώτη ξαδέλφη της που την φιλοξενεί, ενώ σχεδιάζει να εγκατασταθεί μόνιμα στη χώρα μας και να ανοίξει μια σχολή για δρομείς μεγάλων αποστάσεων.

ΠΗΓΗ.hamomilaki.blogspot.com

12 Αυγούστου, Κυριακή Ι' Ματθαίου, Ήχος α'

,'

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΖ´ 14 - 23

Θεραπεία τοῦ σεληνιαζομένου νέου
Η δύναμη της πίστης


14 Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλονπροσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶναὐτὸν καὶ λέγων· 15 Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει·πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. 16 καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι. 17 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε. 18 καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ’ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης. 19 Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ κατ’ ἰδίαν εἶπον· Διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; 20 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται· καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν. 21 τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. 22 Ἀναστρεφομένων δὲ αὐτῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων 23 καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται. καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα.

  Δόξα: Τό Ι΄ Ἑωθινόν· «Μετά τήν εἰς ᾅδου κάθοδον...»,ερμην.Νικ.Γιάννου

Με­τὰ τὴν εἰς ᾅ­δου κά­θο­δον, καὶ τὴν ἐκ νε­κρῶν ἀ­νά­στα­σιν, ἀ­θυ­μοῦν­τες ὡς εἰ­κός, ἐ­πὶ τῷ χω­ρι­σμῷ σου Χρι­στὲ οἱ Μα­θη­ταί, πρὸς ἐρ­γα­σί­αν ἐ­τρά­πη­σαν· καὶ πά­λιν πλοῖ­α καὶ δί­κτυ­α, καὶ ἄ­γρα οὐ­δα­μοῦ. Ἀλ­λὰ σὺ Σῶ­τερ ἐμ­φα­νι­σθείς, ὡς Δε­σπό­της πάν­των, δε­ξι­οῖς τὰ δί­κτυ­α κε­λεύ­εις βα­λεῖν· καὶ ἦν ὁ λό­γος ἔρ­γον εὐ­θύς, καὶ πλῆ­θος τῶν ἰ­χθύ­ων πο­λύ, καὶ δεῖ­πνον ξέ­νον ἕ­τοι­μον ἐν γῇ· οὗ με­τα­σχόν­των τό­τε σου τῶν Μα­θη­τῶν, καὶ ἡ­μᾶς νῦν νο­η­τῶς κα­τα­ξί­ω­σον, ἐν­τρυ­φῆ­σαι φι­λάν­θρω­πε Κύ­ρι­ε.

Κυριακὴ Ι΄ Ματθαίου (Ματθ. ιζ΄ 14–23) Μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος

Σὲ τρεῖς λόγους ἀποδίδει σήμερα ὁ Χριστὸς τὴν ἀδυναμία τῶν μαθητῶν νὰ θεραπεύσουν τὸ δαιμονιζόμενο νέο, νὰ τὸν ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὴν καταδυναστεία τοῦ διαβόλου. Πρῶτα, στὴν ἐλλιπῆ τους πίστη: «Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν», τοὺς λέει. Δεύτερον, στὴν ἐλαττωματική τους προσευχή. Καὶ τρίτον, στὴν ἀνυπαρξία νηστείας: «Τοῦτο τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ», προσθέτει.

Πολὺ σύντομα θὰ ἀναφερθοῦμε στὶς τρεῖς αὐτὲς χριστιανικὲς ἀρετές.

Μὲ τὸν ὅρο «πίστις» ἐννοοῦμε τὴν ἀποδοχὴ πραγμάτων ποὺ μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ Θεὸς καὶ πού, χωρὶς νὰ εἶναι παράλογα, εἶναι ὑπέρλογα καὶ δὲν μποροῦν νὰ ἐξηγηθοῦν μὲ τὴ λογική μας. Γίνονται ἀποδεκτὰ γιατί ἐμπιστευόμαστε ἐκεῖνον ποὺ μᾶς διαβεβαιώνει γιὰ τὴν ὕπαρξή τους. Δείχνουμε πίστη π.χ. ὅταν ἀποδεχόμαστε τὴν ὕπαρξη ἀγγέλων, τὴν ὕπαρξη τοῦ παραδείσου, τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Δείχνουμε πίστη ὅταν δὲν ἔχουμε καμιὰ ἀμφιβολία ὅτι θὰ γίνει ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καὶ ὅτι θὰ ὑπάρξει κρίση καὶ ἀνταπόδοση. Αὐτὸ τὸ κάνουμε γιατί ξέρουμε ὅτι εἶναι «πιστὸς ὁ ἐπαγγειλάμενος». Μὲ τὶς προηγούμενες ἐνέργειές του, ὁ Θεός, ἀπέδειξε ὅτι εἶναι ἀληθὴς καὶ μπορεῖ νὰ ἐκπληρώσει ὅ,τι ὑπόσχεται.

Θὰ ’πρεπε οἱ ἀπόστολοι, ποὺ ἤξεραν ὅτι ὁ Θεὸς συντήρησε τοὺς προπάτορές τους στὴν ἔρημο γιὰ σαράντα χρόνια μὲ τὸ μάννα, ποὺ τοὺς πέρασε μὲ θαυμαστὸ τρόπο ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα, νὰ μὴν εἶχαν καμιὰν ἀμφιβολία ὅτι μποροῦσε νὰ ἐκδιώξει καὶ ἕνα δαιμόνιο ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Αὐτὸ λέμε πίστη. Τὴν ἐμπιστοσύνη στὸν Θεὸ κι ὄχι στὸν ἄνθρωπο. Ἡ πίστη εἶναι μία ἕκτη αἴσθηση ποὺ μᾶς διευρύνει τὸν ὁρίζοντα.

Ὅσες φορὲς οἱ ἄνθρωποι ἐπέδειξαν πίστη, πέτυχαν τὸ θαῦμα. Ὅσες φορές, ὅμως, ταλαντεύτηκαν, ἀπέτυχαν. Ἀπόδειξη καὶ τώρα οἱ ἐννέα μαθητές: «Οὐκ ἠδυνήθησαν ἐκβαλεῖν αὐτό, διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν». Κι ἂν ἐλέγχονται δριμύτατα, ἂν χαρακτηρίζονται ἀπὸ τὸ Χριστὸ «γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη» εἶναι γιατί εἶχαν ὅλες τὶς προϋποθέσεις γιὰ νὰ πιστέψουν. Εἶδαν νεκροὺς νὰ ἐγείρονται, λεπροὺς νὰ καθαρίζονται, παραλύτους νὰ συσφίγγονται. Πῆραν πολλὲς ἀποδείξεις γιὰ τὴ δύναμη τῆς πίστης. Κι ὅμως γίνονται περίγελοι τοῦ σατανᾶ.

Μεγάλη εἶναι, ὅμως, καὶ ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς, τῆς ἄμεσης ἐπικοινωνίας μὲ τὸν Θεό. Στὴν προσευχὴ ὁ ἄνθρωπος στέκεται «ἐνώπιος ἐνωπίῳ» μὲ τὸν Θεό, σὲ μία σχέση παιδιοῦ πρὸς πατέρα. Εἶναι καὶ ἡ προσευχὴ ἐκδήλωση ἐμπιστοσύνης στὸν Θεό. Εἶναι, ταυτόχρονα, καὶ ἀναγνώριση τῶν ὁρίων μας, τῆς μεγάλης διαφορᾶς ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ Ἐκεῖνον. Μὲ τὴν προσευχὴ ἀναγνωρίζουμε τὴν εὐτέλεια καὶ τὴν ἀδυναμία μας καὶ ξανοιγόμαστε στὸ πέλαγος τῆς μεγαλοσύνης καὶ τῆς παντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἀβραάμ, προσευχόμενος στὸν Θεό, ἔπεσε κατὰ πρόσωπο στὴ γῆ καὶ φώναξε: «Οἴμοι, ὅτι ἐγὼ εἰμὶ γῆ καὶ σποδός». Ἀλοίμονο! Μιλῶ μὲ τὸν Θεό, μὰ εἶμαι χῶμα καὶ στάχτη. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ἠσαΐας καὶ οἱ ἄλλοι προφῆτες καὶ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ. Ὁ τελώνης τῆς παραβολῆς, συναισθανόμενος τὴν ἀναξιότητά του καὶ τὴν ἀπόσταση ποὺ τὸν χώριζε ἀπὸ τὸ Θεό, δὲν τολμοῦσε οὔτε τὰ μάτια του νὰ ψηλώσει στὸν οὐρανό, ἀλλὰ κτυποῦσε μόνο τὸ στῆθος του, λέγοντας: «Ὁ Θεὸς ἰλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ».

Ὁ Χριστός, πολλὲς φορές, διαβεβαίωσε τόσο τοὺς ἀποστόλους ὅσο καὶ ὅλους τους ἀκροατές του, λέγοντάς τους: «Πάντα ὅσα ἂν αἰτήσησθε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες λήψεσθε». Ὅσα ζητήσετε μὲ πίστη κατὰ τὴν προσευχή σας, θὰ σᾶς δοθοῦν.

Μὲ τὸ νὰ πεῖ σήμερα ὁ Χριστὸς ὅτι «τοῦτο τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ», ἤθελε νὰ καταστήσει σαφὲς ὅτι μὲ τὶς ἀνθρώπινες δυνάμεις ἡ ἐκδίωξη τοῦ δαίμονος ἦταν ἀδύνατη. Μόνον ἡ ἐπίκληση τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ θερμὴ προσευχή, ἦταν δυνατὸν νὰ ἀπαλλάξει τὸ νέο ἀπὸ τὸ δαιμόνιο.

Καὶ τῆς νηστείας εἶναι μεγάλη ἡ δύναμη, ὅπως μᾶς διαβεβαίωσε, σήμερα, ὁ Χριστός. Δηλώνει κι αὐτὴ τὴν ἀναγνώριση τῶν ὁρίων μας καὶ τὴν ὑποταγή μας στὸ θεῖο θέλημα. Κάποιος ποὺ δὲν ἔχει Κύριον, συμπεριφέρεται ὅπως θέλει. Ἕνας ποὺ ἔχει Κύριον, ὑπακούει στὸν Κύριό του. Κι ἐμεῖς μὲ τὸ νὰ μὴν τρῶμε ὅ,τι θέλουμε σὲ κάποιες περιόδους ἀλλὰ νὰ ὑπακοῦμε στοὺς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, δηλώνουμε τὴν ὑποταγή μας στὸ Θεό. Κι εἶναι αὐτὴ ἡ ὑποταγή μας καὶ ἡ ἀναγνώριση τῆς παντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ ποὺ ἐπιτελεῖ τὸ θαῦμα.

Ἡ πραγματικὴ νηστεία, βέβαια, δὲν εἶναι ἁπλὴ ἀποχὴ ἀπὸ ὁρισμένα εἴδη φαγητῶν. Εἶναι μία ἄσκηση τῆς θέλησής μας ποὺ συνοδεύεται καὶ ἀπὸ πολλὲς ἄλλες ἀρετές. «Ἀληθὴς νηστεία (εἶναι) ἡ τῶν παθῶν ἀλλοτρίωσις. Ἐγκράτεια γλώσσης, θυμοῦ ἀποχή, ἐπιθυμιῶν χωρισμός…»

Πίστη, λοιπόν, καὶ προσευχὴ ποὺ ἐνισχύονται ἀπὸ τὴ νηστεία εἶναι οἱ ἀπαραίτητες προϋποθέσεις γιὰ νὰ ἐπιτελεσθεῖ τὸ θαῦμα. Ἂς προσπαθήσουμε νὰ ἐνδυναμώσουμε τὴν πίστη μας στὸν Θεό, ἂς ἐπικοινωνοῦμε συνεχῶς διὰ τῆς προσευχῆς μὲ αὐτὸν κι ἂς προετοιμαζόμαστε μὲ τὴ νηστεία ὥστε ὅταν χρειαστεῖ, στὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός του νὰ εἰσακουσθεῖ καὶ νὰ ἐκπληρωθεῖ ἡ αἴτησή μας.



† Ὁ Πάφου Γεώργιος – Μητρόπολη Πάφου

Εφραίμ (Αριζόνας): "Πότε θα εμφανιστεί ο Αντίχριστος";

Ο Γέροντας Εφραίμ λέει ότι όταν θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη θα περάσουν 33 χρόνια ευημερίας και μετά θα ξεκινήση η πλήρη αποστασία και θα κυβερνήση ο Αντίχριστος. Ο Γέροντας Εφραίμ αποκαλύπτει ότι δεν είναι ακόμα η εποχή της κυβέρνησης του Αντιχρίστου και ότι υπάρχουν ακόμα προφητείες που δεν έχουν συμβεί, όπως η κυβέρνηση της 33 χρονης βασιλίας του κοιμωμένου μαρμαρωμένου βασιλιά Ιωάννη μετά τον 3ο παγκόσμιο πόλεμο, και το πάρσιμο της Κωνσταντινούπολης.