ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ: Ν Α Ι – ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ: Ο Χ Ι, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣΜΕΝΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ

ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ: Ν Α Ι

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ:     Ο Χ Ι

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ

ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣΜΕΝΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ

Πώς οι εθνικιστές για πολλοστή φόρα καπηλεύονται φαιδρώς και

διαστρέφουν το ακραιφνές εκκλησιαστικό και πατριωτικό ήθος του

αοιδίμου Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών κυρού Χριστοδούλου

«Είναι ανάγκη, συνεπώς, να συνειδητοποιήσουν και οι Έλληνες «εθνικιστές», ότι με την τακτική τους συμπλέουν, τελικά, με τον ευρωπαϊκό εθνικισμό - ρατσισμό, δολοφονώντας τον αυθεντικό πατριωτισμό, πού θεμελιώνεται μόνο στην άδολη φιλανθρωπία της Ορθοδοξίας των Αγίων μας.» (π.Γ.Μεταλληνός, βλ. παρ.)

 

ΝΙΚΟΛΑΟΥ Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ

 «ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ Ο ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ ΛΟΓΟΣ»*

Σαν τελευταίο  «δείγμα»  της   αποκρυφιστικής  και  σε κάθε  περίπτωση αντιχριστιανικής  βιβλιογραφίας   που διαφημίζει  και προωθεί  η  Χ.Α   κρατήσαμετο  περίφημο  «πόνημα»  του αρχηγού  της οργάνωσης  κ. Μιχαλολιάκου   (το οποίο  επανεκδόθη  για  τέταρτη  φορά  προσφάτως)  και  το οποίο  όχι  άδικα  μερικοί  χαρακτήρισαν  ως  ένα κατ΄εξοχήν   αντιχριστιανικό  εγχειρίδιο.

Η πρώτη έκδοση  του βιβλίου  έγινε  το 1982  , ωστόσο  αξίζει  να δούμε  τι γράφειτο 2006   ο  συγγραφέας  και αρχηγός της  Χ.Α  στον πρόλογο της  δεύτερης  έκδοσης:

«…Ο συγγραφέας  όμως του συγκεκριμένου βιβλίου δεν έχει  κανέναν λόγον να απαρνείται  το παρελθόν του και τα όσα έχει υπογράψει.Έτσι  λοιπόν αποτελεί συνειδητή  επιλογή του  η επανέκδοσις του βιβλίου αυτού.Δεν θα λείψουν ασφαλώς και αυτοί  που θα ισχυριστούν  ότι  το βιβλίον αυτό είναι  «αιρετικό», αφού άλλωστε για όλους αυτούς τους  «νέο-πατριώτες» ,  «νέο-μαρξιστές» , «νέο-ορθοδόξους’ κλπ  ο εθνικισμός  είναι  μία αίρεση..»

Σύμφωνα με   τα λεγόμενα  του   αρχηγού  της  Χ.Α ,  ο  σεβασμιώτατος  Μητροπολίτης  Ναυπάκτου  κ. Ιερόθεος  ή ακόμα  και οι  πατέρες   της  πανορθοδόξου  συνόδου  του  1872 ,  ήσαν   «νέο-πατριώτες», «νέο-μαρξιστές»  ή  «νέο-ορθόδοξοι».

Και συνεχίζει  ο  κ. Μιχαλολιάκος:

«Αποδεχόμενος  την πρόκλησίν τους απαντώ  με τα ίδια λόγια  του Περικλή Γιαννόπουλου  από το μνημειώδες  κείμενό του  “Έκκλησις  προς  το πανελλήνιον  κοινόν”:

“Εάν δεν μπορείτε  να αισθάνεσθε  ότι είσθε Έλληνες, παρά μόνο από μέσα από το πάπλωμα  του χριστιανισμού Σας, τότε ΕΡΡΕΤΩ  τέτοιος Ελληνισμός.Διότι  τότε ο  Ελληνισμός Σας είνε  νεκρός.”

 Και παρακάτω: 

“Κοντός  Ψαλμός Αλληλούϊα:Πας Παπάς αισθανόμενος  ότι είνε Πρώτα Χριστιανός και  Δεύτερα  Έλλην  ΞΟΥΡΑΦΙΣΘΗΤΩ”…

Αθήναι  17 Απριλίου 2006

Ν.Γ. Μιχαλολιάκος»

    Στην  σελίδα  24   αυτού  του   αντιχριστιανικού  πονήματος,  ο  ορθόδοξος   Έλληνας  θα μάθει  επίσης  από τον  κ., Μιχαλολιάκο   ότι:

«…Κατά  τους  πρώτους χριστιανικούς αιώνας  είναι και πλέον έκδηλος  η πάλη , η μανιακή  πάλη , του Ελληνισμού  με τον επιχειρούντα  να εισχωρήση και να κυριαρχήση εις τον κόσμον μας Εβραϊσμόν. Ας μην αγνοούμεν  το γεγονός  ότι ένας  από τους  πατέρες της εκκλησίας , ο Μέγας Αθανάσιος, έγραψεν  βιβλίον με τον εύλογον τίτλον  “Κατά των Ελλήνων”…Αδιανόητος θα παραμένη πάντοτε δια τον Έλληνα  όλη αυτή  η  θεολογία της  Κρίσεως  και του προπατορικού  αμαρτήματος. Διότι δεν είναι δυνατόν  να φαντασθή ποτέ ο Έλλην  τον  Ωραίον  Θεόν Του να εκδικήται τον κόσμον  γεμάτος  μίσος και χολή.

Αδιανόητον είναι επίσης δια  τον Έλληνα  να  είναι  θεόπνευστοι οι ρυπαροί , αντικοινωνικοί  και ψυχοπαθείς  Προφήται   της Παλαιάς  Διαθήκης  και οι  γεμάτοι μίσος , χολή  και δολοπλοκίας  βασιλείς και κριταί  των  Εβραίων…»

Σε άλλο  σημείο   μας ξεκαθαρίζει  ότι η  «νέα  θρησκεία»  που επέβαλλαν  οι  Εβραίοι  στους Έλληνες,  δηλαδή ο  Χριστιανισμός, είναι :

«…Στοιχείον    ξένον λοιπόν πέραν  πάσης  αμφισβητήσεως η  νέα  θρησκεία  η οποία επεβλήθη εις την φυλήν μας. Αγνοεί  δε εντελώς αυτήν την φύσιν  της Ελληνικής Ιδέας , της οποίας  το βασικόν στοιχείον  είναι η χαρά της  Ζωής , το Κάλλος , η  Δημιουργία.”Στοιχείον ξένον , έναν  ΞΕΝΟΝ ΘΕΟΝ  και ΘΕΟΝ  ΕΒΡΑΙΟΝ, δυσαρεστημένον  κατά  του κόσμου, όλο χολή  κατά  των επιγείων…αγνοούντα  και ακατονοούντα και μισούντα   την Σάρκα , το  ΣΩΜΑ και το  ΩΡΑΙΟΝ ΣΩΜΑ , που η λατρεία του  αποτελεί την υπόστασίν  μας  καθ΄όλους τους αιώνας…”Τελείως ξένη  λοιπόν προς  τα ελληνικά  δεδομένα  η Νέα Θρησκεία.Αν εξαιρέσωμεν  δε τα στοιχεία  τα παγανιστικά  τα οποία  είναι γεγονός  ότι επέζησαν  και εις το χριστιανικόν  τυπικόν όλο  το υπόλοιπον τελετουργικόν μέρος  της λατρείας  είναι σκοτεινόν και ακατανόητον…Σκοταδισμός λοιπόν, διαφθορά  και ακολασία , ο Ελληνισμός  εν τάφω και εν ζωή  κυρίαρχοι και σύμμαχοι πλέον ο Αυτοκράτωρ της Νέας  Ρώμης  και ο  Χριστός…»

Αν  λοιπόν  εμείς  οι χριστιανοί  ακολουθήσουμε  την προτροπή  του  αρχηγού της  Χ.Α  και κρατήσουμε  μόνο  αυτά  τα στοιχεία  του τυπικού    της  χριστιανικής  μας  λατρείας  που θεωρούνται  από  τον κ. Μιχαλολιάκο  και τον  Περικλή  Γιαννόπουλο  ως  «παγανιστικά»  και απορρίψουμε  τα  «σκοτεινά  και  ακατανόητα»  μυστήρια  (π.χ  της  Θείας  Ευχαριστίας),  για  να πάψει  επιτέλους   ο ελληνισμός   να είναι  «εν τάφω»  και υπο την  κυριαρχία  του  Χριστού, δεν  θα έχουμε  αρνηθεί   και  συνειδητά   τον  Χριστό;

Δεν  θα έχουμε  συνταχθεί   με εκείνον  που  υποσχεθήκαμε  ως κατηχούμενοι να αποτάξουμε  από την ζωή  μας;

Ο  Ορθόδοξος Μοναχισμός και ο Ησυχασμός για τον κ. Μιχαλολιάκο και ασφαλώς για τον Περικλή Γιαννόπουλο  δεν είναι  τίποτε άλλο παρά ένας «εβραιοκαλογερισμός»που  όταν αντιλήφθηκε τον«εξελληνισμό  του χριστιανισμού…ορμά πανουκλικός από τας  ερήμους της Αιγύπτου, της Συρίας και όλων  αυτών  των  βαρβαροκυκλωτών  μερών, θέλων να σαρώση κάθε  Ζωή , κάθε ευμορφία…»(σελ 28)

 Η περίοδος   του  «εξελληνισμού»  στην  οποία  αναφέρεται  ο  συγγραφέας δεν  είναι  άλλη από εκείνη  του  Ιουλιανού  ο οποίος  κατά  τον αρχηγό  της  Χ.Α   «δεν  κατεδίωξε τους  χριστιανούς, ως ψευδώς  τον κατηγορούν  οι χριστιανοί ιστορικοί…»εκείνος δηλαδήο«… ήλιος πρώτου μεγέθους, ο τόσον  ελεεινά παρεξηγηθείς  από τουςχριστιανοφραγκοβλάκαςκαι περάσας  ως μυστικοπαθής! Ο αποκληθείς  και υπό των ιδικων  μας χριστιανορωμηών  παραβάτης, ακριβώς δηλαδή  υπό των ΠΑΡΑΒΑΤΩΝ και ΠΡΟΔΟΤΩΝ  του γνησίου  Ελληνικού  Ιδανικού…»

Περισσότερα αναλυτικά στηνΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Εσύ μέχρι που είσαι διατεθειμένος να φτάσεις για τις Ιδέες σου;

Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τον τελευταίο καιρό, εμείς που θυμόμαστε τη Χρυσή Αυγή πριν γίνει γνωστή σε όλους με την είσοδο της στο κοινοβούλιο έχουμε κάνει κάποιες παρατηρήσεις. Επομένως, το κείμενο αυτό δεν προορίζεται για το σύνολο των οπαδών του Κινήματος, αλλά για τους λίγους που οι ίδιοι γνωρίζουν πολύ καλά ποιοι είναι. Πολλές φορές έχουμε πιάσει τους εαυτούς μας να αναρωτιόμαστε για το ποιοι είναι όλοι αυτοί που έρχονται στα γραφεία μας, για το ότι στις δουλειές μας ακούσαμε να λένε κάτι θετικό για το Κίνημα, ότι δεν έχουμε ξαναδεί τόσο πολύ κόσμο σε εκδηλώσεις ή για το γεγονός ότι τώρα πολύ πιο ελεύθερα εκφράζονται οι ιδέες μας στην κοινωνία. Θεμιτοί και φυσιολογικοί συλλογισμοί ανθρώπων που έζησαν τις Ιδέες σε χρόνια με διαφορετική δυσκολία και συνθήκες άλλου είδους πολέμου. Βλέποντας τη Χρυσή Αυγή να μεγαλώνει και ουσιαστικά να γιγαντώνεται προκαλώντας πανικό σε κάθε εχθρό μας, νιώθουμε περήφανοι και χαρούμενοι. Βλέπουμε κάποιου είδους ανταπόδοσης του κόπου, των θυσιών και του αίματος που χαρίσαμε για τον Αγώνα. Μετά τα τελευταία συμβάντα έπιασα τον εαυτό μου να κάνει άλλου είδους συλλογισμών. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω αυτό το κείμενο για να τους μοιραστώ με αυτούς τους λίγους που θα καταλάβουν ακριβώς τι εννοώ.

Κι αν η Χρυσή Αυγή χάσει τον κόσμο της; Κι αν πέσουν τα ποσοστά της; Κι αν μας θέσουν εκτός νόμου; Κι αν τελικά κερδίσει η προπαγάνδα του συστήματος; Σίγουρα συλλογισμοί τους οποίους όλοι μας κάναμε. Μετά όμως κάποιοι πιο σκοτεινοί συλλογισμοί έκαναν την εμφάνιση τους. Κι αν μείνουμε πάλι λίγοι; Κι αν μας βάλουν φυλακή; Κι αν μας σκοτώσουν για υποτιθέμενα «αντίποινα»; Προς αποφυγήν παρεξηγήσεως, αυτοί οι συγκεκριμένοι συλλογισμοί δεν έγιναν με ίχνος πανικού στο μυαλό μου. Έγιναν με απορία, με ανησυχία και ακόμα ακόμα με ένα είδος έξαψης. Θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ.

Ερχόμενοι στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής και προσφέροντας τον εαυτό μας στηνΆγια αυτή Ιδεολογίαμαθαίνουμε πολλά πράγματα. Από τον καθημερινό τρόπο ζωής, την αντιμετώπιση των δυσκολιών και βάζουμε την ψυχή μας μέσα στη δίνη των συναισθημάτων και των γνώσεων που μας παραδίδει ιερά αυτή η Ιδεολογία.Γινόμαστε ΈΝΑ με αυτήν. Ο καιρός όμως περνάει και αλλάζει. Κάποιοι μπορεί να ξεχνούν. Όλοι σίγουρα παρασυρθήκαμε κάποια στιγμή από τον ενθουσιασμό μας, βλέποντας τις μεγαλύτερες επιθυμίες μας να γίνονται σιγά σιγά πραγματικότητα. Δε πρέπει όμως να ξεχνάει κανείς. Ούτε το λόγο της ένταξης μας στο Κίνημα, ούτε τις θυσίες που πάντα πιστεύαμε πως θα κάναμε για τις ιδέες μας. Μα πιο σημαντικό δε πρέπει να ξεχνάμε πως οΑγώνας είναι μια αυτοτελής ενέργεια και ύπαρξη. Η δικαίωση είναι κάτι προαιρετικό το οποίο όσοι είχαν την τύχη να το γευθούν τότε είναι τυχεροί. Άλλοι όμως δε το γεύτηκαν ποτέ. Κι αυτούς τους συναγωνιστές δεν πρέπει να τους ξεχνούμε.

Αναρωτήσου λοιπόν αν είσαι έτοιμος να πας φυλακή ενώ είσαι αθώος μόνο και μόνοεπειδή είσαι εθνικιστής. Αναρωτήσου αν είσαι έτοιμος να πεθάνεις γι αυτά που πιστεύεις χωρίς όμως να γίνεις ήρωας με δόξες και τιμές. Μένοντας ένας ανώνυμος νεκρός του Αγώνα. Αναρωτήσου πόσα είσαι έτοιμος να θυσιάσεις και πόσα ουσιαστικά έχεις να χάσεις. Αναρωτήσου μέχρι που είσαι διατεθειμένος να φτάσεις. Εσείς οι λίγοι ξέρετε ακριβώς τι εννοώ. Αναρωτήσου αν μπορείς να τα χάσεις όλα μα όλα για μια ιδέα, τη δική μας Ιδέα. Απλά αναρωτήσου και διάλεξε. Μπορείς να είσαι ένας από εμάς; Μπορείς να ζεις μόνο για μια Ιδέα; Εγώ μπορώ. Εμείς μπορούμε. ΕΣΥ;

Ουρανία Μιχαλολιάκου(από τηνΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ)

[οι σημειώσεις με κόκκινο και η προσθήκη φωτογραφιών στο κείμενο της κ.Νιχαλολιάκου έγιναν από το εγκόλπιο]

   Εδώ η αγία ιδεολογία δεν είναι ούτε η Ορθοδοξία (που ούτως ή άλλως δεν είναι ιδεολογία), ούτε ο υγιής πατριωτισμός που είναι κοινό κτήμα του Γένους των Ελλήνων. Αλλά ένα ξενόφερτο ιδεολόγημα που μέσα του χωράει ανθελληνικά, εθνοπροδοτικά και αντιχριστιανικά μορφώματα. Σύμφωνα με τα γραπτά κείμενα εδώ και μια 30αετία το κίνημα αποδέχεται το ιδεολόγημα του εθνικισμού που αναλύεται σε πολλές παράλογες αντινομικές τάσεις που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τον αγιασμένο πολιτισμό αυτού του μαρτυρικού τόπου. Μερικές από τις τάσεις αυτές είναι η κοσμοθεωρία του εθνικισμού που υιοθετεί μεγάλο μέρος των αρχών του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού, τηςθρησκείας του αίματος, της αιρέσεως ενός μεταλλαγμένου και πολυσύνθετου αποκρυφιστικού εθνοφυλετισμού. Συνδυαστικά με μια πλούσια συστηματική βιβλιογραφία ενός από τους μεγαλύτερους μέντορες του διεθνούς ακραίου εθνικιστικού κινήματος τουΙουλίου Έβολα.

«Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ  ΟΜΟΛΟΓΙΑ  ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ»  Για τον λόγο αυτό θέλουμε για μια ακόμη φορά σήμερα να κάνουμε δική μας την ομολογία τής πίστεως των αρχαίων όπως αυτή εκφράζεται με τις λέξεις: "Το αίμα των ηρώων είναι ιερότερο από το μελάνι των σοφών και από την προσευχή των πιστών" - κάτι τέτοιο βρίσκεται επίσης στην βάση του παραδοσιακού νοήματος, που σύμφωνα μ' αυτό δρουν στον "ιερό πόλεμο" περισσότερο από τα μεμονωμένα άτομα οι πρωτογενείς μυστικές δυνάμεις της Φυλής. Αυτές οι δυνάμεις των πηγών δημιουργούν παγκόσμιες αυτοκρατορίες και φέρουν στον άνθρωπο μια νικηφόρα ειρήνη...   Από την ιστοσελίδα της Χ.Α

 

 ΟΈβολα πέρασε μέσα από πάρα πολλές αποκρυφιστικές ομάδες και στο πέρασμά του από αυτές αντλούσε υλικό για να οικοδομεί σιγά σιγά  ο ίδιος ένα ιδιότυπο και  ιδιόμορφο (τύπουμασωνικούλόγω του συγκρητισμού) μυστικιστικό νεοπαγανιστικό, εντελώςνεοεποχήτικομόρφωμα. Τα θρησκευτικά ρεύματα τα οποία μελέτησε, εντάχθηκε λίγο έως πολύ σε αυτά και άντλησε αρκετά στοιχεία ήταν και τα εξής: η ινδική Άρια παράδοση, (μέσω αυτής λόγω των καστών απέρριπτε  τη δημοκρατία, την ισονομία και τον φιλελευθερισμό), το κίνημα του ντανταϊσμού, μελέτησε τημαγεία, τοναποκρυφισμό, τηναλχημείακαι τιςανατολικές θρησκείες, πειραματίσθηκε με παραισθησιογόνα φάρμακα, ασχολήθηκε με το θεραβαδιανόΒουδισμό, συνδέθηκε με τοΘεοσοφικόΣύνδεσμο της Ιταλίας (σχετίζεται άμεσα με τη Μασονία - Τεκτονισμό), πολυασχολήθηκε με την φρίκη της μαγείας και της ανηθικότητας του ταντρισμού, αφιέρωσε χρόνο σπουδής στον ινδουισμό, στην κουνταλίνιγιόγκα, στην Καμπαλλά (εβραϊκή μαγεία), τον αιγυπτιακό Ελευθεροτεκτονισμό του Καλιόστρο (το ακραίο τεκτονικό μονοπάτι που σχετίζεται με τις πρακτικές τουνεοσατανισμούτουAl. Crowley), τηνανθρωποσοφία(διασπασμένο κομμάτι της θεοσοφίας), τον ερμητισμό, τηνπαγανιστικήπαράδοση, τον βραχμανισμό, τους άριους Βεδικούς Νόμους του Μανού,  τη θεοσοφία τηςΜπλαβάτσκυσε μεγάλο βαθμό, τη μητριαρχία του Μπαχόφεν, τη διδασκαλία του Ζωροαστρισμού, του Μιθραϊσμού, τη σκανδιναβική μυθολογία, την απόρριψη του χριστιανισμού, προβάλλει το ιδεώδες του ενεργού μηδενιστή, τοΖεν, τον Ταοϊσμό,  τη σεξουαλική μαγεία (Βλέπε περισ. «ΜΑΥΡΟΣ ΗΛΙΟΣ»  εκδ. ΑΡΧΕΤΥΠΟ Α’ έκδ, 2004 σελ: 102-137). Ο Έβολα καθιερώθηκε ως σύμβολο των απανταχού νεοφασιστικών και νεοναζιστικών απολιθωμάτων μετά τη λήξη του Β΄ΠΠ και βεβαίως έγινε γνωστός στην Ελλάδα από την Χρυσή Αυγή αφού από τη δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα το 2013 έχει δημοσιεύσει δεκάδες άρθρα στο ομώνυμο περιοδικό της που ανέστειλε την κυκλοφορία του, τις αρχές του 2012 και έχει εκδώσει και βιβλία του Έβολα που αυτή τη στιγμή είναι τα περισσότερα σε αριθμό από οποιονδήποτε άλλον εκδοτικό οίκο. Οι άλλοι τρεις εκδοτικοί οίκοι είναι ένας που διασπάστηκε από αυτούς το 2007, άλλος έχει εκδώσει πόνημα του Έβολα προωθώντας τον Βουδισμό και άλλος άλλο ένα θρησκειολογικό – αποκρυφιστικό βιβλίο που βλέπει με συμπάθεια τις σεξουαλικές εκτροπές και τις ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτός είναι ο λαοπρόβλητος διδάσκαλος του εθνικισμού που υπηρετεί και ασπάζεται η Χρυσή Αυγή πλασάρεται ως εγκεκριμένη τροφή εθνικής ανάπτυξης των παίδων. Οι διακινητές και υποστηρικτές αυτού του ελληνοφοβικού και ξενόδουλου μορφώματος στρέφονται με μανία εναντίον της καθαγιασμένης Ελληνικής και εκκλησιολογικής παραδόσεώς μας. 

Η κακοποίηση του πατριωτισμού, η πτωμαΐνη μιας κακέκτυπης αρχαιολατρικής και προγονόπληκτης, νεοπαγανιστικής έκδοσης του Ελληνισμού

Και:

Το λαμπροφόρο και φωταυγές ήθος  του ελληνορθοδόξου πολιτισμού που εκφράζεται δυναμικά και αυθεντικά πρωτίστως από το φρόνημα των νεομαρτύρων και των αγίων της οικουμενικής ορθοδοξίας  και ακολούθως από τους εκφραστές του ως άνω φρονήματος,  τους ήρωες και τους μάρτυρες του Ελληνικού Έθνους.

...Όπου και όταν είναι ακμαίο το ορθόδοξο φρόνημα, εκεί βιώνεται η οικουμενικότητα και ρωμαίικη παναδελφότητα· όπου όμως επικρατεί η ενδοκοσμική προοπτική και εσχατολογία, εκεί κατισχύει η εθνικότητα ως φυλετισμός… Πρέπει δε εδώ να λεχθεί, ότι τα σπέρματα του νεωτέρου εθνικισμού απαντούν στις αρχαίες αιρέσεις και στην αιρετίζουσα διανόηση με την αναίρεση εκ μέρους των της ορθόδοξης καθολικότητας. (π.Γ.Μεταλληνός)

 

ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ: ΝΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ: ΟΧΙ

Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου

   Ηεκρηκτική αφύπνιση των εθνικιστικών διεκδικήσεων στα Βαλκάνια και οι κίνδυνοι μισαλλοδοξίας και ξενο­φοβίας που την συνοδεύουν, θέτουν επί τάπητος τη διάκριση ανάμεσα σε εθνικισμό και πατριωτισμό. Ο Χριστιανισμός απο­δέχεται την αγάπη προς την πατρίδα που εκφράζει ο πατριω­τισμός. Και τιμά τους υπέρ πατρίδος και βωμών και εστιών αγώνες. Όμως,ενίοτε ο πατριωτισμός διολισθαίνει σε εθνικι­σμό, με τηνέννοια μιας ιδεολογίας που αναγορεύει το έθνος σε υπέρτατη αξίαπου αξιώνει την σ’ αυτή υποταγή όλων των άλλων αξιών της ζωής.

Η ιστορική πείρα είναι πολύ πικρή από την κινητοποίηση των εθνικισμών στα Βαλκάνια. Τον περασμένο αιώνα οι εθνι­κισμοί είχαν σε τέτοιο βαθμό απειλήσει την ενότητα των λαών και την ειρήνη του κόσμου, ώστε η Μεγάλη Εκκλησία να α- ναγκασθή να τουςαποκηρύξειως ένα είδος αιρέσεως. Και σήμερα η αναβίωσή των με τα ακροδεξιά πολιτικά σχήματα στην Ευρώπη ή με τον φανατισμό και τον ρατσισμό στα Βαλ­κάνια συνιστά απειλή, μπροστά στην οποία δεν μπορούμε να παραμείνουμε απαθείς. Είναι προάγγελος επικίνδυνων αντι­παραθέσεων και κλιμακούμενων βιαιοτήτων.

Στην Ελλάδα ουδέποτε μέχρι τώρα ο πατριωτισμός έγινε εθνικισμός. Η πλαστικότητα της ελληνικής σκέψεως και το οικουμενικό πνεύμα της Ορθοδοξίας δεν επέτρεψαν ποτέ μιατέτοια αλλοτρίωση που θα εσήμαινε υποχώρηση της πο­λιτιστικής μας στάθμης και προδοσία της πνευματικής μας παράδοσης. Οι Έλληνες,και όταν δεχθήκαμε προκλήσεις, δεν εφθάσαμε στο μίσος και στην απόρριψη των άλλων. Πα­τριώτες στο έπακρον ελέγξαμε, ωστόσο, την πορεία μας και σταθήκαμε ορθοί στην έπαλξή μας, δίδοντας την κατάφασή μας στον πατριωτισμό και απορρίπτοντας τον άκριτο εθνικι­σμό.

[ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ, 133, Μάρτιος 1992]

Προσευχόμενος ο σταυρός να αντικαταστήσει τη σβάστικα στην καρδιά ενός νεαρού εγκληματία, ο πατέρας Αλέγκ βαπτίζει τροφίμους σε μια φυλακή στο Μπαγκαντισκόγε-στο πλαίσιο της νέας κοινωνικής δράσης της Εκκλησίας. «Πολλοί δεν είχαν ακούσει ούτε ακουστά την Αγία Γραφή» μας είπε ο πατέρας Αλέγκ.

Αλλά ο σύγχρονος ψευδο-εθνικισμός χαρα­κτηρίζεται και από την σύνδεσή του με τον νεοπαγανισμό. Σε κάθε χώρα της Ευρώπης, προ­βάλλεται ότι η επιστροφή στις «ρίζες» ταυτίζε­ται με την θέση «σε παρένθεση» της ιστορικής περιόδου του χριστιανισμού (!) και την άμεση αναγωγή στην ειδωλολατρεία, στον σαμανισμό, στους αρχαίους γερμανικούς «θεούς», ανάλογα την χώρα. Είναι η δεύτερη «θέση σε παρένθεση» του εικοστού αιώνος. Η «ΔΙΕΘΝΗΣ» ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ. Νικολάου Σταυριανίδη. Διαβάστε το ολόκληρο:http://www.egolpion.com/E9822B5B.el.aspx

 Η Ορθόδοξη Εκκλησία και ο υγιής πατριωτισμός

Κωνσταντῖνος Χολέβας, Πολιτικός Ἐπιστήμων

[...]

 Ὅμως χρειάζεται καί μία ἄλλη διευκρίνιση. Ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας καί οἱ Ἅγιοί της ἀποδέχονται τόν ὑγιῆ πατριωτισμό καί καταδικάζουν τόν ἐθνοφυλετισμό, τόν ρατσισμό καί τήν μισαλλοδοξία. Ὁ Μέγας Βασίλειος πολλές φορές τόνιζε ὅτι ἦταν ὑπερήφανος γιά τήν καταγωγή τῆς μητρός του ἀπό ἀρχαῖα ἑλληνικά γένη, γεγονός πού ἀναφέρει καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στόν Ἐπιτάφιο πρός τόν Βασίλειο. Ὅμως αὐτή ἡ ἑλληνική του συνείδηση δέν ἐμπόδιζε τόν Μ. Βασίλειο νάπεριθάλπει ἀνθρώπους κάθε φυλῆς καί θρησκεύματοςστά φιλανθρωπικά Ἱδρύματα τῆς Βασιλειάδος.

Τόν ὑγιῆ πατριωτισμό ἐξηγεῖ θαυμάσια ὁἍγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγοςστήν 37 η Ἐπιστολή του (βλέπε 37ο τόμο τῆς Πατρολογίας τοῦ Migne). Ἐκεῖ γράφει: «Μητέρα τιμᾶν τῶν Ὁσίων. Μήτηρ δέ ἄλλη μέν ἄλλου, κοινή δέ πάντων πατρίς». Δηλαδή εἶναι ἴδιον τῶν ευσεβῶν ἀνθρώπων νά τιμοῦν τή μητέρα τους. Ὅμως κάθε ἄνθρωπος ἔχει διαφορετική μητέρα. Κοινή μητέρα ὅλων μας εἶναι ἡ πατρίδα, ἄρα πρέπει νά τήν ἀγαποῦμε ὅπως ακριβῶς καί τή μητέρα μας. Τό ἴδιο πνεῦμα μέ διαφορετικά λόγια ἀποδίδει καί ὁ μακαριστόςΓέρων Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτηςλέγων: «Η πατρίδα εῖναι μία μεγάλη οἰκογένεια».Ἔτσι, λοιπόν, ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί ἀγαποῦμε τήν πατρίδα καί σεβόμαστε τήν ἑλληνικοτητα,χωρίς νά μισοῦμε τήν πατρίδα τῶν ἄλλων καί χωρίς νά ὑποτιμοῦμε τήν πολιτιστική ταυτότητα κάθε διαφορετικοῦ λαοῦ ἤ ἀνθρώπου.

Ἡ δημιουργική συμβολή τῆς Ὀρθοδοξίας στήν Ἐλευθερία καί στήν πολιτιστική μας ταυτότητα συνεχίζεται καί μετά τήν Τουρκοκρατία διαψεύδοντας πλήρως τούς θεωρητικούς τῆς παρενθέσεως. Τό 1896 ὁἍγιος Νεκτάριος, Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως, ὁ θαυματουργός, ἔγραφε σέ μία περισπούδαστη πραγματεία του περί τῆς Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας τά ἑξῆς: «Ναί, Ὁ Ἕλλην ἐγεννήθη κατά Θείαν Πρόνοιαν διδάσκαλος τῆς Ἀνθρωπότητος.... Τοῦτο τό ἔργον ἐκληρώθη αὐτῷ... Μαρτύριον ἡ μακροβιότης αὐτοῦ, ἐξ ἧς δυνάμεθα ἀδιστάκτως νά συμπεράνωμεν καί τήν αἰωνιότητα αὐτοῦ, διά τό αἰώνιον ἔργον τοῦ Χριστιανισμοῦ, δι’ οὗ συνεδέθη ὁ Ἑλληνισμός». Καί τό1940στήν ἐποποιία τῶν Βορειοηπειρωτικῶν βουνῶνὁ Ἕλληνας φαντάρος ἔβλεπε τή Παναγία μαυροφορεμένη νά τόν βοηθεῖ. Ὄχι, φυσικά, ἀπό μίσος πρός τούς Ἰταλούς, ἀλλά ἐπειδή ἐκείνη τή στιγμή ἡ ἀμυνόμενη Ἑλλάς εἶχε τό δίκιο μέ τό μέρος της.
Μόνο μέσα στήν Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση διατηροῦμε τόν ὑγιῆ πατριωτισμό καί ἀποφεύγουμε τά δύο ἄκρα: Τόν ρατσισμό καί τόν ἐθνομηδενισμό.Ἄς διαφυλάξουμε ὡς κόρην ὀφθαλμου τήν εὐλογημένη ἐπίδραση τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπί τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητος.

Διαβάστε το ολόκληρο: http://www.impantokratoros.gr/xolevas-ekklhsia-patriotismos.el.aspx

ΈΘΝΟΣ - ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΦΡΟΝΗΜΑ Πρωτοπρ. Γεωργίου Μεταλληνού Καθηγητού Πανεπιστημίου Είναι ανάγκη, συνεπώς, να συνειδητοποιήσουν και οι Έλληνες «εθνικιστές», ότι με την τακτική τους συμπλέουν, τελικά, με τον ευρωπαϊκό εθνικισμό - ρατσισμό, δολοφονώντας τον αυθεντικό πατριωτισμό, πού θεμελιώνεται μόνο στην άδολη φιλανθρωπία της Ορθοδοξίας των Αγίων μας. Παράλληλα, όμως, βλάπτουν και την υπερεθνική ρωμαίικη ενότητα του Ελληνισμού με την υποτίμηση της Ορθοδοξίας των Αγίων μας. Παράλληλα, όμως, βλάπτουν και την υπερεθνική ρωμαίικη ενότητα του Ελληνισμού με την υποτίμηση της Ορθοδοξίας ή την «εθνικοποίηση» της, δηλαδή τη διαστρέβλωση της κατ' εξοχήν ενοποιητικής μας δύναμης στους δύσκολους καιρούς μας. Τελικά ο με αυτή την έννοια «εθνικισμός» δεν αποβαίνει αρνητική δύναμη μόνο για την πίστη και παράδοση μας, αλλά και για το ίδιο το "Έθνος, το όποιο διατείνεται ότι θέλει να προφυλάξει. Διαβάστε το ολόκληρο:http://www.egolpion.com/5FB05C85.el.aspx

 

Μητροπ. Ναυπάκτου  κ. ΙΕΡΟΘΕΟΣ  ΒΛΑΧΟΣ

…ένας άγιος δεν μπορεί να είναι κατά­σκοπος, φυλετιστής και εθνικιστής, για­τί όλες αυτές οι περιοριστικές αγάπες έχουν καταποθή από την μεγάλη αγάπη του Χριστού. 

Όταν ο άνθρωπος περιορίζεται μέσα στον ασφυκτικό κλοιό του χώρου, και δεν προχωρεί στον χρόνο και προ παν­τός, όταν δεν υπερνικά με την Χάρη του Θεού τον χώρο και τον χρόνο, τότε είναι εθνικιστής και φυσικά ειδωλολά­τρης. Παρατηρεί σχετικά ο Καθηγητής Γεώργιος Μαντζαρίδης: «Ο χώρος χω­ρίζει τους ανθρώπους. Και τα επιμέρους στοιχεία, με τα οποία συνδέονται οι άνθρωποι σε κάθε συγκεκριμένη πε­ριοχή, τους ξεχωρίζουν από τους ανθρώπους άλλων περιοχών. Τα εθνικά στοιχεία, όταν απολυτοποιούνται, με­ταμορφώνονται σε είδωλα. Έτσι ο εθνισμός (ως εθνικισμός) συμπίπτει με την ειδωλολατρία. Και επειδή ο εθνισμός περιορίζεται πάντοτε στο χώρο, είναι πολυθεϊστικός». Αυτό σημαίνει ότι ο χώρος χωρίζει τους ανθρώπους, ενώ ο χρόνος τους ενώνει. Επειδή όμως και πάλι υπάρχει ο θάνατος γι’ αυτό μόνο με την νίκη εναντίον του θανάτου υπάρχει πραγματική κοινωνία και ενότητα, υπέρβαση του χώρου και του χρό­νου.

Ο εθνικισμός  είναι αίρεση της ορθοδόξου εκκλησιαστικής ζωής, που ση­μαίνει ότι κάθε εθνικισμός  είναι αποσπασματικός, αφού βιώνει την μερικότητα σε βάρος της καθολικότητος. Η Ορθοδοξία από την φύση της είναι υπερεθνική, χωρίς φυσικά να καταργή τις ι­διαίτερες πατρίδες κάθε ανθρώπου. Ό­πως για κάποιον αστροναύτη που εξέρχεται από την έλξη βαρύτητος που εξασκεί η γη ισχύουν άλλες συνθήκες και άλλοι νόμοι, το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο που βιώνει την Χάρη του Θεού. Έχει μια ζωή που είναι υπέρβαση της βιολογικής ζωής. Είναι αυτό που λέγεται ότι αποκτά μια υπόσταση που είναι άρνηση κάθε φυσικής αναγκαιότητος, κάθε αναγκαιότητος της φύσης.

Διαβάστε το ολόκληρο: http://www.egolpion.com/ethikismos_upervasi.el.aspx 

Πειραιώς Σεραφείμ:

Ό ἐθνικισμός ἀποτελεῖ παθογένεια καί ἐκτροπή.

Η Χρυσή Αυγή Νεοπαγανιστές, Νεοεποχίτες, Νεοναζιστές. 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἡ πλήρης καί ἀπόλυτος ὁμολογία τοῦ αὐτοαποκαλουμένου ἐθνικιστικοῦ κομματικοῦ σχηματισμοῦ «Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αὐγή»,παρά τό αὐταπόδεικτο γεγονός ὅτιὁ ἐθνικισμός ἀποτελεῖ παθογένεια καί ἐκτροπήἀπό τόν ἐθνισμό πού εἶναι ἡ ὑγιής φιλοπατρία, κατόπιν καταγγελίας μας, πού δημοσιοποιήθηκε στήν ἱστοσελίδα του στίς 22/4/2013 μέ τή φράση :

«Ναι, κάποιοι νέοι της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ εόρτασαν το χειμερινό ηλιοστάσιο, μία ημέρα ιερή της Παράδοσης του Ελληνισμού για χιλιάδες χρόνια»ἐπικαιροποίησε ἀναποδράστως τά ὅσα ἔγραφε κατά τό παρελθόν ὁ Γεν. Γραμματεύς κ.Νικ. Μιχαλολιάκοςπρολογίζοντας τό βιβλίο τοῦὈδυσσέα Πατεράκη, ἐκδ. Ἐλεύθερη Σκέψις 1982,«Τό ἀστραφτερό σκοτάδι τοῦ ἑωσφόρου»,«Ἐθνική τῶν Ἑλλήνων Θρησκεία»:«Ἐκεῖνο ὅμως προσωπικῶς τό ὁποῖο περισσότερο τιμῶ εἰς “τό ἀστραφτερό σκοτάδι τοῦ ἑωσφόρου” εἶναι ἡ πνευματική τόλμη καί ἡ ἰδεολογική συνέπεια. Ἡ πνευματική τόλμη ἑνός νέου ἀνθρώπου νά μήν ὑπολογίζει τόν σκοταδισμό 20 αἰώνων καί νά τολμᾶ ἀναφοράς εἰς τούς παλαιούς ἀπωλεσθέντας παραδείσους, οἱ ὁποῖοι συγχρόνως εἶναι καί οἱ μελλοντικοί κόσμοι τῶν ὀνείρων μας τά ὁποῖα (sic) μέ τήν βούλησή μας θά γίνουν πραγματικότης. Καί ἡ ἰδεολογική συνέπεια ἑνός πνευματικοῦἀνθρώπου ὁὁποῖος προκειμένου νά παραμείνη πιστός εἰς τήν ἑλληνική του συνείδηση θυσιάζει τήν ἐπιθυμία του νά γίνει εἰς ὅλους γενικῶς ἀρεστός.Τελειώνω μέ τά ἑξῆς χαρακτηριατικά ἐπί τοῦ προκειμένου λόγια τοῦ γνωστοῦ Ἰρλανδοῦ ἀποκρυφιστοῦ καί ποιητοῦ W.B. Yeats…»

καί στή δική του ποιητική συλλογή:«Ἡ ἐξομολόγηση ἑνός ἐθνικοῦ»πού ἐπανεξέδωσαν οἱ ἐκδόσεις ΝΕΑ ΣΠΑΡΤΗ 2008 ὅπου περιέχεται τό ποιήμα«Ὁ μέγας Πᾶν», τό ὁποῖο παρατίθεται:«O ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΣιγή στο δάσος, παγερή οσμή εγκλήματος. Σύλληψη της στιγμής και ανθρωποθυσία.Τραγόμορφοςεπρόβαλε του μύθου νοσταλγός, Σατανικά υπέροχος, ο Μέγας Παν. Ώρα του δειλινού, το σκότος ανατέλλει Και οι εξόριστοι της μέρας,οι Εωσφόροιοι ποιητές ξυπνούνε, Ηδονικά με βλέμμα κόκκινο, θολό τυραγνισμένο Μια κίτρινη σελήνη που προβάλλει αντικρύζουν Και τα στοιχειά της νύχτας ξαναζούνε. Οι μονομάχοι, οι κρεμασμένοι και οι συνωμότες. Και αυτός στην μέση του ναού, Στο κέντρο της τεράστιας αιμάτινης κηλίδας, Στο βάθρο του βωμού,Τραγόμορφος, σατανικά υπέροχος.Την ώρα δοξάζει της θυσίας Των ευγενών ενστίκτων και της βίας. Αυτόςο αιώνιος κυβερνήτης, ο Μέγας Πάν.»

,ἀλλά καί στό ὁμότιτλο ποίημα του :«Ἡ ἐξομολόγηση ἑνός ἐθνικοῦ»γράφει :«Ὑπέρτατε Κύριε τῶν ἀθανάτων καί τῶν θνητῶν, αἰώνιε πατέρα τοῦ κεραυνοῦ καί τῆς καταιγίδας… Νεφελεγέρτη καί μή στοχαστῆς πώς τό πνεῦμα ἐτοῦτο ἡ καρτερία ἐμόλυνε εἴκοσι αἰώνων. Μιά κατάρα βαθιά κυνηγᾶ τή γενιά μας καί σκοτάδι ἁπλώθη πάνω στής παγανῆς Σου λατρείας τό φῶς…».

Ἀπό τά παραπάνω ἀποδεικνύεται, καί ἰδίως ἀπό τήν ἀναφορά τοῦ κ. Ν. Μιχαλολιάκου στόν Ἰρλανδό ἀποκρυφιστή σατανιστή ποιητή W.B. Yeats, διακεκριμένο στέλεχος τοῦἑρμητικοῦ τάγματος τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς,ὅτιτό ὄνομα πού ἐπέλεξε ὁ κ. Μιχαλολιάκος τό 1985, γιά τήν ἐπωνυμία τῆς κίνησής του καί τό ἰδεολογικό περιεχόμενό της εἶναι δάνειο ἀπό τό σατανιστικό, ἀποκρυφιστικό καί παγανιστικό ἑρμητικό τάγμα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆςστό ὁποῖο πρωταγωνίστησε δραματικά ὁ γνωστός σατανιστήςἌλιστερ Κρόουλι, πού στηρίζεται στήν ἑρμητική Καμπάλα, ἡ ὁποία εἶναι ἔμπνευσις καί ἔργο τῶν Σιωνιστῶν σατανιστῶν Ραββίνωνκαί ὁ ὁποῖος ἐνοχοποιήθηκε καί κατεδικάσθη ἀπό τήν Ἰταλική δικαιοσύνη γιά τελετουργικές δολοφονίες ἀθώων θυμάτων.

Στόν ἴδιο ἰδεοληπτικό χῶρο τοῦ ἑρμητικοῦ Τάγματος ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ἀνήκαν καί οἱ γνωστοί σατανισταί ἀποκρυφισταί:Ἐντουαρτν Λῦτον, Ἄρθρουρ Μάχεν, Σάξ Ρόμερ, Ἄλτζερνον Μπλάκγουντ, Τσάρλς Οὐίλιαμς,Ὄστιν Σπέαρ, Οὐίλιαμ Χόρτον, Ἴσραελ Ριγκάρντι, Ζεράρ Ἀνκώςκ.ἄ.

Τήν κίνησή του ὁ κ. Μιχαλολιάκος ἐμπλούτισε μέ τόν νεοπαγανισμό τῆς Νέας Ἐποχῆς καί εἰδικότερα τόν Ρουνικό παγανισμό τοῦ ναζιστικοῦ χώρου,τόν ὁποῖον πρωώθησε ὁ ἐσωτεριστής ἀποκρυφιστήςΜιγκέλ Σεράνομέ κυριώτερα σύμβολα :

• τόν οὐροβόρο ὄφι,
• τήν σβάστικα,
• τόν κεραυνό τοῦ Δία,
• τόν διπλοῦν πέλεκυ ἤ λάβρυ,
• τό γράμμα Υ,
• τό διπλό Ε καί ἄλλα.

Ὁ παγανισμός, ὡς ἰδεοληψία καί ὁ ἀποκρυφισμός γενικώτερα ἑδράζονται στήνμανιώδη ἀγάπη τῆς δυνάμεωςκαί ὄχι ἀσφαλῶς στήνκατά Χριστόν δύναμη τῆς ἀγάπηςκαί γι΄ αὐτούς τούς λόγους τό σῶμα θεωρεῖται ὡς ὕψιστη ἀξία ἐκφράσεως ζωώδους δυνάμεως πού ἐπιβάλλεται μέ ὅποιον δυναμικό τρόπο ἀπέναντι στήν ὅποια ἑτερότητα.Ὁ παγανισμός στηρίζει καί «ἐξαγιάζει» τή βία, τήν ἀπόλυτη πειθαρχία καίἀνελευθερίακαί τροφοδοτεῖται μέ τήνἰδεοληψία τῆς ἐπιβολῆς.

Συνεπῶς ὅλο τό ἰδεολόγημα τοῦ κομματικοῦ σχηματισμοῦ Λαϊκός Σύνδεσμος ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ἀντιστρατεύεται urbi et orbi τό Xριστιανικό Εὐαγγελικό μήνυμα τῆς ἀποδοχῆς τῆς ἑτερότητος, τῆς ἐλευθερίας τοῦ προσώπου, τῆς καταλλαγῆς καί συγχωρητικότητος, τῆς ἀρνήσεως τῆς βίας καί τῆς ἐξουσίας, τῆς κοινωνίας καί ἀλληλοπεριχωρήσεως τῶν προσώπων.

Οἱ λόγοι τοῦ θείου ἱδρυτοῦ τῆς Ἐκκλησίας καί Σωτῆρος Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀνατρέπουν ἄρδην :

• τόν ἐγωκεντρισμό,
• τήν ἐγωπάθεια,
• τήν φιλοπρωτεία,
• τήν μνησικακία,
• τό ἔγκλημα μέ τίς μύριες μορφές.

Εἶναι λόγοι αἰώνιοι πού ἐγκαινιάζουν ἕνα νέο Σύνταγμα καί διαγράφουν τίς συντεταγμένες μιᾶς νέας ἀνεπαναλήπτου Πολιτείας«Ἠκούσατε ὅτι ἐῤῥέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐ φονεύσεις· ὃς δ᾿ ἂν φονεύσῃ, ἔνοχος ἔσται τῇ κρίσει. Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ ὀργιζόμενος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ εἰκῆ ἔνοχος ἔσται τῇ κρίσει· ὃς δ᾿ ἂν εἴπῃ τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ῥακά, ἔνοχος ἔσται τῷ συνεδρίῳ· ὃς δ᾿ ἂν εἴπῃ μωρέ, ἔνοχος ἔσται εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός. Ἐὰν οὖν προσφέρῃς τὸ δῶρόν σου ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον κἀκεῖ μνησθῇς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει τι κατὰ σοῦ, ἄφες ἐκεῖ τὸ δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ ὕπαγε πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου, καὶ τότε ἐλθὼν πρόσφερε τὸ δῶρόν σου» (Ματθ. 5, 21-24)καί«Ἠκούσατε ὅτι ἐῤῥέθη, ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος·Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ· ἀλλ᾿ ὅστις σε ῥαπίσει ἐπὶ τὴν δεξιὰν σιαγόνα, στρέψον αὐτῷ καὶ τὴν ἄλλην· καὶ τῷ θέλοντί σοι κριθῆναι καὶ τὸν χιτῶνά σου λαβεῖν, ἄφες αὐτῷ καὶ τὸ ἱμάτιον· καὶ ὅστις σε ἀγγαρεύσει μίλιον ἕν, ὕπαγε μετ᾿ αὐτοῦ δύο· τῷ αἰτοῦντί σε δίδου καὶ τὸν θέλοντα ἀπὸ σοῦ δανείσασθαι μὴ ἀποστραφῇς» (Ματθ. 5, 38-42)καί«Ἠκούσατε ὅτι ἐῤῥέθη, ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου καὶ μισήσεις τὸν ἐχθρόν σου. Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καὶ διωκόντων ὑμᾶς. ὅπως γένησθε υἱοὶ τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐρανοῖς, ὅτι τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους.ἐὰν γὰρ ἀγαπήσητε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, τίνα μισθὸν ἔχετε; οὐχὶ καὶ οἱ τελῶναι τὸ αὐτὸ ποιοῦσι; καὶ ἐὰν ἀσπάσησθε τοὺς φίλους ὑμῶν μόνον, τί περισσὸν ποιεῖτε; οὐχὶ καὶ οἱ τελῶναι οὕτω ποιοῦσιν; Ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν» (Ματθ. 5, 43-48).

Ἀντιλαμβάνεται κανείς εὐχερῶς τήν ἀπόλυτο σχάση,τό μέγιστο χάσμα μεταξύ τοῦ Εὐαγγελικοῦ μηνύματος ζωῆς καί ἀληθείας, πού μόνο αὐτό μεταβάλλει τόν σκληρό καί βάναυσο κόσμο σέ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τῆς παγανιστικῆς λατρείας τοῦ ἀλόγου καί ἀσυνειδήτου δῆθεν ἀνικήτου ἡλίου, πού ἀποτελεῖ τό ἐφαλτήριον τῆς ἰδεοληψίας γιά τήν λατρεία τῆς δυνάμεως, τῆς ἐπιβολῆς καί τῆς ἀρνήσεως τῆς ἑτέρας γνώμης, γνωρίσματα ἀποδεδειγμένα πλέον μέ πλῆθος πραγματικῶν περιστατικῶν, τοῦ Λαϊκοῦ Συνδέσμου ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.

• Ἡ στρατιωτική συγκρότησις τοῦ χώρου
• καί ἡ παγανιστική ἰδεοληψία
• τό bodybuilding,
• ἡ θεοποίηση τοῦ σώματος κατά τό ἀρχαιοελληνικό πρότυπο
• καί ὁ νομιμοποιούμενος ἀπό τήν ἰδεοληψία «τσαμπουκάς»

ἀποτελοῦν τό ἐφιαλτικό μεῖγμα πού ἀποδομεῖ τίς ἀξίες τοῦ Ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει ἀπό τήν ἑτέραν πλευράν τοῦ παγόβουνου,ὅπου ὁ ἀγνωστικισμός καί ἡ μή ἀναγωγή τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν κτίση στόν κτίσαντα καί ἡ κατακρήμνισις ἀπό πρόσωπο σέ ἄτομο πού «εὐαγγελίζονται» οἱ δῆθεν ριζοσπαστικοί κομματικοί σχηματισμοί τῆς Ἀριστερᾶς καί ἡ ἀπόδοσις τῆς τελονομίας καί τῆς ὑπερμαθηματικῆς ἀκριβείας τοῦ σύμπαντος στήν δῆθεν τυχαιότητα καί τήν δῆθεν ἄλογη καί ἀσυνείδητη φυσική ἐπιλογή, καθώς καί ἡ στείρα ἄρνησις τῆς μεταφυσικῆς ὀντολογίας καί ἀνθρωπολογίας καί ὁ συμπνιγμός στήν προσκαιρότητα ἀναποδράστως ὁδηγοῦν στά αὐτά εἰδεχθῆ ἀποτελέσματα ὅπως τουλάχιστον γνώρισαν οἱ Ἀθηναῖοι μέ τό ἐξόχως τραγικό γεγονός τοῦ θανάτου τριῶν συμπολιτῶν μας καί ἑνός ἀγεννήτου στήν πυρκαϊά τῆς MarfinBank τῆς ὁδοῦ Σταδίου.

Ἡ πρόσφατος ὅμως τραγική δολοφονία στήν ὅμορη περιοχή τοῦ Κερατσινίου ἑνός νέου φερέλπιδος ἀνθρώπου, ἀποτελεῖ ἀπότοκο τῆς φρικώδους ἀνωτέρω καταγγελομένης παγανιστικῆς ἰδεοληψίας.

Ταπεινῶς δεόμεθα ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ μακαριστοῦ θύματος καί ὑπέρ μετανοίας τοῦ τραγικοῦ δολοφόνου καί τῶν συνοδοιπόρων του.

Πηγή :imp.gr

πηγή

+Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος. Εν μέσω συκοφαντών και κακών Επισκόπων

ΕΝ  ΜΕΣΩ  ΣΚΟΡΠΙΩΝ  ΕΙΜΕΘΑ

 

   Διάβασα προχθές στον Ιεζεκιήλ, ότι τον έστειλε ο Θεός «εν μέσω σκορπίων»

  Τώρα η κοινωνία μας  έχει φοβερούς «σκορπιούς» που σε κεντούν, με συκοφαντίες και διαβολές. Πράγματα φοβερά και απαίσια προσπαθούν να θλίψουν την ψυχήν σου. «εν μέσω σκορπίων» είμεθα. Και αυτός που σήμερα φαίνεται ότι τάχατες σ’ ακούει, αν δεν κάνεις το θέλημα του που ζητά δεν το’ χει σε τίποτε αύριο να γίνει σκορπιός και να σε κεντά.

     Προχθές στη μητρόπολη σε ένα δικηγόρο

δεν του έδινα διαζύγιο. Έφυγε, και τι υβρεολόγιο είπε στα σκαλιά της μητροπόλεως δεν περιγράφεται. Πατάμε σε «σκορπιούς» και «φίδια» μέσα σ’ αυτή την κοινωνία στην οποία ζούμε.Είναι επώδυνος ο βίος τον οποίον διάγει κανείς, γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή μεγάλη στον κόσμον αυτόν. Είναι μία προφητεία αρχαία μου την υπενθύμισε ένας Αγιορείτης μοναχός όταν έγινα επίσκοπος.

    «Γίνεσαι επίσκοπος», μου είπε, «σε μία εποχή, που οι ποιμένες, οι επίσκοποι, οι εφημέριοι, οι παπάδες και όλοι αυτοί, θα γίνουν λύκοι και θα κατασπαράξουν το ποίμνιο, και τα πρόβατα θα γίνουν κι αυτά λύκοι και θα φάνε τους ποιμένας».  

      Σ’ αυτή την εποχή βρισκόμεθα. Και σε όλη την Ελλάδα παρατηρείται το εξής φαινόμενο. Έναν κακόν επίσκοπο, αδιάφορο τελείως που ούτε κηρύττει ούτε διδάσκει ούτε νουθετεί, δεν τον πειράζουν είναι φίλος των. Έχουν βάλει στο πρόγραμμα τους, σ’ όλη την Ελλάδα, να ρίξουν τους καλούς επισκόπους, τους δραστήριους, αυτούς που κάπως κινούνται, κάπως εργάζονται, όχι βέβαια στα ύψη των πατέρων της Εκκλησίας, αλλά κάπως παρουσιάζουν μία εργασία, είτε κατηχητικά σχολεία είτε κήρυγμα είτε τίποτε άλλο. Το σύνθημα τους είναι, να γκρεμίσουν την Εκκλησία. Και βάλλονται αυτοί τρομερά βάλλονται.

       Μεταξύ των άλλων όπλων τα οποία μεταχειρίζονται είναι η συκοφαντία και η διαβολή, άνευ προηγουμένου. Το φοβερότερο είναι, ότι και μέσα από τους κύκλους των ιεραποστολών υπάρχουν συκοφάντες και διαβολείς. Εάν σήμερα διαλυθούν οι ιεραποστολές, δεν θα διαλυθούν από τους εξωτερικούς εχθρούς – να το θυμηθείτε αυτό, μετά δακρύων σας το λέω – θα διαλυθούν από πρόσωπα τα οποία έχεις δέκα χρόνια, είκοσι χρόνια, τριάντα χρόνια κοντά σου. Τα πήρες μικρά παιδιά, τα κατήχησες, τα δίδαξες, τα εγαλούχησες, εκοπίασες, εμόχθησες γι’ αυτά κ.λπ. και αυτά τώρα γίνονται «σκορπιοί».

      Διερχόμεθα μία κρίση μεγάλη. «Πατάξω τον ποιμένα και διασκορπισθήσονται τα πρόβατα της ποίμνης»

        Και  το  άλλο,   Θα  έρθει  εποχή  που  οι  άνθρωποι  θα ποιμαίνουν τον εαυτό τους.

Ψιθυρισταί

         Εγώ θέλω να σηκωθώ να φύγω,  να  πάω  στο Άγιο Όρος, να βρω ένα δωματιάκι, να καθίσω εκεί πέρα, να παύσω να ενθυμούμαι. Έχω καμφθεί. Παρακαλώ το Θεό, όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος, να μη γίνω «μισάνθρωπος».

     Βλέπεις ένα λεγόμενο πνευματικόν σου τέκνο να σε κατηγορά, να σε κατηγορά. Πνευματικό σου τέκνον, δήθεν. Πνευματικό σου τέκνο, το οποίο αγάπησες και υποστήριξες. Που είναι εκείνη η αγία εποχή των πατέρων της Εκκλησίας που οι πατέρες λέγανε τα σκληρότερα λόγια και τους υπήκουαν τα πνευματικά τους τέκνα; Τώρα πλέον οι πατέρες είναι τίποτα.

       Ψιθυρισταί, φοβερό κύμα ψιθυριστών. Ψι…ψι…ψι… Να κατηγορούν, να διαβάλλουν, να συκοφαντούν, κατά τρόπον που δεν μπορείς να καταλάβεις από πόθεν έρχονται τα πλήγματα και οι βολές. «Πριονίζουν το δένδρο επάνω στο οποίο κάθονται». Αλλά η μέρα εκείνη του Κυρίου θα αποκαλύψει πολλά πράγματα.

      Αλλά γιατί να απορούμε, γιατί να εξανιστάμεθα; Εδώ ο Χριστός είχε δώδεκα μαθητές και βγήκε ένας προδότης, ένας Ιούδας. Πρέπει να περάσουμε και εμείς από την δοκιμασία αυτή, των θλίψεων και των περιπετειών…

    Εάν σας διαβάσω τους πατέρας της Εκκλησίας, τα μεγαλύτερα φαρμάκια τα έπιναν από τα δήθεν πνευματικά τους τέκνα.

Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου    
«ΟΙ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ  ΣΤΟΥΣ  ΕΣΧΑΤΟΥΣ  ΚΑΙΡΟΥΣ»
                     εκδοση Β΄, 2008, σελ 57-58

πηγή

Η πλάνη της αστρολογίας (Μ. Βασίλειος)

Αυτές μεν οι σοφίες των μοιάζουν με τα υφάσματα της αράχνης (Μ. Βασίλειος)

Ώστε, αν είναι αδύνατον να επιτύχει κανείς με ακρίβεια την ώρα, και αν η παραμικρή μεταβολή μας κάνει να πέσωμεν εντελώς έξω από τον στόχο, είναι καταγέλαστοι και αυτοί που ασχολούνται με την ανύπαρκτον αυτήν τέχνη (του αστρολόγου), και όσοι πιστεύουν ανοήτως ότι αυτοί έχουν την δύναμη να γνωρίζουν την τύχην των.

 Τι είναι και τα «αποτελεσματικά»; (22). Ο τάδε, λέγει, θα γίνει σγουρός εις τα μαλλιά και λαμπρός εις το βλέμμα, διότι εγεννήθη όταν ο ήλιος ήτο εις τον αστερισμό του κριού· και το ζώο κριός τέτοια περίπου όψη έχει. Θα γίνει και μεγαλόφρων, διότι ο κριός είναι ηγετικό ζώο. Αλλά και ανοιχτοχέρης, και εύκολα θα κερδίζει· διότι το ζώο αυτό και δίνει το μαλλί του ευχαρίστως και πάλι ενδύεται από την φύση ευκόλως. Αυτός που εγεννήθη εις τον αστερισμό του ταύρου θα γίνει, λέγει, βασανισμένος άνθρωπος και δουλικός, διότι ο ταύρος μπαίνει κάτω από ζυγό. Και ο γεννημένος εις τον αστερισμό του σκορπιού θα έχει την τάση να δαγκώνει, διότι θα ομοιάζει με αυτό το ζώο. Ενώ ο γεννημένος εις τον αστερισμό του ζυγού θα γίνει δίκαιος, διότι, καθώς γνωρίζομε, η ζυγαριά φέρνει την ισότητα. Τι πιο γελοίο υπάρχει από αυτά;

Ο κριός, από τον οποίον συμπεραίνεις την μέλλουσα ιστορία του ανθρώπου, είναι το ένα δωδέκατο του ουρανού, εις το οποίο όταν φθάσει ο ήλιος, φθάνει εις τα όρια της ανοίξεως. Και ο ζυγός και ο ταύρος επίσης, το καθένα τους είναι δωδεκατημόριο του λεγομένου ζωδιακού κύκλου. Πως λοιπόν, αφού λέγεις ότι απ’ εκείνα προέρχονται τα αίτια που ρυθμίζουν την ζωή των ανθρώπων, προλέγεις τον χαρακτήρα του ήθους των ανθρώπων που γεννώνται από τα επίγεια ζώα; Διότι λέγεις ότι ο γεννημένος εις τον αστερισμό του κριού θα γίνει ανοιχτοχέρης, όχι επειδή τέτοιο ήθος δημιουργεί το μέρος εκείνο του ουρανού που λέγεται κριός, αλλ’ επειδή τέτοιον χαρακτήρα έχει το πρόβατο. Γιατί λοιπόν από το ένα μέρος μας φοβερίζεις με την αξιοπιστία των άστρων και από το άλλο προσπαθείς να μας πείσεις με τα βελάσματα; Διότι αν ο μεν ουρανός πήρε αυτά τα ιδιώματα και τας συνηθείας από τα ζώα, τότε και αυτός εξαρτάται από ξένες επιδράσεις, αφού έχει τας αιτίας του από τα βοσκήματα. Αν όμως είναι γελοίο να το πεις αυτό, τότε είναι πολύ πιο γελοίο να προσπαθείς να μας πείσεις λαμβάνοντας επιχειρήματα από τα πλέον άσχετα πράγματα. Αλλά αυτές μεν οι σοφίες των μοιάζουν με τα υφάσματα της αράχνης, εις τα οποία όταν πιασθεί κανείς κώνωψ ή μύγα ή κάτι άλλο ανίσχυρο σαν αυτά, μένουν δεμένα και αιχμάλωτα· όταν όμως τα αγγίσει ένα ισχυρότερο ζώο, και το ίδιο περνά ευκόλως από το άλλο μέρος, και τα ασθενή υφάσματα τα συντρίβει και τα αφανίζει.

Και δεν αρκούνται μόνο εις αυτά, αλλά προχωρούν και εις εκείνα που εξαρτώνται και κατευθύνονται από την προαίρεσή μας, (εννοώ ακριβώς τας πράξεις της αρετής και της κακίας), και λέγουν ότι και αυτά έχουν τας αιτίας των εις τα ουράνια σώματα. Το να φέρω αντίρρηση εις αυτούς, υπό άλλες μεν συνθήκες θα ήτο πολύ γελοίο· επειδή όμως πολλοί είναι προκατειλημμένοι από την απάτη αυτή, είναι προφανώς αναγκαίο να μη προχωρήσω χωρίς να πω κάτι.

Και πρώτα – πρώτα ας τους ρωτήσουμε το εξής· Αλλάζουν ή δεν αλλάζουν αναρίθμητες φορές κάθε μέρα οι σχηματισμοί των αστέρων; Διότι καθώς οι λεγόμενοι πλανήτες κινούνται συνεχώς και περιφέρονται κυκλικώς άλλοι μεν ταχύτερα, ώστε να φθάνουν και να ξεπερνούν τους άλλους, άλλοι δε βραδύτερα, συμβαίνει κατά την ιδίαν πολλάκις ώρα και να αντικρίζουν ο ένας τον άλλο και να αποκρύπτονται ο ένας από τον άλλο· και λέγουν ότι έχει  πολύ μεγάλη επίδραση εις τον σχηματισμό της τύχης το να μεσουρανεί κατά την στιγμή της γεννήσεως αγαθοποιός ή κακοποιός αστήρ· και ότι πολλάκις (οι Χαλδαίοι) δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν με ακρίβεια τον μοιραίο χρόνο που υποδείκνυε για κάποιον άνθρωπο ο αγαθοποιός αστήρ, επειδή τους διέφυγε ένα δευτερόλεπτο, και τον ανέγραψαν εις τον πίνακα της κακοτυχίας. Αναγκάζομαι να χρησιμοποιήσω τα ίδια των τα λόγια. Αλλά εις αυτά ακριβώς τα λόγια υπάρχει πολύ ανοησία και πολύ περισσότερη ασέβεια.

Διότι εφόσον υπάρχουν κακοποιοί αστέρες, υποτίθεται ότι αίτιος της πονηρίας τους είναι ο Δημιουργός τους. Διότι, αν μεν έχουν το κακό εκ κατασκευής τους, ο Δημιουργός αποδεικνύεται δημιουργός του κακού· εάν δε γίνονται κακοί από την προαίρεσή τους, τότε πρώτα- πρώτα να είναι υπάρξεις με προαίρεση, που έχουν τάσεις ελευθέρας και αυτεξουσίους· το να λέγει όμως κανείς τέτοια ψεύδη δια τα άψυχα πράγματα είναι κάτι παραπάνω από τρέλα.

Έπειτα πόσο παράλογο είναι να μη μοιράζεται το κακό και το αγαθό εις τον καθένα σύμφωνα με την αξία του, αλλά να γίνεται κανείς αγαθοποιός, επειδή γεννήθηκε εις τον τάδε τόπο, και ο ίδιος πάλι να γίνεται κακοποιός, επειδή γεννήθηκε όταν μεσουρανούσε ο τάδε αστήρ, και αν τύχει να ξεφύγει ελάχιστα από τον τάδε σχηματισμό των αστέρων, να ξεφύγει πάραυτα και από την κακία; Και τόσα μεν δια το θέμα τούτο. Εάν σε κάθε στιγμή του χρόνου ο αστήρ σχηματίζει με τους άλλους διαφορετικό σχήμα, κατά τις αναρίθμητες αυτές μεταβολές γίνονται οι σχηματισμοί των βασιλικών γεννήσεων πολλάκις της ημέρας, γιατί δεν γεννιούνται βασιλείς κάθε μέρα; Ή γιατί γενικώς οι βασιλείς διαδέχονται την βασιλεία από τους πατέρες τους; Και φυσικά δεν είναι δυνατό να κανονίσουν οι βασιλείς εις ποιον σχηματισμό των αστέρων θα γεννηθεί ο υιός τους. Ποιος άνθρωπος δύναται να κατευθύνει αυτό το πράγμα; Πως λοιπόν ο Οζίας γέννησε τον Ιωάθαμ; Πως ο Ιωάθαμ τον Άχαζ; Πως ο Άχαζ τον Εζεκία; Και πως κανείς από αυτούς δεν συνέπεσε να γεννηθεί εις ώρα που γεννιούνται οι δούλοι; Έπειτα, αν ακόμη και εις τις πράξεις της κακίας και της αρετής τα αίτια δεν βρίσκονται εις την προαίρεσή μας, αλλά είναι αναπόφευκτα γεγονότα που οφείλονται εις την μοίρα μας, τότε περιττοί και οι νομοθέτες που νομοθετούν τι πρέπει να κάνουμε, περιττοί και οι δικαστές που τιμούν την αρετή και τιμωρούν την πονηρία. Διότι το αδίκημα δεν είναι του κλέφτη, ούτε του φονιά· διότι ασφαλώς ούτε και αν ήθελε μπορούσε να συγκρατήσει το χέρι του, αφού η μοίρα που τον εξανάγκαζε να κάνει αυτές τις πράξεις ήτο αναπόφευκτος. Πιο γελασμένοι από όλους είναι όσοι ασχολούνται με τα επαγγέλματα. Θα κερδίσει μεν ο γεωργός, χωρίς να σπείρει και χωρίς να ακονίσει δρέπανο, θα υπερπλουτίσει ο έμπορος, είτε το θέλει είτε όχι, αφού η ειμαρμένη θα του συγκεντρώνει τα χρήματα. Οι μεγάλες ελπίδες των Χριστιανών θα μας γίνουν άφαντες, διότι ούτε η δικαιοσύνη θα βραβεύεται, ούτε η αμαρτία θα τιμωρείται, αφού οι άνθρωποι δεν κάνουν τίποτε κατά την προαίρεσή τους. Διότι όπου επικρατεί η μοίρα και η ειμαρμένη, δεν υπάρχει καμία ανταπόδοση κατά την αξία, πράγμα που είναι αποκλειστικό γνώρισμα της δικαιοκρισίας.

(Έργα Μ. Βασιλείου, ΕΠΕ 4)

Σημείωση:

22: Τα «Αποτελεσματικά» ήταν κατά την αρχαιότητα βιβλία που εξηγούσαν τα ποικίλα προγνωστικά.

πηγή

Με τον Χριστό όλα αυτά αποκτούν ένα νόημα - Όλα αποτελούν προετοιμασία για το ταξίδι προς την αιωνιότητα.

Διάλογος του π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου (φωτογραφία) με έναν φοιτητή της Ιατρικής!

Φοιτητής: Εσείς οι Χριστιανοί αδιαφορείτε λίγο-πολύ για τα προβλήματα αυτής της ζωής. Συνέχεια μιλάτε για την αιώνια βασιλεία. Αιώνια βασιλεία εδώ, αιώνια βασιλεία εκεί, ενώ ο κόσμος έχει τόσα προβλήματα.

Ο γέροντας τον κοίταξε με το διαπεραστικό του βλέμμα και είπε:

Γέροντας: Παιδί μου, για να μη μιλάμε αφηρημένα, για πες μου ένα πρόβλημα αυτής της ζωής, για το οποίο δεν έχει δώσει απάντηση η Εκκλησία του Χριστού;

Φοιτητής: Ναι να σας πω. Η φτώχεια. Εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο πεινούν, είναι γυμνοί κι εσείς τους μιλάτε για τη αιώνια βασιλεία. Λες και μπορεί κανείς να χορτάσει ή να ντυθεί με την αιώνια βασιλεία.

Γέροντας: Καλό μου παιδί, και σ'αυτό έχει απαντήσει η Εκκλησία. Αν οι άνθρωποι τηρούσαν τις εντολές της «ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι» (Λουκ. 3, 11) και «εάν μη περισσεύση η δικαιοσύνη υμών πλείον των γραμματέων και φαρισαίων, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών» (Ματθ. 5, 20), δεν θα μιλούσαμε αυτή την στιγμή για φτώχεια! Φαντάσου ότι η δικαιοσύνη των Ιουδαίων έδινε στους φτωχούς το 1/10 από τα εισοδήματά τους. Αν λοιπόν οι άνθρωποι, τηρούσαν τις εντολές της Εκκλησίας και έδιναν περισσότερα από το 1/10 δεν θα υπήρχε ούτε φτώχεια, ούτε πείνα ούτε γύμνια στον κόσμο.

Φοιτητής: Πάτερ, κοιτάξτε. Αυτά είναι ευχόλογα. Τα έχουν πει κι' άλλοι.

Γέροντας: Το ξέρω παιδί μου, ότι τα έχουν πει κι' άλλοι. Αλλά υπάρχει μία διαφορά. Μίλησαν για δικαιοσύνη, για αγάπη, για ελευθερία, απευθυνόμενοι στην απρόσωπη μάζα που λέγεται ανθρωπότητα. Ενώ ο Χριστός μίλησε γι' αυτά απευθυνόμενος στα πρόσωπα. Στον Βασίλη, στον Κώστα, στον Δημήτρη, στην Μαρία. Γι'αυτό, ενώ τα διάφορα κοινωνικά συστήματα δεν κατάφεραν να πείσουν κανέναν, ο Χριστός έπεισε χιλιάδες ανθρώπους να μοιράσουν τις περιουσίες τους στους φτωχούς, να εφαρμόσουν κοινωνική δικαιοσύνη, να συμπαρασταθούν στον ανθρώπινο πόνο, να θυσιάσουν και τη ζωή τους για την αγάπη των άλλων. Κατάφερε και τελώνες και πόρνες και ληστές και φονιάδες να τους αλλάξει τελείως και να τους κάνει αγίους. Και μια και αναφέρεσαι στα προβλήματα της ζωής, να σε ρωτήσω και γω κάτι: Ο θάνατος είναι ή δεν είναι πρόβλημα αυτής της ζωής;

Φοιτητής: - Δεν ξέρω.

Γέροντας: Ε, πως δεν ξέρεις; Ο θάνατος είναι πρόβλημα της ζωής και μάλιστα από τα οξύτερα. Τι έχεις να πεις εσύ ή κάποιος άλλος στη χαροκαμένη μάνα που κατεβάζει στον τάφο το παιδί της; Τι έχεις να πεις εσύ στο παιδί που κατευοδώνει στην τελευταία του κατοικία τον πατέρα του;

Φοιτητής: Εσείς τι έχετε να πείτε; 

Γέροντας: Όχι εγώ. Η Εκκλησία. Η Εκκλησία παιδί μου, γεμίζει την ψυχή αυτών με την ελπίδα ότι ο χωρισμός αυτός είναι τελείως προσωρινός. Μετά από λίγο καιρό θα ξανασυναντηθούν. Γι'αυτό και τους φέρνει στα χείλη το: «Καλό ταξίδι παιδί μου», «Καλή αντάμωση πατέρα'». Το έχεις λίγο αυτό;

Φοιτητής: Πάτερ, εγώ σας μιλάω για την ζωή, εσείς με πάτε στον θάνατο.

Γέροντας: Παιδί μου, αν έχεις απάντηση σ'αυτό, απάντησέ μου.

Σε ρώτησα αν ο θάνατος είναι πρόβλημα της ζωής αυτής. Δεν μου απάντησες. Και επειδή δεν έχεις απάντηση, προσπαθείς να ξεφύγεις. Ας επανέλθουμε σ'εκείνα που απασχολούν εσένα ως «προβλήματα αυτής της ζωής».

Δε μου λες παιδί μου, ακόμα κι αν απαριθμήσεις όλα τα προβλήματα αυτής της ζωής ένα προς ένα, πώς μπορείς να τα εξηγήσεις χωρίς, την μετά θάνατο, προοπτική; Τις αδικίες, τις συκοφαντίες, το φθόνο, τη φτώχεια, τις αρρώστιες... Τι νόημα έχει να τα υπομένει κανείς όλα αυτά και στο τέλος να φθάνει να καλύπτει δύο μέτρα γης και να φθάνει στην ανυπαρξία; Τι νόημα έχει; Κανονικά θα'πρεπε, λογικά σκεπτόμενος να αυτοκτονήσει!

Ενώ με τον Χριστό όλα αυτά αποκτούν ένα νόημα.

Όλα! Και ο πόνος και τα δάκρυα και οι αρρώστιες και ο θάνατος. Όλα αποτελούν προετοιμασία για το ταξίδι προς την αιωνιότητα.

Φοιτητής: Πάτερ, συνέχεια στα μνήματα με φέρνετε.

Γέροντας: Δε σε φέρνω στα μνήματα. Σου μίλησα για τη ζωή. Ή δεν είναι αυτά προβλήματα που αφορούν όλους τους ανθρώπους; Να σε ρωτήσω και κάτι άλλο αφού θέλεις να «σου μιλήσω για την ζωή». Το αν θα γίνεις εσύ αύριο καρδιολόγος, μικροβιολόγος ή χειρούργος, το αν θα νυμφευθείς ή όχι, το αν θα πετύχεις στο γάμο σου ή όχι, αυτό είναι ένα ενδεχόμενο. Μπορεί να συμβεί, μπορεί όχι.

Εκείνο όμως που είναι απόλυτα σίγουρο είναι ότι κι εγώ και εσύ κάποια μέρα θα πεθάνουμε. Ο θάνατος είναι το πιο σίγουρο γεγονός της ζωής μας. Δεν μπορείς να μένεις αδιάφορος στο πιο σίγουρο γεγονός της ζωής σου. Δεν μπορείς....

Φοιτητής: Πάτερ, δεν μ'ενδιαφέρει!

Γέροντας: Δεν μπορείς να λές ότι δεν σ'ενδιαφέρει.

Φοιτητής: Τι σχέση έχει τώρα αυτό με τη ζωή;

Γέροντας: Πώς δεν έχει σχέση με την ζωή; Απάντησέ μου στο ερώτημα: Ανάμεσα σε μένα και σένα είναι το μνήμα σου. Κοίταξέ το και πες μου: Αρχίζεις ή τελειώνεις;

Φοιτητής: Μα, πάτερ. Τι σχέση έχει αυτό μ'εκείνο που συζητάμε;

Γέροντας: Πώς δεν έχει σχέση; Από την απάντηση που θα δώσεις σ'αυτό το ερώτημα, θα εξαρτηθεί η ζωή σου. Αν πεις ότι στο μνήμα σου θα αρχίσεις, θα πρέπει να προετοιμαστείς γι'αυτό το ταξίδι. Αν πεις ότι τελειώνεις, τότε δεν μπορείς να βρεις νόημα στην ζωή σου.

Φοιτητής: Ε, πάτερ, πώς δεν έχει νόημα; Εγώ τη γλεντάω τη ζωή μου.

Γέροντας: Καημένο παιδί! Έχεις την εντύπωση ότι όλη σου η ζωή θα είναι μία διαρκής χαρά και ευφροσύνη; Έχεις την εντύπωση ότι υπάρχουν άνθρωποι σ'αυτό τον κόσμο που πέρασαν όλη τη ζωή τους γλεντώντας; Αν ξέρεις τέτοιους ανθρώπους, φέρε μου έναν να τον γνωρίσω κι' εγώ. Εγώ δεν ξέρω κανέναν! Και σε διαβεβαιώ ότι στα τριάντα χρόνια της ιερατικής μου διακονίας, πέρασαν εκατοντάδες άνθρωποι από το εξομολογητήριό μου, αλλά δεν γνώρισα ούτε έναν που να μην κουβαλούσε κάποιο σταυρό. Όλοι κουβαλούσαν τον σταυρό τους. Άλλος μικρότερο, άλλος μεγαλύτερο. Άλλος βαρύτερο, άλλος ελαφρύτερο. Δεν ήταν όμως κανένας που να μην είχε τον σταυρό του. Πως λοιπόν εσύ πιστεύεις ότι θα περάσεις όλη σου τη ζωή με γλέντια και ευτυχία;

Φοιτητής: Πάτερ, έχετε τα επιχειρήματά σας, αλλά εμένα δεν με απασχολεί το θέμα.

Γέροντας: Όταν παιδί μου σ' απασχολήσει, έλα να σε βοηθήσω όσο μπορώ.

Και πραγματικά κάποτε ήλθε η στιγμή που τον απασχόλησε....

Πηγή

Οἱ διωγμοί τοῦ Ἰσλάμ κατά τῶν χριστιανῶν

Εἶναι τραγικὸ ὅτι ἕνα σημαντικὸ τμῆμα τοῦ ἀνατολικοῦ κυρίως κόσμου, καὶ ἰδιαίτερα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, παραμένει ἐντελῶς ξένο πρὸς τὴν ἀντίληψη περὶ θρησκευτικῆς ἐλευθερίας. Παρὰ τὴν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης καὶ τὶς ἀνακαλύψεις, ἡ ἀνεξιθρησκία καὶ ἡ ἐλευθερία τῆς λατρείας παραμένουν γιὰ τὸν κόσμο αὐτὸ ἄγνωστες. Καὶ ἐνῶ ὁ δυτικὸς κόσμος ἑόρτασε ἐφέτος τὰ 1.700 χρόνια ἀπὸ τὴν ἔκδοση τοῦ Διατάγματος τῶν Μεδιολάνων, ὁ θρησκευτικὸς φανατισμὸς κυριαρχεῖ στὴν Ἀνατολὴ καὶ κατεξοχὴν μεταξὺ τοῦ μουσουλμανικοῦ στοιχείου, τὸ ὁποῖο δὲν ἀνέχεται θρησκευτικὴ πίστη 



διαφορετικὴ τῆς δικῆς του, καὶ προπαντὸς τὸν Χριστιανισμό. Ἡ ἀνεξιθρησκία καὶ ἡ ἐλευθερία τῆς λατρείας εἶναι γιὰ τὸ Ἰσλὰμ ἀπαράδεκτη πολιτιστικὴ κατάκτηση. Γι’ αὐτὸ ἰσχύει μόνο τὸ «τζιχάντ». Ἡ εἰδησεογραφία καταγράφει καθημερινῶς ἀνατριχιαστικὰ παραδείγματα φανατικῆς συμπεριφορᾶς κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἀναφέρουμε μερικά: «Συγκλονιστικὲς εἶναι οἱ εἰδήσεις ἀπὸ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία καὶ δείχνουν τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν χώρα. Ἕνας Λιβανέζος καταδικά σθηκε σὲ 6ετῆ κάθειρξη καὶ σὲ 300 ρα βδισμούς, ἐπειδὴ ἔπεισε μία γυναί κα νὰ ἀσπασθῆ  τὸν Χριστιανισμὸ καὶ τὴν βοήθησε νὰ ἐγκαταλείψη τὴν χώρα καὶ νὰ μεταβῆ στὸ ἐξωτερικό. Παράλληλα ἕνας Σαουδάραβας καταδικάσθηκε σὲ 2ετῆ φυλάκιση καὶ 200 ραβδισμούς, ἐπειδὴ βοήθησε μία γυναίκα νὰ διαφύγει στὴν Σουηδία» («Ἑστία» 13-5-2013). Ἀμερικανικὸ τηλεοπτικὸ συνεργεῖο κατέγραψε γιὰ λογαριασμὸ τοῦ CNN συγκλονιστικὲς σκηνὲς ἀπὸ τὴν καταστροφὴ ποὺ προκάλεσαν οἱ ἰσλαμιστὲς ἀντάρτες στὴν πόλη Ἀλ Κουσέϊρ τῆς Συρίας καὶ εἰδικὰ σὲ ὁτιδήποτε χριστιανικό. Στὰ πρῶτα δεύτερα φαίνεται μιὰ χριστιανικὴ ἑλληνορθόδοξη ἐκκλησία ὁλοσχερῶς κατεστραμμένη. Οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως ὑποδέχθηκαν τὸν ἐθνικὸ στρατὸ τῆς χώρας ὡς ἐλευθερωτή («Ρομφαία» 23-6-2013). Στὸ Πακιστὰν ἀστυνομικοὶ βασάνισαν μέσα στὴ φυλακὴ μέχρι θανάτου ἕνα χριστιανόπουλο 20 ἐτῶν. Τὸν βασάνιζαν ἐπὶ 10 ἡμέρες. Ἐξάλλου στὶς φυλακὲς τοῦ Πακιστάν, ὅπως ἀναφέρουν ξένα εἰδησεογραφικὰ πρακτορεῖα, ὑπάρχουν πολλὲς ἀναφο ρὲς γιὰ δολοφονίες χριστιανῶν («Ρομφαία» 23-6-2013). Στὴ Σαουδικὴ Ἀραβία, ὅπου ὅλες οἱ διατάξεις τοῦ Κορανίου τηροῦνται μὲ τρόπο ἄτεγκτο καὶ ἀπόλυτο, ἀπαγορεύεται ἡ δημόσια τήρηση τοῦ λατρευτικοῦ ἄλλης θρησκείας ἐκτὸς τῆς μουσουλμανικῆς. Ὅποιος πολίτης τῆς χώρας ἀλ λαξοπιστεῖ, ἀντιμετωπίζει, ἀνεξαρτήτως τοῦ φύλου του, τὴ θανατικὴ ποινή («newsit.gr» 12-5-2013). Γενικῶς οἱ διώξεις, οἱ ἀπειλές, οἱ ἀπαγωγὲς χριστιανῶν στὴ Μέση Ἀνατολὴ εἶναι συχνότατες, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν ἀπαγωγὴ ἀπὸ ἰσλαμιστὲς τῶν ἀγνοουμένων ἀκόμη δύο Σύρων Ἱεραρχῶν, τοῦ  Ὀρθοδόξου Μητροπολίτου Χαλεπίου κ. Παύλου καὶ τοῦ Συροϊακωβίτου Μητροπολίτου κ. Ἰωάννου - Ἰμπραχίμ. Πάντως εἶναι χαρακτηριστικὴ καὶ καθαυτὸ ἐξοργιστικὴ ἡ ἀδιαφορία τῆς Δύσεως γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ συνεχὴ τραγικὰ γεγονότα. Οἱ ἰσχυροὶ τῆς Δύσεως ὄχι μόνο δὲν κινητοποιοῦνται, ἀλλ’ οὔτε κὰν ἀκούονται νὰ τὰ καταδικάζουν!...
ΠΗΓΗ

Πηγή: Περιοδικό «Ο ΣΩΤΗΡ», Τεῦχ. 2075, Τράπεζα Ἰδεῶν

Ο ΣΟΦΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ

Του Αγίου Κοσμά Αιτωλού

Ένας άρχοντας πλούσιος εθησαύριζε κατά πολλά, ποτέ δεν ήθελε μήτε να εξομολογηθεί μήτε ελεημοσύνη να κάμει. Είχεν ένα υιόν έως δέκα χρονών. Ήλθε καιρός και αρρώστησε ο άρχοντας εκείνος. Του έλεγον οι ιδικοί του να εξομολογηθεί, να κάμη δια την ψυχήν του τίποτε, αυτός τους έλεγεν: Άς είναι καλά το παιδί μου, εκείνο έχει να κάμη δια την ψυχήν μου. Όλος με τον διάβολον ήτο, και η γνώμη του δεν ήλλαζεν.

Εις τον τόπον εκείνον ήτο ένας πνευματικός ενάρετος. Πηγαίνει και ξυρίζει τα γένεια του, ενδύεται φορέματα κοσμικά και πηγαίνει εις το σπίτι του πλουσίου. Κτυπά εις την πόρταν, βγαίνουν και τον ερωτούν τι γυρεύει. Απεκρίθη πως είναι ξένος άνθρωπος και έτυχα εδώ, λέγει, εις την χώραν σας, έμαθα πως είναι ο άρχοντας της χώρας άρρωστος και ήλθα να τον ιδώ και εγώ, επειδή είμαι ιατρός. Ευθύς τον εδέχθησαν. Ήσαν όλοι οι συγγενείς του γύρω του και τον επαράστεκαν. Τους λέγει: Πως είναι ο άρρωστος; Απεκρίθη ο άρρωστος και του λέγει: Αχαμνά είμαι, αφέντη. Λέγει ο ιατρός: Τι σου λέγουν οι ιατροί της χώρας σας; Λέγει ο άρρωστος: Με λέγουν πως είμαι αχαμνά δια τον θάνατον. Τον πιάνει από το χέρι και του λέγει ο πνευματικός ιατρός: Και εγώ το λέγω ότι πεθαίνεις. Μα ανίσως και ευρίσκετο ένα ιατρικόν οπού γνωρίζω, δεν απέθνησκες. Του λέγει: Τι ιατρικόν είναι εκείνο οπού χρειάζεται να εύρωμεν; Καμώνεται πως δεν ηξεύρει και ερωτά: Έχει κανένα παιδί; Του είπαν πως μόνον ένα έχει. Του λέγει ο πνευματικός: Να μη λυπάσαι, το ιατρικόν σου ευρέθη. Εγώ σου υπόσχομαι πώς δεν αποθνήσκεις.

Γυρεύει να του δώσουν ένα φλυτζάνι νερό και αλεύρι. Τα ανακατώνει και καμώνεται πώς και κάτι άλλο ιατρικόν βάνει μέσα και λέγει: Τώρα το ιατρικόν είναι έτοιμον, μόνον χρειάζεται να έλθη το παιδί σου εδώ, να του σπάσω το δάκτυλόν του το μικρόν με το βελόνι, να στάξει τρεις σταλαγματιές αίμα, να σου το δώσω να το πίης και ευθύς να γίνης καλά. Το παιδί έπαιζε με τα άλλα παιδία. Στέλλουν ευθύς και του λέγουν: Έλα, παιδί μου, οπού ήλθεν ένας ιατρός να κάμη τον πατέρα σου καλά. Το παιδί ήθελε να παίξη, όμως το έφεραν. Καθώς το βλέπει ο ιατρός του λέγει: Έλα, παιδί μου, να σου σπάσω το μικρόν δάκτυλον μ’ ένα βελόνι, να στάξη τρεις σταλαγματιές αίμα εδώ μέσα οπού έχω κάτι ιατρικόν, να δώσω να το πίη ο πατέρας σου, να γίνει ευθύς καλά. Λέγει το παιδί: Ετρελλάθηκα ή επαλάβωσα να χαλάσω εγώ το δάκτυλόν μου; Λέγει ο ιατρός: Εις σε, παιδί μου, κρέμαται ή να ζήση ή ν’ αποθάνη. Δεν βλέπεις πόσα εσύναξε να σου αφήσει; Λέγει το παιδί: Ζήση δεν ζήση, εγώ δεν χαλώ το χέρι μου. Και έφυγε.

Λέγει ο ιατρός του άρχοντος: Εγώ είμαι ο πνευματικός της χώρας και το έκαμα τούτο, δια να σου δείξω πώς από το παιδί σου μη ελπίζης τίποτε δια την ψυχήν σου να σου κάμη. Τότε σηκώνεται ο άρρωστος. Εγώ, λέγει, εκόλασα την ψυχήν μου δια το παιδί μου, να του αφήσω πολλά, και εκείνο δεν το εβάσταξε η καρδιά του να δώση τρείς σταλαγματιές αίμα δια την ζωήν μου;
Καλά λέγεις, πνευματικέ μου. Ευθύς γυρεύει τα δευτέρια του, τας ομολογίας του και τα ξεσχίζει. Εμοίρασεν όλα του τα πράγματα, δεν άφησε τίποτε, και το παιδί του το κατέστησε πάμπτωχον, και εκέρδισε τον παράδεισον να χαίρεται πάντοτε.

Τώρα όσοι έχετε παιδιά, μη ελπίζετε και λέγετε, πως είναι καλό το παιδί μου και εκείνο έχει να φροντίσει δια την ψυχήν μου. Ό,τι κάμνει ο άνθρωπος μόνος του, εκείνο ευρίσκει εις την άλλην ζωήν. 

Διαφορά πτωχείας και πενίας

«Η Γραφή στους επαινουμένους θέτει την πτώχεια και την πενία, όπως το 

«Mακάριοι οι πτωχοί» (Ματθ.5, 3) και το «την επιθυμίαν των πενήτων

 εισήκουσε Κύριος» (Ψαλμ. 10, 17) και πάλι : «Πτωχός και πένης θα δοξάσουν

 τ’ όνομά σου» (Ψαλμ. 73, 21). Ποια είναι η διαφορά πτωχείας και πενίας;

 Και πώς λέει αλήθεια ο Δαβίδ λέγοντας: «Εγώ είμαι πτωχός και πένης»

 (Ψαλμ.39, 18); Ενθυμούμενος τον απόστολο που είπε για τον Κύριο, ότι 

«για μας πτώχευσε ενώ ήταν πλούσιος» (Β΄ Κορ. 8,9), συμπεραίνω ότι είναι 

πτωχός όποιος ξέπεσε από τον πλούτο στη φτώχεια, ενώ πένης είναι

 αυτός, που εξ αρχής ήταν πτωχός και ευχαρίστως εν Κυρίω ζούσε

 σ’ αυτή την κατάσταση. Ο Δαβίδ ομολογεί ότι είναι πτωχός και

 πένης, αναφερόμενος στο πρόσωπο του Κυρίου λέγοντας αυτό, πτωχός

 κατονομάζεται κατά το ότι Αυτός πτώχευσε, ενώ ήταν πλούσιος. Πένης

 καθ’ ότι δεν ήταν κανενός πλουσίου, αλλά υιός μαραγκού κατά την

 σαρκική του φύση. Ίσως ο Δαβίδ είπε τα παραπάνω αφού γνώριζε, 

κατά τον Ιώβ, να μη βάζει πλούτο σα δικό του, αλλά να οικονομεί 

και μοιράζει τα πάντα κατά το θέλημα του Κυρίου».

Πηγή: Μ. Βασιλείου, «ΟΡΟΙ ΚΑΤ’ ΕΠΙΤΟΜΗΝ

ΘΕΕ ΜΟΥ, ΠΑΡΕ ΜΕ!

Πόσοι άνθρωποι σε δύσκολες στιγμές δεν το λένε!

Οι περισσότεροι όμως δε γνωρίζουν ότι είναι αμαρτία κι ότι αποτελεί έλλειψη υπομονής κι ελπίδας στη βοήθεια του Θεού. Το ακόλουθο όμως περιστατικό, το βεβαιώνει ξεκάθαρα. Το διηγήθηκε με πολλή ταπείνωση και συναίσθηση ένας σεβαστός ιερέας, ο οποίος έχει πνευματικά παιδιά και στην επαρχία και στην Αθήνα.

Είπε: «Εγώ, αφ’ ότου έγινα ιερέας, με κυνήγησε η συκοφαντία (το σύγχρονο μαρτύριο). Πότε με τον έναν τρόπο, πότε με τον άλλον, με πίκραιναν και με καταρράκωναν πολλοί, με ψευδείς κατηγορίες. Αυτό γινόταν επανειλημμένα. Τόσο πόνεσα και τόσο κουράστηκα, που λύγισα κι αρκετές φορές είπα: «Θεέ μου, πάρε με!». Και τελικά, με πήρε!»...

Όσοι τον άκουγαν έμειναν κατάπληκτοι να τον κοιτούν, σκεπτόμενοι πόση ενοχή έχουν όσοι κατηγορούν, ιδίως τους ιερωμένους... Πόση αμαρτία συσσωρεύουν στην ψυχή τους, ιδίως όταν σπρώχνουν σε απελπισία τις ψυχές που κατηγορούν! Λες και τους εξουσιοδότησε ο Θεός να κρίνουν τον κόσμο...

Ο σεμνός κληρικός συνέχισε την αφήγησή του, λέγοντας:
«Έπαθα ανακοπή καρδιάς. Μου συνέβη στην Αθήνα. Εκείνη τη στιγμή βρισκόμουν εν μέσω γνωρίμων και πνευματικών τέκνων μου. Αμέσως με μετέφεραν στο νοσοκομείο. Εκεί οι γιατροί προσπάθησαν πολύ να ξεκινήσουν την καρδιά, αλλά δεν έγινε τίποτα. Στο τέλος είπαν: «Δε γίνεται τίποτα με τον παππούλη πάρτε τον στο νεκροτομείο!».

Εγώ τώρα, και τι δεν έζησα τις έξι αυτές ώρες που ήμουν νεκρός! Κατ’ αρχάς, ένιωθα τον Άγγελό μου να με συντροφεύει κι να με περιβάλει προστατευτικά σε μια πορεία, που στην αρχή ήταν κάπως δύσκολη, αλλά αμέσως μετά ανοδική, προς ένα θεσπέσιο, γλυκύτατο φως. Κατά τη διαδρομή, πολλά κακά πνεύματα φώναζαν επιθετικά και με κατηγορούσαν. Μια από τις κατηγορίες ήταν η εξής:
- Πού τον πας αυτόν; Ήταν φιλοχρήματος. Ενώ είχε υποσχεθεί ακτημοσύνη, είχε χρήματα δικά του…! Ο άγιος Άγγελος όμως τους απέκρουε κι έλεγε:
- Αυτό δεν είναι αλήθεια! Τα χρήματα που είχε ήταν του Μοναστηριού και τα διαχειριζόταν.

Τελικά φθάσαμε σ’ ένα μέρος που φαινόταν να είναι σύνορο δύο περιοχών. Εκεί άκουσα τον εξής διάλογο που έκανε ο Άγγελός μου με την Υπεραγία Θεοτόκο. Άκουσα μάλιστα και τη γλυκύτατη, αλλά κάπως αυστηρή φωνή Της.

Ο Άγγελός μου έλεγε:
- Υπεραγία Θεοτόκε, να οδηγήσω τον παππούλη στη Βασιλεία του Υιού Σου;

Εκείνη απάντησε:
- Όχι! Γιατί έχει κάνει μια σοβαρή αμαρτία.
- Τι αμαρτία, Δέσποινά μου; Ο παππούλης ήταν καλός (άρχισε να με υπερασπίζει, ενώ ένιωθα τα δάκρυά του να πέφτουν ζεστά πάνω στον τράχηλό μου!), έχτισε Μοναστήρι, βοήθησε ψυχές να σωθούν...
- Αυτό είναι αλήθεια, απάντησε η Θεοτόκος. Αλλά, δεν έκανε υπομονή στον αγώνα που είχε, κι έλεγε στον Υιό μου πάρε με και πάρε με. Λοιπόν, πήγαινέ τον πίσω, να τελειώσει με υπομονή τον αγώνα του και μετά θα εισέλθει στη Βασιλεία του Υιού μου.

Καθώς γυρίζαμε με τον άγιο Άγγελο, είδα τον Παράδεισο και την Κόλαση. Αυτά που γράφουν τα βιβλία του Θεού, είναι αλήθεια! Τα είδα με τα μάτια μου!…

Όταν φθάσαμε στο νοσοκομείο, με αποστροφή μπήκα στο νεκρό παγωμένο σώμα μου. Έκανα οκτώ ώρες για να κινήσω τις πρώτες κλειδώσεις των δαχτύλων των χεριών μου! Απ’ το παίξιμο των βλεφάρων μου αντιλήφτηκε τη νεκρανάσταση μου πρώτη η αδελφή μου, κι αναστατώθηκε όλο το νοσοκομείο.

Σιγά-σιγά συνήλθα κι από τότε προσέχω και κάνω υπομονή αδιαμαρτύρητα σε ό,τι επιτρέπει η αγάπη του Θεού. Πρέπει να κερδίσουμε τον Παράδεισο, αδελφοί μου, πρέπει με την υπομονή μας να κερδίσουμε την ψυχή μας!»

Αυτά είπε ο παππούλης και με τα τελευταία λόγια η φωνή του κόπηκε απ’ τη συγκίνηση…

Από το βιβλίο "Μηνύματα από τον Ουρανό" 

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΝΑΣ: ΓΝΩΡΙΖΩ ΕΝΑΝ ΙΕΡΕΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

Μεταξύ των υπαρχόντων ιερέων υπάρχουσιν ακόμη πολλοί ενάρετοι και αγαθοί, εις τας πόλεις και εις τα χωρία.

Είναι τύποι λαϊκοί, ωφέλιμοι, σεβάσμιοι. Ας μην εκφωνούσι λόγους. Ηξεύρουσιν αυτοί άλλον τρόπον πώς να διδάσκωσι το ποίμνιον.

Γνωρίζω ένα ιερέα εις τας Αθήνας. Είναι ο ταπεινότερος των ιερέων και ο απλοϊκώτερος των ανθρώπων.

Διά πάσαν ιεροπραξίαν αν τού δώσης μίαν δραχμήν, ή πενήντα λεπτά, ή μίαν δεκάραν, τα παίρνει. Αν δεν τού δώσης τίποτε, δεν ζητεί. Διά τρεις δραχμάς εκτελεί παννύχιον Ακολουθίαν, Λειτουργίαν, Απόδειπνον, Εσπερινόν, Όρθρον, Ώρας, το όλον διαρκεί εννέα ώρας. Αν τού δώσης μόνο δύο δραχμάς, δεν παραπονείται. Κάθε ψυχοχάρτι, φέρον τα μνημονευτέα ονόματα των τεθνεώτων, αφού άπαξ τού το δώσης, το κρατεί διά πάντοτε.

Επί δύο, τρία έτη εξακολουθεί να μνημονεύη τα ονόματα. Εις κάθε προσκομιδήν μνημονεύει δύο ή τρεις χιλιάδας ονόματα. Δεν βαρύνεται ποτέ. Η προσκομιδή παρ' αυτώ διαρκεί δύο ώρας. Η Λειτουργία αλλάς δύο.Εις την απόλυσιν της Λειτουργίας, όσα κομμάτια έχει εντός τού ιερού, από πρόσφορα ή αρτοκλασίαν, τα μοιράζει όλα εις όσους τύχουν. Δεν κρατεί σχεδόν τίποτε.

Μίαν φοράν έτυχε να χρωστή μικρόν χρηματικόν ποσόν, και ήθελε να το πλήρωση. Είχε δέκα ή δεκαπέντε δραχμάς. Όλα εις χαλκόν. Επί δύο ώρας εμετρούσεν, εμετρούσεν, εμετρούσεν και δεν ημπορούοε να τα εύρη πόσα ήσαν. Τέλος εις άλλος χριστιανός έλαβε τον κόπον και τού τα εμέτρησεν. Είναι ολίγον τι βραδύγλωσσος και περισσότερον αγράμματος. Εις τας ευχάς, τας περισσότερας λέξεις τας λέγει ορθάς, εις το Ευαγγέλιον, τας περισσότερας εσφαλμένας. Θα ειπείτε, διατί η αντίθεσις αύτη;

Αλλά τας ευχάς τας ιδίας απαγγέλλει καθ' εκάστην, ενώ την δείνα περικοπήν τού Ευαγγελίου θα την αναγνώση άπαξ ή δις ή, το πολύ, τρις τού έτους, εξαιρέσει ωρισμένων περικοπών συχνά, άλλ' ατάκτως επανερχομένων, ως εις τούς Αγιασμούς, εις τας Παρακλήσεις. Τα λάθη όσα κάμνει εις την ανάγνωσιν, είναι πολλάκις κωμικά και όμως εξ όλων των ακροατών του, εξ όλου τού εκκλησιάσματος, κανείς μας δεν γελά.Διατί; Τον εσυνηθήσαμεν και μας αρέσει. Είναι αξιαγάπητος• Είναι απλοϊκός και ενάρετος. Είναι άξιος τού πρώτου Μακαρισμού τού Σωτήρος.

Τώρα υποθέσατε ότι αυτός ο ίδιος ιερεύς είχε εξέλθει από ιεροδιδασκαλείον, παλαιόν ή νέον,θα είχε διαφοράν επί το βέλτιον; Θα ήτο πασαλειμμένος με ολίγα ατελή, κακοχώνευτα και συγκεχυμένα γράμματα, με περισσοτέραν οίησιν και αξιώσεις; Θα ήτο δια τούτο καλύτερος;

Πηγή: περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ ΤΕΥΧΟΣ 16
(από το βιβλίο  Ο παπα  Νικόλας Πλανάς Εκδόσεις «ΑΣΤΗΡ» Αθήνα 1979.